Subscribe via RSS Feed

Author Archive for fylo sykis

Gaslighting: μέσα στη σχέση σου, αμφισβητείς τη διανοητική σου διαύγεια;

gaslightcover.0

της Esra Dogan

Σημείωση της αρθρογράφου: Η επιλογή γένους στο άρθρο γίνεται με την παραδοχή ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η γυναίκα είναι το θύμα και ο θύτης είναι ο σύντροφός της. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη αφού το gaslighting είναι ένα είδος συναισθηματκού χειρισμού και ψυχολογικής βίας που βασίζεται στην εξουσία και την καταπίεση, και ως τέτοιο εμφανίζεται πολύ συχνότερα σε έμφυλες σχέσεις όπου είναι καθιερωμένες οι ιεραρχικές δομές εξουσίας. Ωστόσο μπορεί να ισχύει και το αντίθετο (δηλαδή το θύμα να είναι άντρας) ενώ δεν αποκλείονται και άλλες σχέσεις πέραν των ετεροφυλικών.

«Αντιδράς υπερβολικά.»

«Γιατί κλαις πάλι; Παραείσαι ευαίσθητη.»

«Φαντάζεσαι πράγματα. Αυτό δεν συνέβη ποτέ.»

«Έχεις τρελαθεί, δεν το είπα ποτέ αυτό.»

«Σταμάτα να κάνεις σαν τρελή. Δραματοποιείς τα πάντα!»

«Θα το χειριστώ εγώ αυτό. Εσύ θα τα κάνεις χάλια.»

Έχετε ακούσει ποτέ αυτές τις φράσεις από τον σύντροφό σας ή από κάποιον με τον οποίο έχετε στενή σχέση; Έχετε αμφισβητήσει τα συναισθήματά σας, την κρίση σας, τη μνήμη σας, τη διανοητική σας διαύγεια ή ολόκληρη την πραγματικότητά σας; Αν ναι, συνεχίστε να διαβάζετε το άρθρο αυτό, καθώς είναι πολύ πιθανόν να είστε θύμα μιας μορφής συναισθηματικής κακοποίησης, που ονομάζεται «gaslighting».

Ο όρος gaslighting προέρχεται από ένα θεατρικό έργο του 1938, στο οποίο βασίστηκε και η ταινία του 1944 «Gaslight» (ελληνικός τίτλος: Ο εφιάλτης), στην οποία ο σύζυγος έχει βάλει σκοπό να πάρει στην κυριότητά του τα κοσμήματα της συζύγου του, βγάζοντάς την τρελή και κλείνοντάς την σε ψυχιατρείο. Για να το επιτύχει, ξεκινάει να χαμηλώνει επίτηδες τα φώτα (που τότε λειτουργούσαν με γκάζι, εξ ου και ο τίτλος «Gaslight») στο σπίτι τους αλλά της λέει ότι εκείνη το φαντάζεται και ότι η ένταση του φωτός δεν μειώνεται. Έτσι, διαμορφώνοντας στρατηγικά το σκηνικό και δίνοντάς της ψεύτικες πληροφορίες για να παίξει με τη μνήμη και την αντίληψή της, την μπερδεύει τόσο πολύ που εκείνη αρχίζει να πιστεύει ότι είναι παρανοϊκή.

Πλέον, οι ψυχολόγοι αναγνωρίζουν ότι το gaslighting μπορεί να πάρει πολλές μορφές αλλά, σε κάθε περίπτωση, έχει να κάνει με τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας και τη χειραγώγηση του θύματος ώστε να αμφισβητεί τη πνευματική του ισορροπία και τη μνήμη του. Όσο το θύμα χάνει την εμπιστοσύνη του στην ίδια του την κρίση και αποδέχεται την ερμηνεία της πραγματικότητας όπως την παρουσιάζει ο σύντροφός του, ο θύτης καταφέρνει να ελέγχει σε μεγάλο βαθμό το θύμα.

Πώς μπορείτε, λοιπόν, να διαγνώσετε το gaslighting; Σύμφωνα με τη συγγραφέα και ψυχαναλυτή Robin Stern, τα παρακάτω αποτελούν συνήθεις ενδείξεις ότι έχετε πέσει θύμα του gaslighting;

1. Συνεχώς αμφισβητείτε τον εαυτό σας

Η Stern λέει ότι, αν είστε θύμα του gaslighting, αρχίζετε να αμφισβητείτε τον εαυτό σας και τη δική σας εκδοχή για τα γεγονότα, καθώς έχετε επιτρέψει στον θύτη να ορίζει την πραγματικότητά σας και να διαστρεβλώνει την κρίση σας.

2. Αρχίζετε να αναρωτιέστε αν παραείστε ευαίσθητη

Σας έχει κατηγορήσει τόσες φορές ο σύντροφός σας ότι είστε υπερβολικά ευαίσθητη, που τελικά αρχίζετε να πιστεύετε ότι παραείστε συναισθηματική.

3. Συχνά αισθάνεστε μπερδεμένη και τρελή

Ο σύντροφός σας συχνά σας χειραγωγεί όταν συζητάτε με τέτοιο τρόπο που φαίνεστε εσείς παράλογη. Νιώθετε μπερδεμένη σε σχέση με την τροπή των συζητήσεων και των γεγονότων, διερωτώμενη τι δεν πάει καλά με εσάς.

4. Δυσκολεύεστε να λάβετε απλές αποφάσεις

Σας φαίνεται δύσκολο να λάβετε αποφάσεις ακόμα και για απλά θέματα, όπως πότε να επισκεφτείτε τους γονείς σας, τι να φορέσετε στον γάμο της φίλης σας, τι να κάνετε το Σαββατοκύριακο.

5. Συνειδητοποιείτε ότι συνεχώς απολογείστε

Καταλήγετε να ζητάτε συνεχώς συγγνώμη, γιατί ο σύντροφός σας κάνει να νιώθετε ότι έχετε πάντα άδικο. Είστε τόσο συνηθισμένη να απολογείστε που πιάνετε τον εαυτό σας να ζητάει συγγνώμη καθημερινά από φίλους, συναδέλφους κ.λπ., συχνά χωρίς να υπάρχει λόγος.

6. Σας κατακλύζουν συναισθήματα λύπης και νιώθετε ένα κενό μέσα σας

Δεν καταλαβαίνετε γιατί είστε τόσο δυστυχισμένη, ενώ φαινομενικά έχετε τόσα καλά στη ζωή σας. Φυσικά, το αίσθημα απελπισίας και δυστυχίας μπορεί να αποτελεί και ένδειξη κατάθλιψης η οποία να μη συνδέεται άμεσα με το gaslighting ή τη σχέση σας. Ωστόσο, αν συνυπάρχουν και αρκετές άλλες ενδείξεις, είναι πολύ πιθανόν να είστε θύμα του gaslighting.

7. Έχετε την αίσθηση ότι παλιά είχατε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ήσασταν πιο χαλαρή

Αρχίζετε να αναρωτιέστε αν ήσαστε πάντα έτσι και, αν όχι, γιατί έχετε τόσο λίγη αυτοπεποίθηση και είστε αγχώδης.

8. Έχετε γίνει εντελώς ανασφαλής

Λόγω της ανασφάλειάς σας, υποτιμάτε την αξία σας. Αν νιώθετε συνεχώς ότι δεν αξίζετε, ίσως αυτό να αποτελεί άλλη μια προειδοποίηση ότι έχετε πέσει θύμα του gaslighting. Σε σχέσεις όπου υφίσταται gaslighting, παρατηρείται ότι και οι δύο σύντροφοι υποφέρουν από έντονη ανασφάλεια. Ενώ το θύμα εγκαταλείπει την εξουσία του, την ταυτότητά του και χάνει το μυαλό του υιοθετώντας την αντίληψη του άλλου, ο ανασφαλής θύτης επιχειρεί να νιώσει ασφάλεια ελέγχοντας την αντίληψη που έχει η σύντροφός του για τον εαυτό της.

9. Νιώθετε ότι δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα σωστά

Κινείστε προσεκτικά όταν είστε κοντά στον σύντροφό σας, για να αποφύγετε ένα ακόμα λάθος. Ίσως ακόμα και να αναρωτιέστε αν είστε «αρκετά καλή» σύντροφος / σύζυγος / εργαζόμενη / φίλη.

10. Κρύβετε πληροφορίες από τους φίλους και την οικογένειά σας ώστε να μην χρειαστεί να δώσετε εξηγήσεις

Επιλέγετε να μην μοιράζεστε τα προβλήματα, τη διαστρεβλωμένη αντίληψή σας για την πορεία των συμβάντων και τα αρνητικά σας συναισθήματα με τους πιο κοντινούς σας ανθρώπους. Επίσης, συχνά λέτε ένα σωρό δικαιολογίες στους φίλους και στην οικογένειά σας για να αιτιολογήσετε την περίεργη συμπεριφορά του συντρόφου σας.

11. Ξεκινάτε να λέτε ψέματα για να αποφεύγετε την ταπείνωση, τις κατηγορίες και τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας

Ενδέχεται να έχετε κουραστεί τόσο πολύ από την ανατροπή της δικής σας εκδοχής για τα γεγονότα και των συναισθημάτων σας και από τις συνεχείς απολογίες που προτιμάτε να πείτε ψέματα για να αποφύγετε τις αντιπαραθέσεις.

Εκτός από αυτές τις ενδείξεις, εκ των οποίων ακόμα και αν παρατηρούνται λίγες είναι αρκετό για να αποδειχτεί ότι είστε θύμα του gaslighting, μπορεί επίσης να παρατηρήσετε ότι υπάρχει μια κυκλικότητα στα επιχειρήματα και στις καταστάσεις που βιώνετε με τον σύντροφό σας. Εκείνος δεν δέχεται να σας ακούσει, προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει τι λέτε ή απλώς προσπαθεί να αλλάξει θέμα και να σας κάνει να σωπάσετε. Εσείς, μετά από αυτή τη συμπεριφορά, αρχίζετε να αμφισβητείται τον εαυτό σας ή/και πραγματικά τον πιστεύετε όταν λέει ότι «εσείς φταίτε για όλα». Αν ισχύουν αυτά, τότε προσέξτε.

Να έχετε υπόψη ότι η διαδικασία του gaslighting συνήθως συμβαίνει σταδιακά και στην αρχή μοιάζει δύσκολο να το πιστέψετε. Παρατηρείτε περίεργες συμπεριφορές από τον σύντροφό σας αλλά κατά κύριο λόγο μοιάζουν άκακες και οδηγούν σε μικρά συμβάντα. Κάποια στιγμή όμως φτάνετε να υιοθετείτε αμυντική στάση, προσπαθείτε να υπερασπιστείτε τον εαυτό σας από τη χειραγώγηση του θύτη αλλά τρελαίνεστε σκεπτόμενη ξανά και ξανά τις συζητήσεις και τις ατέλειωτες αντιπαραθέσεις με τον σύντροφό σας μέχρι τελικά να φτάσετε στο στάδιο της κατάθλιψης, όπου τόσο εσείς όσο και πιθανόν οι άλλοι γύρω σας να παρατηρούν ότι δεν είστε χαρούμενη και έχει μειωθεί η αυτοπεποίθησή σας.

Το κακό είναι ότι όταν κάποιος σας κακοποιεί συναισθηματικά και σας χειραγωγεί, είναι δύσκολο να το καταλάβετε. Αν και μάλλον συνειδητοποιείτε ότι κάτι πάει πραγματικά πολύ στραβά και αισθάνεστε όντως άγχος, φόβο και σύγχυση, πρόκειται συνήθως για τόσο σταδιακή διαδικασία που τα σημάδια της είναι τόσο αόρατα, σε αντίθεση με τη σωματική βία, που μπορεί να σας πάρει πολύ καιρό για να διερωτηθείτε αν υπάρχει κακοποίηση. Ιδιαιτέρως αν είστε θύμα του gaslighting, μπορεί να είναι αρκετά δύσκολο να το αναγνωρίσετε, καθώς όπως εξηγεί η Abby Rodman η ίδια η κακοποίηση μπορεί να καταλήξει να ταυτίζεται με τη σύγχυση την οποία εκλαμβάνετε πλέον ως τη φυσιολογική σας κατάσταση.

Τα καλά νέα είναι ότι μπορεί να βγείτε από αυτόν τον φαύλο κύκλο, αν αναζητήσετε και προσδιορίσετε τις ενδείξεις αυτού του καταστρεπτικού μοτίβου στη σχέση σας. Η Dr. Stern, στο βιβλίο της «Gaslight Effect» σημειώνει ότι αν είστε θύμα του gaslighting, είναι δυνατόν να σταματήσετε τις συνέπειές του. Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να κινητοποιηθείτε α) εντοπίζοντας το πρόβλημα, β) εστιάζοντας στον στόχο να αλλάξετε την κατάστασή σας προς το καλύτερο αντί να κατηγορείτε τον εαυτό σας για την ύπαρξη του προβλήματος, γ) ερχόμενη σε επαφή με τα συναισθήματά σας, από τα οποία έχετε αποσυνδεθεί τόσο πολύ για να μείνετε σε αυτή τη σχέση, δ) ενδυναμώνοντας τον εαυτό σας μέσω της συνειδητοποίησης των δυνατών σας σημείων, ε) κάνοντας βήματα για να βελτιώσετε τη ζωή σας. Αφού κινητοποιηθείτε, μπορείτε να σταματήσετε τη δηλητηριώδη επιρροή του συντρόφου σας α) ξεχωρίζοντας την αλήθεια από τα διαστρεβλωμένα γεγονότα, β) επιλέγοντας να μην συμμετάσχετε σε μια συζήτηση για την οποία έχετε καταλάβει ότι στην ουσία αποτελεί επίδειξη ισχύος, γ) εντοπίζοντας τις καταστάσεις που προκαλούν gaslighting, δ) εστιάζοντας στα συναισθήματα αντί στο «σωστό» και στο «λάθος» και υπενθυμίζοντας στον εαυτό σας ότι δεν μπορείτε να ελέγξετε κανενός τη γνώμη.

Ναι, πιθανόν και να μπορείτε να σώσετε τη σχέση σας από το gaslighting, αν και οι δύο σύντροφοι είναι διατεθειμένοι να ξεκινήσουν εντατική θεραπεία και να δουλέψουν σκληρά. Ναι, είναι πάρα πολύ πιθανόν η σχέση σας να είναι τόσο επιβλαβής που να είναι καλύτερο για εσάς να σταματήσετε μια σχέση κακοποίησης και να σωθείτε από τις συνέπειές του gaslighting, πιθανόν διακόπτοντας και κάθε επαφή με το άτομο που σας κακοποιεί συναισθηματικά.

Ακόμα και αν έχετε την παραμικρή υπόνοια ότι ενδέχεται να είστε θύμα του gaslighting, αρχίστε αμέσως να μοιράζεστε την εμπειρία σας με τους άλλους γύρω σας και ζητήστε υποστήριξη από επαγγελματία ψυχολόγο. Δεν θα πρέπει να εκλογικεύετε ποτέ μια κακοποιητική συμπεριφορά, καθώς έτσι δεν θα νιώσετε ποτέ καλύτερα. Αν μπείτε σε αυτή τη διαδικασία, να θυμάστε πάντα ότι δεν είστε μόνη και σε καμία περίπτωση δεν φταίτε.

Πηγές

Abby Rodman, You’re not going crazy: 5 sure signs you’re being emotional abused. Huffpost. 29,12, 2015.

Robin Stern, Are you in a gaslighting relationship? Here is how to tell, Psychology Today, 19.05.2009.

Susan J Elliot, 10 Ways to Tell if You’re Being Gaslighted. Psychology Today, 16/10/2016

Robin Stern. The Gaslight Effect: How to Spot and Survive the Hidden Manipulation Others Use to Control Your Life, Fusion, 2008.

 

Διαβάστε ακόμα:

Share

Hengameh Golestan: 100.000 γυναίκες διαδηλώνουν εναντίον του χιτζάμπ

hijab0

Η Hengameh Golestan (1952-2003) ήταν πρωτοπόρος ανάμεσα στις Ιρανές φωτογράφους. Γεννημένη στη Τεχεράνη, είχε ταξιδέψει εκτεταμένα για να καταγράψει με το φακό της τις ζωές των γυναικών στο Ιράν και στο Κουρδιστάν. Όντας γυναίκα η ίδια, κατάφερε να αποκτήσει πρόσβαση στα ενδόμυχα των οικιακών χώρων, όπως επίσης και στη δουλειά και τις πρακτικές της ζωής των γυναικών αυτών.

Η δουλειά της Hengameh είχε και πολιτικό κίνητρο. Το 1991 για παράδειγμα, βοήθησε τον σύζυγο της στο project «Καταγράφοντας την αλήθεια», μια ταινία που εξέταζε τον ρόλο της λογοκρισίας στο Ιράν.

Ίσως η πιο εντυπωσιακή φωτογραφική δουλειά της Hengameh ήταν ωστόσο η καταγραφή των δημόσιων αντιδράσεων των γυναικών στο Ιράν, στον απόηχο της εξορίας του Σάχη και στην άνοδο της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Αγιατολάχ Χομεϊνί.

hijab3

Κατά τη διάρκεια της άνοιξης του 1979 περισσότερες από 100.000 γυναίκες άρχισαν να συγκεντρώνονται στους δρόμους της πρωτεύουσας. Αυτή η τεράστια έκρηξη της γυναικείας αντίδρασης αποτέλεσε τη διαμαρτυρία ενάντια στην απόφαση της νέας Ισλαμικής κυβέρνησης να φοράνε υποχρεωτικά χιτζάμπ. Οι γυναίκες, που παλιότερα τους επιτραπόταν να ντύνονται όπως ήθελαν, υποχρεώνονταν τώρα από το κράτος να φοράνε συνέχεια μαντίλι στο κεφάλι στο δημόσιο χώρο. Αυτό δεν ήταν απλά θέμα επιβολής ενδυματολογικού κώδικα αλλά αποτελούσε για πολλές γυναίκες μια απόφαση ενδεικτική της απόρριψης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους.

Η Hengameh, η οποία ήταν 27 χρονών τότε, κατέγραψε αυτή τη τεράστια διαμαρτυρία των γυναικών, επικεντρώνοντας στην έκταση, την αποφασιστικότητα και την γενναιότητα της εξέγερσης αυτής. Οι διαδηλώτριες προέρχονταν από όλες τις κοινωνικές τάξεις, συμπεριλαμβανομένων και νοσοκόμων, καλλιτεχνών, γιατρών, δασκάλων, δικηγόρων και οικιακών εργατριών. Η ίδια η φωτογράφος είχε μιλήσει για τη πολιτικά φορτισμένη ατμόσφαιρα της εποχής εκείνης, στην οποία η ανησυχία και ο φόβος δεν ήταν ποτέ μακριά. Η Hengameh, αναφερόμενη στην καταγραφή της διαδήλωσης, σχολίασε πόσο δύσκολο ήταν να φωτογραφήσει ένα τόσο μεγάλο πλήθος ενώ ταυτόχρονα έπρεπε να κρύβεται από τους κυβερνητικούς υπαλλήλους. Παρόλα αυτά, η μαυρόασπρη απεικόνιση της συγκέντρωσης από την Hengameh αποτυπώνουν εξαιρετικά την παλλόμενη ζωντάνια και ένταση της.

Το έργο της φωτογράφου έχει παρουσιαστεί δημόσια σε εκθέσεις τα τελευταία χρόνια στο Λονδίνο και μάλιστα πολύ μετά τη μετακόμιση της Hengameh στη Βρετανία το 1984. Πάντως η Hengameh συνέχισε να δουλεύει ως φωτορεπόρτερ μέχρι και το θάνατο της, το 2003.

Η διαμαρτυρία κατέληξε σε βία για πολλές γυναίκες και χωρίς τις ελευθερίες αυτές που τόσες γυναίκες είχαν εμπνευστεί να διεκδικήσουν. Οι φωτογραφίες που τράβηξε η Hengameh δεν αποτελούν μόνο ντοκουμέντα της διαμαρτυρίας, αλλά και της τελευταίας μέρας που οι γυναίκες μπορούσαν να περπατούν στους δρόμους ακάλυπτες.

hijab2

Ωστόσο, ο φακός της Hengameh απαθανάτισε μια μοναδική στιγμή στην Ιρανική ιστορία μια που αντικατόπτριζε την δύναμη και την ανθεκτικότητα των Ιρανών γυναικών, ενώ ταυτόχρονα έγειρε ανησυχίες για την ευθραυστότητα όλων των κατοχυρωμένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών και για τη συνεχιζόμενη καθυπόταξη των γυναικών σε όλο τον κόσμο.

Το πρωτότυπο κείμενο δημοσιεύτηκε 19/03/2017 στο blog #WomensArt

Μετάφραση-Σημείωση: Γεωργία Μανώλη

 

Διαβάστε ακόμα:

Μουσουλμάνες γυναίκες: τα πρώτα θύματα της ισλαμοφοβίας

Απαγόρευση του μπουρκίνι στις Κάννες: τα γυναικεία σώματα και πάλι στο στόχαστρο

Οι άλλες Μαλάλες: κορίτσια ακτιβίστριες στον αναπτυσσόμενο κόσμο – μέρος α΄

Share

Τι έχει να πει η περίοδός σας για την υγεία σας

period glitter

Ξέρω ότι υπάρχει ένας υποτιθέμενος φυσιολογικός εμμηνορροϊκός κύκλος, αλλά στην πραγματικότητα όλα βασίζονται στην προσωπική εμπειρία. Κάποιες γυναίκες μπορούν να περάσουν την ημέρα σαν να μη συμβαίνει τίποτα, ενώ καποιες άλλες μπορεί να νιώθουν έντονους πόνους σε σημείο που καταφεύγουν σε λήψη αναλγητικών.

Ας σημειωθεί πάντως ότι (είμαι σίγουρη ότι όλες και όλοι το γνωρίζετε) κάθε μήνα το σώμα της γυναίκας προετοιμάζεται για γονιμοποίηση, αλλά αν δεν συμβεί τίποτα, το σώμα αποβάλλει τον ιστό.

Κατά μέσο όρο μια γυναίκα μπορεί να χάσει κάπου μεταξύ 30-40 ml αίματος κατά τη διάρκεια ενός κύκλου. Συχνά όσες έχουν έντονη αιμορραγία χάνουν περίπου 60 ml ενώ 9 στις 10 γυναίκες χάνουν λιγότερο από 80 ανά κύκλο.

Δεδομένου ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος να γνωρίζουμε πόσο αίμα χάθηκε, είναι σημαντικό να προσέξετε το πόσο συχνά αλλάζετε ταμπόν ή σερβιέτα. Εάν αλλάζετε κάθε 2 ώρες ή λιγότερο, καλό θα ήταν να μιλήσετε με το γιατρό σας. Αν λερώνετε τα ρούχα σας από την αιμορραγία αποτελεί ένα ακόμη σημάδι ότι χάνετε πολύ περισσότερο αίμα από το φυσιολογικό. Επίσης, η περίοδος σας δεν πρέπει να διαρκεί περισσότερο από επτά έως οκτώ ημέρες.

Οι κράμπες της περιόδου εμφανίζονται όταν συστέλλεται η μήτρα. Όσο ισχυρότερες είναι, τόσο πιο επώδυνες είναι. Οι περισσότερες από εσάς αντιμετωπίζουν διαφορετικά επίπεδα κράμπας που μπορεί να εμφανιστούν πριν ή κατά τη διάρκεια της περιόδου σας. Υπάρχουν δύο τύποι: η πρωτοπαθής και η δευτεροπαθής δυσμηνόρροια. Η πρωτοπαθής δυσμηνόρροια γίνεται αισθητή συχνά στην κάτω κοιλία και η δευτεροπαθής στη μέση, στους μηρούς και μερικές φορές στα κάτω πόδια. Επίσης, η δευτεροπαθής δυσμηνόρροια συνδέεται με άλλα προβλήματα στο αναπαραγωγικό σύστημα, όπως η ενδομητρίωση και τα ινομυώματα. Και οι δύο αυτές περιπτώσεις μπορεί να προκαλέσουν βαριά αιμορραγία, ακανόνιστους κύκλους εμμήνου ρύσης και αιμορραγία εκτός κύκλου.

Κατά τη διάρκεια της περιόδου οι γυναίκες παραπονιούνται για πόνο στο στήθος και φούσκωμα.

Σύμφωνα με τον Dr Lee Shulman, M.D., οι ορμόνες είναι υπαίτιες για αυτές τις ενοχλήσεις και αυτούς τους πόνους και οι γυναίκες που χρησιμοποιούν αντισυλληπτικά μπορούν να βιώσουν αυτούς τους πόνους πιο συχνά. Αυτά τα συμπτώματα δεν πρέπει να συγχέονται με αυτά που εμφανίζονται όταν δεν είστε σε εμμηνορροϊκό κύκλο.

Ποτέ μην αγνοείτε την ελαφριά αιμορραγία μεταξύ των περιόδων και των μεγάλων θρόμβων αίματος. Ελέγξτε τα!

Μπορείτε να διακρίνετε από το χρώμα του αίματός σας κατά πόσο η περίοδός σας είναι φυσιολογική ή όχι. Το χρώμα μαρμελάδας φράουλας συχνά υποδηλώνει χαμηλά επίπεδα οιστρογόνων (συμβαίνει συχνά όταν παίρνεται αντισυλληπτικά), ενώ το χρώμα παγωμένου μύρτιλλου είναι ένδειξη υψηλού επιπέδου οιστρογόνων. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, όμως, αν στο τέλος της περιόδου σας το αίμα γίνεται πιο σκούρο. Μίγμα κόκκινου και πράσινου αίματος καθώς και έντονη οσμή μπορεί να αποτελεί ένδειξη ΣΜΝ (σεξουαλικά μεταδιδόμενο νόσημα).

Ενημερώστε το γιατρό σας εάν η ροή του αίματός σας είναι υδατώδης, διότι μπορεί να είναι ένδειξη έλλειψης σιδήρου.

Δεν υπάρχει μια φυσιολογική κατάσταση, η καθεμιά είναι διαφορετική, οπότε δεν συνιστά απαραίτητα πρόβλημα κάθε μη συνηθισμένη ένδειξη. Πριν καταλήξετε σε συμπεράσματα, κοιτάξτε τον τρόπο ζωής σας, γιατί τα πάντα, από τη διατροφή μέχρι τη φαρμακευτική αγωγή και το άγχος αποτελούν παράγοντες διαταραχής. Το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε είναι να μιλήσετε στο ιατρό σας για τον κύκλο σας.

Το πρωτότυπο κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στο BuzzFanzine

Μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πριν φύγετε δείτε και το παρακάτω βιντεάκι, που διακωμωδεί την φοβικότητα των αντρών, όταν συζητάμε δημόσια για την περίοδο μας!

 

Διαβάστε ακόμα:

Share

Οι έμμισθες οικιακές εργάτριες ως όψη συγκρότησης της εργατικής τάξης στην Ελλάδα

collageweb

της Ποθητής Χαντζαρούλα

Θα ξεκινήσω από το ερώτημα που με απασχόλησε[1]. Πώς παράγεται η ταξική υποτέλεια; Πώς ένα υποκείμενο παράγεται μέσα από τη σχέση του με μια άλλη τάξη ως υπάλληλο; Μέσα από ποιους μηχανισμούς επιτελεί την κατωτερότητά του; Ποια είναι πρόσωπα που παίρνουν οι σχέσεις εξουσίες στο πεδίο της εργασίας;

Κάθε σχέση εξουσίας οργανώνεται σε ένα συγκεκριμένο πεδίο και σε συγκεκριμένο ιστορικό χρόνο. Το πεδίο αυτό είναι η έμμισθη οικιακή εργασία. Η μελέτη εντάσσεται στο πλαίσιο των ερευνών που επικεντρώνονται στη σχέση εργοδότριας – οικιακής εργαζόμενης, εμπνεόμενη από την εννοιολόγηση της τάξης από τον Έντουαρντ Τόμσον ως σχέσης. Πώς μελετάμε αυτή τη σχέση; Αν η τάξη δημιουργείται από τους ανθρώπους καθώς ζουν την ιστορία τους, αυτό σημαίνει ότι οι άνθρωποι είναι παρόντες και συμμετέχουν στη δημιουργία των ταξικών ταυτοτήτων. Όπως υποστηρίζει ο Τόμσον, «η τάξη είναι ένα κοινωνικό και πολιτισμικό μόρφωμα (που συχνά αποκτά θεσμική έκφραση), το οποίο δεν μπορεί να οριστεί αφαιρετικά ή μεμονωμένα, αλλά μόνο με αναφορά στη σχέση με τις άλλες τάξεις· και σε τελευταία ανάλυση, μπορεί να οριστεί μόνο στο μέσο του χρόνου, δηλαδή της δράσης και της αντίδρασης, της αλλαγής και της σύγκρουσης. Όταν μιλάμε για τάξη, σκεφτόμαστε ένα πολύ χαλαρά ορισμένο σώμα ανθρώπων που μοιράζονται τις ίδιες κατηγορίες συμφερόντων, κοινωνικές εμπειρίες, παραδόσεις και αξιακά συστήματα, που έχουν την προδιάθεση να συμπεριφέρονται ως τάξη, να ορίζουν τους εαυτούς τους στη δράση τους και στη συνείδησή τους σε σχέση με άλλες ομάδες ανθρώπων με ταξικό τρόπο. Αλλά η ίδια η τάξη δεν είναι πράγμα, είναι συμβάν»[2].

Αν η τάξη είναι συμβάν, σε ποιο χρονικό ορίζοντα τη μελετάμε; Για να κατανοήσω την παραγωγή του υποκειμένου μέσα από τη σχέση, έπρεπε να την τοποθετήσω σε μια προοπτική και όχι να κόψω μια φέτα του χρόνου σύγχρονη με τη ζωή των υποκειμένων που μελετούσα. Προσπάθησα να τοποθετήσω την εμπειρία των οικιακών εργατριών στο πλαίσιο των κρατικών πολιτικών, της νομοθεσίας, της αγοράς εργασίας, της αγροτικής οικονομίας, της οικογένειας, των λόγων και των αναπαραστάσεων της αστικής τάξης.

Κάποιες κατηγορίες εργαζομένων είναι χρήσιμες για να σκέφτεται μια κοινωνία[3]. Καμία άλλη μορφή όσο η μορφή της οικιακής εργαζόμενης δεν απέδωσε καλύτερα τις αγωνίες της αστικής τάξης για τον εαυτό της και δεν αποτέλεσε για το φαντασιακό της αστικής τάξης την καλύτερη έκφραση των επιδιώξεών της. Η μορφή της υπηρέτριας αγνοημένη από την εργατική νομοθεσία και αποκλεισμένη από την κρατική προστασία εξυπηρέτησε την καμπάνια για την κατάργηση της παιδικής εργασίας όταν το κράτος αποφάσισε να προσχωρήσει στα πολιτισμένα κράτη της Δύσης αναγνωρίζοντας στα παιδιά της εργατικής τάξης το δικαίωμα στην παιδική ηλικία[4].

Η έννοια της υποκειμενικότητας αποσκοπεί στο να γίνει κατανοητό ότι τα υποκείμενα δεν συγκροτήθηκαν ερήμην τους αλλά μετείχαν στη διαδικασία της διαμόρφωσής τους. Το δίπολο αντίσταση-υποταγή αποτελεί μια διχοτομική προσέγγιση που εγκλωβίζει την έννοια του δρώντος υποκειμένου στο περιοριστικό δίλημμα ότι το υποκείμενο είτε αντιστέκεται είτε συναινεί στις κυριαρχικές δομές εξουσίας στον χώρο του σπιτιού. Κάθε ανάλυση που θέτει ως στόχο της να απαντήσει σε αυτό το δίλημμα αρχίζει πολύ αργά τη συγγραφή της ιστορίας, καθώς δέχεται ως δεδομένες τις κοινωνικές κατηγορίες και δεν εξετάζει τη σύνθετη διαδικασία της διαμόρφωσης του υποκειμένου, η οποία δεν μπορεί να συντελείται έξω από την έγκλησή του από την εξουσία[5]. Ως εκ τούτου η παραγωγή της υποτέλειας τέθηκε στο πλαίσιο της κατασκευής της «υπηρέτριας» ως κατηγορίας του νόμου, ως μορφής που συμπυκνώνει τον κίνδυνο για την ιδιοκτησία της αστικής τάξης, την ανησυχία για την ηθική, πνευματική και σωματική μόλυνση των παιδιών της, την καταναλώτρια που απειλεί μέσω της μίμησης να συσκοτίσει τη διαχωριστική γραμμή μεταξύ της αστικής και της εργατικής τάξης και δυνάμει να την ανατρέψει.

Κάθε βιβλίο έχει πλοκή. Πώς σχετίζεται αυτή η πλοκή με τις πηγές; Δηλαδή ποια είναι η διαδικασία να παραχθεί ιστορία από τις πηγές; Και τι είδους πηγές είναι αυτές;

Έχουν οι πηγές αυτονομία και σε ποιον βαθμό από τα ερωτήματα; Ποιος είναι ο ρόλος των συναισθημάτων στην παραγωγή της ιστορίας;

Πώς να αποδώσω τα συναισθήματα που μου γεννούσαν τα λόγια των ανθρώπων; Αυτά που μου έλεγαν οι άνθρωποι με συγκλόνιζαν, αλλά έπρεπε να φτιάξω μια αφήγηση ώστε ο αναγνώστης να αισθανθεί αυτό που με συγκλόνισε. Το πλαίσιο αυτό ήταν το πλαίσιο των έμφυλων, ταξικών και ηλικιακών σχέσεων εξουσίας. Επομένως η ιστορία τους, για να αποκτήσει νόημα, έπρεπε να ενταχθεί στο πλαίσιο που οι ίδιες έθεταν στην αφήγησή τους. Εδώ τίθεται το ζήτημα του κατά πόσο οι συνεντεύξεις αποτελούν για τον ιστορικό απλώς πρωτογενείς πηγές στις οποίες επενεργεί με την ερμηνεία του. Κατά πόσο ο ιστορικός ασκεί μέσω της ερμηνείας την εξουσία του πάνω στις πηγές ή κατά πόσο ο διάλογος που παράγει τις πηγές του εξακολουθεί να παράγει καρπούς και στο επίπεδο της συγγραφής της ιστορίας.

Με καθοδήγησαν στη συγγραφή της ιστορίας οι ερμηνείες των ίδιων των γυναικών από τις οποίες πήρα συνέντευξη και τα συναισθήματά τους. Με αυτή την έννοια, οι συνεντεύξεις δεν αποτελούν απλώς πρωτογενείς πηγές στις οποίες επενεργεί ο ιστορικός αλλά αποτελούν ήδη μια ερμηνεία, παρέχουν τα κλειδιά για να απαντήσω στα ερωτήματα και να κατανοήσω τι σήμαινε γι’ αυτές τις γυναίκες να δουλεύουν ως οικιακές εργάτριες. Πώς αισθάνονταν και ποια αισθήματα εξέφραζαν αναφορικά με τη σχέση τους με τις εργοδότριές τους και αναφορικά με την εργασία τους[6].

Το βιβλίο έθεσε στο επίκεντρο το υποκείμενο και τα συναισθήματά του, καθώς η βίωση της καταπίεσης εκφέρεται με συναισθήματα και αυτά τα συναισθήματα παράγουν τη συνείδηση.

Επομένως, τι σημαίνει ότι γράφω την ιστορία της οικιακής εργασίας από την οπτική των γυναικών που έκαναν αυτό το επάγγελμα; Θεωρώντας ότι έχει επιβληθεί ένας μονόλογος στη δική τους εμπειρία από την αστική τάξη, έπρεπε να ακουστεί και η δική τους φωνή. Οπότε η δική τους φωνή μελετάται σε σχέση με τον λόγο της αστικής τάξης και της κρατικής πολιτικής, που διαμόρφωσαν το πλαίσιο της εργασίας τους μέσα από τη νομοθεσία, τις αναπαραστάσεις γι’ αυτές και την πραγματικότητα της εργασίας στο αστικό νοικοκυριό. Διαμορφώθηκε μια εργασιακή κατηγορία, την οποία κατοικούν τα υποκείμενα της μελέτης, αλλά εκείνες είναι οι πρωταγωνίστριες καθώς διατυπώνουν τον δικό τους λόγο για την εργασία τους και τις σχέσεις τους με τις εργοδότριές τους.

Δεν τίθεται επομένως ζήτημα του να ακούσουμε και τις δύο πλευρές, οι οποίες έχουν διαφορετικές ιστορίες να μας πουν με στόχο να έχουμε μια πλήρη εικόνα. Διότι αυτό θα σήμαινε ότι λογαριάζουμε τα δύο μέρη στο εργασιακό συμβόλαιο σαν να είναι ίσα και όχι ασύμμετρα. Ούτε μπορούμε να ξεκινήσουμε τη μελέτη της εργασίας μόνο στο πλαίσιο του σπιτιού, της εργασίας, από τη στιγμή δηλαδή που τα υποκείμενα θα μπουν στη σχέση αυτή. Διότι είναι ήδη υποκείμενα του Λόγου και του νόμου, των λόγων που έχουν παραχθεί γι’ αυτές από την εξουσία και τους φορείς της. Εξέτασα λοιπόν πρώτα την έγκληση των υποκειμένων, ποιοι είναι αυτοί οι Λόγοι και πώς διαμορφώνουν τα υποκείμενα για τα οποία μιλούν. Το να εξετάσουμε τις δύο αυτές οπτικές σημαίνει ότι πρέπει να τις τοποθετήσουμε στο πλαίσιο των σχέσεων εξουσίας οι οποίες υπάρχουν προτού τα υποκείμενα –τα δύο μέρη– συνάψουν ένα συμβόλαιο. Οι μορφές του οικονομικού, κοινωνικού και συμβολικού κεφαλαίου με το οποίο εισέρχονται οι εργοδότριες και οι εργάτριες στο συμβόλαιο είναι άνισες και ασύμμετρες. Εισέρχονται επομένως με ένα habitus, με μια προδιάθεση, με μια αίσθηση των ορίων, η οποία έχει δημιουργηθεί από την εσωτερίκευση των δομών, των νοηματικών σχημάτων και των πράξεων που αντιστοιχούν στις μορφές του κεφαλαίου και είναι κοινές για όλα τα μέλη μιας ομάδας ή τάξης[7]. Μέσα από μια σειρά πρακτικών, τα υποκείμενα αναπαράγουν τι δομές, τα σχήματα, τις πράξεις. Αυτές οι πρακτικές είναι, όπως έδειξα στο βιβλίο, συνειδητές. Γίνονται συνειδητές μέσω της μνήμης και της επεξεργασίας που κάνει το υποκείμενο για να κατανοήσει τον εαυτό του. Η συνείδησή του για το πώς διαμορφώθηκε μέσα από τις σχέσεις του με άλλους ανθρώπους που ανήκουν σε μια άλλη τάξη.

Η «υπηρετική υποκειμενικότητα» αποτελεί επομένως μια έννοια και μια ταυτότητα που προέκυψε από τον τρόπο με τον οποίο επεξεργάστηκαν την ζωή τους και τις εμπειρίες τους οι ίδιες οι πληροφορήτριές μου. Οι ίδιες τοποθέτησαν την ιστορία τους στην πατρική οικογένεια, αφενός μιλώντας για τις αξίες και την πειθαρχία στο πατρικό σπίτι, τις έμφυλες και ηλικιακές ιεραρχίες μέσα από τις οποίες τα κορίτσια μάθαιναν την κατωτερότητά τους ως κορίτσια και ως γυναίκες. Το βιβλίο φωτίζει τη διαδικασία λήψης αποφάσεων και τις στρατηγικές της οικογένειας αναφορικά με τη διαχείριση του οικογενειακού νοικοκυριού ως παραγωγικής και αναπαραγωγικής μονάδας. Οι γονείς είχαν απόλυτη εξουσία πάνω στις αποφάσεις που αφορούσαν τον γάμο, την είσοδο και την έξοδο από την εργασία, την επιλογή του επαγγέλματος. Τα κορίτσια λοιπόν είχαν κατανοήσει την υποτελή θέση τους στην οικογένεια, η οποία τους είχε ενσταλάξει την πειθαρχία στις αποφάσεις των μεγαλυτέρων και την υποταγή τους στις ανάγκες της οικογένειας. Με αυτή την έννοια, είχαν διαμορφώσει μια υποκειμενικότητα που θα ετίθετο στην υπηρεσία της οικογένειας.

Τοποθέτησα την ιστορία τους στο πλαίσιο της πατρικής οικογένειας και με μια άλλη έννοια, αντιπαραβάλλοντας τις δικές τους εμπειρίες, τις πρακτικές και το υλικό κεφάλαιο που τις έκανε να βλέπουν το σπίτι των εργοδοτών σαν παλάτι και να μην αναγνωρίζουν τα αντικείμενα. Η είσοδος στο σπίτι των εργοδοτών σήμαινε την ενστάλαξη μιας νέας κοσμοθεώρησης και τη δημιουργία ενός καινούργιου εαυτού στην υπηρεσία των εργοδοτών, μέσα από την επιβολή σωματικών μηχανισμών υποταγής. Ενός συστήματος εξουσιαστικών πρακτικών και τελετουργιών μέσα από το οποίο το σώμα του παιδιού μάθαινε να υπηρετεί και να επιτελεί την κατωτερότητά του σε σχέση με τα σώματα των εργοδοτών. Το βλέμμα, η ομιλία, η στάση του σώματος, το ντύσιμο, η πρόσβαση και η χρήση των χώρων του σπιτιού και των αντικειμένων του, οι δοκιμές της τιμιότητας, η αφαίρεση του ονόματος και η αφαίρεση των προσωπικών χαρακτηριστικών του ατόμου, ο περιορισμός στην έξοδο από τον χώρο του σπιτιού. Το υλικό κεφάλαιο δεν μπορεί να ασκήσει την εξουσία του χωρίς τους ιδεολογικούς μηχανισμούς που την κάνουν να φαίνεται φυσική[8]. Είδα όμως αυτούς τους μηχανισμούς της εξουσίας από τη σκοπιά των υποκειμένων που τις υφίστανται. Τα ίδια τα υποκείμενα μιλούν για την ενστάλαξη και την επανάληψη των τελετουργιών μέσα από τις οποίες εμπεδώθηκε η υποταγή τους. Ο λόγος τους και τα συναισθήματα που παράχθηκαν μέσα από τη βίωση των μηχανισμών της εξουσίας δημιούργησαν μέσω της μνήμης τη χρονικότητα ενός διαρκούς παρόντος, ενός διαρκούς τώρα. Αυτό το διαρκές τώρα είναι η εκφορά της τραυματικής εμπειρίας μέσα από την οποία το υποκείμενο αναγνωρίζει την αποϋποκειμενοποίησή του στον χώρο του σπιτιού των εργοδοτών. Η ντροπή παράγεται μέσα από τη συνειδητοποίηση ότι το υποκείμενο δεν μπορεί να ξεφύγει από τον εαυτό του, ήταν παρόν στην αποϋποκειμενοποίησή του, στην αφαίρεση της ταυτότητάς του και στη δημιουργία μιας νέας ταυτότητας. Η συνείδηση της διαδικασίας μέσω της οποίας σμιλεύτηκε η παραγωγή του υποκειμένου ως κατώτερου είναι η ταξική συνείδηση που εκβάλλει σε αυτό το διαρκές παρόν, διότι αυτό είναι το παρόν του υποκειμένου.

Η ενστάλαξη αυτής της κοσμοθεωρίας διαμόρφωσε ένα υποκείμενο στην υπηρεσία των άλλων, το οποίο επιστρατεύτηκε στην οικογένειά τους. Η σκληρή εργασία, η υπακοή στους συζύγους και στις ανάγκες των παιδιών, η φροντίδα των ηλικιωμένων αποτελούν τα στοιχεία της επιτέλεσης της υπηρετικής υποκειμενικότητας στη μετέπειτα ζωή τους.

 

*Το κείμενο αποτελεί επεξεργασμένη μορφή της παρουσίασης της Ποθητής Χαντζαρούλα στην Πολιτική-Πολιτιστική Λέσχη Εκτός Γραμμής στην Αθήνα, την Τρίτη 28 Μαρτίου, στο πλαίσιο της παρουσίασης του βιβλίου της με τίτλο Σμιλεύοντας την υποταγή: Οι έμμισθες οικιακές εργάτριες στην Ελλάδα το πρώτο μισό του εικοστού αιώνα.

Πηγή: Εκτός Γραμμής

 

[1] Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Παναγιώτη Σωτήρη και τη Δέσποινα Παρασκευά-Βελουδογιάννη για την οργάνωση της παρουσίασης-συζήτησης, καθώς και τους συνομιλητές μου, τη Δήμητρα Λαμπροπούλου και τον Αποστόλη Καψάλη, που μου έκαναν την τιμή να συζητήσουν μαζί μου για το βιβλίο.

[2] E.P. Thompson, «Peculiarities of the English», στου ιδίου, The Poverty of Theory and Other Essays, Merlin Press, Λονδίνο 1978, σ. 295.

[3] C. Steedman, Labours Lost: Domestic Service and the Making of Modern England, Cambridge University Press, Καίμπριτζ 2009.

[4] Η απαγόρευση της εργασίας των ανηλίκων στη βιομηχανία και η απομάκρυνσή τους από αυτή εφαρμόστηκε στις αρχές της δεκαετίας του 1930 ως μέσο για την καταπολέμηση της ανεργίας των ενήλικων ανδρών.

[5] Η ιστορία της γυναικείας εργασίας πρέπει να ξαναειπωθεί από αυτή την οπτική γωνία, ως μέρος της ιστορίας της δημιουργίας μιας έμφυλα προσδιορισμένης και ιεραρχημένης αγοράς εργασίας. J. Scott, «Αποδομώντας το δίλημμα “ισότητα ή διαφορά”, ή, αλλιώς η χρησιμότητα της μεταδομιστικής θεωρίας για το φεμινισμό», στο Α. Αθανασίου (επιμ.), Φεμινιστική θεωρία και πολιτισμική κριτική, νήσος, Αθήνα 2006, σ. 146-166.

[6] Για τον ρόλο της οδύνης στη δημιουργία της εργασιακής ταυτότητας βλ. Δ. Λαμπροπούλου, Οικοδόμοι: Οι άνθρωποι που έχτισαν την Αθήνα, 1950-1967, Βιβλιόραμα, Αθήνα 2009.

[7] P. Bourdieu, H διάκριση. Κοινωνική κριτική της καλαισθητικής κρίσης, μτφρ. Κ. Καψαμπέλη, πρόλογος: N. Παναγιωτόπουλος, Πατάκης, Αθήνα 2002.

[8] Λ. Αλτουσέρ, «Ιδεολογία και ιδεολογικοί μηχανισμοί του κράτους», στου ιδίου, Θέσεις, μτφρ. Ξ. Γιαταγάνας, Θεμέλιο, Αθήνα 1990, σ. 69-121.

Share

Η Ν. αγωνίζεται για δικαιοσύνη, δεν την αφήνουμε μόνη!

nour

ανακοίνωση της Καμιάς Ανοχής

Πριν λίγο μας έφτασε η ιστορία μίας γυναίκας που μας οδήγησε να σκεφτούμε ότι χρειάζεται να μιλήσουμε για αυτήν. Αφού μάθαμε για την υπόθεση από την Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών της Αφρικής, ως Καμία Ανοχή συναντήσαμε τη Ν. και ακούσαμε την ιστορία της.

Η Ν. είναι μια νεαρή γυναίκα, η οποία γεννήθηκε στην Αθήνα από γονείς με καταγωγή από Κένυα και Νότια Αφρική. Έζησε εδώ ως παιδί μέχρι τα 6 της χρόνια οπότε και έφυγε μαζί με την οικογένειά της για Κένυα. Ξαναήρθε στην Αθήνα ως ενήλικη και σπούδασε Αγγλική φιλολογία στο πανεπιστήμιο. Ζει τα τελευταία 10 χρόνια στην Ελλάδα. Σε μία κοινωνία στην οποία πολλές γυναίκες βιώνουν την πατριαρχική βία στις πολλές μορφές που παίρνει σε καθημερινή βάση, η Ν. βρέθηκε εγκλωβισμένη σε προσωπικό και θεσμικό επίπεδο. Όχι μόνο έχει κακοποιηθεί από τον (πρώην) σύντροφό της, αλλά βρίσκεται αυτή τη στιγμή να κατηγορείται ως υπεύθυνη για τα αποτελέσματα της κακοποίησης που έχει δεχτεί.

Αφού μας μίλησε καταλάβαμε ότι δεν μπορούμε να την αφήσουμε μόνη. Αντί να πούμε όμως εμείς τι έχει συμβεί, σας αφήνουμε να γνωρίσετε την ιστορία της μέσα από τα δικά της λόγια:

«Να σας πω την ιστορία. Είχα πάει σε ένα νησί πέρσι για να βρω δουλειά το καλοκαίρι. Και έκατσα το χειμώνα γιατί ήθελα να δουλέψω εκεί το χειμώνα. Και γνωρίζω αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος είχε έρθει από άλλο νησί για να βρει δουλειά και αυτός για το χειμώνα. Και τα φτιάξαμε. Στο μεταξύ τότε δεν είχα δουλειά και με στήριζε αυτός οικονομικά.

Σε κάποια φάση στην αρχή της σχέσης ξεκίνησε να με χτυπάει, ξεκίνησε η βία. Την πρώτη φορά τον έπιασα σε ιντερνετικό chat site να φλερτάρει με άλλες γυναίκες και του έπιασα συζήτηση και έγινε βίαιος, λεκτικά. Η συμπεριφορά του δηλαδή ήταν βίαιη. Μετά ξεκίνησε να με χτυπάει. Έγινε γύρω στις 5 φορές. Μία φορά πήγε να μας σκοτώσει, να μας ρίξει στο γκρεμό με το αυτοκίνητο.

Ωσπου μια μέρα είχα πάρει απόφαση να χωρίσουμε.

Μιλάγαμε ήρεμα και ωραία και εκεί ξεκίνησε πάλι τσακωμός, να με χτυπάει. Με τράβαγε από το σαλόνι μέχρι την κουζίνα, με χτύπαγε, και είδα εκεί ένα μαχαίρι. Εκεί μου πέρασε από το μυαλό μου…δεν ξέρω τι…..πήγαινε να με σκοτώσει. Είδα τη ζωή μου να περνάει μπροστά στα μάτια μου. Και ήθελα να τον ακινητοποιήσω. Και πήρα το μαχαίρι και τον τραυμάτισα.

Παίρνει τους φίλους του τηλέφωνο να’ρθουνε να τον πάνε νοσοκομείο. Πάμε όλοι νοσοκομείο και μετά ήρθε η αστυνομία από ‘κει και με πήρανε και με πήγαν στον εισαγγελέα στη Σύρο την επόμενη μέρα, μετά με άφησαν ελεύθερη. Τώρα έχουμε δικαστήριο τον Ιούνιο.

Στο μεταξύ αυτός ήταν νοσοκομείο δύο βδομάδες και εγώ ήμουν στο σπίτι και μου έκανε ασφαλιστικά μέτρα. Και έφυγα από το σπίτι χωρίς τα πράγματά μου, όλα τα πράγματά μου είναι εκεί. Έχω τώρα και θέμα με την άδεια παραμονής μου, η οποία έχει λήξει εδώ και ένα χρόνο σχεδόν. Εκκρεμούν καποια χαρτιά και παράβολα για να βγει αυτή η άδεια, και χρειάζονται σχεδόν 400 ευρώ, ενα ποσό που δεν εχω αυτή τη στιγμή».

Η υπόθεση αυτή δεν είναι για να ξαφνιαζόμαστε. Ούτε είναι κάποιο «φρικτό περιστατικό» χωρίς αιτίες. Η ιστορία της Ν. καθρεφτίζει την πραγματικότητα πολλών γυναικών σήμερα στην Ελλάδα, ντόπιων και μεταναστριών.

Η Ν., όπως και άλλες πολλές, βιώνει τις συνέπειες του σεξισμού και της πατριαρχικής βίας της κοινωνίας αυτής. Επίσης όμως, ως μετανάστρια δεύτερης γενιάς βιώνει – όπως πολλοί/πολλές – και τις συνέπειες ενός μεταναστευτικού νομοσχεδίου άδικου, που αποκλείει ολόκληρες γενιές από την ισότιμη συμμετοχή στην κοινωνία στην οποία μεγάλωσαν.

Τώρα, χρειάζεται να δούμε την έμφυλη αλλά και ρατσιστική διάσταση της υπόθεσης αυτής, πόσο μάλλον την διπλή ευαλωτότητα της Ν. μπροστά στον λευκό ευρωπαίο σύντροφο και μπροστά στο δικαστήριο που επίκειται: όχι μόνο ως γυναίκα, αλλά ως γυναίκα μαύρη και χωρίς ελληνική ιθαγένεια.

Ενώ η Ν. δέχτηκε πολλές φορές επιθέσεις βίας (λεκτική, ψυχολογική και σωματική βία) από τον πρώην σύντροφό της και την τελευταία φόρα αυτοαμύνθηκε, πώς τώρα έφτασαν τα πράγματα να θεωρείται εκείνη η κατηγορούμενη; Γιατί δεν ενημερώθηκε η Ν. από τις αρμόδιες αρχές για το δικαίωμά της να εξεταστεί η ίδια από ιατροδικαστή; Πώς γίνεται η αυτοάμυνα μίας γυναίκας να θεωρείται επίθεση προς άντρα (ειδικά όταν γνωρίζουμε πόσες φορές άντρες φτάνουν ακόμη και να διαπράττουν γυναικοκτονίες που δικαιολογούνται ως «εν βρασμώ ψυχής» ή ότι έγιναν «από το πολύ πάθος και την αγάπη του για τη γυναίκα»); Γιατί θεωρείται κοινωνικά αποδεκτό ένας άντρας να υψώνει το χέρι και να χτυπάει μια γυναίκα, αλλά να μην αναγνωρίζεται στη γυναίκα το δικαίωμα άμυνας όταν η ζωή της βρίσκεται σε κίνδυνο; Στη συγκεκριμένη περίπτωση το ίδιο το σύστημα έχει συμβάλει στην ευαλωτότητα αυτής της γυναίκας, αφού η Ν. βρίσκεται σε κίνδυνο φυλάκισης και πιθανώς απέλασης.

Ως Καμιά Ανοχή στεκόμαστε με τη Ν., η οποία δεν είναι πλέον μόνη. Ξεκινάμε με αυτό το κείμενο κινητοποίηση για την έμπρακτη αλληλεγγύη προς την Ν., ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη. Δικαιοσύνη θα έρθει όταν αμφισβητήσουμε την κοινωνικοπολιτική νόρμα που δίνει αξία στο λόγο του άντρα, υποτιμώντας και σιωπώντας το λόγο της γυναίκας, στερώντας της το δικαίωμά της στην αυτοάμυνα, δηλαδή το δικαίωμά της στη ζωή. Πόσες φορές ένα “απλό ξύλο” έχει καταλήξει σε γυναικοκτονία; Εμείς αρνούμαστε να περιμένουμε να χυθεί το αίμα μιας γυναίκας πριν πιστέψουμε τη βία που έχει δεχτεί. Η κινητοποίηση αυτή στοχεύει στον να ακούσει η κοινωνία για τη βία και την καταπίεση που βιώνει η Ν. (και πολλές άλλες γυναίκες), αλλά και να ανοίξει μία ευρύτερη συζήτηση για τη σημασία της αυτοάμυνας των γυναικών, η οποία συχνά είναι ο μόνος τρόπος για να σώσουν τις ζωές τους.

Επίσης, δικαιοσύνη για μας σημαίνει όχι μόνο η αθώωση της Ν. στη βάση της αυτοάμυνάς της απέναντι στη κοινωνικοπολιτική βία που έχει δεχτεί, αλλά και να αναγνωριστεί στο νομικό πλαίσιο η ελληνική της ταυτότητα με απόδοση ελληνικής ιθαγένειας. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, τα βήματά μας συμπεριλαμβάνουν την υποστήριξη και την παρουσία μας στη δίκη, καθώς και τη συγκέντρωση ενός μέρους του οικονομικού βάρους που η κατάσταση αυτή φέρνει στη Ν.

Έτσι, το πρώτο μας βήμα είναι να συνδιοργανώσουμε σύντομα, μαζί με την Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών της Αφρικής, μία κουζίνα αλληλεγγύης με Αφρικανική μουσική και πάρτι. Στόχος είναι να μαζέψουμε μαζί τα 400 ευρώ για τα παράβολα της άδειας παραμονής της Ν.

Σας καλούμε να μην κλείσετε τα μάτια σας και να αγωνιστούμε μαζί για να αποδοθεί δικαιοσύνη στην υπόθεση της Ν. Αφού η νίκη της Ν. θα είναι και νίκη όλων μας, ανοίγοντας χώρο και δυναντότητα και σε άλλες γυναίκες να μιλήσουμε για τη βία από συντρόφους. Θα μας ενθαρρύνει να μην σιωπούμε. Θα μας δείξει ότι η δικαιοσύνη δεν χαρίζεται, αλλά διεκδικείται, και πόσο μάλλον όταν ενωνόμαστε και δρούμε συλλογικά.

Η ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. ΟΛΕΣ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ. Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΘΑ ΤΟ ΑΓΝΟΗΣΕΙ;

Share

Άλλη μια γυναικοκτονία συγκλονίζει την Αργεντινή

micaela garcia

της Γεωργίας Μανώλη

Για ακόμη μια φορά, μετά τη δολοφονία της 16χρονης Lucia Perez το φθινόπωρο του 2016, οι γυναίκες της Αργεντινής κατέβηκαν στους δρόμους για να διαδηλώσουν και να εκφράσουν τον αποτροπιασμό τους για μια γυναικοκτονία, αυτή της 21χρονης ακτιβίστριας των «Ni Una Menos», Micaela Garcia. Η 21χρονη φοιτήτρια εξαφανίσθηκε ενώ έφευγε από κλαμπ στην πόλη Gualeguay το βράδυ της 1ης Απριλίου. Μια εβδομάδα αργότερα το απογυμνωμένο της σώμα βρέθηκε πεταμένο έξω από τη πόλη.

Η κοινωνική κατακραυγή εναντίον των δυο ανδρών που απήγαγαν, βίασαν και στραγγάλισαν την Garcia ήταν τεράστια. Μεγαλύτερη ακόμη οργή όμως ξέσπασε μετά τη σύλληψη τους, καθώς διαπιστώθηκε ότι ένας εκ των δυο δραστών ήταν κατά συρροή βιαστής με ποινές κάθειρξης για προηγούμενες επιθέσεις, μέχρι και το 2020. Ωστόσο, ο κατά συρροή βιαστής ήταν έξω με αναστολή από τον Αύγουστο του 2016, μετά από απόφαση του δικαστή Carlos Rossi.  «Σ’ αυτή τη περίπτωση δυο άνθρωποι είναι υπεύθυνοι: ο δολοφόνος της Micaela και ο δικαστής που τον άφησε ελεύθερο παρά την προτροπή για το αντίθετο» δήλωσε η Fabiana Tuñez, Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Γυναικών της Αργεντινής (Telesur). Σύμφωνα με τα media της Αργεντινής, ο δικαστής αγνόησε παντελώς τις παρατηρήσεις και τις αναφορές από τις σωφρονιστικές υπηρεσίες σχετικά με τη συμπεριφορά του κρατουμένου και προχώρησε κανονικά στην αναστολή των ποινών του.

Η αντίδραση των γυναικών ήταν άμεση και οι κινητοποιήσεις μαζικές καθώς χιλιάδες γυναίκες κατέβηκαν σε διαδήλωση το Σάββατο 8 Απριλίου στο Buenos Aires, αλλά και σε άλλες πόλεις, όπως την Santa Fe και τη Rosario καθώς και σε άλλες μικρότερες. Με συνθήματα όπως «Ni Una Menos» (Ούτε μια λιγότερη), «Vivas Nos Queremos» (Μας θέλουμε ζωντανές), «Estado Responsable» (Το κράτος είναι υπεύθυνο) και  «Justicia por Micaela» (Δικαιοσύνη για τη Micaela) οι γυναίκες απαίτησαν να αποδοθεί δικαιοσύνη για το θύμα όχι μόνο με την παραδειγματική τιμωρία των βιαστών και δολοφόνων της αλλά και με τη τιμωρία του δικαστή Carlos Rossi. Η Micaela Garcia είχε συμμετάσχει στα κοινωνικά κινήματα και είχε ενεργή συμμετοχή στον αγώνα κατά της έμφυλης βίας. «H Micaela αγωνιζόταν για μια δικαιότερη κοινωνία και εμείς δεν θα εγκαταλείψουμε ποτέ αυτόν τον αγώνα» σχολίασε η Sandra Miguez, δημοσιογράφος και εκπρόσωπος του Δικτύου Δημοσιογράφων με Έμφυλο Όραμα (El Pais).

Την επόμενη μέρα των κινητοποιήσεων, ο Πρόεδρος της Αργεντινής Macri ζήτησε τη παραίτηση του δικαστή ενώ ο Υπουργός Δικαιοσύνης  Garavano δήλωσε ότι εάν δεν παραιτηθεί ο Rossi, θα πρέπει να καθαιρεθεί άμεσα από το Δικαστικό Συμβούλιο.

Σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες, στην Αργεντινή μια γυναίκα δολοφονείται κάθε 30 ώρες -από το 2008 μάλιστα, όταν ξεκίνησε και η καταγραφή των γυναικοκτονιών, έχουν δολοφονηθεί 3.000 γυναίκες. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά έμφυλης βίας αλλά αντίθετα σκιαγραφούν μια πανδημία γυναικοκτονιών. Παρόλο που ο όρος «γυναικοκτονία» έχει συμπεριληφθεί στο Ποινικό Κώδικα ήδη από το 2012, μόνο ένας δράστης έχει φυλακιστεί, μέχρι στιγμής, με την κατηγορία αυτή.

Ο αγώνας κατά της πατριαρχίας είναι ήδη δύσκολος αλλά δυσχεραίνεται ακόμα περισσότερο σε όλες τις περιπτώσεις, από την Αργεντινή έως την Ελλάδα, όταν οι ίδιοι οι θεσμοί και οι δικαστές αντί να αποδώσουν δικαιοσύνη υπέρ των γυναικών, συντελούν στην βία κατά των γυναικών και στην διαιώνιση μισογυνιστικών πρακτικών.

 

Διαβάστε ακόμα

«Η Αργεντινή και ο κόσμος όλος δεν θέλει ούτε μια γυναίκα λιγότερη»

 

Share

Στον δρόμο της προσφυγιάς λόγω δίωξης για άμβλωση

της Χριστίνας Πάντζου

Η Μαρία Τερέσα Ριβέρα πέρασε τέσσερα χρόνια σε ένα κελί του Ελ Σαλβαδόρ, καταδικασμένη επειδή απέβαλε.

Αποφυλακίστηκε πέρσι τον Μάιο, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο αναίρεσε την καταδίκη της σε κάθειρξη 40 ετών για φόνο, όπως χαρακτηρίζει τις περισσότερες αμβλώσεις η νομοθεσία της χώρας, η οποία από το 1997 τις απαγορεύει σε οποιαδήποτε περίσταση.

Ηλπιζε πως η απελευθέρωσή της θα της επέτρεπε να συμφιλιωθεί με όσα πέρασε, με τον χαμό του δεύτερου παιδιού της, με την άδικη ποινή της, με τα χαμένα χρόνια της φυλάκισής της και πως θα μπορούσε να ξεκινήσει μια νέα ζωή μαζί με τον 11χρονο γιο της. Αλλά η πραγματικότητα της υπό τον ασφυκτικό έλεγχο της Καθολικής Εκκλησίας χώρας διέψευσε τις ελπίδες της.

«Για όλους ήμουν η “φόνισσα” του μωρού μου. Κανείς δεν μου έδινε δουλειά. Με είχαν κι αυτοί καταδικάσει και σε κάθε μου βήμα έβρισκα εμπόδια και απόρριψη», λέει η 34χρονη γυναίκα.

Τον περασμένο Οκτώβριο ο γενικός εισαγγελέας προσέβαλε την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου: ανά πάσα στιγμή μπορεί να την έστελναν πίσω στη φυλακή. Ηταν τότε που αποφάσισε να φύγει από τη χώρα.

Στις 17 Μαρτίου η Μαρία Τερέσα Ριβέρα έγινε η πρώτη γυναίκα που πήρε άσυλο στη Σουηδία λόγω των διώξεων που υπέστη από έναν άδικο νόμο περί αμβλώσεων, ο οποίος τιμωρεί τις γυναίκες ακόμη και σε περιπτώσεις αποβολών, γέννησης νεκρού εμβρύου ή επιπλοκών στην κύηση.

«Οι σουηδικές αρχές αναγνώρισαν πως τα δικαιώματά της ως γυναίκας παραβιάστηκαν κατάφωρα και πως το κράτος, αντί να την προστατεύσει, την καταδίωξε νομικά και κοινωνικά. Θεώρησαν πως η ποινή της, ο χρόνος που πέρασε στη φυλακή και οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει εάν επιστρέψει στο Ελ Σαλβαδόρ συνιστούν δίωξη», δήλωσε μιλώντας για μια ιστορική απόφαση η Καταλίνα Μαρτίνες, δικηγόρος και διευθύντρια Λατινικής Αμερικής του Κέντρου για τα Αναπαραγωγικά Δικαιώματα που στήριξε σε κάθε της βήμα τη Ριβέρα.

«Η χορήγηση ασύλου σε αυτή τη βάση αποτελεί ένα τεράστιας σημασίας προηγούμενο όχι μόνο για τις γυναίκες του Ελ Σαλβαδόρ αλλά συνολικά για τις γυναίκες σε ολόκληρο τον κόσμο».

Σύμφωνα με την Ομάδα Πολιτών για την Αποποινικοποίηση των Αμβλώσεων (CFDA), στο διάστημα 2000-2014 49 γυναίκες καταδικάστηκαν για πρόκληση άμβλωσης.

Ανάμεσά τους και 26 που εκτίουν ποινές κάθειρξης 30 έως 40 ετών.

Από τη Σουηδία, η Μαρία Τερέσα Ριβέρα έχει ξεκινήσει εκστρατεία ευαισθητοποίησης για τις καταχρήσεις αυτής της νομοθεσίας και την αποφυλάκιση των γυναικών θυμάτων της.

«Υποσχεθήκαμε η μία στην άλλη ότι όποια καταφέρει να φύγει από το Ελ Σαλβαδόρ θα μιλήσει εξ ονόματος όλων όσες βρίσκονται στη φυλακή. Υπάρχουν στα κελιά μητέρες που έχουν περισσότερα από δέκα χρόνια να δουν τα παιδιά τους. Δεν τους αξίζει να είναι στη φυλακή για εγκλήματα που δεν έκαναν».

Η στιγμή είναι πρόσφορη καθώς τον Φεβρουάριο το κυβερνών πρώην αντάρτικο FMLN κατέθεσε σχέδιο νομοθετικής τροποποίησης ώστε να επιτρέπεται η άμβλωση σε περιπτώσεις βιασμού, κινδύνου της ζωής της μητέρας ή μη βιώσιμου εμβρύου.

το κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στην Εφημερίδα των Συντακτών

 

Διαβάστε ακόμα

Το Ελ Σαλβαδόρ δεν απονέμει χάρη σε γυναίκες που έχουν φυλακιστεί για άμβλωση ή για αποβολή

Οι αρχές του Ελ Σαλβαδόρ παίζουν ρώσικη ρουλέττα με τη ζωή μιας νέας γυναίκας

 

Share

Το Δημοψήφισμα στη Τουρκία: Οι Γυναίκες λένε το δυνατότερο ΟΧΙ

hayir

της Esra Dogan

Το βράδυ της Πέμπτης, εκατοντάδες γυναίκες συγκεντρώθηκαν σε 12 πόλεις της Τουρκίας, καλώντας το λαό να ψηφίσει ‘Όχι’ στο συνταγματικό δημοψήφισμα της Κυριακής, που μπορεί να μεταμορφώσει το κοινοβουλευτικό σύστημα της χώρας σε μια ενισχυμένη προεδρεία. Το ‘Όχι’ στο δημοψήφισμα ήταν επίσης το βασικό μήνυμα 40 χιλιάδων γυναικών που βγήκαν στους δρόμους στις 8 του Μάρτη για την νυχτερινή φεμινιστική πορεία στη Κωνσταντινούπολη. Γυναίκες από διάφορες γυναικείες ομάδες, εργατικά σωματεία και κόμματα της αντιπολίτευσης, έχουν μέχρι στιγμής αντιπροσωπεύσει την πιο ενωμένη και δυνατή φωνή ενάντια στην ατζέντα του δημοψηφίσματος του Ερντογάν, σχηματίζοντας τη πλατφόρμα ‘Οι Γυναίκες Λένε ΟΧΙ’, συμμετέχοντας στις συγκεντρώσεις του ’Όχι’ σε πολλές γειτονίες της Τουρκίας και χρησιμοποιώντας εκτενώς τα κοινωνικά δίκτυα για να παροτρύνουν όλες τις γυναίκες να απορρίψουν τις συνταγματικές αλλαγές.

Για να το υπενθυμίσω, οι προτεινόμενες συνταγματικές αλλαγές, εάν εγκριθούν, θα δώσουν πλήρη εκτελεστική εξουσίας στον Πρόεδρο Ερντογάν, που ως ηγέτης του πρώτου κόμματος, θα έχει το κοινοβούλιο υπό τον έλεγχο του και θα έχει αποφασιστικό ρόλο στο διορισμό των μελών των ανωτάτων δικαστηρίων. Με άλλα λόγια, ένα πιθανό ‘Ναι’ στο συνταγματικό δημοψήφισμα θα σημαίνει την εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος ανεξέλεγκτης ‘μοναρχίας’.

Τι σημαίνουν οι συνταγματικές αλλαγές για τις γυναίκες της Τουρκίας?

Για την ακρίβεια δεν υπάρχει πουθενά αναφορά στη λέξη ‘γυναίκα’ στις προτάσεις για συνταγματικά αναθεώρηση, που είναι και ένας λόγος που προκαλεί τόση οργή στις ακτιβίστριες των γυναικείων δικαιωμάτων. Επίσης, οι αλλαγές στο πολιτικό καθεστώς θα σημάνουν το σχηματισμό μια αυταρχικής και συντηρητικής κυβέρνησης, που το πιθανότερο είναι να μην αφήσει καθόλου χώρο διαλόγου με τον Ερντογάν και τις ομάδες των γυναικών σχετικά με τα γυναικεία ζητήματα.

Το δηψημόφισμα  απειλεί βαθιά τις γυναίκες της Τουρκίας, όχι μόνο επειδή γεννά μια αίσθηση ότι οι υποσχεθείς, αλλά μέχρι στιγμής ανεκπλήρωτες νομικές αλλαγές σε ζητήματα φύλου θα μείνουν στο ράφι για πάντα, αλλά και επειδή τώρα αντιμετωπίζουν ένα μεγαλύτερο κίνδυνο να χάσουν τα βασικά τους δικαιώματα, που έχουν κατακτηθεί μετά από έναν αιώνα διεθνούς και εθνικού γυναικείου κινήματος.

Η έλλειψη εμπιστοσύνης των γυναικών στον Ερντογάν και στο AKP δεν είναι αδικαιολόγητη

Παρότι τα πρώτα χρόνια της στην εξουσία η κυβέρνηση του AKP κράτησε την υπόσχεση της για μεταρρυθμίσεις στα θέματα των γυναικείων δικαιωμάτων και επιζητούσαν τη συνεργασία με ανεξάρτητες ομάδες γυναικών στο σχεδιασμό των νομικών αλλαγών, τη τελευταία δεκαετία οι πρωτοβουλίες για τα δικαιώματα των γυναικών έχουν μονίμως αγνοηθεί. Αντιθέτως, ο Ερντογάν έχει προσπαθήσει να επιτεθεί σε όποιον κι όποια τόλμησε να αντιταχθεί στον αυξανόμενο απολυταρχισμό του.

Οι Τουρκάλες είναι πλήρως συνειδητοποιημένες για το πως η δημοκρατία έχει εκφυλιστεί σοβαρά στη Τουρκία. Τα ΜΜΕ είναι λογοκριμένα, τα κοινωνικά δίκτυα μπλοκαρισμένα, οι Κούρδοι δήμαρχοι αντικαθίστανται από εντεταλμένους της κυβέρνησης και στελέχη του HDP, δημοσιογράφοι, δικηγόροι και ακτιβιστές φυλακίζονται.

Και μέσα σε ένα τόσο έντονο πολιτικό κλίμα, ο ίδιος ο Ερντογάν αντιτάχθηκε στην ιδέα της ισότητας των φύλων και ξεκίνησε ένα πόλεμο ενάντια στις γυναίκες.

Τα τελευταία χρόνια έχουν σημαδευτεί από πολλές αμφιλεγόμενες δηλώσεις του Ερντογάν που τρέφουν το μισογυνισμό και την έμφυλη βία αλλά και από τις προσπάθειες της κυβέρνησης του να νομιμοποιήσει το βιασμό και να αποδομήσει την αλληλεγγύη των γυναικών. Ας θυμηθούμε κάποιες από αυτές:

Ιούνιος 2011: Ο Ερντογάν άσκησε κριτική σε μια ακτιβίστρια που ανέβηκε σε ένα περιπολικό κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας για τον θάνατο συνταξιούχου δασκάλου από υπερβολική ρίψη δακρυγόνων, λέγοντας: «Δεν ξέρω αν ήταν κοπέλα ή γυναίκα», σε μια προσπάθεια να αμφισβητήσει την «αγνότητά» της κάνοντας αναφορά στην παρθενιά της.

Απρίλιος 2013: Κατά τη διάρκεια του Διεθνούς Συνεδρίου για τον Εθισμό στην Τεχνολογία, ο Ερντογάν ισχυρίστηκε ότι η μητρότητα έχει γίνει κάτι εύκολο, χάρη στις πάνες μιας χρήσης. «Τη διπλώνεις (την πάνα), την πετάς, παίρνεις μια καινούρια και συνεχίζεις», είπε στις γυναίκες παροτρύνοντάς τις να κάνουν τουλάχιστον τρία παιδιά.

Νοέμβριος 2014: Ο Ερντογάν είπε στη Διεθνή Διάσκεψη για τις Γυναίκες και τη Δικαιοσύνη ότι οι γυναίκες και οι άντρες δεν είναι ίσοι και ότι αυτό είναι «ενάντια στη φύση».

Δεκέμβριος 2014: Ο Ερντογάν, σε ένα γάμο όπου βρέθηκε ως καλεσμένος, κατηγόρησε τους υπέρμαχους του ελέγχου των γεννήσεων ως «προδότες» που επιχειρούν να αφαιμάξουν το έθνος.

Τον Μάιο του 2016: μιλώντας για το ίδιο θέμα, προσέθεσε: «Ο οικογενειακός προγραμματισμός και η αντισύλληψη δεν είναι για τις μουσουλμανικές οκογένειες».

Ιούνιος 2016: Κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας ενώπιον της Τουρκικής Ένωσης Γυναικών και Δημοκρατίας, ο Ερντογάν είπε ότι η γυναίκα είναι «ατελής, μισή γυναίκα» αν δεν γεννήσει, κάνοντας διάλεξη στις γυναίκες με τον ισχυρισμό ότι «η απόρριψη της μητρότητας σημαίνει εγκατάλειψη της ανθρωπότητας» και ενθαρρύνοντάς τις να συμβάλλουν στην αύξηση του πληθυσμού της χώρας. Μάλιστα παραπονέθηκε ότι «οι φεμινίστριες απορρίπτουν τη μητρότητα».

Νοέμβριος 2016: Η Κυβέρνηση του AKP σφράγισε τις πόρτες αρκετών γυναικείων οργανώσεων μέσω των διαταγμάτων που εκδόθηκαν μετά την κήρυξη της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Νοέμβριος 2016: Η Κυβέρνηση του ΑΚΡ εισήγαγε στο Κοινοβούλιο ένα νομοσχέδιο (γνωστό και ως Νόμος περί Βιασμών) που θα επέτρεπε την απελευθέρωση των βιαστών που παντρεύονται τα θύματά τους. Η σθεναρή αντίσταση του γυναικείου κινήματος ανάγκασε την Κυβέρνηση να κάνει ένα βήμα πίσω και να αποσύρει το νομοσχέδιο.

Και η λίστα συνεχίζεται…

Ο Ερντογάν και οι κυβερνήτες, που δικατέχονται από μια βαθιά εμμονή να μοιράζονται δημοσίως τις ιδέες τους σχετικά με την «θηλυκότητα» και την «γυναικεία φύση», προσπάθησαν αμέτρητες φορές να «διδάξουν» τις γυναίκες πώς πρέπει να ντύνονται, πώς πρέπει να γελάνε, πόσα παιδιά πρέπει να έχουν, πώς πρέπει να θηλάσουν, πώς πρέπει να ακολουθήσουν την καριέρα τους, καθώς και τι πρέπει να ζητάνε (η ισότητα σίγουρα δεν είναι στη λίστα).

Δεν είναι τόσο δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί κατά τη διάρκεια των 15 χρόνων της κυριαρχίας του ΑΚΡ, η βία εναντίον των γυναικών – ο αριθμός των βιασμών, των σεξουαλικών επιθέσεων και γυναικοκτονιών κ.λ.π.- έχει αυξηθεί σημαντικά. Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος η κατάσταση μόνο χειροτέρεψε, με τους άνδρες στους δρόμους να βάζουν τυχαία γυναίκες στο στόχαστρο, επειδή φορούσαν μίνι σορτς ή φούστες. Με δεδομένο πως θρησκευτική ρητορική του Ερντογάν και πατριαρχική διακυβέρνηση του νομιμοποιούν τη βία, οι γυναίκες αισθάνονται πιο ανασφαλείς τόσο στο δρόμο όσο και στο σπίτι.

Γιατί είναι ο Ερντογάν τόσο επιφυλακτικός απέναντι στις γυναίκες;

Ο Ερντογάν και η κυβέρνησή του επιθυμούν να διαμορφώσουν  ένα πρότυπο «γυναίκας» στην Τουρκία – μιας γυναίκας υπάκουης και υποχωρητικής, έτσι ώστε να μπορούν να διαμορφώσουν την κοινωνία σύμφωνα με τις πατριαρχικές και θρησκευτικές νόρμες, και να διευκολύνουν έτσι την επικράτηση τους στην εξουσία. Οι γυναίκες που δεν ανταποκρίνονται σε αυτό «πρότυπο», γίνονται αντιπαθείς, όχι μόνο επειδή αποτελούν μια πρόκληση για τους παραδοσιακούς ρόλους των δύο φύλων, τις οικογενειακές αξίες και τις θρησκευτικές ιδέες, αλλά και επειδή εκπροσωπούν τη μεγαλύτερη απειλή για το σύστημα και αποτελούν μια σημαντική πρόκληση για τη κυριαρχία του Ερντογάν. Ο Ερντογάν περιφρονεί ιδιαίτερα το κουρδικό πρότυπο γυναίκας, το οποίο στη Ροτζάβα και τις γύρω περιοχές του Κουρδιστάν, έχει μετατραπεί σε σύμβολο της ελευθερίας, της ισότητας και της αντίστασης κατά της κρατικής εξουσίας και εναντίον του καταπιεστικού και ριζοσπαστικού Ισλάμ.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι γυναίκες εκφράζουν το ηχηρότερο «Όχι»

Εκατομμύρια γυναίκες στην Τουρκία γνωρίζουν πολύ καλά ότι ένα πιθανό «Ναι» στο δημοψήφισμα θα έχει αρνητικές συνέπειες για τα δικαιώματά τους επί των σωμάτων τους και τις διεκδικήσεις τους για ισότητα – δικαιώματα για τα οποία έχουν αγωνιστεί σκληρά και πρέπει να διασφαλιστούν με κάθε κόστος. Η παντοδυναμία του Ερντογάν θα δημιουργήσει μια αόρατη φυλακή για εκείνες, θέτοντας έτσι τη ζωή τους σε περαιτέρω κίνδυνο.

Οι γυναίκες φαίνεται να γνωρίζουν επίσης, ότι αν ενωθούν μαζί,  περικλείοντας τα διαφορετικά χρώματα της εθνικότητας, της θρησκείας και τη σεξουαλικότητα τους, η αλληλεγγύη τους μπορεί να δημιουργήσει το δυνατότερο «Όχι» απέναντι στη δικτατορία του Ερντογάν.

 

Διαβάστε ακόμα

Το κράτος έκτακτης ανάγκης στην Τουρκία τώρα στοχοποιεί το κίνημα γυναικείας αλληλεγγύης

Νομιμοποίηση του βιασμού ανηλίκων: πού πάει η Τουρκία;

Οι γυναίκες αντιδρούν στον νόμο για τους «θρησκευτικούς γάμους» στην Τουρκία

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

 

Share

«Αθώοι» οι δύο κατηγορούμενοι για βιασμό στη Ξάνθη [ανώνυμη συνέντευξη]

όχι στην ατιμωρησία
Στις 5 Απριλίου το Δικαστήριο Καβάλας έκρινε ομόφωνα αθώους τους δύο κατηγορούμενους για τον βιασμό μιας 21χρονης φοιτήτριας στην Ξάνθη. Το «Ξεκίνημα» μίλησε με άτομο που παρακολούθησε την δίκη και επιλέγει να διατηρήσει την ανωνυμία του.

ΕΡ: Πες μας δυο λόγια για το τί συνέβη στις 1 Μαρτίου του 2015;

ΑΠ: Συνέβη μια ακόμη καταγγελία βιασμού στην πόλη της Ξάνθης. Μια 21χρονη φοιτήτρια βιάστηκε από δυο γνωστούς της άνδρες στο σπίτι του ενός. Η φοιτήτρια βρισκόταν σε κατάσταση μέθης την οποία εκμεταλλεύτηκαν οι δυο τύποι, την εξανάγκασαν με το ζόρι σε χρήση ινδικής κάνναβης και στη συνέχεια τη βίαζαν επί ώρες όλο το βράδυ μέχρι την επόμενη μέρα.

ΕΡ: Ποια ήταν η τότε αντίδραση της τοπικής κοινωνίας;

ΑΠ: Την πρώτη μέρα που καταγγέλθηκε ο βιασμός η τοπική κοινωνία είχε συγκλονιστεί. Η Ξάνθη είναι μια πόλη που έχει ένα μεγάλο παρελθόν βιασμών. Από τη δεκαετία του ’80 με τον γνωστό «δράκο» Κυριάκο Παπαχρόνη έως το 2012 με τον αποτρόπαιο βιασμό και τη δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου.

Μεσολάβησαν και άλλοι βιασμοί όπως ενός πεντάχρονου κοριτσιού από τον πατέρα της και το θείο της και ο ομαδικός βιασμός μια μαθήτριας από δυο συμμαθητές της. Οπότε την πρώτη μέρα ο κόσμος ήταν πολύ θυμωμένος με τους βιαστές και κυκλοφορούσαν τα ονόματά τους από στόμα σε στόμα. Ήταν και γνωστοί στην πόλη, άντρες που εμπλέκονταν με τη νύχτα ο ένας, ο άλλος διοικητικός υπάλληλος στο πανεπιστήμιο και έγινε μεγάλο σούσουρο.

Από την επόμενη όμως μέρα όπου εκείνοι προσέλαβαν τους δικηγόρους τους, μεγαλοδικηγόρους της Ξάνθης, το κλίμα άρχιζε να αλλάζει και ο βιασμός αμφισβητήθηκε από ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Να σημειώσω πως η κοπέλα δεν καταγόταν από την Ξάνθη οπότε δεν είχε και το αντίστοιχο δίκτυο συγγενών και φίλων. Οπότε το κλίμα αντιστράφηκε και η νεαρή κοπέλα από «καημένη» μεταμορφώθηκε σε «πουτάνα που τα ήθελε και απλά το μετάνιωσε».

ΕΡ: Ποιες ήταν οι συνέπειες στην ζωή του θύματος μετά την καταγγελία του βιασμού της;

ΑΠ: Οι συνέπειες για τις περισσότερες γυναίκες που καταγγέλλουν βιασμό είναι αλλεπάλληλες. Είναι το μόνο έγκλημα όπου το θύμα στιγματίζεται πιο πολύ από το θύτη.

Καταρχήν η κοπέλα αναγκάστηκε να μετακομίσει από την Ξάνθη κάνοντας διακοπή των σπουδών της. Παρακολουθεί ψυχολόγο σε τακτική βάση από τότε και πάσχει από μετατραυματικό σοκ. Όλη η οικογένεια της κοπέλας μετακόμισε και από τον τόπο καταγωγής της σε άλλη πόλη γιατί είχε στιγματιστεί και εκεί.

Τα έξοδα για τη δικαστική διαδικασία ήταν υπέρογκα και η οικογένεια βιώνει οικονομική αφαίμαξη. Και ο πατέρας της κοπέλας έχει παρουσιάσει προβλήματα υγείας από τη στεναχώρια του. Σε αυτά προστίθενται ο βιασμός που επαναλήφθηκε στη δίκη και η αθωωτική απόφαση των κατηγορουμένων που ήταν το τελειωτικό χτύπημα από το οποίο πιστεύω πως αυτή η γενναία γυναίκα που έφτασε ως εδώ θα καταφέρει να σηκωθεί.

ΕΡ: Χτες (5 Απριλίου) το Δικαστήριο Καβάλας αποφάσισε ομόφωνα την αθωότητα των δύο κατηγορούμενων. Σε ποια στοιχεία βασίστηκε αυτή η απόφαση;

ΑΠ: Τα βασικά τους επιχειρήματα ήταν παντελώς παράλογα και υπήρχε και πλήθος σεξιστικών άλλων.

Το πρώτο ήταν πως η ιατροδικαστική έκθεση δεν έδειχνε ίχνη βιασμού. Τι σημαίνει για αυτούς ίχνη βιασμού; Σημαίνει πως τα γεννητικά όργανα θα πρέπει να έχουν κακώσεις και πως στο σώμα θα πρέπει να υπάρχουν ίχνη βίας, εκδορές κτλ. Εμείς γνωρίζουμε από ημερολόγια και μαρτυρίες γυναικών πως στις περισσότερες περιπτώσεις βιασμών οι γυναίκες μένουν τελείως παθητικές, είναι το λεγόμενο «πάγωμα» και η αίσθηση πως δεν ανήκω στο σώμα μου και μεταφέρομαι κάπου αλλού για να το αντέξω και να μην συμβεί κάτι χειρότερο. Να σημειώσω πως ο ιατροδικαστής που έγραψε την έκθεση κατέθεσε υπέρ των κατηγορούμενων, πράγμα που από μόνο του βρωμάει…

Το δεύτερο σαθρό επιχείρημά τους ήταν πως η κοπέλα δεν ήταν μεθυσμένη και άρα είχε συναίσθηση του τι γινόταν και πως δεν την εκμεταλλεύτηκε κανείς και μάλιστα προσπάθησαν ακόμη και να πουν πως είχε σχέση με ναρκωτικά επειδή είχε πάει στο Άμστερνταμ! Οπότε να προσέχουμε (τα άτομα που πάμε Άμστερνταμ) για τι μπορούμε να κατηγορηθούμε…

Ουσιαστικά δεν υπήρχαν στοιχεία και όλα τα υπόλοιπα ήταν τα επιχειρήματα της σεξιστικής ρητορικής που ρίχνει την ευθύνη στο θύμα. «Γιατί δεν αντιστάθηκε;, γιατί δεν πάλεψε; γιατί δεν έφυγε;, γιατί;» Επιθέσεις στην ηθική της, στη σεξουαλική της ζωή, στην ψυχική της κατάσταση χωρίς όμως κανένα στοιχείο παρά μόνο επίκληση στις φαλλοκρατικές αξίες.

Θα τολμήσω να πω πως οι δικηγόροι του διαβόλου ήταν τόσο ανήθικοι που ακόμη και την «τελειότητά» της θέλησαν να τη βρουν ως επιχείρημα εναντίον της: «Ήταν τόσο τέλεια και τόσο καλό κορίτσι, πάντα καλή μαθήτρια και αριστούχος, από οικογένεια με αξίες και παιδί που μεγάλωσε με αγάπη, που έκανε την επανάσταση της ενάντια σε όλα αυτά, μια επανάσταση για την οποία όμως μετάνιωσε για αυτό κατήγγειλε το βιασμό».

Οι δικηγόροι ήταν τόσο κακοποιητικοί που ευτυχώς που δεν βρισκόταν η κοπέλα στο ακροατήριο μιας και δεν είχαν έλεος. Είναι συνυπεύθυνοι για όσες γυναίκες δεν θα καταγγείλουν το βιασμό τους.

ΕΡ: Η απόφαση του Δικαστηρίου αν και εξοργιστική, δεν αποτελεί έκπληξη για το πώς αντιμετωπίζει η δικαιοσύνη τα θύματα βιασμού. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές γυναίκες δεν καταγγέλλουν τον βιασμό τους. Πιστεύεις ότι παρά τη στάση των Αρχών, οι γυναίκες πρέπει να καταγγέλλουν τον βιασμό τους;

ΑΠ: Ναι οι περισσότερες γυναίκες ξέρουν τι τους περιμένει και γι’ αυτό το κρατάν για τον εαυτό τους. Φοβούνται, αυτοενοχοποιούνται, σιωπούν, μα δεν ξεχνούν!

Η Δ. είναι μια ηρωίδα που έφτασε ως εδώ και δεν έχει μεγάλη σημασία η απόφαση της δίκης. Σημασία έχει πως μίλησε, πως έτσι προστάτευσε και άλλες γυναίκες, πως έδωσε το παράδειγμα θάρρους. Τα έβαλε με «μεγάλα ψάρια» και όμως κατάφερε να κολυμπήσει.

Παρόλο που είναι τόσο μα τόσο δύσκολο όλο αυτό, ναι, πιστεύω πως οι γυναίκες είναι καλό να προσπαθούν να καταγγείλουν το βιασμό τους. Παράλληλα όμως χρειάζεται και ένα κίνημα που θα στηρίζει αυτές τις γυναίκες και σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να δουλέψουμε ώστε να το βελτιώσουμε.

Να υπάρχουν δικηγόροι υπεράσπισης των γυναικών με φεμινιστική παιδεία και συνείδηση. Να υπάρχει δίκτυο αλληλεγγύης που θα μαζεύει χρήματα για τα δικαστικά έξοδα. Να υπάρχει αλληλεγγύη στα δικαστήρια και δράσεις στις πόλεις.

Αυτή η γυναίκα να νιώσει πως δεν είναι μόνη. Δεν μπορούμε να ζητάμε από τις γυναίκες να καταγγείλουν το βιασμό τους αν δεν ενδυναμώσουμε και εμείς παράλληλα το κίνημά μας.

 

Η συνέντευξη πρωτοδημοσιεύτηκε στον ιστότοπο της οργάνωσης “Ξεκίνημα”

 

Διαβάστε επίσης:

Τη Δευτέρα 3 Απρίλη αρχίζει η δίκη «δυο καλών παιδιών» για το βιασμό μιας φοιτήτριας στην Ξάνθη

Τι μου έμαθε η δίκη του βιασμού μου.

 

Share

Τι μου έμαθε η δίκη του βιασμού μου.

rape_victim

της Ιωάννας Εξάρχου

*Το πρόσωπο που μιλάει μπορεί να είναι πραγματικό ή φανταστικό

Σήμερα που εξετάστηκε η δίκη του βιασμού μου έμαθα πολλά που δεν ήξερα.

Έμαθα πολλά που ούτε καν μου είχαν περάσει από το μυαλό.

Δεν τα είχα ζήσει ούτε στους πιο τρομακτικούς μου εφιάλτες.

Έμαθα καταρχήν πως δεν βιάστηκα.

Έμαθα πως όλα όσα συνέβησαν ήταν με τη συναίνεσή μου.

Έμαθα πως δεν έπρεπε να είχα βγει εκείνο το βράδυ, αλλά έπρεπε να είχα καθίσει σπίτι να διαβάσω, όπως κάνουν οι άλλες συμφοιτήτριές μου.

Έμαθα πως το να λέω σέναν άντρα «θα τα πούμε αργότερα» σημαίνει πως θέλω να κάνω σεξ μαζί του.

Έμαθα πως τα κορίτσια δεν πρέπει να πίνουν αλκοόλ μαζί με άντρες γιατί έτσι τους δίνουν δικαιώματα.

Έμαθα πως έπρεπε να φοράω πιο σεμνά ρούχα για να μην προκαλέσω τους βιαστές μου.

Έμαθα πως έπρεπε να φροντίσω να πηδήξω από το αμάξι του βιαστή μου, να ανοίξω την πόρτα ακόμα και όταν αυτό ήταν εν κινήσει και να το σκάσω από το παράθυρο για να γλιτώσω το βιασμό μου.

Έμαθα πως κατήγγειλα το βιασμό μου για να δικαιολογήσω στο αγόρι μου το κλειστό κινητό μου.

Έμαθα πως ο ομαδικός βιασμός μου δεν ήταν ομαδικός, γιατί δεν διείσδυσαν και οι δυο μέσα μου ταυτόχρονα, αλλά με βίαζαν εναλλάξ.

Έμαθα πως έπρεπε να αντισταθώ, να γεμίσω εκδορές και να τραυματιστούν τα γεννητικά μου όργανα για να αποδείξω το βιασμό μου.

Έμαθα πως οι σφαλιάρες στο πρόσωπο και το τράβηγμα των μαλλιών μου χωρίς τη θέλησή μου δεν αποτελούν χρήση βίας εναντίον μου γιατί δεν μου είχαν αφήσει σημάδια.

Έμαθα πως δεν είχα πιει αρκετά ώστε να μπορούν να με βιάσουν.

Έμαθα πως σαν αθλήτρια που ήμουν θα έπρεπε να  μπορώ να παλέψω μαζί τους.

Έμαθα πως δεν με πλένανε για να εξαφανίσουν τα ίχνη του βιασμού μου, αλλά για να με καθαρίσουν.

Έμαθα πως έπρεπε να καταγγείλω το βιασμό μου απευθείας μόλις έφυγα από το σπίτι των βιαστών μου και όχι λίγες ώρες μετά αφού προσπαθούσα να βάλω σε μια τάξη τα κομμάτια μου.

Έμαθα πως μπήκα σε μια δικαστική διαμάχη βιασμού για να φύγω από μια πόλη που δεν μου άρεσε έτσι κι αλλιώς.

Έμαθα πως είπα ψέματα στους γονείς μου και στις κολλητές μου για το βιασμό μου.

Έμαθα πως κατήγγειλα το βιασμό μου γιατί μου αρέσει να εκδικούμαι τους πρώην μου.

Έμαθα πως οι επισκέψεις μου στην ψυχολόγο, οι αϋπνίες μου, οι εφιάλτες μου, το ότι δεν μιλάω δεν ήταν μετατραυματικό σοκ βιασμού.

Έμαθα πως κατήγγειλα το βιασμό μου γιατί είχα βαρεθεί να είμαι πρώτη σε όλα, πρώτη μαθήτρια, πρώτη φοιτήτρια, πρώτη αθλήτρια και έκανα μια επανάσταση ενάντια στην πρωτιά μου για την οποία μετάνιωσα.

Έμαθα πως «το θέλω» μου που ήταν να πάω με δυο άντρες αναιρέθηκε από το «πρέπει» με το οποίο είχα μεγαλώσει και για αυτό μετάνιωσα και κατήγγειλα το βιασμό μου.

Έμαθα πως είμαι υπαίτια για το βιασμό μου, πως ευθύνομαι που μπήκα σε ένα αμάξι με έναν άντρα, πως ευθύνομαι που δεν πάλεψα να σωθώ, πως ευθύνομαι που ήπια, πως ευθύνομαι για αυτά που φορούσα.

Έμαθα πως βιαστές είναι μόνο οι χαμηλού μορφωτικού επιπέδου άνθρωποι.

Έμαθα πως οι βιαστές μου είναι καλά παιδιά.

Εκτός όμως από αυτά που έμαθα για εμένα υπήρχαν και κάποια που ΓΝΩΡΙΖΑ

Γνωρίζω πως βιάστηκα.

Γνωρίζω πως για να καταγγείλω το βιασμό μου έπρεπε να έχω πολύ γερό στομάχι, να αντέξω τη διαδικασία, να τους ξαναδώ μπροστά μου, να ακούσω όλα τα παραπάνω.

Γνωρίζω πως είμαι γενναία  και  περήφανη που μπόρεσα να καταγγείλω το βιασμό μου.

Γνωρίζω πως αποτελώ παράδειγμα και για άλλες γυναίκες που θα καταγγείλουν το βιασμό τους.

Γνωρίζω πως καταγγέλλοντας το βιασμό μου προστατεύω και άλλες γυναίκες από τους βιαστές.

Γνωρίζω πως τα δικαστήρια αναπαράγουν την κουλτούρα του βιασμού και με ξαναβιάσαν μπροστά σε κοινό και στην οικογένειά μου.

Γνωρίζω πως το ότι έφτασα ως εδώ είναι ήδη μια νίκη.

Έμαθα πολλά δεν μπορώ να πω, και θέλησα να τα μοιραστώ μαζί σας.

 

*Όλα τα «Έμαθα» αποτελούν τη σεξιστική επιχειρηματολογία των συνηγόρων υπεράσπισης των κατηγορούμενων για βιασμό στη δίκη που διεξήχθη στις 5/4/2017 στην Καβάλα και είναι συνήθως τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται σε όλες τις δίκες βιασμών. Οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν «ομόφωνα αθώοι».

Αφιερωμένο στην Δ. και σε όλες τις γυναίκες που καταγγέλλουν το βιασμό τους.

Είμαστε δίπλα σας.

 

Διαβάστε ακόμα

Τη Δευτέρα 3 Απρίλη αρχίζει η δίκη «δυο καλών παιδιών» για το βιασμό μιας φοιτήτριας στην Ξάνθη

Κοινωνία που αμφισβητεί τον βιασμό είναι συνένοχη για τον επόμενο

Ξάνθη, η πόλη με τα χίλια χρώματα ή η πόλη με τους τόσους βιασμούς;

Βιασμός στην Ξάνθη-Να μην γίνει Αμάρυνθος η Ξάνθη

 

Share

Συνέντευξη: η Nancy Fraser για το αριστερό σχέδιο και την κρίση της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας

Nancy Fraser

της Ιουλίας Λειβαδίτη

H Nancy Fraser είναι Καθηγήτρια Φιλοσοφίας και Πολιτικής στο New School for Social Research της Νέας Υόρκης και θεωρείται μια από τις κορυφαίες πολιτικές φιλόσοφους της εποχής μας.  Τα ενδιαφέροντά της επικεντρώνονται στην κοινωνική και πολιτική θεωρία, τη φεμινιστική θεωρία και τη σύγχρονη γαλλική και γερμανική σκέψη.

Το βιβλίο Redistribution or Recognition?: A Political-Philosophical Exchange (Αναδιανομή ή αναγνώριση; Μια πολιτική-φιλοσοφική ανταλλαγή, 2004, Verso) στο οποίο αυτή και o Axel Honneth διαπραγματεύονται το ζήτημα της οικονομικής αναδιανομής σε σχέση με την πολιτικό-κοινωνική αναγνώριση, έχει καθιεωρθεί ως απαραίτητο ανάγνωσμα για όσες ενδιαφέρονται για την κοινωνική δικαιοσύνη. Πρόσφατες δημοσιεύσεις της περιλαμβάνουν τα βιβλία Scales of Justice: Reimagining Political Space in a Globalizing World (2008), Fortunes of Feminism: From State-Managed Capitalism to Neoliberal Crisis (2013) και Contradictions of capital and care (New Left Review, 2016). Η τρέχουσα έρευνά της περιλαμβάνει ένα βιβλίο σε εξέλιξη με τίτλο Abnormal Justice το οποίο πραγματεύεται «πώς οι αγώνες για δικαιοσύνη οργανώνονται, ή μάλλον αποδιοργανώνεται, σε μια περίοδο κατά την οποία δεν μπορούμε να βασιζόμαστε σε μια γραμματική της δικαιοσύνης που θα μπορούσε να αναγνωριστεί ως ηγεμονική».

Η καθηγήτρια Fraser είχε έρθει στην Ελλάδα προσκεκλημένη από το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς, προκειμένου να παραδώσει την 10η ετήσια Διάλεξη στη μνήμη του Νίκου Πουλαντζά με τίτλο «Οι κρίσεις της φροντίδας: Οι αντιφάσεις της κοινωνικής αναπαραγωγής στην εποχή του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού» και μίλησε στο Rethinking Greece* σχετικά με το τι συνιστά ένα βιώσιμο Αριστερό όραμα για τον 21ο αιώνα, το οικοδόμημα της ΕΕ, το ζήτημα της αλληλεγγύης τόσο διεθνώς όσο και στην Ευρώπη, και την κρίση της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας παγκοσμίως. «Πολιτικές κατά της λιτότητας σε μια χώρα μόνο είναι αδύνατο να εφαρμοστούν» λέει η Fraser σχολιάζοντας την ελληνική πολιτική πραγματικότητα, προσθέτοντας ότι «μια οπισθοδρόμηση εδώ ή εκεί δεν σημαίνει ότι ήρθε το τέλος του σχέδιου της Αριστεράς». Σχολιάζει επίσης την πρόσφατη εκλογή Trump στις ΗΠΑ, τη δημιουργία  των σχημάτων που ονομάζει «αντιδραστικό λαϊκισμό» και «προοδευτικό νεοφιλελευθερισμό», καθώς και τον κίνδυνο μετατροπής των κοινωνικών κινημάτων σε «ομάδες συμφερόντων» όταν αποποιούνται τις αντικαπιταλιστικές, ριζοσπαστικές ρίζες τους. Η Fraser τονίζει τέλος πόσο σημαντικά είναι τα ζητήματα της κοινωνικής αναπαραγωγής και της κοινωνικής προστασίας σε διεθνές επίπεδο, καθώς και την ανάγκη να εξετάσoυμε το ενδεχόμενο «μη-καπιταλιστικών ή μετα-καπιταλιστικών» λύσεων για την αντιμετώπισή τους.

 

Τα κοινωνικά κινήματα που αναπτύχθηκαν στην Ελλάδα μετά το 2011 φαίνεται να έχουν ατονήσει μετά και την υπογραφή του 3ου μνημονίου το 2015, το Podemos στην Ισπανία δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει το δυναμικό του, ενώ ο δεξιός εθνικισμός είναι σε άνοδο σε όλη την Ευρώπη. Νομίζετε ότι η Ευρωπαϊκή Αριστερά έχει χάσει την ικανότητά της να εμπνεύσει μαζικά κινήματα;

Νομίζω ότι αυτά τα πράγματα αναπτύσσονται ακανόνιστα, με εξάρσεις και διακοπές, και όχι σε μια ευθεία γραμμή. Για αυτό και εγώ δεν θα θεωρούσα ότι μια οπισθοχώρηση εδώ ή εκεί σημαίνει το τέλους του Αριστερού σχεδίου. Είχαμε τα κινήματα Occupy και Αγανακτισμένων σε όλο τον κόσμο, και θα ήθελα να πω ότι η Ισπανία και η Ελλάδα ήταν πραγματικά οι μόνες χώρες, τουλάχιστον στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική, οι οποίες κατάφεραν να φτιάξουν κάτι από αυτά τα κινήματα: οι άνθρωποι βρήκαν έναν τρόπο να θεσμοθετήσουν, έστω και προσωρινά, αυτή την ενέργεια, αντί να την αφήσουν να εξαφανιστεί εντελώς. Αυτό είναι κάτι θετικό, αλλά είναι ένα διαφορετικό θέμα το κατά πόσο μια κυβέρνηση μπορεί να ικανοποιήσει το σύνολο των απαιτήσεων και των προσδοκιών όσων συμμετείχαν σε αυτές τις κινήσεις, ή γενικότερα, των πολιτών.

Ειλικρινά, το θλιβερό κομμάτι της ελληνικής εμπειρίας ήταν η αποτυχία της Αριστεράς των άλλων ευρωπαϊκών χωρών να κινητοποιηθεί με αλληλέγγυο τρόπο, να ασκήσει πίεση στις κυβερνήσεις ώστε να αλλάξει την πολιτική της ΕΕ, και να επιμείνει ότι η Τρόικα πρέπει να κάνει πίσω για να δώσει στην Ελλάδα λίγο χώρο για να αναπνεύσει. Δεν νομίζω ότι υπάρχουν πολλά που θα μπορούσαν να έχουν γίνει μέσα σε μια χώρα. Παλιότερα μιλούσαμε για «σοσιαλισμό σε μία χώρα», λοιπόν ούτε η αντι-λιτότητα σε μια χώρα είναι κάτι εύκολο όταν έχεις όλο το διακρατικό επενδυτικό οικοδόμημα, την ευρωπαϊκή γραφειοκρατία και τις κεντρικές τράπεζες να σου ασκούν πίεση. Πιστεύω λοιπόν ότι μακροπρόθεσμα, η μόνη πραγματική απάντηση είναι μια ευρύτερη, διεθνής αλληλεγγύη της Αριστεράς. Και αυτό θα πάρει κάποιο χρόνο, αυτό είναι σίγουρο.

Κάτι άλλο που θα έλεγα είναι ότι όλοι αγωνιζόμαστε να ορίσουμε ένα βιώσιμο και ελκυστικό όραμα και σχέδιο την  Αριστερά του 21ου αιώνα. Οι περισσότεροι έχουν εγκαταλείψει την ιδέα μιας κεντρικά σχεδιασμένης οικονομίας με τη σοβιετική έννοια. Υπάρχει μεγάλο ενδιαφέρον για την απο-ανάπτυξη και τα κοινά, την αλληλεγγύη και την κοινωνική οικονομία. Αλλά δεν πιστεύω ότι κάτι από αυτά ανάγεται σε ένα πραγματικά βιώσιμο σχέδιο για την Αριστερά. Το πιο σημαντικό πράγμα είναι ότι υπάρχει τώρα μια μεγάλη κρίση της νεοφιλελεύθερης ηγεμονίας: στη μια χώρα μετά την άλλη, κατά κύματα, οι άνθρωποι απορρίπτουν αυτό το σύστημα. Δεν έχουν απαραίτητα ένα βιώσιμο και εύλογο σχέδιο για το με τι πρέπει να αντικατασταθεί. Είμαστε στην αρχή μιας μακράς διαδικασίας. Αυτά τα πράγματα δεν λύνονται γρήγορα.

Τι πιστεύετε ότι σημαίνουν το Brexit και η ψηφοφορία στην Ιταλία για το μέλλον του οικοδομήματος της ΕΕ;

Το οικοδόμημα της ΕΕ φαίνεται αρκετά επισφαλές αυτή τη στιγμή, και μια πιθανότητα αντίδρασης είναι οι ελίτ να αποφασίσουν να αμβλύνουν τις πολιτικές λιτότητας και να πραγματοποιήσουν περισσότερες δαπάνες κεϋνσιανού τύπου. Μπορεί ακόμα και ο Donald Trump να κάνει κάτι τέτοιο στις ΗΠΑ. Ήταν μια από τις προτάσεις τις προεκλογικής του εκστρατείας, αν θα την πραγματοποιήσει δεν ξέρω. Θα μπορούσε λοιπόν να αμβλυνθεί  το σημερινό καθεστώτος λιτότητας, αλλά το μεγάλο ερώτημα για μένα είναι η μετεγκατάσταση της παραγωγής από τις ευρωπαϊκές και βορειοαμερικανικές χώρες του πυρήνα στην ημι-περιφέρεια. Δεν νομίζω ότι η παραγωγή θα επιστρέψει, και αυτό σημαίνει ότι υπάρχει ένα μεγάλο ερωτηματικό όσον αφορά το θέμα των θέσεων εργασίας, και μιλάω τώρα για θέσεις εργασίας που έχουν κάποια ασφάλεια και πληρώνουν ένα αξιοπρεπή μισθό.

Η μεγαλύτερη πρόκληση για όποιον βρίσκεται στην εξουσία, είτε πρόκειται για μια ευρωπαϊκή ελίτ που έχει πάρει το μάθημά της και ενώ ήταν νεοφιλελεύθερη αποφασίζει ότι η ΕΕ είναι σε κίνδυνο και μετατοπίζει ελαφρά τη θέση της, είτε πρόκειται για ένα Αριστερό ή Δεξιό λαϊκίστικό κόμμα, είναι οι θέσεις εργασίας και η κοινωνική προστασία, η στήριξη της κοινωνικής αναπαραγωγής. Αυτό απαιτεί τεράστιες δαπάνες, δαπάνες που σημαίνουν δημοσιονομικό έλλειμμα. Και το ερώτημα είναι, πρώτα από όλα, πώς να βγούμε από τον έλεγχο των κεντρικών τραπεζών και των αγορών ομολόγων που ανεβάζουν τα επιτόκια δανεισμού στον ουρανό; Μια πολύ σημαντική ιδέα για την Αριστερά είναι η δημιουργία ενός νέου τρόπου οργάνωσης της χρηματοδότησης. Η πίστωση είναι απαραίτητη σε κάθε οικονομία, οποιασδήποτε πολυπλοκότητας, αλλά δεν είναι υποχρεωτικό να είναι μια βιομηχανία κερδοσκοπικού χαρακτήρα. Έτσι, μία ιδέα που έχουν αναπτύξει κάποιοι άνθρωποι, είναι να σκεφτούμε πώς να μετατρέψουμε τα χρηματοπιστωτικό ιδρύματα σε επιχειρήσεις κοινής ωφελείας, όπως η ηλεκτρική ενέργεια για παράδειγμα. Θα μπορούσε να καθιερωθεί κάποιος δημοκρατικός τρόπος διοίκησης, όπου οι πιστώσεις και τα δάνεια για έργα θα διατίθενται χωρίς ο στόχος να είναι το μέγιστο κέρδος των μετόχων και των επενδυτών.

Όλα αυτά είναι αλληλένδετα: η χρηματοπιστωτική πολιτική, η πολιτική της απασχόλησης, της φορολογίας και το πως κατανέμεται η φορολογία. Τα τελευταία 20-30 χρόνια οι πλούσιοι και οι επιχειρήσεις πραγματοποιούν μια σημαντική «φορολογική απεργία», και δεν πληρώνουν σχεδόν καθόλου φόρους. Στις ΗΠΑ και σε πολλές χώρες της βόρειας Ευρώπης υπήρξε μια τεράστια αντιστροφή των ρυθμίσεων της σοσιαλδημοκρατικής εποχής, όταν οι εταιρίες κατέβαλλαν σημαντικούς φόρους. Δεν το κάνουν πια, και αυτό είναι μέρος των αποτελεσμάτων του νεοφιλελευθερισμού. Αυτό δημιουργεί τεράστιους περιορισμούς σχετικά με το τι μπορούν και τι δεν μπορούν να κάνουν οι κυβερνήσεις. Δεν έχουν τα έσοδα για κοινωνική πολιτική. Δεν μπορούν να τα αποσπάσουν από τους απλούς ανθρώπους, οι οποίοι στη με τη σειρά τους πραγματοποιούν μια «φορολογική επανάσταση» και ψηφίζουν κόμματα της δεξιάς που υπόσχονται μηδέν φόρους. Και όταν οι κυβερνήσεις προσπαθούν, σε μεμονωμένες χώρες και πάλι, να αυξήσουν σημαντικά τους φόρους των εταιρειών, τότε το αποτέλεσμα είναι η φυγή των κεφαλαίων και η ισοπέδωση των μισθών προς τα κάτω. Συνεπώς, αυτό είναι μια άλλη ένδειξη ως προς το γιατί πρέπει κανείς να σκεφτεί σε διεθνές επίπεδο αυτά τα ζητήματα.

Ορισμένοι αναλυτές υποστηρίζουν ότι ο Donald Trump κέρδισε τις εκλογές επειδή το Δημοκρατικό Κόμμα έδωσε υπερβολική έμφαση στις πολιτικές της ταυτότητας (φυλή, φύλο) και όχι αρκετή σε οικονομικά ζητήματα. Συμφωνείτε με αυτή την εκτίμηση;

Εν μέρει. Πιστεύω ότι σε αυτές τις εκλογές, τη στιγμή της ψήφου, οι ψηφοφόροι βρέθηκαν αντιμέτωποι με μια επιλογή μεταξύ Trump και Clinton, δυο εναλλακτικές τις οποίες θα αποκαλούσα ‘αντιδραστικό λαϊκισμό’ και ‘προοδευτικό νεοφιλελευθερισμό’ αντίστοιχα. Όσον αφορά τον Trump, το λαϊκίστικό κομμάτι εντοπίζεται στην επιθυμία των πολιτών να έχουν μια κυβέρνηση που τους προστατεύει, που κάνει ό,τι μπορεί για να διασφαλίσει ότι θα έχουν σταθερές θέσεις εργασίας, εισόδημα και οικογενειακή ζωή. Στο μυαλό μου, αυτή είναι μια εντελώς δικαιολογημένη και θεμιτή προσδοκία. Αλλά ήταν συνυφασμένη με το αντιδραστικό κομμάτι, αυτή τη τάση να εφευρίσκουμε αποδιοπομπαίους τράγους: για όλα φταίνε οι μετανάστες, οι μαύροι, οι μουσουλμάνοι, οι ομοφυλόφιλοι, οι φεμινίστριες. Έτσι βλέπεις νόμιμες αξιώσεις για κοινωνική προστασία, κοινωνική ασφάλεια και οικονομική ευημερία αναμεμιγμένες με τη στοχοποίηση συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων.

Στη συνέχεια, από την πλευρά της Clinton, σε αυτό που αποκαλώ προοδευτικό νεοφιλελευθερισμό, έχουμε αντιθέτως θετικές αξιώσεις για την ένταξη των μαύρων, των μουσουλμάνων, των ομοφυλόφιλων, των ΛΟΑΤ, των γυναικών· αξιώσεις ότι δεν πρέπει να οργανώνουμε την κοινωνική ζωή με βάση τον αποκλεισμό και την υποταγή αυτών των ομάδων. Αυτό είναι το προοδευτικό κομμάτι της πλευράς Clinton, το οποίο όμως δεν συνδέεται με κάποια πολιτική κοινωνικής προστασίας, όπως είχε η πλευρά Trump. Αντί για αυτό, συνδέεται με τους δυναμικούς κλάδους της οικονομίας μας, δηλαδή τον χρηματοπιστωτικό τομέα, την πληροφορική, τα μέσα ενημέρωσης και τη ψυχαγωγία, τομείς που υποστηρίζουν την πολιτική των λεγόμενων ελεύθερων συναλλαγών, τα ανοικτά σύνορα, όλες τις συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου και την απορρύθμιση του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Έτσι, έχουμε αυτές τις δύο παράξενες ομάδες. Αν θέλετε να το σκεφτούμε με όρους αναδιανομής και την αναγνώρισης, θα μπορούσαμε να πούμε ότι από την πλευρά της Clinton έχουμε προοδευτική αναγνώριση και οπισθοδρομική αναδιανομή, ενώ από την πλευρά του Trump, έχουμε οπισθοδρομική αναγνώριση, συν κάτι πιο κοντά σε ένα οιονεί σοσιαλδημοκρατικό ενδιαφέρον για την κοινωνική ασφάλιση και κοινωνική προστασία. Και αυτό είναι μια μεγάλη αναδιάταξη των πολιτικών πραγμάτων. Στην εποχή του New Deal υπήρχε ένα προοδευτικό στοιχείο τόσο στην αναδιανομή όσο και στην αναγνώριση. Τώρα έχει δημιουργηθεί ένα ρήγμα μεταξύ αναδιανομής και αναγνώρισης.

Νιώθω ότι ο τρόπος με τον οποίον η Hilary Clinton έτρεξε την καμπάνια της, ειδικά στα τελευταία στάδια, επικεντρώθηκε σχεδόν αποκλειστικά σε ένα είδος ηθικής καταδίκης της προσωπικής αχρειότητας του Trump: λέει αυτά τα πράγματα για τις γυναίκες, για τα άτομα με αναπηρία, για τους μουσουλμάνους, είναι ένας προκατειλημμένος, ανίδεος άνθρωπος. Το σύνολο της εκστρατείας της περιστρεφόταν γύρω από αυτόν, και στην πορεία αμαύρωσε τη βάση των υποστηρικτών του, αποκαλώντας τους «ένα μάτσο ελεεινών». Δεν πιστεύω ότι όλοι, ή ακόμη ούτε καν η πλειοψηφία των υποστηρικτών του Trump είναι ρατσιστές και ομοφοβικοί. Είναι πολύ απογοητευμένοι και ίσως δεν είναι καλά εκπαιδευμένοι στα πολιτικά θέματα. Στις ΗΠΑ η πολιτική κουλτούρα είναι φτωχή, δεν υπάρχει μια αρκετά ισχυρή Αριστερή φωνή που να δίνει στους ανθρώπους την αίσθηση ότι υπάρχουν και άλλες δυνατότητες. Δεδομένων των εναλλακτικών που είχαν στη διάθεσή τους, είναι απολύτως κατανοητό ότι ψήφισαν όπως ψήφισαν. Η Clinton σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να τρέξει μια καμπάνια βασισμένη αποκλειστικά σε μια εξαιρετικά ηθικόλογη εκδοχή της αναγνώρισης. Και όπως αποδείχθηκε, πήρε μεν πολλές ψήφους, αλλά όπως λειτουργεί το σύστημά μας, δεν ήταν μια στρατηγική νίκης.

Νομίζετε ότι η νίκη του Trump σηματοδοτεί μια στροφή του εκλογικού σώματος προς την άκρα δεξιά;

Όπως είπα και στην αρχή, τα πράγματα είναι πάρα πολύ ρευστά τώρα, δεν πρόκειται για ένα διευθετημένο θέμα. Το εκλογικό σώμα θα μπορούσε να πάει προς πολύ πιο δεξιές και εθνικιστικές κατευθύνσεις, αλλά θα μπορούσε επίσης να προχωρήσει σε μια πιο αριστερή κατεύθυνση. Στις ΗΠΑ αυτό αποτυπώνεται στην επιτυχία της εκστρατείας του Bernie Sanders, ο οποίος έφτασε πολύ κοντά στο να πάρει το χρίσμα από τη Hilary. Το σύνολο της γραφειοκρατίας και των μηχανισμών του Δημοκρατικού Κόμματος υποστήριζε την Clinton, ήταν ουσιαστικά η χρισμένη διάδοχος του Obama, όλοι πίστευαν ότι το αποτέλεσμα ήταν τετελεσμένο. Και αυτός ο τύπος έρχεται από το πουθενά και ξαφνικά εμπνέει εκατομμύρια και εκατομμύρια ανθρώπων. Αυτό για μένα αντανακλά το πνεύμα του Occupy, όχι μόνο τους νέους στις πλατείες, αλλά και την ευρεία υποστήριξη, πέρα από τις πλατείες, που είχε το Occupy, η οποία ήταν  γύρω στο 60%-70% σε εθνικό επίπεδο, σύμφωνα με τις τότε δημοσκοπήσεις.

Αυτό δείχνει ότι στη χώρα υπάρχει ένα δημόσιο αίσθημα το οποίο σε κάποιο επίπεδο συμφωνεί με τη γλώσσα του Occupy, με το σύνθημα: «είμαστε το 99% και είναι το 1%». Αυτό ήταν ένα πολύ ισχυρό σύνθημα, άγγιξε μια χορδή. Οι άνθρωποι ήξεραν τι σήμαινε αυτό, και αισθάνθηκαν πολύ έντονα ότι ήταν αλήθεια και κάτι που πρέπει να αλλάξει. Η εκδοχή του Sanders ήταν να χρησιμοποιήσει τη λέξη “στημένο”. Έχουμε μια «στημένη» οικονομία, ένα “στημένο” πολιτικό σύστημα. Αυτός ήταν ένας άλλος τρόπος για να πεις ότι υπάρχει μια βαθιά δομική αδικία στην κοινωνία και ο κόσμος πραγματικά ανταποκρίθηκε σε αυτό.

Αργότερα ο Trump αντέγραψε αυτή τη γλώσσα από Sanders και άρχισε και ο ίδιος να μιλάει για το στημένο σύστημα, προσθέτοντας τη φράση ότι «κανείς δεν θα μπορούσε να το διορθώσει καλύτερα» από ότι αυτός, γιατί αυτός ήξερε πως λειτουργεί το σύστημα από τα μέσα. Μίλησε για το πώς οι άνθρωποι που διοικούν τις τράπεζες, την κυβέρνηση και τις μεγάλες εταιρείες είναι «δολοφόνοι». Αυτός είναι ένα καταπληκτικός τρόπος για να μιλήσουμε για την εταιρική ελίτ. Είναι αλήθεια, αλλά κανείς δεν λέει αυτά τα πράγματα. Συνολικά, νομίζω ότι είναι πολύ πιθανό ότι o Trump ως πρόεδρος θα απογοητεύσει πολλούς από τους ανθρώπους που τον ψήφισαν, και θα υπάρξουν κι άλλοι αγώνες για αυτά τα θέματα, αυτό δεν είναι το τέλος. Αυτό το δημόσιο αίσθημα που ανέφερα παραπάνω είναι ατελές, δεν είναι πλήρως σχηματισμένο, και μπορεί να αρθρωθεί με πολλούς διαφορετικούς τρόπους.

Έχετε γράψει ότι οι χειραφετητικές αξιώσεις των φεμινιστικών, αντι-ρατσιστικών και LGTB κινημάτων έχουν υφαρπαγεί από το νεοφιλελευθερισμό και επαναπροσδιοριστεί  σύμφωνα με τους όρους της αγοράς. Μπορείτε να μας μιλήσετε περισσότερο γι ‘αυτό;

Είμαι από τη γενιά του 1968, και συμμετείχα στη Νέα Αριστερά και στα κινήματα που προέκυψαν κατά ένα πολύ άμεσο τρόπο από τη Νέα Αριστερά, συμπεριλαμβανομένου του πρώιμου δεύτερου φεμινιστικού κύματος, του κινήματος για τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων και το αντιπολεμικό κίνημα κατά του πολέμου του Βιετνάμ. Σε αυτή την περίοδο, υπήρχε ένα είδος ήθους στην ατμόσφαιρα, ότι όλοι ήταν αντι-καπιταλιστές. Και ο καθένας κατανοούσε ότι όλα τα ζητήματα, είτε ήταν η εξωτερική πολιτική, είτε η έμφυλη υποταγή, είτε η φυλετική καταπίεση ήταν δομικά ζητήματα που έπρεπε να αντιμετωπιστούν στη ρίζα. Και η ρίζα είχε να κάνει με τον καπιταλισμό. Καθώς έσβηνε η Νέα Αριστερά, αυτή η ατμόσφαιρα άλλαξε και αυτό που συνέβη στη συνέχεια συνέβη είναι ότι η κυρίαρχη πολιτική κουλτούρα επανήλθε δυναμικά. Η κυρίαρχη πολιτική κουλτούρα στις ΗΠΑ είναι ο πλουραλισμός των ομάδων συμφερόντων, ο μεριτοκρατικός ατομικισμός και η ιδέα ότι τα άτομα διαφέρουν ως προς τα ταλέντα τους, άρα κάποιοι μπορούν να πηγαίνουν πιο μπροστά από άλλους. Αυτή είναι η νόρμα, έχουμε μια κουλτούρα βολονταρισμού που λέει ότι το πόσο καλά θα τα πάτε στη ζωή σας είναι μόνο θέμα θέλησης και του πόσο σκληρά είστε πρόθυμοι να εργαστείτε, να εξοικονομήσετε χρήματα κ.λπ.

Αυτή η κουλτούρα λοιπόν δεν αλλάζει, εκτός από πολύ ιδιαίτερες, σχεδόν επαναστατικές περιόδους ή περιόδους κρίσης. Αλλά υπό κανονικές συνθήκες, αυτή είναι η νοοτροπία και κάθε θέμα φιλτράρεται μέσα από αυτές τις παραδοχές. Χρειάζεται μια σχεδόν ηρωική, επίμοχθη προσπάθεια ενάντια στο ρεύμα για να αμφισβητήσεις αυτή τη νοοτροπία, για να αναπτύξεις και να διατηρήσεις μια κοσμοθεωρία που επιμένει πολύ στις βαθιές δομικές ρίζες των ζητημάτων και επιχειρεί να συνδέσει συγκεκριμένες εμπειρίες και αδικίες με ευρύτερα διαρθρωτικά ζητήματα. Δεν αποτελεί έκπληξη το γεγονός ότι στις ΗΠΑ, υπό αυτές τις συνθήκες, κάθε κοινωνικό κίνημα τα τελευταία 30 ή 40 χρόνια ολίσθησε προς μια μορφή φιλελευθερισμού. Φιλελεύθερος φεμινισμός, φιλελεύθερος αντι-ρατσισμός, φιλελεύθερες ΛΟΑΤ πολιτικές.

Τα παραπάνω κινήματα ασχολούνται βασικά με την κατάργηση των εμποδίων που δεν αφήνουν τους ανθρώπους να ανελιχθούν. Να ανελιχθούν στην εταιρική ιεραρχία ή ακόμα και στην στρατιωτική ιεραρχία. Ένα από τα πρώτα ΛΟΑΤ αιτήματα στις ΗΠΑ, πριν από την ισότητα στο γάμο, ήταν να υπηρετούν οι ομοφυλόφιλοι στο στρατό. Και φυσικά αυτό είναι ένα δίκαιο αίτημα, αλλά σε πολλές από αυτές τις περιπτώσεις οι άνθρωποι παίρνουν ως δεδομένο ότι ζούμε σε μια ιεραρχική κοινωνία και δεν αμφισβητούν αυτή την ιεραρχία, αλλά απλά επιδιώκουν να αφαιρεθούν μερικά εμπόδια, έτσι ώστε οι ταλαντούχοι μαύροι, οι ταλαντούχες γυναίκες, οι ταλαντούχοι μουσουλμάνοι, ομοφυλόφιλοι και λεσβίες να μπορούν και αυτοί να ανελιχθούν στο υπάρχον πλαίσιο.

Τα αποκαλούμε κοινωνικά κινήματα, αλλά δεν νομίζω ότι είναι κοινωνικά κινήματα, νομίζω ότι τώρα πια είναι ομάδες συμφερόντων: στην πραγματικότητα δεν κατεβαίνουν στους δρόμους πολύ συχνά, μόνο περιστασιακά. Μία εξαίρεση είναι το κίνημα «Black Lives Matter», το οποίο είναι νέο, και αυτό είναι ένα πραγματικό κίνημα που έχει δυνητικά πολύ πιο ριζοσπαστικό προσανατολισμό και στόχους. Αλλά νομίζω ότι ο φεμινισμός έχει κανονικοποιηθεί στις ΗΠΑ.

Βασικά αυτό που έχει συμβεί είναι ότι αυτά τα κινήματα, ή ομάδες συμφερόντων, έχουν καταφέρει να κερδίσει τη μάχη για τη «σωστή σκέψη». Οι άνθρωποι ξέρουν ότι δεν θα έπρεπε να λένε πράγματα σαν αυτά λέει ο Donald Trump. Έτσι έχουμε από τη μία πλευρά μια ιδεολογική, πολιτισμική μετατόπιση αξιών και πολλά μέσα ενημέρωσης αντανακλούν τη μεταστροφή αυτή. Για παράδειγμα, σε τηλεοπτικές σειρές ή ταινίες του Χόλυγουντ βλέπουμε συχνά φεμινιστικές ανατροπές με την αγοραία έννοια του όρου, ή βλέπουμε πάντα μαύρους σε θέσεις εξουσίας. Αυτό συμβαίνει σε ένα επίπεδο, αλλά η πραγματική κατάσταση της μεγάλης πλειοψηφίας των Αφρο-Αμερικανών, των Λατίνων και των γυναικών επιδεινώνεται. Η μετεγκατάσταση βιομηχανικών θέσεων εργασίας από την Αμερική σε άλλες χώρες, υπό το καθεστώς της νέας οικονομίας, ήταν ένα ιδιαίτερα σοβαρό πλήγμα για τους Αφρο-Αμερικανούς. Έτσι δεν είναι ότι η οικονομική τους κατάσταση είναι καλύτερη, θα έλεγα μάλιστα ότι είναι χειρότερα από ότι πριν από το κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα των μαύρων. Το βιοτικό επίπεδο όλων επιδεινώθηκε, εκτός από ένα, ας πούμε 10%, ανθρώπων που τα πηγαίνουν καλά.

Έτσι, η ιδεολογική νίκη των λεγόμενων κοινωνικών κινημάτων είναι μια αρκετά περίπλοκη υπόθεση από μόνη της. Είναι προφανώς κάτι θετικό, αλλά επειδή αυτό γίνεται αντιληπτό, και δικαίως σε κάποιο βαθμό, ως αναπόσπαστο μέρος του νεοφιλελευθερισμού, του ανοίγματος προς τον κόσμο, του κοσμοπολιτισμού και της «κουλτούρας», κατανοείται από ανθρώπους που θεωρούν τους εαυτούς ως χαμένους της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού, ανθρώπους που υποφέρουν στο Rust Belt ή σε άλλες υποβαθμισμένες περιοχές στην Αμερικής, ως προσβολή, ωσάν να τους κάνουν κήρυγμα, να τους υποτιμούν και να τους παραμελούν, ενώ άλλοι ευνοούνται.

H εργασία κοινωνικής αναπαραγωγής (η φροντίδα των παιδιών και των ηλικιωμένων, η συντήρηση του νοικοκυριού κλπ), υποτιμάται (δεν πληρώνεται / κακοπληρώνεται) ενώ την ίδια στιγμή είναι απολύτως απαραίτητη για την επιβίωση του καπιταλισμού. Αυτό το έχετε εντοπίζει ως μια δομική αντίφαση του καπιταλισμού, που γίνεται ακόμη οξύτερη τώρα. Πιστεύετε ότι μπορεί να λυθεί στο πλαίσιο του καπιταλισμού;

Πρώτα απ’ όλα, θα έλεγα ότι ο καπιταλισμός έχει επιδείξει μια εκπληκτική ικανότητα να επανεφευρίσκει τον εαυτό του, και δεν νομίζω ότι μπορούμε να αποκλείσουμε την πιθανότητα ότι αυτό θα ξανασυμβεί. Και πάλι, υπό ποια μορφή και ποιες νέες πολιτικές ευθυγραμμίσεις ή άλλες δυνάμεις θα ευνοούσαν κάτι τέτοιο, είναι λίγο ασαφές. Την εποχή του New Deal / της σοσιαλδημοκρατίας, είχε βρεθεί μια προσωρινή λύση στο θέμα της κοινωνικής αναπαραγωγής, παρά το γεγονός ότι δεν λειτούργησε για όλους. Αυτή η λύση είχε βασιστεί σε αποκλεισμούς διαφόρων ειδών, αλλά θα μπορούσαμε να πούμε ότι για ένα σημαντικό αριθμό εργατικής τάξης στις πλουσιότερες χώρες του καπιταλιστικού κόσμου, υπήρχε ένας τρόπος εξισορρόπησης της αμειβόμενης εργασίας και της μη αμειβόμενης κοινωνικής αναπαραγωγικής δραστηριότητας. Αυτή λοιπόν ήταν μια προσωρινή λύση, τουλάχιστον για ορισμένους.

Αν σκεφτούμε προς αυτή την κατεύθυνση, και πώς θα μπορούσαμε τώρα να κάνουμε κάτι αντίστοιχο, αλλά με έναν τρόπο που να ξεπερνά τις προηγούμενες εξαιρέσεις και αδικίες, τότε θα πρέπει να σκεφτούμε σε παγκόσμιο επίπεδο. Δεν εννοώ ένα είδος παγκόσμιου κράτους, εννοώ κάτι σαν αυτό που ακούγεται στην ΕΕ για εναρμόνιση των κοινωνικών πολιτικών, αλλά όχι μόνο στο εσωτερικό της Ευρώπης, πολύ ευρύτερα. Γιατί τώρα, ένας από τους τρόπους με τους οποίους ο νεοφιλελευθερισμός προσπαθεί να λύσει αυτό το πρόβλημα είναι εισάγοντας μετανάστριες που παρέχουν ιδιαίτερα χαμηλά αμειβόμενη, επισφαλή και έντονα εποπτευόμενη οικιακή εργασία στην μεσαία και την ανώτερη-μεσαία τάξη επαγγελματιών. Γι’ αυτό και η λύση πρέπει να είναι κάτι παγκόσμιο· επίσης δεν μπορεί να βασίζεται πλέον στο μοντέλο γυναίκα-νοικοκυρά / άντρας-κουβαλητής, θα πρέπει να περιλαμβάνει μη-ετερόφυλες οικογένειες και να ξεπερνάει τις φυλετικές / εθνοτικές διαιρέσεις της εργασίας που αναθέτουν τις πιο βρώμικες και λιγότερο καλά-αμειβόμενες μορφές φροντίδας (όπως π.χ. η εργασία σε γηροκομεία) στους μαύρους και σκούρους ανθρώπους.

Νομίζω ότι ένα τέτοιο μοντέλο είναι το καλύτερο που θα μπορούσε να προσφέρει ο καπιταλισμός, και δεν ξέρω αν μπορεί να το κάνει. Αλλά νομίζω ότι θα μπορούσαμε να υιοθετήσουμε μια αγνωστικιστική προσέγγιση. Δηλαδή, αυτό θα έπρεπε να έχουμε, να κρατήσουμε ένα ανοικτό μυαλό: αν ο καπιταλισμός μπορεί να μας το δώσει, τόσο το καλύτερο, τόσο το χειρότερο για τον καπιταλισμό. Νομίζω ότι δεν χρειάζεται να αποφασίσουμε τώρα πώς να είναι. Μπορούμε να ασκήσουμε πιέσεις προς αυτή την κατεύθυνση, και καθώς τα κινήματα αναπτύσσονται και ριζοσπαστικοποιούνται θα πρέπει να αρχίσουν να σκέφτονται ποια είναι τα εμπόδια στην υλοποίηση αυτού  του στόχου. Ο διεθνής χρηματοπιστωτικός τομέας θα είναι ένα από τα εμπόδια, και υπάρχει επίσης ένα οικολογικό ζήτημα που είναι πολύ πιεστικό, γιατί ένα πράγμα είναι σαφές: αν παγκοσμιοποιούσαμε τον καταναλωτικό, υψηλoύ ανθρακικού αποτυπώματος τρόπο ζωής των μεσαίων τάξεων της Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής σε όλο τον πλανήτη, θα ερχόμασταν αντιμέτωποι με μια κατάσταση εντελώς μη-βιώσιμη από οικολογικής πλευράς. Θα πρέπει να σκεφτούμε πώς όλα τα κομμάτια του παζλ ταιριάζουν μεταξύ τους, και στη συνέχεια και πάλι να δούμε αν υπάρχει μια καινούρια μορφή καπιταλισμού που θα μπορούσε να εφευρεθεί. Δεν υπάρχει τώρα, κανείς ακόμα δεν ξέρει ακριβώς με τι θα μοιάζε. Θα δούμε. Αλλά εν τω μεταξύ, θα πρέπει επίσης να σκεφτόμαστε και μη-καπιταλιστικές ή μετα-καπιταλιστικές δυνατότητες.

Η συνέντευξη πρωτοδημοσιεύθηκε στα αγγλικά στο Rethinking Greece

 

Διαβάστε ακόμα

«Η Κλίντον ενσαρκώνει ένα νεοφιλελεύθερο είδος φεμινισμού που ωφελεί κυρίως τις προνομιούχες γυναίκες»

Πώς ο Φεμινισμός υποδουλώθηκε στον καπιταλισμό – και πώς να τον διεκδικήσουμε πίσω

Share

Αποκλεισμός ομοφυλόφιλων από αιμοδοσία – Πρόσκληση σε παρέμβαση

αίμα

Ο αποκλεισμός «όσων έχουν συνάψει έστω και μία ομοφυλοφιλική σχέση από το 1977» από την εθελοντική αιμοδοσία, όπως διατυπώνεται στο έντυπο «Ιστορικό Αιμοδότη», οδήγησε τις παρακάτω ομάδες και συλλογικότητες* της Θεσσαλονίκης στην απόφαση να προβούν σε μια σειρά παράλληλων διεκδικήσεων με στόχο την άρση αυτής της ομοφοβικής και επιστημονικά αβάσιμης απαγόρευσης. Στο πλαίσιο αυτό έχουμε στείλει ήδη σχετική επιστολή διαμαρτυρίας προς το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας, την οποία σας καλούμε να δημοσιοποιήσετε, αν συμφωνείτε (βλ. συνημμένο αρχείο)

Μία επόμενη δράση που σχεδιάζουμε είναι η παρέμβαση στο «10o Σεμινάριο Ελληνικής Εταιρείας Μεταγγισιοθεραπείας» [1] στο οποίο θα διεξαχθεί μία στρογγυλή τράπεζα με θέμα “Εθελοντική Αιμοδοσία και  MSM: Νεώτερα δεδομένα” στις 7 Απριλίου 2017, ώρα 17:30-19:00, στην Αίγλη του Ζαππείου.

Σας  καλούμε να συμμετάσχετε, είτε συλλογικά είτε ατομικά, στην παρέμβαση-διαμαρτυρία ενάντια στην αθέμιτη αυτή διάκριση, έξω από το χώρο του σεμιναρίου στις 16:00.

Προετοιμάζουμε ήδη ένα ενημερωτικό φυλλάδιο που θα μπορούσε να μοιραστεί κατά τη διάρκεια αυτής της δράσης. Άλλες ιδέες είναι η δημιουργία πανό με σχετικό μήνυμα και πιθανώς η διεξαγωγή ψηφίσματος με αίτημα την κατάργηση του κριτηρίου. Θα θεωρούσαμε χρήσιμο, εφόσον υπάρχει ενδιαφέρον, να συναντηθούμε μια μέρα πριν την παρέμβαση (Πέμπτη 6 Απριλίου 2017), ώστε να γνωριστούμε και να προετοιμαστούμε.

-Ανοιχτή πρωτοβουλία για ένα αυτο-οργανωμένο Thessaloniki Pride,

-Homophonia Thessaloniki Pride,

-Λεσβιακή Ομάδα Θεσσαλονίκης (ΛΟΘ),

-Ομάδα Εθελοντικής Αιμοδοσίας «Αιμοδοτώ»,

-Ομάδα Μεταπτυχιακών Φοιτητών Κοινωνικής Ψυχολογίας και Ψυχοκοινωνικών Παρεμβάσεων ΑΠΘ,

-Ομάδα Sylvia Rivera, για ένα κινηματικό Thessaloniki Pride,

-Thessaloniki Pride-Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Θεσσαλονίκης,

-Thessaloniki Rainbow Youth,

-Φοιτητική Ομάδα Εθελοντικής Αιμοδοσίας “ΑΙΜΟΔΟΤΩ”

 

Με εκτίμηση,

Ομάδα Μεταπτυχιακών Φοιτητών Κοινωνικής Ψυχολογίας και Ψυχοκοινωνικών Παρεμβάσεων ΑΠΘ.

 

*Μπορείτε να διαβάσετε και το ενημερωτικό φυλλάδιο “Επιστολή-απάντηση στο ΕΚΕΑ”

 

Στοιχεία επικοινωνίας:

Email: againstexclusions@gmail.com
Facebook: https://www.facebook.com/group s/285150905241496/ [2]
Τηλέφωνα: 6976232353, 6947653141

Links:
——
[1] http://hsbt.gr/site/wp-content /uploads/2017/03/scientific_ program.pdf
[2] https://www.facebook.com/group s/285150905241496/

Share

Τη Δευτέρα 3 Απρίλη αρχίζει η δίκη «δυο καλών παιδιών» για το βιασμό μιας φοιτήτριας στην Ξάνθη

biasmos

της Μαρίας Δήμου

Στο Μικτό Ορκωτό Κακουργιοδικείο Καβάλας θα εκδικαστεί η υπόθεση του βιασμού μιας φοιτήτριας από δυο άντρες δυο χρόνια μετά την καταγγελία της (1/3/2015). Οι δυο άνδρες προσήχθησαν, ανακρίθηκαν και μετά από διαφωνία της ανακρίτριας και του εισαγγελέα αφέθηκαν ελεύθεροι με εγγύηση 20.000 ευρώ.

Στο μυαλό των περισσότερων που υιοθετούν μια σεξιστική οπτική για το βιασμό, μια γυναίκα βιάζεται από κάποιον ΑΓΝΩΣΤΟ όταν περπατά μόνη της στο δρόμο αργά το βράδυ. Αυτή μπορεί να είναι μια από τις περιπτώσεις βιασμού. Όμως, στις περισσότερες περιπτώσεις ο βιασμός διαπράττεται από γνωστούς άνδρες, φίλο, σύντροφο, άντρα, και αυτές είναι συνήθως που δύσκολα καταγγέλλονται. Υπάρχουν όμως έννοιες και πρακτικές στο σεξ που μπορούν να μετατρέψουν μια σεξουαλική επαφή με κάποιο ΓΝΩΣΤΟ μας πρόσωπο σε βιασμό: η μη συναίνεση στο σεξ, η μη αμοιβαιότητα στην επιθυμία, η χρήση ναρκωτικών και αλκοόλ που μειώνει τα αντανακλαστικά, η άρση μιας αρχικής συναίνεσης, η επιβολή μη χρήσης προφυλακτικού, η άρνηση συγκεκριμένων σεξουαλικών πρακτικών, η χρήση βίας χωρίς τη συναίνεση. Με πιο απλά λόγια: «Δεν θέλω άλλο», «Καλύτερα να το αφήσουμε για μια άλλη φορά», «Είμαι κομμάτια», «Δεν θέλω να το κάνω αυτό», «Κοιμάμαι», «Με πονάς». Όταν δεν εισακούγονται τα παραπάνω πρόκειται για βιασμό.

Όταν λοιπόν η 21χρονη τότε φοιτήτρια κατήγγειλε τους δυο γνωστούς της άνδρες, που ήταν  επώνυμοι στην Ξάνθη για βιασμό, ένα μέρος των κατοίκων της πόλης ξέρασε όλους τους μύθους και τα στερεότυπα γύρω από το βιασμό αμφισβητώντας τον, στήνοντας στην πυρά τη φοιτήτρια που αναγκάστηκε μέχρι και να πάρει μεταγραφή σε άλλη πόλη. Υπήρξαν όμως και πολλές ψύχραιμες φωνές που δεν σκέφτηκαν με βάση τις κοινωνικές γνωριμίες της μικρής πόλης, αλλά έθεσαν ερωτήματα σε σχέση με το ποιον των αντρών, την ύπαρξη ναρκωτικών που βρέθηκαν στο σπίτι τους από τη αστυνομία, τις μαρτυρίες πως το ίδιο βράδυ έπιναν αλκοόλ σε μπαρ της πόλης, τη μεγάλη διαφορά ηλικίας σε σχέση με την νεαρή κοπέλα και ανέδειξαν την παράμετρο μια γυναίκα να πέφτει θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από γνωστούς της άνδρες μετά από κατανάλωση αλκοόλ και ουσιών. Να θυμίσω την περίπτωση της 16χρονης Στέλλας Ακουμιανάκη το 2011 στο Ρέθυμνο όπου βιάστηκε σε κατάσταση μέθης από δυο φίλους της που διασκέδαζαν παρέα-βιασμός που αποκαλύφθηκε όταν η μαθήτρια έπεσε σε κώμα και αναγκάστηκαν οι δυο φίλοι της να την πάνε στο νοσοκομείο όπου και πέθανε από δηλητηρίαση λόγω αλκοόλ.

Κάποια από αυτά που ακούσαμε για δυο βδομάδες στην Ξάνθη όπου συζητιόταν ασταμάτητα η καταγγελία του βιασμού σε όλους τους χώρους, σχολεία, γραφεία, καφετέριες, σε πηγαδάκια, ήταν εξοργιστικά, μαρτυρούν την άγνοια του τι είναι βιασμός και επαληθεύουν το στιγματισμό της γυναίκας που βιάζεται. Επίσης έντονα όμως ακούστηκε το ερώτημα: «γιατί αυτοί οι δυο άντρες δεν προστάτευσαν τη νεαρή φοιτήτρια που φαίνεται να είχε πιει, δεν την πήγαν σπίτι της ως όφειλαν, και αντίθετα την οδήγησαν σπίτι του ενός όπου υπήρξε και χρήση ναρκωτικών;»

Τα σεξιστικά παπαγαλάκια τιτίβιζαν: «Αποκλείεται να ήταν βιασμός αφού τους ήξερε», «έκανε παρτούζα και στη συνέχεια το μετάνιωσε», «είχε ψυχολογικά προβλήματα και ήθελε να τους εκδικηθεί», «μα πως πήγε μαζί τους σπίτι και μετά το μετάνιωσε;», «αυτοί ήταν νέοι και ωραίοι και είχαν όποια ήθελαν, δεν είχαν ανάγκη να βιάσουν», «την τράβηξαν βίντεο και για αυτό τους κατήγγειλε», «ήταν βιασμός τελικά αυτό;», «ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΒΙΑΣΜΟΣ»… Όλα τα παραπάνω είναι συνήθως και τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται από τους δικηγόρους υπεράσπισης των βιαστών. Το ακόμη πιο συγκλονιστικό είναι πως οι δυο άντρες είχαν ολόκληρο fan club ακόμη και στα δικαστήρια όπου πήγαν να καταθέσουν, φίλους που έσκιζαν τα ιμάτιά τους πως δεν πρόκειται για βιαστές μιας και είναι καλά παιδιά, λες και τα καλά παιδιά δεν βιάζουν.

Οι υποστηριχτές των κατηγορούμενων για βιασμό φρόντισαν να επεκτείνουν την αλληλεγγύη τους στους φίλους τους, προσπαθώντας να σωπάσουν κάθε φωνή που κατέκρινε το βιασμό επιβάλλοντας την τρομοκρατία στην πόλη. Κατέβασαν πανό κατά των βιασμών, ξήλωσαν αφίσες, απείλησαν κόσμο, τραμπούκισαν δημοσιογράφους, επέβαλαν τη σιωπή στα τοπικά ΜΜΕ. Το κερασάκι στη μισογυνική τούρτα ήρθε με μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση σε κινηματική ομάδα της πόλης επειδή είχε αφισοκολλήσει αφίσα που κατέκρινε τους βιασμούς! Μια αφίσα που δεν ανέφερε καν ονόματα, απλά κατέκρινε τους βιαστές. Φαίνεται πως όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται…

Τη Δευτέρα 3 Απρίλη ξεκινάει η δίκη των δυο κατηγορούμενων για βιασμό στην Καβάλα. Γνωρίζουμε πως στα δικαστήρια των βιασμών αναβιώνεται ο βιασμός των γυναικών και πρόκειται για μια πολύ τραυματική διαδικασία. Οι σεξιστικές ερωτήσεις από τους δικαστές, η επαναφορά και η περιγραφή του βιασμού, η συνάντηση της γυναίκας με τους βιαστές της, οι ερωτήσεις των δικηγόρων που μειώνουν την «ηθική» της γυναίκας και της φορτώνουν το βιασμό της, οι αποφάσεις που στην πλειοψηφία τους είναι αθωωτικές για τους βιαστές επειδή είναι καλοί συνεργάτες, καλοί οικογενειάρχες, καλά παιδιά…

Η πόλη της Ξάνθης έχει πολύ νωπή στη μνήμη της το βιασμό και τη δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου το Δεκέμβριο του 2012. Και ο βιαστής της Ζωής ήταν ένα αθώος μανάβης της γειτονιάς, ένα οικείο πρόσωπο, αρραβωνιασμένος που θα παντρευόταν. Είχε καταγγελθεί και στο παρελθόν για βιασμό αλλά είχε αφεθεί ελεύθερος. Οι καταγγελίες βιασμών πρέπει να αντιμετωπίζονται με σοβαρότητα από τα δικαστήρια, να λαμβάνουν υπόψιν τη δυσχερή θέση της γυναίκας που κάνει την καταγγελία και οι δικαστές/δικαστίνες να αναλογίζονται τις ευθύνες τους όταν βγάζουν αθωωτικές αποφάσεις σε κατηγορούμενους για βιασμό.

Οι βιαστές δεν είναι εξωπραγματικά τέρατα,  μπορεί να είναι και τα καλά παιδιά.

Στεκόμαστε αλληλέγγυες και αλληλέγγυοι και υποστηρίζουμε τις γυναίκες που καταγγέλλουν το βιασμό τους.

Δεν σωπαίνουμε-καταγγέλλουμε.

Βλ. δράσεις και κείμενα για τον συγκεκριμένο βιασμό: εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ

 

 

Share

Ανοιχτό γράμμα από επιζήσασες σεξεμπορίου στις διοργανώτριες της πορείας γυναικών της Washington

soohncn0

Είδαμε στις 21/1 τις πορείες γυναικών κατά του Trump, οι οποίες είχαν συγκινητικά μεγάλη προσέλευση και θίγανε πληθώρα ζητημάτων. Μεταξύ άλλων είδαμε στα media να ανοίγει και μια συζήτηση σχετικά με την προσέγγιση του φεμινισμού και κατά πόσο η πορείες αυτές προσεγγίζουν επαρκώς το φάσμα των ζητημάτων που αυτός αφορά. Οι κριτικές αυτές, που πάντα έπονται των κινητοποιήσεων, είναι αναπόσπαστο κομμάτι κινηματικών (και εν δυνάμει κινηματικών) διαδικασιών.

Χαιρετίζουμε κάθε τέτοια κριτική, εφόσον γίνεται συντροφικά, ως ζωτικό κομμάτι της διαδικασίας παραγωγής πολιτικού λόγου και πράξης: κινήματα που δεν συζητάνε δεν προχωράνε. Και ελπίζουμε αυτές οι κριτικές να μην μείνουν απλά εξωτερικές κριτικές, αλλά να ενσωματωθούν στις συζητήσεις των ανθρώπων που εμπλέκονται άμεσα στα κινήματα, γιατί τόσο στις ΗΠΑ όσο και στον υπόλοιπο κόσμο, η ανάπτυξη ενός σύγχρονου φεμινιστικού λόγου είναι τόσο αναγκαία, όσο και η ύπαρξη του φεμινιστικού κινήματος που θα τον εκφέρει.

Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το παρακάτω κείμενο κριτικής, το οποίο και αναδημοσιεύουμε στα πλαίσια μιας συζήτησης που γίνεται καιρό τώρα, σχετικά με το θέμα της πορνείας και του διπόλου πορνείας/σεξεργασίας. Συμπεριλαμβάνουμε επίσης (πριν από την μετάφραση) σχετικό απόσπασμα από τις διακηρυχτικές θέσεις της πορείας γυναικών της Washington από την ιστοσελίδα τους. Το συγκεκριμένο απόσπασμα βέβαια απλά αναφέρεται στο θέμα και με τρόπο μάλλον αντιφατικό, χωρίς να παίρνει σαφώς θέση. Παρ όλα αυτά το γράμμα που ακολουθεί είναι μια ενδιαφέρουσα συνεισφορά στην συζήτηση.

Απόσπασμα:

“[…] στεκόμαστε αλλυλέγγυες με το κίνημα των σεξεργατών/τριων. Αναγνωρίζουμε ότι η σεξουαλική και εργατική εκμετάλλευση σε όλες τις μορφές της αποτελεί καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.”

Ανοιχτό γράμμα από επιζήσασες σεξεμπορίου στις διοργανώτριες της πορείας γυναικών της Washington

Εμείς, οι υπογράφουσες, είμαστε επιζήσασες του σεξεμπορίου από πολλές χώρες, συμπεριλαμβανμένων και των ΗΠΑ. Είμαστε ηγέτιδες, ακτιβίστριες και συνήγοροι επιζούντων. Πολλές είμαστε πάροχοι άμεσων υπηρεσιών και βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή, προσπαθόντας να βοηθήσουμε ανθρώπους να επιβιώσουν στο σεξεμπόριο και να τους υποστηρίξουμε κατά την δύσκολη αποχώρηση τους από αυτό, εάν είναι έτοιμες.

Από τις πολλές προσωπικές εμπειρίες μας γνωρίζουμε ότι το εμπόριο του σεξ είναι μια αρένα όπου οι γυναίκες θεωρούνται εμπορεύματα κι όχι άνθρωποι, ότι πωλούνται, αγοράζονται και χρησιμοποιούνται σαν αντικείμενα. Μετά από όλα όσα έχουμε δει παρακολουθόντας τις ζωές των ανθρώπων που εξυπηρετούμε, ενηλίκων και ανηλίκων, έχουμε αντιληφθεί ότι η πλειονότητα των ανθρώπων στο εμπόριο του σεξ είναι γυναίκες και κατά κύριο λόγο μη λευκές, φτωχές, σε μειονεκτική θέση από πλευράς εκπαίδευσης και προέρχονται σχεδόν πάντα από τις πλέον περιθωριοποιημένες ομάδες της κοινωνίας.

Η πορεία των γυναικών (Women’s March) έχει πιαστεί κορόιδο από τις μειοψηφούσες περιπτώσεις που αναφέρουν ουδέτερες εμπειρίες από το εμπόριο του σεξ και έχει εξαπατηθεί ώστε να πιστεύει πως το να είναι «υπέρ της σεξεργασίας» αποτελεί ζήτημα προάσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στην πραγματικότητα όμως αυτή η προσέγγιση διαιωνίζει την κατάσταση των γυναικών ως εμπορεύσιμα αγαθά, τουτέστιν ως ιδιοκτησίες αντρών. Είναι μια εξαιρετικά αντιφεμινιστική στάση.

Η πορεία των γυναικών υποστηρίχθηκε παγκοσμίως από παρόμοιες πορείες. Τα βλέμματα ήταν στραμμένα πάνω σας και ο κόσμος περίμενε από εσάς καθοδήγηση και τους παραπλανήσατε. Μέσα στην άγνοια σας για το πολιτικό αυτό ζήτημα δεν αντιληφθήκατε πως τα «δικαιώματα των σεξεργατριών» είναι συνώνυμα των «δικαιωμάτων των νταβατζήδων».

Είναι προφανές πως δεν γνωρίζετε πως το –ας το πούμε- κίνημα που υποστηρίζετε θεωρεί και τους νταβατζήδες «σεξεργάτες». Δεν μας πιστεύετε; (Δεν μπορούμε να σας κατηγορίσουμε. Είναι απίστευτο.) Γι αυτό, ρωτήστε τους. Το κίνημα που υποστηρίζετε θα χαρεί να σας πει πως οι νταβατζήδες είναι «μάνατζερς» και εφόσον διευκωλύνουν την «σεξεργασία» είναι και αυτοί «σεξεργάτες»!

Αυτό που τελικά καταφέρνετε είναι να παρέχετε μια πλατφόρμα για όσους επωφελούνται από το σεξεμπόριο (τους πορνοπελάτες, τους νταβατζήδες, τους διακινητές κλπ) και να αγνοείτε και να διαγράφετε το κίνημα των επιζόντων του σεξεμπορίου, το οποίο υπάρχει για να δώσει τέλος στην καθολική απανθρωποποίηση των γυναικών και κοριτσιών παγκοσμίως.

Καλούμε όσες συντάσουν τις θέσεις της πορείας των γυναικών να αυτομορφωθούν, να αλλάξουν την στάση τους απέναντι στο συγκεκριμένο ζήτημα, να απαρνηθούν το σεξεμπόριο και να κινηθούν προς μια κατεύθηνση που δίνει βήμα και προτεραιότητα στις φωνές όσων έχουν επιβιώσει του σεξεμπορίου. Το ζητάμε επώνυμα, ως γυναίκες που επέζησαν και εκ μέρους αυτών που προσπάθησαν να επιζήσουν.

Alexandra (Sandi) Pierce

Alisa Louise Bernard

Amber Richardson

Amy Andrews-Gray

Amy Smith

Angie Conn

Anna Rodriguez

April Chabot

Apryl Green

arianna di vitto

Autumn Burris

Barbara Amaya

BllliJo House

Bridget Perrier

Brittany Meyer

Cherie Jimenez

Cheryl Angle

Chong Kim

Christine Stark

Corina Hernandez

Daniell Read

Delores Day

Dina S.

Dr Lesley Semmens

Elizabeth Beckman

Elizabeth Gordon

Elle Snow

Emily Cooper

Erica Napier

Erin Graham

Erin Sweeney

Fiona Broadfoot

Hazel Fasthorse

Huschke Mau

Isabel Suarez

J Anderson

J c d

Jacqueline Homan

Jaimee

Jane Douglas

Jane Wolfe

Janet Cotgrave

Jasmine Grace Marino

Jeanette Westbrook

Jeri Moomaw

Jess Bear

Jessica Bahr

Jessica Silverman

Jewell Baraka

Jill Brogdon

Julia Anderson

Julka

Karen

Karen Cayer

Kathi Hardy

Kathy Bryan

Kristy Childs

Laurin Crosson

Lia Patris

Lierre Keith

Linda Oluoch

Mari íngeles Suíçrez

Marian Hatcher

Marie Merklinger

Marin Stewart

Marissa Kokkoros

Marjorie Saylor

Marti MacGibbon

Megan Lundstrom

Melanie Thompson

Michael Lovan

Monica Vida

Nancy Johnson

Ne’cole Daniels

Nic Van Dyke

Nicole Tynan

Noel Gomez

Pamela Rubin

Rachel Moran

Rae Story

Rebecca Bender

Rebecca Mott

Robert Frederick

Robin Miller

Robyn Bourgeois

Rosen Hicher

Sabrinna Valisce

Sarah B. F.

Shanna Parker

Sherri Erickson

Sierra Harris

Simone Watson

Spider Redgold

Tanja Rahm

Tess

Tessa Anne

Tom Jones

Trisha Baptie

Vednita Carter

Wendy Barnes

Windie Lazenko

Yohanna Ramirez

 

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο medium.com

Για περισσότερα δείτε εδώ

Μετάφραση-εισαγωγή: Άννα Σιγαλού

 

Διαβάστε ακόμα:

Οι γυναίκες ενάντια στον Τραμπ

Να είσαι και να πωλείσαι: μια συνέντευξη με την Κάισα Έκις Έκμαν

Share

Αλλαγή φύλου στην ταυτότητα με μια απλή δήλωση

Τrans-Equality

της Σοφίας Φασουλάκη

«Στροφή» στη νομολογία κάνουν τα ελληνικά δικαστήρια ανάβοντας το «πράσινο φως» στα διεμφυλικά άτομα να αλλάξουν τις ληξιαρχικές πράξεις γεννήσεώς τους και να αποκτήσουν το επιθυμητό όνομα που αντιστοιχεί στο φύλο που βιώνουν και όχι στο φύλο με το οποίο γεννήθηκαν.

Ήταν μόλις το 2015, όταν διεμφυλικά άτομα ζήτησαν την τροποποίηση των πράξεων γεννήσεών τους και των ταυτοτήτων τους και τα δικαστήρια την αρνήθηκαν, κρίνοντας ότι για την επίτευξη του σκοπού ήταν απαραίτητη η προηγούμενη χειρουργική επέμβαση για αλλαγή φύλου. Έναν χρόνο αργότερα, η αντίληψη άλλαξε, με τα δικαστήρια να κρίνουν υπερβολική ακόμη και την ορμονοθεραπεία στην οποία καταφεύγουν τα τρανς άτομα, προκειμένου να προσεγγίσουν το φύλο που βιώνουν. Έχοντας στο πλευρό τους συνήθως τις μητέρες τους, ολοένα και περισσότερα διεμφυλικά άτομα τολμούν να κάνουν το επόμενο βήμα, ζητώντας από την κοινωνία να αποδεχθεί ότι μπορεί μεν να γεννήθηκαν αγόρια ή κορίτσια, αλλά ήδη από τα 4 ή τα 5 χρόνια τους ένιωθαν ότι βρίσκονται στο σώμα του αντίθετου φύλου.

Χειρουργεία

Όπως η περίπτωση ενός άνδρα που βρέθηκε στα δικαστήρια στα τέλη του Ιανουαρίου, διηγούμενος την προσωπική του πορεία. Από τα 17 του είχε γνωστοποιήσει στους οικείους του ότι ο τρόπος που ένιωθε το φύλο του δεν αντιστοιχούσε με την εμφάνισή του. Ότι από την παιδική του ηλικία οι επιλογές του προσιδίαζαν σε κορίτσι. Όπως ελέχθη μάλιστα στο δικαστήριο, από το 2013 ήταν υπό ψυχιατρική παρακολούθηση για την αντιμετώπιση της ταυτότητας φύλου, μπαίνοντας μάλιστα και σε ορμονοθεραπεία που τον βοήθησε να έρθει κοντά στο θηλυκό πρότυπο.

Δεν προχώρησε όμως σε εγχείρηση αλλαγής φύλου για την αφαίρεση των ανδρικών γεννητικών οργάνων του, γεγονός που για το δικαστήριο «δεν πρέπει να θεωρηθεί πρόβλημα για τις αλλαγές στη ληξιαρχική πράξη γέννησης, αφού μία τέτοια επέμβαση κρίνεται ως υπερβολική απαίτηση και πρακτική, η οποία παραβιάζει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, σύμφωνα με την οποία ο καθένας έχει το δικαίωμα στον σεβασμό της προσωπικής και της οικογενειακής του ζωής, του οίκου του και των επικοινωνιών του».

Το σκεπτικό

Λίγο πριν από την έλευση του 2017, ένα ακόμη δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτηση μιας γυναίκας, η οποία όμως από πολύ μικρή ένιωθε άνδρας. «Ο όρος ταυτότητα φύλου αναφέρεται στην ατομική και εσωτερική εμπειρία του φύλου, η οποία μπορεί να μη βρίσκεται σε ευθεία αντιστοιχία με το φύλο που γεννιέται και εσωκλείει την προσωπική αίσθηση του σώματος και του φύλου, και τούτο μπορεί να εκφραστεί με το ντύσιμο, τον τρόπο ομιλίας και συμπεριφοράς», αναφέρει στην απόφασή του το Ειρηνοδικείο της Αθήνας, σημειώνοντας ότι η αλλαγή των στοιχείων της ταυτότητας της αιτούσας «συνιστάται ως απολύτως αναγκαία υπέρ της προάσπισης της καλής ψυχικής υγείας και υπέρ της περαιτέρω εξασφάλισης ποιότητας της ζωής της, κοινωνικά και προσωπικά.

Το να ζητείται η πρόκληση μόνιμης στειρότητας ή άλλης χειρουργικής επέμβασης, σαν προαπαιτούμενο της νομικής αναγνώρισης του επιθυμητού φύλου ενός ατόμου, δείχνει ότι δεν λαμβάνεται υπόψη το γεγονός ότι ενός τέτοιου είδους επεμβάσεις είναι συχνά επιθυμητές από διεμφυλικά άτομα, συγχρόνως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και εξαιρέσεις. Ακόμη, μία επέμβαση τέτοιου τύπου δεν είναι πάντοτε ιατρικώς δυνατή, διαθέσιμη και προσιτή από οικονομικής άποψης, ειδικώς όταν δεν καλύπτεται οικονομικά και ασφαλιστικά».

Με προσφυγή στη δικαιοσύνη

«Να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους»

Για το δικαστήριο, η αναντιστοιχία στην εμφάνιση της γυναίκας με αυτό που δηλώνει επισήμως ότι είναι στην ταυτότητά της δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα στην καθημερινότητά της και μπορεί να προκαλέσει σοβαρή σύγχυση στις συναλλαγές της.

Η Ελλάδα μέχρι πρότινος συγκαταλεγόταν στις 21 από τις 38 χώρες που για να αναγνωρίσουν νομοθετικά τη δυνατότητα αλλαγής φύλου έθεταν ως προϋπόθεση τη στείρωση και τη χειρουργική επέμβαση. Αυτή η νομική πραγματικότητα όμως φαίνεται ότι αλλάζει, αφού έχουν ήδη εκδοθεί 6 διαφορετικές αποφάσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ενώ δύο εξ αυτών έχουν καταστεί αμετάκλητες από τα Πρωτοδικεία.

Για τον δικηγόρο Βασίλη Σωτηρόπουλο, ο οποίος έχει κερδίσει 3 από τις 6 αποφάσεις που άλλαξαν τη νομολογία, «ο νέος τρόπος με τον οποίο οι δικαστές ερμηνεύουν την έννοια “αλλαγή φύλου” επιτρέπει σε όλα τα διεμφυλικά άτομα να ζητήσουν τη διόρθωση των εγγράφων τους, χωρίς χειρουργικές επεμβάσεις και χωρίς ορμονική θεραπεία. Υπάρχουν ήδη έξι δικαστικές αποφάσεις των Ειρηνοδικείων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης που έκριναν ότι δεν χρειάζονται χειρουργεία για να διορθωθεί η ταυτότητα του ατόμου στο φύλο το οποίο πραγματικά βιώνει. Αυτό ήταν αποτέλεσμα μεγάλης μελέτης και προεργασίας από την πλευρά των δικηγόρων, διότι το κερδίσαμε με βάση κείμενα του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ταυτότητα φύλου. Είναι λοιπόν στο χέρι των διεμφυλικών να πάρουν την απόφαση και να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους από το δικαστήριο».

Προστασία από κινδύνους

Το Γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο, με απόφαση του 2011, έκρινε ότι η εγχείρηση για την απόκτηση των χαρακτηριστικών του γυναικείου φύλου αποτελεί δραστική επέμβαση στην προστατευόμενη από το γερμανικό Σύνταγμα σωματική ακεραιότητα του προσώπου, με τεράστιους κινδύνους και παρενέργειες για την υγεία του.

Πηγή: Έθνος

 

Share

Τα ποτά, οι γυναίκες και ο σεξισμός που όλους μας ενώνει

lessBullshit

της Ιουλίας Λειβαδίτη

Σύμφωνα με τον Γερούν Νταϊσελμπλουμ οι “Νότιοι Ευρωπαίοι σπατάλησαν τα χρήματά τους σε γυναίκες και ποτά”.

Αναρωτιέται κανείς, εκτός από τον εμφανέστατο διχαστικό και οριενταλιστικό* χαρακτήρα της δήλωσης και πέρα από το ερώτημα αν οι Νότιοι Ευρωπαίοι σπατάλησαν και πού τα λεφτά τους, πού είναι οι Νότιες Ευρωπαίες σε αυτή την φράση;

Προφανώς, “τρώγανε” τα λεφτά των Νοτιοευρωπαίων; Νομίζω η δήλωση του Νταϊσελμπλουμ, ενός Ολλανδού (δηλαδή πολίτη μιας χώρας από αυτές που είναι κάτι σαν το Ελ Ντοράδο του φεμινισμού, υποτίθεται) δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο πως οι γυναίκες, ακόμα και στις πιο προηγμένες κοινωνίες, στο μυαλό των περισσοτέρων εξαιρούνται από τον ρόλο του πολίτη.

Όταν λέμε Ευρωπαίοι, εννοείται ότι μιλάμε για άντρες. Οι οποίοι ξόδεψαν τα λεφτά ΤΟΥΣ (γιατί τα λεφτά φυσικά είναι των αντρών) στα εξής δύο αντικείμενα: αντικείμενο ένα, γυναίκες, αντικείμενο δύο, ποτό.

Οι γυναίκες σύμφωνα με τον Νταϊσελμπλουμ δεν συμμετέχουν στο πολιτικο-οικονομικό γίγνεσθαι παρά μόνο ως αντικείμενα κατανάλωσης, και επιζήμια κιόλας (αφού να ξοδεύεις λεφτά σε αυτές είναι “σπατάλη” αντίστοιχη του να ξοδεύεις λεφτά σε ποτό). Πέρα από την άρνηση του ρόλου των γυναικών, αν όχι ως πολιτών, έστω και ως καταναλωτών (αυτές δηλαδή πού σπατάλησαν τα λεφτά που απέσπασαν από τους άντρες;; να υποθέσω σε ρούχα και κοσμήματα και στα κομμωτήρια; ή ότι οι Νοτιοευρωπαίες είναι πλούσιες;;) αναπαράγεται και η ιδέα ότι οι γυναίκες πουλάνε μαζικά σεξ και οι άντρες αγοράζουν. Το ότι είσαι αναγκασμένος να πληρώσεις για το σεξ με τις γυναίκες είναι από τα πιο άσχημα στερεότυπα που υπάρχουν αλλά ας μην ξεχνάμε ότι είναι και ιδιαίτερα διαδεδομένο στη χώρα μας. Αυτό  φάνηκε και από τις αντιδράσεις στα σόσιαλ που κυμαίνονταν βασικά στο κόνσεπτ “Φαίνεται ο Νταϊσελμπλουμ έχει καιρό να γαμήσει”.

Το σκεπτικό ότι οι γυναίκες βασικά ανταλλάσσουν το σεξ με χρήματα θα ήταν σχεδόν αστείο με τον αναχρονισμό του, σαν κάτι από ένα ρεμπέτικο του 1920, αν δεν ήταν τόσο βλαπτικές οι προεκτάσεις που έχει στην καθημερινότητα των γυναικών. Από το slut-shaming, στην ιδέα ότι χρωστάς σεξ αν κάποιος σε κεράσει, στην ιδέα ότι εσύ δεν έχεις επιθυμίες αλλά είσαι μόνο αντικείμενο επιθυμιών, στην καταναγκαστική πορνεία και το τράφικινγκ, στην συνολική αντίληψη ότι το σεξ είναι ένα όπλο που ως γυναίκα, (παρα)κρατείς.

Άσχετα αν μας ενοχλεί που το λέει για εμάς, στην Ελλάδα του σήμερα υπάρχει πλήρης αποδοχή των άλλων τριών προϋποθέσεων της πρότασης του Νταϊσελμπλουμ, ότι δηλαδή όταν λέμε Ευρωπαίοι πολίτες εννοούμε τους άντρες, ότι οι γυναίκες είναι αντικείμενα προς κατανάλωση και ότι το σεξ είναι κάτι που θέλουν οι άντρες και οι γυναίκες το προσφέρουν μόνο ως αντάλλαγμα σε κάτι άλλο.

*Πιστεύω ότι είναι λίγο προβληματικό να χρησιμοποιούμε τον όρο “οριενταλισμός” -που αναφέρεται συγκεκριμένα στον τρόπο που αντιμετωπίζει η “Δύση” την “Ανατολή”- για τον τρόπο που αντιμετωπίζει η Βόρεια την Νότια Ευρώπη. Είναι πολύ διαφορετικές όλες οι παράμετροι. Στην περίπτωση της Ελλάδας θα ήταν πιο σωστό το “νεοαποικιοκρατικος” λόγος, μιας και υπήρξε ουσιαστικά αποικία / προτεκτοράτο των Ευρωπαίων για πολλά χρόνια. Επειδή όμως ο Νταϊσελμπλουμ μιλούσε για όλη την  Νότια Ευρώπη, και για την Ισπανία και την Ιταλία δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπήρξαν ποτέ ευρωπαϊκές αποικίες (το αντίθετο μάλιστα), και μέχρι να έχει εφευρεθεί ακόμα ο κατάλληλος όρος χρησιμοποιώ τη λέξη οριενταλισμός, με επιφυλάξεις.

Share

Η Salome Karwah, νοσηλεύτρια-σύμβολο στον αγώνα κατά του ιού Έμπολα, πέθανε μετά από άρνηση ιατρικής περίθαλψης

Salome-Karwah1

της Γεωργίας Μανώλη

Η Salome Karwah, η νοσηλεύτρια από τη Λιβερία η οποία έγινε γνωστή για τον αγώνα της κατά της επιδημίας του ιού Έμπολα στη Δυτική Αφρική, πέθανε στη Μονράβια στις 21 Φεβρουαρίου, αφού το ιατρικό προσωπικό αρνήθηκε να της παράσχει ιατρική φροντίδα μετά από επιπλοκές που παρουσίασε κατά τη γέννηση του τέταρτου παιδιού της. Σύμφωνα με το σύζυγο και την αδερφή της, οι νοσοκόμες αρνήθηκαν να την αγγίξουν και δε δέχτηκαν ούτε καν για να τη μεταφέρουν στο χειρουργείο ή να της κάνουν μια ένεση μήπως κολλήσουν τον ιό Έμπολα!

Η Karwah έγινε διάσημη όταν επιλέχθηκε ως πρόσωπο της χρονιάς 2014 από το περιοδικό Time για την δράση της κατά της επιδημίας Έμπολα στη χώρα της. Η Λιβερία ήταν μια από τις τρεις χώρες της Δυτικής Αφρικής μαζί με τη Σιέρα Λεόνε και τη Γουινέα που είχαν πληγεί από την έξαρση του ιού το 2014 και η οποία μετά τον εμφύλιο πόλεμο δεν είχε ουσιαστικά κανένα σύστημα υγείας και κοινωνικής πρόνοιας για να αντιμετωπίσει μια τέτοια καταστροφική επιδημία.

Η Karwah είχε ασθενήσει από τον ιό, επέζησε όμως για να δουλέψει μετέπειτα μαζί με τους Γιατρούς χωρίς Σύνορα στην ίδια ιατρική μονάδα όπου υπήρξε ασθενής. Η ίδια υποστήριζε ότι οι επιζώντες του ιού έχουν κατά κάποιο τρόπο υπερδυνάμεις αφού έχουν ανοσία πλέον στον ιό και μπορούν να βοηθήσουν τους ασθενείς χωρίς φόβο. Αφού έχασε και τον πατέρα της, τοπικό γιατρό, από τον ιό, σκόπευε να ξανανοίξει την κλινική του στην οποία θα προσφερόταν ιατρική περίθαλψη στους ασθενείς με Έμπολα από αυτές και από αυτούς που είχαν νικήσει τον ιό και δεν είχαν κανένα φόβο να πλησιάσουν τους ασθενείς. Η ανταποκρίτρια του Time στην Αφρική Aryn Baker την περιέγραψε ως μια αξιοθαύμαστη γυναίκα που δεν δίστασε στιγμή μετά την ανάρρωση της να βοηθήσει άλλους ασθενείς. Η ίδια έλεγε «Μπορώ να κάνω πράγματα που οι άλλοι άνθρωποι δεν μπορούν. Αν ένας ασθενής με Έμπολα είναι στο σπίτι του και οι κοντινοί συγγενείς δεν μπορούν να τον φροντίσουν, μπορώ να το φροντίσω εγώ» (Women In the World).

Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι αναπόφευκτο το κλισέ της τραγικής ειρωνείας, αφού μια γυναίκα που επέζησε από ένα φονικό ιό και είχε προσφέρει τόσο στη τοπική της κοινότητα πέθανε με αυτό το τρόπο. Η Λιβερία, ακόμα και μετά από τρία χρόνια από την επιδημία Έμπολα, εξακολουθεί να υποφέρει από την έλλειψη δομών αντιμετώπισης του ιού, αλλά και το σκοταδισμό και την προκατάληψη που βιώνουν όχι μόνο οι ασθενείς αλλά και οι επιζήσαντες του ιού, οι οποίοι στιγματίζονται ως επικίνδυνοι ακόμα και μετά από τόσο καιρό.

 

Share

Μια κουβέντα με την Ανιές Σκλάβου και τον Στέλιο Τατάκη, δημιουργούς του ντοκιμαντέρ «Βυζιά»

βυζια1

του Γιάννη Κοντού

Το αυτοχρηματοδοτούμενο ντοκιμαντέρ των Ανιές Σκλάβου και Στέλιου Τατάκη Βυζιά, μια πολύ ιδιαίτερη ματιά στα βυζιά και τον καρκίνο του στήθους που συνταιριάζει το «κοφτερό» χιούμορ με το σεβασμό στο δραματικό υπόβαθρο του ίδιου του βιώματος της ασθένειας, υπήρξε μια από τις πλέον πολυσυζητημένες ταινίες του φετινού Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Συναντηθήκαμε με τους δημιουργούς της λίγο πριν την αθηναϊκή της πρεμιέρα την Τετάρτη 15 Μαρτίου και ενόψει ενός κύκλου έξι προβολών, αποκλειστικά στον κινηματογράφο Ααβόρα, στις 18-19 & 25-26 Μαρτίου και 1-2 Απριλίου.

Υπήρξε κάποια στιγμή κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων που φοβηθήκατε ότι δε θα τα βγάζατε πέρα με τις απαιτήσεις του θέματος;

(Ανιές Σκλάβου) Όχι, επειδή ήμαστε μια ομάδα, μαζί με την ανθρωπολόγο Λιόπη Αμπατζή, που είχε την αρχική ιδέα για ένα ντοκιμαντέρ σχετικά με τα βυζιά. Όταν είχε κάνει το μεταπτυχιακό της στην κοινωνική ανθρωπολογία, είχε δουλέψει πάνω στην εμπορευματοποίηση του γυναικείου σώματος, κυρίως στα μπαρ κονσομασιόν. Την περίοδο, κατά την οποία η ίδια νόσησε και μέσα στην προσπάθειά της να δει πώς θα αντιμετωπίσει την ασθένεια, συνειδητοποίησε ότι μέσω ενός ντοκιμαντέρ θα ήταν πολύ πιο εύκολο να περάσει αυτό που θα ήθελε από το να γράψει ένα κείμενο, η απήχηση του οποίου θα ήταν πολύ πιο περιορισμένη.

(Στέλιος Τατάκης) Ο τίτλος είναι κάτι που τραβάει…

(Ανιές) Στην πορεία θεωρήσαμε πως και η δική της ιστορία ήταν πολύ δυνατή, οπότε συζητώντας οι τρεις μας και μετά από πολύ brainstorming καταφέραμε να διαμορφώσουμε άξονες όπου θα κινούμασταν.

(Στέλιος) Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν αν θα λειτουργήσουν οι τρεις αυτοί άξονες: η προσωπική ιστορία της Λιόπης, οι μικρότερες ιστορίες πολλών ανθρώπων και η «φωνή» των βυζιών.

Σας απασχόλησε το ενδεχόμενο ο τίτλος να εκληφθεί ως αρνητικά προβοκατόρικος;

(Ανιές) Η επιλογή του τίτλου ενείχε μια ιντριγκαδόρικη διάσταση. Σίγουρα, όμως, μέσα στο ντοκιμαντέρ είχαμε αποφασίσει να λέμε αλήθειες, πράγματα που δε λέγονται εύκολα, όπως δε μιλάμε εύκολα για το στήθος κι εμείς οι γυναίκες, πόσο μάλλον και για την ασθένεια. Συνεπώς και η ίδια η λέξη είναι ένα θέμα…

Ταμπού, ίσως;

(Ανιές) Είναι ένα ταμπού. Το «βυζαίνω» ως ρήμα μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε άνετα. Ένα παιδάκι βυζαίνει το δάχτυλό του ή το στήθος της μαμάς του, για παράδειγμα, αλλά «βυζαίνει το βυζί της μαμάς του» δε θα το πούμε εύκολα. Υπήρχε, λοιπόν, και μια ιδεολογική ματιά στην προσέγγισή μας, μια προσπάθεια απενοχοποίησης της λέξης.

Πρόκειται, άρα, για μια προσέγγιση δύο ταμπού, κατά κάποιο τρόπο.

(Ανιές) Κατά κάποιο τρόπο ναι, γιατί δεν είναι πολιτικά ορθή λέξη.

(Στέλιος) Είναι ένας επαναπροσδιορισμός της καθημερινής χρήσης της.

(Ανιές) Μέσα στο ντοκιμαντέρ λέμε πως πρέπει να μιλάμε γι’ αυτά που μας απασχολούν και, κυρίως με άξονα την ασθένεια, υπάρχουν πάρα πολλές ψυχολογικές διακυμάνσεις. Δεν μπορείς να είσαι μόνο μαχήτρια. Υπάρχουν στιγμές που ενδέχεται να εγκαταλείψεις τα όπλα, γιατί ο καρκίνος του μαστού δεν είναι μια ασθένεια, η οποία μόνο απειλεί τη ζωή σου, αλλά που, ακόμα κι όταν την ξεπεράσεις, μπορεί να αφήσει ένα σημάδι που ισοδυναμεί με την αφαίρεση της ταυτότητας, του φύλου, του ερωτισμού σου. Με μια μαστεκτομή μπορεί να χάσεις πολλά.

(Στέλιος) Μια γυναίκα ίσως αμφισβητήσει τη θηλυκότητά της.

Η μεγαλύτερη αρετή της συγκεκριμένης δουλειάς είναι ότι καταφέρνει να συνταιριάξει τη φαινομενικά πιο ανάλαφρη, απενοχοποιημένη προσέγγιση με το σεβασμό στη σοβαρότητα και στο δραματικό υπόβαθρο της ίδιας της εμπειρίας της ασθένειας. Πόσο καιρό χρειαστήκατε για να πετύχετε αυτές τις ισορροπίες;

(Στέλιος) Δε μας ενδιαφέρει να προβαίνουμε σε ακρότητες απλά και μόνο για να εντυπωσιάσουμε, μας ενδιαφέρει η επίδειξη σεβασμού προς το θέμα και τον άνθρωπο, χωρίς να εκβιάζουμε το συναίσθημα του θεατή. Αυτό μπορεί να προκύψει αυθόρμητα- ως ένα μειδίαμα, ένα σκίρτημα. Κάτι τέτοιο είναι από μόνο του αρκετό, χωρίς να χρειάζεται να πιέζεις τις καταστάσεις.

(Ανιές) Η αλήθεια είναι ότι δε μας πήρε πολύ χρόνο από τη στιγμή που αποφασίσαμε  να το προχωρήσουμε και μαζευτήκαμε οι τρεις μας. Οι άξονες είχαν, λίγο πολύ, αποφασιστεί αρκετά νωρίς, oπότε τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Ιούνιο του 2016 και ολοκληρώθηκαν αρχές Ιανουαρίου, μία μέρα πριν υποβληθεί η αίτηση για το Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Δεν πρόκειται, άρα, για ένα εγχείρημα, το οποίο χρειάστηκε πολύ χρόνο για την υλοποίησή του. Η επιλογή, εξάλλου, να χρησιμοποιήσουμε τα βυζιά ως αφηγητές μας έδωσε αρκετή ελευθερία στο πώς θα θέσουμε τα θέματα που θέλαμε να θίξουμε, μιας και δεν επιθυμούσαμε να κάνουμε κάτι επιστημονικό, ούτε, όμως, και να πρόκειται αμιγώς για μια μαρτυρία. Θέλαμε να θέσουμε κάποια ζητήματα. Από κει και πέρα, ας ψαχτεί και ας σκεφτεί ο καθένας λίγο.

Τελειώνοντας το ντοκιμαντέρ, αφήνει μια συγκρατημένη αίσθηση χαρμολύπης.

(Ανιές) Έτσι είναι κι ζωή.

(Στέλιος) Τα πάντα συνοψίζονται στα δευτερόλεπτα του τέλους.

Θεωρείτε ότι είναι έτοιμο ένα μεγαλύτερο μέρος του κινηματογραφόφιλου κοινού στην Ελλάδα να παρακολουθήσει τέτοιου είδους ταινίες;

(Ανιές) Κρίνοντας από τη μικρή μέχρι τώρα πορεία του στη Θεσσαλονίκη, ήδη ανάμεσα σε μερικές δεκάδες ανθρώπους βρέθηκαν τέσσερις που άρχισαν να μιλάνε για δικές τους προσωπικές ιστορίες μπροστά σε αγνώστους. Η παρακολούθηση του ντοκιμαντέρ τους έκανε να το θελήσουν. Η ελληνική ταινία, είτε πρόκειται για ντοκιμαντέρ ή για φιξιόν, χρειάζεται το χρόνο της στην αίθουσα και το κλασικό προμόσιον από στόμα σε στόμα. Αν, επομένως, επικοινωνηθεί σωστά και παραμείνει σε μια αίθουσα, μπορεί, τελικά, πολύς κόσμος να καταφέρει να τη δει.

(Στέλιος) Μπορεί να δυσκολέψει κάποιους, να τους βαρύνει λίγο, αλλά αυτό θεωρητικά είναι και καλό, το να παίρνει, δηλαδή, κάποιος «δουλειά για το σπίτι». Και μας ενδιαφέρει άμεσα ο θεατής. Δεν κάνουμε κάτι απλώς για να είμαστε εμείς ευχαριστημένοι ή για να κάνει μια δουλειά μας «βόλτα» στα φεστιβάλ. Όταν βλέπουμε ένα ντοκιμαντέρ μας μονταρισμένο, είμαστε πιο σκληροί από τους θεατές. Εκθέτουμε και εκτιθέμεθα.

(Ανιές) Χρειάζεσαι τους θεατές για να υπάρξεις.

(Στέλιος) Είναι μια αμφίδρομη σχέση.

(Ανιές) Αυτό που θέλουμε να πετυχαίνουμε στις δουλειές μας είναι να καταλαβαίνει ο θεατής τι θέλουμε να πούμε, να μη χρειάζεται να κάνουμε μία ανάλυση πριν την προβολή και μία μετά. Αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, μάλλον κάτι έχεις χάσει.

Το ντοκιμαντέρ των Ανιές Σκλάβου και Στέλιου Τατάκη Βυζιά προβάλλεται αποκλειστικά στον κινηματογράφο Ααβόρα τα Σαββατοκύριακα 18-19 και 25-26 Μαρτίου, καθώς και την 1-2 Απριλίου στις 16:00. Κάθε προβολή θα συνοδεύεται από συζήτηση.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ και εδώ 

Πηγή: εναντιοδρομίες

βυζια2

Share

Αλληλεγγύη στις Κούρδισες μαχήτριες του γυναικείου κινήματος της Rojava

1

της Φαίδρας Φουντουλάκη*

Το γυναικείο κουρδικό κίνημα και ο πόλεμος

Η Πρωτοβουλία γυναικών οργάνωσε την Κυριακή 12 Μαρτίου μια ενημέρωση συζήτηση με την εκπρόσωπο του Κουρδικού γυναικείου κινήματος στο χώρο Αλληλεγγύης που βρίσκεται στη Βύρωνος 5 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Εκεί μετά την ομιλία της προσκαλεσμένης Κούρδισας μέσω skype από τη αυτόνομη περιοχή της Rojava στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας δόθηκε η ευκαιρία στους παρευρισκόμενους, στις γυναίκες δηλαδή που αποτελούν το δυναμικό του χώρου αλλά και των φοιτητών που παρακολούθησαν τη ζωντανή μετάδοση να διατυπώσουν ερωτήσεις για διάφορα θέματα όπως η ανάπτυξη του γυναικείου κινήματος μετά το πόλεμο με τη Συρία, τα επιμορφωτικά σεμινάρια που διοργανώνονται εκεί με σκοπό την ενημέρωση των γυναικών για θέματα αντισύλληψης, διεκδίκησης δικαιωμάτων, εργασιακών αλλά και δικαιωμάτων που αφορούν την ταυτότητα του φύλου, τη μητρότητα, την ισότιμη μεταχείριση στο χώρο της πολιτικής, την καταπολέμηση της έμφυλης βίας κ.α.

2

Επίσης τόνισε ότι αρχίζουν και διαδραματίζουν ρόλο και τα οικολογικά κινήματα σε συνεργασία με το γυναικείο κίνημα: «Το γυναικείο κίνημα άνθησε μετά το πόλεμο με τη Συρία και την αναγκαστική εμπλοκή τους στο πόλεμο για την προάσπιση της Ελευθερίας τους, των οικογενειών τους και της εδαφικής ακεραιότητας τους».

Επεσήμανε την αναγκαιότητα της συνδιαλλαγής και διασύνδεσης με άλλα γυναικεία κινήματα σε όλη την Ευρώπη πράγμα το οποίο έχει επιτευχθεί μέχρι τώρα μέσω της δράσης των γυναικείων καραβανιών αλληλεγγύης που κάθε χρόνο τη μέρα της γυναίκας συναντιόνται με σκοπό την ενδυνάμωση του γυναικείου κινήματος μέσω της αλληλεπίδρασης και της ανταλλαγής εμπειριών κάθε φορά σε διαφορετική περιοχή.

Το Μάρτιο του 2015 η συνάντηση έλαβε χώρα στα βόρεια σύνορα της Συρίας λίγο πριν το Κομπάνι στο οποίο εκπροσώπησαν από το χώρο Αλληλεγγύης γυναικών η Βούλα Τάκη και η Κυριακή Παναγιωτίδου (σύνολο 6 γυναίκες) το οποίο ήταν αδύνατο να επισκεφτούν λόγω της διεξαγωγής μαχών.

3

Αναφέρει η Βούλα Τάκη στο διαδικτυακό τόπο «φύλο συκής»: «Με κεντρικό μας σύνθημα «Από το Κομπάνι ως τη Λισαβόνα όλες οι γυναίκες στο δρόμο του αγώνα», έξι γυναίκες από το «Χώρο Αλληλεγγύης Γυναικών – Πρωτοβουλία Γυναικών Ενάντια στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας» ξεκινήσαμε το ταξίδι μας για να συμμετέχουμε στην έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού (4η διεθνής δράση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών) στην πόλη Nusaybin, μια πόλη στο τουρκικό Κουρδιστάν στα σύνορα με την αυτόνομη περιοχή της Rojava απέναντι από το καντόνι Jazira. Στην περιοχή της Rojava υπάρχουν τρία καντόνια: το Jazira, το Kobani και το Afrin. Η έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού από αυτήν την περιοχή ήθελε να σηματοδοτήσει την αλληλεγγύη των γυναικών τιμώντας ταυτόχρονα τον ηρωικό αγώνα των Κουρδισσών μαχητριών ενάντια στις βίαιες και βάρβαρες επιθέσεις των τζιχαντιστών (ISIS)».

4

Και συνεχίζει η Μεϊζέ εκπρόσωπος στο εκεί γυναικείο κίνημα σε δημοσίευμα στο φύλο συκής: «Η επανάσταση στη Rojava, είναι η πρώτη διαδικασία κοινωνικοποίησης που δημιουργεί μια κοινωνία, μια δημοκρατική συνομοσπονδία, μια κοινωνία πολυπολιτισμική, δημοκρατική, που επιτρέπει να υπάρχουν όλες οι εθνότητες μαζί, που δίνει τη δυνατότητα στις γυναίκες να μάχονται ενάντια στην πατριαρχία, στις γυναίκες που δίνουν το «χρώμα τους» σ’ αυτήν την κοινωνία που χτίζεται!! Η επανάσταση στη Rojava μάχεται τις παλιές νοοτροπίες και γεννά το καινούριο!!!».

5

Εκεί σ’ ένα διεθνές φόρουμ γυναικών δημιουργήθηκαν οι συνθήκες ενός δημόσιου διαλόγου για την πορεία του γυναικείου κινήματος σε παγκόσμιο επίπεδο και στην ενδυνάμωση των γυναικών.

Μια συνταρακτική πληροφορία που μας μετέφερε η κ. Τάκη την Κυριακή ήταν ότι η συντονίστρια στην αυτόνομη περιοχή της Rojava που διοργάνωσε το φόρουμ σκοτώθηκε τελικά στον πόλεμο .

Όσο για την Πρωτοβουλία γυναικών, για όσους δεν γνωρίζουν είναι μια γυναικεία οργάνωση η οποία απο το 2011 (μετά την οικονομική κρίση στην Ελλάδα) αγωνίζεται και απαντά στη κρίση «με μία άλλη κουλτούρα, αυτή της ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, της ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ, της ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ και ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ με όλα τα ΚΙΝΗΜΑΤΑ της πόλης (κοινωνικά ιατρεία, στέκια μεταναστών, γιατρούς του κόσμου, πρωτοβουλίες κατοίκων, κ.ά)», λειτουργώντας με άμεση δημοκρατία.

Τονίζει επίσης στο φυλλάδιο που έχει μοιραστεί σε φορείς ότι: «Σ’ αυτήν τη συγκυρία και όσο βαθαίνει η κρίση, οι γυναίκες και ιδιαίτερα οι μόνες-μητέρες και οι μόνες-γυναίκες ζούμε στην εξαθλίωση και τη φτώχεια, μη έχοντας τα στοιχειώδη για να ζήσουμε οι ίδιες και τα παιδιά μας (φαγητό, θέρμανση, εξετάσεις υγείας, εμβόλια, φάρμακα κ.ά.).

6

Μπροστά σ’ αυτήν την ανθρωπιστική κρίση που διαρκώς οξύνεται και θα έχει βάθος χρόνου, η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ έχει δημιουργήσει ένα χώρο Αλληλεγγύης, ένα “χώρο γυναικών”, που απευθύνεται σ’ όλες τις γυναίκες και ιδιαίτερα στις μονογονεϊκές οικογένειες. Είναι ένας χώρος ανοιχτός όπου οι γυναίκες μπορούμε να έχουμε τη δική μας φωνή, έτσι ώστε μέσα από την αυτοοργάνωσή μας να αντισταθούμε και να απαντήσουμε συλλογικά στα προβλήματά μας».

Επίσης στο χώρο παρέχονται υπηρεσίες από ψυχολόγο από αλληλέγγυους, μαθήματα υπολογιστών, χορού κλπ. Επίσης διατίθενται τρόφιμα που φέρνουν αλληλέγγυοι σε οικογένειες που βρίσκονται στο όριο της φτώχειας ή το ξεπερνούν. Οι αποφάσεις παίρνονται συλλογικά μετά από συνελεύσεις που συμμετέχουν ισότιμα όλες. Το σύνθημα «καμιά γυναίκα μόνη της στη κρίση».

7

Ο «Χώρος Αλληλεγγύης Γυναικών» λειτουργεί καθημερινά το πρωί 11 π.μ.-2 μ.μ. και το απόγευμα 7 μ.μ.-9 μ.μ. και βρίσκεται στη Βύρωνος 5 στο κέντρο.

Το αρχειακό υλικό και τις φωτογραφίες μας παρέδωσε η κ. Βούλα Τάκη, μέλος του χώρου.

Οι φωτογραφίες είναι από τη συνάντηση το Μάρτιο του 2015 στα βόρεια σύνορα της Συρίας και της Τουρκίας με Κούρδισες.

*Σύμβουλος ψυχικής υγείας

Πηγή: life-events.gr

 

Διαβάστε ακόμα

Ένα σύντομο οδοιπορικό κατά τη διάρκεια της έναρξης του φεμινιστικού καραβανιού της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών στο Κουρδιστάν

8

Share

Διεθνής Απεργία Γυναικών: Πώς η οργή μετατρέπεται σε δράση

unnamed_92

της Κικής Σταματόγιαννη

Από τις ΗΠΑ ως την Αυστραλία. Από την Ινδονησία, την Ταϊλάνδη, τις Φιλιππίνες, την Ινδία και το Πακιστάν ως την Ιαπωνία. Από τον Βορρά ως το Νότο της Ευρώπης.

Η υπο­α­μει­βό­με­νη ερ­γα­σία, η ανερ­γία σε συ­ντρι­πτι­κά πο­σο­στά, το ψα­λί­δι­σμα του κοι­νω­νι­κού κρά­τους, οι πε­ρι­κο­πές στη δη­μό­σια υγεία, η επέμ­βα­ση κρά­τους και εκ­κλη­σί­ας στα σώ­μα­τα των γυ­ναι­κών με την απα­γό­ρευ­ση της άμ­βλω­σης, η εκλο­γή στην ανώ­τε­ρη κυ­βερ­νη­τι­κή θέση στις ΗΠΑ ενός μι­σο­γύ­νη που -όπου βρε­θεί κι όπου στα­θεί- καυ­χιέ­ται με χυ­δαιό­τη­τα για τη σε­ξι­στι­κή συ­μπε­ρι­φο­ρά του, η σε­ξουα­λι­κή πα­ρε­νό­χλη­ση, η κα­κο­ποί­η­ση, ο βια­σμός και οι γυ­ναι­κο­κτο­νί­ες. Υπε­ραρ­κε­τοί λόγοι για να βγουν στους δρό­μους οι γυ­ναί­κες σε πε­ρισ­σό­τε­ρες από 40 χώρες στον πλα­νή­τη, συ­ντο­νι­σμέ­να έστω για μία ημέρα.

Εκα­τομ­μύ­ρια γυ­ναί­κες απεί­χαν από τη δου­λειά τους και πήραν μέρος στις κι­νη­το­ποι­ή­σεις σε μια 8η Μάρτη πολύ δια­φο­ρε­τι­κή σε σχέση με πολ­λές άλλες των τε­λευ­ταί­ων δε­κα­ε­τιών. Σε πολ­λές χώρες οι συ­γκε­ντρώ­σεις πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν έξω από τις αμε­ρι­κα­νι­κές πρε­σβεί­ες, με το γυ­ναι­κείο κί­νη­μα -που προ­σπα­θεί να γεν­νη­θεί εκ νέου- να δεί­χνει την ξε­κά­θα­ρη αντί­θε­σή του στην πο­λι­τι­κή του Τραμπ.

Στην Ιρ­λαν­δία και στην Πο­λω­νία κυ­ριάρ­χη­σαν τα συν­θή­μα­τα ενά­ντια στη σχε­δια­ζό­με­νη -σχε­δόν κα­θο­λι­κή- απα­γό­ρευ­ση της άμ­βλω­σης. Στην Ιτα­λία οι επί­ση­μες στα­τι­στι­κές είναι κα­τα­πέλ­της: 100 γυ­ναί­κες κάθε χρόνο δο­λο­φο­νού­νται από αι­τί­ες που σχε­τί­ζο­νται με το γε­γο­νός και μόνο ότι είναι γυ­ναί­κες, ενώ 3.500 πέ­φτουν θύ­μα­τα σε­ξουα­λι­κής πα­ρε­νό­χλη­σης (από τις οποί­ες μόνο το 22% προ­βαί­νει σε κα­ταγ­γε­λία του συμ­βά­ντος). Στη Ρου­μα­νία ανα­γνώ­στη­κε δη­μό­σια ο θλι­βε­ρός κα­τά­λο­γος των γυ­ναι­κών που δο­λο­φο­νή­θη­καν από τους συ­ντρό­φους/συ­ζύ­γους τους. Στη Ρωσία κατά τη διάρ­κεια των συ­γκε­ντρώ­σε­ων, ένα πανό έξω από τους τοί­χους του Κρεμ­λί­νου στά­θη­κε αφορ­μή για να προ­σα­χθούν 7 άν­θρω­ποι (με­τα­ξύ των οποί­ων 2 δη­μο­σιο­γρά­φοι και ένας φω­το­γρά­φος). Σε Αγ­γλία, Γερ­μα­νία, Γαλ­λία συν­θή­μα­τα κατά του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού, που εξα­θλιώ­νει τις ζωές εκα­τομ­μυ­ρί­ων γυ­ναι­κών στην Ευ­ρώ­πη.

Στην Τουρ­κία με­γά­λες ήταν οι συ­γκε­ντρώ­σεις από τις Κούρ­δισ­σες στο Ντι­γιάρ­μπα­κιρ, ενώ με­γα­λειώ­δης ήταν η πο­ρεία στην Ισταν­μπούλ (10.000 και πλέον κό­σμου, στη συ­ντρι­πτι­κή πλειο­ψη­φία γυ­ναί­κες) και με αντι­κυ­βερ­νη­τι­κά συν­θή­μα­τα κατά του τούρ­κου προ­έ­δρου “Τρέξε, τρέξε, Ερ­ντο­γάν, ερ­χό­μα­στε”.

Στη Νι­γη­ρία κυ­ριαρ­χού­σαν τα συν­θή­μα­τα κατά της ακραί­ας φτώ­χειας και της αδυ­να­μί­ας αντι­με­τώ­πι­σης ασθε­νειών που εύ­κο­λα προ­λαμ­βά­νο­νται και θε­ρα­πεύ­ο­νται σε άλλα μέρη του πλα­νή­τη, καθώς και για την ανι­σο­τι­μία πρό­σβα­σης των γυ­ναι­κών στην εκ­παί­δευ­ση.

Στη Σε­νε­γά­λη ξα­να­κού­σα­με με συ­γκί­νη­ση το οι­κου­με­νι­κής ση­μα­σί­ας σύν­θη­μα «Η αλ­λη­λεγ­γύη είναι το όπλο μας», στον Λί­βα­νο οι γυ­ναί­κες βγή­καν να κα­ταγ­γεί­λουν δη­μό­σια πε­ρι­πτώ­σεις βα­σα­νι­στη­ρί­ων, εξα­φα­νί­σε­ων και δο­λο­φο­νιών γυ­ναι­κών, στο Αφ­γα­νι­στάν υψώ­θη­καν φωνές που απαι­τού­σαν σε­βα­σμό στα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα. Στην Υε­μέ­νη, που βιώ­νει άγριο εμ­φύ­λιο πό­λε­μο και συ­νε­χείς βομ­βαρ­δι­σμούς από την αε­ρο­πο­ρία της Σα­ου­δι­κής Αρα­βί­ας, η συ­γκέ­ντρω­ση έγινε για συμ­βο­λι­κούς λό­γους έξω από τα γρα­φεία του ΟΗΕ.

Στη Λα­τι­νι­κή Αμε­ρι­κή κυ­ρί­αρ­χα ήταν τα συν­θή­μα­τα ενά­ντια στη δο­λο­φο­νι­κή βία που υφί­στα­νται οι γυ­ναί­κες, καθώς μόνο στην Αρ­γε­ντι­νή οι γυ­ναι­κο­κτο­νί­ες έχουν αυ­ξη­θεί κατά το εφιαλ­τι­κό πο­σο­στό του 78% μέσα στην τε­λευ­ταία οκτα­ε­τία. Στη Βρα­ζι­λία συ­γκε­ντρώ­σεις και πο­ρεί­ες σε 60 σχε­δόν πό­λεις, ενά­ντια στον Πρό­ε­δρο Temer, που σκο­πεύ­ει να θέσει εκτός νόμου το “χάπι της επό­με­νης μέρας”. Θλι­βε­ρή ει­ρω­νεία: τη μέρα αυτή που χι­λιά­δες γυ­ναί­κες στη χώρα έβγαι­ναν δια­δη­λώ­νο­ντας στους δρό­μους, μια τρανς γυ­ναί­κα έχανε τη ζωή της, χτυ­πη­μέ­νη και δο­λο­φο­νη­μέ­νη άγρια.

Στις Φι­λιπ­πί­νες οι δια­δη­λώ­τριες στρέ­φο­νταν κατά των νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρων πο­λι­τι­κών επι­λο­γών, κατά της κυ­βέρ­νη­σης που δεν έχει τη­ρή­σει τις προ­ε­κλο­γι­κές υπο­σχέ­σεις της να υπάρ­χει έστω «φα­γη­τό στο τρα­πέ­ζι» και δεν δεί­χνει κα­νέ­να σε­βα­σμό στα αν­θρώ­πι­να δι­καιώ­μα­τα, ενώ στην Ινδία κυ­ριαρ­χού­σε το αί­τη­μα για ερ­γα­σια­κά δι­καιώ­μα­τα (κα­λύ­τε­ρες συν­θή­κες δου­λειάς, ίση αμοι­βή σε σχέση με τους άντρες, αντι­με­τώ­πι­ση του φαι­νο­μέ­νου της σε­ξουα­λι­κής πα­ρε­νό­χλη­σης στον χώρο ερ­γα­σί­ας), για την ανε­πάρ­κεια του κρά­τους πρό­νοιας ή  για επι­δό­μα­τα μη­τρό­τη­τας.

“Η υπο­μο­νή μας στε­ρεύ­ει” φώ­να­ζαν στο Τόκιο, ενώ ακόμα και στη Νότια Κορέα, όπου οι διορ­γα­νώ­τριες εκτι­μού­σαν ότι λόγω της ερ­γα­τι­κής νο­μο­θε­σί­ας δύ­σκο­λα οι γυ­ναί­κες θα συμ­με­τεί­χαν σε απερ­γία, τις εν­θάρ­ρυ­ναν σε έν­δει­ξη αλ­λη­λεγ­γύ­ης με το κί­νη­μα πα­γκο­σμί­ως να φο­ρέ­σουν στη δου­λειά τους συμ­βο­λι­κά για μία ημέρα κόκ­κι­νο χρώμα, το πα­ρα­δο­σια­κό χρώμα της αρι­στε­ράς πα­γκο­σμί­ως.

Ακόμα και στον Κα­να­δά όπου ο πρω­θυ­πουρ­γός Justin Trudeau προ­βάλ­λει αρ­κε­τά “προ­ο­δευ­τι­κός” σε μια σειρά από θέ­μα­τα (πχ ευ­νοϊ­κός απέ­να­ντι στη λο­ατ­κι ατζέ­ντα), οι γυ­ναί­κες που βγή­καν στους δρό­μους στις 8 Μάρτη ζη­τού­σαν εξη­γή­σεις για τις πε­ρί­που 4.000 ιθα­γε­νείς γυ­ναί­κες που έχουν εξα­φα­νι­στεί ή δο­λο­φο­νη­θεί τις τε­λευ­ταί­ες τρεις δε­κα­ε­τί­ες, χωρίς να έχει γίνει καμία σο­βα­ρή έρευ­να σχε­τι­κά με αυτό.

Σε κά­ποιες πο­λι­τεί­ες των ΗΠΑ (Μέ­ρι­λαντ, Β. Κα­ρο­λί­να, Βιρ­τζί­νια) κά­ποια σχο­λεία έμει­ναν κλει­στά λόγω έλ­λει­ψης εκ­παι­δευ­τι­κού προ­σω­πι­κού, καθώς οι εκ­παι­δευ­τι­κοί -γυ­ναί­κες στη συ­ντρι­πτι­κή τους πλειο­ψη­φία- είχαν δη­λώ­σει ότι θα πά­ρουν μέρος στην απερ­γία/κι­νη­το­ποί­η­ση.

Στο Λος Άν­τζε­λες πρω­το­στα­τού­σε το αί­τη­μα για το μι­σθο­δο­τι­κό χάσμα, για τις πε­ρι­κο­πές στις δα­πά­νες για τη δη­μό­σια υγεία και για τη δια­κο­πή χρη­μα­το­δό­τη­σης στα συμ­βου­λευ­τι­κά κέ­ντρα και στις κλι­νι­κές που προ­χω­ρούν σε αμ­βλώ­σεις. Και φυ­σι­κά το αντι­κυ­βερ­νη­τι­κό σύν­θη­μα που κο­ντεύ­ει να γίνει κλα­σι­κό “Stop Trump”, “Στα­μα­τή­στε τον Τραμπ”.

Πέρα από τις συμ­βο­λι­κές ενέρ­γειες, όπως ήταν ο συμ­βο­λι­κός φω­τι­σμός κά­ποιων δη­μό­σιων κτι­ρί­ων (όπως στο Empire State Building) αυτό που μένει, πη­γαί­νει πολύ πιο πέρα από τον συμ­βο­λι­σμό: στο ου­σια­στι­κό γε­γο­νός ότι οι γυ­ναί­κες αντι­λαμ­βά­νο­νται πως η θλίψη, η αγα­νά­κτη­ση ή η οργή τους θα πρέ­πει να με­τα­τρα­πεί σε ορ­γα­νω­μέ­νη δράση αν θέ­λουν να αλ­λά­ξει ρι­ζι­κά η άσχη­μη κα­τά­στα­ση στην οποία δια­βιούν. Και για να γίνει αυτό δεν αρκεί η αμυ­ντι­κή στάση απέ­να­ντι στις κυ­βερ­νη­τι­κές επι­λο­γές όπου γης: Χρειά­ζε­ται μια αντε­πί­θε­ση που θα στρέ­φε­ται συ­νο­λι­κά απέ­να­ντι στο σύ­στη­μα που γεν­νά­ει την κα­τα­πί­ε­σή τους.

Μια κα­θη­γή­τρια μέσης εκ­παί­δευ­σης στη Ν. Υόρκη το συ­νο­ψί­ζει εξαι­ρε­τι­κά: «Οι εκλο­γές του πε­ρα­σμέ­νου Νο­εμ­βρί­ου με έκα­ναν να συ­νει­δη­το­ποι­ή­σω ότι η ψήφος δεν είναι πλέον αρ­κε­τή».

Και κάπως έτσι κλεί­νε­ται μέσα σε μια φράση όλο αυτό που πάει να γεν­νη­θεί αυτή τη στιγ­μή πα­γκό­σμια.

Πηγή: RProject

 

Διαβάστε ακόμα

Καλέσματα για την απεργία γυναικών από όλο τον κόσμο

Η φετινή 8η Μάρτη επιστρέφει στις ανατρεπτικές της ρίζες

Εμείς στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζουμε, αγωνιζόμαστε, το 2017 και κάθε χρόνο

Πέρα από το νεοφιλελεύθερο φεμινισμό: Για ένα φεμινισμό του 99% και μια Διεθνή Αγωνιστική Απεργία στις 8 Μάρτη  

 

Share