Subscribe via RSS Feed

Author Archive for fylo sykis

Η φετινή 8η Μάρτη επιστρέφει στις ανατρεπτικές της ρίζες

revolution

του Φύλου Συκής

Στο αρκετά πρόσφατο παρελθόν η 8η Μάρτη στη συνείδηση πολλών γυναικών είχε συνδεθεί με την προσφορά λουλουδιών από άντρες και εκπτώσεις σε καλλυντικά. Σε κάποιες περιπτώσεις, σε αυτή η γιορτή θηλυκότητας έρχονταν να προστεθούν πινελιές από την πετυχημένη πορεία πολύ λίγων γυναικών στην πολιτική και τις επιχειρήσεις, για να μας διαβεβαιώσουν φυσικά ότι γίνεται να συνδυαστεί η καριέρα με την οικογένεια και το άψογο στιλ. Όλα αυτά συνέθεσαν το προφίλ ενός τόσο εύπεπτου και εύκολου φεμινισμού, που στο τέλος η 8η Μάρτη έπαψε να έχει σχέση με τις ριζοσπαστικές και διεκδικητικές της ρίζες.

Το τελευταίο διάστημα κάτι έχει αλλάξει. Αν και τα παραπάνω δεν έχουν εκλείψει, παρακολουθώντας τον κυρίαρχο λόγο στα μίντια εδώ και καιρό, το μήνυμα της εποχής είναι πως κάθε μια από εμάς μπορεί να γίνει μια ξεχωριστή, «δυνατή» γυναίκα. Μας λένε ότι τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά, ο χώρος έχει δημιουργηθεί πια για εμάς ώστε να κατακτήσουμε κάθε κορυφή, στη δουλειά, στο σπίτι και στην κοινωνία ευρύτερα.

Σε αυτά τα πλαίσια, ο φεμινισμός, μια έννοια συκοφαντημένη και απαξιωμένη στο παρελθόν, επανέρχεται στη μόδα, σε βαθμό που ακόμα και διάσημοι/ες από τη σόουμπιζ ανά τον κόσμο καλούνται να τοποθετηθούν πάνω στο ζήτημα. Τσιτάτα που πλασάρονται ως φεμινιστικά ή «ενδυναμωτικά» για τις γυναίκες τυπώνονται σε μπλουζάκια, κούπες και κονκάρδες, ενώ εταιρείες ρούχων και καλλυντικών υιοθετούν στο μάρκετινγκ των προϊόντων τους τα νέα προτάγματα. Παρότι πολλές φεμινίστριες θα χαίρονταν να δουν τους αγώνες μιας ζωής να καταλήγουν στην ευρύτερη αποδοχή των ριζοσπαστικών και ανατρεπτικών προταγμάτων του φεμινισμού, ο σημερινός βομβαρδισμός απέχει παρασάγγας από το όραμά τους. Ο φιλελεύθερος μιντιακός φεμινισμός του 21ου αιώνα είναι μια απαστράπτουσα γιορτή της ατομικής επιτυχίας. Για να αποκτήσει μεγαλύτερη απήχηση στο (καταναλωτικό) κοινό, ακόμα και η ίδια η λέξη επανανοηματοδοτείται ως ένας προσιτός και φιλικός όρος που συμβολίζει μια αφηρημένη ισότητα και ενδυνάμωση που μας χωράει όλες, απλώς και μόνο γιατί μπορούμε να κάνουμε «επιλογές».

Το σύγχρονο πρόταγμα ότι μπορούμε κι εμείς να είμαστε «δυνατές» είναι πράγματι ισχυρό γιατί ακουμπά πάνω σε βασικές ελπίδες και φιλοδοξίες ζωής, ενώ καθησυχάζει τις ανασφάλειές μας. Αρκεί να θέλουμε και να το προσπαθήσουμε. Μας λένε ότι μπορούμε να πετύχουμε φτάνει μόνο να κάνουμε σωστή διαχείριση της ζωής μας, να γίνουμε αποφασιστικές, να πετάξουμε από τη ζωή μας όσα γίνονται εμπόδιο στην ευτυχία μας, να αγαπήσουμε το σώμα μας και να διεκδικήσουμε «αυτά που μας αξίζουν» στη δουλειά. Με σκοπό να μας πείσουν ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό για κάθε μια από εμάς, επιστρατεύονται όντως θετικά αλλά μεμονωμένα παραδείγματα γυναικών που πέτυχαν στους τομείς τους, από την πολιτική και τη σόουμπιζ, μέχρι και πιο ασυνήθιστα ή ανδροκρατούμενα επαγγέλματα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ταυτόχρονα κατακλυζόμαστε από δεκάδες άρθρα με συμβουλές βελτίωσης ενώ μια ολόκληρη βιομηχανία αυτοβοήθειας, με βιβλία και σεμινάρια, ανθεί στοχεύοντας στο γυναικείο κοινό. Αν δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε, τότε ή δεν προσπαθούμε αρκετά ή πρέπει να διαβάσουμε άλλο ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης.

Στην πραγματικότητα αυτό αποτελεί μια νέα εκδοχή του ίδιου γνώριμου κανόνα για τις ζωές των γυναικών, σύμφωνα με τον οποίο μετράμε εφόσον πληρούμε τις προϋποθέσεις που κάποιοι άλλοι θέτουν για εμάς. Επιπλέον, όσο δεν καταφέρνουμε να ανταποκριθούμε στους ρόλους που μας έχουν ανατεθεί τόσο αυτό αποτελεί σημάδι της προσωπικής μας αποτυχίας. Η επιταγή να είμαστε «δυνατές» ή ξεχωριστές υπονοεί αφενός ότι ξεκινάμε ως αδύναμες και ανάξιες και πρέπει να κερδίσουμε τη θέση και την αξία μας και αφετέρου ότι κάποιες από εμάς ίσως και να μην τους αξίζει να τα καταφέρουν ποτέ. Αυτό αποτελεί κι ένα από τα πιο παλιά κόλπα της πατριαρχίας. Οι γυναίκες για αιώνες μεγαλώνουμε με την πεποίθηση ότι οι διακρίσεις που βιώνουμε είναι δικό μας φταίξιμο και ατομική μας ευθύνη. Κάπως έτσι καταλήγουμε να ενσωματώνουμε ως ατομική αδυναμία δομικές ανισότητες εις βάρος μας, εγγεγραμμένες σε κοινωνικές νόρμες και με νομικές και οικονομικές απολήξεις. Και για να μην παρεξηγούμαστε, θεωρούμε θετική την παρουσία γυναικών σε ολοένα και περισσότερους εργασιακούς κλάδους και στο δημόσιο χώρο γενικότερα. Όμως οι αστραφτερές ή συγκινητικές ιστορίες ατομικής ανέλιξης που διαβάζουμε ολοένα συχνότερα στα μίντια είναι εξιστορημένες με τέτοιο τόπο ώστε να αποσπάσουν τα βλέμματα και τη συζήτηση από το ευρύτερο πλαίσιο και τις διάφορες μορφές και εντάσεις συστημικής καταπίεσης που δεχόμαστε ως γυναίκες – με τις γεωγραφικές διαφοροποιήσεις και διαθεματικές επιπλοκές τους. Για να το πούμε και αλλιώς, όπως συνηθίζεται για ζητήματα που αφορούν τη ζωή των γυναικών και τα βιώματά τους, εξόχως πολιτικά ζητήματα μετατρέπονται σε προσωπικά ώστε να υποτιμηθούν ή να απαξιωθούν.

feminism-for-the-99-percent

Η συλλογικές αντιστάσεις επαναπολιτικοποιούν τη γυναικεία εμπειρία

Η απόπειρα επαναλανσαρίσματος του φεμινισμού ως μια χαρωπή και ατομική υπόθεση ή και ως εμπόρευμα, στη συγκυρία που διανύουμε έχει αποκτήσει πια ένα ισχυρό αντίπαλο δέος. Σε μια περίοδο κατά την οποία η νεοφιλελεύθερη επίθεση εντείνεται, με επιβολή πολιτικών φτωχοποίησης και διαρκή συρρίκνωση των δημοκρατικών κεκτημένων, η φιλελεύθερη και ξεπλυμένη εκδοχή του φεμινισμού των σταρ και των χάσταγκ μοιάζει χρεωκοπημένη και ανίκανη να προσεγγίσει τη μεγάλη πλειοψηφία των γυναικών που βλέπουν τη ζωή και τα δικαιώματά τους να απειλούνται ολοένα περισσότερο. Απέναντι στην απογύμνωση από κάθε ριζοσπαστικό περιεχόμενο η φετινή 8η Μάρτη έρχεται να επαναπολιτικοποιήσει τα γυναικεία βιώματα, με απεργίες, πορείες και άλλες πολύμορφες δράσεις, σε 50 χώρες.

Οι πρόσφατες τεράστιες σε όγκο και δυναμική κινητοποιήσεις γυναικών σε πολλές γωνιές του κόσμου ήταν συγκλονιστικές. Παρακολουθήσαμε με δέος την έφοδο των γυναικών στο προσκήνιο στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, στην Πολωνία, την Τουρκία, την Ισπανία και σε τόσα άλλα μέρη. Παρότι τα μίντια, όταν πια δεν μπορούσαν να αγνοήσουν την ορμή των διαδηλωτριών, παρουσίαζαν κάθε φορά που οι γυναίκες κατέβαιναν στους δρόμους ως μεμονωμένη και αναπάντεχη, συνδεδεμένη με κάποιο εξαιρετικό «σοκαριστικό» περιστατικό, οι γυναίκες δεν ξεκίνησαν μόλις τους αγώνες τους. Καιρό τώρα οργανώνονται γυναίκες που δεν γεννήθηκαν ηρωίδες ή ακτιβίστριες, συμμετέχουν σε συλλογικότητες ή τις χτίζουν από την αρχή και δείχνουν έμπρακτη καθημερινή αλληλεγγύη. Αυτό που παρακολουθήσαμε πρόσφατα δεν είναι η αρχή, αλλά η άνθιση. Και αυτό που αναμένεται να ακολουθήσει στις 8 Μάρτη εμπνέει πολύ περισσότερες γυναίκες -και άντρες!- από κάθε τσιτάτο που θα δούμε για τη μέρα στα σόσιαλ μίντια.

Μόλις πριν λίγα χρόνια συζητούσαμε για τις πλατείες, τα Occupy και τις καταλήψεις δημόσιων χώρων στο όνομα του 99%, της υπεράσπισης των κοινών, της σύγχρονης εργατικής τάξης κοκ. Σήμερα, σε μια περίοδο ύφεσης, τα φεμινιστικά κινήματα πιάνουν αυτό το νήμα. Σίγουρα, για πολλές γυναίκες αυτή πρέπει να ήταν η πρώτη φορά που βγήκαν στους δρόμους. Όπως σίγουρα ένα μεγάλος μέρος γυναικών το προηγούμενο διάστημα συμμετείχε σε όλο αυτό τον αναβρασμό· πολλές θα ριζοσπαστικοποιήθηκαν σε αυτές τις διαδικασίες. Όπως πολλές είναι και εκείνες που πολύ πιο πριν θα τις έβλεπες στα αντιπαγκοσμιοποιητικά, θα είχαν απεργήσει ή κάποια στιγμή θα χρειάστηκε να παλέψουν για τη γη και τις κοινότητές τους. Εν ολίγοις, γυναίκες ήταν παρούσες σε όλους αυτούς τους αγώνες, ακόμα κι αν η φωνή και η συμμετοχή τους συχνά απαξιώθηκε. Στην Ελλάδα της κρίσης και της λιτότητας η εμπειρία είναι ενδεικτική. Από το Σύνταγμα και έπειτα έχει γίνει σαφές ότι οι γυναίκες έχουν βγει στο δημόσιο χώρο και θα μείνουν. Εκτός από αυτοτελείς υποδειγματικούς αγώνες, όπως για παράδειγμα αυτός των 595 Καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών, γυναίκες στελεχώνουν με πείσμα, υπομονή και κουράγιο τις δεκάδες συλλογικότητες από τα κάτω και τα κινήματα αλληλεγγύης. Η συμμετοχή τους και μόνο είναι σημαντική όχι μόνο για τις ίδιες, αλλά και για όλες εκείνες τις γυναίκες της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας που είτε δεν έχουν ακόμα πειστεί ότι οι συλλογικοί αγώνες μπορεί να είναι νικηφόροι είτε -πολύ πιθανό- γιατί δεν μπορούν, λόγω καθημερινών εμποδίων που τους στερούν αυτή τη δυνατότητα και συνδέονται με τους έμφυλους ρόλους. Η φετινή 8η Μάρτη που διεθνώς βάζει επιτακτικά το ζήτημα της αποχής από κάθε μη αμειβόμενη γυναικεία απασχόληση, θέλει να συμπεριλάβει εξίσου και αυτές τις γυναίκες.

Τα κινήματα γυναικών που βλέπουμε να αναπτύσσονται ανά τον κόσμο διατυπώνουν ένα φεμινιστικό λόγο με συνολικότερο όραμα. Πρώτον, αγκαλιάζουν τις διάφορες πτυχές της καθημερινής γυναικείας εμπειρίας, αναγνωρίζοντας τόσο τις διαφορετικές μορφές που παίρνει η καταπίεση όσο και τις πολλές εμπειρίες αντίστασης, ατομικές και συλλογικές. Δεύτερον, συνδέουν τα φεμινιστικά αιτήματα με άλλα σύγχρονα προτάγματα, για την υπεράσπιση των λοατ δικαιωμάτων, αντιρατσιστικά, αντι-ιμπεριαλιστικά, ενάντια στην περιβαλλοντική υποβάθμιση, αντικαπιταλιστικά κοκ. Τρίτον, παρά τις οργανωτικές αδυναμίες που ενδεχομένως διαπιστώθηκαν και φυσικά αποτελούν θέματα προς συζήτηση, τα κινήματα που αναπτύσσονται βασίζονται στη συσπείρωση, την οργάνωση και την ανάπτυξη συλλογικών μορφών συζήτησης, πολιτικοποίησης και αντίστασης. Αυτά τα χαρακτηριστικά ενδεχομένως κάνουν τη συμμετοχή να φαντάζει πιο πολύπλοκη και με περισσότερες απαιτήσεις σε επένδυση κόπου, χρόνου και συναισθήματος σε σχέση με ένα ιντερνετικό ποστ ή με την ψήφο μας σε κάποια φιλελεύθερη γυναίκα πολιτικό. Είναι όμως ένας φεμινισμός που πηγάζει και ακουμπάει πάνω στη μεγάλη πλειοψηφία των γυναικών και τελικά φαίνεται να πιάνει. Είναι ένας φεμινισμός πολύχρωμος και σύνθετος, που μας καλεί να φανταστούμε τη χειραφετημένη κοινωνία που θέλουμε και να αρχίσουμε να τη χτίζουμε από σήμερα, για αυτό και μας δίνει ελπίδα.

ni-una-menos1

Share

Στα πανό των γυναικών

womens-march

της Έλενας Ψαρρέα

Η 8η του Μάρτη όπως και η 25η Νοέμβρη είναι ημερομηνίες συνάντησης των γυναικών σε διαδηλώσεις, ακτιβισμούς, δράσεις, εκδηλώσεις. Είναι ημερομηνίες σταθμοί για την ανασυγκρότηση των φεμινιστικών και γυναικείων οργανώσεων, με σκοπό να βγουν στο δρόμο για να γίνουν ορατές διεκδικήσεις και δικαιώματα που χρόνο με το χρόνο καταργούνται. Οι συλλογικότητες των γυναικών υπάρχουν, δραστηριοποιούνται και θέτουν τα επίκαιρα ζητήματα της γυναικείας καταπίεσης σε μια διάρκεια η οποία υπερβαίνει τις μέρες μνήμης. Από αυτή την παρουσία κρίνεται κάθε φορά το ίδιο το περιεχόμενο αυτών των ημερομηνιών σταθμών. Και για αυτό το λόγο είναι πολύ σημαντική η δραστηριοποίηση των γυναικών, ιδιαίτερα των νέων, σε ομάδες και συλλογικότητες οι οποίες εντάσσουν την πορεία των φεμινιστικών αιτημάτων στο κρίσιμο παρόν, δίνοντας το διαχρονικό στίγμα των γυναικείων διεκδικήσεων.

Κάθε μικρή ή μεγάλη νίκη του γυναικείου κινήματος ανατρέπει τις όποιες αρνητικές συνέπειες για την πλειοψηφία της κοινωνίας. Γιατί όταν τα πιο καταπιεσμένα κομμάτια μπορούν και νικούν, οι προσδοκίες γιγαντώνονται, η αντίσταση δυναμώνει. Το δικαίωμα σε καλύτερες συνθήκες εργασίας, στο ωράριο, στο μισθό, το δικαίωμα ψήφου, το δικαίωμα στο σεξουαλικό προσανατολισμό καλύπτει κατακτήσεις για το σύνολο της κοινωνίας. Οι κινητοποιήσεις των γυναικών, ο ανατρεπτικός τρόπος διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους έχουν καταγράψει στην ιστορία σπουδαίες νίκες. Είναι αυτές οι κινητοποιήσεις που έχουν αναγκάσει σε θεσμικό, πολιτικό επίπεδο αλλά και κοινωνικό τις αλλαγές και την θεμελίωση μια σειράς δικαιωμάτων. Ωστόσο η κατοχύρωση αυτών των δικαιωμάτων δεν κρίνεται κατά προτεραιότητα στο θεσμικό επίπεδο και στην ενδυνάμωση του ρόλου των θεσμικών οργάνων, αλλά εξαρτάται άμεσα από την αναζωπύρωση των αγώνων του γυναικείου κινήματος. Τα παραδείγματα είναι πολλά και το αποδεικνύουν. Αν και το ευρωπαϊκό κεκτημένο θεωρείται ότι λειτουργεί προστατευτικά για τα δικαιώματα των γυναικών στην εργασία, στην πράξη αυτό που εφαρμόζει είναι οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, η μερική απασχόληση, η ενίσχυση του εργοδοτικού εκφοβισμού, η υποβάθμιση των κρατικών δομών της υγείας και της πρόνοιας, συνολικά η απορρύθμιση της εργασίας. Αν και υπάρχει η Ευρωπαϊκή σύμβαση για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αυτό δεν εμποδίζει χώρες όπως η Πολωνία να έχουν υιοθετήσει ένα πλαίσιο για τις εκτρώσεις εξαιρετικά αυστηρό και να προτείνουν την πλήρη απαγόρευση, γεγονός που απετράπη λόγω των μεγάλων διαδηλώσεων του γυναικείου κινήματος στην Πολωνία αλλά και διεθνώς. Αν και το ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο εναντιώνεται και μάχεται τη βία κατά των γυναικών, τα ποσοστά της έμφυλης βίας  αυξάνονται, ενώ παράλληλα η εμπλοκή σε πολέμους σε μια σειρά χώρες οδηγεί μετανάστριες και μετανάστες, πρόσφυγες στην εξαθλίωση, σε πνιγμό.

Το θεσμικό πλαίσιο προστασίας των γυναικείων δικαιωμάτων είναι τελείως διαφορετικό από αυτό που εμφανίζεται, είναι ένα πλαίσιο το οποίο στην πράξη ακυρώνεται, διαγράφεται, αγνοείται και τελικά μένει ανενεργό. Οι γυναίκες στην Αμερική ανέδειξαν τι σημαίνει η εντεινόμενη ακραία νεοφιλελεύθερη επίθεση του Trump σε συνδυασμό με τις ακραία επιθετικές μισογύνικες, ομοφοβικές, τρανσφοβικές και ρατσιστικές πολιτικές. Η επιβολή πολιτικών ακραίας φτώχειας και η συνέχιση της λιτότητας καταστρέφει οποιαδήποτε προοδευτική δυνατότητα, οδηγώντας στην οπισθοδρόμηση, στη συντηρητικοποίηση. Η εναντίωση σε ένα τέτοιο μέλλον είναι εναντίωση απέναντι στη βία κατά των γυναικών, στην ανεργία, στην περιστασιακή εργασία, στην απαγόρευση των εκτρώσεων, στην ομοφοβία, στις ρατσιστικές μεταναστευτικές πολιτικές. Χρειαζόμαστε 100% κατάργηση αυτών των πολιτικών. Δεν είναι δυνατόν να συμβιβαστούμε ούτε με την ανεργία, ούτε με τη φτώχεια, ούτε με τη βία, ούτε με τη μερική πρόσβαση, την προάσπιση με όρους, τις προϋποθέσεις συμμετοχής. «Θα αγωνιστούμε μέχρι να νικήσουμε».

 

Share

8 Μαρτίου: μια γυναικεία ιστορία αγώνα

image1

της Esra Dogan

Σήμερα είναι 8 του Μάρτη, η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας. Είναι η ημέρα κατά την οποία οι περισσότερες από εμάς τις γυναίκες θα λάβουν προσφορές σε καλλυντικά, ρούχα, οικιακές συσκευές από τις εταιρείες που θα κάνουν ουρά για να μας κάνουν να νιώσουμε ξεχωριστές και η ημέρα στην οποία θα λάβουμε φιλιά και λουλούδια από τους άντρες γύρω μας που θέλουν να νιώσουμε ότι μας σέβονται.

Όμως τι σημαίνει η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας και γιατί γιορτάζεται στις 8 Μαρτίου; Αμφιβάλλω εάν πέρα από λίγες/οι γνωρίζουν τη σημαντικότητα της προέλευσης της συγκεκριμένης ημέρας, η οποία βασίζεται σε παραπάνω από ένα ιστορικά γεγονότα και αμέτρητο αριθμό γυναικών παγκοσμίως που αγωνίστηκαν για τα δικαιώματά  τους.

Για την ακρίβεια, η καθιέρωση της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, υπήρξε η αποκορύφωση πάνω από ενός αιώνα αγώνων γυναικών μέσα στα σοσιαλιστικά, φεμινιστικά κι ενάντια στη δουλεία κινήματα. Εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες που δημιούργησαν και συμμετείχαν σε σωματεία, που κατέβηκαν σε απεργίες που διήρκησαν εβδομάδες, που βγήκαν στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν για τα δικαιώματά τους. Υπήρξαν γυναίκες των οποίων η αποφασιστικότητα να αντιταχθούν στον πόλεμο σε αλληλεγγύη με γυναίκες σε όλο τον πλανήτη, πυροδότησε την έναρξη μίας Επανάστασης. Υπήρξαν οι γυναίκες που συνελήφθησαν από την αστυνομία ή εξορίστηκαν λόγω της προσπάθειάς τους να κινητοποιήσουν τις μάζες. Πίσω από την 8η Μαρτίου βρίσκονται γυναίκες των οποίων τα ονόματα δεν πρέπει να ξεχάσουμε, καθώς κι αυτές των οποίων τα ονόματα δεν θα γνωρίσουμε ποτέ. Παρόλα αυτά, θα πρέπει να θυμόμαστε συνεχώς ότι το θάρρος τους ήταν που διαμόρφωσε την ιστορία του αγώνα μας.

Μακάρι να γινόταν να αναφέρω στο άρθρο αυτό τις ιστορίες όλων αυτών των γυναικών με λεπτομέρεια, αλλά είναι προτιμότερο να σας παρουσιάσω σύντομα την ιστορία του αγώνα των γυναικών, την οποία τείνουμε να υπονομεύουμε, και να σας ενθαρρύνω να μάθετε περισοτερα για τις γυναίκες που βρίσκονται πίσω από τα δικαιώματα που απολαμβάνουμε σήμερα και πίσω από την μάχη μας για ισότητα.

Η πρώτη Ημέρα της Γυναίκας στις Η.Π.Α. το 1909

Οπότε, ας ξεκινήσουμε από τις αρχές του 20ου αιώνα, στη Νέα Υόρκη, όπου η πρώτη καταγεγραμμένη Ημέρα της Γυναίκας διοργανώθηκε από τις Αμερικανίδες σοσιαλίστριες στις 28 Φεβρουαρίου 1909, οι οποίες είχαν προβεί σε διαμαρτυρίες υποστηρίζοντας το δικαίωμα των γυναικών να ψηφίζουν στις εκλογές. Αυτή η μέρα, η οποία είχε επιλεγεί προς τιμή των απεργιακών κινητοποιήσεων των εργατριών του 19ου και των αρχών του 20ου αιώνα, δεν απείχε πολύ χρονικά από τις κινητοποιήσεις του 1908 του International Ladies Garment Workers Union (Παγκόσμιου Σωματείου Γυναικών Εργατριών Ενδυμασίας), στις οποίες 15.000 γυναίκες είχαν διαδηλώσει υπέρ της οικονομικής ασφάλειας, υψηλότερων μισθών και λιγότερων ωρών εργασίας.

Χωρίς αμφιβολία, πίσω από το αλληλέγγυο κίνημα των γυναικών, μέσα στο οποίο τελικά δημιουργήθηκε η έμπνευση για την Ημέρα της Γυναίκας, βρίσκονται οι ρίζες του εργατικού κινήματος. Με την άνοδο του βιομηχανικού καπιταλισμού, όλο και περισσότερες γυναίκες εισήχθησαν στο εργατικό δυναμικό, ιδιαίτερα στη βιομηχανία της κλωστοϋφαντουργίας, αυξάνοντας σημαντικά τη γυναικεία παρουσία στο εργατικό κίνημα. Παρόλο που οι συγκεκριμένες γυναίκες απελευθερώνονταν από τα δεσμά των σπιτιών τους και αποκτούσαν οικονομική ανεξαρτητοποίηση, αντιτασσόμενες στον πατριαρχικό τρόπο ζωής που τους είχε επιβληθεί, γίνονταν θύματα στυγνής εκμετάλλευσης από τους καπιταλιστές που τις θεωρούσαν φτηνά εργατικά χέρια και πειθήνιες σε επισφαλείς συνθήκες εργασίας.

Καθόλου περίεργο που πολλές εξ’ αυτών που διαδήλωσαν στη Νέα Υόρκη για τα εργατικά τους δικαιώματα το 1908 ήταν νέες γυναίκες μετανάστριες από την Ευρώπη που είχαν φτάσει στις Η.Π.Α. για ένα καλύτερο μέλλον. Υποστήριζαν ενεργά τη σοσιαλιστική ατζέντα για δικαίωμα ψήφου των γυναικών σε παγκόσμιο επίπεδο και για εργατικά δικαιώματα που θα συμπεριλαμβάνουν τις γυναίκες.

Η εξέγερση των 20.000 το 1909 και η Πυρκαγιά στη Triangle Waist Company το 1911

Οι γυναίκες στο εργατικό κίνημα είχαν ένα αρκετά σημαίνοντα ρόλο στην ιστορία των σωματείων. Για παράδειγμα, η συντονισμένη απεργία που ξεκίνησε όταν οι μετανάστριες γυναίκες εργάτριες της Triangle Shirtwaist Company στη Νέα Υόρκη, αποχώρησαν από το εργοστάσιο το Νοέμβριο του 1909, διήρκησε 14 εβδομάδες και είναι γνωστή ως η Εξέγερση των 20.000, με τη συμμετοχή χιλιάδων που οργανώθηκαν ενάντια στις σκληρές συνθήκες των sweatshops στα οποία εργάζονταν. Η απεργία καταστάλθηκε βίαια, και παρότι  ήταν μόνο μερικώς πετυχημένη σε ό,τι αφορά τις απαιτήσεις των εργατριών, ήταν έμπνευση για όλα τα κινήματα που ακολούθησαν.

Δυστυχώς, η Triangle Shirtwaist Company είναι γνωστή περισσότερο για την τραγωδία που διαδραματίστηκε λιγότερο από 2 χρόνια αργότερα, όταν το κτίριο έπιασε φωτιά στις 25 Μαρτίου 1911, αφήνοντας 146 νεκρούς ανθρώπους, όλοι τους μετανάστες, 123 εκ των οποίων ήταν γυναίκες. Αποκαλύπτοντας τις φρικιαστικές συνθήκες εργασίας, αυτό το τραγικό περιστατικό όχι μόνο συνέβαλε στη παρουσία άνω των 100.000 ατόμων στη νεκρική πομπή των θυμάτων, αλλά και συνετέλεσε στην ψήφιση νομοθετικών αλλαγών στη Νέα Υόρκη που απαιτούσαν συγκεκριμένα μέτρα προστασίας και ασφάλειας για τον εργασιακό χώρο, θεσμοθέτηση κατώτατου μισθού για το εργατικό προσωπικό και παροχές για τους άνεργους.

image3Η Πρώτη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας το 1911

Εντωμεταξύ, στην Ευρωπαϊκή ήπειρο, το εργατικό κίνημα ηγούμενο από τις γυναίκες στην κλωστοϋφαντουργία της Βόρειας Αμερικής, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τις Ευρωπαίες γυναίκες σοσιαλίστριες για να οργανωθούν οι γυναίκες παγκοσμίως, προωθώντας την ιδέα μίας ετήσιας Ημέρας της Γυναίκας που θα προκηρυσσόταν παγκοσμίως. Το 1910, κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Συνεδρίου των Σοσιαλιστριών στην Κοπεγχάγη, οι Γερμανίδες πολιτικοί του Εργατικού κόμματος Clara Zetkin και Luise Ziets, πρότειναν τη εγκαθίδρυση μίας Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας εις μνήμη των γυναικών που μάχονταν για ισότητα. Αν και δεν είχε επιλεγεί κάποια συγκεκριμένη ημερομηνία, υποστηρίχθηκε η αρχή της μαζικής κινητοποίησης γυναικών σε συμφωνία με το ταξικά συνειδητοποιημένο εργατικό κίνημα των προλετάριων.

Εδώ πρέπει να ανοίξω μία παρένθεση και να μιλήσω για την Clara Zetkin, η οποία δικαίως θεωρείται ως η αρχιτέκτονας της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας. Η Zetkin, μία Γερμανίδα θεωρητική Μαρξίστρια, ακτιβίστρια και δημοσιογράφος, η οποία είχε ζήσει σχεδόν μία δεκαετία στο Παρίσι στην εξορία τη δεκαετία του 1880, αφού επέστρεψε στη Γερμανία, είχε γίνει μία από τις κύριες φιγούρες του αριστερού κόμματος SPD, μαζί με τη Rosa Luxemburg, και ήταν αυτή που ανέπτυξε το σοσιαλιστικό δημοκρατικό κίνημα των γυναικών στη Γερμανία. Η Zetkin ως γυναίκα που πίστευε ταυτόχρονα στην επαναστατική σοσιαλιστική ατζέντα, όσο και στα δικαιώματα των γυναικών, θεωρούσε τη γυναίκα της εργατικής τάξης ως την κινητήρια δύναμη στη μάχη για την απόκτηση ψήφου σε παγκόσμιο επίπεδο και την ισότητα για όλες και όλους. Οπότε, εξέφραζε ανοιχτά και ενεργά την ένταξη του γυναικείου κινήματος στο σοσιαλιστικό κίνημα της εργατικής τάξης, με βάση τα κοινά αιτήματα και στόχους, ενώ παράλληλα αρνείτο έντονα τη συμμαχία με φεμινίστριες της αστικής τάξης της εποχής, οι οποίες ενώ απαιτούσαν το δικαίωμα ψήφου, εθελοτυφλούσαν στην προαπαίτηση κατοχής τίτλου ιδιοκτησίας για την δυνατότητα ψήφου.

Συμπερασματικά, η κινητοποίηση των γυναικών εντός του εργατικού κινήματος, σύμφωνα με τις ιδέες της Zetkin και άλλων σοσιαλιστριών γυναικών στο συνέδριο της Κοπεγχάγης, ήταν το χαρακτηριστικό της πρώτης Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, η οποία έλαβε χώρα στις 19 Μαρτίου 1911 στην Αυστρία, στη Δανία, στη Γερμανία και στην Ελβετία, όπου πάνω από ένα εκατομμύριο γυναίκες και άντρες παρευρέθηκαν, απαιτώντας το τέλος στη διάκριση βάσει φύλου στον εργασιακό χώρο και στο δικαίωμα ψήφου.

Με την έναρξη του Α’ Π.Π, η άνοδος τάσεων υπέρ του πολέμου εντός του σοσιαλιστικού κόμματος που έφερε ρήξη με τους εργάτες που ήταν συνδεδεμένοι με την Τρίτη Διεθνή είχε σημαντικές συνέπειες στην συνέχιση της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας. Η ύπαρξη και σημασία της όμως αναβίωσε με τις μετέπειτα εξελίξεις.

image4

Η Απεργία των Γυναικών στην Αγ. Πετρούπολη και η Ρωσική Επανάσταση του 1917

Όντως, το 1913 η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας αποτέλεσε το μηχανισμό για τα ειρηνευτικά κινήματα σε όλη την Ευρώπη, όπου οι γυναίκες διαδήλωναν ενάντια στον πόλεμο (Α’ Π.Π.) και εξέφραζαν παγκόσμια αλληλεγγύη με άλλες/ους ειρηνικές/ούς ακτιβίστριες/ιστές. Η χρονιά αυτή επίσης σηματοδότησε την οργάνωση της πρώτης Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας από Ρωσίδες που είχαν αναπτύξει μία αντιπολεμική πλατφόρμα. Την επόμενη χρονιά, οι διαδηλώσεις της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας στη Γερμανία έγιναν στις 8 Μαρτίου, επειδή συμπτωματικά ήταν Κυριακή. Όμως η ημέρα απέκτησε τη σημασία της το 1917, όταν Ρωσίδες εργάτριες της κλωστοϋφαντουργίας στο Πέτρογκαρντ (Αγία Πετρούπολη) προχώρησαν σε μαζική απεργία για “Ψωμί και Ειρήνη”, την τελευταία Κυριακή του Φεβρουαρίου σύμφωνα με το Ιουλιανό ημερολόγιο που τότε ακόμη χρησιμοποιούσε η Ρωσία (που αντιστοιχούσε με την 8η Μαρτίου στο Γρηγοριανό ημερολόγιο).

Η εξέγερση χιλιάδων γυναικών στο Πέτρογκαρντ που βγήκαν στους δρόμους για να γιορτάσουν την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας και να απαιτήσουν ένα τέλος στον πόλεμο και στον τσαρισμό, σύντομα γιγαντώθηκε, ανάβοντας τη σπίθα που οδήγησε στη Ρωσική Επανάσταση του Φλεβάρη του 1917, με το Ιουλιανό ημερολόγιο της Ρωσίας. Μόλις τέσσερις μέρες αργότερα, ο Τσάρος αναγκάστηκε να υποκύψει και η προσωρινή κυβέρνηση παραχώρησε το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες. Αργότερα, η 8η Μαρτίου κηρύχθηκε ως εθνική εορτή στη Σοβιετική Ρωσία το 1917, και μετά το τέλος τους Β’ Π.Π. γιορταζόταν επίσημα στις σοσιαλιστικές χώρες ως η Παγκόσμια Ημέρα των Εργαζόμενων Γυναικών.

image2

Η αναγνώριση της Ημέρας της Γυναίκας από τον Ο.Η.Ε. το 1977

Εν τω μεταξύ, στη Βόρεια Αμερική και την Ευρώπη, η αναβίωση της 8ης Μαρτίου, η οποία γιορταζόταν περιστασιακά για περίπου μισό αιώνα, είναι συνδεδεμένη ουσιαστικά με την ανάπτυξη του δεύτερου κύματος του φεμινισμού τη δεκαετία του 1960 στη Βόρεια Αμερική και την παγκόσμια άνθιση του γυναικείου κινήματος τη δεκαετία του 1970, που επιζητούσε να επαναφέρει την καθιέρωση της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας στη μνήμη των αγώνων των γυναικών εντός του κινήματος της εργατικής τάξης. Τελικά Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών το 1977 προσκάλεσε τα μέλη της να διακηρύξουν την 8η Μαρτίου ως την Ημέρα των Γυναικείων Δικαιωμάτων και της Παγκόσμιας Ειρήνης.

Ας επιστρέψουμε λοιπόν πίσω στο παρόν, στις 8 Μαρτίου 2017, τη μέρα που θα σημαδέψει η Παγκόσμια Απεργία των Γυναικών, στην οποία γυναίκες από πάνω από 40 χώρες θα ενώσουν τις φωνές τους, σηματοδοτώντας τη μεγαλύτερη πλατφόρμα αλληλεγγύης των γυναικών παγκοσμίως, είτε με την απεργία, είτε με την αποχή από έμμισθες ή άμισθες εργασίες, είτε με το να κατεβούν στους δρόμους, είτε με όποιο άλλο τρόπο μπορούν να δείξουν τη συμπαράστασή τους.

Σήμερα θα αντιταχθούμε στην προσπάθεια του καπιταλιστικού συστήματος και της πατριαρχικής κοινωνίας που προσπαθούν να παραμορφώσουν το νόημα αγώνων αιώνων από γυναίκες, ριζωμένες στο κίνημα της εργατικής τάξης, σε μία ημέρα εκπτώσεων, προσφορών καλλυντικών και δώρων λουλουδιών στις γυναίκες. Σήμερα δε θα γιορτάσουμε, αλλά θα τιμήσουμε αυτό τον αμέτρητο αριθμό γυναικών των οποίων οι αγώνες σηματοδότησαν την ιστορία της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας. Και θα συνεχίσουμε να γράφουμε ιστορία με τους αγώνες μας μέχρι την ημέρα που θα γιορτάσουμε τη νίκη μας.

Τα καλέσματα για τις πορείες σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Ηράκλειο

 

image5

 

Share

Ενημέρωση από το Βιωματικό Εργαστήρι με το Χιπ Χοπ Καφενέ

χιπχοπ1

του Φύλου Συκής

Στις 23 Φεβρουαρίου πραγματοποιήσαμε ως Φύλο Συκής Βιωματικό Εργαστήρι για το Σεξισμό και τη Γυναικεία Καταπίεση, με τη συλλογικότητα Χιπ Χοπ Καφενές στην Εργατική Λέσχη Περιστερίου.

Μέσα από ένα διαδραστικό παιχνίδι προσπαθήσαμε να ορίσουμε τι είναι ο σεξισμός, δηλαδή η διάκριση με βάση το φύλο. Μοιράσαμε στις/στους συμμετέχουσες/ντες διάφορες γυναικείες ταυτότητες και ζητήσαμε να προσπαθήσουν να μπουν στη θέση του εκάστοτε ρόλου και να αντιδράσουν ανάλογα σε μια σειρά από ερωτήσεις που κάναμε. Η ανταπόκριση  από τα άτομα που συμμετείχαν στο διαδραστικό παιχνίδι ήταν άμεση και θετική. Έτσι, η στάση των παικτριών/παικτών απέναντι στις ερωτήσεις αποτέλεσε την αφορμή για μια συζήτηση γύρω από τον σεξισμό ως καθημερινό βίωμα όλων των γυναικών, αλλά και των ποικίλων τρόπων με τους οποίους αυτός αναπαράγεται. Σε αυτή τη συζήτηση τέθηκαν πολλά και διάφορα θέματα από τη σεξουαλική παρενόχληση στο δρόμο και το slut shaming έως και το πώς τον βιώνουν οι συμμετέχουσες στο εργαστήρι τον καθημερινό σεξισμό.

Θεωρούμε ότι η συζήτηση που ακολούθησε ήταν πολύ σημαντική καθώς ο σεξισμός έχει αποδειχτεί ένα δύσκολο θέμα, ακόμα και για τον χώρο των κινημάτων. Στο εργαστήρι διατυπώθηκαν πολλές απόψεις για το τι είναι ο σεξισμός και τέθηκε το σημαντικό ερώτημα αν είναι και θέμα χαρακτήρα και, τελοσπάντων, θέμα ατόμου. Ωστόσο η πατριαρχία είναι ένα σύστημα που δίνει συγκεκριμένους ρόλους τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Η δυσκολία στην αποδόμηση αυτού του συστήματος έγκειται στην αποδοχή ότι ο σεξισμός έχει διάφορες μορφές και εντάσεις και δεν είναι πάντα εύκολο να τον αναγνωρίσεις ή να κατανοήσεις τι εμπόδια βάζει στις ζωές των γυναικών. Και όχι, ο σεξισμός κατ’ επέκταση δεν είναι θέμα χαρακτήρα όπως δεν είναι ο ρατσισμός, για παράδειγμα. Ο σεξισμός έχει να κάνει με τη διαιώνιση και επιβολή στερεοτύπων και συμπεριφορών που αποκλείουν, περιχαρακώνουν, περιθωριοποιούν, στοχοποιούν και κακοποιούν μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων λόγω φύλου.

Πιστεύουμε ότι καταφέραμε να μιλήσουμε με ειλικρινή και άμεσο τρόπο για τον σεξισμό, την πατριαρχία και τον μισογυνισμό καθώς και για τις ευθύνες των κινημάτων απέναντι τους. Θεωρούμε ότι τέτοιου είδους συζητήσεις αποτελούν ένα πείραμα για το πώς συζητάμε και εκπαιδευόμαστε συλλογικά ακριβώς πάνω στην αποδόμηση του σεξισμού. Ελπίζουμε στο μέλλον να κάνουμε πολλές ακόμα τέτοιες συζητήσεις και να είναι όλες τόσο καρποφόρες και επίσης ευχόμαστε, αυτή την 8η Μαρτίου που γίνεται κάλεσμα σε παγκόσμιο επίπεδο για μια απεργία γυναικών, όσες και όσοι συμμετείχαν σ’ αυτό το βιωματικό εργαστήρι να έρθουν στην πλατεία Κλαυθμώνος για να ενώσουν τις φωνές τους με τις δικές μας εναντίον στο σεξισμό και στην πατριαρχία.

 

Share

Καλέσματα για την απεργία γυναικών από όλο τον κόσμο

strike

της Δήμητρας Σπανού

Η απεργία γυναικών που έχει προκηρυχτεί σε πάνω από 30 χώρες βρίσκεται μια ανάσα μακριά. Καθώς η μέρα πλησιάζει, πληθαίνει και το υλικό που κυκλοφορούν γυναικείες συλλογικότητες, κόμματα, οργανώσεις και φορείς, που καλεί τις γυναίκες να συμμετάσχουν στις κινητοποιήσεις στις χώρες τους. Παρακάτω δημοσιεύουμε κάποιο από αυτό το υλικό που κυκλοφορεί. Δεν είναι όλο! Αδυνατούμε να συγκεντρώσουμε τα δεκάδες καλέσματα, πολλές φορές πολλαπλά σε κάθε χώρα, λόγω των διαφορετικών ομάδων. Το υλικό που μαζέψαμε δίνει όμως μια γεύση του τι θα ακολουθήσει. Επιπλέον, οι λόγοι που καλούνται οι απεργίες και λοιπές κινητοποιήσεις και οι αιχμές που βάζουν έχει κάτι ανατριχιαστικά γνώριμο και οικείο. Οι τυχόν ομοιότητες αποτελούν άλλη μια απόδειξη ότι, παρά τις επιμέρους εκφράσεις, η επίθεση που δέχονται οι γυναίκες είναι κοινή.

Όσο βρίσκουμε υλικό, το ποστ θα ανανεώνεται.

Θυμίζουμε, ότι στην Αθήνα το κάλεσμα είναι πλ. Κλαυθμώνος, ώρα 19.00 και πορεία προς τη Βουλή και στη Θεσσαλονίκη ώρα 18.00 στο Άγαλμα Βενιζέλου.

 

Διαβάστε ακόμα

Εμείς στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζουμε, αγωνιζόμαστε, το 2017 και κάθε χρόνο

Ένας φεμινισμός που θα μας αγκαλιάζει όλες

Πέρα από το νεοφιλελεύθερο φεμινισμό: Για ένα φεμινισμό του 99% και μια Διεθνή Αγωνιστική Απεργία στις 8 Μάρτη  

This slideshow requires JavaScript.

 

This slideshow requires JavaScript.

Πουέρτο Ρίκο

Αργεντινή

Ιταλία

Τουρκία

Σουηδία

Μιλάνο

Ισπανία

ΗΠΑ

This slideshow requires JavaScript.

Αθήνα

Share

Οι γυναίκες συγγραφείς στη λογοτεχνία τρόμου

WomanReading1-790x381

της Νατάσα Παυλίτσεβιτς

Ο τρόμος στα γεννοφάσκια του γράφτηκε από γυναίκες για γυναίκες. Τι εννοώ; Το είδος του τρόμου ανεξαρτητοποιήθηκε, όπως έχουμε σε προηγούμενο άρθρο αναφέρει, με το The Castle of Otranto (Το κάστρο του Οτράντο, εκδόσεις Αίολος) που με τη σειρά του γέννησε τον γοτθικό τρόμο. Μεγάλο μέρος του γοτθικού τρόμου δημιουργήθηκε από γυναίκες και προσανατολίστηκε προς το γυναικείο κοινό. Ο λόγος για αυτή τη στοχευμένη προώθηση σε αναγνώστριες ήταν ότι ο γοτθικός τρόμος εστίαζε συνήθως σε ένα γυναικείο βασικό χαρακτήρα.

Fun fact: οι πατριαρχικές δομές της εποχής σοκαρίστηκαν με τον ενθουσιασμό που έδειξαν οι γυναίκες για τον γοτθικό τρόμο. Το είδος κατηγορήθηκε ότι θα έκανε τις αναγνώστριές του «αντράκια», ότι θα δημιουργούσε στις γυναίκες προσδοκίες για τολμηρές περιπέτειες και ότι θα τις απέτρεπε ανεπανόρθωτα από το να επιδιώξουν τον γάμο και μια ήσυχη οικογενειακή ζωή.

Είναι λοιπόν τραγική ειρωνεία που στις περισσότερες ανθολογίες τρόμου σήμερα ψάχνουμε τα γυναικεία ονόματα με μεγεθυντικό φακό. Αυτή η ανισορροπία στις συμμετοχές αναπαράγει την εντύπωση ότι η λογοτεχνία του τρόμου είναι ανδροκρατούμενη τέχνη, την οποία δημιουργούν και εκτιμούν κυρίως άντρες. Το συγκεκριμένο στερεότυπο χαντακώνει τις νέες γυναίκες δημιουργούς με την εξής λογική:

Εδώ έρχεται (ευτυχώς) η διεθνής πρωτοβουλία του Women in Horror Month για να αναδείξει τη συμμετοχή των γυναικών στον τρόμο. Καθώς αποχαιρετάμε λοιπόν τον Φεβρουάριο, αποχαιρετάμε ένα μήνα με οργανωμένες προβολές ταινιών, παρουσιάσεις βιβλίων, podcasts και άλλων events επί του θέματος.

Στην Ελλάδα, αυτή η πρωτοβουλία δεν έχει πιάσει ακόμη. Άλλωστε, μέχρι και λίγα χρόνια πριν, μια ματιά στα ράφια των βιβλιοπωλείων θα έπειθε οποιονδήποτε ότι «δεν υπάρχουν γυναίκες συγγραφείς στον τρόμο». Η μεγαλύτερη σειρά του είδους στη χώρα μας, η σειρά Κόλαση από τις εκδόσεις Οξύ, είχε ανάμεσα στους 80 τίτλους της 4 μόλις βιβλία γραμμένα από γυναίκες. Για τους φίλους της στατιστικής, αυτό σημαίνει αναλογία 5%. Άλλοι εκδοτικοί που καταπιάστηκαν με το είδος έγειραν ακόμη περισσότερο την πλάστιγγα προς τις αντρικές πένες. Γυναικεία ονόματα ξεμύτιζαν αραιά και πού σε ανθολογίες, αλλά μέχρι εκεί.

Μπορεί για πολύ καιρό η γυναικεία γραφή να κρατήθηκε στις σκιές, έμεινε όμως ζωντανή. Σήμερα ζούμε την άνθιση του τρόμου στη χώρα μας και από τα πάρα πολλά βιβλία που κυκλοφορούν τελευταία, κάποια είναι γραμμένα από γυναίκες. Ιδού τρία ενδεικτικά παραδείγματα της εγχώριας παραγωγής: το «Έρχονται με την ομίχλη» (εκδόσεις Πατάκη) της Αγνής Σιούλα, το «Δαιμόνιο της γραφής» (εκδόσεις Ars Nocturna) της Ειρήνης Μαντά και η τριλογία «Εφιάλτες» (εκδόσεις iwrite) της Άρτεμις Βελούδου-Αποκότου. Το πρώτο είναι young adult μυθιστόρημα μεταφυσικού τρόμου με Έλληνες χαρακτήρες, το δεύτερο είναι μυθιστόρημα μεταφυσικού τρόμου που ιχνηλατεί τη ζωή του H. P. Lovecraft και η τριλογία ανήκει στο είδος του dark fantasy, με φόντο την Αγγλία.

Ο υπόλοιπος κόσμος κάνει μεγάλα βήματα για την ανάδειξη της γυναικείας προσφοράς τα τελευταία χρόνια. Έχουν κυκλοφορήσει πολλές αξιόλογες all-female-horror-anthologies καθώς και έχουν καθιερωθεί βραβεία για τις πιο δυναμικές καλλιτέχνιδες του χώρου.

Έτσι, όταν φτιάχνουμε λίστες με γυναίκες του τρόμου, δεν χρειάζεται να προσθέτουμε ξανά και ξανά την Mary Shelley (Φρανκενστάιν, εκδόσεις Οξύ) και την Shirley Jackson (Οι δαίμονες του Χιλ Χάουζ, εκδόσεις Θύραθεν & Ζούσαμε πάντα σε ένα κάστρο, εκδόσεις Μεταίχμιο). Καλά και χρυσά τα βιβλία τους, αλλά έχουμε και σύγχρονες συγγραφείς που έχουν επάξια βραβευτεί και διαβαστεί από μεγάλο κοινό. Πάμε να δούμε μια πεντάδα:

Η Sarah Langan για αρχή, έχει πάρει δύο βραβεία Bram Stoker για τα μυθιστορήματά της The missing (2007) και Audrey’s door (2009). Στο ενδιάμεσο αυτών των δύο βραβεύσεων, πήρε άλλο ένα Bram Stoker για το διήγημά της The lost (2008). Άλλα της διηγήματα έχουν εμφανιστεί σε διάφορα περιοδικά και ανθολογίες τρόμου όπως σε Mammoth Books of Best New Horror και στο The Mammoth Book of Ghost Stories by Women. Επίσης έκανε και ένα master στην Τοξικολογία, γιατί από ό,τι φαίνεται έχει πολλή ενέργεια και δεν ξέρει τι να την κάνει. Το ελληνικό κοινό πιθανόν να την ξέρει από το πρώτο της βιβλίο με τον τίτλο The keeper (Ο φύλακας, εκδόσεις Οξύ).

Πάμε σε ένα παλιότερο όνομα τώρα, αλλά ακόμη δυναμικό στα 78 του, αφού μόλις μπήκε στα shortlists για το φετινό βραβείο Bram Stoker. Η Joyce Carol Oates έχει ξαναδεχτεί τη συγκεκριμένη τιμή, αφού πήρε το Bram Stoker για το μυθιστόρημά της Zombie (Ζόμπι, εκδόσεις Οξύ) το 1995. Αυτό είναι μόνο ένα από τα δώδεκα συνολικά βραβεία που έχει πάρει για το γράψιμό της. Από τα βραβεία όπου ήταν φιναλίστ, αλλά δεν πήρε τελικά ίσως αναγνωρίζετε ένα ταπεινό βραβειάκι που το λένε Pulitzer. Ήταν μάλιστα φιναλίστ για αυτό όχι μία, όχι δύο, αλλά τρεις φορές (1970, 1993, 1995). Ένα άλλο ενδιαφέρον της είναι το boxing και συγκεκριμένα οι κατασκευασμένες αρρενωπότητες που περιβάλλουν το άθλημα καθώς και η ψυχολογία του θεατή. Έχει γράψει μεγάλης έκτασης άρθρα πάνω σε αυτό το ζήτημα που εκδόθηκαν το 2006 στα αγγλικά στη συλλογή On boxing.

Η Elizabeth Massie πήρε δύο Bram Stoker, το ένα για τη νοβελέτα της Stephen το 1990 και το άλλο για το μυθιστόρημά της Sineater το 1992. Το μυθιστόρημα μεταφράστηκε στα ελληνικά και εκδόθηκε από το Οξύ υπό τον τίτλο Ο Αμαρτοβόρος το 2000. Έχει κι αυτή ένα διήγημα στην ανθολογία The Mammoth Book of Ghost Stories by Women καθώς και σε διάφορες άλλες. Η Massie γράφει τρόμο για ενήλικες αλλά και για παιδιά. Επίσης ασχολείται με τη ρεαλιστική λογοτεχνία, την ιστορική λογοτεχνία για εφήβους και δημιουργεί ζωγραφιές στον κόσμο του Sceeryvilletown που καλύτερα να δείτε σε εικόνες, παρά να σας το περιγράφω εγώ.

Η Lisa Tuttle έχει γράψει ένα βιβλίο με τον George RR Martin, το Windhaven (Το καταφύγιο των ανέμων, εκδόσεις Μεταίχμιο). Το βιβλίο προτάθηκε για το βραβείο Locus και αυτό είναι μόνο ένα από τα κατορθώματά της στη λογοτεχνία. Έχει εκδώσει πάνω από μια ντουζίνα μυθιστορήματα τρόμου, επιστημονικής φαντασίας και φανταστικού, επτά συλλογές διηγημάτων και διάφορα μη λογοτεχνικά βιβλία, όπως το Encyclopedia of Feminism (1986). Στην ανθολογία της Anubis Τρέμω στο άγγιγμά σου, βιβλίο 2 (2002) υπάρχει το διήγημά της Κάποια γενέθλια. Επίσης κάνει παρέα στις Massie και Langan στο The Mammoth Book of Ghost Stories by Zomen. Έχει βραβευτεί με το John W. Campbell Award for Best New Writer (1974), το βραβείο BSFA (1989) και παραμένει ο μόνος άνθρωπος που αρνήθηκε ποτέ το βραβείο Nebula (1982). Ο λόγος ήταν η υπέρμετρη προώθηση μιας ιστορίας ενός συνδιαγωνιζόμενού της στους κριτές, κάτι που την προσέβαλε τόσο που αμφισβήτησε την ηθική του διαγωνισμού.

Η Natasha Mostert είναι μια Νοτιοαφρικανή συγγραφέας που έχει εκδώσει μυθιστορήματα που περιγράφονται ως ψυχολογικά θρίλερ φανταστικού, με υπερφυσικό στοιχείο. Μπορεί λοιπόν τα βιβλία της να μην έχουν πάνω τη σφραγίδα «τρόμος» είναι όμως τρομαχτικά βιβλία που δανείζονται μοτίβα από την ατμόσφαιρα υποειδών όπως του γοτθικού τρόμου. Στην Ελλάδα εκδόθηκαν δύο βιβλία της: το Season of the witch (Η εποχή των μαγισσών, εκδόσεις Bell) για το οποίο κέρδισε το Book to Talk About: World Book Day Award 2009 και το Keeper of Light and Dust (Η προστάτις του φωτός και της σκόνης, εκδόσεις Bell). Εντυπωσιακό δε το ότι τα κέρδη του βραβείου της, 5000 δολάρια, τα δώρισε στη φιλανθρωπική οργάνωση CPAU που προωθεί τα κοινωνικά δικαιώματα και την ειρήνη στο Αφγανιστάν. Η Mostert απασχολείται στο πρόγραμμα της οργάνωσης που έχει να κάνει με την χειραφέτηση των Αφγανών γυναικών μέσω της διδασκαλίας του kickboxing, ένα άθλημα που η ίδια αγαπάει πολύ.

Προφανώς αυτή η λίστα δε φιλοδοξεί να παρουσιάσει όλες τις γυναίκες συγγραφείς στην λογοτεχνία του τρόμου. Είναι όμως μια καλή αρχή με πένες ακόμη εν ζωή οι οποίες κέρδισαν κοινό και κριτικούς. Ίσως κάποτε φτάσουμε στο σημείο που κάτι τέτοιο, όπως και συγκεκριμένοι μήνες αφιερωμένοι στη γυναικεία προσφορά, να φαίνεται τελείως απαρχαιωμένο και αχρείαστο. Μέχρι τότε όμως η ανάδειξη των γυναικών, αλλά και των μειονοτήτων ως δημιουργών, είναι απαραίτητη και μας μαθαίνει νέα πράγματα για την κοινωνία μας.

Κλείνοντας, σας έχω συμμαζέψει τα βιβλία τρόμου που αναφέραμε και μπορείτε να βρείτε στα ελληνικά, συν άλλα πέντε στα αγγλικά. Αν τα διαβάσετε όλα, θα πάρετε βραβείο ένα πλαστικό μονόκερο με επιγραφή «Διευρύνω τους ορίζοντές μου – Διαβάζω γυναίκες συγγραφείς». Καλή διασκέδαση!

Μαζί με το βραβείο, θα πάρετε και +10 στο wisdom και +15 στο empathy.

  1. Η εποχή των μαγισσών, Natasha Mostert, εκδόσεις Bell,
  2. Η προστάτις του φωτός και της σκόνης, Natasha Mostert, εκδόσεις Bell
  3. Ο Αμαρτοβόρος, Elizabeth Massie, εκδόσεις Οξύ
  4. Ζόμπι, Joyce Carol Oates, εκδόσεις Οξύ
  5. Ο φύλακας, Sarah Langan, εκδόσεις Οξύ
  6. She walks in shadows, Silvia Moreno Garcia & Paula R. Stiles
  7. The Mammoth book of ghost stories by women, Marie O’Reagan
  8. The woman in black, Susan Hill
  9. The drowning girl, Caitlin R. Kiernan
  10. Experimental Film, Gemma Files

Πηγή: σκρα-punk

 

Διαβάστε ακόμα

Η φεμινιστική δύναμη των θηλυκών φαντασμάτων

 

Share

Πηνελόπες: μια γυναικεία εμπειρία του ξενιτεμού

Pinelopes-A

της Δήμητρας Σπανού

Οι σύγχρονες «Πηνελόπες» δεν έχουν κανένα περιθώριο να περιμένουν κάποιον να τους σώσει· έχουν σηκώσει τα μανίκια και έχουν πάρει τη ζωή τους στα χέρια τους για να ξεφύγουν από τον πόλεμο. Αυτό είναι το μήνυμα της θεατρικής παράστασης Πηνελόπες που παίζεται κάθε Τετάρτη μέχρι το τέλος Μαρτίου στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων.

Το έργο, σε σύλληψη και σκηνοθεσία της Αφροδίτης Μητσοπούλου, αποτελείται από αποσπάσματα συνεντεύξεων και χωρίζεται σε δύο μέρη: στο πρώτο, οι Πηνελόπες είναι γυναίκες από τη Γεωργία που εργάζονται στη φροντίδα ηλικιωμένων και παιδιών στην Αθήνα· στο δεύτερο, Σύριες πρόσφυγες που βρίσκονται στη μέση ενός ταξιδιού χωρίς ορατό ακόμα τέλος. Οι πρώτες συνομιλούν με την Ιλιάδα, ενώ οι δεύτερες είναι σύγχρονες Τρωάδες. Καθώς τα σπασμένα ελληνικά των πρώτων και τα σπασμένα αγγλικά των δεύτερων μπλέκονται με το αρχαίο κείμενο, οι καθημερινές μάχες τους αποκτούν μια ανατριχιαστική διαχρονικότητα.

Η παράσταση έχει αρκετά πρωτότυπα σημεία, από την ίδια τη διαδικασία σύλληψης και υλοποίησης, τη χρήση συνεντεύξεων, την επιλογή των ερωτώμενων, τη χρήση των αρχαίων χωρίων, το ότι βασίζεται στο τραγούδι και πολλά άλλα. Παρότι μπορεί να υπάρχουν σημεία που θα ήθελαν ίσως κάποιο διαφορετικό χειρισμό, συνολικά είναι μια παράσταση όπου διακρίνεται η δουλειά και το μεράκι που έχει πέσει.

Το πρώτο σημείο στο οποίο θα ήθελα να αναφερθώ είναι πως οι μισές από τις ηθοποιούς είναι επαγγελματίες, ενώ οι υπόλοιπες είναι ερασιτέχνιδες, με πρωινές δουλειές κλπ, μέλη της Χορωδίας Εξαρχείων, στην οποία συμμετέχει και η σκηνοθέτρια. Μιλώντας για χορωδία, γίνεται φανερό ότι το τραγούδι είναι παρόν στην παράσταση, όπως και ο χορός, και προσθέτουν σπιρτάδα και κέφι· το «τραγούδι-θρήνος αλλά ταυτόχρονα και οι λυτρωτικοί χοροί», όπως πολύ εύστοχα αναφέρει μια κριτική που διάβασα. Ένα εγχείρημα αυτό-οργάνωσης στην εποχή της κρίσης, η Χορωδία «ξεκίνησε το 2011 όταν μαζευτήκαμε 5 άνθρωποι και είπαμε να φτιάξουμε μια χορωδία, γιατί μας αρέσει το τραγούδι και γιατί βρίσκουμε ότι το να τραγουδάνε πολλοί άνθρωποι μαζί χωρίς αποκλεισμούς είναι πολιτική πράξη», σύμφωνα με το πρόγραμμα. Η χορωδία, που είναι ανοιχτή σε καθένα και καθεμιά που θέλει να τραγουδήσει και να περάσει δημιουργικά τον ελεύθερο χρόνο του/της μέσα σε μια συλλογικότητα, έχει μάλιστα συμμετάσχει σε διάφορα ξένα ντοκιμαντέρ σχετικά με τις δομές αλληλεγγύης και την Αθήνα της κρίσης. Η συγκεκριμένη παράσταση λοιπόν αποτελεί και μια αφορμή να σκεφτούμε και πάλι, πιο συνολικά, το πώς μπορεί να σχετίζεται η συλλογικότητα με την καλλιτεχνική δημιουργία, καθώς και το τι σημαίνει “κάνω τέχνη” και ποιός/α την κάνει, στη συγκυρία που διανύουμε.

Το δεύτερο σημείο στο οποίο θα ήθελα να σταθώ είναι η περιγραφή της παράστασης ως μια ιστορία «καθημερινής μάχης που δίνεται αιώνες τώρα». Στις καθημερινές μάχες βρίσκεται και το κλειδί. Το ζήτημα της μετανάστευσης και της προσφυγιάς είναι παλιό και χιλιοπαιγμένο – ευτυχώς! Αυτό που, εμένα τουλάχιστον, με άγγιξε και με συγκίνησε στη συγκεκριμένη παράσταση είναι το ότι φέρνει στην επιφάνεια κάθε πτυχή του ξεριζωμού, χωρίς μελόδραμα και εξιδανικεύσεις. Ο κίνδυνος, η αναμέτρηση με το θάνατο και η απώλεια είναι παρούσες, όμως το ίδιο παρόντα είναι και τα όνειρα, οι προσδοκίες και οι απλές μικρές αγωνίες που κάθε γυναίκα έχει. Η συγκίνηση προέρχεται ακριβώς από την εναλλαγή τους· από τη μια η μεγάλη αφήγηση του ξεριζωμού, με τη βία και το θρήνο και από την άλλη οι απλές καθημερινές ρουτίνες και σκοτούρες. Κατά αυτό τον τρόπο αναδεικνύεται μια γυναικεία εμπειρία του ξενιτεμού, που συντίθεται εξίσου από το πραγματικό δράμα της επιβίωσης σε έναν τόπο που δεν σε χωράει όσο και από τη γυναικεία αυτενέργεια στις πλέον αντίξοες συνθήκες, με τον πλούτο και τη συνθετότητά της. Και αυτό και τη γνώμη μου, χωρίς να γνωρίζω αν είναι στις προθέσεις της σκηνοθέτριας και των συντελεστριών, αποτελεί εκτός από μια καλλιτεχνική πρόταση για την τέχνη στην εποχή της κρίσης και μια πολιτική, για το πώς πρέπει να αντιλαμβανόμαστε αυτά τα υποκείμενα.

 

Συμπληρωματικά, αναδημοσιεύεται παρακάτω μια πρόσφατη συνέντευξη της σκηνοθέτριας που πρωτοδημοσιεύτηκε στο artandpress:

Pinelopes-A1

ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΜΗΤΣΟΠΟΥΛΟΥ: “Γλύτωσαν τη ζωή τους στα σύνορα, τη γλύτωσαν στη θάλασσα και ήρθαν σε έναν κόσμο που απλώς δεν χωράνε.”

Ποιος πηγαίνει στη μάχη και ποιος μένει πίσω;

Η Πηνελόπη πάντως, έχει σηκωθεί και έχει πάει στο μέτωπο. Δεν έχει ούτε τα περιθώρια, ούτε και την επιθυμία να περιμένει άλλο. Ο πόλεμος αυτός είναι πολύ σκληρός και δεν μπορεί να κερδηθεί μόνο από τους άντρες.

Οι γυναίκες από τη  Γεωργία έχουν αφήσει πίσω τους παιδιά και ήρθαν εδώ, για να παλέψουν με ένα καθεστώς που τις θέτει εκτός νόμου, με τις καθημερινές εργασίες που είναι εξοντωτικές και με τη μοναξιά ξέροντας ότι αν πέσουν σ’ αυτή τη μάχη τα παιδιά τους θα πεινάσουν. Δεν υπάρχει ισχυρότερο κίνητρο για έναν πολεμιστή. Για τους άντρες τους δε μιλάνε. Οι περισσότεροι έχουν μείνει πίσω.

Οι Σύριες έφτασαν εδώ προσπαθώντας να γλυτώσουν από έναν πόλεμο. «Όταν φτάσαμε εδώ νομίζαμε ότι τέλειωσαν όλα αυτά. Όχι. Μόλις άρχισαν». Τώρα αρχίζει η δική τους μάχη. Γλύτωσαν τη ζωή τους στα σύνορα, τη γλύτωσαν στη θάλασσα και ήρθαν σε έναν κόσμο που απλώς δεν χωράνε.

Τώρα θα δώσουν την πιο δύσκολη μάχη και οι πιθανότητές τους δεν είναι καλές.

Τι διακυβεύεται σε αυτόν τον πόλεμο, που ζούμε σήμερα;

Τα πάντα. Ποιος χωράει και ποιος δεν χωράει. Ποιος θα δουλέψει και ποιος όχι. Ποιος θα φάει, ποιος θα έχει μόρφωση, ποιος θα έχει σπίτι. Ποιος θα μπορεί να μιλήσει ελεύθερα, να ψηφίσει, να έχει δικαιώματα και ποιος θα σκύβει το κεφάλι και θα κάνει τη βρώμικη δουλειά. Ποιος θα πάει στην πλούσια χώρα και ποιος θα μείνει στην Αθήνα, στη Δαμασκό, στην Τιφλίδα. Ποιος έχει δικαίωμα να ονειρεύεται και ποιος δεν μπορεί να φανερώσει ούτε τα ακροδάχτυλα πίσω από ένα μαύρο ύφασμα.

Θα γυρίσω ποτέ πίσω ή μήπως δεν πρέπει να γυρίσω;

Αυτό είναι άγνωστο. «Είχα πει 2 χρόνια θα μείνω, ύστερα 5,6,7.. τώρα 8»

Οι Γεωργιανές έχουν αφήσει πίσω ολόκληρες οικογένειες που οικονομικά στηρίζονται αποκλειστικά πάνω τους. « Να σου πω και για να πληρώσουνε εισιτήρια λεωφορείος και αυτό είναι δικό μου λεφτά. Τί να σου πω να καταλάβεις; Πόσο να στίψει; Πόσο; » Και αυτό δε σταματάει ποτέ γιατί τα παιδιά μεγαλώνουν, πρέπει να σπουδάσουν, δε βρίσκουν δουλειά, αν είναι κορίτσια έρχονται και αυτές στην Ελλάδα να δουλέψουν και η επιστροφή παίρνει συνεχώς παράταση.  Οι Σύριες πάλι είτε περιμένουν πότε θα τελειώσει ο πόλεμος για να γυρίσουν είτε έχει πια διασκορπιστεί όλη η οικογένεια στις 5 Ηπείρους και δε βρίσκουν νόημα να γυρίσουν σε κάτι που δεν έχει πια τίποτα δικό τους.

Και αν γυρίσω, θα έχει μείνει κάτι να με περιμένει;

Πώς αντικρίζεις τα παιδιά σου μετά από 8-10 χρόνια; Φρόντισες να μην πεινάνε, να μην κρυώνουν, να σπουδάσουν, αλλά δεν ήσουν ποτέ εκεί, δεν τα χάιδεψες. «Εσύ αδειάζεσαι για παιδιά για οικογένεια αλλά όταν πας πίσω έκανες δουλειά σου βλέπεις οτι έχασες πολλά, πολλά έχασες ντάξει? Τους έφτιαξες οτι ήθελαν αλλά εσύ…έχουν κρυώσει.»

Όσο για τη Συρία, ποιος ξέρει τί θα χει απομείνει μετά τον πόλεμο;

«Κι η στάχτη, του καπνού η φτερούγα, θα φύγει στον αιθέρα για να μην ξέρω πού ήτανε το σπίτι μου.»

 

Πληροφορίες για την παράσταση εδώ

final1 poster rev

 

Share

Παλεύοντας σε όλα τα μέτωπα: Η αντίσταση των γυναικών στη Συρία

palestinh

της Leila al Shami

Καθώς έπεφτε το ανατολικό Χαλέπι, από το σφυροκόπημα του καθεστώτος, τις ρωσικές αεροπορικές επιδρομές και την εισβολή στο έδαφος των ελεγχόμενων από το Ιράν πολιτοφυλακών, μία νεαρή γυναίκα διακινδυνεύει τα πάντα για να επικοινωνήσει με τον έξω κόσμο τη φρίκη των τελευταίων ημερών στο απελευθερωμένο τμήμα της πόλης.

Η Lina Shamy είναι στα είκοσί της. Είναι μία από τους πολλούς θαρραλέους ακτιβιστές που χρησιμοποιούν τα social media για να περιγράψουν τον τρόμο που προκλήθηκε στους πολίτες που βρέθηκαν παγιδευμένοι στην πολιορκημένη, ανταρτοκρατούμενη περιοχή, χωρίς ασφαλές μέρος να διαφύγουν. Εγκλωβισμένοι στις πιο τραγικές συνθήκες, περιβάλλονται από το θάνατο και την καταστροφή, με barrel bombs, βόμβες χλωρίου και φωσφόρου να πέφτουν βροχή από τον ουρανό. Όπως είναι γνωστό, οι ακτιβιστές δεν μπορούν να καταφύγουν στις περιοχές του καθεστώτος, όπου οι πολίτες από το ανατολικό Χαλέπι έχουν πυροβοληθεί, συλληφθεί ή έχουν επιστρατευτεί με τη βία και αποσταλεί στην πρώτη γραμμή του πολέμου. Το δικό τους παιχνίδι, είναι αυτό της αναμονής.

Τη στιγμή που γράφω, καθώς άλλη μία συμφωνία κατάπαυσης του πυρός καταρρέει, η Lina μόλις δημοσίευσε ένα βίντεο στο Twitter. Στέκεται πάνω σε ένα μπαλκόνι, κρατάει τη φωτογραφική μηχανή με το ένα χέρι, υπό τον ήχο των αμείλικτων βομβαρδισμών στο παρασκήνιο. «Το εγκληματικό καθεστώς Άσαντ και οι Ιρανοί έχουν σπάσει την κατάπαυση του πυρός και επέστρεψαν για να επιτεθούν σε αμάχους», μας λέει. Σε ένα άλλο βίντεο καταγγέλλει τη διεθνή κοινότητα για την αποτυχία της να ανταποκριθεί στον ανθρώπινο πόνο που κατάπιε τη Συρία. «Δεν είναι δικαίωμά μας … ως επαναστάτες που αρνηθήκαμε την καταπίεση και τη δουλεία, που καλέσαμε για ελευθερία και αξιοπρέπεια για να αντιμετωπίσουμε αυτό το άδικο καθεστώς με τις φωνές μας και τις ειρηνικές διαδηλώσεις, να μην εκτιθόμαστε σε συλλήψεις ή στα χειρότερα είδη βασανισμού ή δολοφονίας ή εκτοπισμού;» αναρωτιέται. Ωστόσο, παρά τη φρίκη και την εκκωφαντική σιωπή διεθνώς γύρω από την εξάλειψη του Ελεύθερου Χαλεπίου, διατηρεί την πίστη ότι οι άνθρωποι θα ξεσηκωθούν, θα δείξουν την αλληλεγγύη τους και θα καλέσουν τους πολιτικούς ηγέτες σε δράση. Στις 12 Δεκεμβρίου, καθώς τρομακτικές αγριότητες είχαν διαπραχθεί σε όλη την πόλη, απευθύνθηκε στην Twitterόσφαιρα: «Άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, μην κοιμάστε! Μπορείτε να κάνετε κάτι! Διαμαρτυρηθείτε τώρα!»

Η Lina δεν συμμορφώνεται στα τεμπέλικα δυτικά (ιμπεριαλιστικά) στερεότυπα για τις Σύριες μουσουλμάνες γυναίκες ως αδύναμες και υποτακτικές, ως στερούμενες οποιασδήποτε ενεργητικότητας, καταπιεσμένες πάνω απ’ όλα από τη δική τους κουλτούρα και θρησκεία. Ούτε συμμορφώνεται με την οριενταλιστική απεικόνιση της αντιπολίτευσης στον Άσαντ, σαν να είναι όλοι τρελαμένοι τζιχαντιστές μαχητές. Αυτή είναι μια ισχυρή, επαναστάτρια, Άραβας γυναίκα. Δεν δέχεται ούτε την εγχώρια τυραννία του Άσαντ, ούτε την εισβολή ξένων δυνάμεων κατοχής. Μέσω της εμφάνισης της στην κάμερα, απορρίπτει προκλητικά τα παραδοσιακά κοινωνικά ήθη, που συχνά καθιστούν τις γυναίκες αόρατες ή σιωπηλές. Δικός της αγώνας, είναι ένας αγώνας ενάντια στο φασισμό, τον ιμπεριαλισμό και την πατριαρχία.

Μακριά από το να είναι στο περιθώριο, οι γυναίκες ήταν στην πρώτη γραμμή της πολιτικής αντίστασης στο καθεστώς Άσαντ. Κατά τις πρώτες ημέρες της επανάστασης, πριν επιδεινωθεί η κατάσταση της ασφάλειας, θα μπορούσε να τις δει κανείς στους δρόμους σε μεγάλους αριθμούς, να διαμαρτύρονται ενάντια στο κράτος και την κτηνωδία του. Οι γυναίκες έχουν διαδραματίσει βασικό ρόλο στην επαναστατική οργάνωση. Οι δύο μεγαλύτεροι συνασπισμοί βάσης που αναδύθηκαν το 2011 ιδρύθηκαν και οι δύο από γυναίκες: οι τοπικές επιτροπές συντονισμού (LCCs) από την Razan Zeitouneh, και η Γενική Επιτροπή της Συριακής επανάστασης από την Suhair Attassi. Οι LCC, ήταν ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα της οριζόντιας οργάνωσης της νεολαίας και αντιπροσώπευε το καλύτερο από τα ιδανικά της επανάστασης: ήταν χωρίς αποκλεισμούς, δημοκρατικές και μη σεχταριστικές. Γυναίκες συμμετείχαν ενεργά στις επιτροπές που οργάνωσαν την πολιτική ανυπακοή και αργότερα την ανθρωπιστική βοήθεια, και επίσης συμμετείχαν στα μέσα ενημέρωσης που ανέλαβαν οι LCC για να επικοινωνήσουν τα μηνύματα της επανάστασης προς τον έξω κόσμο. Στο Χαλέπι, το Ραδιόφωνο Naseem ιδρύθηκε ως ο πρώτος ανεξάρτητος ραδιοφωνικός σταθμός γυναικών. Η δημοσιογράφος Zaina Erhaim από το Ιντλίμπ, εν τω μεταξύ, εκπαίδευσε πολλές γυναίκες στη δημοσιογραφία των πολιτών και βοήθησε στην καθιέρωση ενός Blog Γυναικών με έδρα τη Δαμασκό. Το blog περιλαμβάνει ιστορίες με αξιόλογες γυναίκες από όλα τα κοινωνικά στρώματα που έχουν ανταποκριθεί στην επανάσταση και στον πόλεμο με αφοσίωση και δημιουργικότητα.

Οι γυναίκες ήταν, επίσης, στην πρώτη γραμμή της αντίστασης σε μερικές από τις πιο ακραίες ισλαμιστικές πολιτοφυλακές που γιγαντώθηκαν σε ισχύ, καθώς η Συρία καιγόταν. Κάποιες από αυτές, έχουν εφαρμόσει κατασταλτικά μέτρα σε βάρος των γυναικών, όπως αυστηρούς κώδικες ένδυσης. Η Razan Zeitouneh, μαζί με τους ακτιβιστές Samira Khalil, Wael Hamadeh και Nazem Hammadi, απήχθη τον Δεκέμβριο του 2013, πιθανότατα από την ένοπλη ομάδα της αντιπολίτευσης, Jaish al Islam. Η Razan, χωρίς μαντίλα στο κεφάλι και έντονα ανεξάρτητη ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ασκούσε ισχυρή κριτική όχι μόνο εναντίον του καθεστώτος, αλλά και όλων των αυταρχικών ομάδων, συμπεριλαμβανομένων της Jaish al Islam. Αυτή ήταν μια πιθανή αιτία για την απαγωγή της.

Στη Raqqa, η Jana, μία γυναικεία οργάνωση που ιδρύθηκε ώστε οι γυναίκες να «επιβεβαιώσουν το ρόλο τους στην ανοικοδόμηση της κοινωνίας και να λάβουν την ισάξια θέση τους δίπλα σε άνδρες της συριακής επανάστασης», πραγματοποίησε διαδηλώσεις κατά της σκληροπυρηνικής ισλαμικής πολιτοφυλακής Ahrar Al Sham. Διένειμε ψωμί, όταν υπήρχαν ελλείψεις και αποκατέστησε ένα γυμνάσιο. Οι γυναίκες που ίδρυσαν τη Jana είναι όλες θρησκευόμενες, όμως έχουν αγωνιστεί εναντίον του πολιτικού ισλαμισμού στο κίνημα. Ο αγώνας τους ήταν ενάντια στην αυταρχική νοοτροπία. «Η θρησκεία είναι μια προσωπική υπόθεση και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να την επιβάλει σε άλλους ανθρώπους,» εξήγησε ένα από τα μέλη τους[1]

Στις κατεχόμενες από το Daesh περιοχές, οι γυναίκες αντιστάθηκαν γενναία στη βαρβαρότητα της οργάνωσης. Το 2013 η δασκάλα Souad Nofal από τη Raqqa πραγματοποιούσε διαδήλωση της μιας γυναίκας ενάντια στο Daesh κάθε μέρα για δύο μήνες. Μόνη, στάθηκε έξω από την έδρα τους, κρατώντας πανό – ένα κάλεσμα για την απελευθέρωση των κρατουμένων, ένα άλλο που δείχνει την αλληλεγγύη της προς τους χριστιανούς των οποίων οι εκκλησίες είχαν καταστραφεί. Έγινε ένα σύμβολο της αντίστασης των γυναικών για τους επαναστάτες της Συρίας. Τελικά διέφυγε στην Ευρώπη. Άλλες δεν ήταν τόσο τυχερές. Στα τέλη του περασμένου έτους η 30χρονη Ruqia Hassan (γνωστή με το ψευδώνυμο της «Nissan Ibrahem») μία Σύρια Κούρδη που ζούσε στην Raqqa, δολοφονήθηκε από το Daesh. Μία πρώην φοιτήτρια φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο του Χαλεπίου, προσχώρησε στις πρώτες διαδηλώσεις κατά του καθεστώτος Άσαντ και όταν το Daesh κατέλαβε την πόλη της συνέχισε να μιλάει ανοιχτά και να πληροφορεί για τις φρικτές συνθήκες ζωής κάτω από την κατοχή του Daesh. Παρείχε τακτικές ενημερώσεις σχετικά με τους βομβαρδισμούς από τον διεθνή συνασπισμό και τις ρωσικές δυνάμεις. Σε μια από τις τελευταίες αναρτήσεις της στο Facebook έγραψε: «Είμαι στην Raqqa και δέχομαι απειλές για τη ζωή μου. Όταν το ISIL με συλλάβει και με σκοτώσει θα είμαι εντάξει, γιατί ενώ θα κόβεται το κεφάλι μου, θα έχω αξιοπρέπεια, που είναι καλύτερο από το να ζω στην ταπείνωση.»

Καθώς το κράτος κατέρρευσε οι γυναίκες είχαν συχνά αναλάβει ηγετικό ρόλο στην υποστήριξη των κοινοτήτων τους και στην οικοδόμηση εναλλακτικών λύσεων στον ολοκληρωτισμό του κράτους. Σήμερα εργάζονται ως γιατροί, νοσοκόμες και καθηγήτριες σε παράνομες κλινικές και σχολεία. Προσφέρονται εθελοντικά για τα Λευκά Κράνη και θυσιάζουν τη ζωή τους για να τραβήξουν τα θύματα των αεροπορικών επιδρομών από τα ερείπια. Παρέχουν υλικοτεχνική υποστήριξη για τις ένοπλες ομάδες και σε ορισμένες περιπτώσεις έχουν πάρει τα όπλα, ιδρύοντας αποκλειστικά γυναικεία τάγματα. Μία περίπτωση είναι της Αλαουΐτισσας στρατηγού Zubaida Al Meeki, η οποία έγινε και εκπαιδευτρια μαχητών του Ελεύθερου Στρατού. Καθώς οι άνδρες συγκεντρώνονταν στις φυλακές, ή σκοτώνονταν στη μάχη, οι γυναίκες (συμπεριλαμβανομένων των πιο συντηρητικών κοινωνιών) αμφισβήτησαν τις παραδοσιακές νόρμες του φύλου και εργάστηκαν για να συντηρήσουν τις οικογένειές τους. Στη Banias, οι γυναίκες διαπραγματεύτηκαν επιτυχώς μια απελευθέρωση κρατουμένου, και στη Zabadani γυναίκες διαπραγματεύτηκαν μια προσωρινή κατάπαυση του πυρός για να επιτραπεί η χορήγηση βοήθειας στην πολιορκημένη πόλη.

Πολλές γυναίκες είναι πιο ανεξάρτητες από πριν και έχουν μεγαλύτερη ελευθερία στις επιλογές ζωής τους. Φυσικά η κατάσταση του πολέμου και του εκτοπισμού έχει επίσης επιδεινώσει τις συνθήκες για πολλές, καθώς παρατηρείται αύξηση στην πολυγαμία, στους γάμους ανηλίκων και την εργασία του σεξ, επειδή οι γυναίκες αγωνίζονται για την επιβίωση τους.

Σε όλες τις περιοχές που απελευθερώθηκαν από το καθεστώς και το Daesh, έχουν συσταθεί κέντρα γυναικών για να ξεπεραστούν τα εμπόδια της συμμετοχής των γυναικών στον πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό τομέα. Ένα παράδειγμα είναι το κέντρο Mazaya στο Kafranbel, του Ιντλίμπ. Ιδρύθηκε από την Um Khaled τον Ιούνιο του 2013, λειτουργεί μια βιβλιοθήκη και αποσκοπεί στην ανάπτυξη των δεξιοτήτων και την εκπαιδευτική κατάρτιση των γυναικών, ώστε να μπορούν να επιτύχουν οικονομική ανεξαρτησία. Στην Ντούμα, προάστιο της Δαμασκού, το τοπικό συμβούλιο έχει καθιερώσει ένα Γραφείο Γυναικείων Υποθέσεων με επικεφαλής την Rehan Bayan, η οποία διεξάγει ακούραστα εκστρατείες για την μεγαλύτερη ένταξη των γυναικών στα πολιτικά όργανα της αντιπολίτευσης και ενθαρρύνει τις γυναίκες να αναλάβουν πιο ενεργό ρόλο.

Η μεγαλύτερη απειλή για τον πολιτικό ακτιβισμό των γυναικών παραμένει το καθεστώς. Ακόμη και πριν από την επανάσταση, οι ανεξάρτητες οργανώσεις γυναικών δυσκολεύονταν να λειτουργούν. Εκείνες που επιτρέπονταν ήταν στενά συνδεδεμένες με το καθεστώς και κυριαρχούνταν από κοινωνικά προνομιούχες γυναίκες από τα αστικά στρώματα που είχαν ελάχιστα κοινά με τις βιωματικές εμπειρίες των πιο απλών γυναικών. Σήμερα οι γυναίκες ακτιβίστριες και εθελόντριες ανθρωπιστικής βοήθειας, βρίσκονται στο στόχαστρο συλλήψεων και φυλακίσεων όπου αντιμετωπίζουν βασανιστήρια και σεξουαλική κακοποίηση. Μαζικές εκστρατείες βιασμού έχουν διεξαχθεί από τις φιλοκαθεστωτικές δυνάμεις εναντίον διαφωνούντων κοινοτήτων. Ο βιασμός και η απειλή του βιασμού είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται από το καθεστώς, όχι μόνο για την αντιμετώπιση της πολιτικής αντίστασης των γυναικών μέσω της χρησιμοποίησης του σώματός τους ως σημείο καταπίεσης και ταπείνωσης, αλλά και ως εργαλείο για τον έλεγχο των ανδρών και το σπάσιμο της κοινότητας των κοινωνικών δεσμών. Τα ταμπού του βιασμού και οι παραδοσιακές αξίες της τιμής και της ντροπής, συνεπάγονται ότι μερικές φορές υπάρχει ένα κοινωνικό στίγμα γύρω από τις γυναίκες που έχουν περάσει χρόνο υπό κράτηση, και ο βιασμός μπορεί να οδηγήσει σε διαζύγιο ή στην απόρριψη από την οικογένεια. Ένα εργαλείο εκτοπισμού, καθώς πολλές έχουν εγκαταλείψει τη χώρα λόγω της απειλής του βιασμού.

Το συριακό Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου αναφέρει ότι 13.920 γυναίκες έχουν συλληφθεί ή εξαφανιστεί στη Συρία από τον Μάρτιο του 2011 έως τον Νοέμβριο του 2016, κατά κύριο λόγο από το καθεστώς. Ωστόσο, ακόμη και στις βάναυσες συνθήκες κράτησης, οι σύριες γυναίκες έχουν δείξει το θάρρος και την ενεργητικότητα τους. Τον Ιούλιο του 2013, μια ομάδα των γυναικών κρατουμένων στη διαβόητη φυλακή Adra κατέβηκαν σε απεργία πείνας. Ήταν σε καθεστώς επ’ αορίστου κράτησης από το δικαστήριο της τρομοκρατίας, και ανάμεσά τους ήταν ηλικιωμένες, έγκυες και ασθενείς γυναίκες. Οι απεργοί πείνας απαίτησαν το δικαίωμά τους σε δίκαιη δίκη, να λαμβάνουν οικογενειακές επισκέψεις και να έχουν πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη.

Οι γυναίκες στη Συρία αντιμετωπίζουν πολλές προκλήσεις, αλλά συνεχίζουν να αγωνίζονται ενάντια στο φασισμό, τον ιμπεριαλισμό και την πατριαρχία. Ωστόσο, με μερική εξαίρεση τις Σύριες-Κούρδισσες γυναίκες στο βορρά, είναι απούσες από τις επικρατείς αφηγήσεις για τη Συρία, υποβιβάστηκαν σε αόρατες από την εστίαση στον στρατιωτικό αγώνα, έναν αρσενικής ηγεμονίας τομέα. Οι σύριες γυναίκες διαδραματίζουν ουσιαστικό ρόλο στην πολιτική αντίσταση και στην οργάνωση της κοινότητας. Αλλά έχουν λάβει λίγη υποστήριξη από δυτικές φεμινίστριες ή μια αριστερά που προτιμά να τις βλέπει ως θύματα και όχι σαν τις ισχυρές επαναστάτριες που είναι. Το πρόβλημα, βέβαια, βρίσκεται με τις δυτικές φεμινίστριες και την αριστερά, όχι με τις σύριες γυναίκες.

Πηγή: elaliberta 

 

[1] Syria Untold, ‘‘Jana: Women of Raqqa reclaim their place in society’’, 30 November 2013.

http://www.syriauntold.com/en/2013/11/jana-women-of-raqqa-reclaim-their-place-in-society/

 

Συνέντευξη της Lina Shamy:

http://m.huffpost.com/us/entry/us_5898cc55e4b0c1284f275dd5

Για την επαναστάτρια Razan Zaitouneh:

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Razan_Zaitouneh

 

 

Share

Ένας φεμινισμός που θα μας αγκαλιάζει όλες

niunamenos

της Δήμητρας Σπανού

Στις 8 Μάρτη σε πολλά μέρη του κόσμου οι γυναίκες ετοιμάζονται να κατέβουν στους δρόμους. Στις ΗΠΑ, στην Πολωνία, σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, στην Τουρκία και αλλού, έχουν ήδη εξαγγελθεί απεργίες γυναικών.

Αυτό που έστρωσε το δρόμο ήταν η εντυπωσιακή απεργία των γυναικών στην Πολωνία τη «Μαύρη Δευτέρα» στις αρχές Οκτώβρη, ενάντια στην πρόταση της κυβέρνησης για καθολική απαγόρευση των αμβλώσεων. Η επιτυχία της προκάλεσε το ερώτημα στις Πολωνές φεμινίστριες «και μετά τι;». Εν τω μεταξύ, μερικές εβδομάδες αργότερα, στις 19 Οκτώβρη, τη σκυτάλη πήρε η Αργεντινή, όπου δεκάδες χιλιάδες διαδήλωσαν ενάντια στην έμφυλη βία με αφορμή τον άγριο βιασμό και δολοφονία της δεκαεξάχρονης Lucia Perez, με κάλεσμα της ομάδας Ni Una Menos και άλλων συλλογικοτήτων. Δεν ήταν η πρώτη φορά, ενώ παρόμοιες κινητοποιήσεις είχαμε πρόσφατα και σε άλλες χώρες της περιοχής. Δυστυχώς στη Λατινική Αμερική αυτό μοιάζει να είναι ένας θλιβερός κανόνας. Στην Αργεντινή μια γυναίκα δολοφονείται κάθε 30 ώρες. Στο Μεξικό 7 γυναίκες δολοφονούνται τη μέρα και στη Βραζιλία 15. Κάπου εκεί γεννήθηκε μεταξύ φεμινιστριών στη Λατινική Αμερική η ιδέα για μια κοινή μέρα δράσης, με «αποχή» κάθε γυναικείας δραστηριότητας ή «απεργία». Και η ιδέα εξαπλώθηκε. Η διοργάνωση κινητοποιήσεων για τις 25 Νοέμβρη σε πολλές πόλεις ανά τον κόσμο έδωσε νέα πνοή, καθώς αποτέλεσε αφορμή για να στηθούν συνελεύσεις και κανάλια επικοινωνίας, που σε πολλές περιπτώσεις ξεπέρασαν τοπικά και εθνικά όρια. Αυτό αποδείχτηκε στις πορείες που οργανώθηκαν με αφορμή την ορκωμοσία του Τραμπ τον Γενάρη, που όχι μόνο ξεπέρασαν κάθε προσδοκία των εκεί διοργανωτριών, αλλά εξαπλώθηκαν σε όλες τις ηπείρους, σε μια επίδειξη διεθνιστικής αλληλεγγύης και συντροφικότητας.

Μέσα σε αυτό τον αναβρασμό, αυτό που είδαμε να κερδίζει έδαφος είναι ένας φεμινιστικός λόγος με συνολικότερο όραμα. Παρά τις όποιες αντιφάσεις και τα ακόμα άλυτα ζητήματα, στην εποχή της κρίσης και των πολιτικών λιτότητας που ευνοούν τους λίγους και υφαρπάζουν από τις/τους πολλές/ους, τα νέα φεμινιστικά κινήματα αντλούν τη δύναμή τους από τη συνάρθρωση των διαφορετικών αγώνων. Πρώτα από όλα, ο φεμινιστικός λόγος που εκφράστηκε στις ανά τον κόσμο κινητοποιήσεις συνέδεσε τα κινήματα γυναικών με εκείνα για λοατ δικαιώματα, για υπεράσπιση των μεταναστών/τριών, των μη λευκών ομάδων και εντέλει όλων των καταπιεσμένων ενάντια στις πολλές μορφές που παίρνει η εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο. Έπειτα, η αναγνώριση της σημασίας τόσο των διαφορετικών εμπειριών αντίστασης όσο και της βιωμένης καθημερινότητας με τα μικρά ή μεγάλα προβλήματα και τις προκλήσεις της, απέδειξε οριστικά πως η ιεράρχηση των καταπιέσεων και η αδιαφορία για κάποιες από αυτές αποτελούν αγκυλώσεις του παρελθόντος. Αυτό που κατεβάζει κόσμο στο δρόμο για την υπεράσπιση της ζωής του μπορεί να είναι εξίσου τα εργασιακά δικαιώματα και ο φόβος να γυρίσεις μόνη στο σπίτι το βράδυ. Η ανάδειξη μιας συνέχειας ανάμεσα σε αυτές –και άλλες βέβαια!- μορφές καταπίεσης είναι που στρώνει το δρόμο για τη συνολικότερη αμφισβήτηση του κυρίαρχου καπιταλιστικού, ρατσιστικού και πατριαρχικού συστήματος.

Η απεργία που καλείται για τις 8 Μάρτη αποτυπώνει ακριβώς τη συνολικότητα των αιτημάτων: αποχή τόσο από την αμειβόμενη όσο και τη μη αμειβόμενη εργασία. Πρόκειται για καλέσματα σε ολικό σταμάτημα κάθε γυναικείας δραστηριότητας, σε κλασική απεργία, ακόμα και σε αποχή από την κατανάλωση. Αφορά τόσο εργασιακούς χώρους όσο και το νοικοκυριό, τις εργαζόμενες εκτός σπιτιού και τις άνεργες, αυτές που έχουν έγγραφα αλλά και εκείνες που τα στερούνται, τις φοιτήτριες και τις συνταξιούχες. Όλες. Αφορά τόσο τη σεξουαλική βία, τις παρενοχλήσεις και τα αναπαραγωγικά δικαιώματα όσο και την ελαστικοποίηση της εργασίας, τη μισθολογική ανισότητα και τη διάλυση των παροχών πρόνοιας. Αφορά κάθε πτυχή της ζωής μας.

Αυτό που έχει ξεκινήσει δεν φαίνεται να σταματάει στην 8η Μάρτη, είναι μόνο η αρχή. Στην Ιταλία οι γυναίκες δηλώνουν χαρακτηριστικά: «Από παλίρροια σε ωκεανό. Είμαστε μια καταιγίδα. Και καμιά πλαγιά δεν μπορεί να μας σταματήσει».

 

Διαβάστε ακόμα

Πέρα από το νεοφιλελεύθερο φεμινισμό: Για ένα φεμινισμό του 99% και μια Διεθνή Αγωνιστική Απεργία στις 8 Μάρτη  

Εμείς στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζουμε, αγωνιζόμαστε, το 2017 και κάθε χρόνο

 

Share

Παιχνίδια «για κορίτσια» και οι συνέπειές τους

dolls460

της Δήμητρας Κογκίδου*

Η απόφαση του υπουργείου Οικονομίας για τη μη εμπορική προβολή ιδιαίτερα σεξουαλικοποιημένων προϊόντων, που απευθύνονται σε μικρά παιδιά, είναι θετική -και θα πρόσθετα και άλλων που υποκινούν ρητορική μίσους γενικότερα.

•Είναι ιδιαίτερα ανησυχητικό ότι υπάρχουν στην αγορά –όχι μόνον στην ελληνική– πάρα πολλά προϊόντα που, ενώ έχουν σχεδιαστεί ειδικά για μικρά παιδιά, συνδέονται πάρα πολύ με μια αντικειμενοποιημένη σεξουαλικότητα των ενηλίκων και επηρεάζουν την ανάπτυξή τους με διάφορους τρόπους, καθώς προτείνουν στα μικρά παιδιά που δεν έχουν εμπειρία ζωής ένα ορισμένο στυλ ζωής και αποτελούν πολιτισμικά πρότυπα.

•Υπάρχουν πάρα πολλά παιδικά προϊόντα, όπως παιχνίδια, ρούχα –αποκριάτικα και μη- που είναι μικρογραφίες των μεγάλων και αναπαριστούν εικόνες σέξι και σεξουαλικοποιημένων προσώπων, χωρίς τελικά να λαμβάνεται υπόψη η ηλικιακή καταλληλότητα κάποιων αντικειμένων, συνηθειών και εξαρτημάτων.

Τα προϊόντα αυτά δεν προβάλλουν υγιή μηνύματα και πρότυπα για την εξωτερική εμφάνιση και τη σεξουαλικότητα, δεν προσφέρουν ένα υγιές πρότυπο αυτοεκτίμησης, ούτε σεβασμού, αποδοχής και αγάπης του σώματος, ούτε προστατεύουν την παιδική ηλικία, καθώς δεν δίνουν την ευκαιρία στα παιδιά να ζήσουν ως παιδιά και έξω από τα καταναλωτικά πρότυπα.

Τα περισσότερα από αυτά τα προϊόντα απευθύνονται στα κορίτσια.

•Για παράδειγμα, υπάρχουν πολλές υπερσεξουαλικοποιημένες αποκριάτικες στολές για κορίτσια, που πέρα από το γεγονός ότι διαστρεβλώνουν την εικόνα ορισμένων επαγγελμάτων, όπως η σέξι νοσηλεύτρια, μαθαίνουν στα κορίτσια ότι πρέπει να επιδιώξουν αυτό το πρότυπο ομορφιάς, ότι η ομορφιά είναι το βασικό συστατικό της γυναικείας ταυτότητας και πρέπει να την κυνηγούν και τα περιορίζουν σε ένα μικρό εύρος ενδιαφερόντων και δραστηριοτήτων.

Προϊόντα αυτού του τύπου «για κορίτσια» επηρεάζουν αρνητικά την αυτοεικόνα των κοριτσιών, την αυτοεκτίμησή τους, τις μελλοντικές προοπτικές τους στην προσωπική και στην επαγγελματική ζωή.

Γιατί να μην υπάρχουν πολλές αποκριάτικες στολές που να εμπνέουν και να μην περιορίζουν τα κορίτσια, όπως διάσημων γυναικών σε πολλούς τομείς, ή γυναικών σε πολλούς επαγγελματικούς ρόλους, αλλά με ρεαλιστική απεικόνιση;

Αυτό είναι εξίσου σημαντικό και για τα αγόρια, καθώς θα έχουν μια αίσθηση της συμβολής των γυναικών σε διάφορους τομείς, θα βλέπουν ότι μπορούν οι γυναίκες να είναι ισχυρές, δημιουργικές και γεμάτες αυτοπεποίθηση.

•Επίσης, αν δούμε τις απεικονίσεις και τα μηνύματα σε μερικά ρούχα για βρέφη και μικρά παιδιά, θα διαπιστώσουμε ότι ορισμένα αναπαράγουν στερεότυπες αντιλήψεις για τους έμφυλους ρόλους. Ορισμένες λεζάντες: «Συμβουλή για γονείς: κλειδώστε τις κόρες σας», «Μελλοντική νύφη», «Γίνε ήρωας», «Χρειάζομαι έναν ήρωα», «Όμορφη», «Χαριτωμένη», «Πολύ έξυπνος», «Έτσι είναι τα αγόρια», «Εκπαιδεύομαι για να γίνω Batman», «Εκπαιδεύομαι για να γίνω η γυναίκα του Batman», «Εκθαμβωτική», «Άρχοντας του Παιχνιδιού», «Γεννημένη για να φοράω διαμάντια».

Πάρα πολλοί γονείς και ψυχολόγοι έχουν εκφράσει την ανησυχία τους για το φαινόμενο των ιδιαίτερα σεξουαλικοποιημένων προϊόντων για παιδιά –ιδιαίτερα για κορίτσια- που ακολουθεί το μάρκετινγκ τα τελευταία χρόνια, καθώς η τακτική αυτή έχει ως αποτέλεσμα τα παιδιά να αποκτούν αντικείμενα που τα παγιδεύουν σε μια υποτιθέμενη ωριμότητα, αλλά στην πραγματικότητα η κρίση τους, η γνωστική και συναισθηματική τους ανάπτυξη δεν συμβαδίζει με αυτήν.

Τα κοινωνικά μηνύματα που συμβάλλουν στη σεξουαλικοποίηση των κοριτσιών προέρχονται από τη βιομηχανία της ψυχαγωγίας, της μόδας και των παιχνιδιών.

Έχουμε έντονα σεξουαλικοποιημένους χαρακτήρες, υπερβολικά θηλυκή και σέξι μόδα για κορίτσια, μακιγιάζ σε πολύ μικρές ηλικίες, εξαιρετικά περιποιημένα μαλλιά, μανικιούρ, τακούνια, υπερβολικά λεπτό σώμα με έντονες καμπύλες, επίμονη ενασχόληση με την εικόνα σώματος, αναπαραστάσεις των κοριτσιών ως «μικρές κυρίες» κ.ά.

Για παράδειγμα, ορισμένες κούκλες μόδας με ιδιαίτερα σέξι εσώρουχα/ρούχα και άλλα εξαρτήματα, σαρκώδη χείλη και έντονο βάψιμο, που απευθύνονται σε κορίτσια κάτω των 10 ετών, δίνουν το μήνυμα στα κορίτσια είναι ότι «το σεξ είναι δύναμη, είναι εμπόρευμα».

Μπορεί το μάρκετινγκ να χρησιμοποιεί την τακτική με τα σεξουαλικοποιημένα προϊόντα για παιδιά ως έναν τρόπο για να διευρύνει τη ζήτηση, αλλά αυτό είναι ένα πολύ σοβαρό ζήτημα για να το αφήσουμε μόνο στην αγορά, καθώς μπορεί να αποβεί επικίνδυνο για την ψυχική υγεία και για την προώθηση ενός υγιούς κοινωνικού προτύπου για τα κορίτσια.

Η πρόωρη σεξουαλικοποίηση των κοριτσιών μπορεί να επηρεάσει την ευημερία τους, καθώς έχουμε πάρα πολλά δεδομένα που τεκμηριώνουν ότι έχει αρνητικές επιπτώσεις σε ένα ευρύ φάσμα τομέων, συμπεριλαμβανομένης της γνωστικής λειτουργίας, της σωματικής και ψυχικής υγείας, της σεξουαλικότητας και των στάσεων και αντιλήψεων για τους έμφυλους ρόλους.

Πολλές μεγάλες επιστημονικές ενώσεις, όπως η Αμερικανική Ένωση Ψυχολόγων (APA) προειδοποιούν και έχουν αναλάβει εκστρατείες ενημέρωσης για τις επιπτώσεις που έχει να ενθαρρύνονται τα μικρά κορίτσια να υιοθετούν συμπεριφορές που δεν είναι συμβατές με την ηλικία τους και τα θέτουν σε έναν πρόωρο σεξουαλικό ρόλο, γεγονός που μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία προβλημάτων αυτοεικόνας, αυτοπεποίθησης, στην ανάπτυξη κατάθλιψης και διαταραχών πρόσληψης τροφής.

Για παράδειγμα, το προβαλλόμενο ανέφικτο πρότυπο ομορφιάς που δίνουν ως μήνυμα πολλά από τα παραπάνω προϊόντα μπορεί να συμβάλουν στη δημιουργία νευρικής ανορεξίας στα νεαρά κορίτσια.

Το ανησυχητικό είναι ότι η διάγνωση των διαταραχών πρόσληψης τροφής (που συνδέονται άμεσα με τη δυσαρέσκεια για την αυτοεικόνα και την αυτοεκτίμηση) γίνεται σε όλο και μικρότερες ηλικίες κοριτσιών, σύμφωνα με τους ειδικούς στα θέματα αυτά.

Πάρα πολλά μικρά κορίτσια αποπειρώνται να κάνουν δίαιτα για να μεταμορφωθούν στα προβαλλόμενα γυναικεία πρότυπα που δεν συνάδουν ούτε με την ηλικία τους ούτε πάντα με την πραγματικότητα.

Σε κοινωνικό επίπεδο, υπάρχει ένα θέμα με το γεγονός ότι τα ορισμένα παιχνίδια «για κορίτσια» –πέρα από το ότι προωθούν ένα συγκεκριμένο πρότυπο ομορφιάς και τα κορίτσια καλούνται να προσαρμοστούν σε αυτό από μικρή ηλικία- τονίζουν στα κορίτσια πόσο σημαντική είναι η εμφάνιση και στρέφουν την προσοχή τους στο να θέτουν ως προτεραιότητα την περιποίησή τους και όχι άλλα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους ή άλλες τους δεξιότητες.

Αυτό, επιπρόσθετα, συμβάλει στην πρόωρη σεξουαλικοποίησή τους και κατά συνέπεια στην αντικειμενοποίηση των γυναικών [Αμερικανική Ένωση Ψυχολόγων (APA), Task Force on the Sexualization of Girls] (1).

Η σεξουαλικοποίηση των κοριτσιών μπορεί να έχει αρνητικές επιπτώσεις σε άλλες ομάδες (π.χ. αγόρια και ενήλικες άνδρες και γυναίκες), καθώς και στην κοινωνία ευρύτερα.

Η έκθεση σε πολύ περιορισμένα ιδανικά της γυναικείας σεξουαλικής ελκυστικότητας μπορεί να προκαλέσει δυσκολίες σε μερικούς άνδρες να βρουν μια «αποδεκτή» σύντροφο ή να απολαύσουν πλήρως τη συντροφικότητα.

Ενήλικες γυναίκες μπορεί να υποφέρουν, προσπαθώντας να προσαρμοστούν με όλο και νεαρότερα πρότυπα της ιδανικής γυναικείας ομορφιάς.

Στις γενικές κοινωνικές επιπτώσεις της πρόωρης σεξουαλικοποίησης των κοριτσιών μπορεί να ενταχθεί η αύξηση του σεξισμού γενικά, ότι λιγότερα κορίτσια ακολουθούν σταδιοδρομίες στον τομέα των φυσικών επιστημών, της τεχνολογίας, της μηχανικής και των μαθηματικών, η αύξηση της σεξουαλικής παρενόχλησης και της σεξουαλικής βίας, καθώς και η αυξημένη ζήτηση για παιδική πορνογραφία.

1.Βλ. The American Psychological Association- The APA Task Force on the Sexualization of Girls (2007). Στο: http://www.apa.org/pi/women/programs/girls/report-full.pdf

* Καθηγήτρια στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης, Πρόεδρος της Επιτροπής Φύλου και Ισότητας στο ΑΠΘ

Πηγή: εφημερίδα των συντακτών

 

Διαβάστε ακόμα

Πέρα από το ροζ και το γαλάζιο 

Τα παιχνίδια των παιδιών: Περισσότερο έμφυλα από ποτέ

 

Share

Οι «αμόρφωτοι» του έρωτα

sex_edu

Τα αποτελέσματα των ερευνών που είδαν χθες το φως της δημοσιότητας με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προφυλακτικού ήταν αποκαρδιωτικά. Το 22% των γυναικών στην Ελλάδα δηλώνουν ότι έχουν κάνει τουλάχιστον μία έκτρωση στη ζωή τους -οι μισές από αυτές έφηβες- ποσοστό που αποτελεί άλλη μια θλιβερή πρωτιά μας στην Ευρώπη. Με δεδομένο, μάλιστα, ότι είναι επώδυνο για μια γυναίκα να μιλά γι’ αυτά τα θέματα, πιθανά το ποσοστό να είναι μεγαλύτερο.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980 οι φεμινίστριες έλεγαν με περισσή πίκρα ότι στην Ελλάδα η έκτρωση έπαιζε τον ρόλο της αντισύλληψης. Τότε η έκτρωση ήταν παράνομη, οι γυναικολόγοι δεν έγραφαν αντισυλληπτικά, τα προφυλακτικά ήταν συνδεμένα στο μυαλό της νεολαίας με τον αγοραίο έρωτα -δεν υπήρχε ακόμη AIDS- και τα σχολεία ήταν χωρισμένα σε Αρρένων και Θηλέων, βεβαίως χωρίς μάθημα σεξουαλικής αγωγής.

Στα σχεδόν σαράντα χρόνια που πέρασαν θα περίμενε κανείς ότι τα πράγματα θα είχαν βελτιωθεί θεαματικά. Δυστυχώς, όμως, παρά τις θετικές αλλαγές στο νομικό πλαίσιο, η έλλειψη σοβαρής και συστηματικής ενημέρωσης παραμένει. Όχι μόνο για τις μεθόδους αποφυγής μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης, αλλά και για τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Ακόμη πολλοί γονείς δεν έχουν την ευχέρεια, τη διάθεση ή τη δυνατότητα να ενημερώσουν τα παιδιά τους και είναι απαράδεκτο για την Πολιτεία να λειτουργεί ακόμη με τους όρους του χθες και να αφήνει αυτή την τόσο σημαντική υπόθεση στο Διαδίκτυο.

Στον 21ο αιώνα είναι υποχρέωση του σχολείου να διαπαιδαγωγεί και σεξουαλικά τους έφηβους και τις έφηβες και είναι τουλάχιστον θλιβερό -και απόλυτα υποκριτικό- να γίνεται τουλάχιστον επανάσταση από διάφορους… στυλοβάτες της ηθικής όταν το υπουργείο Παιδείας ανακοινώνει ότι θα διοργανώσει μια θεματική εβδομάδα για “έμφυλες ταυτότητες” στα σχολεία. Αντίθετα, θα έπρεπε να υπάρχει πίεση από γονείς και καθηγητές να ενταχθεί κανονικά η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στο εκπαιδευτικό σύστημα. Για να ξέρουν και οι νέοι, και οι νέες ότι έχουν ευθύνη απέναντι στο σώμα τους.

Μπορεί η Παγκόσμια Ημέρα Προφυλακτικού να μην έχει την… αίγλη της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου, αλλά έχει κάποιο νόημα το γεγονός ότι προηγείται κατά ένα εικοσιτετράωρο.

Πηγή: Αυγή

 

Διαβάστε ακόμα

Η σεξουαλική αγωγή στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα: Αποσπασματικές Δράσεις σε ένα Συγκεντρωτικό Σύστημα

Η Σεξουαλική Αγωγή δεν είναι μόνο Βιολογία

 

 

Share

Εμείς στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζουμε, αγωνιζόμαστε, το 2017 και κάθε χρόνο

καμια_ανοχη

Εμείς στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζουμε, αγωνιζόμαστε, το 2017 και κάθε χρόνο

Η ημέρα της γυναίκας δεν είναι μια μέρα για εκπτώσεις και προσφορές καλλυντικών σε γυναίκες. Ούτε και είναι μια μέρα για να δώσεις λουλούδια στο «ωραίο φύλο». Η ημέρα της γυναίκας, που καθιερώθηκε το 1911 προς τιμή των κινητοποιήσεων εργατριών της κλωστοϋφαντουργίας στις ΗΠΑ το 1908, συμβολίζει τους αγώνες των γυναικών για ίσα δικαιώματα, στην εργασία και στο σπίτι. Κι εμείς πιάνουμε το νήμα, την κλωστή των αγώνων, που ξεκινά αιώνες πριν, και φτάνει σήμερα στην Τουρκία, στο Κομπάνι, στην Πολωνία, στην Λατινική Αμερική, στις ΗΠΑ την επομένη κιόλας της εκλογής του Trump.

Ζούμε καθημερινά, ως γυναίκες, τις συνέπειες της κρίσης, της ανεργίας, της επισφάλειας, τους περιορισμούς και την βία της πατριαρχίας, του σεξισμού και της κουλτούρας του βιασμού. Βγαίνουμε στους δρόμους για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, από τα αναπαραγωγικά δικαιώματα και την κατακραυγή της ανδρικής βίας, μέχρι την εναντίωση στην επισφάλεια και τον περιορισμό των κοινωνικών παροχών. Βγαίνουμε στους δρόμους ενάντια στην ομοφοβία, στην τρανσφοβία και στο ρατσισμό.

Και στις 8 Μαρτίου θα ξαναβγούμε στο δρόμο.

Θα ενώσουμε τις φωνές μας με κάθε αγωνιζόμενη γυναίκα: γυναίκες που συμμετέχουν σε σωματεία, σε συλλογικότητες στις γειτονιές, σε δομές αλληλεγγύης και δίκτυα αλληλοβοήθειας· γυναίκες που επενδύουν κόπο και χρόνο για τη «φροντίδα» της κοινωνίας και την κοινωνική αλλαγή· γυναίκες που υπερασπίζονται το δικαίωμά τους στο σεξουαλικό και έμφυλο αυτοπροσδιορισμό και αρνούνται τις ταμπέλες και τους κοινωνικά επιβεβλημένους ρόλους. Αλλά και γυναίκες που έχουν γίνει χίλια κομμάτια για να ταΐσουν τα παιδιά τους και να φροντίσουν τις οικογένειές τους, γυναίκες μετανάστριες και πρόσφυγες που αναζητούν μια καλύτερη μοίρα. Θέλουμε ακόμα να ενώσουμε τις φωνές μας με όσους και όσες καταπιέζονται από την πατριαρχία και τους συμμάχους μας που αντιλαμβάνονται την ανάγκη εναντίωσης σε αυτή. Στόχος μας είναι να αντιταχθούμε συλλογικά στις πολιτικές, πολιτισμικές και οικονομικές επιθέσεις εναντίων των γυναικών και να καταστήσουμε ορατές τις ανάγκες και τις προσδοκίες μας. Μέχρι την ημέρα που θα γιορτάσουμε τη νίκη μας.

8η Μάρτη οι αγώνες των γυναικών μπροστά

Συγκέντρωση πλ. Κλαυθμώνος, ώρα 19.00 και πορεία προς τη Βουλή

Καμιά Ανοχή

Event στο Facebook εδώ

 

Διαβάστε ακόμα

Το ποτήρι ξεχείλισε: καμία ανοχή στους βιασμούς!

Ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!

Διαμαρτυρία και Πορεία ενάντια στους βιασμούς

Share

Ένας διαφορετικός Βαλεντίνος

FB_IMG_1487030636168

της Λίνας Φιλοπούλου

Απεργία πείνας στην Πουέρτα ντελ Σολ της Μαδρίτης ξεκίνησαν από την περασμένη Πέμπτη οκτώ γυναίκες επιβιώσασες έμφυλης βίας, απαιτώντας από την κυβέρνηση πολιτικές αντιμετώπισης της βίας κατά των γυναικών.

Τονίζουν ότι η κατάσταση που βιώνουν οι γυναίκες στην Ισπανία έχει φτάσει πλέον στο απροχώρητο και καθιστά την κρατική παρέμβαση επείγουσα. Καθημερινά δολοφονούνται γυναίκες και νεαρά κορίτσια ενώ από την αρχή του έτους έχουν ήδη χάσει το μέτρημα. Η αδιαφορία σκοτώνει εμάς τις γυναίκες. Πρόκειται για ζήτημα ζωής και θανάτου.

Την Τρίτη 14 Φεβρουαρίου καλούν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πλατεία Πουέρτα ντελ Σολ

#todasasol14F

#huelgadehambre

#pactodeestado #conmaltratonohaytrato #ASolVamosTodas

This slideshow requires JavaScript.

Share

Ναόμι Καουάσε: «Η ταινία μου είναι μια αχτίδα ελπίδας για εκείνους που βρίσκονται σε απόγνωση»

sweet_bean

του Γιάννη Κοντού

Από τις πλέον ιδιοσυγκρασιακές δημιουργούς ενός σινεμά των «μικρών» ανθρώπων, των μικρών χειρονομιών και των έντονων συναισθημάτων, η Γιαπωνέζα Ναόμι Καουάσε μας προσφέρει με το φαινομενικά ελάχιστα υποσχόμενο, κρίνοντας από τον τίτλο του, Γλυκό φασόλι ένα τρυφερό «διαμαντάκι» για τη χαρά, τη θλίψη και την ποίηση της καθημερινότητας. Πρωταγωνιστές, 2 μοναχικοί ήρωες, ο Σεντάρο και η ηλικιωμένη Τόκουε, που οι δρόμοι- και οι ιστορίες τους- συναντιούνται σε μια υπαίθρια καντίνα, η οποία πουλάει ντοραγιάκι (ένα είδος τηγανίτας με σάλτσα γλυκού κόκκινου φασολιού). Συζητώντας με την σκηνοθέτρια, με αφορμή την προβολή της ταινίας της από τις 9 Φεβρουαρίου σε διανομή της Mikrokosmos/Flisvos Films.

Σε ποιο βαθμό έχει διαμορφώσει η προηγούμενη εμπειρία και ενασχόλησή σας με τη δημιουργία ντοκιμαντέρ το αφηγηματικό και το οπτικό σας στιλ, καθώς και την επιλογή των θεματικών νημάτων;

Σε πολλές περιπτώσεις, μοτίβο στις ταινίες μου έχει αποτελέσει η ύπαρξη ανθρώπων που έρχονται και φεύγουν στη ζωή και ο χρόνος που περνώ μαζί τους. Επίσης, νιώθω πως η δημιουργία ταινιών ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας συμβαδίζουν και αλληλοεπηρεάζονται πολύ.

Το σινεμά σας είναι εκείνο των «μικρών» ανθρώπων, των μικρών χειρονομιών, των έντονων συναισθημάτων- ένα λυρικό σινεμά για τη χαρά, τη θλίψη, την ποίηση που εμφιλοχωρούν στην καθημερινότητα. Είναι έτσι;

Όπως επισήμανες, στις ταινίες μου συχνά προσπαθώ να εξυψώσω το συνηθισμένο με το να παρουσιάζω το σύμπαν που κρύβεται στις ζωές εκείνων, οι οποίοι δεν αφήνουν το σημάδι τους στην ιστορία, των απλών πολιτών. Για τα πράγματα που είναι δύσκολο να δούμε, που δεν μπορούν να ιδωθούν, χρησιμοποιώ το «φιλμ», προκειμένου να τα μεταφράσω και να τα μοιραστώ ως εκφράσεις με τους ανθρώπους.

Τα άνθη της κερασιάς φαίνεται να αποτελούν μια από τις κύριες μεταφορές για το χρόνο στο Γλυκό φασόλι. Ποια είναι η συμβολική τους σπουδαιότητα στην ιαπωνική παράδοση;

Αισθάνομαι ότι τα άνθη της κερασιάς ενσαρκώνουν την ιαπωνική κουλτούρα και μας δίνουν μια αίσθηση αρχής και τέλους. Αυτά τα λουλούδια είναι σε πλήρη ανθοφορία μόνο για πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Η ομορφιά του πώς πέφτουν στο έδαφος και τα όσα νιώθουν οι άνθρωποι, όταν με ανυπομονησία περιμένουν αυτή τη στιγμή, αντανακλούν την ευθραυστότητα της ζωής και τις αιώνιες ευχές. Η πνευματικότητα συνδέεται με την αρχαία Ιαπωνία και μέσα στις 4 εποχές και τα χαρακτηριστικά της φύσης. Όταν τελειώνει η άνοιξη, φτάνει το καλοκαίρι, έπειτα το φθινόπωρο και ο χειμώνας, καθώς νιώθουμε την εναλλαγή των εποχών, την αρχή και το τέλος τους. Είναι σαν να βιώνουμε διαφορετικά συναισθήματα, όπως «θλίψη» και «χαρά» την ίδια στιγμή.

Όπως το αντιλαμβάνομαι, το Γλυκό φασόλι είναι μια ελεγεία για τη ζωή, το θάνατο, τη μοναξιά, τις δεύτερες ευκαιρίες- και την ανάγκη να μοιραστείς ανήκουστες, παραμελημένες ή ανεπιθύμητες ιστορίες. Περί αυτού πρόκειται, τελικά;

Εδώ βρίσκεται το σημείο, όπου η «λέπρα» αποτυπώνει της «αχρείαστες και αγνοημένες ιστορίες», οι οποίες, όπως ξέρεις, υφίστανται κατά εκατομμύρια σε όλο τον κόσμο. Νιώθω ότι αυτή η ταινία μπορεί να είναι εκείνη η αχτίδα ελπίδας για εκείνους που βρίσκονται σε απόγνωση, όταν αισθάνονται ότι η ζωή τους έχει τελειώσει, ή δε θα έχουν ποτέ μια δεύτερη ευκαιρία. Εισπράττουμε κουράγιο από τη σπάνια ύπαρξη της «Τόκουε», η οποία γέμισε τη ζωή της ακούγοντας τη «φωνή» των γλυκών φασολιών.

Εφαρμόζετε την ίδια «χειροποίητη» ευαισθησία στη δημιουργία των ταινιών σας με της Τόκουε, όταν φτιάχνει τα ντοραγιάκι;

Δε νομίζω πως είμαι δεξιοτέχνης, αλλά σίγουρα θεωρώ τον εαυτό μου ως συυγραφέα που εισάγει χειροποίητη ευαισθησία στην τέχνη του.

Τι αναζητάτε κυρίως στους ηθοποιούς και τις ηθοποιούς, επαγγελματίες ή ερασιτέχνες, όταν κάνετε κάστινγκ για μια ταινία;

Τα «μάτια» τους. Τα «μάτια» τους είναι αυτό που αφηγείται ό,τι βρίσκεται στην καρδιά. Ακόμα και για εκείνους, οι οποίοι διαθέτουν πιο εκλεπτυσμένη έκφραση, είναι το μάτι τους ο τόπος που κατοικεί η ψυχή τους, κι αυτό δίνει δύναμη στη ρίζα του φιλμ.

Πόσο, και προς ποια κατεύθυνση, έχει αλλάξει η ιαπωνική κοινωνία, την οποία παρατηρείτε τόσο στενά, στη διάρκεια των χρόνων που γυρίζετε ταινίες;

Νομίζω ότι έχει αλλάξει πολύ. Πώς ξοδεύεται ο «χρόνος», πώς επικοινωνούμε με «ανθρώπους», αυτά τα σημαντικά πράγματα έχουν γίνει εύκολα. Αρχικά, στην ιαπωνική πολιτιστική αισθητική όσα ήταν δύσκολο να αποκτηθούν απαιτούσαν χρόνο και ζύμωση, ώσπου κάτι «αυθεντικό» να βρεθεί. Αυτός είναι ο λόγος που κάτι τέτοιο φυλασσόταν σαν θησαυρός και θεωρείτο «ξεχωριστό». Στο σημερινό κόσμο μας, η ευκολία και η άνεση έχουν προοδεύσει και αυτή η ίδια η πρόοδος έχει ως συνέπεια την καταλήστευση της παράδοσης, της κουλτούρας και της μοναδικότητας. Αφού η ανταλλαγή ήταν κάτι δύσκολο για το νησιωτικό μας έθνος, η μοναδικότητα ανθούσε, αλλά τώρα, με την εξάπλωση του ίντερνετ, η ευκολία έχει γίνει κυρίαρχη.

Υπάρχει ένα γυναικείο ή θηλυκό βλέμμα στο σινεμά και, αν ναι, κατά ποια έννοια διαφοροποιείται από το αρσενικό/αντρικό; Ποια έχει υπάρξει η μεγαλύτερη πρόκληση, την οποία βιώσατε ως γυναίκα, στην ανδροκρατούμενη κινηματογραφική βιομηχανία;

Όντως αισθάνομαι ότι αυτό είναι κατά κάποιο τρόπο αλήθεια, αν και δεν μπορούμε να κατηγοριοποιούμε και να ταξινομούμε τους ανθρώπους με ευκολία. Η θηλυκότητα στους άντρες και η αρρενωπότητα στις γυναίκες υφίστανται. Ναι ή όχι, μαύρο ή άσπρο, υπάρχει αναρίθμητη ποικιλομορφία- και υπάρχει μέσα μας, επίσης. Κατανοώ απολύτως την ανακουφιστική αίσθηση που προκύπτει με τις κατηγορίες, αλλά πιστεύω πως οι εκφράσεις, οι οποίες δεν κατηγοριοποιούνται, είναι αυτές που συνδέονται με τη γέννηση καλλιτεχνών όπως εγώ. Με αυτή την έννοια, η πρόκλησή μου είναι να μην κατηγοριοποιούμαι, αλλά να συνεχίζω να εκφράζω τη μοναδικότητά μου, η οποία μπορεί να αναχθεί στις καταβολές μου. Για να το θέσω απλά, το να μη χάσω τον «εαυτό» μου.

Από τον καιρό του ντεμπούτου σας μυθοπλασίας Suzaku, που προβλήθηκε στις Κάννες 20 χρόνια πριν, έχετε υπάρξει ανάμεσα στις «αγαπημένες» σκηνοθέτριες του φεστιβάλ ανά τα χρόνια. Αισθάνεστε έτσι; Πού αποδίδετε τη σταθερή εμπιστοσύνη των προγραμματιστών του στη δουλειά σας;

Αναμφίβολα, εισπράττω αγάπη απο τις Κάννες. Και πράγματι νιώθω ότι με έχουν γαλουχήσει. Όπως έχω δηλώσει κι άλλοτε, νομίζω πως αυτό συμβαίνει γιατί συνεχίζω να δημιουργώ «κάτι που μόνο η Ναόμι Καουάσε μπορεί να δημιουργήσει».

 

Ευχαριστώ ιδιαιτέρως την Ναόμι Καουάσε, η οποία βρήκε το χρόνο να απαντήσει στις ερωτήσεις μου εν μέσω post-production της καινούριας της ταινίας Radiance, και την βοηθό της Deguchi Chiharu για την πολύτιμη συνδρομή της στη διεξαγωγή της συνέντευξης.

Η ταινία της Ναόμι Καουάσε Γλυκό φασόλι προβάλλεται από τις 9 Φεβρουαρίου στους κινηματογράφους σε διανομή της Mikrokosmos/Flisvos Films.

Πηγή: εναντιοδρομίες

 

Share

Οι Αφγανές που πολεμούν για την τέχνη!

αφγανιστάν1

της Ιφιγένειας Κοντού

Αντί για σφαίρες… νότες. Αντί για όπλα… πινέλα και σπρέυ. Αντί για πεδίο μάχης, ο καμβάς ή ο τοίχος. Αντί για μάχες… συναυλίες και εκθέσεις. Τα κορίτσια που γεννήθηκαν μέσα στον πόλεμο, υπηρετούν την ειρήνη μέσα από τις τέχνες. Στο Αφγανιστάν. Τη χώρα όπου οι άλλες  γυναίκες φορούν ακόμη τη γνωστή γαλάζια μπούρκα…

Negin Khpalwak – Το κορίτσι που κρατάει τη μπαγκέτα…

Το κορίτσι που με το ένα χέρι κρατά τη μπαγκέτα και με το άλλο αγγίζει την καρδιά, είναι η 20χρονη Negin Khpalwak από το ανατολικό Αφγανιστάν. Η πρώτη γυναίκα μαέστρος στη χώρα της. Διευθύντρια της πρώτης ορχήστρας στο Αφγανιστάν που αποτελείται αποκλειστικά από γυναίκες! Είναι η ορχήστρα Zohra με 35 κορίτσια-μουσικούς, από 13 έως 20 ετών, όλες από το Εθνικό Ινστιτούτο Μουσικής του Αφγανιστάν.

Αυτό από μόνο του είναι ένα νέο που χαϊδεύει τα αυτιά…

Όταν το δει κανείς στο ιστορικό του πλαίσιο, σε ένα Αφγανιστάν όπου οι Ταλιμπάν απαγόρευαν για χρόνια τη μουσική κι όπου οι συντηρητικοί ακόμη μισούν τις νότες όσο και τις γυναίκες… ε τότε η πρώτη γυναίκα διευθύντρια ορχήστρας στο Αφγανιστάν είναι μια επανάσταση! Η νεαρή ταλαντούχα και θαρραλέα Negin γράφει ιστορία με αόρατα γράμματα που σχηματίζει η μπαγκέτα της στον αέρα!

Οι γονείς της Negin προσπάθησαν με κάθε τρόπο να την σταματήσουν. Ο θείος της την έχει επικηρύξει: «Όπου σε βρω, θα σε σκοτώσω. Μας ντρόπιασες».

Εξαρτάται τι εννοεί κανείς ντρόπιασμα… Η ορχήστρα Zohra υπό την διεύθυνση της Negin έδωσε μια συναυλία στο Παγκόσμιο Οικονομικό Forum στο Νταβός τον περασμένο Ιανουάριο ενώ λίγες μόνο μέρες αργότερα, στις 25 Ιανουαρίου 2017, κέρδισε το βραβείο Freemuse Award.

Το μεγαλύτερο όνειρο της Negin είναι μια υποτροφία για να σπουδάσει μουσική στο εξωτερικό. «Θα συνεχίσω να παίζω μουσική» λέει η Negin. «Δεν νιώθω ασφαλής αλλά όταν οι άνθρωποι με βλέπουν και λένε:“να η Negin!” αυτό μου δίνει δύναμη!».

Καλή δύναμη Negin!

αφγανιστάν2

Shamsia Hassani – Το κορίτσι που ζωγραφίζει τους τοίχους…

Το κορίτσι που υπογράφει το mural που ακόμα δεν έχει στεγνώσει, είναι η μοναδική street artist μιας χώρας που μέχρι πρότινος έβλεπε στους τοίχους μόνο σημάδια από σφαίρες. Είναι η 26χρονη Shamsia Hassani από το Kandahar του Αφγανιστάν.

Τα graffiti της Shamsia απεικονίζουν συνήθως [γαλάζιες] γυναίκες – παλιότερα με μπούρκα και πιο πρόσφατα με hijab-, δυναμικές φιγούρες που ανατρέπουν τα στερεότυπα των Ταλιμπάν. [Μερικές από αυτές τολμούν ακόμα και  να χορεύουν!]

Όταν δεν διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ, η Shamsia, η οποία είναι από τα ιδρυτικά μέλη του Berang Arts Organization, ετοιμάζει την επόμενη έκθεσή της [μέχρι σήμερα έχει λάβει μέρος σε εκθέσεις σε: Γερμανία, Αυστραλία, Ιράν, Ινδία, Βιετνάμ, Ελβετία, Δανία Νορβηγία, Καναδά, ΗΠΑ.

Το οξύμωρο είναι ότι ενώ το graffiti απαγορεύεται στον Δυτικό κόσμο, στο Αφγανιστάν όπου απαγορεύονται χίλια-δυο, το graffiti όχι μόνο επιτρέπεται αλλά και ενθαρρύνεται [!] από την κυβέρνηση. ‘Οχι βέβαια ότι η Shamsia δεν έχει προβλήματα… Δεν βλέπουν όλοι με ενθουσιασμό την τέχνη της. Υπάρχουν ακόμη πολλοί συμπατριώτες  της  που πιστεύουν ότι οι γυναίκες δεν έχουν καμιά δουλειά να βγαίνουν στον δρόμο και να ανακατεύονται με μπογιές και σπρέυ… Η θέση τους είναι στο σπίτι τους.

H Shamsia έχει το όραμά της: «Θέλω να ζωγραφίσω με χρώμα πάνω σε όλες τις κακές αναμνήσεις του πολέμου στους τοίχους. Αν ζωγραφίσω πάνω από όλες αυτές τις αναμνήσεις τότε θα σβήσω τον πόλεμο από το μυαλό των ανθρώπων. Θέλω να κάνω το Αφγανιστάν διάσημο για την τέχνη του όχι για τον πόλεμό του».

Μακάρι να τα καταφέρεις Shamsia!

αφγανιστάν3

Nabila Horakhsh. Το κορίτσι που αγαπάει την αφηρημένη τέχνη…

Το κορίτσι που ποζάρει με σταυρωμένα τα χέρια, κάθε άλλο παρά μένει με σταυρωμένα τα χέρια μπροστά στον καμβά…Η  28χρονη Nabila Horakhsh γεννήθηκε και ζει πάντα στην Καμπούλ. Στην ίδια πόλη σπούδασε  Γλώσσα και Λογοτεχνία παίρνοντας το πτυχίο της από το Πανεπιστήμιο της Πρωτεύουσας. Την κέρδισε όμως η ζωγραφική ενώ ασχολείται επίσης με τη φωτογραφία και  τη δημοσιογραφία.

Μία από τις πρώτες εικαστικούς αλλά και επιμελήτριες στην Πρώτη Έκθεση Σύγχρονης Τέχνης του Αφγανιστάν, η Nabila προωθεί τη μοντέρνα τέχνη στη χώρα της. Είναι η επικεφαλής του Berang Arts Organisation που έχει στόχο να φέρει περισσότερους καλλιτέχνες στη ζωγραφική, να γίνουν περισσότερες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις και να ανοίξει νέους δρόμους ώστε η νεολαία της χώρας να ανακαλύψει και να εξοικειωθεί με τις εικαστικές τέχνες, είναι κάτι σαν μια τονωτική ένεση στην κουλτούρα της χώρας. Τα έργα της [μικρές εκρήξεις από τολμηρό φλογερό κόκκινο σε μαύρο, δέντρα και σώματα δίχως πρόσωπα, με εξπρεσσιονιστικές αναφορές] έχουν συμπεριληφθεί σε εκθέσεις στο Αφγανιστάν, το Ιράν, τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και αλλού.

«Νιώθω ότι κάθε πρόσωπο είναι σαν ένα δέντρο. Κι όταν η σκληρότητα αυτού του κόσμου έρχεται, πονάει, φωνάζει, προσπαθεί να φύγει…το σχήμα του ανθρώπου αλλάζει όπως ένα δέντρο αλλάζει στην καταιγίδα, τα φύλλα του πέφτουν, τα κλαδιά του σπάνε, γίνεται ένα τίποτα…τελειώνει. Αλλά αρχίζει μια άλλη ζωή…».

Όλη η ζωή μπροστά σου Nabila!

Όλη η χώρα πάνω σας Negin, Shamsia, Nabila…

αφγανιστάν4

Μαζί με τη Sonita Alizadeh, τη φωνή των ανήλικων κοριτσιών, τις άλλες αφγανές ράπερ: την Paradise Sorouri και την Soosan Firooz… τη ζωγράφο και γλύπτρια Malina Sulliman… τη ζωγράφο Khadija Hashemi, κάντε τη δική σας γενιά να μάθει τις τέχνες αντί για τον πόλεμο.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμα

Η Γυναικεία Ομάδα Ποδηλασίας του Αφγανιστάν υποψήφια για το Νόμπελ Ειρήνης

 

Share

Πέρα από το νεοφιλελεύθερο φεμινισμό: Για ένα φεμινισμό του 99% και μια Διεθνή Αγωνιστική Απεργία στις 8 Μάρτη  

women

 

Οι μαζικές πορείες γυναικών στις 21 Γενάρη μπορεί να σηματοδοτήσουν την αρχή ενός νέου κύματος μαχητικού φεμινιστικού αγώνα. Αλλά πού ακριβώς θα επικεντρώνεται αυτός ο αγώνας; Κατά την άποψή μας, η αντίδραση ενάντια στον Τραμπ και τις  επιθετικά μισογυνικές, ομοφοβικές, τρανσφοβικές και ρατσιστικές του πολιτικές δεν είναι αρκετή· πρέπει επίσης να στοχοποιήσουμε τη συνεχιζόμενη νεοφιλελεύθερη επίθεση στις κοινωνικές παροχές και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Παρότι ο κραυγαλέος μισογυνισμός του Τραμπ αποτέλεσε το έναυσμα για τη μαζική απάντηση τις 21ης  Γενάρη, η επίθεση κατά των γυναικών (και όλου του κόσμου της εργασίας) έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετό καιρό. Οι συνθήκες ζωής των γυναικών, ιδιαίτερα των έγχρωμων, των εργαζομένων, των ανέργων και των μεταναστριών, έχουν επιδεινωθεί σταθερά τα τελευταία 30 χρόνια, λόγω της χρηματιστικοποίησης και της εταιρικής παγκοσμιοποίησης. Ο “lean-in” και οι άλλες παραλλαγές του εταιρικού φεμινισμού έχουν απογοητεύσει τη συντριπτική πλειοψηφία από εμάς, που δεν έχουμε πρόσβαση στην αυτο-προώθηση με ατομικούς όρους και την εταιρική ανέλιξη και των οποίων οι συνθήκες ζωής μπορούν να βελτιωθούν μόνο μέσω πολιτικών που υπερασπίζονται την κοινωνική αναπαραγωγή, διασφαλίζουν αναπαραγωγική δικαιοσύνη και εγγυόνται τα δικαιώματα των εργαζομένων. Κατά την άποψή μας, το νέο κύμα της κινητοποίησης των γυναικών πρέπει να αντιμετωπίσει όλους αυτούς τους προβληματισμούς με κατά μέτωπο. Πρέπει να είναι ένα φεμινισμός για το 99%.

Το είδος του φεμινισμού που αναζητούμε ήδη αναδύεται διεθνώς, από αγώνες σε όλο τον κόσμο: από την απεργία των γυναικών στην Πολωνία κατά της απαγόρευσης των αμβλώσεων, στις απεργίες και τις πορείες των γυναικών στη Λατινική Αμερική κατά της ανδρικής βίας· από τις μαζικές διαδηλώσεις γυναικών τον περασμένο Νοέμβρη στην Ιταλία, στις διαμαρτυρίες και την απεργία των γυναικών για την υπεράσπιση των αναπαραγωγικών τους δικαιωμάτων στη Νότια Κορέα και την Ιρλανδία. Το εντυπωσιακό σε αυτές τις κινητοποιήσεις είναι ότι πολλές από αυτές συνδύαζαν αγώνες κατά της ανδρικής βίας με την εναντίωση στην ελαστικοποίηση της εργασίας και τις μισθολογικές ανισότητες, ενώ αντιτάσσονταν επίσης στην ομοφοβία, την τρανσφοβία και τις ξενοφοβικές πολιτικές για τη μετανάστευση. Μαζί, προαναγγέλλουν ένα νέο διεθνές φεμινιστικό κίνημα με μια διευρυμένη ατζέντα, που είναι ταυτόχρονα αντιρατσιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντιετεροσεξιστική και αντι-νεοφιλελεύθερη.

Θέλουμε να συμβάλουμε στην ανάπτυξη αυτού του νέου, διευρυμένου φεμινιστικού κινήματος

Ως πρώτο βήμα, προτείνουμε να βοηθήσουμε στην οικοδόμηση μιας διεθνούς απεργίας κατά της ανδρικής βίας και σε υπεράσπιση των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων, στις 8 Μαρτίου. Σε αυτό, συντασσόμαστε με φεμινιστικές ομάδες από περίπου τριάντα χώρες, που έχουν απευθύνει αντίστοιχη έκκληση. Η ιδέα είναι να κινητοποιηθούν γυναίκες, trans- γυναίκες και όλοι όσοι τις υποστηρίζουν σε μια διεθνή ημέρα αγώνα: μια μέρα απεργίας, πορειών, κλεισίματος δρόμων, γεφυρών και πλατειών, αποχής από την οικιακή εργασία, τη φροντίδα και την εργασία του σεξ, μποϊκοταρίσματος και αμφισβήτησης των μισογυνιστικών πολιτικών και επιχειρήσεων και απεργιών σε εκπαιδευτικά ιδρύματα. Οι δράσεις αυτές στοχεύουν στο να καταστήσουν ορατές τις ανάγκες και τις προσδοκίες εκείνων τις οποίες ο νεοφιλελεύθερος φεμινισμός αγνοεί: τις γυναίκες στην επίσημη αγορά εργασίας, τις γυναίκες που εργάζονται στον τομέα της κοινωνικής αναπαραγωγής και της φροντίδας, τις άνεργες και επισφαλώς εργαζόμενες γυναίκες.

Ασπαζόμενες ένα φεμινισμό για το 99%, εμπνεόμαστε από την Αργεντίνικη συμμαχία Ni Una Menos. Η βία κατά των γυναικών, όπως εκείνες την ορίσανε, έχει πολλές όψεις: είναι η ενδοοικογενειακή βία, αλλά και η βία της αγοράς, του χρέους, των καπιταλιστικών σχέσεων ιδιοκτησίας και του κράτους· η βία των πολιτικών που συνεπάγονται διακρίσεις εναντίον των λεσβιών, των τρανς και queer γυναικών, η βία της ποινικοποίησης των μεταναστευτικών ροών από το κράτος, η βία των μαζικών φυλακίσεων και η θεσμική βία κατά του γυναικείου σώματος μέσω της απαγόρευσης των αμβλώσεων και της ελλιπούς πρόσβασης σε δωρεάν υγειονομική περίθαλψη και δωρεάν αμβλώσεις. Η οπτική τους επικαιροποιεί τη δική μας αποφασιστικότητα να αντιταχθούμε στις θεσμικές, πολιτικές, πολιτιστικές και οικονομικές επιθέσεις εναντίον μουσουλμάνων γυναικών και μεταναστριών, έγχρωμων, εργαζόμενων και άνεργων γυναικών, λεσβίων, των μη συμμορφούμενων με ένα φύλο και των trans-γυναικών.

Οι πορείες στις 21 Γενάρη έδειξαν ότι και στις ΗΠΑ μπορεί να υπάρχει ένα νέο φεμινιστικό κίνημα εν τη γενέσει. Είναι σημαντικό να μη χαθεί η δυναμική. Ας ενωθούμε στις 8 Μάρτη για να απεργήσουμε, να κατέβουμε στους δρόμους και να διαδηλώσουμε. Ας αδράξουμε την ευκαιρία αυτής της διεθνούς ημέρας δράσης για να τελειώσουμε με το νεοφιλελεύθερο φεμινισμό και να τον αντικαταστήσουμε με ένα φεμινισμό για το 99%, έναν από τα κάτω, αντικαπιταλιστικό φεμινισμό – ένα φεμινισμό σε αλληλεγγύη με τις γυναίκες της εργασίας, τις οικογένειές και τους συμμάχους τους διεθνώς.

 

Cinzia Arruzza

Tithi Bhattacharya

Angela Davis

Nancy Fraser

Linda Martín Alcoff

Keeanga-Yamahtta Taylor

Rasmea Yousef Odeh

 

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε τη σελίδα στο facebook εδώ και το event εδώ 

#womenstrikeus #march8strike

 

Share

Μήνυση για ομοερωτοφοβία και αντισημιτισμό κατά Μητροπολίτη Σεραφείμ – πάλι δεν εφαρμόστηκε η αυτόφωρη διαδικασία

Homophobia

Την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2017 με πρωτοβουλία του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ), το ΕΠΣΕ, το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήνας Athens Pride, η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (ΟΛΚΕ), οι ΛΟΑΤ ΑμεΑ και το Blender Patras υπέβαλαν ηλεκτρονικά στο Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας της ΓΑΔΑ την ακόλουθη μήνυση κατά του Μητροπολίτη Πειραιά Σεραφείμ για ομοερωτοφοβικές και αντισημιτικές δηλώσεις του στο τηλεοπτικό σταθμό Ε την ίδια ημέρα. Από την απάντηση που έστειλε στις μηνύτριες οργανώσεις το Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας της ΓΑΔΑ, η οποία αναπαράγεται στη συνέχεια μαζί με την ανταπάντηση των οργανώσεων, συνάγεται πως και τη φορά αυτή το Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας της ΓΑΔΑ προχώρησε σε εφαρμογή της αυτόφωρης διαδικασίας, την οποία είχε ενεργοποιήσει στην ανάλογη μήνυση κατά του Κώστα Πρέκα (η οποία είχε τότε αγνοηθεί από την ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. και τον προϊστάμενο Υπουργό οι οποίοι για την παράλειψη αυτή μηνύθηκαν). Και αυτή τη φορά η ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. αγνόησε την παραγγελία για αναζήτηση στα όρια του αυτοφώρου που έκανε το Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας της ΓΑΔΑ. Είναι ξεκάθαρο πως κυβέρνηση και διωκτικές αρχές δεν επιθυμούν τη συστηματική και χωρίς διακρίσεις εφαρμογή του αντιρατσιστικού νόμου εκτός από τις περιπτώσεις που τον επικαλούνται επιλεκτικά για λόγους που δεν έχουν καμιά σχέση με το κράτος δικαίου (όπως στην περίπτωση κατά του Αρτέμη Σώρρα).

 

Προς “Δ.Α.Α. /Υ.Κ.Α.6” <Daa.yka6@astynomia.gr>

3 Φεβρουαρίου 2017

Θέμα: Επείγουσα μήνυση με αίτημα κίνησης αυτόφωρης διαδικασίας κατά Μητροπολίτη Σεραφείμ

Κυρίες/Κύριοι

Σήμερα στην εκπομπή της τηλεόρασης “Ε” «Φτιάξε Καφέ να στα Πω», ο Μητροπολίτης Σεραφείμ έκανε ακραίες ομοερωτοφοβικές και αντισημιτικές δηλώσεις που παραβιάζουν το Άρθρο 1 του Ν. 927/79 με τις επιβαρυντικές περιστάσεις της παραγράφου 5 του άρθρου αυτού (τέλεση από δημόσιο λειτουργό) και αποτελούν κατάχρηση εκκλησιαστικού αξιώματος (Άρθρο 196 ΠΚ). ΟΙ δηλώσεις υπάρχουν στο βίντεο https://www.youtube.com/watch?v=MFsHPdokXZ4 ενώ οι βασικές ρατσιστικές εκφράσεις υπάρχουν και στο ακόλουθο δημοσίευμα. Με την παρούσα τον μηνύουμε και ζητούμε την κίνηση της αυτόφωρης διαδικασίας όπως προβλέπει ο νόμος για κάθε περίπτωση. Αιτούμεθα να μας γνωρίσετε αριθμό πρωτοκόλλου της καταγραφής της μήνυσης και ενημέρωση για τις ενέργειές σας.

«Τραγωδία η ομοφυλοφιλία!»: Άγριος τσακωμός Σεραφείμ-Καινούργιου

Η αντιπαράθεση κυβέρνησης και Εκκλησίας για τα σεμινάρια περί ομοφυλοφιλίας στα σχολεία ήταν ένα από τα θέματα της εκπομπής «Φτιάξε καφέ να στα πω». Η Κατερίνα Καινούργιου συνομίλησε με τον Μητροπολίτη Πειραιώς, Σεραφείμ αλλά η κατάσταση… ξέφυγε.

«Είναι μια συμπεριφορά αντιανθρώπινη!»

Ο Μητροπολίτης Πειραιά χρησιμοποίησε πολύ βαριές εκφράσεις: «Για την Εκκλησία αυτές οι συμπεριφορές αποτελούν θανάσιμες καταστάσεις. Είναι μια συμπεριφορά αντιανθρώπινη! Η ομοφυλοφιλία είναι μια τραγωδία! Μια σεξουαλική τραγωδία! Είναι ψυχοπαθολογική εκτροπή».

Μάλιστα, δεν δίστασε να συγκρίνει τους ομοφυλόφιλους με τους παιδεραστές και τους κτηνοβάτες!

Τότε, η Κατερίνα Καινούργιου έγινε έξαλλη: «Τι λέτε τώρα; Πώς μπορείτε να λέτε κάτι τέτοιο; Μα συγκρίνετε την ομοφυλοφιλία με την παιδεραστία και την κτηνοβασία;».

Στη συνέχεια, δημοσιογράφος της εκπομπής υποστήριξε πως στους κόλπους της Εκκλησίας λειτουργούν πολλοί ομοφυλόφιλοι ιερείς, με αποτέλεσμα να βγει εκτός εαυτού: «Είστε συκοφάντρια! Αν τους ξέρετε να τους καταγγείλετε! Είναι εγκληματίες!».

Η ένταση χτύπησε… κόκκινο ε όταν παρενέβη μιλήσει ένας εκπαιδευτικός για το θέμα. Ο κ. Σεραφείμ πέταξε μικρόφωνα και ακουστικά και αποχώρησε φωνάζοντας.

 

Από: Δ.Α.Α. /Υ.Κ.Α.6 <daa.yka6@astynomia.gr>

3 Φεβρουαρίου 2017

Θέμα: Re: Επείγουσα μήνυση με αίτημα κίνησης αυτόφωρης διαδικασίας κατά Μητροπολίτη Σεραφείμ

ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ

Σας καλούμε δυνάμει του άρθρου 213 Π.Κ. να προσέλθετε στην Υπηρεσία μας και καταθέσετε σχετικώς, προκειμένου να διακριβωθούν: ο χρόνος και ο τόπος τέλεσης της πράξης, καθώς και η φύση των τελουμένων αδικημάτων προκειμένου ενημερώσουμε αρμόδιο Εισαγγελέα και να παραγγείλει σχετικώς.

 

Προς: “Δ.Α.Α. /Υ.Κ.Α.6” <daa.yka6@astynomia.gr>

3 Φεβρουαρίου 2017

Θέμα: Re: Επείγουσα μήνυση με αίτημα κίνησης αυτόφωρης διαδικασίας κατά Μητροπολίτη Σεραφείμ

Ευχαριστούμε για την απάντηση.

Με όλο το σεβασμό στο έργο σας παρακαλούμε δεχθείτε την απάντηση πως ο χρόνος και ο τόπος τέλεσης της πράξης προκύπτουν πέρα από κάθε αμφιβολία από το βίντεο (σήμερα στο κανάλι Ε), ενώ η φύση των τελουμένων αδικημάτων περιγράφεται στη μήνυση καθώς δε διώκονται αυτεπάγγελτα τη γνωρίζει καλύτερα όλων μας ο/η αρμόδια Εισαγγελέας.

Παρακαλούμε πάντως να μας αποστείλετε τον αριθμό πρωτοκόλλου που δώσατε στη μήνυση.

Ευχαριστούμε.

Πηγή: racistcrimeswatch

 

 

Share

Κάλεσμα για αντισεξιστική συγκέντρωση-παρέμβαση, Δευτέρα 6/2, Δικαστήρια Βόλου

ariei_violence

Με αφορμή τον ξυλοδαρμό φοιτήτριας από καθηγητή του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας το βράδυ της Πέμπτης (διαβάστε εδώ), την Δευτέρα στη 1, ώρα εκδίκασης της υπόθεσης, συγκεντρωνόμαστε με αντισεξιστική συνέπεια στα δικαστήρια του Βόλου.

Στεκόμαστε αλληλέγγυα δίπλα σε κάθε κακοποιημένη θηλυκότητα, ενάντια στην πατριαρχική βία του κάθε μάτσο @ρχιδαρά.

Σπάμε την συγκάλυψή του λέκτορα από την τοπική κοινωνία, είτε αυτό είναι αποσιώπηση του περιστατικού από τοπικά μμε, είτε σεξιστικό ξεκατίνιασμα που κατηγορεί τη γυναίκα πως έφταιγε, πως τα «θελε και τα παθε», διάδοση πολλών τερατολογικών σεναρίων που δίνουν άλλοθι στον θύτη.

Ενάντια σε κάθε εξουσία που θέλει να ελέγχει και ασκεί βία στα σώματά μας με κάθε τρόπο, ενάντια στην ματσίλα και την «ηθικά» «δίκαιη» βία, ενάντια στη συνέννοχη σιωπή και συγκάλυψη κάθε αγέλης.

Ο σεξισμός είνα φασισμός.

V

πηγή: vforvolos

 

Share

Friend Zone: ένα προϊόν της πατριαρχίας

friendzoned

της Esra Dogan

Περίπου τρία χρόνια πριν, στις 23 Μαΐου 2014, στην περιοχή Isla Vista της Καλιφόρνια των ΗΠΑ, ένας νεαρός φοιτητής, ο Elliot Rodger, σκότωσε 6 άτομα, 4 άντρες και 2 γυναίκες, και τραυμάτισε 14, πριν αυτοκτονήσει. Στο βίντεο με τίτλο Elliot Rodger‘s Retribution που αναρτήθηκε στο Youtube, στο οποίο μίλησε για τα κίνητρα που τον οδήγησαν στην επίθεση, εξήγησε ότι ήταν 22 χρονών και ακόμα παρθένος και ήθελε να τιμωρήσει τις γυναίκες που τον απέρριπταν και τους σεξουαλικά ενεργούς άντρες που ζούσαν μια ζωή πιο διασκεδαστική από τη δική του. Η οργή και το μίσος του Rodger ενάντια στις γυναίκες επειδή δεν του προσέφεραν τη στοργή και τη σεξουαλική ευχαρίστηση που ένιωθε ότι δικαιούταν ως νεαρός φοιτητής, ήταν αναμφίβολα παράδειγμα μιας τρομακτικής μορφής ακραίου μισογυνισμού.

Θυμήθηκα σήμερα αυτό το φρικτό συμβάν, καθώς έπεσα πάνω σε ένα παλιό tweet που ήταν snapshot κάποιων tweet που αφορούσαν το συμβάν και στα οποία οι χρήστες εξέφραζαν τη συμπόνοια τους για την άσχημη συναισθηματική κατάσταση του δολοφόνου, ως αποτέλεσμα της συνεχούς απόρριψής του από τις γυναίκες. Κάποιοι μάλιστα είχαν γράψει ιδιαίτερα ενοχλητικά tweet, όπως για παράδειγμα:

– Βλέπετε κορίτσια, αυτά παθαίνετε όταν συμπεριφέρεστε σε ένα καλό παιδί σαν σκουπίδι.

– Πραγματικά τον λυπάμαι. Η απόρριψη είναι οδυνηρή.

– Κορίτσια, να το θυμάστε αυτό την επόμενη φορά που θα βάλετε κάποιον στη friend zone.

– Ελπίζω εσείς οι γυναίκες να πήρατε ένα μάθημα. Σταματήστε να είστε ψηλομύτες και καθίστε στο έρμο το παιδί.

Ανατρίχιασα όταν θυμήθηκα πόσες φορές εγώ κι άλλες φίλες μου ήμαστε δακτυλοδεικτούμενες επειδή αντιμετωπίζαμε τελείως φιλικά τους άντρες που ενδιαφέρονταν για εμάς. Αρκετές φορές μας κατηγόρησαν και για χειραγώγηση και για κατάχρηση της καλοσύνης των αντρών που μας φέρονταν τόσο ωραία. Τους επιτρέψαμε να μας βοηθήσουν όταν χρειαζόμασταν κάτι, είχαμε φιλική στάση αλλά απορρίπταμε τις προτάσεις τους για ερωτικές ή σεξουαλικές σχέσεις μαζί τους. Πώς τολμήσαμε να τους δώσουμε ελπίδες (!) και μετά να πούμε όχι; Πώς τολμήσαμε να ήμαστε φιλικές αλλά να τους απορρίψουμε βάζοντάς τους στη λεγόμενη «friend zone».

Η «friend zone» είναι μια αγγλική έκφραση που περιγράφει την εξής κατάσταση: μια φιλική σχέση που ο ένας θέλει να τη γυρίσει σε ερωτική ενώ ο άλλος όχι. Σε κοινωνικό επίπεδο χρησιμοποιείται κυρίως για να επισημάνει τα αρνητικά συναισθήματα του άντρα που απορρίπτεται ερωτικά από μια γυναίκα και τις περισσότερες φορές συνδέεται με το σύνδρομο του «καλού παιδιού».

Μάλλον σας έχει τύχει τουλάχιστον μια φορά να ακούσετε τα παράπονα ενός φίλου σας ότι είναι καλό παιδί αλλά η γυναίκα που τον ενδιαφέρει το παραβλέπει αυτό και τον βάζει στο «friend zone». Πολλοί από εμάς τείνουμε να λυπόμαστε και να συμπονούμε το καλό παιδί που δέχεται την απόρριψη και μειώνουμε και απεχθανόμαστε τη σκύλα που τον απέρριψε, ειδικά αν θέλει να είναι με κάποιον άλλο, ένα από τα «κακά παιδιά» που υπάρχουν εκεί έξω. Σε αυτές τις περιπτώσεις δημιουργείται η εντύπωση ότι ένα καλό παιδί πρέπει να λάβει σε αντάλλαγμα για την καλή του συμπεριφορά προς τις φίλες του σεξ ή μια ερωτική σχέση.

Όπως υποστηρίζουν οι φεμινίστριες, ο όρος χρησιμοποιείται με αρκετά μισογυνιστική έννοια και ενισχύει τα στερεότυπα φύλου, υπονομεύοντας τη σημασία της συναίνεσης από την πλευρά της γυναίκας και του δικαιώματός της να πει «ΟΧΙ». Με άλλα λόγια, ο όρος «friend zone» δομείται πάνω σε μια πατριαρχική και σεξιστική αντίληψη που ρίχνει το φταίξιμο στη γυναίκα επειδή βάζει τις επιθυμίες και τα θέλω της πάνω από τα συμφέροντα των αντρών.

Η φεμινίστρια blogger Amanda Marcotte αναφέρει ότι η έννοια «friend zone» προέρχεται από μια θεωρία σύμφωνα με την οποία στις γυναίκες δεν αρέσει και τόσο το σεξ, αλλά είναι ένας τρόπος γι’ αυτές ώστε να τραβούν την προσοχή, ενώ τείνουν να κάνουν σεξ μόνο με άντρες που τις παιδεύουν πριν τις προσέξουν και όχι με αυτούς που τους δίνουν την προσοχή τους «δωρεάν».  Κατά κάποιο τρόπο βασίζεται στον μύθο ότι οι γυναίκες κοιμούνται μόνο με τα κακά παιδιά, ενώ τα καλά παιδιά που τους δείχνουν ενδιαφέρον τα βλέπουν μόνο φιλικά. Όπως λέει η Amanda Marcotte:

«Απορρίπτεται η πιθανότητα να αρέσει σε μια γυναίκα η παρέα σας και να υποθέτει ότι και για εσάς ισχύει το ίδιο. Αγνοείται επιδεικτικά η πιθανότητα να σας απέρριψε ευγενικά κι εσείς απλά να συνεχίζετε να την προσεγγίζετε, εκμεταλλευόμενοι την ευγενική της απροθυμία να σας πει να την παρατήσετε ήσυχη».

Είναι αλήθεια ότι είναι πολύ στενάχωρο να έχετε πραγματικά αισθήματα για κάποιον/-α και αυτός/-ή να μην ανταποκρίνεται. Μου έχει συμβεί κι εμένα και μάλλον και στους περισσότερους από εσάς. Δεν ισχυρίζομαι ότι ένας άντρας που είναι λυπημένος επειδή η ανταπόκριση που λαμβάνει από τη γυναίκα που του αρέσει είναι μόνο φιλική είναι φρικτός και θα πρέπει να σταματήσει να στεναχωριέται. Ωστόσο, είναι απλά σεξιστικό και μισογυνιστικό να προσπαθεί να ταπεινώσει τη γυναίκα για την απόρριψή της, στηριζόμενος στην αντίληψη ότι είναι δικαίωμά του να κάνει σεξ ή να είναι σε σχέση μαζί της.

Κατ’ αρχάς, η αντρική αντίληψη του δικαιώματος σε μια σεξουαλική/ερωτική σχέση αγνοεί τελείως τα συναισθήματα και τις αποφάσεις της γυναίκας. Ωστόσο, η γυναίκα θα πρέπει να είναι ελεύθερη να πει « ΟΧΙ » στην πρόταση μιας σχέσης, όπως είναι και ελεύθερη να λέει « ΝΑΙ », για οποιονδήποτε λόγο θέλει εκείνη. Δεν είναι υποχρεωμένη να έλκεται σωματικά, σεξουαλικά ή/και συναισθηματικά από οποιονδήποτε ενδιαφέρεται για εκείνη. Ούτε είναι υποχρεωμένη να νιώθει ευγνωμοσύνη για την προσοχή που της δίνει ένας άντρας. Αν ένας άντρας φέρεται καλά σε μια γυναίκα, η γυναίκα δεν είναι υποχρεωμένη να του το ανταποδώσει ανταμείβοντάς τον σεξουαλικά.

Φυσικά, δεν χρειάζεται καν να εξηγήσουμε ότι μια τέτοια «δικαιωματική» στάση απέναντι στο γυναικείο σώμα προέρχεται από την επιβλαβή διάσταση της πατριαρχικής εξουσίας και της αντρικής κυριαρχίας, καθώς και της σεξουαλικής αντικειμενοποίησης των γυναικείων σωμάτων, σύμφωνα με την οποία ο μοναδικός ρόλος μιας γυναίκας είναι να είναι σεξουαλική και ερωτική σύντροφος. Θα μπορούσε μάλιστα να φτάσει κανείς στο σημείο να πει δεν αξίζει σε μια γυναίκα να είναι φίλη με κάποιον που τη βλέπει ερωτικά. Συνεπώς, η πρόθεσή της να αναπτύξει αληθινή φιλία με έναν άντρα υποτιμάται σε μεγάλο βαθμό σε σχέση με τις σεξουαλικές επιθυμίες του άντρα. Όταν τελικά η γυναίκα, είτε ανοιχτά είτε εμμέσως, δείχνει την απροθυμία της να έχει σεξουαλική σχέση με τον άντρα αυτόν, μπορεί να κατηγορηθεί ότι τον αφήνει επίτηδες να τριγυρίζει κοντά της ή ακόμα και ότι εκμεταλλεύεται το φαινομενικά φιλικό του ενδιαφέρον.

Η αλήθεια είναι ότι αν το μόνο κίνητρο ενός άντρα για να φέρεται καλά σε μια γυναίκα είναι η προσδοκία σεξουαλικού ή συναισθηματικού ανταλλάγματος, τότε δεν είναι η γυναίκα που επιχειρεί να εκμεταλλευτεί την κατάσταση αποδεχόμενη απλώς την προσοχή του αλλά είναι ο άντρας που περιμένει κάποιο αντάλλαγμα. Πρέπει να σταματήσουμε να αποκαλούμε τους άντρες αυτούς «καλά παιδιά» και να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι απλώς πατριάρχες που πιστεύουν ότι τους ανήκει δικαιωματικά το γυναικείο σώμα. Επίσης, πρέπει να σταματήσουμε επειγόντως να διαβάλουμε τις γυναίκες για τις αποφάσεις που αφορούν το ίδιο τους το σώμα.

 

Share

Οι γυναίκες στους καταυλισμούς προσφύγων ζουν με το φόβο της σεξουαλικής βίας

προσφυγας

της Ιουλίας Λειβαδίτη

Οι γυναίκες στους καταυλισμούς προσφύγων ζουν με το φόβο της σεξουαλικής και έμφυλης βίας, χωρίς πρόσβαση σε υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας, σύμφωνα με έκθεση για τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες αναζητούσες άσυλο στην Ελλάδα.

Η έκθεση δημοσιεύθηκε στις 24/01 από την βρετανική ΜΚΟ Refugee Rights Data Project (RRDP) και οι ερευνητές μίλησαν με περισσότερους από 300 πρόσφυγες και εθελοντές σε εννέα στρατόπεδα και υποδομές φιλοξενίας στην Ελλάδα τον Νοέμβριο του 2016. Κατέγραψαν περιστατικά βιασμού, εξαναγκαστικής πορνείας, υποχρεωτικού γάμου και διακίνησης, τα οποία επηρεάζουν ιδιαίτερα τις νεαρότερες πρόσφυγες.

Σύμφωνα με τη μελέτη, οι δράστες των παραπάνω εγκλημάτων περιλαμβάνουν άλλους πρόσφυγες και εθελοντές. Από τις δομές που μελετήθηκαν κάποιες διοικούνται από την κυβέρνηση και ΜΚΟ ενώ άλλες  είναι αυτοδιαχειριζόμενες.

Μια εθελοντής ανέφερε πως σε έναν άτυπο καταυλισμό στην Αθήνα δεν υπήρχαν καθόλου μέτρα ασφαλείας για την προστασία των γυναικών, οι οποίες βρίσκονται σε ‘συνεχή κίνδυνο’ σεξουαλικής βίας.

Πάνω από το 46% των γυναικών δήλωσαν στους ερευνητές ότι δεν ένιωθαν ασφαλείς στους καταυλισμούς και 69% ότι διέμεναν σε υποδοχές που δεν κλείδωναν με ασφάλεια. Πολλές γυναίκες είπαν ότι φοβούνται να πάνε τουαλέτα το βράδυ γιατί ο χώρος είναι κακοφωτισμένος και τις κάνει ευάλωτες σε επιθέσεις.

Η Marta Welander, διευθυντής του RRDP, είπε στο Al Jazeera ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα πρέπει να βοηθήσουν τα θύματα κακοποίησης και να διασφαλίσουν ότι εφαρμόζονται τα κατάλληλα μέτρα για την προστασία των γυναικών προσφύγων.

«Η έκθεση αποκαλύπτει μια κρίσιμη έλλειψη επαρκούς ιατρικής και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης για τους επιζώντες της σεξουαλικής και έμφυλης βίας και την ανάγκη για την δημιουργία ειδικών ασφαλών χώρων μέσα σε όλους τους καταυλισμούς. Είναι εντελώς απαράδεκτο το γεγονός ότι η Ευρώπη αδυνατεί να παρέχει επαρκή προστασία, τα ελάχιστα στάνταρ για τις ευάλωτες γυναίκες και τα κορίτσια».

Ο Roland Schoenbauer, εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, δήλωσε ότι η οργάνωση ανησυχεί για τις καταγγελίες σχετικά με σεξουαλική και έμφυλη βία (sexual and gender-based violence SGBV) στους καταυλισμούς προσφύγων στην Ελλάδα.

«Κάθε φορά που γίνονται τέτοιες αναφορές, οι αρχές θα πρέπει να προχωρούν σε άμεση και διεξοδική έρευνα», είπε.

«Η βία αυτής της μορφής είναι στενά συνδεδεμένη με τις υποβαθμισμένες συνθήκες διαβίωσης στους χώρους που φιλοξενούν πρόσφυγες. Πολλοί χώροι δεν είχαν συσταθεί λαμβάνοντας υπόψη την πρόληψη ή την αντιμετώπιση τέτοιων κινδύνων, και αυτό συμβάλλει στην αύξηση κινδύνου και ευαλωτότητας», εξήγησε περαιτέρω.

Ο Schoenbauer δήλωσε ότι οι τοπικές αρχές θα πρέπει να λάβουν ‘τολμηρή δράση’ για την πρόληψη τέτοιων περιστατικών και ζήτησε περαιτέρω κατάρτιση ώστε οι εργαζόμενοι/εθελοντές στους χώρους αυτούς να μπορούν να παρέχουν συμβουλευτική υποστήριξη σε θύματα κακοποίησης.

Εκτός από την ασφάλεια, περισσότερο από τα τρία τέταρτα των γυναικών που ερωτήθηκαν δήλωσαν ότι είχαν αντιμετωπίσει προβλήματα υγείας, με την πλειοψηφία να αποδίδει τα προβλήματα αυτά στη σωματική και ψυχική καταπόνηση που συνεπάγεται η διαβίωση στους καταυλισμούς. Περίπου το 95% των γυναικών είπαν ότι έχουν περάσει κατάθλιψη, με τις μισές να δηλώνουν ότι ένιωθαν κατάθλιψη όλη την ώρα, σύμφωνα με τη μελέτη του RRDP.

Σύμφωνα με τη ΜΚΟ οι κάτοικοι πολλών καταυλισμών ζούσαν σε ανθυγιεινές συνθήκες, χωρίς πρόσβαση σε απαραίτητες υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας. Περίπου το ένα τέταρτο των γυναικών δήλωσαν ότι δεν ήξεραν πως θα είχαν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας σε περίπτωση που μείνουν έγκυες και 88% είπαν ότι δεν ξέρουν πού να βρουν αντισυλληπτικά.

Ολόκληρη η έκθεση εδώ

 

Διαβάστε ακόμα

Πόσο ασφαλής ήταν η Τουρκία για τη μικρή Αζιζέ;

Σεξουαλική εκμετάλλευση… όσο διαρκεί το ταξίδι

Share