Subscribe via RSS Feed

Author Archive for vgiannoul

Εργαζόμενες του σεξ και φεμινισμός: Μια συζήτηση με την κινηματογραφίστρια, Λίζι Μπόρντεν

girlgang

H Λίζι Μπόρντεν γύρισε δύο από τις πιο σημαντικές ταινίες της δεκαετίας του ’80. Η πρώτη της ταινία, Born in flames, βγήκε στις αίθουσες το 1983 και εκτυλίσσεται σε ένα κοντινό μέλλον, μετά από μια δημοκρατική σοσιαλιστική επανάσταση στις ΗΠΑ. Η ταινία παρακολουθεί μια ομάδα ριζοσπαστικών γυναικών, κυρίως ομοφυλόφιλες και έγχρωμες, που διαπιστώνουν ότι η νέα σοσιαλιστική κυβέρνηση δεν έχει επαρκώς απευθυνθεί στα ζητήματα πατριαρχίας και ρατσισμού και αποφασίζουν να οργανώσουν ένα «στρατό γυναικών» για να αγωνιστούν για μια επανάσταση μέσα στην επανάσταση.

Η επόμενη ταινία της, Working girls (1986), είναι μια ρεαλιστική ματιά στη ζωή γυναικών που εργάζονται σε ένα πορνείο του Μανχάταν. Παραμένει ακόμα και σήμερα μια από τις πλέον ρεαλιστικές, μη αισθησιακές κινηματογραφημένες απεικονίσεις της εργασίας του σεξ.

Τριάντα χρόνια μετά, οι ταινίες της είναι χρήσιμες για ακτιβιστές παραμένοντας τολμηρές και οραματικές όσο και την ημέρα που κυκλοφόρησαν. Πρόσφατα ένα φεμινιστικό ακαδημαϊκό περιοδικό αφιέρωσε ένα ολόκληρο τεύχος για την ταινία Born in flames, ενώ ακτιβιστές στο Allied Media Conference του Ντιτρόιτ αφιέρωσαν ένα ολόκληρο εργαστήριο για να συζητήσουν την ταινία.

Η Μπόρντεν δεν αποφεύγει να χαρακτηριστεί φεμινίστρια, αλλά, όπως και οι γυναίκες στις ταινίες της, νιώθει άβολα με αυτό που χαρακτηρίζεται ως λευκός φεμινισμός της μεσαίας τάξης. Οι χαρακτήρες του Born in flames αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους περισσότερο στον επαναστατικό φεμινισμό με ταξική και φυλετική συνείδηση, που εμπνέεται από την οργάνωση Combahee River Collective παρά από το Ms Magazine [www.msmagazine.com].

Η Λίζι Μπόρντεν ζει στο Λος Άντζελες και σχεδιάζει τα επόμενα έργα της. Ακολουθούν αποσπάσματα από μια συζήτηση μαζί της.

 

Τη συνέντευξη πήρε ο Τζόρνταν Φλάχερτι*

Εγινα κινηματογραφίστρια μάλλον τυχαία. Πήγα στη Νέα Υόρκη θέλοντας να γίνω ζωγράφος, αυτή ήταν η μεγάλη μου φιλοδοξία. Αγαπούσα την τέχνη και η Νέα Υόρκη ήταν η πόλη την οποία επισκεπτόμουν κάνοντας ότο στοπ, όταν σπούδαζα Ιστορία της Τέχνης στο κολέγιο Γουέλσλι, δυτικά της Βοστόνης. Συμπτωματικά βρέθηκα στον κόσμο της τέχνης, όταν μια καθηγήτριά μου με σύστησε για να γράψω στο περιοδικό Art Forum και έτσι γνώρισα πολύ κόσμο. Σύχναζα στο Max’s Kansas City με όλους τους σπουδαίους καλλιτέχνες της εποχής: Ρίτσαρντ Σέρα, Ρόμπερτ Σμίθσον κ.ά. Έγραφα για καλλιτέχνιδες όπως η Ιβόν Ρέινερ, η Τζοάν Τζόνας και η Σιμόν Φόρτι.

Ριζοσπαστικοποιόμουν από το φεμινιστικό κίνημα, αλλά δεν έβλεπα έγχρωμες γυναίκες να συμμετέχουν. Επίσης, ριζοσπαστικοποιόμουν από τη σεξουαλικότητά μου και την αποστροφή μου για την πατριαρχία. Έτσι για μένα, η ταινία Born in flames αποτελούσε την έκφραση αυτής που ήμουν εκείνη την περίοδο. Ήμουν κάποια που εξεγειρόταν ενάντια στο μικρό κορίτσι που ήμουν στα μάτια όλων των καλλιτεχνών που συναναστρεφόμουν, τους τιτάνες της τέχνης, και ζούσα σε ένα κόσμο όπου ο φεμινισμός, με τον οποίο ερχόμουν σε επαφή, ήταν μια εκδοχή με την οποία δεν μπορούσα να σχετιστώ. Τι είχα κοινό με την Γκλόρια Στάινεμ; Τίποτα.

Ταινία σαν εξερεύνηση

Η ταινία που σίγουρα με επηρέασε για να γυρίσω το Born in flames ήταν το Battle of Algiers. Αφηγούταν την ιδέα ότι η επανάσταση δεν τελειώνει ποτέ, συνεχίζεται διαρκώς. Ήθελα να εξερευνήσω αυτό το φάσμα: αγωνίζεσαι με λόγια, αγωνίζεσαι με τη δημοσιογραφία και τελικά αγωνίζεσαι με την ένοπλη αντίσταση. Πάντα φανταζόμουν ότι οι γυναίκες πρωταγωνίστριες στο Born in flames θα συλλαμβάνονταν, θα φυλακίζονταν και, όπως στο Battle of Algiers, θα υπήρχε ένα άλλο κύμα γυναικών που θα έπαιρνε τις θέσεις τους, γιατί ο αγώνας πρέπει να συνεχίζεται, γιατί δεν έχει αλλάξει το ζητούμενο. Δεν έχει αλλάξει για τις γυναίκες και δεν έχει αλλάξει για τις μειονότητες.

Αυτό εξερευνούσα και η ταινία απλώς έτυχε να είναι το μέσο. Δεν είχα ιδιαίτερη ανησυχία να είναι προσεγμένη. Στην πραγματικότητα, όσο πιο τραχιά έμοιαζε, τόσο το καλύτερο. Ήθελα να απευθύνεται στη βάση. Πήγαινα σε γκέι μπαρ, γύριζα στο δρόμο, έβρισκα γυναίκες και τις ρωτούσα αν ήθελαν να συμμετέχουν στην ταινία. Την δημιουργήσαμε μαζί. Αυτοσχεδιάζαμε και στη συνέχεια έπαιρνα ό,τι είχαμε γυρίσει και δημιουργούσα σκηνές που εντάσσονταν σε ένα σενάριο. Αυτή η διαδικασία κράτησε πέντε χρόνια.

Γύρισα το Born in flames αντίστροφα. Κοιτούσα ό,τι γύριζα, προσπαθούσα να μην το πειράξω, το μόνταρα κρατώντας ό,τι χρειαζόμουν και μετά έφτιαχνα αντίγραφα για ό,τι ήθελα να κρατήσω. Στη συνέχεια έγραφα κάποιο σενάριο, έβγαινα ξανά έξω, τράβαγα και έτσι δημιούργησα κάποιο είδος ιστορίας. Αν υπήρχε κάποια διαδήλωση, τοποθετούσα τους ηθοποιούς μας μέσα σε αυτή και τράβαγα. Ή έστηνα μια διαδήλωση και έβαζα μέσα πραγματικούς ανθρώπους.

Ένα λιοντάρι ή πεντακόσια ποντίκια;

Πολλές από τις γυναίκες στην ταινία δεν ήταν ηθοποιοί. Κάποιες επελέγησαν τυχαία στο δρόμο και έμειναν στην ταινία και άλλες έφυγαν. Ορισμένες υποδύονταν μια εκδοχή του εαυτού τους, όπως η Αντέλ. Οι περισσότερες γυναίκες που το έκαναν αυτό, έγραφαν το δικό τους υλικό. Η Αντέλ έγραψε ποίηση και μουσική για την ταινία. Η γυναίκα που πεθαίνει ήταν κάποια που βρήκα στο YMCA να παίζει μπάσκετ. Δεν είχε πρόθεση να γίνει ηθοποιός, ήταν πολύ άτσαλη, αλλά μου άρεσε η όψη της. Κάποιοι από τους άνδρες που παίζουν στην ταινία ήταν ηθοποιοί. Ο Ρον Βάουτερ από το Wooster Group και ο Έρικ Μποκοσιάν.

Ένας από τους θησαυρούς που είχα ήταν η Φλο Κένεντι. Δεν θυμάμαι πώς ακριβώς βρήκα την Φλο, γιατί ήταν δικηγόρος του Ms Magazine. Αλλά ανήκε στη ριζοσπαστική πλευρά, ήταν πολύ τολμηρή. Είπε κάτι πολύ όμορφο στην ταινία: «Τι προτιμάς να δεις να μπαίνει από την πόρτα, ένα λιοντάρι ή πεντακόσια ποντίκια;» Πεντακόσια ποντίκια μπορούν να κάνουν πολύ μεγάλη ζημιά και αυτό ήθελα με κάποιο τρόπο να δείξω με την ταινία.

Πάντοτε υποστηρίζω ότι υπάρχουν δύο τρόποι να γυρίσεις μια ταινία: με αφετηρία ένα ερέθισμα ή με αφετηρία ένα συμπέρασμα. Το Working girls ήταν συμπερασματική, διότι υπήρχε ένα σενάριο και από αυτό εκκινούσαμε, ενώ το Born in flames ήταν συνεπαγωγικό γιατί δημιουργήθηκε από σπόρους που φυτεύαμε καθώς τραβάγαμε.

«Working girls»

Η ιδέα για το Working girls γεννήθηκε καθώς μόνταρα υλικό από γυναίκες εν ώρα εργασίας για το Born in flames, σκηνές με γυναίκες να κάνουν πράγματα με τα χέρια τους, συμπεριλαμβανομένης μιας σκηνής όπου μια γυναίκα βάζει ένα προφυλακτικό στο πέος ενός άνδρα. Πολλές από τις γυναίκες που γνώρισα στα γυρίσματα του Born in flames ήταν πόρνες. Ήμουν σε ένα περιβάλλον όπου η πορνεία μου προκαλούσε ενδιαφέρον και η ιδέα της απομυθοποίησης του σεξ δημιούργησε το Working girls. Σκέφτηκα ότι κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά την πορνεία στη μεσαία τάξη, όλοι έχουν προκαταλήψεις. Ό,τι είχα δει στον κινηματογράφο ήταν είτε παθητικές γυναίκες που έκαναν στοματικό σεξ για πέντε ή δέκα δολάρια είτε πόρνες για την υψηλή τάξη. Και οι δύο εκδοχές αντιμετωπίζονταν με ρομαντισμό και στις ταινίες και στην πραγματικότητα. Δεν είχα ποτέ δει την πλήξη ενός πορνείου, την απεικόνιση της ίδιας της δουλειάς και του γεγονότος ότι η πορνεία είναι μια δουλειά σαν όλες τις άλλες. Αν αποφασίζεις ότι θέλεις να ξοδεύεις οκτώ ώρες και να δίνεις το κορμί σου, διότι δεν θέλεις να ξοδεύεις σαράντα ώρες και να δίνεις το μυαλό σου, είναι δική σου επιλογή. Το Working girls είναι περισσότερο μια ταινία για τη δουλειά παρά για το σεξ.

Απομυθοποίηση τώρα

Ορισμένοι πήγαν να δουν την ταινία νομίζοντας ότι μιλάει για σεξ. Αυτή η προσδοκία στην πραγματικότητα με εκτροχίασε ως κινηματογραφίστρια, διότι πολλοί με κατέγραψαν ως δημιουργό ερωτικών ταινιών και τέτοια σενάρια μου προσφέρονταν. Όμως επρόκειτο για τη λιγότερο ερωτική ταινία που θα μπορούσε να δει κανείς. Ήταν σαν ο θεατής να ήταν μια μύγα στον τοίχο και να παρακολουθούσε την εμπειρία των γυναικών με τους άνδρες πελάτες τους. Αντίθετα από την τυπική οπτική από την οποία παρουσιάζεται συνήθως ένα πορνείο σε μια ταινία, την αντρική, που βλέπει μια παράταξη κοριτσιών και σκέφτεται «ποιο ζαχαρωτό να διαλέξω σήμερα από το κουτί;». Έχεις την ευκαιρία να δεις τον τρόπο με τον οποίο οι γυναίκες ανταποκρίνονται στους άνδρες, σε αυτούς που δείχνουν σεβασμό και σε αυτούς που δεν δείχνουν. Επίσης, καμία από τις γυναίκες δεν έχει τέλειο σώμα και αυτό δείχνεται επίσης.

Αυτό που απολαμβάνω είναι οι ταινίες που απομυθοποιούν πράγματα που έχουν παρανοηθεί. Οι τάξεις με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα όπως και οι γυναίκες στα άκρα.

Δεν πήγα σε σχολή κινηματογράφου. Νομίζω αν είχα πάει, το Born in flames δεν θα είχε γυριστεί, διότι οι δάσκαλοι θα μου είχαν πει ότι οι ταινίες δεν γυρίζονται με αυτόν τον τρόπο. Δεν αρχίζεις μια ταινία χωρίς σενάριο, μόνο με μια ιδέα. Αυτή η ταινία, όμως, ξεκίνησε έτσι, με μια υπόθεση. Στα χέρια μου εξελίχθηκε σε μολότοφ γιατί πραγματικά ήθελα να ανατινάξω κάτι.

* Ο Τ. Φλάχερτι είναι κινηματογραφιστής και δημοσιογράφος, με έδρα τη Νέα Ορλεάνη. Μπορείτε να δείτε δουλειά του στο: jordanflaherty.org. Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο «Counterpunch» στις 28 Γενάρη 2015.

Πηγή: Εποχή

born-in-flames-movie-poster borden1

 

Share

Μουσουλμάνες στη Βόρεια Νιγηρία γράφουν ερωτικά μυθιστορήματα, ενίοτε ανατρεπτικά

Heart_08-2-805x450

του Γιάννη Κοντού

Οι περισσότερες και οι περισσότεροι τείνουμε να συνδέουμε τη Νιγηρία, και ιδίως το βόρειο τμήμα της, με την ισλαμική φονταμενταλιστική οργάνωση Boko Haram, η οποία ιδρύθηκε το 2002, έχει διακηρύξει την αφοσίωσή της στον ISIS και είναι ενεργή στη βορειονατολική Νιγηρία, το Νίγηρα, το Τσάντ και το βόρειο Καμερούν.

Στην ίδια περιοχή της Νιγηρίας, ωστόσο, και με επίκεντρο την πόλη Kano, παρατηρείται, παράλληλα, μια αξιοσημείωτη λογοτεχνική παραγωγή μυθιστορημάτων ερωτικού περιεχομένου, γραμμένων από Μουσουλμάνες. Οι συγγραφείς αυτές γράφουν στη γλώσσα Hausa, η οποία μιλιέται από 50 εκατομμύρια άτομα, αλλά η δουλειά τους σπάνια βγαίνει από τα σύνορα της συγκεκριμένης γεωγραφικής ζώνης. Οι γυναίκες αυτές, οι ζωές τους, οι φιλοδοξίες τους και οι δουλειές τους αποτελούν τα θέματα του φωτογραφικού λευκώματος-βιβλίου της πολυβραβευμένης Αμερικανίδας φωτογράφου Glenna Gordon Diagram of the Heart, το οποίο κυκλοφόρησε στις 11 Φεβρουαρίου από τις Red Hook Editions.«Οι συγγραφείς συγκρούονται με τους ισλαμιστές λογοκριτές και πουλάνε τα βιβλία τους σε μερικές από τις ίδιες αγορές που γίνονται στόχος από τους βομβιστές αυτοκτονίας της Boko Haram. Τα βιβλία αναφέρονται στην αγάπη και το γάμο. Κάποια είναι ανατρεπτικά και μιλάνε άφοβα ενάντια στο trafficking και το γάμο παιδιών, ενώ άλλα είναι υποτακτικά, συμβουλεύοντας τις γυναίκες πώς να ικανοποιούν τους συζύγους τους κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, προσφέροντας φαντασιώσεις απόδρασης, και ιστορίες του φτωχού κοριτσιού που συναντά τον πλούσιο άντρα. Οδηγούμενο από τα θέματα αυτών των μυθιστορημάτων, το Diagram of the Heart εξερευνά το ειδύλλιο, την παράδοση, την αγάπη και την απώλεια των ζωών των γυναικών στη Βόρεια Νιγηρία», εξηγεί η Glenna Gordon στο προσωπικό της site.

Περισσότερες πληροφορίες για την φωτογράφο, η οποία από το 2006 δουλεύει στην Αφρική, και το εν λόγω βιβλίο μπορείτε να αναζητήσετε στα http://glennagordon.com/ και http://prisonphotography.org/2016/02/03/the-muslim-women-who-write-romance-novels-in-northern-nigeria-subversively/

Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν την ανάρτηση, όπου ως επί το πλείστον απεικονίζονται ορισμένες από τις συγγραφείς, προέρχονται από αυτό.

Πηγή: hitandrun

Heart_11-1

Heart_02-2

Heart_35-1

Heart_06-2

Heart_22-1

Heart_31-1-1

Heart_28-1

Heart_04-2

diagram01

 

Share

To queer comic έχει και συνέχεια!

steve

της Γεωργίας Μανώλη και της Άννας Σιγαλού

Στο περασμένο Athens comicdom εκτός από την Smar γνωρίσαμε και τα σχέδια του Steve. Και κάπως έτσι προέκυψε μια χειμαρρώδης και ενδιαφέρουσα συζήτηση μαζί του! O Steve έχει γεννηθεί στην Αθήνα την περίοδο που εκδόθηκαν τα Linux και άρχισε να γιορτάζεται η απελευθέρωση της Λευκορωσίας, δηλαδή το 1991. Από μικρός διάβαζε Αστερίξ, Ντόναλντ και Σκρουτζ και άλλα κλασσικά. Άρχισε να ζωγραφίζει από πιτσιρίκι λοιπόν γιατί ήθελε να κάνει τον κόσμο να γελάει. Έτσι σπούδασε στην Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών Ορνεράκη σχέδιο και κόμικ το 2009-2013. Ασχολείται εκτός από το κόμικς, τη γραφιστική και την εικονογράφηση και με το τατουάζ. Πολλές ιστορίες για τα χιουμοριστικά σκιτσάκια του τις εμπνέεται από τη γιαγιά του! Περισσότερες πληροφορίες για τα σχέδια και το έργο του Steve αλλά και για επικοινωνία μαζί του θα βρείτε εδώ.

Πότε και πώς ξεκίνησες τα φανζινάκια;

Ξεκίνησα το 2013, είχα κυκλοφορήσει ένα χιουμοριστικό -που το συνεχίζω ακόμα και μάλιστα τώρα βγάζω το 4ο τεύχος, το «Ιδιοτρόπιο»- ένα sketchbook κι ένα queer φανζινάκι που μου ‘χαν πει τότε ότι δεν είχε ξαναβγεί κάτι τέτοιο στην Ελλάδα.

Το 2014 συνέχισα τα φανζίν κι έβγαλα τον «Αμφιλάτρη», ένα queer παραμυθάκι που σκόπευα να βγάλω ως graphic novel. Τελικά βγήκε με κάποιες εικόνες αλλά ήθελε όμως πολύ δουλειά για να βγει πιο ολοκληρωμένο, γιατί αρχικά θέλαμε να το βγάλουμε με μια φίλη μου ως διπλό: από τη μια πλευρά να είναι ο αμφιλάτρης κι από την άλλη μια ιστορία με πριγκίπισσες, όπου μια τρανς πριγκίπισσα ερωτεύεται μια λεσβία κλέφτρα.

Φέτος έβγαλα 4 φανζίνς (το ρεκόρ μου!): «Ιδιοτρόπιο», «Σκιτσούχτρα», «101 λόγοι για να μην αυτοκτονήσεις» και «Συγγνώμη queerie ποιος είστε;» το οποίο το ξανατύπωσα γιατί είχε κάποια λαθάκια μέσα, ψάχτηκα λίγο περισσότερο μετά την πρώτη έκδοση και το ξανάβγαλα βελτιωμένο.

Ρίχνω αρκετή δουλεία κυρίως για πλάκα, αλλά αξίζει. Σε ένα comicdom είχε έρθει μια κοπέλα και είδε το «Ιδιοτρόπιο» κι ενθουσιάστηκε κι αυτό ήταν τεράστια αμοιβή!

Ήσουν στην Αγγλία μέχρι πρόσφατα, τί έκανες εκεί;

Ήμουν για 2 μήνες αλλά χρειάστηκε να γυρίσω λόγω κάποιων δυσκολιών. Έψαχνα για δουλειά στην εικονογράφηση αλλά δυστυχώς είναι δύσκολη αγορά. Εκεί υπάρχει βέβαια περισσότερη ζήτηση και πληρώνουν καλύτερα σε σχέση με την Ελλάδα, εδώ πολλές φορές δεν πληρώνουν καθόλου. Εκεί όμως ζητάνε πολύ περισσότερα πράγματα: εμπειρία, πτυχία. Υπήρχαν πρακτικές δυσκολίες αλλά ήταν μια εμπειρία, ίσως ξαναφύγω στο μέλλον.

Steve_granma

Έχεις σκεφτεί να διδάξεις σχέδιο;

Σε σχολή δεν ξέρω αν μπορώ και δεν ξέρω αν νιώθω κι έτοιμος, δίδασκα όμως πέρυσι σε παιδιά δημοτικού σε ένα πρόγραμμα του δήμου και περνάγαμε πολύ καλά, τα αγαπούσα κιόλας, μάλιστα υπήρξε κι ένας πιτσιρικάς που ήθελε να κάνει κόμικς.

Τώρα μαθαίνω να χτυπάω τατουάζ. Δεν είναι ακριβώς αυτό με το οποίο σκόπευα ν ασχοληθώ αλλά μ αρέσει, έχει δουλειά και γνωρίζεις κι ενδιαφέροντα κόσμο, με ικανοποιεί αρκετά σαν προοπτική. Έχει πολύ ζήτηση και μπορείς να το κάνεις και να πληρώνεσαι που είναι καλό γιατί αυτή τη στιγμή επιβιώνω απ’ αυτά που πουλάω στο internet, ότι βγάλω από φανζίνς και από κάτι μπλουζάδικα με τα οποία συνεργάζομαι φτιάχνοντας στάμπες.

Στον χώρο των κόμικς πιστεύεις ότι ίσως έχεις μεγαλύτερη αποδοχή ως τρανς σε σχέση με άλλους επαγγελματικούς χώρους;

Μέχρι τώρα δεν έχω βιώσει κάτι ιδιαίτερα αρνητικό, ο καλλιτεχνικός χώρος είναι όντως πιο δεκτικός από άλλα επαγγέλματα. Όταν συστηνόμουν παλιότερα στον χώρο των κόμικς –προ μετάβασης- υπήρχαν κάποια άτομα που ρωτάγανε «α Steve, γιατί;» αλλά σε άλλους χώρους με απορρίπτανε εντελώς. Πέρα απ’ αυτά βέβαια δεν έχω δει κάτι ιδιαίτερα αρνητικό.

Πες μας δύο λόγια για την queer κόμικ σκηνή στην Ελλάδα, έχει απήχηση στον κόσμο; Η συζήτηση και έκθεση σε νέες καταστάσεις περνάει στην υπόλοιπη κοινωνία μέσω των κόμικς;

Κάποιος κόσμος εκτός queer κοινότητας έχει μια κάποια επαφή μέσω των κόμικς, πχ με το «Μαλάκα λεσβίες!», αν και δεν υπάρχουν και πολλά. Τα δικά μου απευθύνονται πιο πολύ μάλλον στην queer κοινότητα, αν και υπήρξε κόσμος που τα διάβασε και μου είπε μετά ότι σκέφτηκε κάτι παραπάνω. Διαβάζοντας τα η συμπεριφορά κάποιων άλλαξε, άρα θα ίσως και να συνεισφέρουν κάτι τα κόμικς. Νομίζω πως όταν αντιμετωπίζεις κάτι με χιούμορ είναι πιο εύκολο να απευθυνθείς στον κόσμο. Πολλοί κατηγορούν τις μειονότητες ότι είναι πάντα θυμωμένες και χρησιμοποιούν αυτόν τον θυμό σαν δικαιολογία για να μην τις ακούνε πολύ σοβαρά. Όταν βγάζεις κάτι με χιούμορ πολύς κόσμος θα το ακούσει πιο εύκολα, δυστυχώς είναι πιο εύκολο να πιάσεις κόσμο έτσι.

Βλέπεις δηλαδή την δουλειά σου σαν εργαλείο για να φέρεις σε επαφή έναν παραέξω κόσμο με αυτά τα θέματα;

Σίγουρα γιατί χρειάζεται κιόλας, ειδικά σε χώρες σαν την Ελλάδα όπου υπάρχουν ελάχιστες ελευθερίες, όπου πρέπει να στειρωθείς για να μπορέσεις ν αλλάξεις το όνομα σου. Εδώ το κράτος ορίζει το φύλο σου βάσει των γεννητικών σου οργάνων. Αν μια γυναίκα χρειαστεί να βγάλει τις ωοθήκες της, αποκτά το δικαίωμα να αλλάξει επίσημα φύλο, ενώ όσοι ζούνε χρόνια ως άντρες και δεν έχουν προχωρήσει σε χειρουργείο δεν το έχουν. Είναι σωστό να έχεις τη δυνατότητα να κάνεις χειρουργείο αλλά δεν θα πρέπει να είναι υποχρεωτικό.

steve_tumblr

Κάποιο σχόλιο όσον αφορά την πολιτική ορθότητα και τα κόμικς ή γενικά την pop κουλτούρα;

Είμαστε σε έναν κόσμο ο οποίος ορίζεται από τη διαφορετικότητα του και απαρτίζεται από διαφορετικά άτομα και έτσι στα έργα μας βάζουμε έναν πραγματικό κόσμο αντίστοιχα. Δεν μπορείς να πεις ότι είναι πολιτική ορθότητα το να βάζεις μαύρους σε μια αμερικάνικη πόλη επειδή όντως υπάρχουν μαύροι άνθρωποι σε μια αμερικάνικη πόλη! Γενικά όμως σήμερα που στα υπερ-ηρωικά κόμικς επικρατεί το white-sausage fest  δεν είναι καθόλου κακό να υπάρχει περισσότερη διαφορετικότητα.

Και η εκπροσώπηση queer χαρακτήρων στα κόμικς ή αλλού;

Μου αρέσουν οι δημιουργοί που ακούν το κοινό τους. Για παράδειγμα, οι δημιουργοί του video-game Dragon Age, το οποίο μάλιστα ξεκίνησε με bisexual χαρακτήρες, ανταποκρίθηκαν στο αίτημα του κοινού για trans χαρακτήρα. Δεν είναι θέμα λοιπόν πολιτικής ορθότητας. Όταν στα 24 μου έφτασα να δω έναν χαρακτήρα σαν εμένα σε κάποιο media έβαλα τα κλάματα! Και μάλιστα έναν χαρακτήρα που δεν είναι π.χ. tragedy porn ή τόσο δυστυχισμένος που είναι queer ή πεθαίνει τραγικά στο τέλος! Όταν έχεις ένα κοινό και αποφασίζεις ότι άτομα όλων των ιδιοτήτων, σωμάτων και χρωμάτων πρέπει να δουν το εαυτό τους κάπου και το κάνεις αυτό πραγματικά δεν έχεις να χάσεις τίποτα. Δηλαδή το να αλλάξεις ένα λευκό cis-straight άνδρα και να το βάλεις κάτι άλλο οι λευκοί cis-straight άνδρες δεν χάνουν τίποτα σε εκπροσώπηση αφού οι μισοί χαρακτήρες στα media είναι σαν αυτούς! Το να βάλεις λοιπόν χαρακτήρες από μειονότητα θα κάνει κάποια παιδιά λοιπόν να νιώσουν καλύτερα. Γιατί αλλιώς αναγκάζουν τους ανθρώπους μειονοτήτων να  μας λένε ότι δεν είστε αρκετά καλοί ή ενδιαφέροντες για να είστε πρωταγωνιστές! Και εκεί είναι το πρόβλημα μου με την πολιτική ορθότητα, είναι σαν να μου κάνουν τη χάρη να σε βάλουμε και σένα κάπου, δεν θέλω όμως να μου κάνουν καμία χάρη! Θέλω να με αντιμετωπίζεις σαν ολοκληρωμένο άτομο!

Skitsouxtra

Ένιωσες ότι πρέπει να υιοθετήσεις κάποιες μάτσο συμπεριφορές προκειμένου να υλοποιήσεις καλύτερα τον ρόλο του άντρα; Θυμάσαι τον σεξισμό που βίωνες πριν την μετάβαση;

Ξέρω άτομα που νιώθουν την ανάγκη να είναι σεξιστές, ομοφοβικοί, που πουλάνε ένα πολύ μάτσο στυλ, υπάρχουν συγκεκριμένες προσδοκίες ανάλογα με το φύλο. Κατά τη μετάβαση οι προσδοκίες αλλάζουν, τελικά όμως σου αρέσουν αυτά που σου άρεσαν και πριν. Θεωρώ ότι σε μια ιδανική κοινωνία δεν θα ταυτιζόμουν με κάποιο συγκεκριμένο φύλο, αλλά σ αυτήν την κοινωνία ταυτίζομαι πιο άνετα με το αντρικό.

Ωστόσο για κάποιο και μεγάλο κομμάτι της ζωής σου οι άλλοι σε αντιμετώπιζαν ως κορίτσι-πλέον ζεις ως trans άνδρας. Ποιες οι διαφορές και αν υπάρχουν στο πώς σε αντιμετωπίζουν οι άλλοι;

Όταν ζούσα στην Αγγλία σε κάποια δουλειά  για πρώτη φορά με αντιμετώπισαν σαν cis-άνδρα συνάδελφοι  οι οποίοι δεν ήξεραν ότι είμαι trans. Είναι πολύ περίεργο πώς φέρονται οι cis-άνδρες μεταξύ τους. Παρόμοιες διαφορές βλέπω όταν στην Ελλάδα μπαίνω σε ταξί! Όταν λοιπόν ήμουν μια κοπέλα στο ταξί ο οδηγός με ρώταγε «Τι κάνεις κοπελιά; Σπουδάζεις; Α με τα καλλιτεχνικά ασχολείσαι;». Τώρα οι πολιτικές συζητήσεις πάνε αβέρτα! Ούτε κοινωνικό πείραμα να είχα κάνει! Πρέπει να σας πω επίσης ότι αυτό που δεν μου έχει λείψει καθόλου είναι το σφύριγμα στο δρόμο! Ή παλιότερα π.χ. είχα ακούσει άπειρες φορές «εσείς οι γυναίκες» το οποίο δεν ακούω πια. Είναι ταυτόχρονα ικανοποιητικό και εκνευριστικό αφού δεν χρειάζεται πια να απαντάω σε όλους αυτούς τους μαλάκες αλλά από την άλλη ναι είναι εκνευριστικό γιατί νιώθω πια στο πετσί μου πόσο διαφορετική είναι η αντιμετώπιση του μέσου κόσμου. Με βολεύει που δεν είμαι αντικείμενο σεξισμού αλλά συνειδητοποιώ ωστόσο πολύ έντονα ότι ήμουν μέχρι πρόσφατα το αντικείμενο σεξισμού!!!

Έχεις κάποια ακτιβιστική δράση; Είσαι π.χ. σε κάποια ομάδα; Στο ΣΥΔ; Κάποιο σχόλιο για τον τρανς ακτιβισμό;

Δεν μπορώ να πω ότι συμμετέχω στο ΣΥΔ. Παρακολουθώ τη δράση τους ωστόσο. Γενικά δεν είμαι ειδικός να σχολιάσω-πιο πολύ θα κράξω από το internet! Δυστυχώς υπάρχει πολύ bullying σε αυτό το θέμα, αφού trans γυναίκες δέχονται επιθέσεις πολύ περισσότερο από τους trans άνδρες και μέσα μάλιστα στο queer χώρο. Κάτι τέτοιο μάλιστα βλέπουμε και στο Pride. Δεν πήγα το ’15 γιατί ήμουν Αγγλία αλλά και εδώ να ήμουν δεν θα πήγαινα. Καθώς πρόπερσι υπήρξαν αρκετά τρανσφοβικά περιστατικά και μάλιστα από τους ίδιους τους οργανωτές. Το Pride θα έπρεπε να σταματήσει να πουλάει ότι είναι κάτι πολιτικό, είναι μια γιορτή, ένας χαβαλές ο οποίος καλά κάνει και υπάρχει. Δεν είμαι εναντίον του Pride αλλά υπάρχουν κοινότητες που δεν εμφανίζονται εκεί. Η μασκότ του ήταν ένας νέος θεογκόμενος cis-gay άνδρας. Δεν εμφανίζονται άλλα σώματα π.χ. χοντρά, trans, έγχρωμα! Μπορεί κάποια σώματα ή κάποιες σεξουαλικότητες να μη πουλάνε τόσο πολύ αλλά εγώ δεν θέλω να είμαι σε αυτό το Pride. Παρένθεση εδώ, όσον αφορά τα σώματα, έχω να πω ότι όλα τα σώματα, τα στυλ, τα ντυσίματα είναι θέμα καπιταλισμού και ορίζονται από κάποιους άλλους. Δεν είναι δυνατόν η 14χρονη κόρη γνωστού μου που είναι μπαλαρίνα να μου λέει ότι θέλει να χάσει βάρος! Και όταν τη ρωτάω γιατί θέλει να αδυνατίσει και άλλο να μην ξέρει να απαντήσει!

Τελικά πώς βλέπεις τον εαυτό σου επαγγελματικά σε δέκα χρόνια;

Δεν ξέρω και όχι επειδή δεν έχω εμπιστοσύνη στη δουλειά μου αλλά επειδή αλλάζω εύκολα προτιμήσεις. Μου αρέσει να μαθαίνω και να βρίσκω καινούργια ενδιαφέροντα. Ταυτόχρονα σχεδιάζω και γράφω και θα ήθελα να βγάλω μάλιστα ένα βιβλίο ή να ασχοληθώ κάποια στιγμή με το concept art! Απλά ελπίζω σε δέκα χρόνια να βγάζω προς τα ζην από τα καλλιτεχνικά, από όποιον κλάδο και αν είναι. Γενικά στόχος μου είναι να φτιάξω κάποια project τα οποία θα έχουν χαρακτήρες όλων ειδών μέσα, τα οποία θα είναι πολιτικοποιημένα χωρίς να είναι πολιτικά.

 

Διαβάστε ακόμα

Κι όμως υπάρχει queer comic στην Ελλάδα: “Μαλάκα Λεσβίες!”

 

Share

οι βιαστές δεν είναι ράτσα ειδική είναι άντρες καθημερινοί

stop-rape

Κάθε φορά που ένας βιασμός ανακοινώνεται στα μίντια, πολλοί είναι αυτοί που πέφτουν από τα σύννεφα. Είναι όμως οι βιασμοί κάτι τόσο ξένο από την καθημερινή πραγματικότητα;  Ή είναι απλώς αόρατοι;

Η νομοθεσία διακρίνει την αντρική σεξουαλικοποιημένη βία σε ασέλγεια, παρενόχληση και βιασμό (=διείσδυση) αποδίδοντάς τους διαφορετικές ποινές και βαρύτητα. Τα δικαστήρια μάς ανακοινώνουν ποια από τις καθημερινές μας εμπειρίες ήταν πιο επίπονη, ποια πιο τρομαχτική και σε ποια “τα θέλαμε και τα πάθαμε” οπότε ας μη μιλάμε. Εμείς λέμε ότι τα νομικά τερτίπια που συγκαλύπτουν την πραγματικότητα δε μας αφορούν. Ο τύπος στο μπαρ που σε γδύνει με τα μάτια του, τα μισογύνικα αστειάκια και τα σεξιστικά σχόλια στον δρόμο, το άγγιγμα που έγινε χωρίς την άδειά σου, η πολυετής σεξουαλική εκμετάλλευση των μεταναστριών γυναικών είναι στοιχεία της σύγχρονης ελληνικής -και όχι μόνο- κουλτούρας που φτιάχνουν κλίμα για κάθε επίδοξο βιαστή. Από το σχολείο μέχρι τη δουλειά, από το δρόμο μέχρι την οικογένεια.

Οι βιαστές δεν είναι στερημένα ψυχοπαθή τέρατα που τους προκάλεσε η κοντή μας φούστα. Αυτή η all time classic εκδοχή είναι πολύ βολική για τη μισογύνικη πατριαρχική μας κοινωνία γιατί συγκαλύπτει τα πραγματικά κίνητρα του βιασμού: επιθυμία για εκδίκηση, τιμωρία, ταπείνωση και επιβεβαίωση της αντρικής εξουσίας πάνω στις γυναίκες. Από την άλλη, στηρίζει ρατσιστικά κατασκευάσματα όπως ο μύθος του σεξουαλικά πεινασμένου μετανάστη προστατεύοντας “καταξιωμένους”, “μορφωμένους”, υπεράνω πάσης υποψίας θύτες, η πλειοψηφία των οποίων είναι άτομα του κοντινού μας περιβάλλοντος όπως θείοι, πατεράδες, σύζυγοι και συνάδελφοι. Οι βιαστές δεν έχουν κοινωνική τάξη, φυλή και θρησκεία. Βιάζουν επειδή νιώθουν ότι τους επιτρέπεται μέσα σε μια κοινωνία άνιση όπου η γυναίκα αντιμετωπίζεται σαν σεξουαλικό αντικείμενο που οφείλει να μην αμφισβητεί το ηγεμονικό αντρικό φύλο και να είναι πάντα διαθέσιμη στις επιθυμίες του.

Με οικονομική κρίση αλλά και χωρίς, σε «αναπτυγμένες» κοινωνίες  αλλά και σε «υπανάπτυκτες», με μίνι ή με μπούργκα οι γυναίκες βιάζονται και καλούνται μετά να αποδείξουν ότι δεν προκάλεσαν, ότι δεν ήταν το ποτό, ότι δεν ήταν το φλερτ, ότι δεν έφταιγαν.

Οι γυναίκες βιάζονται

γιατί η σεξιστική κουλτούρα της πατριαρχικής κοινωνίας καλλιεργεί και ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές.

Οι γυναίκες βιάζονται

γιατί αυτή η κοινωνία που παράγει βιαστές, κατασκευάζει και τις δικαιολογίες που τους απαλλάσσουν.

Οι γυναίκες βιάζονται

κι όταν δε σιωπούν, κινδυνεύουν να χρειαστεί εν τέλει να απολογηθούν για το βιασμό τους.

ενάντια σ’ αυτήν την κουλτούρα του βιασμού

ενάντια σε ορατούς και αόρατους βιαστές

σπάμε τη σιωπή και αγωνιζόμαστε.

 

ομάδα γυναικών ενάντια στο σεξισμό

e-mail: womenagainst.sexism@gmail.com

poster_rape culture_final

Share

Κάλεσμα του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών-Παράρτημα Ηρακλείου σε μαζική παράσταση διαμαρτυρίας

union

Όταν η εργοδοσία νομίζει ότι βρίσκεται πάνω από το νόμο…

Σε παράνομη απόλυση της συναδέλφισσας προχώρησε τελικά η ΠΑΝΘΕΟΝ ΑΚΤΕΕ!

Μαζική παράσταση Παρασκευή 19/2, 09:15 στην επιθεώρηση

16.02.2016

Το θράσος της εν λόγω εργοδοσίας έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο:

  • αφού πρώτα εκβίασαν τη συναδέλφισσα να ρίξει το παιδί για να συνεχίσει να δουλεύει,
  • αφού αποπειράθηκαν να χειροδικήσουν όταν διεκδίκησε δεδουλευμένα,
  • αφού την άφησαν για μήνες απλήρωτη ώστε να την εξαναγκάσουν σε παραίτηση,
  • αφού απείλησαν με μηνύσεις το σωματείο μας και δημοσιογράφους
  • αφού την απείλησαν για τη ζωή της εάν προχωρούσε σε καταγγελία στο ΙΚΑ,
  • αφού την απείλησαν ότι θα μπορούσαν να τη διασύρουν τόσο ώστε να μη βρει ποτέ ξανά δουλειά

τώρα που έληξαν οι άδειες (μητρότητας κλπ) και η συναδέλφισσα επέστρεψε στην εργασία της ως όφειλε με βάση την αορίστου χρόνου σύμβαση της, με περίσσιο θράσος της είπαν «πέρνα έξω». Την απέλυσαν παράνομα γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους την 18μηνη προστασία μητρότητας από το νόμο (απαγόρευση απόλυσης).

Πέρσι η εργοδοσία ηττήθηκε: παρά την αρχική άρνηση της, εν τέλει παραδέχτηκε και κατέβαλε όλα τα δεδουλευμένα και παραχώρησε τις άδειες που νόμιμα δικαιούταν η συνάδελφος. Φέτος, και παρά τη συλλογική κατακραυγή εναντίον της σε πανελλαδικό επίπεδο, η εργοδοσία εξακολουθεί προκλητικά να παρανομεί. Δεν μερίμνησε ποτέ για την αποκατάσταση της ασφαλιστικής εικόνας της συναδέλφισσας στο ΙΚΑ, χρωστάει ξανά δεδουλευμένα και έφτασε στο σημείο να προβεί σε παράνομη απόλυσή της.

Το Παράρτημα Ηρακλείου του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών καταγγέλλει για πολλοστή φορά την κατασκευαστική εταιρεία ΠΑΝΘΕΟΝ ΑΚΤΕΕ για την προκλητικότατη και αδίστακτη στάση της. Δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται να σταματήσουμε τον αγώνα μέχρι την πλήρη ηθική αποκατάσταση της συναδέλφισσας.

Στηρίζουμε αταλάντευτα κάθε συνάδελφο που διεκδικεί τη βελτίωση των όρων και συνθηκών εργασίας του, που αμφισβητεί την εργοδοτική τρομοκρατία, που υπερασπίζεται τα δικαιώματά του. Η εργοδοσία φροντίζει με κάθε ευκαιρία να δώσει το μήνυμα «Μην αγωνίζεστε, μην απαιτείτε, μην οργανώνεστε συλλογικά» γιατί η απόλυση και η χειροτέρευση των εργασιακών όρων περιμένουν στη γωνία όσους τολμούν να «σηκώσουν κεφάλι». Από τις πιο ακραίες μορφές εργοδοτικής αυθαιρεσίας, οι συνεχείς επιθέσεις σε γυναίκες, εργαζόμενες μητέρες και εγκύους.

Δηλώνουμε σε όλους τους τόνους ότι ούτε ο εμπαιγμός, ούτε οι απειλές καμίας εργοδοσίας πρόκειται να γίνουν ανεκτά. Καμιά αυθαιρεσία δεν θα μείνει αναπάντητη.  Στέλνουμε μήνυμα σε κάθε αφεντικό που νομίζει ότι μπορεί να αυθαιρετεί σε βάρος των εργαζομένων ότι θα μας βρίσκουν μπροστά τους. Σε ανυποχώρητους, μαχητικούς αγώνες για την αξιοπρέπεια στη ζωή και τη δουλειά.

Διεκδικούμε υπογραφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας με αυξήσεις σε σχέση με το 2009, μείωση των ωρών εργασίας, κανονικές προσλήψεις – κατάργηση του άθλιου καθεστώτος του Δελτίου παροχής υπηρεσιών και του σκλαβοπάζαρου των ΕΣΠΑ, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, συνδικαλιστικές ελευθερίες στους χώρους δουλειάς. Απαιτούμε πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους! Αποκλειστικά δημόσια, καθολική και υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση.

Καλούμε συναδέλφους, εργατικά σωματεία, συλλογικότητες, εργαζόμενους και ανέργους να δείξουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους στη

ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

έξω από την επιθεώρηση εργασίας στο Ηράκλειο (πίσω από το ναό του αγίου Μηνά) μέρα Παρασκευή 19/2 και ώρα 09:15

  • για να δοθεί μια μαζική απάντηση απέναντι στην ασυδοσία των εργοδοτών της ΠΑΝΘΕΟΝ ΑΚΤΕΕ
  • για να δοθεί ένα ηχηρό μήνυμα σε κάθε εργοδότη που αυθαιρετεί
  • για να σπάσει το κλίμα του φόβου που προσπαθούν να επιβάλλουν στους χώρους δουλειάς

ΓΙΑΤΙ Η ΝΙΚΗ ΕΝΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΙΚΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ

ΓΙΑΤΙ Ο ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ!

Στον αγώνα που δίνουμε μας έχουν στηρίξει τα παρακάτω σωματεία/ ενώσεις/ συλλογικότητες:

  1. -Πανελλαδικό Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών
  2. -ΕΛΜΕ Ηρακλείου
  3. -Σύλλογος Δασκάλων «Δομήνικος Θεοτοκόπουλος»
  4. -Σωματείο Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Ηρακλείου «Γαλάτεια Καζαντζάκη»
  5. -Σύλλογος Εκτάκτων Αρχαιολόγων Κρήτης
  6. -Σωματείο Εργαζομένων ΠαΓΝΗ (Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ηρακλείου)
  7. -Σύλλογος Μεταπτυχιακών Φοιτητών Σχολής Επιστημών Υγείας
  8. -Εργαζόμενοι στην ΕΡΑ Ηρακλείου
  9. -ΕΜΔΥΔΑΣ Ανατολικής Κρήτης
  10. -Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου
  11. -Σύλλογος Εργαζομένων ΕΛΚΕΘΕ
  12. -Σύλλογος Εργαζομένων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (από Αθήνα)
  13. -Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής
  14. -Ένωση Υπαλλήλων ΟΑΕΔ Κρήτης
  15. -Πανελλαδική Ομοσπονδία Εργατοϋπαλληλων Εμφιαλωμένων Ποτών
  16. -Φύλο Συκής, συλλογικότητα για τα γυναικεία δικαιώματα
  17. -Οργάνωση Γυναικών Ελλάδας-Ομάδες γυναικών Ηρακλείου
  18. Σωματείο Προσωπικού Η.ΔΙ.ΚΑ. Α.Ε
  19. -Πανελλήνιος Σύλλογος Εργαζομένων ΜΟΔ ΑΕ
  20. -Σύλλογος Εργαζομένων στην ΕΘΝΟDATA
  21. -ΕΜΔΥΔΑΣ Αττικής
  22. -Ομοσπονδία Εργαζομένων Φαρμακευτικών και συναφών Επαγγελμάτων Ελλάδας
  23. -Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Νίκαιας-ΑΓ.Ι.Ρέντη
  24. -Γενικό Συμβούλιο ΠΟΕ-ΟΤΑ
  25. -Ένωση Συλλόγων Γονέων Σχολείων Αγίας Παρασκευής
  26. -Σύλλογος Εργαζομένων Παμμακαρίστου (Ίδρυμα για το παιδί η «Παμμακάριστος»)
  27. -Σύλλογος Εργαζομένων Τράπεζας Αγροτικής Πειραιώς
  28. -Σύλλογος Ιατρικών Επισκεπτών Ελλάδος ΣΙΕΕ-ΦΣΕΚ
  29. -Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών Μακεδονίας
  30. -Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενέργειας
  31. -Εργατικό Κέντρο Αθηνών
  32. -Σύλλογος Εργαζομένων Δήμου Ηρακλείου Αττικής
  33. -Σύλλογος Εργαζομένων Νοσοκομείου Ο Άγιος Σάββας
  34. -Σωματείο Εργαζομένων Κέντρου Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας
  35. -AMAK (Αυτόνομοι Μηχανικοί Ανατολικής Κρήτης)
  36. -Επιτροπή Αγώνα για τη λαϊκή αξιοποίηση της πρώην Αμερικάνικης Βάσης Γουρνών
  37. -Aναρχική συλλογικότητα Οκτάνα, από την Κατάληψη Ευαγγελισμού
  38. -Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων ΤΙΜ (WIND)
  39. -Σύλλογος Φοιτητών Βιολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης
  40. -Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Δράμας
  41. -Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Εργαζομένων-Ανέργων-Επισφαλών Ηρακλείου

 

Διαβάστε ακόμα

Νίκη για την έγκυο μηχανικό και το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών απέναντι στην εργοδοσία

Ψήφισμα αλληλεγγύης σε έγκυο εργαζόμενη απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία

Share

Πώς θα “γιορτάσουν” τη 13η Φλεβάρη οι ΛΟΑΤΚΙ+ πρόσφυγες στην Ειδομένη;

africa_lgbti_refugees

Διεθνής ημέρα χρήσης προφυλακτικού στο δυτικό κόσμο, και όχι τυχαία μια μέρα πριν του «Αγίου Βαλεντίνου». Την ίδια ώρα που στη Θεσσαλονίκη οργανώνονται καμπάνιες από τις ΛΟΑΤΚΙ+ οργανώσεις για το ασφαλέστερο σεξ και τη διάδοση της χρήσης προφυλακτικού, καταφθάνουν στην Ειδομένη πολλά lgbtiq+ άτομα χωρίς κανένα δικαίωμα ούτε διεθνούς προστασίας ούτε βέβαια πρόσβασης στην ενημέρωση για ασφαλέστερο σεξ.

Λε­σβί­ες, ομο­φυ­λό­φι­λοι, αμφί, τρανς και ίντερ­σεξ έρ­χο­νται στην Ει­δο­μέ­νη από διά­φο­ρες χώρες, στις οποί­ες όχι απλά κα­τα­πα­τώ­νται κα­θη­με­ρι­νά τα δι­καιώ­μα­τά τους, αλλά απειλούνται με φυ­λά­κι­ση ή και εκτέ­λε­ση! ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ άτομα διεκ­δι­κούν το δι­καιω­μα τους για μια αξιο­πρε­πή ζωή, μα έρ­χο­νται αντι­μεέτω­ποι με κλει­στά σύ­νο­ρα! Και γιατί; Γιατί δεν είναι πρό­σφυ­γες πο­λέ­μου!

Λες και το άσυλο ψε­κά­ζε­ται μα­ζι­κά πάνω από τους πρό­σφυ­γες πο­λέ­μου και μετά μας τελειώ­νει!

Δεν είναι όμως έτσι τα πράγ­μα­τα. Το πο­λι­τι­κό άσυλο ή το άσυλο για αν­θρω­πι­στι­κούς λό­γους, είναι μια δια­δι­κα­σία ατο­μι­κή και προ­σω­πι­κή και η κα­θε­μιά έχει δι­καί­ω­μα να ζη­τή­σει διε­θνή προ­στα­σία από την χώρα που το επι­θυ­μεί. Πόσο μάλ­λον, όταν οι ίδιες οι νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες κυ­βερ­νή­σεις της Δύσης έχουν προ­ξε­νή­σει με τις στρα­τιω­τι­κές και οι­κο­νο­μι­κές πα­ρεμ­βά­σεις τους την άνοδο των ακραί­ων τζι­χα­ντι­στι­κών και γε­νι­κό­τε­ρα σα­λα­φι­στι­κών κι­νη­μά­των στις χώρες του Ισλάμ (πχ Πα­κι­στάν).

Πε­ρι­στα­τι­κά με lgbtiq πρό­σφυ­γες συμ­βαί­νουν κα­θη­με­ρι­νά στην Ει­δο­μέ­νη, σύμ­φω­να και με τις μαρ­τυ­ρί­ες εθε­λο­ντριών και ερ­γα­ζο­μέ­νων στο πεδίο. Πρό­σφα­τα έφτα­σε ένα 17χρο­νο αγόρι από το Πα­κι­στάν που είχε βια­στεί από με­γά­λη ομάδα συ­νο­μη­λί­κων του, λόγω του σε­ξουα­λι­κού του προ­σα­να­το­λι­σμού. Το αγόρι αυτό έχει εγκλω­βι­στεί στη χώρα μας, επει­δή ανή­κει στις εθνι­κό­τη­τες που δεν επι­τρέ­πε­ται να πε­ρά­σουν τα σύ­νο­ρα προς την Ευ­ρώ­πη, «γιατί δεν έχουν πό­λε­μο στη χώρα τους». Επί­σης, Ιρανή μη­τέ­ρα πήρε τον τρανς γιο της και τη λε­σβία κόρη της μαζί με την κο­πέ­λα της και το παιδί της και ήρθαν στην Ει­δο­μέ­νη, όπου και ξυ­λο­κο­πή­θη­καν από ομο­ε­θνείς τους, όταν έπεσε η μα­ντί­λα της μιας και φά­νη­καν τα αγορέ μαλ­λιά της… Θύ­μα­τα της πο­λι­τι­κής των κλει­στών συ­νό­ρων και της ελ­λι­πούς ευαι­σθη­σί­ας για τους LGBTIQ+ πρό­σφυ­γες είναι και ασυ­νό­δευ­τοι ανή­λι­κοι. Ένας 15χρο­νος Ιρανός το έσκα­σε από τη χώρα και την οι­κο­γέ­νεια του μαζί με τον κολ­λητό του, εξαι­τί­ας μιας ση­μα­ντι­κής για το Ιράν σχο­λι­κής πα­ρά­βα­σης. Βέ­βαια, ο 15χρο­νος είχε και έναν ακόμα λόγο: είναι γκέι. Στο Ιράν αν ανα­κα­λύ­ψουν ότι είσαι γκέι, σε πε­ρι­μέ­νει κρε­μά­λα. Επει­δή όμως οι Ιρα­νές/οί δεν επι­τρέ­πε­ται να βγουν από την Ελ­λά­δα προς την Ευ­ρώ­πη δια­μέ­σου της Δη­μο­κρα­τί­ας της Μα­κε­δο­νί­ας με νό­μι­μο τρόπο, ο συ­γκε­κρι­μέ­νος 15χρο­νος είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να ζη­τή­σει πο­λι­τι­κό άσυλο μόνο από την Ελ­λά­δα. Δη­λα­δή να ζήσει ως με­τα­νά­στης σε μια χώρα με βαριά οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή κρίση λόγω των μνη­μο­νί­ων, στην οποία τα LGBTQI+ άτομα πα­λεύ­ουν ακόμα σκλη­ρά για τα αυ­το­νό­η­τα δι­καιώ­μα­τα! Άραγε με τι προ­ο­πτι­κές;

Πέραν λοι­πόν από τους λό­γους επι­βί­ω­σης, για τους  οποί­ους τα ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ άτομα παίρ­νουν τον δρόμο της προ­σφυ­γιάς, ας προ­στε­θούν και οι κίν­δυ­νοι με τους οποί­ους έρ­χο­νται αντι­μέ­τω­πες/οι/* στο τα­ξί­δι τους:  trafficking, ξυ­λο­δαρ­μοί από ομο­ε­θνείς ή ομό­θρη­σκούς τους, όταν η σε­ξουα­λι­κή τους ταυ­τό­τη­τα γί­νε­ται φα­νε­ρή και φυ­σι­κά μη απο­δε­κτή.

Και όλα αυτά συμ­βαί­νουν πολ­λές φορές σε «ευρωπαϊκό» έδα­φος και κάτω από την μύτη διε­θνών ορ­γα­νι­σμών και ΜΚΟ, οι οποί­οι αδυ­να­τούν λόγω άλλης στό­χευ­σης να προ­σφέ­ρουν ένα ασφα­λές πε­ρι­βάλ­λον στους αν­θρώ­πους της ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ κοι­νό­τη­τας.

Η ομάδα μας συμ­φω­νεί και επαυ­ξά­νει για την ανα­γκαιό­τη­τα να ορ­γα­νώ­νο­νται μα­ζι­κές καμπά­νιες στη Θεσ­σα­λο­νί­κη για τη χρήση προ­φυ­λα­κτι­κού και την κα­τα­πο­λέ­μη­ση του στίγ­μα­τος ενα­ντί­ον όσων έχουν σε­ξουα­λι­κώς με­τα­δι­δό­με­να νο­σή­μα­τα. Γι’ αυτό και έχου­με συμμε­τά­σχει σε τέ­τοιες κα­μπά­νιες. Πα­ράλ­λη­λα όμως, επι­θυ­μού­με με αυτήν την ανα­κοί­νωσή μας να ευαι­σθη­το­ποι­ή­σου­με την κοι­νω­νία και τις ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ ορ­γα­νώ­σεις για τις λεσβίες, τους γκέι και τις/τους τρανς πρό­σφυ­γες που εγκλω­βί­ζο­νται στην Ει­δο­μέ­νη, επει­δή ανή­κουν στις «λάθος εθνι­κό­τη­τες». Είναι απα­ραί­τη­το ένα μέ­τω­πο ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ ορ­γα­νώ­σε­ων που θα ανα­δεί­ξει το θέμα και θα επι­χει­ρή­σει να αλ­λά­ξει το πλαί­σιο της απα­γό­ρευ­σης διέλευ­σης προς τη Δη­μο­κρα­τία της Μα­κε­δο­νί­ας για όλα τα ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ +άτομα. Γιατί δι­καί­ω­μα στην ενη­μέ­ρω­ση για ασφα­λέ­στε­ρο σεξ έχουν και οι ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ πρό­σφυ­γες. Και τέ­τοια ενημέρω­ση δεν μπο­ρούν να έχουν στις χώρες τους, στις οποί­ες η νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη Δύση ουσια­στι­κά τους εξα­να­γκά­ζει να γυ­ρί­σουν…

Να επι­τρέ­πε­ται η διά­σχι­ση των ελ­λη­νο-μα­κε­δο­νι­κών συ­νό­ρων για όλες τις εθνικότη­τες και όχι μόνο για τις τρεις που υπάρ­χουν συρ­ρά­ξεις στις χώρες τους (Συρία, Ιράκ, Αφ­γα­νι­στάν).

  • Άμεση κα­τε­δά­φι­ση του φρά­χτη του Έβρου και κάθε φρά­χτη.
  • Σύ­νο­ρα ανοι­χτά για όλες, όλ* και όλους!
  • …κα­νέ­νας άν­θρω­πος δεν είναι λα­θραί­ος…

 

Oμάδα Sylvia Rivera, για ένα κι­νη­μα­τι­κό Thessaloniki Pride

E-mail: sylviarivera.​thess.​pride@​gmail.​com

 

Share

Κολωνία: Τι ακολούθησε μετά τους χίλιους βιασμούς γυναικών;

gegen

της Λίνας Φιλοπούλου

Μόνο τρεις (2 Σύριοι και 1 Ιρακινός) τελικά από τους 58 άντρες που συνελλήφθησαν για τις επιθέσεις εναντίον γυναικών στις πρωτοχρονιάτικες εκδηλώσεις στην Κολωνία ήταν πρόσφυγες. Τα ΜΜΕ βέβαια φρόντισαν να παίξουν μια χαρά το ρόλο τους και να αναπαράξουν αναληθή περιστατικά χρησιμοποιώντας μάλιστα και ψεύτικες φωτογραφίες. Οι γερμανίδες φεμινίστριες ήταν οι πρώτες που αντέδρασαν απέναντι σε αυτή την υποκριτική και ρατσιστική στάση οργανώνοντας φεμινιστικές συγκεντρώσεις ενάντια στο σεξισμό αλλά και στο ρατσισμό, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι ο σεξισμός δεν είναι εισαγόμενο προϊόν και ότι η έμφυλη βία καλά κρατεί και στη γερμανική κοινωνία.

Να θυμίσουμε ότι οι πρόσφυγες είχαν κατηγορηθεί για πάνω από χίλιες περιπτώσεις που αφορούσαν κλοπές, σεξουαλικές επιθέσεις και βιασμούς γυναικών στο σταθμό της Κολωνίας, γεγονός που σκλήρυνε και τη στάση της καγκελαρίου Μέρκελ απέναντι στο προσφυγικό ζήτημα, ενώ οι γερμανικές ακροδεξιές ομάδες κατάφεραν να κεφαλαιοποιήσουν το αυξημένο αίσθημα ξενοφοβίας και δυσπιστίας απέναντι στους πρόσφυγες με την Pegida πρώτη και καλύτερη να αξιοποιεί πολιτικά τις επιθέσεις διοργανώνοντας μαζικές πορείες κατά των προσφύγων και των μεταναστών σε όλη την Ευρώπη.

Ως απάντηση στην προπαγάνδα και την παραπληροφόρηση των ΜΜΕ για τις «επιθέσεις» των προσφύγων, μια Γερμανίδα δημιούργησε έναν διαδραστικό χάρτη (hoaxmap) με στόχο να καταρρίψει τους μύθους σχετικά με την «εχθρική» συμπεριφορά των μεταναστών, που δείχνει με λεπτομέρειες περιστατικά, στα οποία τα γερμανικά ΜΜΕ ψευδώς ισχυρίστηκαν πως μετανάστες ή/και πρόσφυγες εγκλημάτησαν ή παρανόμησαν.

Για περισσότερα διαβάστε εδώ και και εδώ. Ο χάρτης εδώ

 

Διαβάστε ακόμα

Γερμανία: ο σεξισμός δεν είναι εισαγόμενο προϊόν

Share

Αποδομώντας τον Αγιο Βαλεντίνο: 14 μύθοι για τον έρωτα και την αγάπη

amor

της Coral Herrera

1. Η αγάπη είναι για πάντα: Όχι, η αγάπη κρατάει όσο κρατάει. Μερικοί έρωτες κρατάνε 20 χρόνια, άλλοι δύο μήνες, άλλοι δύο ημέρες… Γι’ αυτό πρέπει να ζήσεις το παρόν και να μην μεταφέρεις τη σκέψη σου σε ένα αβέβαιο μέλλον: η ολοκλήρωση είναι στη στιγμή που ζούμε, το να αγαπάς σημαίνει να είσαι παρούσα, να σταματάς τα ρολόγια, να απολαμβάνεις το εδώ και τώρα.

2. Η αγάπη όλα τα μπορεί: όχι, η αγάπη δεν μπορεί τη βία και τη κακομεταχείριση, δεν μπορεί την ανισότητα και το αντριλίκι, δεν μπορεί τον εγωισμό ούτε τις σχέσεις που δεν λειτουργούν. Η αγάπη δεν μετατρέπει τα βίαια άτομα σε ήρεμα, ούτε όσους θέλουν πολλαπλούς σεξουαλικούς συντρόφους σε οπαδούς της μονογαμίας ούτε γιατρεύει τη ζήλια ούτε μένει ζωντανή αν πρέπει να ζήσει με πολύ πόνο για πολύ καιρό. Η αγάπη δεν είναι άνευ όρων: αν δεν υπάρχει σεβασμός και χαρά στη σχέση, για παράδειγμα, δεν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες για την αγάπη.

3. Εμείς οι γυναίκες υπομένουμε και περιμένουμε: παρότι οι ηρωίδες των παιδικών παραμυθιών είναι κοπέλες που περιμένουν ένα καλοβαλμένο τύπο να τους λύσει όλα τα προβλήματα και τις σώσει από τις καταστροφές, εμείς δεν έχουμε όλη τη ζωή μας για να περιμένουμε. Δεν έχουμε την υπομονή της Πηνελόπης που περίμενε τον Οδυσσέα για 50 χρόνια να γυρίσει από τον πόλεμο: εμείς ζούμε τον έρωτα εδώ και τώρα. Δεν είμαστε πια το αποκούμπι του πολεμιστή, αλλά οι πρωταγωνίστριες της ιστορίας. Δεν υπάρχει άλλη περίπτωση να ζήσεις την αγάπη παρά στο καθαρό παρόν: το μέλλον είναι υπερβολικά μακρινό.

4. Όσοι τσακώνονται έντονα, αγαπιούνται έντονα : υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει να μαλώνουν και να βυθίζονται σε αυτή τη βία, αλλά είναι κρίμα να περνάς χρόνια από την σύντομη ζωή σου με κλάματα, συγκρούσεις, φωνές, σκηνές ζηλοτυπίας, προσβολές, λόγια που πληγώνουν… Πρέπει να αφήσουμε πίσω αυτή την λανθασμένη αντίληψη, να αλλάξουμε οπτική γωνία και να στοιχηματίσουμε στη χαρά και την απόλαυση του έρωτα. Για παράδειγμα: όσοι μοιράζονται οργασμούς και γέλια αγαπιούνται έντονα. Δεν κάνει ρίμα, αλλά ακούγεται πολύ καλύτερα.

5. Όταν αγαπάς, υποφέρεις: όχι, μπορούμε να αποφασίσουμε ότι θέλουμε ένα διάλειμμα ή να αποστασιοποιηθούμε όταν κάτι μας πονάει. Μπορούμε να ξε-ερωτευτούμε κάποιον που δεν μας ταιριάζει πια, να ξεχάσουμε τα άτομα που δεν μας αγαπάνε, να επιλέξουμε καλούς και καλές συντρόφους για να μοιραστούμε τη ζωή μας. Η αγάπη δεν μας δένει, δεν μας περιορίζει, ούτε μας αναγκάζει να επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη: εμείς οι ίδιες πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη των πράξεών μας και να δουλέψουμε πάνω στα εσωτερικά και εξωτερικά εμπόδια που δεν μας αφήνουν να απολαύσουμε την αγάπη.

6. Μια λεπτή γραμμή χωρίζει την αγάπη από το μίσος: η αγάπη και το μίσος δεν είναι το ίδιο πράγμα. Δεν νομίζω ότι κάποιος μπορεί να αγαπάει τρελά κάποιον άλλον και μετά, από την μια μέρα στην άλλη να τον μισήσει, να του εύχεται το χειρότερο, ή και να ενεργεί εις βάρος του. Αν αγαπάς κάποιον, το λογικό είναι να του εύχεσαι ευτυχία και ευημερία: μαζί σου, μόνο του, ή με άλλα άτομα. Άρα το μίσος δεν είναι συνέπεια της αγάπης: είναι έλλειψη αγάπης, είναι μανία καταστροφής, είναι ένα μεγάλο τέρας που σπέρνει τον πόνο σε εμάς και στους γύρω μας.

7. Χωρίς σύντροφο είσαι μόνη σου. Δεν είναι αλήθεια, υπάρχει πολύς κόσμος γύρω σου που σε αγαπάει, σε εκτιμάει, σε θαυμάζει ή νοιάζεται για σένα. Υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα άτομα που μπορείς να γνωρίσεις: συναντήσου με τους γείτονές σου για να γιορτάσεις, να μάθεις, να διαμαρτυρηθείς, να χτίσεις, να καλλιεργήσεις, να χορέψεις. Ο κόσμος είναι γεμάτος με καλούς ανθρώπους που έχουν όρεξη να μοιραστούν πράγματα: μη μένεις μόνη σου στο σπίτι, πάρε τους δρόμους, βγες στις πλατείες και απόλαυσε τους ανθρώπους.

8. Αν είσαι επιτυχημένη, θα βρεις την αγάπη (και αντίστροφα): ο θαυμασμός του κόσμου δεν θα σε κάνει πιο ευτυχισμένη ούτε η ζήλεια των άλλων θα σου φέρει απαραίτητα την αγάπη… Αυτό που σε κάνει καλύτερο άνθρωπο δεν είναι η φυσική σου εμφάνιση ή ό τραπεζικός σου λογαριασμός, αλλά η ικανότητα σου να σχετίζεσαι με τους άλλους, να δείχνεις κατανόηση, να είσαι γενναιόδωρη, αλληλέγγυα, ειλικρινής, δημιουργική ή απλώς καλός άνθρωπος. Αν είμαστε γαμάτα άτομα, θα συνεχίσουμε να είμαστε ακόμα και αν κανένας δεν γίνει το ταίρι μας: η προσωπική μας αξία δεν έχει καμία σχέση με το να έχουμε ή να μην έχουμε σύντροφο, με το να μας ερωτεύονται ή όχι.

9. Αν το κυνηγήσεις αρκετά, θα βρεις την αγάπη: όχι, δεν μπορείς να απαιτήσεις ούτε να ζητιανέψεις την αγάπη. Αν δεν σε αγαπάνε, αποδέξου το. Αν σε αγάπησαν και δεν σε αγαπούν πια, πάρτο απόφαση. Μη ζητάς από κανένα να φορτωθεί τον πόνο σου, μη αναγκάζεις κανέναν να μείνει στο πλάι σου, ή να αρνηθεί την ελευθερία του για να μην σε πληγώσει: όλες είμαστε ελεύθερες να ενωθούμε και να χωρίσουμε, να πάμε και να έρθουμε, να το πολεμήσουμε και να σταματήσουμε να το πολεμάμε. Δεν υπάρχουν καλοί ούτε κακοί σε αυτή την υπόθεση: το να μην είσαι πια ερωτευμένη πια έχει συμβεί σε όλες και σε όλους: πρέπει μόνο να προσέξουμε το άλλο πρόσωπο, να φερθούμε καλά, να κάνουμε τα πράγματα με ευαισθησία και φροντίδα. Είναι δυνατόν να χωρίσεις με αγάπη, με φροντίδα και να κοιτάξεις μπροστά με αισιοδοξία.

10. Όποιος αγαπάει, πληγώνει: δεν είναι αλήθεια ότι όταν κάποιος σε πληγώνει είναι επειδή σε αγαπάει πολύ και σε νοιάζεται ούτε είναι αλήθεια ότι όταν σου φέρονται άσχημα είναι για το καλό σου. Αν κάποιος σε αγαπάει και σε κάνει να κλαις είναι γιατί δεν ξέρει πως να σε αγαπήσει και δεν έχει τα εργαλεία για να απολαύσει τη σχέση σας χωρίς να θέλει να κυριαρχήσει πάνω σου. Είναι ώρα να σπάσουμε τον δεσμό μεταξύ αγάπης και οδύνης: είναι δυνατόν (και καλύτερο) να απολαύσεις τη ζωή χωρίς τραγωδίες και δράματα.

11. Αν δεν βρεις ζευγάρι μέχρι μια ηλικία “θα χάσεις το τραίνο”, “θα περάσει η μπογιά σου”, “θα μείνεις στο ράφι”: όχι, σήμερα οι άνθρωποι ζευγαρώνουν σε κάθε πιθανή ηλικία, υπάρχουν όλο και περισσότεροι διαθέσιμοι άνθρωποι και κάθε φορά περνάνε όλο και περισσότερα τραίνα. Μπορείς να ανέβεις σε όποιο σου κάνει κέφι. Επιπλέον, τώρα πια δεν υπάρχει θέμα “να περάσει η μπογιά σου”, κανείς δεν σε υποχρεώνει να παντρευτείς μέχρι κάποια συγκεκριμένη ηλικία και το να βρεις άντρα δεν είναι υποχρεωτικό για να γίνεις μητέρα. Το σημαντικό για τη μητρότητά σου είναι το δίκτυο των ανθρώπων γύρω σου που μπορεί να σε βοηθήσει να μεγαλώσεις τα παιδιά σο, και δεν χρειάζεται να αγχώνεσαι για να βρεις τον γαλάζιο πρίγκιπα. Χρειαζόμαστε δίκτυα αμοιβαίας βοήθειας και συλλογικής ανατροφής, συντρόφους και συντρόφισσες για τη ζωή μας, όχι “κουβαλητές” που να μας λατρεύουν και να μας συντηρούν οικονομικά.

12. “Χωρίς εσένα δεν είμαι τίποτα”, “είμαι δική σου να με κάνεις ό,τι θες”: ο σαδισμός και μαζοχισμός μπορεί να είναι πολύ διασκεδαστικά εργαλεία για την ερωτική απόλαυση και το σεξουαλικό παιγνίδι, αλλά ας τα αφήσουμε έξω από τη συναισθηματική ζωή. Στην καθημερινότητα δεν υπάρχει κανένας λόγος να αρνηθούμε τη δύναμή μας και να την παραδώσουμε σε ένα άλλο άτομο ως απόδειξη της αγάπης μας. Όταν υποτάσσεσαι στον σύντροφό σου ή τον εξουσιάζεις, δημιουργείς σχέσεις άνισες, εξαρτημένες, βίαιες και επώδυνες, οι οποίες λειτουργούν με βάση φαύλους κύκλους βίας (επιθετικότητα /συμφιλίωση, κόλαση/μήνας του μέλιτος) από τους οποίους είναι πολύ δύσκολο να βγεις. Επιπλέον αυτές οι σχέσεις σε απομακρύνουν από τους αγαπημένους σου ανθρώπους: δεν είναι εύκολο για αυτούς που σε αγαπάνε να σε βλέπουν σε μια καταστροφική σχέση που βασίζεται στη λογική κυρίαρχου και κυριαρχούμενου.

13. Κανείς δεν θέλει να είναι μόνος του: κι όμως, υπάρχουν εκατομμύρια γυναίκες με σύντροφο ή παντρεμένες, βυθισμένες σε συζυγικές κολάσεις ή σε μια μόνιμη βαρεμάρα, οι οποίες ζηλεύουν την ελευθερία και την ευημερία των αδέσμευτων. Ο γάμος δεν είναι συνώνυμο της ευτυχίας, ρίξε μια ματιά στους δείκτες διαζυγίου σε όλον τον κόσμο και τα υψηλά επίπεδα singles: οι άνθρωποι είναι όλο και λιγότερο διατεθειμένοι να αντέξουν κολάσεις, γιατί αυτό που θέλουν είναι να απολαύσουν τη ζωή και την αγάπη.

14. Ο έρωτας είναι κάτι μεταξύ ενός άντρα και μια γυναίκας που είναι ετεροφυλόφυλοι, λευκοί, ευκατάστατοι και υγιείς: Όχι, δε μπορούμε να περιορίσουμε τον ρομαντισμό σε αυτό το στερεότυπο, η αγάπη είναι απεριόριστη, ανοιχτή, πολυποίκιλη και χρωματιστή. Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να αγαπηθείς και να αγαπήσεις, να σχετιστείς ερωτικά και συναισθηματικά, πολύ τρόποι να συνδεθείς, να ζήσεις και να χωρίσεις. Μην αφήσεις την ιδεολογία του πατριαρχικού ρομαντισμού να σε σταματήσει από το να ξεκινήσεις και να ζήσεις έναν έρωτα, γιατί υπάρχουν πολλοί τρόποι να αγαπάς, πολλοί σεξουαλικοί προσανατολισμοί, πολλές ταυτότητες και όλες έχουμε το δικαίωμα να εξερευνήσουμε διαφορετικούς τρόπους να ζούμε και να σχετιζόμαστε και να αφήσουμε πίσω τα καλούπια και την παράδοση. Η καταπίεση δεν είναι της μόδας: τόλμησε να εξερευνήσεις, χωρίς φόβους και ενοχές. Ας τολμήσουμε όλες και όλοι να ζήσουμε τον έρωτα από μια κοινωνική οπτική, από μια οπτική συντροφικότητας, ελευθερίας, χαράς και απόλαυσης.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα haikita και μπορείτε να το βρείτε εδώ

Μετάφραση: Ιουλία Λειβαδίτη

 

Διαβάστε ακόμα

Καθένας με το ταίρι του 

Share

Δίκη για την επίθεση των ΜΑΤ εναντίον των καθαριστριών – μια συνέντευξη με την Ευαγγελία Αλεξάκη

aleksaki-gkova

της Λίνας Φιλοπούλου

Την Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου οδηγούνταν στο δικαστήριο η υπόθεση της επίθεσης των αγωνιζόμενων καθαριστριών από τον αστυνομικό των ΜΑΤ έξω από το Υπουργείο Οικονομικών στις 10 Ιουλίου 2014. Ένας άντρας της διμοιρίας επιτέθηκε με μανία στις καθαρίστριες Ευαγγελία Αλεξάκη και Βάσω Γκόβα, που βρίσκονταν έξω από το Υπουργείο Οικονομικών για να διαμαρτυρηθούν για τη μη υλοποίηση της απόφασης για επανατοποθέτηση στη δουλειά τους και για την έλευση της τρόικας, και τις τραυμάτισε σοβαρά. Ο αστυνομικός μάλιστα, αντιστρέφοντας τα γεγονότα και διαψεύδοντας δεκάδες αυτόπτες μάρτυρες, κατέθεσε μήνυση εναντίον τους για απρόκλητη σωματική βλάβη, αντίσταση κατά της αρχής και εξύβριση. Παρότι η δίκη αναβλήθηκε λόγω της αποχής των δικηγόρων, με αφορμή το γεγονός συζητήσαμε με την Ευαγγελία Αλεξάκη.

Τι έγινε ακριβώς εκείνη τη μέρα; Μπορείς να μας περιγράψεις τα γεγονότα;

Εκείνη τη μέρα, όπως και άπειρες άλλες φορές στη διάρκεια του πολύμηνου αγώνα, δεχτήκαμε την επίθεση των ΜΑΤ έξω από το Υπουργείο Οικονομικών. Αιφνιδιάζοντας τους αστυνομικούς που φρουρούσαν το Υπουργείο Οικονομικών, καταφέραμε να μην αφήσουμε να κατέβει το ρολό για να μην κλείσει η είσοδος του Υπουργείου. Η επέμβαση των ΜΑΤ ήταν άμεση. Εμένα με άρπαξε ένας άντρας των ΜΑΤ και μου γύρισε το χέρι με τόσο βίαιο τρόπο που υπέστην ολική ρήξη στον υπερακάνθιο και υποακάνθιο τένοντα, όπως φάνηκε από τη μαγνητική τομογραφία. Προσήγαγαν τη συναδέλφισσα Βάσω Γκόβα, αφού κατάφεραν να την αρπάξουν μετά από τραβήγματα. Την είχαν σχεδόν ξεγυμνώσει με τα χέρια τους. Την έβαλαν μέσα στην κλούβα με αυτόν τον βίαιο τρόπο που φαίνεται και στα βίντεο και στις φωτογραφίες τραυματίζοντάς την στα πλευρά.

Εδώ και τρεις μήνες δεν μπορώ να εργαστώ καθόλου, είμαι συνεχώς με αναρρωτικές άδειες. Δεν μπορώ να κάνω ούτε τις δουλειές του σπιτιού μου, περιμένοντας μέρα με τη μέρα να με καλέσουν για το χειρουργείο ελπίζοντας ότι θα αρχίσει η αποκατάσταση του χεριού.

Με αφορμή αυτή τη δίκη συστάθηκε και μια πρωτοβουλία από κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, σωματεία, αλλά και άτομα, η «Πρωτοβουλία για τη δικαίωση των αγωνιζόμενων καθαριστριών», αναδεικνύοντας και υποστηρίζοντας το αίτημά σας που δεν είναι άλλο από το «να πάψει κάθε δίωξη κατά των αγωνιζόμενων καθαριστριών και η παραδειγματική τιμωρία του άνδρα των ΜΑΤ που χτύπησε την Ευαγγελία Αλεξάκη και Βάσω Γκόβα».

Ζω για τη μέρα που θα γίνει το δικαστήριο για να δείξω με το χέρι μου τον κύριο Τσοκαναρίδη. Θέλω να τιμωρηθεί, όχι μόνο γιατί εγώ υποφέρω εδώ και τόσο καιρό από το τραύμα που μου προκάλεσε, είναι καθαρά πολιτικό το ζήτημα για μένα. Δεν μπορεί ένας εργαζόμενος που βγαίνει στο δρόμο να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του και να διεκδικήσει τη ζωή του και την εργασία του να αντιμετωπίζεται από την κρατική καταστολή κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν μπορεί όποιος σηκώνει το κεφάλι να προσπαθούν να του το κατεβάσουν με τη βία. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα να απλώνουν τα χέρια τους και να χτυπάνε κανέναν. Νιώθω μια αηδία, μας βρώμιζαν κάθε μέρα με τα χέρια τους. Ήμασταν και μεγάλες γυναίκες, από 45 μέχρι 60 χρονών. Χτυπούσαν τις μανάδες τους. Είχαμε απέναντί μας κάτι 25χρονα που χτυπούσαν γυναίκες στην ηλικία των μανάδων τους. Τα δικά μου τα παιδιά είναι μεγαλύτερα από αυτούς. Πως αυτοί οι άνθρωποι ακούμπαγαν τα χέρια τους επάνω μας; Με ποιο δικαίωμα; Δεν μπόρεσα ποτέ να το δεχτώ αυτό.

Όλοι μας πρέπει να αναδεικνύουμε αυτά τα ζητήματα, γιατί οι κύριοι που πληρώνονται με τα δικά μας τα λεφτά δήθεν για να μας προστατεύουν, δεν μπορούν να μας σακατεύουν για αυτονόητα δικαιώματα, γιατί η εργασία για μένα είναι δικαίωμα. Η δικαίωση ενός αγώνα δεν είναι μόνο προσωπική, είναι δικαίωση για όλους τους εργαζόμενους συνολικά. Ο αγώνας των καθαριστριών ήταν πολύ μεγάλος αγώνας. Είχε ψυχή, είχε αποφασιστικότητα, είχε πείσμα, δεν αφήσαμε να μας πάρουν τη ζωή από τα χέρια, απαιτήσαμε να την πάρουμε πίσω, δεν μείναμε στον καναπέ μας. Αυτός ο αγώνας είναι ένας σταθμός για άλλους αγώνες, τους οποίους πρέπει να στηρίξουμε όλοι μαζί, γιατί είναι πάρα πολλά όλα που πρέπει να διεκδικήσουμε στις μέρες μας, είναι πάρα πολλά αυτά που μας έχουν πάρει πίσω. Έχουμε χρέος, έχουμε υποχρέωση να αντιδράσουμε για μας, για τις δικές μας ζωές, αλλά και για τις γενιές που έρχονται πίσω μας, για τα παιδιά μας.

Σε τι φάση βρίσκεται αυτή τη στιγμή ο αγώνας των καθαριστριών; Τελείωσε με την επανατοποθέτησή σας στη δουλειά σας τον περασμένο Σεπτέμβριο ή συνεχίζεται με άλλον τρόπο;

Ο αγώνας των καθαριστριών δεν έχει τελειώσει ακόμα. Ακολουθούν ακόμα πολλά δικαστήρια για υποθέσεις κρατικής καταστολής. Αλλά όχι μόνο. Η επανατοποθέτησή μας έγινε από τη σημερινή κυβέρνηση, η οποία με μια πολιτική απόφαση μας ξαναγύρισε πίσω στις δουλειές μας. Και βέβαια ήταν το λιγότερο που θα μπορούσε να κάνει. Ωστόσο το Μάιο του 2016 έχουμε το σημαντικό δικαστήριο στον Άρειο Πάγο, καθώς το δημόσιο επιμένει να μην αποσύρει την προσφυγή του. Τίποτα λοιπόν δεν έχει τελειώσει ακόμα από τον αγώνα που δώσαμε.

Μετά από 22 μήνες δεν είμαστε οι ίδιες. Όλο αυτό που ζήσαμε ήταν ένα μεγάλο σχολείο, όλες αυτές οι εμπειρίες δεν μας αφήνουν να είμαστε οι ίδιες που ήμασταν πριν από τον αγώνα. Εγώ προσωπικά δεν μπορώ να κάτσω άπραγη στο σπίτι μου, δεν μπορώ να σταματήσω ξαφνικά να διεκδικώ, δεν μπορώ να σταματήσω να απεργώ, δεν μπορώ να μην στέκομαι αλληλέγγυα δίπλα σε αυτούς που διεκδικούν. Σήμερα που κανένας δεν έχει σίγουρη τη δουλειά του, κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος. Γι’ αυτό πρέπει να οργανωθούμε, να στηρίξουμε ο ένας τον κλάδο του άλλου. Πρέπει να ενωθούμε όλοι μαζί για να πάρουμε πίσω τα δικαιώματά μας.

 

 

Share

Σεξουαλική εκμετάλλευση… όσο διαρκεί το ταξίδι

gunaikes1-thumb-large

της Ιωάννας Φωτιάδη

«Το φοβισμένο κορίτσι που πλησίασα εκείνη την ημέρα στην Ειδομένη μονολογούσε απλώς σε σπαστά αγγλικά “κάτι κακό συνέβη σε μένα”», λέει με συγκίνηση η κ. Κάλλη Μυτιληναίου από τη ΜΚΟ Α21, που εξειδικεύεται στην καταπολέμηση του trafficking, για τη συνομιλία της με μια 22χρονη από το Μαρόκο. «Παρά το γεγονός ότι ήταν πολύ χτυπημένη, δεν θέλησε να μας μιλήσει ανοιχτά, από ντροπή», αποκαλύπτει στην «Κ» η κ. Κάλλη Μυτιληναίου.

Η Α21 μοιράζει και αναρτά στις πύλες εισόδου της χώρας, σε κάθε πιθανό σημείο (τουαλέτες, βρύσες, κλίνες), ενημερωτικό υλικό σε αραβικά, φαρσί και αγγλικά, προκειμένου να αφυπνίσει τον ευάλωτο πληθυσμό.

Στην 24ωρης λειτουργίας γραμμή βοήθειας (1109) μπορεί ο κάθε ενδιαφερόμενος να μιλήσει σε 170 γλώσσες και να λάβει τη δέουσα συμβουλευτική. Εσχάτως, οι κλήσεις έχουν αυξηθεί, κυρίως από εθελοντές των οποίων «κάτι» έχει κινήσει την υποψία, δεδομένου ότι πλέον το σύστημα καταγραφής, αλλά και η συνεργασία μεταξύ των φορέων, έχει βελτιωθεί.

Η μορφή του trafficking, βέβαια, αλλάζει. Δεν πρόκειται πια για ένα οργανωμένο κύκλωμα που φέρνει με δόλια τεχνάσματα γυναίκες στην Ευρώπη για να προωθηθούν στην πορνεία. Σήμερα, τα δυνάμει θύματα έχουν ξεκινήσει το δαιδαλώδες ταξίδι με δική τους πρωτοβουλία και, στη διάρκεια αυτού, τους πλησιάζουν επιτήδειοι όταν αντιλαμβάνονται ότι εκείνες είτε έχουν διαχωριστεί από την ομάδα τους ή έχουν ξοδέψει τις οικονομίες τους. Παράλληλα, εκμεταλλεύονται και την απελπισία τους, αφού για όσους δεν κατάγονται από τη Συρία, το Αφγανιστάν ή το Ιράκ, το μέλλον του ταξιδιού τους είναι πλέον άδηλο. «Για να σε περάσω από τα “αφύλακτα” σημεία, πρέπει να κοιμηθείς με εμένα ή άλλον…», φαίνεται να είναι μια συνήθης πρόταση κυρίως προς ασυνόδευτες γυναίκες. Εκτιμάται ότι συνήθως δεν πρόκειται για οργανωμένο σύστημα, αλλά για «μοναχικούς λύκους» που δράττονται της ευκαιρίας. «Πολλές γυναίκες δηλώνουν ότι ο συνοδός δίπλα τους είναι ο σύζυγος ή ο πατέρας τους, ωστόσο όταν προσέχουμε τη συμπεριφορά και τη γλώσσα του σώματος, νιώθουμε ότι αυτό δεν ισχύει», περιγράφει κοινωνική λειτουργός.

«Εως τώρα έχω προσεγγίσει αρκετές γυναίκες που έμοιαζαν τρομοκρατημένες», σημειώνει η κ. Μυτιληναίου, «σε δέκα περιπτώσεις η υποψία μου ότι επρόκειτο για θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης επιβεβαιώθηκε». Μία φορά «επρόκειτο για δύο κοπέλες, 25 και 30 ετών, που από τη Δομινικανή Δημοκρατία έφτασαν Κωνσταντινούπολη, όπου τις εξέδιδαν για δύο εβδομάδες, και από εκεί μέσω θαλάσσης στην Ελλάδα», περιγράφει η κ. Μυτιληναίου, που εξήγησε ενδελεχώς στα εν λόγω θύματα τα δικαιώματά τους. «Αν προχωρούσαν σε καταγγελία, θα είχαν έναν χρόνο έως τη δικάσιμο άδεια παραμονής, ενώ εμείς τους προσφέρουμε στέγη, νομική και ψυχολογική υποστήριξη».

Είναι ενδεικτικό, πάντως, ότι παρά την ψυχική και σωματική ταλαιπωρία, κανένα θύμα δεν έχει προχωρήσει νομικά. «Ηθελαν πάση θυσία να φύγουν από την Ελλάδα». Με την ελπίδα ότι θα καταφέρουν να φτάσουν στον προορισμό τους, πολλές σιωπούν… Ορισμένες, το αποτολμούν, όταν πια βρίσκονται στην Κεντρική Ευρώπη. Εχουν γίνει καταγγελίες μέσω ΜΚΟ στη Γερμανία και την Αυστρία, εν πολλοίς πρόκειται για περιστατικά βίας που έλαβαν χώρα μετά τα ελληνικά σύνορα. Εκφράζονται, ωστόσο, από ορισμένους επιφυλάξεις σχετικά με την ακρίβεια των καταγγελιών, καθώς ένα θύμα σωματεμπορίας έχει σημαντική προστασία στην Ευρώπη.

«Τα όρια μεταξύ διακίνησης και εκμετάλλευσης –η διαφορά του ρόλου των smugglers και των traffickers– είναι ομολογουμένως δυσδιάκριτα, τυχαίνει η εκμετάλλευση να είναι περιστασιακή, όσο διαρκεί το ταξίδι ή εν γνώσει κάποιου συγγενούς του θύματος», σημειώνει μέλος ΜΚΟ που θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία του. «Ανάλογα με το φύλο και την ηλικία, ανησυχούμε για διαφορετικού τύπου εκμετάλλευση», υπογραμμίζει η ίδια πηγή, «οι παραμεθόριες περιοχές, όπως η Ειδομένη, ακούγονταν για παράνομες δοσοληψίες».

Και παιδιά

Τις παραπάνω ανησυχίες συμμερίζεται και ο εθνικός εισηγητής καταπολέμησης εμπορίας ανθρώπων, δρ Ηρακλής Μοσκώφ. «Θεωρώ δυνάμει θύματα κυκλωμάτων επαιτείας τα παιδιά έως 12 ετών, τα οποία μεγαλώνοντας ενδέχεται να τα ωθήσουν στην πορνεία και μετά ως ενήλικες στην εργασιακή εκμετάλλευση και στο μικροέγκλημα», λέει ο δρ Μοσκώφ. «Αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται από πολλούς ως απειλή, ωστόσο η δική μας εγχώρια αγορά μοιάζει να απειλεί τη δική τους επιβίωση».

Στον χώρο της πορνείας, τις προηγούμενες δεκαετίες τα θύματα προέρχονταν από τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ και την Αφρική (Τυνησία), εσχάτως η «πιάτσα» είχε μονοπωληθεί από γυναίκες προερχόμενες από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. «Πέρα από την καθαρά σεξουαλική εκμετάλλευση, γίναμε μάρτυρες τα προηγούμενα χρόνια κυκλωμάτων που εκμεταλλεύονταν γυναίκες για τη λήψη ωαρίων, την κύηση παιδιών και την παράνομη υιοθεσία. Είναι σημαντικό να αποτρέψουμε τη μετατροπή της προσφυγικής κρίσης σε κρίση εκμετάλλευσης ανθρώπων», καταλήγει ο κ. Μοσκώφ.

Πηγή: Καθημερινή

 

Share

Γυναικείες Φυλακές Ελεώνα Θηβών: Κλειδωμένα παιδικά χαμόγελα

prison

Δελτίο τύπου

Αθήνα 4 Φεβρουαρίου 2016

Την Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016, η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων πραγματοποίησε επίσκεψη στις Γυναικείες Φυλακές Ελεώνα Θηβών. Σήμερα στις εν λόγω φυλακές  κρατούνται 341 γυναίκες. Από αυτές οι 109 είναι αλλοδαπές, οι 4 είναι ανήλικες (18-21 ετών), οι 32 υπόδικες και οι 38 ισοβίτισσες. Από το σύνολο των παραπάνω κρατούμενων οι 10  είναι μωρομάνες και κρατούνται  στο Παράρτημα με τα παιδιά τους, τα οποία βάσει νόμου μπορούν να παραμείνουν μαζί τους έως την ηλικία των 3 ετών. Σήμερα υπάρχουν 11 παιδιά κρατούμενα από 0-3 ετών.

Αυτές είναι και οι γυναίκες που τα μέλη της Πρωτοβουλίας κατ’ αρχάς επιδίωξαν να επισκεφτούν, στο πλαίσιο της τρέχουσας καμπάνιας της Πρωτοβουλίας «ΚΑΝΕΝΑ ΜΩΡΟ ΣΕ ΚΕΛΙ»  Από τη σύντομη συζήτηση με τις γυναίκες του Παραρτήματος αλλά και από τη συζήτηση με τη διεύθυνση της φυλακής διαπιστώθηκαν προβλήματα που καταδεικνύουν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την πλήρη ανικανότητα της Πολιτείας να ανταποκριθεί στις θεσμοθετημένες υποχρεώσεις της. Η περίθαλψη των βρεφών και νηπίων έχει «ανατεθεί» πλήρως σε εθελοντή παιδίατρο, ενώ  γυναικολόγος και οφθαλμίατρος ούτε καν σε εβδομαδιαία βάση δεν επισκέπτεται τις φυλακές, όπως συμβαίνει με κάποιες άλλες ειδικότητες. Επιπλέον, παντελής είναι η απουσία παιδαγωγού και παιδοψυχολόγου καθώς δεν προβλέπεται ανάλογη θέση από το οργανόγραμμα της φυλακής (!!) σύμφωνα με τον διευθυντή. Όμως η ύπαρξη των εν λόγω επαγγελματιών είναι απολύτως απαραίτητη όχι μόνο για τη γνωστική και ψυχο-κοινωνική ωρίμανση των παιδιών κρατουμένων τα οποία επί 24 ώρες παραμένουν εντός της φυλακής, χωρίς καμία δημιουργική απασχόληση και  χωρίς καμία επαφή με τον έξω κόσμο καθώς η μεταφορά τους σε κάποιο βρεφονηπιακό σταθμό προσκρούει σε «τεχνικά» προσκόμματα εκ μέρους της διεύθυνσης, αλλά και για να καταστήσει εφικτή τη συμμετοχή των μητέρων τους στα ελάχιστα έστω εκπαιδευτικά προγράμματα που χάρη στον ανθρωπισμό κάποιων εθελοντών πραγματοποιούνται όταν και όποτε καθίσταται εφικτό.

Όσον αφορά την ύδρευση και τη θέρμανση, τουλάχιστον για τις μωρομάνες η κατάσταση κρίνεται σαφώς βελτιωμένη σε σχέση με προηγούμενες επισκέψεις μας, ωστόσο οι τέσσερις με πέντε ώρες θέρμανσης και ζεστού νερού δεν καλύπτουν πλήρως τις ανάγκες των γυναικών και των παιδιών τους. Τα ίδια ισχύουν και για τη διατροφή τους, καθώς όπως μας είπαν οι ίδιες και μας επιβεβαίωσε ο διευθυντής της φυλακής το διαιτολόγιο είναι λιτό και δεν περιλαμβάνει φρούτα  παρά μόνον,  όποτε και αν υπάρξει κάποιου τύπου δωρεά.

Σημαντικό πρόβλημα διαπιστώθηκε επίσης όσον αφορά την αντιμετώπιση έκτακτων περιστατικών ασθένειας με νωπό ακόμη το πρόσφατο παράδειγμα της εξηνταεφτάχρονης Γεωργίας Γεωργιάδου-Κάπρη η οποία ξεψύχησε στο υπηρεσιακό τζιπ, όπως ενημερωθήκαμε από τη διεύθυνση της φυλακής, κατά τη διάρκεια μεταγωγής της στο ανεπαρκέστατο ούτως ή άλλως «νοσοκομείο» της Θήβας. Το περιστατικό αυτό δείχνει με τον πλέον τραγικό τρόπο την απουσία ουσιαστικής μέριμνας για την προστασία της υγείας και της ζωής των κρατουμένων των ελληνικών φυλακών, καθώς η προαναφέρομενη  κρατούμενη θα ζούσε αν η δραματική αδιαφορία δεν ωθούσε τόσο το νοσοκομείο του Ευαγγελισμού όσο και τη Φυλακή Κορυδαλλού να τη στείλουν εσπευσμένα πίσω στον Ελεώνα προτού αντιμετωπιστούν με την αναγκαία φροντίδα τα προβλήματα υγείας της και τα οποία σαφώς δεν βελτίωσε η γνωστή για την απάνθρωπη ταλαιπωρία που εμπεριέχει μεταγωγή με κλούβα. Για την υπόθεση αυτή, από όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, δεν έχει καν διαταχθεί ΕΔΕ, γεγονός που ενισχύει την πεποίθησή μας πως οι κρατούμενοι της Ελλάδας αντιμετωπίζονται σαν άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας.

Συνοψίζοντας, καλούμε το Υπουργείο Δικαιοσύνης να μεριμνήσει ώστε να διερευνηθούν οι ευθύνες που αναλογούν σε όσους ευθύνονται για το θάνατο της Γεωργίας Γεωργιάδου-Κάπρη, αλλά και να διασφαλιστούν οι συνθήκες που θα καταστήσουν αδύνατη την επανάληψη παρόμοιων περιστατικών. Επιπλέον, καλούμε την Πολιτεία να αναλάβει τις ευθύνες της όσον αφορά την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τη σίτιση, την εκπαίδευση και τη δημιουργική απασχόληση των κρατούμενων –γυναικών και παιδιών–,  ευθύνες που απ’ ό,τι φαίνεται για την ώρα έχουν άτυπα μεταβιβαστεί σε εθελοντές.

Τέλος, όπως επισημαίνουμε και στην τρέχουσα καμπάνια μας, θα επιμείνουμε μέχρι τέλους στην επιτακτική ανάγκη βελτίωσης της νομοθεσίας και των τιμωρητικών πρακτικών που αφορούν τις μητέρες κρατούμενες και τα παιδιά τους στο σύνολό τους, καταδεικνύοντας πως εναλλακτικές μορφές έκτισης της ποινής υπάρχουν και είναι εύκολο να εφαρμοστούν, όπως συμβαίνει σε πολλές ακόμη χώρες,  αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση εκ μέρους της Πολιτείας.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

Πηγή: το κελί

 

Share

Αυτοπεποίθηση σε κλήρωση με δώρο πλαστικά βυζάκια

boobies

της Σοφίας Χριστοφορίδου

Για πολλά χρόνια, όσο κρατά η εφηβεία, ένιωθα ανασφάλεια για το σώμα μου. Ήμουν πολύ αδύνατη- και τότε για να σε προσέξουν τα αγόρια έπρεπε να έχεις “πιασίματα”. Μέχρι που αισθανόμουν μειονεκτικά που δεν είχα κυτταρίτιδα, γιατί δεν μπορούσα να συμμετάσχω στις “κοπελίστικες” συζητήσεις που έκαναν οι συμμαθήτριές μου. Φορούσα φαρδιές μπλούζες για να μην φαίνεται ότι ήμουν “πλάκα” στο στήθος. Αργότερα φορούσα φαρδιές μπλούζες για τον ακριβώς αντίθετο λόγο. Ευτυχώς η άχαρη περίοδος της εφηβείας τελείωσε κάποτε και εγώ άρχισα να βρίσκω τις ισορροπίες μου και αφήνω στην άκρη τις φαρδιές μπλούζες. Σκέφτομαι όμως πόσες νεαρές κοπέλες έχουν τις ίδιες ανασφάλειες για την εμφάνισή τους. Πόσο βασανίζονται από τα στερεότυπα ομορφιάς, που φροντίζουν να μας φυτεύουν στο κεφάλι τα ΜΜΕ και η κυρίαρχη ανδρική οπτική. Πόσο δυστυχισμένες νιώθουν που δεν ταιριάζουν σε αυτό το καλούπι.

Στα φοιτητικά μου χρόνια άκουγα σχεδόν φανατικά έναν ραδιοφωνικό σταθμό με έντεχνα καψουροτράγουδα και σποτάκια με ερωτικά τσιτάτα. Πέρασε πολύς καιρός από τότε … Την περασμένη Κυριακή* ενώ οδηγούσα έπιασα τυχαία τη γνώριμη συχνότητα και άκουσα ένα σποτάκι για τα 21α γενέθλια του σταθμού. Ο περί ου ο λόγος “πουλάει” έρωτα, συναίσθημα, πάθος. Τι θα ταίριαζε λοιπόν να χαρίσει στους ακροατές του για να το γιορτάσει; Βιβλία για μεγάλους έρωτες; Μπανάλ. CD με ερωτικά τραγούδια; Πολύ λίγο. Ένα ρομαντικό δείπνο για δύο; Κοινότοπο.

Το δώρο που κληρώνει ο σταθμός είναι πολύ πιο “πρωτότυπο” και το σκεπτικό του αναλύεται σε ένα σποτάκι με σενάριο που πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία ως παράδειγμα ακραίου σεξισμού: οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί πληροφορούν τον ιδιοκτήτη του σταθμού ότι πλησιάζουν τα γενέθλια και τον ρωτούν πως θα το γιορτάσουν. Κληρώνοντας ένα ταξίδι στις Μαλδίβες; Στην Τουρκία; Όχι τους λέει αυτός και τους διηγείται μια ιστορία, με τον ίδιο στο ρόλο του πρωταγωνιστή. Πάει λέει ο σταθμάρχης σε ένα μπαρ και κάθεται (όλως τυχαίως) δίπλα σε μια κουκλάρα, η οποία είναι μόνη της και τα πίνει. Όπως ήταν φυσικό σταθμάρχης και κουκλάρα πιάνουν κουβέντα. Η κουκλάρα είναι ντυμένη σαν κρεμμύδι και ο σταθμάρχης τη ρωτά: “δεν ζεσταίνεσαι με αυτά που φοράς;”  Ποτό στο ποτό η κουκλάρα αρχίζει να βγάζει τα ρούχα της. Στο τέλος μένει με ένα μακό φανελάκι και τότε αποκαλύπτεται γιατί ήταν ντυμένη σαν κρεμμύδι: είχε μικρό στήθος και ήθελε να το κρύψει γιατί νιώθει ανασφάλεια. Αίφνης ανάβει λάμπα στο κεφάλι του σταθμάρχη και αναφωνεί μέσα του “εύρηκα”.

Αφού τελειώνει την αφήγηση του περιστατικού (χωρίς ευτυχώς να υπεισέλθει σε άλλες λεπτομέρειες, αν υποθέσουμε ότι συνέβη ποτέ όλο αυτό) ο σταθμάρχης ανακοινώνει στους συνεργάτες του ότι φέτος ο σταθμός θα κάνει διαγωνισμό, με δώρο … μια αυξητική στήθους, για να αποκτήσει αυτοπεποίθηση μια τυχερή ακροάτρια! Τι πιο ταιριαστό άλλωστε για έναν ραδιοφωνικό σταθμό που έχει για ψωμοτύρι του τον έρωτα, από το να χαρίσει ένα ζευγάρι μεγάλα πλαστικά βυζάκια; Γιατί καλά και τα ωραία λόγια περί έρωτος αλλά είναι για τους στίχους των τραγουδιών και τα μυθιστορήματα, αντε και για κανένα καψούρικο σποτάκι. Αν θες να ζήσεις τον πραγματικό έρωτα, πρέπει να προσαρμοστείς σε αυτό που ζητά η “ανδρική αγορά”. Αν ταιριάζεις με τα καθιερωμένα πρότυπα ομορφιάς έχει καλώς, αλλιώς αγοράζεις αυτοπεποίθηση. Ή… αν είσαι υπερτυχερή την κερδίζεις εντελώς δωρεάν, συμμετέχοντας στην κλήρωση αυτοπεποίθησης που θα γίνει ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, βοήθειά μας.

Παράπλευρη ωφέλεια: ο πελάτης του σταθμού κάνει μια αποτελεσματική διαφήμιση. Και δεν προσφέρει λίγα- να το αναγνωρίσουμε και αυτό. Η προσφορά περιλαμβάνει χειρουργείο, μονοήμερη νοσηλεία σε κλινική, χειρουργικά έξοδα και έξοδα χειρούργου και αναισθησιολόγου, κόστος ανατομικών ενθεμάτων επώνυμης μάρκας. Κελεπούρι δηλαδή. Αλλά “σε περίπτωση που κατά την κλινική εξέταση διαπιστωθεί ότι υπάρχει πτώση μαστού μεγαλύτερη των 3 εκατοστών, για το σωστό (!) αισθητικό αποτέλεσμα απαιτούνται και επιπλέον παρεμβάσεις, οι οποίες δεν συμπεριλαμβάνονται στην παροχή”. Αλλά ας δεχτούμε ότι ο διαφημιζόμενος κάνει τη δουλειά του.

Κι ο σταθμός θα έκανε απλώς τη δουλειά του, αν μετέδιδε μια διαφήμιση ενός πελάτη για ένα κέντρο αισθητικής. Αλλά εδώ δεν έχουμε ένα διαφημιστικό σποτ κάποιου πελάτη. Έχουμε τον  ίδιο τον  σταθμό να διαφημίζει τον εαυτό του, ωσάν να ήταν ευεργέτης των ανασφαλών ακροατριών του. (Άνδρες ακροατές μάλλον δεν υπάρχουν ή κι αν υπάρχουν δεν έχουν ανασφάλειες με το σώμα τους, για αυτό άλλωστε ο σταθμός δεν σκέφτηκε να τους ανορθώσει το ηθικό κληρώνοντας μια επέμβαση  προσθετικής μαλλιών ή επιμήκυνσης πέους).

Μία θα είναι η τυχερή ακροάτρια με μικρό στήθος που θα γίνει barbie. Όλες οι υπόλοιπες γυναίκες της ίδιας “coup” στο σουτιέν θα είναι καταδικασμένες στην ανασφάλεια. Απογοητευμένες ερωτικά κατά πάσα πιθανότητα- αφού δεν θα τραβούν τα βλέμματα- οι ανασφαλείς ακροάτριες θα παρηγοριούνται με τα ερωτικά τραγούδια και τα παθιασμένα ερωτικά σποτάκια του σταθμού.

Αλλά κι άλλες, οι πιο ζουμερές, δεν είναι σίγουρο ότι έχουν αυτοπεποίθηση. Όλο και καμιά λιποαναρρόφηση θα χρειάζονται. Μήπως καμιά πλαστική μύτης, καμιά ανορθωσούλα γλουτών; Δεν μπορεί, όλο και κάποια ανασφάλεια θα έχουν. Και που πας με τέτοιες ανασφάλειες να διεκδικήσεις τον έρωτα ενός άνδρα κυρία μου; Ο άνδρας σε θέλει γυναίκα-κούκλα, γυναίκα-αντικείμενο (του πόθου), γυναίκα που είναι απλώς τα μέρη του σώματός της κι όχι ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος με προσωπικότητα. Για αυτό αγαπητές ακροάτριες μείνετε συντονισμένες και περιμένετε την επόμενη κλήρωση αυτοπεποίθησης.

*Έχει δυο μέρες που ακούω το σταθμό για να ηχογραφήσω το σποτ, αλλά καμία τύχη. Μαθαίνω ότι αποσύρθηκε. Το σποτάκι. Ο διαγωνισμός θα γινει κανονικά στις 14 Φεβρουαρίου

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο μπλογκ Sophie’s Stories

 

Διαβάστε ακόμα

Κέντρα ομορφιάς: έχουν ένα πρόβλημα για κάθε σου λύση​

Σημείωση για τον μήνα Ιούλιο ή Πόσα κιλά ζυγίζει η καταπίεση;

Share

Κέντρα ομορφιάς: έχουν ένα πρόβλημα για κάθε σου λύση​

beauty

της Ιουλίας Λειβαδίτη

Παρά την κρίση (ή λόγω της κρίσης;) τα κέντρα αδυνατίσματος/ ομορφιάς καλά κρατούν και οι τακτικές τους εξακολουθούν να είναι ιδιαίτερα επιθετικές. Όσα άρθρα γράφονται για αυτό το θέμα, σχεδόν πάντα μιλάνε για επιχειρήσεις που εκμεταλλεύονται τις «γυναικείες ανασφάλειες», τη «γυναικεία ματαιοδοξία» ενώ οι πελάτισσες περιγράφονται ως γυναίκες «που έχουν τα θεματάκια τους/τα κιλάκια τους» ή «έχουν κάποια ηλικία».

Εδώ υπάρχει μια σύγχυση: από τη μία οι γυναίκες υποτίθεται ότι διέπονται από ανασφάλειες και ματαιοδοξία (προσωπικό ελάττωμα) από την άλλη όμως λέγεται ότι έχουν και τα κιλάκια/θεματάκια/ την ηλικία τους («αντικειμενική» πραγματικότητα).  Δηλαδή ναι,  οι γυναίκες είναι ανασφαλείς και ματαιόδοξες, αλλά επίσης ναι, πράγματι χρειάζεται να «φτιάξουν κάτι». Άρα, υπάρχουν αντικειμενικά «προβλήματα» που χρήζουν «διόρθωσης». Η «ματαιοδοξία» και η «ανασφάλεια» των γυναικών δεν είναι λοιπόν έμφυτη ούτε τυχαία και η ευθύνη δεν είναι ατομική: η απαίτηση να είμαστε «όμορφες» και η επιβράβευση της ομορφιάς, η ωραία εμφάνιση ως καθοριστικό στοιχείο αποδοχής από τους άλλους είναι κάτι που καλλιεργείται στις γυναίκες ως στόχος ζωής με συστηματικό τρόπο από την νηπιακή σχεδόν ηλικία, σε όλα τα επίπεδα της ζωής των γυναικών: στην οικογένεια, το σχολείο, την τηλεόραση, τα μέσα ενημέρωσης, σε κάθε έκφανση της κουλτούρας και της κοινωνικής ζωής.

Δεν μπορούμε να ασκήσουμε ουσιαστική κριτική στα κέντρα αδυνατίσματος/ ομορφιάς και τις πρακτικές τους χωρίς να ασκήσουμε συνολική κριτική στις ρουτίνες αμορφίας. Αλλιώς να ζητάμε από τις γυναίκες να συνεχίσουν να ακροβατούν στο σκοινί της πατριαρχίας, απλώς (ακόμα πιο) έντεχνα: γυμνάσου, αλλά μη γίνεις και μποντιμπιλτερού, κάνε δίαιτα, αλλά μη γίνεις πετσί και κόκαλο, βάψου αλλά μη γίνεις κλόουν, να είσαι σέξι αλλά όχι τσούλα, σεμνή αλλά όχι κακομοίρογλου, κάνε μπότοξ και λίφτινγκ αλλά μη γίνεις σα μούμια, και ούτω καθ’ εξής. Το μήνυμα των άρθρων που στηλιτεύουν τις  μεθοδεύσεις των κέντρων ομορφιάς/αδυνατίσματος είναι τελικά αυτό: Δώσε λεφτά και χρόνο για την εμφάνισή σου, αλλά όχι σε τέτοια  κέντρα, αυτά είναι για κορόιδα.

Η αλήθεια είναι ότι ασκείται πραγματικός, απτός εκφοβισμός στα κέντρα αυτά: Όντως σε βάζουν να μείνεις με τα εσώρουχα, σε ζυγίζουν και σε μετράνε με μεζούρα σαν ζωντανό, σε κοιτάνε από πάνω μέχρι κάτω και αφού σου κάνουν μερικά χλιαρά κοπλιμέντα για να χαλαρώσεις, χτυπάνε στο ψαχνό: «είσαι ευχαριστημένη με τον εαυτό σου;», «αυτή είναι η εικόνα που θέλεις να προβάλλεις προς τα έξω;», «νιώθεις άνετα με τα ρούχα σου;», «ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς/αργά για να ξεκινήσεις να φροντίζεις τον εαυτό σου», «έχεις αγόρι;», «θα ήσουν τόσο όμορφή αν διόρθωνες αυτό».

Όμως, πόσο διαφορετική είναι αυτή η αντιμετώπιση από τα μηνύματα με τα οποία βομβαρδίζονται οι γυναίκες και από τον τρόπο με τον οποίο τους αντιμετωπίζουν οι γύρω τους α-στα-μα-τη-τα, σχεδόν πριν ακόμα φτάσουν την εφηβεία; Απλά στα κέντρα η «μέτρηση» γίνεται πιο ωμά και άμεσα. Όπως και η αρπαγή χρημάτων και χρόνου γίνεται πιο άμεσα, αλλά έχουμε σκεφτεί τι τεράστιες βιομηχανίες συντηρούνται από την καθημερινή επένδυση των γυναικών στην «ομορφιά» «τους»;

Καπιταλισμός και πατριαρχία πάντα τα πήγαιναν καλά και νομίζω τα κέντρα αδυνατίσματος αποτελούν  ένα εξαιρετικό δείγμα της αγαστής αυτής σχέσης: Κοριτσάκια που πληρώνονται ένα τίποτα, υπό τη μόνιμη την απειλή της απόλυσης, προάγονται από τη θέση «ξεροσταλιάζω όρθια στο Σύνταγμα οκτώ ώρες την ημέρα στο κρύο/τη ζέστη» για να γίνουν πωλήτριες-ρομπότ που χρησιμοποιούν αδίστακτα όλα το πατριαρχικό οπλοστάσιο, για να εκβιάζουν συναισθηματικά μεγαλύτερες γυναίκες να δώσουν το περίσσευμα του εισοδήματός τους  και ο μόνος που πραγματικά κερδίζει κάτι στο τέλος είναι η εταιρία.

 

Share

Μια γυναικεία πλατεία

arab spring

της Nora Amin

Όταν ήμουν μικρή, στην εφηβεία, νόμιζα ότι είχα διαφορετικό σώμα, επειδή όλα πάνω μου άλλαζαν συνεχώς, άλλαζαν και αυξάνονταν. Αυτή την εικόνα για το σώμα μου την έχω ακόμα και σήμερα, ακόμα και αν αυτό δεν αλλάζει πια επειδή μεγάλωσα. Το σώμα μου αλλάζει ανάλογα με τον τρόπο που το βλέπουν οι άλλοι. Τα σώματά μου, έχω πράγματι πολλά, αλλάζουν ανάλογα με τον τρόπο που τα βλέπουν οι άλλοι.

Τα μαλλιά είναι σημαντικά. Από τα μαλλιά καταλαβαίνουμε ποιες είμαστε. Από τα μαλλιά βλέπουμε επίσης ποιοι είναι οι άλλοι. Τα καστανά σγουρά μαλλιά μου με τοποθετούν στη Γερμανία πάντα μαζί με τους ξένους, προκαλούν φόβο. Τα ίσιωσα. Μαζί με τις μπούκλες μου έχασα κι ένα κομμάτι του εαυτού μου. Έγινα κομψή, θα έλεγα ακόμα και όμορφη.

Το σώμα των Αραβισσών γυναικών βρίσκεται, τόσο στον αραβικό όσο και στο δυτικό δημόσιο χώρο, πάντα μόνο του: Αυτό το σώμα είναι ναρκοπέδιο συνδηλώσεων, μια επιφάνια προβολής φαντασιώσεων και προκαταλήψεων, κατηγοριών και εξευτελισμών. Το γυναικείο αραβικό σώμα μπορεί να χάνει παντού, να παραβιάζει κώδικες, μέχρι τελικά να παραβιαστεί και το ίδιο.

Παλιά, όταν ήμουν μικρή, είχα πάει μια φορά με τη μητέρα μου στην πλατεία Ταχρίρ στο Κάιρο. Εκείνη φορούσε μια φούστα μέχρι το γόνατο, θυμάμαι τα μακριά της πόδια. Αυτή την εικόνα, τη θηλυκότητα, τον αέρα, την ανοιχτότητα εκείνης της μέρας, την κουβαλούσα μαζί μου σε ολόκληρη τη ζωή μου. Η πλατεία Ταχρίρ ήταν για μένα Αίγυπτος και μητέρα. Ήταν για μένα μια γυναικεία πλατεία. Έτσι ήθελα να είναι.

Οι κώδικες έσπασαν

Τον Ιανουάριο του 2011 εξεγέρθηκε ο αιγυπτιακός λαός για να διεκδικήσει την ανθρώπινη ακεραιότητά του. Αυτή η χώρα έπρεπε να γίνει η δική μας χώρα. Δεν έπρεπε να ανήκει πλέον στο καθεστώς, αλλά σε εμάς. Ήμασταν ένα: γυναίκες και άντρες, πλούσιοι και φτωχοί, παιδιά και ενήλικες, όλα γίνονταν ένα πάνω στην πλατεία Ταχρίρ και πάνω σε πολλές πλατείες της Αιγύπτου.

Σε μια στιγμή αυτής της επανάστασης ανέκτησα όλες τις αθώες παιδικές μου εμπειρίες: βγήκα πάλι στο δρόμο κρατώντας απ’ το χέρι τη μητέρα μου, νιώθαμε δυνατές. Γυναίκες ήταν στο δρόμο, δίπλα στους άντρες, μαζί με τους άντρες, και ξαφνικά όλη η ιστορία, όλη η υποταγή και η καταπίεση, στην οποία είχαμε μάθει, ήταν σαν να είχε υπάρξει μόνο για μια στιγμή, που μπορούσε μεμιάς να εξαφανιστεί. Οι κώδικες έσπασαν, οι έμφυλες ταυτότητες ακυρώθηκαν. Ήταν μια στιγμή που νιώσαμε ότι υπάρχει ελπίδα.

Ήμουν εννιά χρονών όταν κακοποιήθηκα σεξουαλικά δημόσια για πρώτη φορά. Και ό,τι ακριβώς συνέβη σε μένα, συμβαίνει και σε πολλά κορίτσια και έφηβες, οι οποίες καταθέτουν ένα κομμάτι της μέχρι πρότινος σιγουρεμένης ταυτότητάς τους, όταν εισέρχονται στο δημόσιο χώρο: ο δημόσιος χώρος, είτε είναι ο δρόμος, ο παιδότοπος, το λεωφορείο, αποτελεί για αυτές έναν τόπο πανικού. Η ταυτότητά τους συμπληρώνεται με το φόβο, την απώλεια της αυτοπεποίθησης και της περηφάνειάς τους.

Σε αυτή την κοινωνία, η οποία δεν αναγνωρίζει το βιασμό μέσα στο γάμο ως τέτοιον, η επιθετικότητα παίζει αποφασιστικό ρόλο στη σεξουαλική συναίσθηση των ανθρώπων. Ένας άντρας, ο οποίος δεν ενεργεί επιθετικά, δεν θεωρείται άντρας. Αυτή η αρρενωπότητα όμως του εξασφαλίζει μία θέση στον αιγυπτιακό δημόσιο χώρο.

Χουφτωμένη, προσβεβλημένη, χρησιμοποιημένη

Μια γυναίκα οφείλει να είναι παθητική και υποχωρητική, στο δρόμο, στο σπίτι, στο κρεβάτι. Αυτή η γυναίκα μαθαίνει από νωρίς να κλείνει τα πόδια της, αλλά, κάπου στην ηλικία μεταξύ εφτά και οχτώ χρονών, της τα ανοίγει κάποιος συγγενής – αυτό ισχύει ακόμα για χιλιάδες κορίτσια στην Αίγυπτο – για να της κάνουν κλειτοριδεκτομή.

Αγγίζουν το σώμα της, το κοιτάζουν, την προσβάλλουν, τη χρησιμοποιούν. Ό,τι συμβαίνει εκεί πάνω, ξεπερνάει το σώμα της: έχει να κάνει με την υποταγή. Και έτσι το σώμα της γυναίκας μετατρέπεται σε μέρος του δημόσιου χώρου. Και βέβαια ένα μέρος, το οποίο διεκδικεί να αρπάξει ο αντρικός πληθυσμός. Το να βρίσκεσαι σε δημόσιο χώρο, απαιτεί ότι πρέπει πάντα να προστατεύεις τον εαυτό σου. Έτσι ήταν όλα τα χρόνια. Και αυτή η δυναμική στην πλατεία Ταχρίρ μπορούσε να το αλλάξει αυτό. Σκεφτήκαμε.

Υπήρχε ένα χρονικό διάστημα, κατά το οποίο εξαφανίστηκαν όλες οι ιεραρχίες πάνω στην πλατεία, όπου όλοι οι άνθρωποι ήταν μαζί και συμπεριφέρονταν με σεβασμό και χωρίς φραγμούς. Σε αυτό το σύντομο χρονικό διάστημα οι γυναίκες μπορούσαν να ξεχάσουν τους φόβους τους. Μπορούσαν να πλησιάσουν την ιδέα μιας πραγματικής ελευθερίας. Μπορούσαν να την γευτούν και να την νιώσουν: Πώς είναι να ζεις μια ζωή με ακεραιότητα;

Εκείνη την περίοδο έπαιζα θέατρο σε 30 αιγυπτιακές πόλεις, με 600 ανθρώπους και εκείνη την περίοδο είχα ξεχάσει τι ήταν εκείνο που φοβόμουνα: ήμουν απλά εκεί, ήμουν εγώ, σε κίνηση και με ελπίδα. Πώς τα είχε καταφέρει εκείνο το μικρό, φοβισμένο εννιάχρονο κοριτσάκι να απελευθερωθεί έτσι;

Εξορισμένες από το δημόσιο χώρο

Μια επανάσταση δεν μπορεί να είναι ποτέ αληθινή επανάσταση, εάν δεν αγωνίζεται παράλληλα και για τα δικαιώματα των γυναικών και την ισότητα.

Τον Νοέμβριο του 2012 και ακόμη πιο πριν έγιναν μαζικές σεξουαλικές παρενοχλήσεις γυναικών στην πλατεία Ταχρίρ. Πολλές γυναίκες κακοποιήθηκαν σεξουαλικά δημόσια από ομάδες αντρών στην πλατεία και γύρω από αυτήν. Σε μια περίπτωση 70 άντρες βίασαν μια γυναίκα. Οι γυναίκες που υπέστησαν σεξουαλική κακοποίηση ήταν ενεργές κατά τη διάρκεια της επανάστασης. Αυτοί οι βιασμοί έγιναν με συστηματικό τρόπο. Εμπεριείχαν ένα πολιτικό μήνυμα: οι αράβισσες γυναίκες θα έπρεπε να εγκαταλείψουν για άλλη μια φορά το δημόσιο χώρο.

Κάποιοι άντρες κρατούσαν τις γυναίκες για να μπορέσουν να τις βιάσουν κάποιοι άλλοι και μετά άλλαζαν θέση. Μερικοί χρησιμοποίησαν αντικείμενα ή κοφτερά όπλα, άλλοι τα δάχτυλά τους. Στο κέντρο της πλατείας μας, εν μέσω κορναρισμάτων από αυτοκίνητα, ανάμεσα σε περαστικούς, μέσα στην πόλη, το σώμα της αράβισσας γυναίκας διαλύθηκε με τέτοιον τρόπο σαν να ήταν απλά μέρος του δημόσιου χώρου, σαν να μπορούσε οποιοσδήποτε να παίξει μαζί του, να το χρησιμοποιήσει, να το ψηλαφίσει.

Γυμνές στην πλατεία

Πως μπόρεσαν να εναρμονιστούν μεταξύ τους τόσο οργανικά, τόσο από κοινού, σχεδόν σαν κύματα του ωκεανού, την ώρα που βίαζαν μία γυναίκα; Όλοι έγιναν ένα εκείνη τη στιγμή: ανέκτησαν τη χαμένη τους αρρενωπότητα και την επιδείκνυαν μπροστά στα μάτια όλου του κόσμου, με όλη τη δημοσιότητα, στην πλατεία Ταχρίρ.

Υπάρχει ένα βίντεο στο youtube, το οποίο δείχνει μια γυμνή γυναίκα να προχωράει δίπλα σε έναν αστυνομικό στην πλατεία Ταχρίρ, εκεί όπου πριν από λίγη ώρα είχε βιαστεί. Ο άντρας, ο οποίος ανέβασε στο ίντερνετ αυτό το βίντεο, δέχθηκε από όλους επίθεση. Είπαν ότι παράτεινε το βιασμό αυτής της γυναίκας, ότι έγδυνε τη γυναίκα με αυτό το βίντεο, την εξέθετε, την εξολόθρευε. Για μένα δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

Η δημόσια εκτέλεση αυτής της γυναίκας συντελέστηκε στην πλατεία Ταχρίρ. Το βίντεο έδινε σε αυτή την επιβιώσασα ένα πρόσωπο, την έκανε ηρωίδα. Αυτή η ηρωίδα περπατάει με το γυμνό της κορμί στην πλατεία, ενώ κανείς δεν της προσφέρει ένα ρούχο να καλυφτεί.

Ήταν εγώ, ήταν εμείς

Αυτή η ηρωίδα δεν μπορεί να ντροπιαστεί. Ντροπιάστηκαν όλοι οι υπόλοιποι με αυτό το βίντεο. Ντροπιάστηκαν τόσο που προσπαθούσαν να διαγράψουν αυτές τις εικόνες από το αρχείο της δημοσιότητας. Οι φωτογραφίες έπρεπε να εξαφανιστούν, γιατί το δυνατό σώμα αυτής της γυναίκας έκανε τα ελεεινά σώματα όλων εκείνων των βασανιστών να φαίνονται θλιβερά ορατά.

Ένιωσα τόσο γυμνή όσο εκείνη η γυναίκα. Τα γυμνά της πόδια επανέφεραν στην πλατεία Ταχρίρ όλα τα ίχνη των Αιγύπτιων γυναικών. Μας έφερε κοντά της και μας πήρε μαζί της. Αυτή ήταν εγώ, ήταν εμείς και η εικόνα αυτής της ηρωίδας μού έχει εντυπωθεί.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο πιστεύω ότι η πλατεία Ταχρίρ ήταν μια γυναικεία πλατεία, ότι αυτό είναι και ότι θα ξαναγίνει.

Πηγή: taz.de

Μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

 

Διαβάστε ακόμα

Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ: “η σεξουαλική παρενόχληση είναι κοινωνικά αποδεκτή στην Αίγυπτο”

Αίγυπτος: οι μαζικοί δημόσιοι βιασμοί αποκαλύπτουν…

Το γυναικείο ζήτημα στις αραβικές εξεγέρσεις

 

 

Share

Ναι, με συγκλόνισε η γυναικοκτονία στο Βελβεντό

kokkina-papoutsia

της Δήμητρας Σπανού

Πρόσφατα διαβάσαμε στις εφημερίδες για την υπόθεση της γυναικοκτονίας στο Βελβεντό. Ένας άντρας σκότωσε τη γυναίκα του επειδή θα τον άφηνε και την έθαψε στο χωράφι ώστε να μην βρεθεί. Τελικά η αστυνομία ανακάλυψε τη σωρό και ο άντρας παραδέχτηκε το έγκλημα. Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, ως ελαφρυντικά αναφέρει την ψυχολογική κατάσταση του θύματος και την υποψία του ότι έχει σχέσεις με κάποιον πρώην της.

Στο μεταξύ, το συμβάν καλύφθηκε από τα μέσα ενημέρωσης όπως πάντα, ως «οικογενειακή τραγωδία», με «δικαιολογίες του δράστη που σοκάρουν» το «συγκλονισμένο Βελβεντό Κοζάνης» από το «αποτρόπαιο έγκλημα», τη «στυγερή δολοφονία» της «άτυχης» γυναίκας. Βέβαια, στο τέλος συνήθως αναφέρονται οι «συχνοί καυγάδες» και οι «φωνές» του θύματος ως μηνύματα ότι «κάτι δεν πάει καλά» στο ζευγάρι.

Το γεγονός είναι πράγματι συγκλονιστικό. Το να δολοφονείται ένας άνθρωπος από ένα τόσο κοντινό του πρόσωπο, έναν άνθρωπο με τον οποίο έχει μοιραστεί τις πλέον προσωπικές στιγμές στη ζωή, δεν είναι κάτι που πρέπει να το προσπερνάμε εύκολα. Και είναι ανατριχιαστικό το πόσο συχνά συμβαίνει, με παρόμοιο τρόπο και χαρακτηριστικά. Δηλαδή, με κάποιον άντρα που σκοτώνει τη γυναίκα γιατί εκείνη προχωράει σε κάποιες επιλογές στη ζωή της με τις οποίες αυτός διαφωνεί ή οι οποίες δεν τον περιλαμβάνουν.

Αυτό που προκαλεί ειλικρινή απορία είναι το πόσο έχει καθυστερήσει η έμφυλη βία να γίνει μέρος της δημόσιας συζήτησης. Ενώ διαβάζουμε πλέον συχνότερα σχετικές στατιστικές και ακούμε για την ανησυχητική αύξηση των κρουσμάτων, όταν συμβαίνουν τέτοια περιστατικά τα μέσα ενημέρωσης κατά πλειοψηφία σφυρίζουν αδιάφορα. Έτσι, αντί να συνδέονται οι αιτίες με τα αποτελέσματα, δηλαδή οι κοινωνικά καλλιεργημένες έμφυλες συμπεριφορές, τα στερεότυπα για τους ρόλους των φύλων και η έμφυλη ισότητα σε διάφορους τομείς της καθημερινής ζωής με τη βία που ασκείται προς τις γυναίκες, κυριαρχούν οι άρλεκιν αφηγήσεις για εγκλήματα «πάθους». Ενώ είναι γνωστό πια ότι η γυναικοκτονία είναι συνήθως το τελευταίο σκαλοπάτι σε μια βίαιη σχέση, αντί η ύπαρξη «σημαδιών» να διατυπώνεται ως καταγγελία για την ανικανότητα πρόληψης του εγκλήματος, αναφέρεται ως εξήγηση. Αντί να υπάρξει δημόσιος προβληματισμός για την πρότερη βία, αυτή λειτουργεί απλώς ως μια καθησυχαστική δικαιολογία. Κατά τον ίδιο τρόπο, οι εξωφρενικές δικαιολογίες του θύτη, που βασίζονται στο στιγματισμό του θύματος, μπορούν να εμφανίζονται ως ελαφρυντικά και να παρουσιάζονται ως τέτοια άκριτα. Χωρίς κανένας να βροντοφωνάζει δημόσια το ότι η όποια συμπεριφορά μιας γυναίκας, όπως και το ντύσιμο ή οι επιθυμίες της σε άλλες αφηγήσεις, σε καμία περίπτωση δεν αξίζει ούτε το θάνατο ούτε και τη βία που προηγήθηκε.

Τα αποτελέσματα της σιωπής για τις αιτίες που περιβάλλει αυτά τα εγκλήματα και η διαστρέβλωση της πραγματικότητας είναι πραγματικά «συγκλονιστική» και «σοκαριστική» γιατί κοστίζει ζωές. Η «τραγωδία» είναι ότι θα μπορούσαν να είχαν σωθεί, αν ως κοινωνία αναλαμβάναμε τις ευθύνες μας, μέσα από τη συνειδητή προσπάθεια καταπολέμησης της έμφυλης βίας και την προώθηση της έμφυλης ισότητας.

Share

Γερμανία: ο σεξισμός δεν είναι εισαγόμενο προϊόν

frauen1

των Silke Stöckleκαι Marion Wegscheide

Δεκάδες γυναίκες δέχτηκαν σεξουαλική παρενόχληση την παραμονή της Πρωτοχρονιάς στην Κολωνία. Αντί όμως να συνδέσουν τα γεγονότα αυτά με την καθημερινή σεξιστική βία στη Γερμανία, οι πολιτικοί και τα μέσα ενημέρωσης συζητούν για την προέλευση των φερόμενων ως δραστών. Στους πρωτοχρονιάτικους εορτασμούς στην Κολωνία, στο Αμβούργο και σε άλλες πόλεις διαπράχθηκαν σε μεγάλη έκταση σεξουαλικές επιθέσεις σε γυναίκες και σε μία περίπτωση και βιασμός. Είναι ανησυχητικό το γεγονός ότι μπόρεσε να συμβεί κάτι τέτοιο και εξοργιστικό το ότι οι αρχές δεν πήραν αρχικά στα σοβαρά τις καταγγελίες των γυναικών.

Η σεξουαλική βία κατά των γυναικών στη Γερμανία αποτελεί μεγάλο και σίγουρα όχι καινούριο πρόβλημα: οι γυναίκες παρενοχλούνται συχνά σεξουαλικά ή και βιάζονται σε μεγάλες διοργανώσεις όπως στο Oktoberfest (ΣτΜ: φεστιβάλ μπύρας του Μονάχου) ή στο Καρναβάλι (ΣτΜ: της Κολωνίας). Σύμφωνα με μια μελέτη του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Οικογενειακών Υποθέσεων μία στις εφτά γυναίκες στη Γερμανία κακοποιείται σεξουαλικά τουλάχιστον μία φορά στη ζωή της. Μία στις τέσσερις – ανεξάρτητα από το μορφωτικό της επίπεδο ή την κοινωνική της θέση – υφίσταται ενδοοικογενειακή βία με άκρως επικίνδυνους για τη ζωή της τραυματισμούς. Οι δράστες είναι σχεδόν πάντα άντρες, χωρίς να υπάρχει φανερά κάποια κατηγοριοποίηση σε σχέση με τη θρησκεία, την καταγωγή, το μορφωτικό επίπεδο ή την κοινωνική θέση.

Υπάρχουν λοιπόν κάθε μέρα περισσότεροι από αρκετοί λόγοι για κοινωνική κατακραυγή ενάντια στο σεξισμό και τη σεξουαλική βία στη Γερμανία. Και τα δύο αυτά φαινόμενα συνδέονται στενά με την κυρίαρχη εικόνα της γυναίκας. Κατά συνέπεια σπάνια λαμβάνονται στα σοβαρά οι σεξουαλικές επιθέσεις στις γυναίκες και κατ’ αρχήν θεωρούνται μη σημαντικές – όπως συνέβη τώρα στην Κολωνία, όπου οι ντόπιοι πολιτικοί έκαναν κήρυγμα στις γυναίκες  σχετικά με  τυς «κανόνες συμπεριφοράς σε μαζικές εκδηλώσεις», λες και αν το είχαν διαπραγματευτεί με τους επιτήδειους δράστες, θα μπορούσαν να αποφύγουν τη σεξουαλική παρενόχληση. Οι γυναίκες εδώ παρουσιάζονται στις ταινίες, στις διαφημίσεις και στα ΜΜΕ, σε τακτική βάση, ως σεξουαλικοποιημένα αντικείμενα. Η καταπίεση των γυναικών εξακολουθεί να είναι δομικά ριζωμένη στην κοινωνία μας, όπως αποδεικνύεται και από τις μισθολογικές διαφορές, τις ευκαιρίες σταδιοδρομίας ή τα κυρίαρχα πρότυπα. Για ισότητα δεν γίνεται καν λόγος εδώ και καιρό, ακόμα και όταν την διακηρύσσουν επανειλημμένα δημόσια.

Οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ υποδαυλίζουν το ρατσισμό κατά των Μουσουλμάνων

Αντί, ωστόσο, να συνδέσουν τα γεγονότα στην Κολωνία με την καθημερινή σεξιστική βία κατά των γυναικών στη Γερμανία, οι πολιτικοί και τα ΜΜΕ μιλάνε, από τότε που έγιναν γνωστά για τα περιστατικά, κυρίως για την καταγωγή των φερόμενων ως δραστών και για ζητήματα δημόσιας ασφάλειας. Όποτε αναφέρονται οι σεξουαλικές επιθέσεις ως δομικό φαινόμενο, αυτό γίνεται μόνο σε συνδυασμό με την «κουλτούρα» των φερόμενων ως δραστών. Κατ’ αυτόν τον τρόπο εργαλειοποιείται εξαρχής η συζήτηση για τις επιθέσεις και, υιοθετώντας ένα κλασικό ρατσιστικό επιχείρημα, στηλιτεύονται συνολικά οι Μουσουλμάνοι ή οι πρόσφυγες ως δράστες.

Τα κυρίαρχα ΜΜΕ και οι πολιτικοί υποδαυλίζουν τον ήδη υπάρχοντα ρατσισμό κατά των Μουσουλμάνων και συνεχίζουν να υποκινούν τον κόσμο εναντίον των προσφύγων: η πρωθυπουργός της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, Χανελόρε Κραφτ, αναφέρει ότι οι αλλοδαποί δράστες θα πρέπει να απελαύνονται. Και στο πρωινό μαγκαζίνο του τηλεοπτικού σταθμού Sat1 σταθμού προωθείται ότι πρέπει να «υπερασπιστούμε τις αξίες μας, τον τρόπο ζωής μας και τις πεποιθήσεις μας» απέναντι στους «Μουσουλμάνους άντρες». Είναι χαρακτηριστικό το ότι δεν ακούγεται σχεδόν τίποτα για το ότι πολλοί άντρες και οι εκατοντάδες παρόντες αστυνομικοί έμειναν αμέτοχοι και δεν έκαναν τίποτα για να προστατεύσουν τις γυναίκες – παρόλο που ανάμεσα στα θύματα υπήρξε και μία γυναίκα αστυνομικός με πολιτικά.

frauen2Της έρχεται κουτί της δεξιάς

Η φεμινίστρια Άλις Σβάρτσερ, η οποία εδώ και καιρό υποστηρίζει το συντηρητικό περιβάλλον και δείχνει ήδη ότι κατανοεί τις αρχές της PEGIDA, όταν μιλάει τώρα για λανθασμένη ανοχή απέναντι στους Μουσουλμάνους άντρες, όταν αναφέρει την τρομοκρατία σε αυτό το πλαίσιο και όταν απαιτεί μια υποχρεωτική ενσωμάτωση για τους μετανάστες, συντάσσεται με τις απόψεις τους.

Για τη δεξιά αυτό ο χώρος με τα έτοιμα επιχειρήματα τής έρχεται κουτί. Οι νεοναζί, το Pro-NRW (ΣτΜ: πρόκειται για το ακροδεξιό κόμμα pro Nordrhein-Westfalen) και η Εναλλακτική για τη Γερμανία (ΣτΜ: γερμ. Alternative für Deutschland, AfD) ανακοινώνουν ομόφωνα ότι δεν θέλουν άλλους πρόσφυγες και ότι θέλουν να προστατεύσουν τις «γυναίκες τους». Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ανακοινώνουν δράσεις στο δρόμο μέχρι και σωματικές επιθέσεις εναντίον αλλοδαπών ανδρών.

Οι γυναίκες πρέπει να προστατευτούν ακριβώς από τέτοιου είδους κόμματα και ομάδες, τα οποία από τη μεριά τους προπαγανδίζουν ή προωθούν βαθύτατα εχθρικά προς τις γυναίκες πρότυπα και κοινωνικές δομές. Η Εναλλακτική για τη Γερμανία, μια ολοένα και μεγαλύτερη δεξαμενή για τους ναζί, αγωνίζεται για την ετεροκανονική οικογένεια, απορρίπτει το γάμο για τα ομόφυλα ζευγάρια και αποδίδει στη γυναίκα τον παραδοσιακό ρόλο της μητέρας. Επιπλέον αγωνίζεται για μια αυστηροποίηση της παραγράφου 218 (για πιο δύσκολη διακοπή κύησης), διοργανώνει καμπάνιες ενάντια στην πολιτική της ποσόστωσης για τις γυναίκες και στο φεμινισμό – και προσποιείται σχεδόν ταυτόχρονα ότι η ισότητα των γυναικών έχει επιτευχθεί προ πολλού. Ακόμη και ένα πιο μετριοπαθές συντηρητικό κόμμα σαν το CSU, που προβάλλει σήμερα το αίτημα: «Όποιος δεν σέβεται τις γυναίκες, δεν μπορεί να έχει θέση στην κοινωνία της Γερμανίας», αυτοαναιρείται, αν δει κανείς για παράδειγμα τη θέση που κράτησε στην ψηφοφορία για τη βία μέσα στο γάμο στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν.

Αγώνας ενάντια στο ρατσισμό και το σεξισμό

Το γεγονός ότι αυτές οι επιθέσεις συνέβησαν στην Κολωνία, αποδεικνύει, παρεμπιπτόντως, για άλλη μία φορά την έντονη πόλωση της κοινωνίας: η πόλη με τον καθεδρικό ναό θεωρείται μια φιλελεύθερη μητρόπολη. Αλλά και πριν από έναν χρόνο έγινε ο τόπος συγκέντρωσης τεσσάρων χιλιάδων υποστηρικτών του κινήματος Ho.Ge.Sa. (ΣτΜ: γερμ. «Hooligans gegen Salafisten», που σημαίνει Χούλιγκαν εναντίον Σαλαφιστών).

Αν μη τι άλλο ισχύει το εξής: οι σεξουαλικές επιθέσεις της παραμονής της Πρωτοχρονιάς στην Κολωνία, στο Αμβούργο και σε άλλες πόλεις πρέπει να καταδικαστούν και οι δράστες αυτών των επιθέσεων να τιμωρηθούν. Όλοι και όλες μαζί πρέπει να διαδηλώσουμε – όπως έγινε στις 5 Ιανουαρίου μπροστά από τον καθεδρικό ναό – ενάντια στη βία κατά των γυναικών και ενάντια στο ρατσισμό. Επιπλέον πρέπει να απαιτήσουμε από τα ΜΜΕ και από τα πολιτικά κόμματα να αναλάβουν δράση απέναντι στην ενισχυόμενη δεξιά, αντί να την υποστηρίζουν με αβάσιμα επιχειρήματα. Η επόμενη μεγάλη ευκαιρία να διαδηλώσετε ενάντια στην αντιφεμινιστική Εναλλακτική για τη Γερμανία, τη νέα δεξαμενή για τους ναζί, είναι η Ημέρα για τα Δικαιώματα των Γυναικών στις 6 Μαρτίου στο Βερολίνο. Σε ό,τι αφορά την κοινωνική αριστερά πρέπει να επικρατήσει με απόλυτη σαφήνεια ότι η καταπίεση των γυναικών στη Γερμανία είναι δομική και ότι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να επιτρέψουμε να διασπαστεί ο αγώνας για την εξάλειψή της λόγω του ρατσισμού – πρέπει να αντιμετωπίσουμε και τα δύο φαινόμενα με την ίδια αποφασιστικότητα.

Αρχική πηγή του κειμένου: marx21

Μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

frauen3

 

Share

Τρεις ακόμα Κούρδισσες αγωνίστριες δολοφονήθηκαν από το τουρκικό κράτος

kourdisses2

της Λίνας Φιλοπούλου

Ενημέρωση από τη φίλη Yıldız Temürtürkan, μέλος της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών Τουρκίας

Στις 4 Ιανουαρίου, το βράδυ, τρεις κούρδισσες αγωνίστριες δολοφονήθηκαν βάναυσα από τις τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις. Όλες τους μέλη του κούρδικου γυναικείου κινήματος, μια ομάδα που συμμετέχει ενεργά στην Παγκόσμια Πορεία Γυναικών. Μία από τις γυναίκες που δολοφονήθηκαν, η Seve Demir, ήταν η συντονίστρια των δραστηριοτήτων στην πόλη Nusaybin από όπου η ΠΠΓ ξεκίνησε το Φεμινιστικό Καραβάνι στο πλαίσιο της 4ης Διεθνούς Δράσης για το 2015.

Οι γυναίκες αυτές δολοφονήθηκαν στην πόλη Silopi, όπου υπάρχει απαγόρευση κυκλοφορίας. Οι τούρκικες στρατιωτικές δυνάμεις άνοιξαν πυρ εναντίον τους, καθώς προσπαθούσαν να περάσουν από τη μια γειτονιά στην άλλη. Οι γυναίκες κάλεσαν φίλους τους στο τηλέφωνο λέγοντάς τους ότι είναι βαριά τραυματισμένες και ζήτησαν ασθενοφόρο. Οι φίλοι τους ειδοποίησαν τον κυβερνήτη της πόλης να επιτρέψει στο ασθενοφόρο να περάσει, αλλά αυτό δεν έγινε. Όταν πια ο δήμος κατάφερε να στείλει ασθενοφόρο, τις βρήκαν βάναυσα δολοφονημένες.

Χιλιάδες κόσμος παρέστη την περασμένη Τρίτη στην κηδεία των 12 δολοφονηθέντων από το τουρκικό κράτος, στις πόλεις Cizre, Silopi και Şırnak. Ανάμεσά στα θύματα και οι τρεις κούρδισσες αγωνίστριες, Seve Demir, Fatma Uyar και Pakize Nayir, που δολοφονήθηκαν λίγες μέρες πριν από την 3η επέτειο από τη δολοφονία άλλων τριών κουρδισσών αγωνιστριών στο Παρίσι τον Ιανουάριο του 2013.

This slideshow requires JavaScript.

 

Share

Το όχι σημαίνει όχι: κοιτώντας πίσω στο 2015

oxi-oxi

της Λίνας Φιλοπούλου

Σίγουρα θα το θυμόμαστε για πολύ καιρό το 2015. Η καθεμιά και ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Σίγουρα όμως γιατί μας υποσχέθηκε τόσα πολλά και μας πήρε πίσω επίσης τόσα πολλά. Θα σταθώ όμως στην πιο κορυφαία, για μένα, στιγμή όχι μόνο της χρονιάς που – επιτέλους – πέρασε, αλλά θα έλεγα συνολικά της μνημονιακής περιόδου. Μια πραγματικά συγκλονιστική εβδομάδα που θα μας σημαδεύει για πολλά ακόμα χρόνια.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως. Η ελληνική κοινωνία παρά τον φόβο που επικράτησε τη βδομάδα του δημοψηφίσματος λόγω των κλειστών τραπεζών και των capital controls, αλλά και της ασύδοτης προπαγάνδας και τρομοκρατίας των συστημικών μέσων ενημέρωσης, έδωσε μια ηχηρή και αδιαμφισβήτητη απάντηση με κάθε τρόπο ενάντια στη λιτότητα που επιφέρουν οι μνημονιακές πολιτικές, ήδη από το βράδυ της Παρασκευής στη μεγαλειώδη συγκέντρωση στο Σύνταγμα υπέρ του ΟΧΙ. Την Κυριακή της 5ης Ιουλίου η κάλπη έβγαλε ένα εκκωφαντικό και ταξικό ΟΧΙ στη συνέχιση των πολιτικών λιτότητας. Ήταν μια μεγαλειώδης νίκη και δικαίωση του κινήματος αντίστασης και των εργαζόμενων.

Και αμέσως μετά ήρθαν οι μέλισσες…

Πριν καλά καλά περάσουν λίγες ώρες από την επίσημη ανακοίνωση του αποτελέσματος και πριν καλά καλά προλάβουμε να χαρούμε για την παραίτηση Σαμαρά, ο πρωθυπουργός της χώρας ανακοίνωσε τη σύγκληση του συμβουλίου των ηττημένων από το δημοψήφισμα πολιτικών αρχηγών για την επόμενη μέρα. Αμέσως καταλάβαμε τι θα σήμαινε αυτό. Μάλιστα δεν άργησε να ακολουθήσει η συμφωνία της 13ης Ιουλίου, τα προαπαιτούμενα και τελικά η ψήφιση του τρίτου μνημονίου παραμονή δεκαπενταύγουστου και με επείγουσες διαδικασίες από την «πρώτη φορά αριστερή» κυβέρνηση.

Πολλά έχουν γραφτεί για τα γεγονότα του καλοκαιριού. Θα ήθελα ωστόσο να παρουσιάσω μια άλλη ανάγνωση αυτών των γεγονότων λαμβάνοντας υπόψη την πατριαρχική κοινωνία και τον πατερναλισμό της εξουσίας. Δεν ξέρω πόσες και πόσοι κάνατε το συνειρμό ανάμεσα στη μετατροπή του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος σε ΝΑΙ και στο ΟΧΙ που λέει η γυναίκα σε έναν βιασμό που μετατρέπεται – από τον βιαστή αλλά και από την κοινωνία – σε ΙΣΩΣ και τελικά σε ΝΑΙ. Αναρωτιέμαι πόσες και πόσοι θεωρούν και αυτή την κυβέρνηση ως θύτη μιας ολόκληρης κοινωνίας, που αν και έδωσε τη δυνατότητα στο λαό να γίνει μέτοχος και να πάρει την τύχη του στα χέρια του, ήταν εκείνη που τελικά θα έπαιρνε την τελική απόφαση, σαν ένας άλλος αφέντης που καταδυναστεύει τη ζωή μας. Αυτό που συνέβη εδώ είναι μια ακραία άσκηση εξουσίας μιας μικρής ανδροκρατούμενης ομάδας απέναντι σε μια ολόκληρη κοινωνία που συνδέεται ακριβώς με αυτό που ονομάζουμε κουλτούρα του βιασμού. Η ευθύνη για όλα αυτά τα γεγονότα, που είναι συνέπεια ενός πολιτικού σχεδίου που ηττήθηκε, μετατείθεται στην κοινωνία. Όπως και η ευθύνη για το βιασμό μιας γυναίκας μετατείθεται στην ίδια την γυναίκα (τα γνωστά, γιατί κυκλοφορείς έξω μόνη σου τα βράδια, η φούστα σου είναι κοντή άρα πήγαινες γυρεύοντας, κάτι έκανες κι εσύ για να προκαλέσεις τέλος πάντων, κλπ, κλπ). Εκτός αν δεν επιζήσει. Μόνο τότε δέχεται η κοινωνία το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα επιβολής εξουσίας πάνω στο γυναικείο σώμα. Η ελληνική κοινωνία όμως συνεχίζει να επιβιώνει, άρα θα πρέπει να αναλάβει και την ευθύνη των συνεπειών μιας εξουσίας που ασκούν κάποιοι άλλοι.

Η ηγεσία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ υιοθέτησε χωρίς δεύτερη σκέψη αυτή την κουλτούρα όταν δεν ήρθε το αποτέλεσμα που ενδόμυχα επιθυμούσε για να βρει την κατάλληλη δικαιολογία να προχωρήσει με το σχέδιό της. Είναι ακριβώς αυτή η φυσικοποίηση του βιασμού στην ελληνική κοινωνία που επιτρέπει στην ηγεσία αυτής της κυβέρνησης, αυτών των βιαστών της λαϊκής ετυμηγορίας – όπως άλλωστε και των προηγούμενων κυβερνήσεων – να μην τους αμφισβητηθεί η εξουσία και να μείνουν ατιμώρητοι γι’ αυτό το έγκλημα. Είναι και αυτό μια επιπλέον ερμηνεία στο ότι θεωρήθηκε άξιο θαυμασμού και σεβασμού ότι ο Τσίπρας μετέτρεψε το όχι σε ναι και επιβραβεύτηκε μάλιστα γι’ αυτή του την πράξη στις εκλογές του Σεπτέμβρη από τόσο κόσμο, άντρες και γυναίκες.

Προσωπικά είμαι απολύτως σίγουρη ότι δεν επέτρεψα σε κανέναν να θεωρήσει ότι υπήρχε το παραμικρό περιθώριο να εννοηθεί διαφορετικά το ΟΧΙ που βροντοφώναξα στις 5 Ιουλίου. Ξέρω επίσης πολύ καλά ότι το 2016, και για όσο χρειαστεί, πρέπει όλες και όλοι να ξεσηκωθούμε για να σταματήσουμε αυτή τη σιωπηρή συναίνεση και ανοχή απέναντι σε κάθε επιβολή εξουσίας και σε κάθε πράξη και πολιτική που μας καταπιέζει για να μπορέσουμε κάποια στιγμή να δημιουργήσουμε μια κοινωνία ελευθερίας και δικαιοσύνης.

 

Share

Καλή νοικοκυρά είναι εκείνη που μαγειρεύει συλλογικά

Kitchen-Getty

της Δήμητρας Σπανού

Ανήμερα Χριστούγεννα έκανα το μοιραίο λάθος να ανοίξω την τηλεόραση μετά από πολύ καιρό, για να πέσω πάνω σε εκπομπές μαγειρικής.

Μεγάλη γκλαμουριά. Άντρες και γυναίκες σεφ, μόνοι ή με παρέα, χτυπάγανε φαγώσιμα σε υπερσύγχρονα μίξερ και βουτυρώνανε ταψιά, για να φτιάξουν είτε κάτι με περίεργο όνομα είτε “σύγχρονες εκδοχές κλασικών φαγητών” ή κάτι “εύκολο και γρήγορο για όλη την οικογένεια”. Οι κουζίνες πεντακάθαρες, τακτοποιημένες, μοιάζανε λες και μπορείς να φας από το πάτωμα. Ευρύχωρες, με πάγκους που πάντοτε περισσεύουν και ποτέ δεν γεμίζουν και έναν νεροχύτη που ποτέ δεν έχει άπλυτα. Με πανάκριβο εξοπλισμό και “πρώτες ύλες” που συνήθως δεν βρίσκεις στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς. Πρωταγωνιστές είναι άλλοτε κυρίες με λουκ κομμωτηρίου και άλλοτε κύριοι με εξίσου ακούνητο το μαλλί-χωρίστρα, που όλα τα βρίσκουν θεϊκά και εύκολα και δίνουν οδηγίες στις νοικοκυρές με την άνεση της βαθιάς σοφίας τους γύρω από το φαΐ. Ψεύτικο σκηνικό, ψεύτικη χαρά. Ένα γλαστράκι στο φόντο ή κάποιο στολίδι, μέρες που είναι, προσπαθεί να σπάσει την αίσθηση του σκηνικού.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω σε ποιά σπιτικά ζουν αυτές οι χαρωπές νοικοκυρές. Κι όμως, βλέπω φίλες κατά καιρούς να προσπαθούν να μετουσιωθούν σε Βέφες του 21ου αιώνα. Με τάμπλετ και ποδιές με χαριτωμενιές, βέβαια. Που ξυπνάνε χάραμα για να φτιάξουν τα καπκέικ για το κυριακάτικο μπρέκφαστ με τον καλό τους- και τη Δευτέρα χτυπιούνται στο ελλειπτικό για να τα χάσουν. Που εφευρίσκουν τρόπους για να μην χαλάει το νύχι όταν πλένουν τα ζαρζαβατικά και προσπαθούν να τελειοποιήσουν την τέχνη του να είναι περιποιημένες ενώ κάνουν τις νοικοκυρές. Σε στενόχωρες κουζίνες, με τα μαχαίρια του ΙΚΕΑ.

Ακόμα και σήμερα που αποκτήσαμε πια συλλογικές εμπειρίες από το δρόμο, που ενώσαμε τις φωνές μας ενάντια σε κυβερνήσεις και μέτρα, που δακρύσαμε και χαρήκαμε σε πλατείες και συνελεύσεις, στο τέλος της μέρας γυρνάμε καθεμιά στο δικό της σπίτι. Κι όταν η πόρτα κλείνει οι νέες συλλογικές εμπειρίες καλούνται να αναμετρηθούν με την πεζή ρουτίνα – ψώνισε, καθάρισε, μαγείρεψε, πλύνε. Και όλα αυτά χαμογελαστή και περιποιημένη. Λες και ο αγώνας είναι άλλος πλανήτης από τις καθημερινότητές μας. Δυστυχώς τα εγχειρήματα που επιδιώκουν να ανατρέψουν αυτή την κυρίαρχη εικόνα με πολιτικούς όρους είναι ακόμα πολύ λίγα.

Έτσι λοιπόν, αυτά που θυμάμαι πραγματικά με μεγάλη αγάπη και στα οποία ανατρέχω, είναι εκείνα τα “συλλογικά” τραπέζια με φίλους. Εκείνα όπου καθένας και καθεμιά βάζει ό,τι μπορεί- καμιά φορά ό,τι πρόλαβε να βρει μετά τη δουλειά. Μαγείρεμα μαζί, γέλιο, χαβαλές. Στο τέλος πάντα κάποιος ή κάποια προθυμοποιείται και πλένει. Μοιρασιά στη δουλειά, μοιρασιά στην ανταμοιβή, χωρίς μεζούρες. Κι έτσι δεν παύω να αναρωτιέμαι τι θα γινόταν αν αυτό δεν ήταν μια στο τόσο. Αν ήταν μέρος της καθημερινότητας. Χωρίς το μέτρο της “πιο καλής μαγείρισσας” και της “νοικοκυράς”, χωρίς “δούλα και κυρά”, ντεκαπάζ και ιλουστρασιόν χαμόγελα κάτω από τόνους μακιγιάζ. Χωρίς άπιαστα και κουραστικά πρότυπα, αλλά όπως νιώθουμε πιο άνετα με τους εαυτούς μας. Εύχομαι τη χρονιά που έρχεται αυτές οι εμπειρίες να αποτελέσουν αφετηρίες ώστε να φανταστούμε νέες ρουτίνες, βασισμένες στη συντροφικότητα, το σεβασμό και την αλληλοβοήθεια.

 

Share

«Ήθελα να ζήσω τη δική μου αλήθεια» 

simfono simbiosis

Για τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ομόφυλα ζευγάρια

Το κείμενο που ακολουθεί απαρτίζεται από αποσπάσματα της τοποθέτησής της Στ. Μπελιά στη διαβούλευση φορέων για το νομοσχέδιο του Υπουργείου Δικαιοσύνης, με το οποίο θεσπίζεται το διευρυμένο σύμφωνο συμβίωσης (Βουλή, Τρίτη 15.12.2015). Η Στέλλα Μπελιά είναι πρόεδρος της Οργάνωσης «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο» (με γονείς-μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας).

Από δράση των «Οικογενειών Ουράνιο Τόξο» για τους πρόσφυγες, Σεπτέμβριος 2015ΑΠΟ ΔΡΑΣΗ ΤΩΝ «ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΩΝ ΟΥΡΑΝΙΟ ΤΟΞΟ» ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΥΓΕΣ, ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ 2015

Η επιλογή που έκανα ήταν να ζήσω με ειλικρίνεια τη ζωή μου. Επειδή είχα μεγάλη επιθυμία να γίνω μητέρα, όπως και πολλές άλλες γυναίκες με αντίστοιχο σεξουαλικό προσανατολισμό, είχα δύο επιλογές. Είτε θα έκανα έναν λευκό, ψεύτικο γάμο με κάποιον για να γίνω γονέας είτε αυτό που έκανα: πήγα με τη σύντροφό μου και έναν δότη –όχι πατέρα, αλλά δωρητή σπέρματος–, και με τη βοήθεια της επιστήμης έγινα μητέρα. Η δική μου επιλογή ήταν να ζήσω την αλήθεια μου, να είμαι ο εαυτός μου. Η άλλη επιλογή θα με οδηγούσε να είμαι ένας δυστυχισμένος άνθρωπος· και ένας δυστυχισμένος γονιός κάνει δυστυχισμένα παιδιά. […]

Όλοι εμείς [μέλη της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας] που αποφασίσαμε να είμαστε γονείς, το κάναμε συνειδητά, μετά από πάρα πολλή σκέψη· δεν μας έτυχε, πέτυχε. Αυτή η δέσμευση στη γονεϊκότητα, το ότι δεσμευόμαστε να είμαστε γονείς και να μεγαλώσουμε τα παιδιά μας όσο το δυνατόν καλύτερα, να γίνουν καλοί άνθρωποι, χρήσιμοι στην κοινωνία, να ενταχθούν όσο το δυνατόν καλύτερα στον κοινωνικό τους περίγυρο και να είναι ευτυχισμένοι, για εμάς είναι κάτι πολύ σημαντικό. Μια οικογένεια μπορεί να είναι λειτουργική ή δυσλειτουργική, αλλά αυτό δεν έχει καθόλου να κάνει με τη δομή της και το αν οι γονείς είναι ομοφυλόφιλοι ή όχι. Δεν κάνω το λάθος να συγκρίνω τις οικογένειές μας με τις δυσλειτουργικές οικογένειες των ετερόφυλων, για τις οποίες διαβάζουμε κατά καιρούς στις εφημερίδες. Δεν χρειάζονται τέτοιες συγκρίσεις. Μακάρι όλα τα παιδιά του κόσμου –και το εννοώ– να μεγαλώνουν με αγάπη, με γονείς που νιώθουν υπεύθυνοι γι’ αυτά, τα φροντίζουν όσο το δυνατόν καλύτερα. […]

Με τη σύντροφό μου έχουμε συνολικά πέντε παιδιά: τα τρία είναι βιολογικά της συντρόφου μου και τα δύο, βιολογικά, δικά μου. Κι ωστόσο, το κράτος μας θεωρεί δύο μονογονεϊκές οικογένειες, όχι μία οικογένεια. Δεν μας αντιμετωπίζει ως πολύτεκνη οικογένεια. Τα τρία παιδιά είναι ενήλικες και ζουν τη ζωή τους — στο βαθμό που μπορούν. Τα δύο μικρά είναι, τώρα, που έχουν μείνει. Όλοι αυτοί, οι κύριοι από τους συλλόγους πολυτέκνων, που μας φτύνουν στα μούτρα κατ’ εντολή κάποιων ιεραρχών ότι δεν είμαστε καλοί άνθρωποι, ότι είμαστε «ανώμαλοι» και δεν ξέρω τι άλλο, εισπράττουν επιδόματα από την πολιτεία, που εμείς δεν θα τα δούμε ποτέ. Αυτομάτως, αυτό αποτελεί μεγάλη διάκριση.

[σχετικά με τη γονική μέριμνα] Ποιος θα μας πει αν ο εισαγγελέας που θα φτάσει να δει μια τέτοια περίπτωση, αν εγώ «δω τα ραδίκια ανάποδα» –γιατί τα δικά μου βιολογικά παιδιά είναι αυτήν τη στιγμή ανήλικα– είναι ομοφοβικός; Ποιος θα μας το διασφαλίσει; Ξέρετε, η ομοφοβία είναι σαν το νερό για τα ψάρια. Αν ρωτήσεις ένα ψάρι τι βλέπει μέσα στο βυθό, θα σου πει: «Βλέπω φύκια, βλέπω άλλα ψάρια, βλέπω κοράλλια» κ.ο.κ. Το νερό όμως δεν το βλέπει, γιατί είναι παντού. Έτσι είναι και η ομοφοβία. Την έχουμε πιει με το γάλα μας. Από τη στιγμή που γεννιόμαστε έχουμε εμποτιστεί με ομοφοβία, και δεν μπορούμε να τη δούμε γιατί είναι παντού.

Ο κ. Δαβάκης είπε ότι πρόκειται για την ιδιωτική μας ζωή. Και το ακούμε συχνά, ότι δεν μας νοιάζει τι κάνουν οι άνθρωποι στο κρεβάτι τους. Μα, εδώ δεν μιλάμε γι’ αυτό. Αυτό που κάνουμε στο κρεβάτι μας μπορούμε να το κάνουμε και χωρίς σύμφωνο, και χωρίς την άδεια του κράτους! Μιλάμε για το πώς θα είμαστε ίσοι απέναντι στον νόμο, όπως το ζητάει το Σύνταγμα της χώρας μας. […]

Η καθημερινότητα μας, ξέρετε, δεν διαφέρει από την καθημερινότητα οποιασδήποτε άλλης οικογένειας. Τρέχουμε με τα παιδιά μας στο σχολείο, στις δραστηριότητες τους, όταν έχουν πυρετό ξενυχτάμε δίπλα τους. Μη φανταστείτε ότι κάνουμε κάτι άλλο από αυτά που κάνουν οι άλλοι γονείς. Και, ξαφνικά, το σύστημα σου αρνείται αυτή την καθημερινότητα. Έτυχε κάποια στιγμή να είναι τα δύο μου παιδιά σε δύο διαφορετικά νοσοκομεία, και στη σύντροφό μου, που ήταν στο ένα, της έλεγαν συνέχεια: «Ποια είσαι εσύ; Τι θέλεις εδώ;». Εγώ δεν μπορούσα να διακτινιστώ βέβαια, τελικά κάναμε μια ολόκληρη ιστορία για να βρεθούνε σε ένα νοσοκομείο και τα δυο παιδιά μαζί.

Πηγή:  Ενθέματα

Δείτε το βίντεο από την ομιλία στη Βουλή:

YouTube Preview Image

 

Διαβάστε ακόμα

«Τα παιδιά μας μπαίνουν στο σχολείο με δύο μαμάδες και βγαίνουν χωρίς μπαμπά»

 

Share