Subscribe via RSS Feed

Author Archive for vgiannoul

52 φωτογραφίες γυναικών που άλλαξαν την ιστορία για πάντα

history1

Μουσουλμάνα καλύπτει το κίτρινο αστέρι της Εβραίας γειτόνισσάς της με τον φερετζέ της για να την προστατέψει από σύλληψη. Σαράγεβο, πρώην Γιουγκοσλαβία (1941).

Αυτές οι γυναίκες άλλαξαν την ιστορία για πάντα με τη δυναμική τους, την τόλμη τους την ανθρωπιά τους, ανεξάρτητα από τις προσδοκίες που είχε η κοινωνία για τις ίδιες. Αποτελούν μόνο μερικά από τα πολλά παραδείγματα που μας δείχνουν πως οι γυναίκες μπορούμε να είμαστε πολλά περισσότερα από τα κυρίαρχα στερεότυπα.

history2

Η Maud Wagner, η πρώτη γνωστή γυναίκα με τατουάζ στις ΗΠΑ (1907).

history3

Η 18χρονη αγωνίστρια της γαλλικής Αντίστασης, Simone Segouin, στην απελευθέρωση του Παρισιού (9 Αυγούστου 1944).

history4

Η Sarla Thakral, 21 χρονών, η πρώτη Ινδή που απέκτησε δίπλωμα πιλότου (1936).

history5

Η Kathrine Switzer είναι η πρώτη γυναίκα που έτρεξε στο μαραθώνιο της Βοστώνης, παρά τις προσπάθειες των διοργανωτών να τη σταματήσουν (1967).

history6

Αφγανές σε δημόσια βιβλιοθήκη πριν την κατάληψη της εξουσίας από τους Ταλιμπάν ( δεκαετία του ‘50).

history7

Η Annette Kellerman φωτογραφίζεται με μαγιό, γεγονός που οδήγησε στη σύλληψη της λόγω προσβολής της δημοσίας αιδούς (γύρω στο 1907).

history8

Η πρώτη γυναικεία ομάδα μπάσκετ στο Κολέγιο Smith (1902).

history9

Φωτογραφία πολεμίστριας σαμουράι (γύρα στα τέλη του 1800).

history10

106χρονη Αρμένισσα προστατεύει το σπίτι της με όπλο τύπου AK-47 (1990).

history11

Γυναίκες παίζουν μποξ σε μια ταράτσα στο Λος Άντζελες (1933).

history12

Σουηδέζα επιτίθεται σε νεοναζί διαδηλωτή με την τσάντα της. Η γυναίκα αυτή ήταν επιζήσασα από στρατόπεδο συγκέντρωσης (1985).

history13

Γυναικείο πρωτάθλημα σκέιτινγκ στη Νέα Υόρκη (10 Μαρτίου 1950).

history14

Η ακτιβίστρια για το δικαίωμα στην ψήφο Annie Lumpkins στη φυλακή του Little Rock (1961).

history15

Μέλη της συμμορίας Άγγελοι της Κόλασης (1973)

history16

Κοπέλες μεταφέρουν βαριά κομμάτια πάγου λόγω της επιστράτευση αντρών εργατών (1918).

history17

Η Komako Kimura, γνωστή Γιαπωνέζα σουφραζέτα σε διαδήλωση στη Νέα Υόρκη (23 οκτωβρίου 1917).

history18

Η Marina Ginesta, μια 17χρονη κομμουνίστρια αντάρτισσα, με θέα τη Βαρκελώνη κατά τη διάρκεια του Ισπανικού εμφυλίου πολέμου (1936).

history19

Η Anna Fisher, «η πρώτη μητέρα στο διάστημα» (δεκαετία του ’80).

history20

Σουφραζέτα ακτιβίστρια διαδηλώνει μετά τη «Νύχτα του Τρόμου» (1917): 33 σουφραζέτες συνελήφθησαν για «παρεμπόδιση της κυκλοφορίας» και ξυλοκοπήθηκαν από σωφρονιστικούς υπαλλήλους.

history21

Η Margaret Bourke-White, φωτογράφος, σκαρφαλώνει στο κτίριο της Chrysler (1934).

history22

Μητέρα παίζει με το παιδί της στην παραλία (γύρω στα 1950).

history23

Η Elspeth Beard, στην προσπάθειά της να είναι η πρώτη Αγγλίδα που θα ταξιδέψει όλο τον κόσμο με μοτοσυκλέτα (δεκαετία ’80): ταξίδεψε 3 χρόνια και κάλυψε 48.000 μίλια.

history24

Δύο γυναίκες βγαίνουν στο δρόμο με ακάλυπτα πόδια για πρώτη φορά στο Τορόντο (1937).

history25

Γυναίκα πίνει τσάι μετά το βομβαρδισμό των Γερμανών μετά τη «δεύτερη μεγάλη πυρκαγιά του Λονδίνου» (1940).

history26

Winnie η συγκολλήτρια (1943): η Winnie ήταν μία από τις 2.000 γυναίκες που δούλεψαν στα ναυπηγεία των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου Πολέμου.

history27

Η Jeanne Manford διαδηλώνει με τον γκέι γιο της σε Φεστιβάλ Υπερηφάνειας (1972): η Jeanne ίδρυσε την ομάδα για τα ανθρώπινα δικαιώματα «Γονείς, Οικογένειες και Φίλοι των Λεσβιών και των Γκέι».

history28

Η Sabiha Gökçen από την Τουρκία φωτογραφίζεται στο αεροπλάνο της. Το 1937 ήταν η πρώτη γυναίκα πιλότος μαχητικού αεροσκάφους.

history29

Εθελόντριες μαθαίνουν να σβήνουν φωτιές στο Περλ Χάρμπορ (γύρω στα 1941-1945).

history30

Ουκρανή γυναίκα δίνει νερό σε σοβιετικό στρατιώτη κατά την αιχμαλωσία του (1941).

history31

Χτίστρια ψηλά πάνω από το Βερολίνο (γύρω στα 1900).

history32

Σιδηροδρομικοί εργάτες και εργάτριες στο μεσημεριανό τους διάλειμμα. Πολλές ήταν γυναίκες ακόμα και μανάδες των εργατών που πήγαν στον πόλεμο (1943).

history33

Μερικές από τις πρώτες γυναίκες που ορκίζονται στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ (Αύγουστος 1918).

history34

Η Ellen O’Neal, μία από τις πρώτες επαγγελματίες γυναίκες σκέιτερς (1976).

history35

Παριζιάνες μητέρες προστατεύουν τα παιδιά τους από τα πυρά Γερμανών ελεύθερων σκοπευτών (1944).

history36

Φιλιππινέζα αντάρτισσα, η καπετάνισσα Nieves Fernandez, δείχνει σε Αμερικανό στρατιώτη πως σκότωσε Ιάπωνες στρατιώτες κατά τη διάρκεια της Κατοχής (1944).

history37

 Δανέζα αρνείται να αφήσει τον άντρα της, έναν Γερμανό στρατιώτη, μετά την αιχμαλωσία του από τον στρατό των Συμμάχων. Τον ακολούθησε στην αιχμαλωσία (1944).

history38

Η Gertrude Ederle είναι η πρώτη γυναίκα που κολύμπησε τη Μάγχη (1926).

history39

Η αεροπόρος Amelia Earhart είναι η πρώτη γυναίκα που πέταξε με αεροσκάφος πάνω από τον Ατλαντικό Ωκεανό (1928).

history40

Αφγανές γυναίκες φοιτήτριες ιατρικής (1962).

history41

Βρετανός λοχίας εκπαιδεύει μέλη του «στρατού των μητέρων» του Βρετανικού Στρατού στη μάχη της Βρετανίας (1940).

history42

Η φωτογραφία μιας ανήσυχης εργάτριας που μαζεύει μπιζέλια και μητέρας εφτά παιδιών κατά τη διάρκεια των θυελλών σκόνης στην Αμερική (1936).

history43

Η διαδήλωση από το Κίνημα Απελευθέρωσης των Γυναικών στο Ντιτρόιτ, Μίτσιγκαν (1970).

history44

Γυναίκα αστυνομικός του Λος Άντζελες προσέχει εγκαταλελειμμένο μωρό στο συρτάρι του γραφείου της (1971).

history45

Γυναίκες ελεύθεροι σκοπευτές του σοβιετικού στρατού (4 Μαΐου 1945).

history46

Μητέρα δείχνει φωτογραφία του γιού της σε αιχμαλώτους πολέμου που επιστρέφουν, στην προσπάθειά της να τον βρει (Βιέννη, 1947).

history47

Η Leola N. King, η πρώτη γυναίκα τροχονόμος της Αμερικής (Ουάσινγκτον, 1918).

history48

Η Erika, μια 15χρονη Ουγγαρέζα αγωνίστρια, που πολέμησε για ελευθερία  ενάντια στη Σοβιετική Ένωση (Οκτώβριος 1956).

history49

Αμερικανίδες νοσοκόμες αποβιβάζονται στη Νορμανδία (1944).

history50

Υπάλληλος της Εταιρείας Lockheed δουλεύει σε ένα πολεμικό αεροσκάφος τύπου P-38 στο Μπέρμπανκ της Καλιφόρνια (1944).

history51

Νοσοκόμα του Ερυθρού Σταυρού σημειώνει τις τελευταίες λέξεις Βρετανού στρατιώτη (γύρω στο 1917).

history52

Γυναίκες πιλότοι μπροστά από το αεροσκάφος τύπου B-17, το λεγόμενο «Pistol Packin’ Mama» (γύρω στα 1941 – 1945).

μετάφραση – επιμέλεια: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: distractify

Share

Γιατί δεν προχωρούν οι γυναίκες στην εργασία; Ρώτα ένα διεμφυλικό άτομο

women_science copy

της Jessica Nordell

Πενήντα χρόνια μετά το βιβλίο της Μπέτυ Φρίνταν The Feminine Mystique και σαράντα χρόνια μετά το TitleIX[1], το ερώτημα γιατί οι γυναίκες μένουν πίσω σε θέματα καριέρας βασανίζει τους ερευνητές και όχι μόνο. Αν και οι γυναίκες εισέρχονται στην αγορά εργασίας σε ποσοστά αντίστοιχα με αυτά των αντρών, ανελίσονται πιο αργά και σπάνια φθάνουν στην κορυφή. Εκπροσωπούνται σε μικρότερα ποσοστά στην κορυφή της ιεραρχίας σε όλους τους τομείς από τις επιστήμες, έως τις τέχνες και τις επιχειρήσεις.

Ορισμένοι ισχυρίζονται ότι υπάρχει κάτι «διαφορετικό» στις γυναίκες – ότι οι γυναίκες μένουν στάσιμες εξαιτίας επιλογών τους ή των γνωσιακών και συναισθηματικών χαρακτηριστικών τους, έμφυτων ή κοινωνικών. Ως ένα άλλο ενδεχόμενο προτείνεται ότι τα εμπόδια για την πρόοδο των γυναικών βρίσκονται στο περιβάλλον τους – αντιμετωπίζουν εμπόδια αποκλειστικά και μόνο εξαιτίας του φύλου τους[2].

Παρά το γεγονός ότι προκαταλήψεις τέτοιου είδους έχουν αποδειχθεί πειραματικά, είναι δύσκολο να μελετηθούν στον πραγματικό κόσμο: με το ίδιο τρόπο που είναι δύσκολο να απομονωθεί η επίδραση ενός μόνο περιβαλλοντικού ρύπου στην ανθρώπινη υγεία, είναι σχεδόν αδύνατο να απομονώσουμε το φύλο ως μεταβλητή στον πραγματικό κόσμο και να παρακολουθήσουμε πως επηρεάζει την καθημερινή εμπειρία ενός ατόμου.

Αυτό ίσχυε μέχρι τώρα. Τα διεμφυλικά άτομα προσφέρουν εντελώς νέους τρόπους προσέγγισης του ζητήματος. Επειδή σήμερα τα διεμφυλικά άτομα παραμένουν στο ίδιο επάγγελμα (και μερικές φορές ακριβώς στην ίδια θέση εργασίας) μετά την επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου, έχουν τη μοναδική ικανότητα να σκιαγραφήσουν τη διαφορά μεταξύ του πώς οι άντρες και οι γυναίκες βιώνουν το χώρο εργασίας. Η εμπειρία τους είναι ότι πιο κοντινό μπορούμε να έχουμε στην επιστημονική μεθοδολογία: απομονώνοντας και αλλάζοντας τη μεταβλητή του φύλου και διατηρώντας σταθερές όλες τις άλλες μεταβλητές (δεξιότητες, επάγγελμα, προσωπικότητα και ταλέντα), τα άτομα αυτά αποκαλύπτουν πως ακριβώς η εξωτερική εμφάνιση του φύλου επηρεάζει τις καθημερινές σχέσεις. Εάν θέλουμε πραγματικά να καταλάβουμε τις γυναίκες στην εργασία θα πρέπει να ακούσουμε προσεκτικά τις τρανς γυναίκες και τους τρανς άντρες: μπορούν να μας πουν περισσότερα στο χώρο εργασίας από οποιονδήποτε άλλον.

Ο Ben Barres βιολόγος στο Stanfordο οποίος έζησε και εργάστηκε σαν Barbara Barres έως και μετά τα 40, στη μεγαλύτερη διάρκεια της καριέρας του υπέστη διακρίσεις αλλά δεν τους έδωσε ιδιαίτερη βαρύτητα, θεωρώντας τες μικρά περιστατικά (όταν για παράδειγμα έλυσε ένα δύσκολο μαθηματικό πρόβλημα ένας καθηγητής είπε «μάλλον θα ζήτησες από τον φίλο να στο λύσει»). Όταν ωστόσο έγινε Ben παρατήρησε αμέσως μία διαφορά στην καθημερινή εμπειρία του: «οι άνθρωποι που δεν ξέρουν ότι είμαι διεμφυλικός μου φέρονται με πολύ μεγαλύτερο σεβασμό», λέει. Τον άκουγαν με μεγαλύτερη προσοχή και αμφισβητούσαν λιγότερο συχνά το κύρος του. Έπαψαν να τον διακόπτουν στις επαγγελματικές συσκέψεις. Σε ένα συνέδριο, ένας άλλος επιστήμνας είπε «ο Ben έδωσε μία σπουδαία διάλεξη σήμερα – άλλωστε η δουλειά του είναι τόσο καλύτερη από της αδερφής του» (ο επιστήμονας δεν ήξερε ότι ο Ben και η Barbara ήταν το ίδιο πρόσωπο). «Αυτός είναι ο λόγος που οι γυναίκες δεν διακρίνονται στον ακαδημαϊκό χώρο σε αξιόλογα ποσοστά» έγραψε, απατώντας στην περίφημη γκάφα του Larry Summers ο οποίος είχε πει ότι οι γυναίκες είναι εγγενώς λιγότερο ικανές στις σκληρές επιστήμες. «Δεν είναι η φροντίδα των παιδιών. Δεν είναι οι οικογενειακές υποχρεώσεις» λέει. «Αυτή η σκέψη μου έχει έρθει εκατομμύρια φορές: με παίρνουν περισσότερο στα σοβαρά».

Η εμπειρία αυτή όπως αποδεικνύεται είναι συνηθισμένη για τους τρανς άντρες. Για το βιβλίο της Just One of the Guys? Transgender Men and the Persistence of Gender Inequality, η κοινωνιολόγος Kristen Schilt πήρε συνέντευξη από δεκάδες διεμφυλικούς FTM (γυναίκες που έγιναν άντρες). Ένας από αυτούς επεσήμανε ότι όταν εκφράζει μία άποψη σε μία επαγγελματική σύσκεψη, τώρα όλοι κρατούν σημειώσεις. Ένας άλλος παρατήρησε ότι «όταν ήμουν γυναίκα, όσα στοιχεία κι αν παρουσίαζα, οι άλλοι έλεγαν ‘είσαι βέβαιη γι’ αυτό;’. Είναι τόσο παράξενο να μην χρειάζεται να υπερασπιστείς τις θέσεις σου». Όταν πρότειναν γυναίκες για προαγωγές οι άλλοι άντρες έλεγαν «α δεν την είχα σκεφτεί αυτή» – μπορούσαν πλέον να δίνουν πλέον προαγωγές σε γυναίκες γιατί οι άλλοι έπαιρναν τη συμβουλή τους περισσότερο στα σοβαρά. Χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους  τα οποία οι άλλοι θεωρούσαν αρνητικά όταν ήταν γυναίκες, τώρα αντιμετωπίζονταν ως θετικά. «Με θεωρούσαν επιθετική» είπε ένας από τους ερωτώμενους. «Τώρα θεωρούν ότι ‘παίρνω τα ηνία’. Λένε ‘μου αρέσει το πώς παίρνεις τα ηνία’».

Οι επιπτώσεις της μετάβασης FTM (από γυναίκα σε άντρα) δεν είναι πάντα θετικές. Η φυλή, όπως φαίνεται, μπορεί να επισκιάσει τον παράγοντα του φύλου όσον αφορά το πόσο οι άλλοι σε εκτιμούν. Οι μαύροι τρανς άντρες για παράδειγμα, διαπίστωσαν ότι τους έβλεπαν ως «επικίνδυνους» μετά τη μετάβαση. Ένας είπε ότι «από ενοχλητική μαύρη» έγινε «τρομακτικός μαύρος» και πλέον του ζητούν πάντα να παίζει τον «ύποπτο» σε εκπαιδευτικές ασκήσεις.

Τι συμβαίνει όμως όταν γίνεται το αντίθετο, όταν ένας άντρας γίνεται γυναίκα;  Η Joan Roughgarden είναι βιολόγος στο Stanford που έζησε και εργάστηκε ως Jonathan Roughgarden μέχρι και λίγο μετά τα πενήντα και η εμπειρία της ήταν σχεδόν αντιδιαμετρικά αντίθετη από αυτή του Barres. Σύμφωνα με τα λόγια της «Οι άντρες θεωρούνται επαρκείς μέχρις αποδείξεως του εναντίου, ενώ μία γυναίκα θεωρείται ανεπαρκής μέχρι εκείνη να αποδείξει το αντίθετο». Σε μία συνέντευξη, η Roughgarden επεσήμανε επίσης ότι αν αμφισβητούσε μία μαθηματική ιδέα οι άλλοι θεωρούσαν ότι αυτό συνέβαινε επειδή δεν την καταλάβαινε. Άλλες τρανς γυναίκες είδαν αλλαγές όχι μόνο στο πώς οι άλλοι αντιλαμβάνονταν τις ικανότητές τους αλλά και την προσωπικότητά τους. Στη δουλειά που κάνει η Schiltμε τρανς γυναίκες για ένα επόμενο βιβλίο της, είδε ότι οι συμπεριφορές που οι τρανς γυναίκες είχαν ως άντρες τώρα θεωρούνταν απωθητικές. Εκείνο που άλλοτε θεωρούνταν «αναλαμβάνω τα ηνία» τώρα ήταν «επιθετικό» και έπρεπε να προσαρμοστούν: οι τρανς γυναίκες γρήγορα μάθαιναν ότι το «να συνεχίσεις με τον ίδιο τρόπο βλάπτει την καριέρα σου».

Αντίθετα με όσους και όσες από εμάς έχουν εμπειρία του κόσμου μόνο από τη σκοπιά του ενός φύλου, όσοι και όσες συμμετείχαν στην έρευνα της Schilt μπόρεσαν να δουν πολύ καθαρά ότι «οι άντρες πετυχαίνουν στην εργασία σε υψηλότερα ποσοστά από τις γυναίκες εξαιτίας έμφυλων στερεοτύπων που δίνουν προτεραιότητα στην ‘αρρενοπώτητα’ και όχι επειδή έχουν περισσότερες ικανότητες ή δεξιότητες». Οι προκαταλήψεις είναι δύσκολο να αναγνωριστούν. «Μέχρι κάποιος να τις βιώσει» έγραψε ο Barresστην απάντησή του στον Summers, «απλώς δεν πιστεύει ότι υπάρχουν». Και ο κόσμος τείνει να πιστεύει ότι το πρόβλημα βρίσκεται αλλού: «όλοι θεωρούν ότι υπάρχουν προκαταλήψεις εκεί έξω ‘αλλά εγώ δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος’» λέει η Schilt.

Ωστόσο, λέει η Schilt, οι προκαταλήψεις είναι βαθιά ριζωμένες και λιγότερο αντιληπτές. Το να τις αντιμετωπίσουμε θα χρειαστεί περισσότερα από το να περιμένουμε απλώς την παλαιά φρουρά να αποσυρθεί. Η «φαντασίωση μίας δημογραφικής μεταβολής απλά δεν υπάρχει» λέει η ερευνήτρια. «Είναι θέμα κουλτούρας. Έχει να κάνει με την κοινωνική οργάνωση γύρω από τα φύλα και τους διαχωρισμούς με βάση αυτά -δωμάτια αντρών, δωμάτια γυναικών– είμαστε τόσο βέβαιοι για αυτές τις διαφορές. Και δεν είναι μόνο οι άντρες που έχουν αυτές τις ιδέες αλλά και οι γυναίκες». Οι εμπειρίες διεμφυλικών ατόμων αναδεικνύουν αυτούς τους παράγοντες με έναν εντελώς καινούργιο και ξεκάθαρο τρόπο.

Βεβαίως το δείγμα είναι πολύ μικρό και δεν υπάρχει απόλυτη συμφωνία ως προς το αίτιο-αιτιατό. Ο Chris Edwards ανώτερο στέλεχος διαφημιστικής εταιρίας λέει ότι μετά τη μετάβαση του ανέθεσαν περισσότερες ευθύνες – πιστεύει ωστόσο ότι η συμπεριφορά του άλλαξε εξαιτίας της τεστοστερόνης. Έγινε λιγότερο ντροπαλός και περισσότερο εξωστρεφής – και στη δουλειά θεωρούσαν πλέον ότι είχε ηγετικές ικανότητες. Όντως, κάποιοι υποστηρίζουν ότι οι τρανς άντρες βιώνουν αυτά τα οφέλη στην εργασία, εν μέρη γιατί μετά τη μετάβαση νιώθουν πιο άνετα και είναι περισσότερο χαρούμενοι και η αυτοπεποίθηση που έχουν οδηγεί σε μεγαλύτερες επαγγελματικές επιτυχίες. Αν ωστόσο αυτή η θεωρία είναι σωστή, θα περίμενε κανείς ότι και οι τρανς γυναίκες οπλισμένες με την ίδια αυτοπεποίθηση θα απολάμβαναν τα ίδια οφέλη. Στην πράξη ωστόσο φαίνεται ότι ισχύει το αντίθετο.

Για να καταλάβουμε σε βάθος τις εμπειρίες των διεμφυλικών ατόμων σε σχέση με τις έμφυλες διακρίσεις στην εργασία, χρειάζεται περισσότερη έρευνα. Τα περιθώρια ωστόσο μπορεί και να στενεύουν, αφού πλέον μπορεί κάποιος να αλλάξει φύλο σε όλο και μικρότερη ηλικία. Με τα κατάλληλα φάρμακα τα διεμφυλικά άτομα μπορούν σε σε νεαρή πλέον ηλικία να εμποδίσουν την ανάπτυξη των δευτερογενών έμφυλων χαρακτηριστικών. (Τέτοιες θεραπείες είναι προσβάσιμες στις ΗΠΑ από το 2009.) Ένα παιδί λοιπόν που ταυτίζεται με το αντίθετο φύλο από αυτό που έχει γεννηθεί και αναζητά θεραπεία, μπορεί πλέον να βιώνει τον κόσμο, στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, από την σκοπιά αυτού και μόνο του φύλου.

Ο αριθμός ωστόσο των τρανς ατόμων που συζητά το θέμα των προκαταλήψεων και των διακρίσεων στην εργασία είναι ήδη σχετικά μικρός – αισθάνονται ότι υπάρχουν πολύ σοβαρότερα ζητήματα να ασχοληθούν. Όταν τη ρώτησαν πως αντιδρούν οι άνθρωποι όταν περιγράφει τη διαφορετική συμπεριφορά που δέχεται ως γυναίκα, η  Roughgarden απλά λέει «δεν θίγω το θέμα». Η Schilt υποστηρίζει ότι δεν είναι ευθύνη των τρανς ατόμων να διορθώσουν τις έμφυλες προκαταλήψεις. Η Roughgarden συμφωνεί. «Προσπαθούμε να έχουμε μια ζωή» λέει, «να ζήσουμε τους πραγματικούς μας ρόλους, δεν μπορούμε να καθόμαστε σε μια καφετέρια και να παραπονιόμαστε για το πως είναι ο κόσμος. Αυτός είναι ο κόσμος και πρέπει να ζήσουμε σε αυτόν».

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

Πηγή: NewRepublic

 

[1] Αναφορά στη μεταρύθμιση της νομοθεσίας για την εκαίδευση που έγινε στις ΗΠΑ το 1972, σύμφωνα με την οποία οι γυναίκες θα έχουν ισότιμη πρόσβαση στην εκπαίδευση.

[2] Έχει διαπιστωθεί, για παράδειγμα ότι τόσο οι γυναίκες όσο και οι άντρες αποδίδουν την επιτυχία των γυναικών συχνότερα στην τύχη, ενώ η επιτυχία των αντρών αποδίδεται συχνότερα στις ικανότητές τους. Οι γυναίκες επίσης ανταμείβονται λιγότερο όταν μοιράζονται τις απόψεις τους και αναλαμβάνουν ηγετικούς ρόλους. Μία μελέτη έδειξε ότι μία γυναίκα που κάνει αίτηση για υποτροφία έπρεπε να είναι 2,5 φορές περισσότερο παραγωγική από ότι ο μέσος άντρας για να θεωρηθεί εξίσου κατάλληλη.

 

Share

Ένα γυναικείο συνεργείο αυτοκινήτων ή “μόνο για κορίτσια”

car1

επιμέλεια Λίνα Φιλοπούλου

Δείτε πως κάποιες γυναίκες μετέτρεψαν τα σεξιστικά στερεότυπα σε μια ακμάζουσα επιχείρηση.

Μια ιστορία επιτυχίας που θα ταρακουνήσει πολλούς άντρες. Έχοντας βαρεθεί να τους συμπεριφέρονται σαν να είναι χαζές, μια ομάδα γυναικών άνοιξε ένα συνεργείο αυτοκινήτων στο Παρίσι που λειτουργεί μόνο με γυναικείο προσωπικό.

Το αποτέλεσμα είναι το “γυναικείο συνεργείο αυτοκινήτων” ή αλλιώς “μόνο για κορίτσια”.

Οι περισσότερες γυναίκες που έχουν αυτοκίνητο και το έχουν πάει για σέρβις μπορούν να ταυτιστούν με την εμπειρία της δυσαρεστημένης ιδιοκτήτριας αυτοκινήτου, Sandrine Hautenne. “Αν είσαι γυναίκα, είναι σαν να έχεις κάνει τατουάζ τη λέξη “κορόιδο” στο μέτωπό σου”, αναφέρει. “Μια φορά πήγα σε τρία διαφορετικά συνεργεία αυτοκινήτων και πήρα τρεις διαφορετικές προσφορές. Από τότε έστελνα το θείο μου και μαντέψτε τι έγινε! Οι τιμές έπεσαν!”, προσθέτει.

Δεν είναι μόνη της. Εκατομμύρια γυναίκες στον κόσμο έχουν αντιμετωπίσει παρόμοιες καταστάσεις σε συνεργεία αυτοκινήτων.

Μια ομάδα γυναικών, λοιπόν, αποφάσισε ότι δεν τους χρειαζόταν να ασχολούνται με τέτοιες καταστάσεις και πράγματι απέδειξαν σε αυτούς που τις αμφισβητούσαν ότι έκαναν λάθος.

Το “μόνο για κορίτσια” είναι ένα συνεργείο αυτοκινήτων στο Παρίσι σχεδιασμένο για γυναίκες που έχουν κουραστεί να αντιμετωπίζονται από τους άντρες μηχανικούς σαν να είναι χαζές. Αυτό το συνεργείο έχει μόνο γυναίκες μηχανικούς, οι οποίες είναι εξαιρετικές στη δουλειά τους και επιπλέον προσφέρουν αξιόπιστες υπηρεσίες χωρίς να δημιουργούν άγχος στις πελάτισσες. Παρόλο που οι πόρτες του συνεργείου είναι ανοιχτές και σε άντρες πελάτες, η πλειοψηφεία είναι γυναίκες.

Η επαγγελματική τους στάση και εμπειρία τις έχει ήδη αναδείξει σε υπολογίσιμη δύναμη και τα νέα έχουν κάνει το γύρο της πόλης αλλά και του κόσμου.

Η ίδια η Sandrine είναι τακτική πελάτισσα στο συνεργείο “μόνο για κορίτσια” και είναι ενθουσιασμένη που αντιμετωπίζεται με σεβασμό αντί να την απορρίπτουν που σαν γυναίκα δεν έχει τάχα ιδέα από αυτοκίνητα.

Επιπλέον, έχουν δημιουργήσει έναν καταπληκτικό χώρο για τις γυναίκες πελάτισσές τους. Έχουν διαμορφώσει μια γωνιά ομορφιάς για όση ώρα περιμένουν να επισκευαστούν τα αυτοκίνητά τους, υπάρχει παιδότοπος και παραδίδονται και μαθήματα μηχανικής για τις πρόθυμες πελάτισσες.

Ακόμα και η αίθουσα αναμονής είναι υπόδειγμα αισθητικής που καμία σχέση δεν έχει με τη συνηθισμένη δυσοσμία των συνηθισμένων συνεργείων.

Και ενώ η επιτυχία τους είναι προφανής, έχουν ακόμα να αντιμετωπίσουν κάποιος δύσπιστους. Η εφημερίδα Telegraph σε ένα άρθρο που παρουσιάζει την ιστορία τους αναφέρει: “Γυναίκες συρρέουν στο γυναικείο συνεργείο στο παρίσι για μανικιούρ, μασάζ και μαθήματα μηχανικής”.

Αλίμονο στις κυρίες που αποφάσισαν να πάρουν την πρωτοβουλία και να κάνουν κάτι σχετικά με κάποιο πρόβλημα αντί να συνεχίζουν να υποφέρουν και απλά να διαμαρτύρονται γι’ αυτό.

Πηγή: carbonated

YouTube Preview Image

 

Share

Διαμαρτυρία έξω από τη ΓΑΔΑ

IMG_2109a

της Λίνας Φιλοπούλου

Φωτογραφίες από τη συγκέντρωση συμπαράστασης στο κάλεσμα των αγωνιζόμενων καθαριστριών του ΥΠΟΙΚ έξω από την Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών. Πέντε από τις καθαρίστριες, ολες μέλη της συντονιστικής επιτροπής αγώνα, οδηγήθηκαν την Τετάρτη 10/9 στη ΓΑΔΑ για να καταθέσουν προκειμένου να διαπιστωθεί αν στοιχειοθετείται κατηγορία σε βάρος τους για αδικήματα που, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, σημειώθηκαν στις 10 Ιουλίου, έξω από το Υπουργείο Οικονομικών. Η τρομοκρατία δεν θα περάσει. Ο αγώνας των καθαριστριών θα νικήσει.

 

This slideshow requires JavaScript.

Share

Πέρα από κάθε προσδοκία η διεθνής ανταπόκριση στο κάλεσμα των καθαριστριών

?????????????????????????????????

του Γιώργου Μητραλιά

Αν και το κάλεσμα για μια διεθνή μέρα αλληλεγγύης στις 595 καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών έγινε μέσα στο κατακαλόκαιρο, η ανταπόκριση που συναντάει είναι τόσο θετική που επαληθεύει την αρχική αισιόδοξη υπόθεση εργασίας: Αυτός ο παραδειγματικός αγώνας μιας χούφτας Ελληνίδων εργατριών ξεπερνάει τα όρια της χώρας μας και είναι εμβληματικός  των καλύτερων λαϊκών αντιστάσεων στη σκληρή εποχή των Μνημονίων στην Ευρώπη, αλλά και πέρα από αυτήν!…

Είναι ακριβώς όπως το είπε στο -μεστό από αισθήματα και διδάγματα- μήνυμα υποστήριξης και αλληλεγγύης που τους έστειλε ο δημιουργός του «Ψωμί και Τριαντάφυλλα» Κεν Λόουτς: “Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι μεγάλες εταιρίες, που υποστηρίζονται από τους πολιτικούς, είναι τρομεροί εχθροί. Όμως, κι εσείς είστε τρομερές!”.

Και επειδή εκτός από ηρωικές είναι και «τρομερές», γι’αυτό φαίνεται πως συνεπαίρνουν και εμπνέουν όσους επιμένουν να μην το βάζουν κάτω σε χώρες τόσο διαφορετικές όπως η Αγγλία και η Ισπανία, η Γαλλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Και επιπλέον, πράγμα ακόμα πιο σπάνιο, δείχνουν να ενώνουν και να  κινητοποιούν σε κοινές εκδηλώσεις αλληλεγγύης συνδικαλιστές αλλά και ακτιβιστές που δεν διακρίνονται πάντα για τις εγκάρδιες σχέσεις τους, όπως οι κομμουνιστές και οι ελευθεριακοί, οι αναρχοσυνδικαλιστές και οι αριστεροί σοσιαλιστές!

Είναι λοιπόν γεγονός ότι, αν και απομένουν τρεις βδομάδες μέχρι την κορύφωση των διεθνών κινητοποιήσεων αλληλεγγύης, θεωρείται ήδη δεδομένο ότι γύρω στις 20 Σεπτεμβρίου θα γίνουμε μάρτυρες ενός πρωτόγνωρου γεγονότος, ειδικά στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς των Μνημονίων και των κοινωνικών  ερειπίων που αφήνουν πίσω τους. Χιλιάδες Ευρωπαίοι πολίτες θα κατέβουν στους δρόμους της Μαδρίτης και του Λονδίνου, του Παρισιού και της Βαρκελώνης, των Βρυξελλών και της Βαλένθια, της Γενεύης και της Βαρσοβίας, και πιθανόν της Βιέννης, του Βερολίνου και ποιος ξέρει πού ακόμα, για να ξαναφέρουν στην επικαιρότητα μιαν αξία που οι «από πάνω» έχουν κάνει τα πάντα για να μας κάνουν να την ξεχάσουμε: την παλιά καλή Αλληλεγγύη! Τη διεθνιστική αλληλεγγύη!

Τα καλέσματα που ήδη κυκλοφορούν και οι αφίσες που ήδη τυπώνονται σε τουλάχιστον 6-7 ευρωπαϊκές χώρες, είναι σαφή: Τρεις μέρες πριν από την απόφαση του δικαστηρίου που θα σφραγίσει –έστω και προσωρινά- την τύχη των 595 καθαριστριών μας, δηλαδή στις 20 Σεπτεμβρίου, οι Ευρωπαίοι πολίτες που επιμένουν να αντιστέκονται καλούνται να διαδηλώσουν στους δρόμους ή με όποιον άλλο τρόπο επιλέξουν, την υποστήριξή τους στις 595 καθαρίστριες του ελληνικού υπουργείου Οικονομικών και συνάμα την αντίθεσή τους στις πολιτικές της άγριας λιτότητας που εφαρμόζονται σχεδόν παντού στη Γηραιά μας Ήπειρο.

Το κάλεσμα και το άλλο πληροφοριακό υλικό για τον αγώνα των 595 καθαριστριών που σε λίγο κλείνει ακριβώς ένα χρόνο (!), έχει κιόλας μεταφραστεί -και κυκλοφορεί στο διαδίκτυο- στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, καταλανικά, ιταλικά, πορτογαλικά, γερμανικά και τουρκικά ενώ ετοιμάζεται και στα αραβικά. Ενδεικτικό της απήχησης που έχει τόσο η 12μηνη πάλη των 595 καθαριστριών είναι ότι το κάλεσμα για διεθνή κινητοποίηση αλληλεγγύης και τα άλλα κείμενα που το συνοδεύουν έχουν περάσει τον Ατλαντικό και αναρτώνται σε δεκάδες ιστοσελίδες εργατικών συνδικάτων, κοινωνικών κινημάτων ή και πολιτικών κομμάτων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Βενεζουέλας, της Αργεντινής, της Βραζιλίας ή της Κούβας. Με άλλα λόγια, ενώ η καμπάνια αλληλεγγύης άρχισε και στόχευε βασικά την Ευρώπη, γινόμαστε τώρα μάρτυρες ενός κινήματος με… πλανητική διάσταση! Ο λόγος ίσως να είναι απλός: Προφανώς, ο αγώνας των Ελληνίδων καθαριστριών εμπνέει επειδή γίνεται ενάντια σε πολιτικές και αντιπάλους που δεν απαντώνται μόνο στην Ευρώπη μας…

Υπάρχει όμως κι άλλος ένας λόγος που η υπόθεση των 595 καθαριστριών είναι τόσο δημοφιλής και συγκινεί πέρα από σύνορα και πολιτικές συμπάθειες. Είναι ότι είναι πολυδιάστατος, ότι έχει πολλές «ταυτότητες». Έτσι, δεν είναι βέβαια τυχαίο ότι φεμινιστικά κινήματα και γυναικείες ομάδες και οργανώσεις σε Ευρώπη και Αμερική (Νότια και Βόρεια), αλλά ακόμα κι από το μακρινό αφρικανικό Μπενίν (!), κινητοποιούνται στο πλευρό των εργατικών συνδικάτων και των κοινωνικών κινημάτων που δείχνουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους  στις Ελληνίδες καθαρίστριες. Για αυτά τα φεμινιστικά κινήματα και τις γυναικείες οργανώσεις μιας ντουζίνας χωρών, η πάλη των «δικών  μας» καθαριστριών είναι εμβληματική και συνάμα χειροπιαστό παράδειγμα προς μίμηση για όλες τις γυναίκες που βρίσκονται –κατά προτεραιότητα- στο στόχαστρο των νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Πέρα όμως από όλα αυτά, ένα είναι το μεγάλο κοινό χαρακτηριστικό όλων των απαντήσεων στο κάλεσμα για αλληλεγγύη στις 595 καθαρίστριες: Η έντονη ανθρώπινη συγκίνηση, θα λέγαμε η αίσθηση μιας ταύτισης με αυτές τις αγωνίστριες από τη μικρή –και για μερικούς, μακρινή- Ελλάδα, με αυτή τη «χούφτα γυναικών που ανοίγουν δρόμους» όχι πια μόνο στη πατρίδα τους! Έτσι, εκτός από συνδικάτα, κινήματα, κόμματα και οργανώσεις, είναι ίσως οι «ανώνυμοι» πολίτες και τα δημοτικά συμβούλια ακόμα και κωμοπόλεων που εκφράζουν καλύτερα τη διάχυτη συγκίνηση που  προκαλεί ο άνισος αγώνας των καθαριστριών μας, όταν στέλνουν τα απλά, συνήθως λακωνικά και πάντα «από καρδιάς» μηνύματα της υποστήριξής τους.

Και να σκεφτεί κανείς ότι μόλις τώρα τέλειωσε το καλοκαίρι και οι δυο επόμενες βδομάδες μπορεί να επιφυλάσσουν ακόμα καλύτερες εκπλήξεις…

Πηγή: contra-xreos.gr

 

Share

Σκοτώνουν την πρόληψη

survivor

της Ντάνι Βέργου

Απάνθρωπες, πέρα από αντιεπιστημονικές, είναι οι νέες κατευθυντήριες οδηγίες του ΕΟΠΥΥ για τις προληπτικές διαγνωστικές εξετάσεις στην πρωτοβάθμια περίθαλψη.

Πετσοκόβουν την πρόληψη και μάλιστα για καρκίνους που θερίζουν τον πληθυσμό, όπως του μαστού, του προστάτη, των ωοθηκών, της μήτρας και του τραχήλου, του θυρεοειδούς, αλλά και εξετάσεις κρίσιμες για τη ζωή, όπως το τρίπλεξ καρδιάς, ακόμα και σε χειρουργημένους ασθενείς!

Με άξονα για ακόμη μια φορά τη μείωση του κόστους, αυτή τη φορά των διαγνωστικών εξετάσεων συνολικά στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, το υπουργείο Υγείας εκδίδει και εφαρμόζει με διαδικασίες fast track κατευθυντήριες οδηγίες που εισήγαγε από άλλα συστήματα υγείας, εκείνα της Βρετανίας, των ΗΠΑ και του Καναδά.

Οδηγίες που έχουν λάβει υπόψη τους ξένα δημογραφικά και πληθυσμιακά στοιχεία και νομικά πλαίσια. Δίχως επιστημονική τεκμηρίωση ή μεθοδολογία που να βασίζεται στα ελληνικά δημογραφικά και πληθυσμιακά στοιχεία, στην ποιότητα της περίθαλψης, στο νομικό πλαίσιο της χώρας μας, στοιχεία που θα μπορούσαν να διασφαλίσουν το Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας (ΚΕΣΥ), που λειτουργεί με τη συμβουλή των επιστημονικών εταιρειών οι οποίες έχουν την επιστημονική τεκμηρίωση, ενημερώνονται από τη διεθνή βιβλιογραφία, μελετούν τον πληθυσμό και κρίνουν τι του αρμόζει.

Ο ΕΟΠΥΥ, ακολουθώντας πιστά τις συστάσεις του υπουργείου για άμεση μείωση της δαπάνης μέσω έκδοσης οδηγιών, γκούγκλαρε την πάθηση και αντέγραψε από site βρετανικών και αμερικανικών επιστημονικών εταιρειών αλλά και του υπουργείου Υγείας του Καναδά, βγάζοντας άρον άρον τις οδηγίες, όπως φαίνεται καθαρά στο σχετικό ΦΕΚ, Αρ. Φύλλου 2243 της 18ης Αυγούστου 2014. Σύμβουλοί του στο έργο αυτό, «όλοι οι συνδικαλιστικοί φορείς» (!), όπως δήλωσε στην «Εφ.Συν.» το γραφείο του υπουργού Υγείας.

Μέχρι σήμερα ο γιατρός είχε την πλήρη ευθύνη για τον ασθενή. Αυτό σημαίνει ότι αποφάσιζε για τα πάντα και είχε και τη νομική ευθύνη. Οταν ο γιατρός υποχρεούται πλέον να ακολουθήσει τις εισαγόμενες οδηγίες του ΕΟΠΥΥ, ποιος θα έχει την ευθύνη για τον καρκίνο που δεν θα διαγνωστεί έγκαιρα ή για τις συνέπειες σε έναν καρδιολογικό ασθενή; Το βρετανικό και το αμερικανικό σύστημα υγείας ή ο ίδιος ο υπουργός;

«Υπολογίζουν στο υπουργείο ότι ένας καρκίνος θέλει τρία χρόνια για να εμφανιστεί. Οταν η σεξουαλική δραστηριότητα ξεκινά από την εφηβεία, τα 21 έτη για το πρώτο δικαιολογημένο τεστ Παπανικολάου (σ.σ. προληπτική δοκιμασία ελέγχου της υγείας του τραχήλου, που ανιχνεύει με επιτυχία κύτταρα ενδεικτικά καρκίνου του τραχήλου της μήτρας ή κύτταρα που μπορεί μελλοντικά να εξελιχθούν σε καρκινικά κύτταρα) είναι πολύ αργά. Κι όταν χαθεί ένας καρκίνος, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη;» λέει στην «Εφ.Συν.» ο Γεώργιος Φαρμακίδης, MD PhD, συντονιστής-διευθυντής της ΣT’ κλινικής του νοσοκομείου «Ελενα Βενιζέλου» και καθηγητής του Πανεπιστημίου Stony Brook στη Νέα Υόρκη, υπογραμμίζοντας ότι ο εν λόγω προληπτικός έλεγχος πρέπει να αρχίζει έναν χρόνο μετά την πρώτη σεξουαλική επαφή.

«Το ΠΑΠ τεστ δεν θα γίνεται για όλες τις ηλικίες και κάθε χρόνο, το ίδιο και για τον προστάτη και τον μαστό. Επομένως, κόβονται οι προληπτικές διαγνωστικές εξετάσεις για τους πιο συχνούς καρκίνους. Οταν εφαρμόζεται μια τέτοια πολιτική, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα αυξηθούν οι καρκίνοι», λέει στην «Εφ.Συν.» ο Ηλίας Σιώρας, καρδιολόγος, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων «Ευαγγελισμού», και διερωτάται: «Τι να το κάνεις να εξαγγέλλουν ότι ανοίγουν αίθουσες χειρουργείων όταν κόβουν την πρόληψη;»

Για το τρίπλεξ καρδιάς (υπερηχογράφημα) σε χειρουργημένους ασθενείς, το οποίο οι οδηγίες ορίζουν να γίνεται για πάνω από μία πενταετία μετά την επέμβαση μπαϊπάς, ο Ηλίας Σιώρας εξηγεί ότι οφείλει να εξετάσει τον ασθενή ένα εξάμηνο μετά την επέμβαση, στη συνέχεια πριν κλείσει δύο χρόνια από την επέμβαση και από εκεί και πέρα τουλάχιστον ανά διετία. «Δεν μπορεί», τονίζει, «μία πάθηση που είναι εξελισσόμενη να την παρακολουθήσω μετά από δύο χρόνια. Δηλαδή θέλουν να πληρώσει ο χειρουργημένος από την τσέπη του».

«Οι οδηγίες απωθούν τους πολίτες από το να πάνε να εξεταστούν», εξηγεί. «Είναι αδίστακτοι» καταγγέλλει για τους εμπνευστές των νέων κριτηρίων, «όπως και το πρόγραμμα Υγεία 2020 – Ευρώπη 2020, το οποίο προωθεί περικοπές και τις μετακυλίει στους πολίτες. Με λίγα λόγια, η υγεία χρηματοδοτούμενη από την τσέπη του αρρώστου. Δεν πρέπει να υποκύψει ο κόσμος. Να αντιδράσει, να διεκδικήσει, γιατί τα έχει δουλέψει».

«Το κύριο πρόβλημα είναι ότι πήραν τις οδηγίες από τη Βρετανία και τις ΗΠΑ και τις φόρεσαν στον ελληνικό πληθυσμό» αναφέρει ο Γ. Φαρμακίδης. «Δεν είναι προσαρμοσμένες στον πληθυσμό, στην ποιότητα της περίθαλψης, στα δημογραφικά δεδομένα κοκ. Δεν συμβουλεύτηκαν επιστημονικές εταιρείες, δεν πέρασαν από το ΚΕΣΥ. Δεν ακολουθήθηκε κάποια μεθοδολογία. Πήγαν από το ένα άκρο στο άλλο, από την πλήρη ευχέρεια και ευθύνη του γιατρού, σε αντιεπιστημονικές οδηγίες που αντέγραψαν από εδώ κι από εκεί».

Η προχειρότητα του υπουργείου

Στο σχετικό ΦΕΚ Αρ. Φύλλου 2243 της 18ης Αυγούστου 2014, αποκαλύπτεται η προχειρότητα του υπουργείου Υγείας, αφού κάτω από κάθε κατηγορία εξέτασης στην οποία τίθενται όροι γίνεται αναφορά στην «πηγή» και στον «δικτυακό τόπο» απ’ όπου αντιγράφηκε.

Για παράδειγμα, για την εξέταση σιδήρου ή των ορμονών θυρεοειδικής λειτουργίας, το υπουργείο αντέγραψε από τo υπουργείο της Βρετανικής Κολομβίας, δυτικής επαρχίας του Καναδά «Πηγή: Ministry of Health British Columbia, Δικτυακός Τόπος: www.bcguidelines.ca. Iron Deficiency – Investigation and Management» και «Πηγή: Ministry of Health British Columbia, Δικτυακός Τόπος: www.bcguidelines.ca. Thyroid Function Tests in the Diagnosis and Monitoring of Adults. http://www.bcguidelines.ca/guideline_thyroid.html (09.05.14)» αντίστοιχα.

Σε άλλη περίπτωση, για τον προληπτικό έλεγχο του καρκίνου των ωοθηκών, το υπουργείο σημειώνει ως πηγή της οδηγίας του το βρετανικό Εθνικό Ινστιτούτο για την Υγεία και την Κλινική Yπεροχή (ΝICE) «Δικτυακός Τόπος National Institute for Health and Clinical Excellence (NICE). http://guidance.nice.org.uk/CG122/NICEGuidance/pdf/English (15.05.14)».

Για την εξέταση για τον καρκίνο του προστάτη το υπουργείο έχει αντιγράψει από την Αμερικανική Εθνική Ογκολογική Εταιρεία: «Πηγή: American Cancer Society guidelines for the early detection of prostate cancer. Δικτυακός Τόπος: Νational Guideline Clearinghouse. http://www.guideline.gov/content.aspx?id=24814(30.04.14)».

Για το τεστ ΠΑΠ, από Αμερικανική Ογκολογική Εταιρεία.

Στις οδηγίες για την εξέταση που μετρά την οστική πυκνότητα το υπουργείο έχει αντιγράψει από το Αμερικανικό Εθνικό Ιδρυμα Οστεοπόρωσης και τον δικτυακό τόπο του Αμερικανικού Συμβουλίου Παθολογίας, όπως επισημαίνει.

Σε ό,τι σχετίζεται με καρδιολογικό έλεγχο, το υπουργείο Υγείας έχει αντλήσει στοιχεία από το επιστημονικό περιοδικό που εκδίδει το Αμερικανικό Κολέγιο Καρδιολογίας.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Σεξισμός και αντιφασισμός

revolucionfeminista

του Δημήτρη Τσίρκα

Η παρουσία της Ουρανίας Μιχαλολιάκου κατά την ορκωμοσία της στο δήμο Αθηνών έδωσε τροφή για ένα μπαράζ σεξιστικών και ρατσιστικών σχολίων για την εμφάνιση και το βάρος της. Το ανησυχητικό είναι πως αρκετά απ’ αυτά προέρχονταν από πολλούς και πολλές που τοποθετούν τους εαυτούς τους στον αριστερό ή τον αναρχικό χώρο. Τώρα πόσο αντιφασιστική είναι μία τοποθέτηση που αναπαράγει όλα τα ιδεολογήματα του κυρίαρχου (σεξιστικού) λόγου για την εμφάνιση μίας γυναίκας, που αξιολογεί ένα πρόσωπο με βάση αυτή την εμφάνιση και όχι τις πολιτικές πράξεις και απόψεις του, είναι ένα ερώτημα που παραμένει αναπάντητο. Βρισκόμαστε ενώπιον μίας ακόμη εκδήλωσης του “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα”. Προκείμενου να πληγεί ένα μέλος της ΧΑ χρησιμοποιούνται μέσα και επιχειρήματα που κατεξοχήν μεταχειρίζεται η ναζιστική οργάνωση, ακόμη και ρατσιστικά ή σεξιστικά.

Φυσικά θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος πως οι ναζιστές είναι οι πρώτοι διδάξαντες του ρατσισμού και του σεξισμού. Αυτοί είναι που θέτουν στο κέντρο της πολιτικής τους τη φυλετική καθαρότητα, την άρια εμφάνιση και τη ρωμαλέα σωματοδομή. Όταν λοιπόν προκύπτει κραυγαλέα απόκλιση της δικής τους εμφάνισης απ’ τα φυλετικά και σωματικά πρότυπα που οι ίδιοι προάγουν, δεν μπορεί παρά κάτι τέτοιο να στραφεί εναντίων τους. Όταν κηρύττουν την άρια ομορφιά και ευρωστία και οι ίδιοι είναι “χοντροί και άσχημοι” είναι εύλογο, θα υπέθετε κανείς, να κριθούν και να γελοιοποιηθούν με τα δικά τους κριτήρια. Και θα έκανε λάθος διότι αν κάτι τέτοιο ενοχλεί προσωπικά αρκετούς νεοναζί, όπως η Ουρανία, η ενόχληση αυτή συνοδεύεται από μεγάλο κόστος για το αντιφασιστικό στρατόπεδο. Η προσωπική απαξίωση ορισμένων φασιστών εξαιτίας της εμφάνισης τους έγινε μέσα στο πλαίσιο της αποδοχής των δικών τους κριτηρίων για τους ανθρώπους, για το ποια σώματα αξίζουν και ποια είναι ανάξια και χρήζουν χλεύης. Έτσι, σημαντικό μέρος των φασιστικών αντιλήψεων φτάνει να διεισδύει και να εξαπλώνεται μέσα στο ίδιο το αντιφασιστικό κίνημα με όφελος το περιστασιακό πικάρισμα λίγων χρυσαυγιτών. Πρόκειται περί ανόητης και επικίνδυνης πολιτικής στάσης.

Όσο έντονη και αυθόρμητη λοιπόν και να είναι η επιθυμία και η τάση να χλευαστεί η εμφάνιση της Ουρανίας Μιχαλολιάκου ή του Παναγιώταρου – που σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό είναι, καθώς όλοι και όλες ζούμε σε ένα σεξιστικό και ρατσιστικό κόσμο και έχουμε σε κάποιο βαθμό εσωτερικεύσει τ’ ανάλογα πρότυπα – οφείλουμε να την καταστείλουμε και να μην πέσουμε στην παγίδα της υιοθέτησης των χρυσαυγίτικων μέτρων για τους ανθρώπους, ακόμα και όταν αυτά στρέφονται κατά μεμονωμένων χρυσαυγιτών και μπορούν να δώσουν μία φαινομενικά εύκολη ευκαιρία “κοροϊδίας” των φασιστών. Οι ναζιστικές απόψεις δεν έλκουν την ισχύ τους απ’ τα πρόσωπα που κατά καιρούς τις εκφράζουν αλλά απ’ τους πολλαπλούς διαχωρισμούς και ανισότητες που παράγουν δομικά οι εκμεταλλευτικές κοινωνίες και τις ιδεολογικές αποκρυσταλλώσεις τους. Η σεξιστική και ρατσιστική απαξίωση της Ουρανίας συνεισφέρει επιτελεστικά στην αναπαραγωγή αυτών των διαχωρισμών διευρύνοντας το έδαφος ανάπτυξης των πιο ακραίων ιδεολογικών εκφράσεων τους, όπως ο ναζισμός. Όταν λοιπόν κοροϊδεύεις το βάρος και την εμφάνιση της Ουρανίας μπορεί να στενοχωρείς την Ουρανία, ασυνείδητα όμως ενισχύεις την ιδεολογία της Ουρανίας.

Το κείμενο αναδημοσιεύεται από το facebook

 

Share

Επίθεση στα αναπαραγωγικά δικαιώματα

NY: RALLY TO PROTECT WOMEN'S HEALTH RIGHTS

της Dianne Feeley

Πριν τρία χρόνια, η Ταμέσα Μινς εισήχθη επειγόντως στο νοσοκομείο Mercy Health Partners στην πόλη Μάσκεγκον του Μίσιγκαν, αφού έσπασαν τα νερά της στην 18η εβδομάδα της εγκυμοσύνης της. Οι γιατροί διέγνωσαν πρόωρη ρήξη μεμβράνης, όμως παρόλα αυτά δεν την κράτησαν, λέγοντας πως δεν μπορούσε να γίνει κάτι σε αυτή τη φάση.

Ξαναπήγε την επόμενη μέρα με επίπονες συσπάσεις, αιμορραγία και πυρετό. Της δόθηκαν δύο Tylenol και αφού έπεσε ο πυρετός της δώσανε εξιτήριο.

Αργότερα το ίδιο βράδυ επέστρεψε για τρίτη φορά, με ανυπόφορους πόνους. Για άλλη μια φορά, της είπαν πως τίποτα δεν μπορούσε να γίνει για την περίπτωση της.

Όσο το προσωπικό ετοίμαζε τα χαρτιά του εξιτηρίου, ξεκίνησε ο τοκετός. Μόνο τότε ασχολήθηκαν με την αποβολή της. Γέννησε ένα πρόωρο αγόρι που πέθανε μετά από λίγη ώρα. Τα ιατρικά της αρχεία έδειξαν πως αφού έσπασαν τα νερά την προηγούμενη μέρα παρουσιάστηκε μόλυνση.

Ως καθολικό νοσοκομείο, το Mercy Health Partners υπάγεται στις «Ηθικές και Θρησκευτικές Οδηγίες για Καθολικά Κέντρα Υγείας». Σύμφωνα με το Συνέδριο των Επισκόπων[1] “Η έκτρωση […] δεν είναι ποτέ επιτρεπτή. Οποιαδήποτε διαδικασία έχει ως μοναδικό αποτέλεσμα τον τερματισμό της κύησης αποτελεί έκτρωση”.

Η Μινς ποτέ δεν πληροφορήθηκε για την δυνατότητα επιλογής. “Δεν μου είπαν τι συνέβαινε στο σώμα μου. Ό,τι συνέβαινε, το συζήταγαν μεταξύ τους. Είχα αφεθεί να αναρωτιέμαι ‘Τι θα μου συμβεί;’”.

Ωστόσο, πρόκειται για ένα πανεπιστημιακό νοσοκομείο, το δεύτερο μεγαλύτερο κέντρο υγείας στο δυτικό Μίσιγκαν και το μοναδικό νοσοκομείο στην κομητεία. Πώς είναι δυνατόν θρησκευτικές ντιρεκτίβες να υπαγορεύουν την υγειονομική περίθαλψη;

Ένα στα εννιά κρεβάτια νοσοκομείου στις Η.Π.Α. βρίσκεται σε καθολικό νοσοκομείο, διοικούμενο από καταστατικό που υπαγορεύει διάφορες πρακτικές, συμπεριλαμβανομένων των ζητημάτων γύρω από τα αναπαραγωγικά δικαιώματα. Κάποιες από τις οδηγίες έρχονται σε ρήξη με τις διαδεδομένες πρακτικές. Για παράδειγμα, παρόλο που το Κέντρο Ελέγχου Ασθενειών και Πρόληψης[2] αναφέρει πως 88% όλων των γυναικών σε ηλικία αναπαραγωγής χρησιμοποιούν κάποιας μορφής αντισύλληψη, το 43 σελίδων εγχειρίδιο του  Συνεδρίου των Επισκόπων απαιτεί το προσωπικό των νοσοκομείων να παραμένουν σιωπηλοί όσον αφορά στην ενημέρωση σχετικά με την αντισύλληψη.

Η Ταμέσα Μινς επιβίωσε και υπέβαλε μήνυση με τη βοήθεια της οργάνωσης American Civil Liberties Union[3] σε ομοσπονδιακό δικαστήριο ενάντια στο Συνέδριο των Επισκόπων για μια οδηγία που της στέρησε την πρόσβαση σε επείγουσα περίθαλψη. Αλλά η Μινς δεν είναι η μοναδική γυναίκα στην Αμερική που παρέμεινε στο σκοτάδι για την αναγκαιότητα τερματισμού της εγκυμοσύνης της.

Δεδομένου ότι 10-20% των διαγνωσμένων κυήσεων καταλήγουν σε αποβολή, η απροθυμία των καθολικών νοσοκομείων να ακολουθήσουν την απαραίτητη διαδικασία για την διακοπή της κύησης θέτει σε κίνδυνο τις ζωές πολλών γυναικών. Αυτές οι γυναίκες μπορεί να αντιμετωπίσουν μολύνσεις, αιμορραγία, στειρότητα ή ακόμα και θάνατο.

Από τα 7 εκατομμύρια γυναικών που μένουν έγκυες κάθε χρόνο στις Η.Π.Α., το 1 εκατομμύριο θα κάνει έκτρωση. Περίπου το 70% θα πληρώσει τα έξοδα προσωπικά. Η διαδικασία κοστίζει 300-1700$, ανάλογα με το πόσο έγκαιρα θα πραγματοποιηθεί. (Σε όλη τη χώρα υπάρχουν επίσημα και ανεπίσημα δίκτυα που συμβάλλουν στη χρηματοδότηση εκτρώσεων φτωχών γυναικών.)

Πώς συγκρίνεται ο σημερινός αριθμός εκτρώσεων με αυτόν του παρελθόντος; Πριν νομιμοποιηθούν το 1973, εκτιμάται πως πραγματοποιούνταν μεταξύ 200.000 και 1,2 εκατομμυρίου επεμβάσεις το χρόνο. Έφτασαν στο ανώτατο το 1996, με 1,6εκατομμύρια και από τότε συνεχώς μειώνονται. Το ποσοστό των κυήσεων που καταλήγουν σε έκτρωση έχει επίσης μειωθεί από 30% το 1979-86 στα μισά περίπου σήμερα.

Παρόλα αυτά, πάνω από 40 χρόνια αφότου οι εκτρώσεις νομιμοποιήθηκαν στις Η.Π.Α., τόσο ομοσπονδιακές όσο και πολιτειακές νομοθεσίες  περιορίζουν στις γυναίκες την πρόσβαση. Και οι γυναίκες με τους λιγότερους πόρους έχουν την πιο περιορισμένη πρόσβαση. Σίγουρα το ομοσπονδιακό διάταγμα Hyde Amendment[4] που αρνείται στις γυναίκες το δικαίωμα στην έκτρωση εκτός της περίπτωσης βιασμού, αιμομιξίας ή κινδύνου ζωής, το καθιστά σαφές.

Αυτό το άρθρο επικεντρώνεται στη συνεχή επίθεση στα αναπαραγωγικά δικαιώματα το 2013, ειδικά στα χέρια των νομοθετών σε επίπεδο πολιτείας. Είκοσι δύο πολιτείες ψήφισαν 70 νέους περιορισμούς, προσθέτοντας τους στους ήδη υπάρχοντες 135 που περάστηκαν το 2011 και 2012 (βλ. εδώ) . Κυριάρχησαν περιορισμοί σε παρόχους, απαγορεύσεις σε έκτρωση μετά τις 20-22 εβδομάδες και η απονομιμοποίηση οικονομικής κάλυψης εκτρώσεων σε διάφορα προγράμματα ασφάλειας.

Μάχες υπό τις διατάξεις του “Obamacare”

Μια θετική ρύθμιση που προέκυψε τα τελευταία χρόνια είναι η ομοσπονδιακή εντολή Affordable Care Act (ACA) κατά την οποία καλύπτονται τα έξοδα αντισύλληψης για ασφαλισμένους/ες του ιδιωτικού τομέα δίχως δική τους προσωπική οικονομική επιβάρυνση.

Θρησκευτικές ΜΚΟ είχαν προβάλει αντιρρήσεις σε αυτή την πρόβλεψη και εξαιρέθηκαν. Παρόλα αυτά οι Little Sisters of the Poor, ένα τάγμα καθολικών καλογριών, ζήτησαν αναστολή υλοποίησης της οδηγίας. Η δικαστής Σόνια Σοτομαγιόρ του Ανώτατου Δικαστηρίου εξέδωσε προσωρινή διαταγή στο τέλος του 2013. Στην πραγματικότητα, οι καλόγριες δεν είχαν παρά να ζητήσουν να εξαιρεθούν, αλλά αρνούνται να κάνουν ακόμα κι αυτό.

Επιπλέον, διάφοροι εργοδότες ζήτησαν να εξαιρεθούν κατά παρόμοιο τρόπο, προφασιζόμενοι προσωπικές αντιθέσεις. Έως το τέλος του 2013 δεκαοκτώ επιχειρήσεις είχαν κάνει αιτήσεις στο ομοσπονδιακό δικαστήριο για απαλλαγή, συμπεριλαμβανομένης και της Domino Farms, της οποίας ο γενικός διευθυντής και υπερσυντηρητικός καθολικός ιδεολόγος Τομ Μόναγκαν έχει περιγράψει τα αντισυλληπτικά ως «σοβαρά ανήθικα».

Στα τέλη του Νοέμβρη των Ανώτατο Δικαστήριο των Η.Π.Α. συμφώνησε να ακροαστεί δύο υποθέσεις: Sebelius v. Hobby Lobby Stores και Conestoga Wood Specialties v. Sebelius. Και οι δύο ισχυρίζονταν ότι προτίθενται να παρέχουν ασφαλιστικά προγράμματα που θα καλύπτουν κάποιου είδους αντισύλληψη, αλλά όχι αυτά που θεωρούν ότι προκαλούν διακοπής της κύησης. Η Conestoga αντιτίθεται στην προσφορά επείγουσας αντισύλληψης, ενώ η Hobby Lobby και στη χρήση ενδομήτριων μεθόδων.

Παρά την ύπαρξη αυτής της μοναδικής ρύθμισης, καθώς και της αυξανόμενης συζήτησης για τη χρηματοδότηση παιδικών σταθμών, η επίθεση στην πρόσβαση των γυναικών σε ένα εύρος αναπαραγωγικών δικαιωμάτων συνεχίζεται. Είκοσι τρείς πολιτείες απαγόρευσαν την ασφαλιστική κάλυψη για τις περισσότερες υπηρεσίες εκτρώσεων, με βάση μια ρήτρα του ACA. Ισχυρίζονται ότι κάτι τέτοιο είναι αναγκαίο, μιας και τα περισσότερα ασφαλιστικά προγράμματα που πωλούνται στις αγορές υγειονομικής περίθαλψης θα επιδοτούνται από φόρους.

Το Δεκέμβρη του 2013 το νομοθετικό σώμα του Μίσιγκαν πήγε ένα βήμα πιο πέρα, περνώντας μια πρωτοβουλία που υπέβαλε η οργάνωση Right to Life, κατά την οποία γυναίκες που επιθυμούν κάλυψη των υπηρεσιών έκτρωσης από την ασφάλεια τους πρέπει να την αγοράζουν ως επιπλέον στην κανονική τους ασφάλεια. Αυτός ο νόμος δεν επιδέχεται εξαιρέσεις και θα τεθεί σε εφαρμογή τον Μάρτιο του 2014.

Η οργάνωση Εθνικό Κέντρο Νόμου των Γυναικών (National Women’s Law Center), που υποστηρίζει γυναίκες, διερεύνησε το πόσα άτομα αγόρασαν την επιπλέον ασφάλιση στις πολιτείες που ήδη εφαρμοζόταν ο νόμος και γύρισε με άδεια χέρια. «Δεν έχουμε στατιστικές διότι δεν υπάρχουν», αναφέρει η Γκράτσεν Μπορτσετ, η διευθύντρια υγειονομικών πολιτικών του κέντρου. Ακόμα και στην βόρεια Ντακότα, που εφαρμόζεται ένας παρόμοιος νόμος από το 1979, δεν μπόρεσαν να βρεθούν δεδομένα.

Supporters And Opponents Commemorate 37th Anniversary Of Roe v. Wade

Νέα περιοριστική νομοθεσία

Είκοσι εφτά πολιτείες έχουν τουλάχιστον τέσσερεις διαφορετικούς περιορισμούς για τις εκτρώσεις. Αυτές αφορούν την πλειοψηφία όλων των γυναικών στις Η.Π.Α..

Ιστορικά, τα νοσοκομεία ήταν απρόθυμα στο να παρέχουν υποδομές για εκτρώσεις και αυτό το έργο ανέλαβαν οι κλινικές. Ωστόσο η τρέχουσα επίθεση ενάντια στις γυναίκες τις φορτώνει με αχρείαστους περιορισμούς.

Λιγότερο από το 0.3% των εκτρώσεων χρήζει νοσηλείας σε νοσοκομείο, άρα η ιδέα του να πληρούν οι κλινικές τις ίδιες απαιτήσεις με τα νοσοκομεία δεν είναι λογική. Όμως δεκατρείς πολιτείες απαιτούν οι κλινικές να έχουν δωμάτια και διαδρόμους μεγέθους νοσοκομείων.

Η νομοθεσία της Βιρτζίνια επιβάλλει τον αριθμό των καλυμμένων εισόδων και χώρων στάθμευσης. Δεκατέσσερεις ζητούν ασφάλιση από τοπικά νοσοκομεία, παρόλο που το Οχάιο, που παλιότερα εφάρμοζε αυτόν τον νόμο, τον αντέστρεψε και πλέον απαγορεύει αυτήν την σχέση. Οκτώ πολιτείες, συμπεριλαμβανομένων και των Αλαμπάμα, της Ιντιάνα, Βόρεια Καρολίνα, Βόρεια Ντακότα, Οχάιο, Τέξας, Βιρτζίνια και Ουισκόνσιν ψήφισαν ρυθμίσεις για τις κλινικές το 2013.

Ενώ οι υπέρηχοι δεν είναι ιατρικώς απαραίτητοι για τους τρεις πρώτους μήνες της κύησης, αρκετές πολιτείες έχουν περάσει νομοθεσίες που ζητούν υπερήχους για όλες τις εκτρώσεις. Στα πρώτα στάδια της εγκυμοσύνης ο υπέρηχος γίνεται κολπικά – μια διαδικασία που αγγίζει τον νομικό ορισμό του βιασμού. Μια τόσο αχρείαστη και ντροπιαστική απαίτηση αποτελεί μια προσπάθεια να επηρεάσει τις γυναίκες για να συνεχίσουν την κύηση. Πέρυσι ο νόμος πέρασε στην Ιντιάνα και στο Ουινσκόνσιν, αυξάνοντας τις πολιτείες που ζητούν υπέρηχο στις δέκα.

Από την δεκαετία του 1980 κάποιες πολιτείες και η Αντιπροσωπεία Βετεράνων πραγματοποιούν ιατρική συμβουλευτική εξ αποστάσεως σε αγροτικές περιοχές. Πριν πέντε χρόνια η οργάνωση Planned Parenthood[5] άρχισε να χρησιμοποιεί την ίδια μέθοδο για το «χάπι της επόμενες ημέρας», το οποίο έχει ποσοστό επιτυχίας 92-95% αν χορηγηθεί τους πρώτους δύο μήνες της κύησης.

Μια γυναίκα που επιζητά πρώιμη έκτρωση θα μπορούσε να πάει σε κλινική, όπου μια νοσοκόμα θα έπαιρνε τα στοιχεία της, τα οποία θα μεταβιβάζονταν σε έναν γιατρό. Παρουσία της νοσοκόμας, ο γιατρός θα είχε τηλεφωνική συνεδρία με την ασθενή. Στο τέλος της διαδικασίας ο γιατρός θα πάταγε ένα κουμπί για να ανοίξει ένα συρτάρι στο οποίο θα βρίσκονταν δύο φάρμακα. Η γυναίκα θα έπαιρνε επιτόπου το ένα και το δεύτερο δύο μέρες αργότερα, σύμφωνα με τις οδηγίες.

Επιστρέφοντας στην κλινική δυο βδομάδες αργότερα, θα είχε ένα δεύτερο ραντεβού με τον γιατρό. Άμα παρουσιαζόταν κάποιο πρόβλημα, θα πήγαινε αμέσως σε νοσοκομείο.

Αν και η τηλεϊατρική δεν είχε αμφισβητηθεί προηγουμένως από κάποια νομοθεσία πολιτείας, η ιδέα ότι οι γυναίκες της επαρχίας θα έχουν πρόσβαση σε εκτρώσεις έστρεψε τους νομοθέτες προς την λάθος κατεύθυνση.

Οι πολιτείες της Αλαμπάμα, Ιντιάνα, Αϊόβα, Μισισίπι, Μιζούρι, Βόρειας Καρολάινα, Τέξας και Ουινσκόνσιν απαγόρευσαν τις τηλεφωνικές συνεδρίες γαι αυτό τον σκοπό την επόμενη χρονιά.

Αποτυγχάνοντας να στερήσει την χρηματοδότηση σε ομοσπονδιακό επίπεδο από την οργάνωση Planned Parenthood, η δεξιά πέτυχε δέκα πολιτείες να περιορίσουν ή να απαγορεύσουν τις κλινικές που προσφέρουν συμβουλευτική ή εκτρώσεις.

Πέρα από το πέρασμα αυτών των περιορισμών, η δεξιά προκαλεί ευθέως την ελαττωματική απόφαση Roe v. Wade. Η απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου των Η.Π.Α. του Ιανουαρίου του 1973 ανέτρεψε νόμους που απαγόρευαν τις εκτρώσεις και καθιέρωσαν μια τριμηνιαία προσέγγιση. Στην διάρκεια του πρώτου τριμήνου, αποφάσισε το δικαστήριο, η απόφαση έγκειται στην γυναίκα και τον γιατρό της. Κατά το δεύτερο και τρίτο τρίμηνο όμως η πολιτεία εμπλέκεται στην λήψη της απόφασης, ειδικά για περιπτώσεις βιωσιμότητας του εμβρύου κατά το τελικό τρίμηνο.

Βέβαια, ακόμη και στο τρίτο τρίμηνο, θα τίθονταν σε ισχύ νόμοι για να προστατεύσουν την ζωή και την υγεία της γυναίκας και για να επιτρέψουν στον γιατρό της να πάρει αποφάσεις δίχως να χρειάζεται να επιβεβαιωθούν από άλλους γιατρούς.

Αρκετές μεταγενέστερες νομοθεσίες αγνοούν αυτά τα κριτήρια. Για την ακρίβεια, αυτή η απόφαση έχει ήδη αποδυναμωθεί από την απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου των Η.Π.Α. το 1992 (Planned Parenthood v. Casey), όπου «αδικαιολόγητοι» περιορισμοί επιτράπηκαν. Αυτοί περιλάμβαναν γονική συναίνεση, 24ωρες αναμονές μεταξύ συμβουλευτικής διαδικασίας και υποχρεωτική παροχή συμβουλών. Εικοσιέξι πολιτείες θέσπισαν περίοδο αναμονής, τριανταεννιά νόμους εφαρμόζουν τη γονική συναίνεση και δεκαεφτά υποχρεωτική συμβουλευτική που λειτουργεί ως μέσο εκφοβισμού των γυναικών μέσω της παραπληροφόρησης: πέντε πολιτείες απαιτούν να λέγεται στις γυναίκες ότι οι εκτρώσεις αυξάνουν την πιθανότητα εμφάνισης καρκίνου του μαστού, οκτώ ότι ενδέχεται να υπάρξουν επιπτώσεις στην ψυχική υγεία, δώδεκα επιμένουν ότι το έμβρυο, σε περίπτωση έκτρωσης, υποφέρει.

Όλοι αυτοί οι περιορισμοί έχουν μεγαλύτερες επιπτώσεις στις φτωχότερες γυναίκες. Επίσης διαιωνίζουν την βία: οι γυναίκες υποχρεώνονται να ακολουθούν κανόνες σχετικά με το τι μπορούν να κάνουν και τι όχι. Ενισχύουν την επιρροή που μπορεί να ασκεί ο σύντροφος πάνω στην γυναίκα, αναγκάζοντας την να διακόψει τα αντισυλληπτικά για να ελέγξει την γονιμότητα της, αναγκάζοντας την να αποκτήσει παιδιά που δεν είναι σε θέση να μεγαλώσει, αναγκάζοντας την να παραμείνει σε μια σχέση που διαλύει την αυτοπεποίθηση της.

Θάνατος με χιλιάδες μαχαιριές

Όσοι αντιτάσσονται στις εκτρώσεις αντιλαμβάνονται ότι οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν πως οι γυναίκες πρέπει να έχουν κάποιο βαθμό αυτοδιάθεσης του σώματός μας. Υπάρχει μια πλειοψηφούσα υποστήριξη υπέρ της νομιμοποίησης και διαθεσιμότητας της αντισύλληψης και των εκτρώσεων.

Αντί να διεξάγει απευθείας επίθεση ενάντια στις εκτρώσεις, η δεξιά προσπαθεί να δημιουργήσει έναν χώρο όπου ο κόσμος καλείται να κρίνει την έγκυο και να αποφασίσει κατά πόσο ο λόγος για την έκτρωση είναι «καλός».

Με αυτήν την μέθοδο των πολλών μικρών χτυπημάτων προσπαθούν να πάνε πίσω αρκετά χρόνια μια ιατρική διαδικασία. Η δεξιά είχε μεγαλύτερη επιτυχία σε τρία πεδία: στο να μειώσει την πρόσβαση των γυναικών στην έκτρωση και στην αντισύλληψη, να περιορίσει την πρόσβαση σε νεαρές γυναίκες μέσω του νόμου γονικής συναίνεσης και στο να αποκλείσει τις γυναίκες που δεν κατοικούν σε αστικά κέντρα.

Οι φανατικότεροι των δεξιών πλέον αμφισβητούν το αν γυναίκες που υπήρξαν θύματα βιασμού βιάστηκαν όντως. Το καλοκαίρι του 2012 ο Τοντ Ακίν, τότε υποψήφιος των ρεπουμπλικάνων για την γερουσία των Η.Π.Α. από το Μιζούρι, απαντώντας σε ερώτηση κατά τη διάρκεια τηλεοπτικής συνέντευξης σχετικά με την έκτρωση σε περίπτωση βιασμού, δήλωσε πως «αν είναι νόμιμος βιασμός, το γυναικείο σώμα έχει τρόπο να προσπαθήσει να κατεβάσει ρολά».

Θύελλα ξέσπασε με αφορμή αυτό το γελοίο σχόλιο. Το σχόλιο όμως αντιπροσωπεύει το άκρο αυτού που προσπαθεί να κάνει η δεξιά, με νόμους που επικρίνουν γυναίκες που τολμούν να κάνουν έκτρωση.

Με την πάροδο του χρόνου, μετά την απόφαση Roe v. Wade, οι νομοθεσίες σε επίπεδο πολιτειών αποδείχτηκαν βοηθητικές για την δεξιά. Ειδικά μετά την άνοδο του “Tea Party” πολλοί πολιτικοί ακολούθησαν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης με το να κλιμακώσουν την επίθεση στα αναπαραγωγικά δικαιώματα.

Η δεξιά ήταν επίσης επιτυχής στο να δημιουργήσει ένα δίκτυο «εναλλακτικών» κλινικών, με την πιο διαδεδομένη ονομασία να είναι «Crisis Pregnancy Centers» («Κέντρα Διαχείρισης Κρίσεων στην Εγκυμοσύνη»). Συνήθως βρίσκονται δίπλα σε κλινικές που προσφέρουν εύρος αναπαραγωγικών υπηρεσιών – αλλά η εναλλακτική τους προσέγγιση έγκειται στο να τρομάζουν και να αποπροσανατολίζουν γυναίκες που σκοπεύουν να κάνουν έκτρωση.

Είχαν μεγαλύτερη επιτυχία στο να περιορίσουν διακοπές κύησης σε προχωρημένη εγκυμοσύνη. Κάποιος μπορεί να σκεφτεί «αυτό δεν είναι και τόσο κακό, έτσι κι αλλιώς το 91% των γυναικών που κάνουν έκτρωση, συνήθως το κάνουν μέσα στους 12 πρώτες εβδομάδες και το 99% πριν τις 21. Ίσως αν είσαι έγκυος για τόσο καιρό θα ήταν καλύτερα απλά να ολοκληρώσεις την κύηση».

Φυσικά αυτό διαγράφει το πρόβλημα διακοπής λόγω πιθανότητας αποβολής και ανωμαλιών του εμβρύου, των κύριων λόγων για «καθυστερημένες» εκτρώσεις.

Η εξέταση του εμβρύου για μείζονες γενετικές ανωμαλίες πραγματοποιείται συνήθως 18 βδομάδες μετά την τελευταία περίοδο της γυναίκας. Τότε είναι που οι εξετάσεις μπορούν να εντοπίσουν παθήσεις στον εγκέφαλο (πχ. Υδροκεφαλίαση), καρδιακές παθήσεις, απουσία οργάνων κλπ. Αυτό συμβαίνει στο 2% όλων των εγκυμοσύνων, με άλλο ένα 0.5% να αντιπροσωπεύει χρωμοσωμική ανωμαλία όπως την παρουσία παραπάνω χρωμοσώματος ή την έλλειψη του. Αυτά έχουν επιπτώσεις τόσο στην ψυχολογία όσο και στην υγεία των γυναικών, επιπτώσεις που θα ήθελαν να αποφύγουν.

Ακόμα και σε αυτές τις περιπτώσεις, οι νομοθέτες θεωρούν τους εαυτούς τους καταλληλότερους για την λήψη της απόφασης από τις ίδιες τις γυναίκες. Αυτό είναι κωδικοποιημένο σε ομοσπονδιακή νομοθεσία ως «μερική έκτρωση ζωής» («partial birth abortion») από την δεξιά. Ένας νόμος υπογεγραμμένος από τον Τζ. Μπους το 2003 θέτει εκτός νόμου ορισμένες ιατρικές επεμβάσεις – εξασφαλίζοντας ότι θα παραμένουν εκτός νόμου ακόμα και όταν αποτελούν την καλύτερη επιλογή για την γυναίκα θα διακόψει μια προχωρημένη εγκυμοσύνη. Δεκαεννέα πολιτείες έχουν παρόμοιους νόμους.

Το 2013 οι πολιτείες Αρκάνσας, Βόρεια Ντακότα και Τέξας ακολούθησαν τις Αλαμπάμα, Αριζόνα, Ιντιάνα, Κάνσας, Λουιζιάνα, Νεμπράσκα, Βόρεια Καρολίνα και Οκλαχόμα απαγορεύοντας τις περισσότερες εκτρώσεις μετά τις 20-22 βδομάδες. Ενώ η απόφαση του ανώτατου δικαστηρίου των Η.Π.Α. του 1973 επιτρέπει κάποιους περιορισμούς στις εκτρώσεις δεύτερου τριμήνου, είναι φανερό πως αυτές είναι προκλήσεις απέναντι στον στον Roe.

Πέρσι η πολιτεία του Κολοράντο ανακάλεσε τον νόμο που προϋπήρχε του Roe πιστεύοντας πως ήταν η κατάλληλη στιγμή να προκαλέσουν την υπόθεση Roe v. Wade. Οι νομοθεσίες των Λουιζιάνα, Μισισίπι, Βόρειας Καρολάινα και Νότια Ντακότα ανακοίνωσαν πως αν ανατραπεί η Roe v. Wade, θα απαγόρευαν εντελώς τις εκτρώσεις. Άλλες οκτώ πολιτείες υπόσχονται να περιορίσουν τις εκτρώσεις όσο τους επιτρέπει η νομοθεσία.

Επιπλέον 12 πολιτείες (Αλαμπάμα, Αρκάνσας, Αριζόνα, Ντελαγουέρ, Μασαχουσέτη, Μίσιγκαν, Μισισίπι, Νέο Μεξικό, Οκλαχόμα, Βερμόντ, Δυτική Βιρτζίνια και Ουισκόνσιν) έχουν απαγορεύσεις που προϋπάρχουν του Roe, που παραμένουν στα χαρτιά αναμένοντας εφαρμογή, ενώ μόνο εφτά επιτρέπουν έκτρωση πριν τη βιωσιμότητα.

PlannedParenthood

Και τώρα τι;

Το 1994 το κογκρέσο και ο πρόεδρος Κλίντον πέρασαν τη διάταξη FACE (Freedom of Access to Clinic EntrancesΕλευθερία Πρόσβασης σε Εισόδους Κλινικών), που απαγορεύει την καταστροφή περιουσίας,  παρεμπόδιση και εκφοβισμό ενάντια στις κλινικές.

Αυτό έγινε μετά την πυρπόλιση και τα μπλόκα σε κλινικές και την δολοφονία ορισμένων γιατρών που εκτελούσαν εκτρώσεις (ο Δρ. David Gunn είχε δολοφονηθεί μόλις την προηγούμενη χρονιά μπροστά σε μια κλινική στη Φλόριντα.) Από τον νόμο αυτό απαλλάσσονται η πικετοφορία, τα συνθήματα και η διανομή φυλλαδίων σε μια προσπάθεια να χαραχτεί μια διαχωριστική γραμμή μεταξύ διαδήλωσης και παρενόχλησης.

Κάποιες πολιτείες πέρασαν αργότερα νομοθεσίες ενάντια στον αποκλεισμό των εισόδων ή τον εκφοβισμό του προσωπικού και των ασθενών. Αρκετές έχουν ζώνες ασφαλείας συγκεκριμένης απόστασης ώστε να προστατεύσουν τις ασθενείς από τους διαδηλωτές. Εκτιμώ πως η δεξιά θα ασκήσεις μηνύσεις ενάντια σ αυτούς τους νόμους μέσα στον επόμενη χρόνο (νόμος της Μασαχουσέτης βρίσκεται αυτή τη στιγμή στα δικαστήρια με πρόφαση την ελευθερία του λόγου).

Μετά την έγκριση πολιτειακών νόμων που αμφισβητούν το κύρος του ACA και του Roe vs Wade, αυτές θα καταλήξουν στο ανώτατο δικαστήριο των Η.Π.Α. Μήπως αυτό σημαίνει πως οι πολιτικές ελίτ τάχθηκαν στο πλευρό της δεξιάς στην προσπάθεια να κλείσουν τις γυναίκες στα σπίτια τους, αφήνοντάς μας έγκυες και ξυπόλητες;

Δεν το θεωρώ πιθανό. Δεν συμβαδίζει ούτε με τα «θέλω» του καπιταλισμού ούτε με όσα θα ανεχτούν οι γυναίκες. Άλλα για πόσο μπορούν αυτά τα δύο να συνεργάζονται; Για πόσο ακόμα το δικαίωμα στην αναπαραγωγή μπορεί να κατακρεουργείται;

Από την οπτική των γυναικών, η πλειονότητα των οποίων ανήκουν στην εργατική τάξη, και των συμμάχων μας, η μάχη για τα αναπαραγωγικά δικαιώματα μοιάζει περισσότερο παρά ποτέ αναπόσπαστη από άλλα πολιτικά, οικονομικά και περιβαλλοντικά ζητήματα.

Πράγματι, κάθε κινητοποίηση υπέρ των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων είναι μεγάλη και ποικιλόμορφη. Παρά την συνεχιζόμενη δεξιά προπαγάνδα, η πλειονότητα του κόσμου επιμένει να υποστηρίζει την αντισύλληψη, την έκτρωση και το δικαίωμα των γυναικών να παίρνουμε εμείς τις αποφάσεις για το σώμα μας. Όποτε λέμε τις ιστορίες μας, η πολυπλοκότητα της ζωής μας και η μάχη για δικαιοσύνη είναι συντριπτική.

Παρ όλα αυτά, οι οργανώσεις που υποστηρίζουν τις γυναίκες, είτε αυτές είναι σωματεία είτε μη κερδοσκοπικές οργανώσεις, διατηρούν αμυντική στάση. Πανηγυρίζουν την ήττα κάθε τρομακτικού νόμου –όπως την απόρριψη από τους ψηφοφόρους του Αλμπουκέρκε στο δημοψήφισμα του 2013 που θα απαγόρευε τις εκτρώσεις μετά τις 20 εβδομάδες κύησης- δεν καλούν όμως σε εθνική κινητοποίηση. Εάν συγκρίνουμε τις καμπάνιες για τα δικαιώματα των γυναικών με αυτές της ΛΟΑΔ κοινότητας, θα δούμε πόσο περισσότερο έχει προχωρήσει η πάλη για τα ΛΟΑΔ δικαιώματα.

Το κεφάλαιο χρειάζεται να συνεχίσει η καταπίεση του εργαζόμενου κόσμου, αλλά δεν θέλει να έρθει αντιμέτωπο με μια κοινωνική έκρηξη. Δεν προβλέπω την ανατροπή του Roe vs Wade, αλλά χωρίς έναν επίμονο αντίλογο, θα υπάρξει μια συνεχής επίθεση που θα συρρικνώσει τα αναπαραγωγικά δικαιώματα.

Η αλήθεια είναι πως το γυναικείο κίνημα που αγωνίστηκε για το δικαίωμα στην έκτρωση δεν ζήτησε προσέγγιση με βάση το τρίμηνο, αλλά μια ολοκληρωμένη άποψη για τα  αναπαραγωγικά μας δικαιωμάτων. Αιτούνταν δωρεάν, 24ωρη ποιοτική φροντίδα παιδιών, δωρεάν εκτρώσεις όταν αυτές χρειάζονταν, τερματισμό της κατάχρησης των στειρώσεων και ανάπτυξη ακίνδυνων αντισυλληπτικών.

Σήμερα αυτή η ατζέντα χρειάζεται αναδιαμόρφωση ώστε να συμπεριλάβει την μείωση της ημέρας εργασίας, ώστε να μπορούμε όλοι και όλες να συμμετάσχουμε στην ανατροφή της επόμενης γενιάς και στην φροντίδα της παλαιότερης – και να ζητήσουμε ουσιαστική δουλειά σε αρμονία με το περιβάλλον έναντι επαρκούς μισθού διαβίωσης.

Πηγές:

Detroit News, Guttmacher Institute (http://www.guttmacher.org/), National Women’s Law Center (http://www.nwlc.org/our-issues/health-care-%2526-reproductive-rights), SisterSong (http://www.sistersong.net/). ΓιαπληροφορίεςσχετικάμεταΚαθολικάΝοσοκομείαβλ. The National Women’s Law Center, στημελέτητουςτου 2011, “Below the Radar: Health Care Providers’ Religious Refusals Can Endanger Pregnant Women’s Lives and Health,” καταγράφουναυτότοπρόβλημα: http://www.nwlc.org/sites/default/files/pdfs/nwlcbelowtheradar2011.pdf and “Miscarriage of Medicine: The Growth of Catholic Hospitals and the Threat to Reproductive Health Care,” by Lois Uttley & Sheila Reynertson of the MergerWatch Project and Lorraine Kenny & Louise Melling of the ACLU: https://www.aclu.org/files/assets/growth-of-catholic-hospitals-2013.pdf.)

Μετάφραση: Άννα Σιγαλού

Πηγή: Against the Current

 

 

[1]  United States Conference of Catholic Bishops

[2] Εθνική υπηρεσία των ΗΠΑ που τελεί υπό το Υπουργείο Υγείας.

[3]American Civil Liberties Union (ACLU), μη κερδοσκοπική οργάνωση με σκοπό «την υπεράσπιση και διατήρηση των ατομικών δικαιωμάτων και ελευθεριών που εγγυάται το Σύνταγμα και οι νόμοι των ΗΠΑ σε κάθε άτομο στη χώρα»

[4] Περισσότερα: http://en.wikipedia.org/wiki/Hyde_Amendment

[5] Μη κερδοσκοπική οργάνωση που παρέχει υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας, όπως εξετάσεις και συμβουλευτική, καθώς και εκτρώσεις.

 

Διαβάστε ακόμα

Ο Πόλεμος στις Γυναίκες – και σε όλους μας

Συλλογική ευθύνη: τα αναπαραγωγικά δικαιώματα στην Ευρώπη σε κρίση

Η άμβλωση δέχεται επίθεση στην Ευρώπη!

 

 

Share

Πορεία ευαισθητοποίησης από το Δίκτυο ελληνικών LGBTQ οργανώσεων: φωτογραφίες

IMG_2071

κείμενο-φωτογραφίες Λίνα Φιλοπούλου

Φωτογραφίες από την πορεία ευαισθητοποίησης για το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, σύμφωνο συμβίωσης, ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις που διοργανώθηκε από το Δίκτυο ελληνικών LGBTQ οργανώσεων. Η πορεία είχε πολύ κόσμο, ρυθμό και ευφάνταστα συνθήματα. Ξεκίνησε από την Πλατεία Βαρνάβα στο Παγκράτι, όπου έγινε η τελευταία επίθεση μίσους ενάντια σε ζευγάρι ομοφυλόφιλων, και κατέληξε στη Βουλή, την ώρα που ολοκληρωνόταν η συζήτηση για το “αντιρατσιστικό” νομοσχέδιο.

Διαβάστε ακόμα

Πορεία ευαισθητοποίησης για αντιρατσιστικό, σύμφωνο συμβίωσης, ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις

 

This slideshow requires JavaScript.

Share

Animasyros 7.0: girl power και animated dreams!

animasyros1

Το 7o Διεθνές Φεστιβάλ και Φόρουμ Κινουμένων Σχεδίων aniμαsyroς είναι φέτος αφιερωμένο στη γυναικεία ισότητα, ενώ ταυτόχρονα μάς χαρίζει «Animated Dreams», συστήνοντάς μας την παράδοση κινουμένων σχεδίων της Εσθονίας.

Το animasyros 7.0, το 7ο Διεθνές Φεστιβάλ και Φόρουμ Κινουμένων Σχεδίων, που φέτος θα πραγματοποιηθεί από τις 02 έως τις 05 Οκτωβρίου στην Ερμούπολη της Σύρου, ετοιμάζεται πυρετωδώς για να παρουσιάσει στο ιστορικό θέατρο Απόλλων (που γιορτάζει τα 150 χρόνια του) ένα πρόγραμμα που θα συζητηθεί. Εκτός από τις πρεμιέρες στο διεθνές διαγωνιστικό και φοιτητικό του τμήμα, φέτος μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα αφιερώματα του φεστιβάλ, που θα μας προσφέρουν ένα μοναδικό πολιτικό focus στις γυναίκες και την ισότητα των δύο φύλων, αλλά θα μας ξεναγήσουν επίσης στην κουλτούρα του animation σε γειτονικές κινηματογραφίες.

Woman in anima

Πώς εξετάζει η τέχνη του animation τα γυναικεία ζητήματα μέσα στους αιώνες; Πώς θίγει, πώς πλησιάζει και με τι φαντασία κι ελευθερία λόγου απεικονίζει το ρόλο της γυναίκας, την (αν)ισότητα των δύο φύλων; Γνωρίστε δύο εμβληματικές φιγούρες της σύγχρονης animation κουλτούρας: την Αμερικανίδα Νίνα Πάλεϊ και τη Λεττονή Σίγκνε Μπαουμάνε, η οποία ζει και εργάζεται τα τελευταία χρόνια στη Νέα Υόρκη.

H Σίγκνε Μπαουμάνε έχει ασχοληθεί με καίρια θέματα της γυναικείας φύσης – τις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων, την εγκυμοσύνη, τον φόβο της αλλαγής στο σώμα και στη ζωή της γυναίκας, τη σεξουαλική επιθυμία και, προσφάτως, την κατάθλιψη. Είναι χαρακτηριστικό ότι η ίδια προσεγγίζει τις ταινίες της με μια συναισθηματική αθωότητα που πηγάζει κυρίως από το δικό της τρόπο που βλέπει τη θέση της γυναίκας απέναντι στον άνδρα. Στο αφιέρωμα «Woman in Anima» θα προβληθούν οι ταινίες της «Woman», «Birth», «Teat Beat of Sex», και η βραβευμένη στο φετινό φεστιβάλ του Καρλοβι Βάρι, «Rocks in my Pockets».

animasyros2

Rocks in my pockets

Η Νίνα Πάλεϊ είναι δημιουργός ταινιών κινουμένων σχεδίων πασίγνωστη, αλλά και διάσημη ακτιβίστρια του free culture movement. Η ταινία της «Sita Sings the Blues» (βραβευμένη στα φεστιβάλ του Annecy και της Berlinale) ήταν μια προσπάθεια να δείξει ένα παραμύθι «για την αλήθεια, τη δικαιοσύνη και την κραυγή μιας γυναίκας για ισότιμη μεταχείριση».

Σε αυτή την ταινία η δημιουργός βασίζεται ελεύθερα στο ινδικό μύθο Ramayana, για να μεταφέρει τις δικές της εμπειρίες από την εξέλιξη της προσωπικής της ζωής εκείνη την περίοδο.

Η Νίνα Πάλεϊ θα είναι στη Σύρο για να παρουσιάσει το έργο της στο ελληνικό κοινό.

animasyros3

 Sita Sings the Blues

Όμως το «Woman in Anima» αφιέρωμα θα μας συστήσει αρκετές ακόμα σύγχρονες δημιουργίες animation. Όπως την εξαιρετική φοιτητική ταινία «Memento Mori» της Βελγο-Κολομβιανής Ντανιέλα Γουεϊλέις, η οποία συνδυάζει το animation και το χορό για να διαπραγματευτεί με ένα ξεχωριστό και δυναμικό τρόπο το θέμα του βιασμού. Επίσης, το «Un Conte» του Γκιγιόμ Αράντες, που εστιάζει στην ενδοοικογενειακή βία και το «El Canto» της Γαλλοαργεντινής Ινές Σεντάν που πραγματεύεται την ιστορία μιας γυναίκας που εξαναγκάζεται από τον άνδρα της σε σιωπή.

Το αφιέρωμα «Woman in Anima» πραγματοποιείται υπό την αιγίδα της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων.

animasyros4

Krokodill

Animated dreams

Το αniμαsyroς 7.0 φιλοξενεί φέτος ιδιαίτερα και πλούσια αφιερώματα με ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Το φεστιβάλ «Animated Dreams» είναι το παλαιότερο και μεγαλύτερο κινηματογραφικό φεστιβάλ, αφιερωμένο αποκλειστικά στις ταινίες κινουμένων σχεδίων στην Εσθονία.

Ξεκίνησε το 1999 με στόχο να αναδείξει τόσο το έργο των Εσθονών δημιουργών, όσο και να προβάλει και να διαδώσει την κουλτούρα του animation , όπως απεικονίζεται σε ταινίες από όλο τον κόσμο. Σήμερα αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα φεστιβάλ κινουμένων σχεδίων στη Βόρεια Ευρώπη.

Από την ίδρυσή του το φεστιβάλ έχει δώσει έμφαση στη δημιουργία ενός δικτύου συνεργειών και συνεργασιών με άλλα φεστιβάλ, animation studio και πολιτιστικά ιδρύματα. Η επιλογή που θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο του animasyros 7.0 έχει σαν στόχο να προσφέρει στο κοινό την πιο αντιπροσωπευτική εικόνα του σύγχρονου Εσθονικού animation που παράγεται από τα παγκοσμίου φήμης στούντιο Eesti Joonisfilm & Nukufilm.

animasyros5

 Villa Antropoff 

 

Oι ταινίες που θα προβληθούν στο αφιέρωμα είναι οι εξής:

Keha mälu (Body Memory, 9΄) του Ülo Pikkov, 2011

Vennad Karusüdamed (Brothers Bearhearts, 18′) του Riho Unt, 2005

Krokodill (Crocodile, 17′) του Kaspar Jancis, 2009

Rebasenaine (Fox Woman 10′) του Priit Tender, 2002

Instinkt (Instinct 10′) του Rao Heidmets, 2003

Kleit (The Dress, 17′), των Mari-Liis Bassovskaja & Jelena Girlin, 2007

Une instituut (The Institue of the Dream, 10′) του Mati Kütt, 2006

Teekond Nirvaanasse (The Way to Nirvana, 13′) του Mait Laas, 2000

Villa Antropoff (13′) των Kaspar Jancis & Vladimir Leschiov, 2012

Birth2

 

7ο Διεθνές Φεστιβάλ και Φόρουμ Κινουμένων Σχεδίων αniμαsyroς: από τις 02 έως τις 05 Οκτωβρίου στην Ερμούπολη της Σύρου. Είσοδος δωρεάν.

 

Πηγή: Flix

Ιστοσελίδα φεστιβάλ: www.animasyros.gr

 

Share

Καταγγελία: Αναίτια Προσαγωγή τριών μελών της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών

african women

Αφρικανές ακτιβίστριες προσάγονται μετά την θεατρική τους πρόβα.

Αστυνομικοί προσήγαγαν τρεις γυναίκες μέλη της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών, τις Λορέττα Μακόλιν, Άουα Σάνκο και Μόνικα Άσκεντον παρ’ ότι οι τελευταίες επέδειξαν τα απαραίτητα νομιμοποιητικά έγγραφα.

Η αναίτια προσαγωγή έγινε Δευτέρα βράδυ στις 9μμ στον Κεραμεικό, έξω από το χώρο όπου οι τρεις γυναίκες συμμετείχαν σε θεατρική πρόβα της μεικτής ομάδας της ‘Ενωσης Αφρικανών Γυναικών και της Ακτιβιστικής Ομάδας Θεάτρου του Καταπιεσμένου. Στις επίμονες ερωτήσεις των ίδιων και των υπόλοιπων παρευρισκομένων για τους λόγους της προσαγωγής, οι αστυνομικοί απαντούσαν προκλητικά ότι τις θεωρούν ύποπτες (χωρίς, προφανώς, να αναφέρουν το αδίκημα!). Οι αστυνομικοί,που δεν έφεραν διακριτικά, αρνήθηκαν να δώσουν τα ονόματά τους. Το μόνο που καταγράφηκε ήταν ο αριθμός κυκλοφορίας της κλούβας (ΕΑ 20281).

Οι τρεις γυναίκες κρατήθηκαν για δυο ώρες στη Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής στην οδό Πέτρου Ράλλη. Η δικηγόρος τους απειλήθηκε από τον αστυνομικό διευθυντής Καλύβα “θα σου περάσω χειροπέδες αν δε φύγεις τώρα”, αφού κόλλησε το πρόσωπό του στο πρόσωπό της.

“Μας οδήγησαν εμάς, τρεις γυναίκες, σε ένα δωμάτιο με άλλους 35 άντρες, τους μέτρησα. Όταν ρώτησα τον αστυνομικό αν υπάρχει άλλο δωμάτιο για γυναίκες, μου απάντησε “μη μιλάς καριόλα, εδώ είναι Ελλάδα. Αν ήσουν άντρας θα σε είχα βουτήξει από τα μαλλιά!”

Η διαδικασία που ακολουθήθηκε ήταν εντελώς αχρείαστη. Με ένα τηλέφωνο, ένας αστυνόμος που διενεργεί έλεγχο μπορεί να ενημερωθεί από το τμήμα αλλοδαπών, χωρίς να χρειαστεί καμία προσαγωγή.

“Είναι άδικο. Γιατί μας δίνουν νόμιμα έγγραφα; Δεν υπάρχει κανένας λόγος αφού δεν τα σέβονται. Μετά από 32 χρόνια στην Ελλάδα, δε μπορώ να πιστέψω σε τι κράτος ζούμε. H κόρη μου δε μπορούσε να το πιστέψει.”

Πηγή: Ένωση Αφρικανών Γυναικών

 

Share

Νίκη στις γυναικείες φυλακές

Prison bars and blue sky

ΝΙΚΗ ΣΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

Χθες Παρασκευή 29 Αυγούστου επισκέφθηκε τις γυναικείες φυλακές εκπρόσωπος του Υπουργείου Δικαιοσύνης για να συναντηθεί με την επιτροπή αγώνα . Στη συνάντηση που έγινε το υπουργείο δεσμεύτηκε επίσημα να αναβάλλει την μεταφορά μας στην πτέρυγα των χρυσαυγιτών μέχρι να γίνουν οι απαραίτητες εργασίες διαμόρφωσης του χώρου. Εκτός απ’ τα καρτοτηλέφωνα και τις τουαλέτες που πρέπει να τοποθετηθούν αυτό που παραμένει σημαντικό είναι να υπάρξει προαύλιος χώρος για να προαυλιζόμαστε και να μην καταπατούνται τα δικαιώματα μας. Παραμένουμε σε ετοιμότητα και γνωρίζουμε πως τα δικαιώματα μας κερδίζονται μόνο απ’ τους αγώνες μας

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ

30/8/2014

Πηγή: Κινητοποιήσεις Ελληνικών Φυλακών 2014

 

Διαβάστε ακόμη

Ολοήμερη διαμαρτυρία-γυναικείες φυλακές

 

 

Share

Ολοήμερη διαμαρτυρία-γυναικείες φυλακές

prison

ΟΛΟΗΜΕΡΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ-ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

Σήμερα Παρασκευή 29 Αυγούστου κλιμακώνουμε την κινητοποίση μας ενάντια στην άδικη μεταφορά-στριμωγμά μας στην πτέρυγα των 6 χρυσαυγιτών βουλευτών. Η επιβεβαίωση όλων όσων λέγαμε, ήρθε κιόλας την Τετάρτη, όταν αντιπροσωπεία της Θέμις Κατασκευαστικής (υπεύθυνη για τα κτίρια των φυλακών) έκρινε ακατάλληλη την πτέρυγα για την μεταφορά μας. Όμως παρά τις κινητοποιήσεις μας και τις επαναλαμβανόμενες κρούσεις προς τον υπουργό Δικαιοσύνης Χαράλαμπο Αθανασίου και τον γενικό γραμματέα Μαρίνο Σκανδάμη, οι ίδιοι επιμένουν να κωφεύουν προκλητικά. Για αυτό και εμείς ξεκινάμε σήμερα ολοήμερη διαμαρτυρία-άρνησης εισόδου στα κελιά, μέχρι να δοθεί απάντηση απ’ τους αρμόδιους φορείς στο δίκαιο αίτημα μας. Για ότι συμβεί από εδώ και πέρα υπεύθυνο είναι το υπουργείο Δικαιοσύνης και η αδιαφορία του για τα προβλήματα των κρατουμένων.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ

Πηγή: Κινητοποιήσεις Ελληνικών Φυλακών 2014

 

Διαβάστε ακόμα

Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού: Νυχτερινή διαμαρτυρία

Share

Δεν είναι απλά ένα κορίτσι…

girl3

επιμέλεια Λίνα Φιλοπούλου

Η Jaime Moore, φωτογράφος από το Τέξας, αποφάσισε να βγάλει αναμνηστικές φωτογραφίες την κόρη της Emma για τα 5α της γενέθλια. Ψάχνοντας κάποιο θέμα για τη φωτογράφηση στο διαδίκτυο, διαπίστωσε ότι η πλειοψηφία των κοριτσιών σε αυτή την ηλικία φωτογραφίζονταν σαν πριγκήπισσες παραμυθιών. Έτσι η Jaime αποφάσισε να αναζητήσει καλύτερα πρότυπα και μαζί με την Emma επέλεξαν πέντε πραγματικές γυναίκες, οι οποίες μπορούν να εμπνεύσουν ένα κορίτσι. Τα πορτραίτα των γυναικών που επέλεξαν είναι της Susan B. Anthony, της Coco Chanel, της Amelia Earhart, της Helen Keller και της Jane Goodall.

Ο τίτλος της σειράς φωτογραφιών “δεν είναι απλά ένα κορίτσι” μπορεί να είναι ένα εμπνευσμένο μήνυμα για τις νέες γυναίκες που αναζητούν να αξιοποιήσουν πλήρως τις δυνατότητές τους – πέρα από τα αμυδρά όνειρα των πριγκηπισσών του Disney.

Πηγή: Jaime Moore

 

This slideshow requires JavaScript.



 

Share

Βερνίκι κατά του βιασμού; Δεν είναι δική μου η ευθύνη!

The gang-rape of the Indian student in 2012 triggered anti-rape protests nationwide

της Δήμητρας Σπανού

Σε πολλά ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα διαβάζουμε τις τελευταίες μέρες για τη νέα “επαναστατική” μέθοδο πρόληψης του βιασμού: το βερνίκι που αλλάζει χρώμα αν κάποιος έχει ρίξει ουσίες στο ποτό μας. Το μόνο που έχει να κάνει μια γυναίκα είναι να ανακατέψει το ποτό της με το δάχτυλο. Έτσι, μπορεί κάθε στιγμή της διασκέδασής της να ξέρει αν κάποιος παραφυλάει για να τη βιάσει. Η εταιρεία που λανσάρει το προϊόν προμοτάρεται ως «η πρώτη εταιρεία καλλυντικών που ενδυναμώνει τις γυναίκες  για να προλάβουν τις σεξουαλικές επιθέσεις», αφού υπενθυμίσει στις καταναλώτριες ότι «η επιλογή μετράει».

Δυστυχώς, είναι και πάλι οι γυναίκες εκείνες που πρέπει να «προσέχουν» και να «προστατεύονται». Οι γυναίκες φταίμε αν μας ρίξουν το χάπι του βιασμού στο ποτό. Η «επιλογή» που έχουμε και στην οποία αναφέρεται το προϊόν δεν είναι η ικανοποίηση των επιθυμιών μας ή η αυτοδιάθεση του σώματός μας, αλλά κατά πόσο θα επιτρέψουμε να μας βιάσουν.

Δυστυχώς, δεν έχει ακόμα βρεθεί το προϊόν που θα υπενθυμίζει σε άντρες να μην βιάζουν.

 

Share

Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού: Νυχτερινή διαμαρτυρία

prison

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ

Σήμερα Τετάρτη 27 Αυγούστου 2014 εμείς οι γυναίκες κρατούμενες των φυλακών Κορυδαλλού πραγματοποιούμε νυχτερινή διαμαρτυρία και αρνούμαστε να μπούμε στα κελιά μας , για μία ώρα μετά το βραδυνό κλείσιμο της φυλακής

Αίτημα μας είναι η ακύρωση της άδικης και άνισης μεταφοράς μας που έχει προγραμματιστεί για το Σάββατο στον πρώτο όροφο της πτέρυγας που κρατούνται οι 6 χρυσαυγίτες βουλευτές.

Το υπουργείο αδιαφορώντας για τα δικαιώματά μας θέλει να μας στριμώξει σαν τα ποντίκια την μία πάνω στην άλλη στον πρώτο όροφο μιας πτέρυγας που δεν πληρεί τους βασικούς κανόνες ανθρώπινης διαβίωσης. Την ίδια στιγμή στην υπόλοιπη μισή πτέρυγα θα αλωνίζουν οι 6 χρυσαυγίτες βουλευτές σε ένα χώρο που αντιστοιχει σε 100 γυναίκες κρατούμενες και θα έδινε λύση στο πρόβλημα του υπερπληθυσμού .

Επειδή όμως το ψέμα δεν έχει ντροπή ακούσαμε και διαβάσαμε πως κύκλοι του υπουργείου διαρρέουν ότι η μετακίνησή μας αυτή αποσκοπεί στην βελτίωση των συνθηκών κράτησης μας , γι αυτό λοιπόν αναφέρουμε τα εξής :

1) Αυτή τη στιγμή είμαστε 85 κρατούμενες που τον Σεπτέμβρη ο αριθμός μας θα διπλασιαστεί λόγω μεταγωγών των δικαστηρίων και ο όροφος της πτέρυγας που θα μεταφερθούμε δεν επαρκεί ούτε για τις μισές από εμάς . Αυτό σημαίνει πως κάποιες κρατούμενες θα κοιμούνται ακόμα και στο πάτωμα

2) Ο όροφος της πτέρυγας δε διαθέτει ούτε ένα καρτοτηλέφωνο. Εκτός λοιπόν απο τη στέρηση της ελευθερίας μας στερούν και το δικαίωμα της επικοινωνίας με τα συγγενικά μας πρόσωπα.

3) Το προαύλιο της πτέρυγας θα χρησιμοποιείται απ’ τους χρυσαυγίτες βουλευτές και εμείς θα αναγκαζόμαστε για να προαυλιστούμε να κάνουμε μια ολόκληρη διαδρομή μέσα από κοινόχρηστους χώρους και μαγειρία για να βγαίνουμαι στο παλιό μας (!) προαύλιο.

4) Οι εγκαταστάσεις υγιεινής είναι ανεπαρκείς και ελλειπέστατες. Δεν υπάρχουν καν λεκάνες στις τουαλέτες

5) Η πρόταση να σκεπαστούν τα παράθυρα για να μην υπάρχει οπτική επαφή με τους χρυσαυγίτες και για την αποφυγή λεκτικών επιθέσεων θα μας στερήσει ακόμα και το φυσικό φως μέσα στην ακτίνα.

6) Οι κρατούμενες με αναπηρία και κινητικά προβλήματα θα μένουν καθηλωμένες στα κελιά τους καθώς δεν μπορούν να ανεβοκατεβαίνουν τις σκάλες ούτε καν για τη μεταφορά τους στο νοσοκομείο που λαμβάνουν την ιατροφαρμακευτική τους αγωγή.

Και όλα αυτά συμβαίνουν την ίδια στιγμή που η πτέρυγα που βρισκόμαστε θα συνεχίσει να λειτουργεί για να στεγαζει την καντινα της φυλακής και την βιβλιοθήκη. Δηλαδή θα είναι μια πτέρυγα χωρίς κρατούμενες. Απέναντι σε αυτόν τον παραλογισμό απαιτούμε απ’ τον υπουργό Δικαιοσύνης Χαράλαμπο Αθανασίου και τον γενικό γραμματέα Μαρίνο Σκανδάμη να βάλουν τέλος σε αυτήν την κοροϊδία. Ζητάμε να ακυρωθεί η άδικη μεταφορά μας και να παραμείνουμε στην πτέρυγα στην οποία κρατούμαστε. Η οποιαδήποτε απόπειρα μεταφοράς μας εκτός απο την αντίδρασή που θα συναντήσει απο τη μεριά μας θα επιβεβαιώσει την ύπαρξη του διαχωρισμού κρατουμένων Α’ κατηγορίας και κρατουμένων Β’ κατηγορίας. Ζητάμε να μπει τέλος στην αδικία. Ζητάμε για δεύτερη φορά να επισκεφτεί τις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού αντιπροσωπεία του υπουργείου για να συζητήσει με την επιτροπή αγώνα και να δώσει λύση στο δίκαιο αίτημα μας.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

Πηγή: Κινητοποιήσεις Ελληνικών Φυλακών 2014

 

Share

Το Ευρωπαϊκό Δίκτυο «Φεντερίκα Μοντσένι» αντιστέκεται στην απαγόρευση των αμβλώσεων

noestassola

Περισσότερες από 150 εθελόντριες σε 14 χώρες εκφράζουν την αντίθεσή τους στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος· θα προσφέρουν συμβουλές και θα συνοδεύσουν τις Ισπανίδες, αν αυτές χρειαστεί να κάνουν άμβλωση στο εξωτερικό.

της Καρμέλα Νεγκρέτε, Βερολίνο

«Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 η γιαγιά μου αναγκάστηκε να κάνει άμβλωση παράνομα, γιατί είχε ήδη τρία παιδιά», εξηγεί μία από τις εθελόντριες και ιδρύτριες του Ευρωπαϊκού Δικτύου «Φεντερίκα Μοντσένι». «Είτε είμαστε υπέρ είτε κατά των αμβλώσεων, αυτές αποτελούν πραγματικότητα και, αν ποινικοποιηθούν, θα επιστρέψουμε στην παρανομία και θα δούμε γυναίκες να πεθαίνουν εξαιτίας των παράνομων εκτρώσεων που θα γίνονται σε επικίνδυνες συνθήκες».

Το ίδιο σκεφτόταν η αναρχική υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Φροντίδας στην κυβέρνηση της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, η Φεντερίκα Μοντσένι Μανιέ, όταν συνέτασσε την πρώτη πρόταση νόμου για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων στη χώρα μας το 1937. Το Δίκτυο, που τώρα φέρει το όνομά της, δημιουργήθηκε στο Βερολίνο με αφορμή τις συζητήσεις που πραγματοποίησε η φεμινιστική ομάδα του κινήματος «15 Μάη» στην ίδια πόλη σχετικά με το νομοσχέδιο του υπουργού Δικαιοσύνης του Λαϊκού Κόμματος Αλμπέρτο Ρουίθ-Γαγιαρδόν.

«Με αυτόν τον νόμο επιχειρούν να εξημερώσουν τις γυναίκες, για να επιστρέψουν στο σπίτι», είναι η ομόφωνη γνώμη των φεμινιστριών του Δικτύου. «Και φυσικά να συγκεντρώσουν τις ψήφους των πιο φανατικών μερίδων της Καθολικής Εκκλησίας», συμπληρώνει μια άλλη φωνή. «Περικόπτουν τις δαπάνες για την κοινωνική φροντίδα, καταργούν το επίδομα σίτισης στα σχολεία, όλη αυτή η πολιτική λέει στις γυναίκες: «αναλάβετέ τα εσείς», συνοψίζουν.

Η παρουσίαση του Δικτύου έγινε στο Βερολίνο, στο αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό κέντρο «Καφέ Σάμα» στη συνοικία Φριντριχσάιν, όπου παρευρέθηκαν περίπου πενήντα άτομα. Προηγήθηκε η προβολή του ντοκιμαντέρ Εγώ αποφασίζω: το τρένο της ελευθερίας, το οποίο μετέφρασαν, για την περίσταση, στα αγγλικά και στο οποίο παρουσιάζουν τα κίνητρα και τις πρωταγωνίστριες της μωβ παλίρροιας που διαδήλωσε την 1η Φεβρουαρίου στους δρόμους της Μαδρίτης ενάντια στην απαγόρευση της εκούσιας διακοπής της κύησης.

Στη γερμανική πρωτεύουσα υπάρχουν περίπου 30 άτομα διατεθειμένα να συνοδεύσουν, να αναλάβουν τη διερμηνεία και να βοηθήσουν με κάθε τρόπο τις γυναίκες που θα χρειαστεί να κάνουν άμβλωση και δεν θα μπορούν στην Ισπανία. Σχεδόν όλες είναι γυναίκες, υπάρχουν μόνο δύο άνδρες και είναι νέοι με σπουδές και χωρίς παιδιά. Η ιδέα είναι η οργάνωση μέσω διαδικτύου. Στον εν λόγω ιστότοπο έχουν δημιουργήσει έναν κατάλογο καταλυμάτων και θα προσπαθήσουν να προσφέρουν νομικές συμβουλές σχετικά με διάφορες χώρες, καθώς και με τις καταλληλότερες επιλογές για κάθε περίπτωση. «Πληροφορίες όπως ποια είναι η φτηνότερη πτήση από μια ευρωπαϊκή πόλη σε άλλη μπορεί να είναι καίριες», εξηγεί ένας από τους άνδρες ακτιβιστές της ομάδας.

Μια άλλη ιδέα θα ήταν η οικονομική βοήθεια προς τις γυναίκες που τη χρειάζονται και δεν μπορούν να καλύψουν τα έξοδα της επέμβασης στο εξωτερικό. «Οι πλούσιες του Λαϊκού Κόμματος δεν θα έχουν πρόβλημα να ταξιδέψουν εκτός Ισπανίας για να κάνουν άμβλωση, όποτε θέλουν, το πρόβλημα θα το έχουν οι γυναίκες που ζουν στην επισφάλεια», εξηγούν. Ωστόσο δεν ξέρουν ακόμη ακριβώς από πού θα βρουν τους πόρους για να βοηθήσουν τις γυναίκες που έχουν άμεση ανάγκη και σε ορισμένες χώρες, όπως στη Γερμανία, ίσως να μην υπάρχει η δυνατότητα τέτοιας βοήθειας για νομικούς λόγους, εφόσον η διαφήμιση με σκοπό την οικονομική στήριξη της άμβλωσης τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τρία χρόνια.

Το φθινόπωρο θα περιοδεύσουν στην Ισπανία για να παρουσιάσουν το Δίκτυο, να έρθουν σε επαφή με φεμινιστικές συλλογικότητες και να δώσουν δημοσιότητα. Επίσης στις 20 Σεπτεμβρίου θα συγκεντρωθούν στο Βερολίνο, μαζί με άλλες ακτιβιστικές ομάδες της Γερμανίας, εναντίον μιας μεγάλης διαδήλωσης στην οποία πρόκειται να συναντηθούν οι πολέμιοι των αμβλώσεων από όλη την Ευρώπη.

feminismos15mberlin

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Say no to the abortion law in Spain, βίντεο με αγγλικούς υπότιτλους εδώ  

Πηγή: Diagonal, 22-7-2014

 

Share

Hedy Epstein: «Αισθάνομαι ειρηνεμένη με τον εαυτό μου, όταν νιώθω ότι κάνω το σωστό»

Hedy-Epstein-007

του Γιάννη Κοντού

Κόρη θυμάτων του Ολοκαυτώματος, πολιτική ακτιβίστρια, υπέρμαχος των δικαίων των Παλαιστινίων, η εύψυχη 90χρονη Γερμανοεβραία Hedy Epstein αποτελεί την ενσάρκωση της ηθικής και πολιτικής συνείδησης. Πριν από μια βδομάδα συνελήφθη στο Μιζούρι κατά τη διάρκεια διαδήλωσης εναντίον της δολοφονίας του άοπλου μαύρου έφηβου Michael Brown από τον λευκό αστυνομικό Darren Wilson στο Φέργκιουσον του Μιζούρι στις 9 Αυγούστου. Το γεγονός αυτό υπήρξε η αφορμή της τηλεφωνικής μας συνομιλίας μαζί της.

Αισθάνεστε ειρηνεμένη με τον εαυτό σας;

Αισθάνομαι ειρηνεμένη με τον εαυτό μου, όταν νιώθω ότι κάνω το σωστό. Αυτή τη χρονική στιγμή το σωστό είναι να συμπαραστέκομαι στους ανθρώπους του Φέργκιουσον, να συμπαραστέκομαι στους ανθρώπους στη Γάζα, να συμπαραστέκομαι σε όσους καταπιέζονται. Κι όταν το κάνω, νιώθω πως κάνω το σωστό. Τότε νιώθω ειρηνεμένη, αν αυτό είναι δυνατό. Γιατί ο πόνος που αισθάνομαι για τους ανθρώπους που βιώνουν την καταπίεση είναι τεράστιος.

Μπορεί να υπάρξει ειρήνη, στο Φέργκιουσον και σε παγκόσμιο επίπεδο;

Ο ρατσισμός κι η καταπίεση απέναντι στους φτωχούς, και κυρίως τους έγχρωμους, πρέπει να σταματήσει. Και πρέπει να το δουλέψουμε αυτή τη στιγμή. Μπορεί να υλοποιηθεί, αν όλοι κάνουμε αυτό που μας αναλογεί.

Διαδηλώνετε για διάφορους δίκαιους σκοπούς επί πολλές δεκαετίες. Τι σας ώθησε να βγείτε στο δρόμο κατ’ αρχήν;

Όπως ξέρεις, γεννήθηκα στη Γερμανία, όπου έζησα μέχρι την άνοδο του ναζιστικού καθεστώτος από το 1933 μέχρι το 1939, οπότε και ευτύχησα να μεταφερθώ στην Αγγλία. Αλλά οι γονείς μου κι άλλα μέλη της οικογένειας πέθαναν στο Άουσβιτς. Στην Αγγλία, ως έφηβη, νομίζω ότι απέκτησα την πολιτική μου εκπαίδευση κι αυτό που έμαθα εκεί ήταν ότι πρέπει να αντιδράς, όταν αντιλαμβάνεσαι πως άλλοι πονάνε, βλάπτονται, υφίστανται διακρίσεις. Και ξέρω από πρώτο χέρι τι σημαίνει αυτό. Δεν μπορώ, λοιπόν, να μείνω αδρανής. Γιατί, αν μείνω, θα είμαι συνένοχη με τους καταπιεστές κι αυτό θα με κάνει εξίσου ένοχη. Δε θα μπορούσα να ζήσω με τον εαυτό μου, αν έμενα αδρανής. Γι’ αυτό πρέπει να είμαι έξω κάνοντας το λίγο που μπορώ.

Έχετε επισκεφτεί τη Δυτική Όχθη πολλές φόρες ανά τα χρόνια και πρόσφατα συνυπογράψατε την ανοιχτή επιστολή/ διακήρυξη επιζησάντων του Ολοκαυτώματος και απογόνων τους, όπου καταδικάζεται η πολιτική του ισραηλινού κράτους εναντίον των Παλαιστινιακών Περιοχών. Πώς θα μπορούσε να τερματιστεί αυτός ο πόλεμος μακροπρόθεσμα;

Μόνο αν όσοι εμπλέκονται το εννοούν πραγματικά και δουλέψουν σκληρά γι’ αυτό. Αλλά δεν μπορείς να λες ότι «θέλω ειρήνη» και να μην κάνεις τίποτα, ώστε αυτή να υλοποιηθεί. Οι λέξεις είναι πολύ φτηνές, η δράση μετράει.

Έχετε υπάρξει αποδέκτρια απαξιωτικής κριτικής, εξαιτίας των κατά καιρούς επιλογών σας. Σας έχουν, μεταξύ άλλων, αποκαλέσει «Εβραία που μισεί τον εαυτό της», «πλαστή επιζήσασα του Ολοκαυτώματος», «εγωκεντρική». Θα θέλατε να απαντήσετε σε κάποιους από αυτούς τους χαρακτηρισμούς;

Με κριτικάρουν επί πολλά χρόνια. Αυτό, όμως, δε θα με σταματήσει να πράττω ό,τι θεωρώ σωστό. Έχω αποκληθεί «Εβραία που μισώ τον εαυτό μου». Δεν τον μισώ. Είμαι αυτή που είμαι. Οι Ισραηλινοί με έχουν αποκαλέσει «τρομοκράτισσα», «κίνδυνο για την ασφάλεια». Με είχαν υπό κράτηση επί πέντε ώρες, όταν προσπαθούσα να αναχωρήσω από το αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν το 2004. Με έγδυσαν, με υπέβαλαν σε σωματικό έλεγχο κι όταν ρώτησα «γιατί», μου είπαν επειδή είμαι «τρομοκράτισσα» και «κίνδυνος για την ασφάλεια». Αναστατώθηκα πολύ για ό,τι μου συνέβη εκείνη τη στιγμή, γιατί αυτό που υπέστην είναι ασυγχώρητο για τον καθένα. Η άμεση αντίδρασή μου ήταν πως δεν πρόκειται να επιστρέψω ποτέ. Σε λιγότερο, όμως, από έξι μήνες ήμουν πίσω στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη. Έχω επιστρέψει συνολικά τέσσερις φορές. Πέντε φορές έχω προσπαθήσει να πάω στη Γάζα, αλλά δεν το έχω καταφέρει. Αλλά ίσως κάποια μέρα καταφέρω να βρεθώ σε ό,τι έχει απομείνει από τη Γάζα, και με όσους έχουν επιβιώσει από τον τρόμο που συνεχίζει να κυριαρχεί εκεί.

Ποιοι άνθρωποι σας έχουν διαμορφώσει ως προσωπικότητα;

Η πρώτη επιρροή υπήρξαν οι γονείς μου. Με δίδαξαν ότι δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι, κακοί Εβραίοι ή Χριστιανοί. Υπάρχουν άνθρωποι που διαπράττουν το κακό. Με δίδαξαν, ακόμη, να μη μισώ όσους ίσως είναι διαφορετικοί από μένα και να μην τους καταδικάζω, επειδή μπορεί να έχουν κάνει περισσότερα από ένα κακά. Να είμαι ανοιχτή και να τους δέχομαι στη ζωή μου.

epstein

Παρά την προχωρημένη ηλικία σας, παραμένετε ενεργή σε διάφορα μέτωπα. Πώς το καταφέρνετε, αλήθεια; Αν ποτέ έφτανα στην ηλικία σας, αμφιβάλλω αν θα το μπορούσα, διατηρώντας, παράλληλα, καθαρό μυαλό.

Πρώτα απ’ όλα θα ήθελα να σου προτείνω να μη σκέφτεσαι αρνητικά σχετικά με αυτό το ζήτημα. Σίγουρα μπορείς να φτάσεις τα 90 και να είσαι ενεργός. Μη θεωρείς ότι επειδή είσαι 90 πρέπει να κάθεσαι σπίτι και να μένεις άπραγος. Όχι. Όσο μπορείς να κάνεις αυτό που θεωρείς σημαντικό για σένα, συνέχισε να το κάνεις. Κι όταν συνεχίζεις να το κάνεις, η ζωή θα σου επιτρέψει να παραμένεις διανοητικά και βιολογικά υγιής. Κάτι ακόμα που χρειάζεσαι είναι η υποστήριξη της οικογένειάς σου κι αυτό έχω. Έχω υπέροχους φίλους, που στέκονται δίπλα μου και πίσω από μένα.

Πώς συμφιλιωθήκατε με το θάνατο, αν μου επιτρέπεται η ερώτηση;

Κατά τη διάρκεια του πολέμου (σημ.: του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου), όταν δεν είχα νέα από τους γονείς μου, απλώς συνέχισα να απωθώ την πιθανότητα να μη βρίσκονται πλέον στη ζωή και να περιμένω μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος. Ο πόλεμος τέλειωσε κι εξακολουθούσα να μην έχω μάθει κάτι, κανένα ίχνος ζωής, κι έπαιξα ένα ψυχολογικό παιχνίδι με τον εαυτό μου. Δεν μπορούσα να παραδεχτώ ότι δεν είχα πλέον γονείς, ότι δεν είχα οικογένεια. Έτσι το 1980, όταν πήγα στην Ευρώπη για να επισκεφτώ τα διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου είχαν βρεθεί οι γονείς μου, το τελευταίο στρατόπεδο που επισκέφτηκα ήταν εκείνο του Άουσβιτς. Όταν, λοιπόν, στάθηκα στο σημείο, όπου έφταναν τα βαγόνια κι ο γιατρός Μένγκελε με τη συνοδεία του αποφάσιζαν ποιος θα ζούσε και ποιος θα πέθαινε, ήταν εκείνη τη στιγμή, το Σεπτέμβρη του 1980, που επιτέλους μπόρεσα να πω: «Δεν υπάρχει περίπτωση να έχουν επιζήσει οι γονείς μου κι άλλα μέλη της οικογένειάς μου». Κι έπρεπε να το πω πολλές φορές και δυνατά, για να το ακούσω και να το πιστέψω. Ήταν ένας τρόπος για να επιβιώσω.

Μια τελευταία, ίσως πιο ανάλαφρη, ερώτηση. Πώς περνάτε συνήθως τις μέρες σας;

Το πρώτο πράγμα που κάνω μόλις σηκωθώ είναι να βγω έξω και να περπατήσω. Έπειτα γυρνώ σπίτι, κάνω ένα ντους, παίρνω πρωινό, κι η μέρα μου ξεκινά. Δεν είναι κάθε μέρα η ίδια. Αυτή τη βδομάδα (σημ.: την προηγούμενη), οι μέρες μου υπήρξαν πολύ διαφορετικές, αφότου επέστρεψα τη Δευτέρα το βράδυ σπίτι μου μετά τη σύλληψή μου. Το τηλέφωνό μου δεν έπαψε να χτυπά. Έδωσα τηλεφωνικές συνεντεύξεις, ζωντανές συνεντεύξεις, σε πέντε λεπτά κάποιος δημοσιογράφος από γερμανικό Μ.Μ.Ε. θα έρθει σπίτι μου για μαγνητοσκοπημένη συνέντευξη, ενώ έχω και δυο ακόμη προγραμματισμένες για την Κυριακή το απόγευμα. Κι αυτό είναι κάπως ασυνήθιστο! Δεν περνώ έτσι τη ζωή μου συνήθως και πολλά έχουν μείνει πίσω. Δεν μπορώ, όμως, να κάθομαι άπραγη στην πολυθρόνα μου. Υπάρχουν πράγματα να κάνω και θα τα κάνω όσο μπορώ καλύτερα.

Η Hedy Epstein διατηρεί προσωπικό ιστότοπο (εδώ), μέσω του οποίου μπορείτε να αντλήσετε περισσότερες πληροφορίες για τη ζωή και τις δράσεις της, καθώς και να έρθετε σε επαφή μαζί της.

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε τηλεφωνικά την Παρασκευή 22 Αυγούστου.

Πηγή: εναντιοδρομίες

 

Share

Οι παραλίες ως αυτοπροσωπογραφία

ανιες6

της Σοφίας Ξυγκάκη

«Εάν η ιστορία των ανθρώπων είναι φτιαγμένη από τοπία, η δική μου είναι φτιαγμένη από παραλίες».

Με τον καύσωνα των ημερών, θυμηθήκαμε τη φράση της αγαπημένης σκηνοθέτιδας Ανιές Βαρντά –στην οποία θα κάνουμε εκτενές αφιέρωμα στον ‘κινηματογραφικό’ Σεπτέμβριο, σύντομα- και την αυτοβιογραφική ταινία της Οι παραλίες της Ανιές. Σ’ αυτήν, η Ανιές Βαρντά στήνει σε μια παραλία το ‘σκηνικό’ όλων των παραλιών/βιωμάτων της ζωή της: το πατρικό σπίτι στο Βέλγιο, ήχους από το παρελθόν που αναμειγνύονται με εικόνες του παρόντος, ‘ασήμαντες’ στιγμές και μεγάλα τραύματα του πολέμου, φωτογραφίες από την παιδική της ηλικία που ξεκολλάνε από έναν καθρέφτη στον οποίο αντανακλάται το τωρινό είδωλό της και ξαναστήνονται στην άμμο, τα μακρινά ταξίδια της, τα πρώτα επαγγελματικά βήματα ως φωτογράφος σκηνής με «αυτόν το εξαιρετικό άνθρωπο, τον Ζαν Βιλάρ», τη συνάντησή της στη σχολή φωτογραφίας με τον σύντροφο της ζωής της, επίσης σκηνοθέτη, Ζακ Ντεμί, την πολιτική και φεμινιστική στράτευσή της, τα παιδιά της, τους φίλους της. Ο εξομολογητικός μονόλογος που διατρέχει όλο το φιλμ, ενώνει ‘μικρές’ με σημαντικές στιγμές, για παράδειγμα τη γιγαντοαφίσα της Κατρίν Ντενέβ, πλάνα από πιο προσωπικές ταινίες της όπως την JaneB. ParAgnèsV, μια ταινία για τη φιλία αλλά και τις φεμινιστικές ιδέες που την ενώνουν με την Τζέιν Μπίρκιν, και ταινίες σταθμούς, όπως τη Δίχως στέγη, Δίχως νόμο.

Με την ιδιότητα της ντοκιμενταρίστριας και την πολύτιμη εμπειρία του cinémaverité, συνθέτει εικόνες πόλης, προσωπικής ζωής, σημαντικών στιγμών∙ με την ιδιότητα της εκλεπτυσμένης δημιουργού, την πολύτιμη εμπειρία της νουβέλ βαγκ και προπάντων με τη χρήση της μνήμης, ανασυνθέτει ‘μυθοπλαστικά’ τα κομμάτια που λείπουν, ενώ οι καθρέφτες αντανακλούν και τις απουσίες, αυτούς που δεν υπάρχουν πια.

Η σουρεαλιστική απόδοση πολλών εικόνων του παρελθόντος δεν μας μεταφέρει μόνο τη χαρά της ζωής αυτής της δημιουργού, μας υπενθυμίζει, επίσης, ότι μνήμη είναι η ανάκληση της πραγματικότητας και η επινόηση της μαζί.

Τι ωραία ταινία! Αν τη βρείτε, δείτε την.

 

This slideshow requires JavaScript.

Share

Sarojini Sahoo: «Ο βιασμός είναι ένα όπλο που παραμορφώνει τη γυναικεία σεξουαλικότητα»

pg29b

του Γιάννη Κοντού

Γεννημένη σε μια μικρή πόλη στην Ινδία, η Sarojini Sahoo είναι η πιο καταξιωμένη και πολυβραβευμένη Ινδή φεμινίστρια συγγραφέας. Μας μιλά για τα παιδικά χρόνια και την εφηβεία της, το φεμινισμό στην Ινδία, την Virginia Woolf και την Judith Butler, τη θέση της γυναίκας στην ινδική κοινωνία, το βιασμό ως κοινωνικό φαινόμενο κι άλλα πολλά στη συνέντευξη που ακολουθεί.

Τι σε διαμόρφωσε ως άνθρωπο, φεμινίστρια, διανοούμενη; Ποιοι υπήρξαν οι πιο επιδραστικοί άνθρωποι στη ζωή σου και γιατί;

Είναι η λογοτεχνία που μου έδωσε την ταυτότητά μου κι ο μακαρίτης ο σύζυγός μου Jagadish Mohanty, που με διαμόρφωσε ως συγγραφέα και διανοούμενη από την εφηβική μου ηλικία. Υπήρξε ένας θαυμάσιος συγγραφέας και διαμορφωτής τάσεων στη λογοτεχνία Odia. Είναι δύσκολο, ξέρεις, για μια γυναίκα να γράφει με ειλικρίνεια μυθοπλασία, χωρίς να κρύβει τις εμπειρίες της. Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές συγγραφείς, με αναφέρουν ως μια ειλικρινή συγγραφέα κι ο άντρας μου ποτέ δεν παραπονέθηκε γι’ αυτό. Ήταν εραστής μου πριν το γάμο μας. Συνήθιζα να γράφω για τα συναισθήματά μου και ποτέ δε διαφώνησαν με αυτό ο πατέρας μου ή ο σύζυγός μου. Ως συγγραφέας, πάντοτε στάθηκε στο πλευρό μου, ανεξάρτητα από την πολεμική που μπορεί να προκαλούσαν τα γραπτά μου. Η σχέση μας δε θύμιζε τυπικό παντρεμένο ζευγάρι στην Ινδία, αλλά μια φιλία παρόμοια με εκείνη ανάμεσα στον Σαρτρ και την Σιμόν.

Σχετικά με το φεμινισμό, νομίζω ότι η ζωή μου είναι η πηγή της έμπνευσής μου. Είμαι η δεύτερη κόρη στην οικογένειά μου. Πριν τη γέννησή μου, ο πατέρας μου περίμενε γιο κι όταν γεννήθηκα δεν ήταν παρών στο δωμάτιο δίπλα στην μητέρα μου. Συνειδητοποιώντας πως ήμουν κοριτσάκι, η μητέρα μου υπέστη σοκ, γιατί η γέννησή μου μπορεί να αποτελούσε λόγο για την ταπείνωσή της στο μέλλον. Αργότερα μου είπε ότι δεν μπορούσε να κοιμηθεί τα βράδια, φοβούμενη να αντικρίσει τον πατέρα μου. Προσευχόταν όλη τη νύχτα στον Θεό να μου αλλάξει το φύλο, αλλά εκείνος δεν έδωσε σημασία στο κλάμα της κι έτσι το φύλο μου δεν άλλαξε. Ο πατέρας μου, ωστόσο, ήταν ξεροκέφαλος άνθρωπος και δεν μπορούσε να ξεπεράσει τη θλίψη του που δεν έγινε πατέρας ενός αγοριού. Ήθελε να ανατραφώ ως αγόρι. Η κόμμωσή μου ήταν τέτοια, ώστε, οποτεδήποτε με κοίταζε, να πιστεύει πως είναι ο περήφανος πατέρας ενός αγοριού. Με έντυναν με αγορίστικες μπλούζες και παντελόνια. Μέχρι που ο πατέρας μου με προσφωνούσε με αγορίστικο όνομα: Lala. Ποτέ δεν έπαιξα με κούκλες. Απολάμβανα όλες τις ελευθερίες που προορίζονταν για τα αγόρια, μέχρι που μπήκα στην εφηβεία.

Τη μέρα που η μητέρα μου είδε την πρώτη μου περίοδο, με πήγε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, όπου έπρεπε να μείνω κρυμμένη για επτά μέρες, μακριά από κάθε αρσενικό πρόσωπο. Άκουγα πίσω από τον τοίχο τους θορύβους από τα παιχνίδια που έπαιζαν τα ξαδέρφια μου στο σπίτι, αλλά δε μου επιτρεπόταν να παίξω μαζί τους. Μετά από αυτό, με δίδαξαν ότι είμαι κορίτσι, γυναίκα, διαφορετική από τους άλλους και μου επέβαλαν λογοκρισία στις κινήσεις, το λόγο και το ντύσιμό μου. Δε με άφηναν να μένω εκτός σπιτιού τα βράδια, ούτε και να παίζω με τα ξαδέρφια μου. Αυτοί οι περιορισμοί ίσως με έκαναν επαναστάτρια κι αργότερα έγινα φεμινίστρια συγγραφέας. Στα διηγήματά μου Udibar Bela («Time to fly») και Moho Banga («End of the fascination»), τα οποία είναι γραμμένα στη γλώσσα Oriya και δεν έχουν ακόμη μεταφραστεί στα αγγλικά, έχω περιγράψει αυτές τις εφηβικές μου εμπειρίες.

Συχνά σε έχουν συγκρίνει με την Virginia Woolf και την Judith Butler. Νομίζεις ότι τέτοιοι παραλληλισμοί είναι βάσιμοι; Πώς αντιλαμβάνεσαι, αρθρώνεις και βιώνεις το φεμινισμό, σε ένα ανατολικό πολιτισμικό πλαίσιο;

Ο Ορλάντο- Μια βιογραφία της Virginia Woolf είναι ένα εντυπωσιακό πεδίο συζήτησης σχετικά με την ταυτότητα φύλου. Στα πλαίσια του στοχασμού για την ιδέα της ταυτότητας, της θηλυκότητας, της αρρενωπότητας και της σεξουαλικής επιθυμίας, ο «Ορλάντο» παρέχει μια ανάλαφρη καταγραφή της «θεωρίας της σεξουαλικότητας» της Woolf, που ακόμη αιχμαλωτίζει την προσοχή των αναγνωστών. Εμπνεόμενη από την άνοδο της «νέας επιστήμης της σεξολογίας» και της ψυχανάλυσης, καθώς και από την προσωπική της κλίση προς το σαπφισμό, η Woolf σχολιάζει στον «Ορλάντο» την ουσία του σεξ, τη φύση των φυλετικών ρόλων, το ρόλο της ενδυμασίας στην ταυτότητα φύλου και το σεξουαλικό προσανατολισμό. Στο μυθιστόρημά της, ο ήρωας αισθάνεται ότι έχει μεταμορφωθεί σε γυναίκα. Η έννοια της «σωστής ψυχής στο λάθος σώμα» εξελίχτηκε από αυτό το μυθιστόρημα στο αναλυτικό μοντέλο της «queer theory» που εισήγαγε η Judith Butler, το οποίο δραματοποιεί ασυνέχειες στις υποτιθέμενα σταθερές σχέσεις ανάμεσα στο χρωμοσωματικό σεξ, το φύλο και τη σεξουαλική επιθυμία. Στο βιβλίο μου Sensible Sensuality πραγματεύομαι ορισμένες από αυτές τις αντιλήψεις. Μπορώ να κατανοήσω τη θέση των μεσοφυλικών (intersexuals) και των διεμφυλικών (transsexuals) που γεννιούνται με διαφορετικά βιολογικά σώματα. Πρέπει να υπάρχουν λογικά βήματα, ώστε όλοι να αισθάνονται άνετα και να ενσωματωθούν στο mainstream. Αυτό, στο οποίο είμαι αντίθετη, είναι τα κλισέ της pop κουλτούρας που εκφράζουν αισθήματα όπως «άντρας παγιδευμένος στο σώμα μιας γυναίκας», ή «γυναίκα παγιδευμένη στο σώμα ενός άντρα».

Ποια είναι, γενικότερα, η θέση της γυναίκας στην ινδική κοινωνία;

Στην Ινδία, οι προσυμφωνημένοι γάμοι πάντοτε προτιμώνται κι οι γάμοι από αγάπη θεωρούνται ζήτημα που προκαλεί κοινωνική ενόχληση. Πολλοί Ινδοί υποστηρίζουν ότι οι προσυμφωνημένοι γάμοι είναι πιο επιτυχημένοι από τους γάμους στη Δύση, ιδίως αν πάρει κάποιος υπόψη τα τεράστια ποσοστά διαζυγίων. Η ρομαντική αγάπη δεν οδηγεί κατ’ ανάγκη σ’ ένα καλό γάμο και συχνά αποτυγχάνει, όταν το πάθος υποχωρεί. Μια ανύπαντρη κόρη φέρνει ντροπή στην οικογένειά της κι είναι βάρος. Από τη στιγμή, όμως, που θα παντρευτεί, θεωρείται ιδιοκτησία των πεθερικών της. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ανύπαντρες, διαζευγμένες, μόνες ή άπιστες γυναίκες αντιμετωπίζονται ως παρίες. Το να ζεις με τον σύντροφό σου εκτός γάμου είναι ακόμη ουσιαστικά ανήκουστο.

Κατά τη διάρκεια του γάμου, ο πατέρας της νύφης είναι υποχρεωμένος να πληρώσει προίκα με τη μορφή μεγάλου χρηματικού ποσού, επίπλων, κοσμημάτων και ακριβών οικιακών ειδών- ακόμη και σπιτιών και ακριβών διακοπών στο εξωτερικό στον γαμπρό. Κι όμως, η φράση «το κάψιμο της νύφης», επινοήθηκε στην Ινδία αφότου είτε οι σύζυγοι ή τα πεθερικά πολλών νεαρών νυφών πυρπόλησαν τα σάρι που εκείνες φορούσαν, εξαιτίας της αποτυχίας των πατεράδων τους να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μιας υψηλότερης προίκας. Καθώς υπάρχει το έθιμο της κοινής οικογένειας, μια νύφη έχει να αντιμετωπίσει τα τυραννικά πεθερικά της. Παρόλα αυτά η παραδοσιακή ινδική κοινωνία απορρίπτει τις διαζευγμένες. Σε ό,τι αφορά τη σεξουαλικότητα, ο ενεργός ρόλος της γυναίκας ποτέ δεν ήταν αποδεκτός και δε θεωρείται ότι η γυναίκα πρέπει να εκφράζει ανοιχτά τις σεξουαλικές της επιθυμίες. Γι’ αυτό θα βρεις πολλές γυναίκες που μπήκαν στην εμμηνόπαυση, χωρίς ποτέ να έχουν  στη ζωή τους οργασμό.

Τους απαγορεύεται, εξάλλου, να συμμετέχουν σε θρησκευτικές τελετουργίες. Στον τομέα της πολιτικής, αν και όλα τα κόμματα έχουν στο προγραμματικό επίπεδο δεσμευτεί ότι θα διαθέσουν το 33% των εδρών στην Κάτω Βουλή και σε όλα τα κρατικά νομοθετικά σώματα σε γυναίκες, αυτό δεν έχει γίνει νόμος, γιατί τα κόμματα που κυριαρχούνται από άντρες είναι αντίθετα. Στα οικονομικά, αν και επιτρέπεται στις γυναίκες να δουλεύουν εκτός σπιτιού, τους αρνούνται τα δικαιώματά τους σε οικιακά ζητήματα. Η γυναίκα πρέπει να είναι υπεύθυνη για την κουζίνα, ακόμη κι αν εργάζεται και χρειάζεται γι’ αυτό το λόγο να βρίσκεται εκτός σπιτιού. Ο άντρας, ακόμη κι αν είναι άνεργος, δε μαγειρεύει, γιατί υποτίθεται ότι κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στον ανδρισμό του. Σύμφωνα με το νόμο, ωστόσο, οι γιοι κι οι κόρες έχουν ίσα δικαιώματα στην πατρική περιουσία, αλλά, ακόμη και τώρα, στην πράξη η ιδιοκτησία αλλάζει χέρια από τον πατέρα στον σύζυγο κι έπειτα στον γιο κι ο ρόλος της κόρης ή της νύφης δεν είναι αποδεκτός. Αυτές είναι νομίζω ορισμένες κοινωνικές συνθήκες που διαφοροποιούν τον ινδικό από το δυτικό φεμινισμό.

Σύμφωνα με τον ινδικό ποινικό κώδικα, τι θεωρείται βιασμός; Αφορά και στο εξαναγκαστικό σεξ εντός γάμου; Ως φαινόμενο, πόσο συχνός είναι, συγκριτικά με δυτικές ή αφρικανικές χώρες; Και ποιο είναι το «προφίλ» του μέσου θύματος από κοινωνικο-οικονομικής και εκπαιδευτικής άποψης, καθώς και του δράστη;

Υπάρχουν ορισμένα σημεία στο νόμο που είναι ανοιχτά σε συζήτηση. Η σεξουαλική πράξη ανάμεσα σε έναν άντρα και τη γυναίκα του, όταν εκείνη είναι μεγαλύτερη από 15 χρονών, δεν είναι βιασμός. Η σεξουαλική πράξη υπό κράτηση (αστυνομικοί, δεσμοφύλακες, δημόσιοι υπάλληλοι, διευθυντές δημόσιων νοσοκομείων), θεωρείται αδίκημα, ακόμη κι αν γίνεται με τη συναίνεση της γυναίκας. Στο σύνολό του, ο νόμος χαρακτηρίζεται από προκατάληψη απέναντι στο θύμα. Αν το θύμα είναι ανήλικη, πρέπει ο κατηγορούμενος να αποδείξει την αθωότητά του. Αν, όμως, είναι ενήλικη, εναπόκειται σε εκείνη να αποδείξει τις κατηγορίες της. Κατά συνέπεια, η υπεράσπιση επιδιώκει να αποδείξει ότι το θύμα είναι ενήλικη. Επιπλέον, εκτός κι αν η γυναίκα εξεταστεί ιατρικά μέσα σε 24 ώρες, καθίσταται δύσκολο να αποδειχτεί ότι υπέστη βιασμό.

Σύμφωνα με κάποια διάταξη, «όταν ένας άντρας διώκεται για βιασμό ή απόπειρα βιασμού, μπορεί να καταδειχτεί ότι η ενάγουσα (το θύμα) είναι άτομο με ανήθικο χαρακτήρα». Όταν οι ίδιοι οι νόμοι κουβαλούν μια εγγενή προκατάληψη, σε ποιο βαθμό μπορούν τα θύματα να είναι βέβαια ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη;

Ο βιασμός είναι ένα όπλο που παραμορφώνει τη γυναικεία σεξουαλικότητα, περιορίζει την ελευθερία κινήσεών της και παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματά της. Ένας βιαστής όχι μόνο παραβιάζει την ιδιωτικότητα του θύματος και την προσωπική του ακεραιότητα, αλλά και του προκαλεί σοβαρή ψυχολογική και σωματική βλάβη. Το 2006 ο μεγαλύτερος αριθμός κρουσμάτων είχε καταγραφεί την άνοιξη και το καλοκαίρι. Το Φεβρουάριο εκείνου του χρόνου είχαν διαπραχθεί 9 βιασμοί, ενώ το Μάρτιο ο αριθμός τους έφτασε τους 15, το Μάη ανέβηκε στους 22 και τον Ιούνη στους 23. Είναι γεγονός ότι μόνο το 20% των δραστών είναι οι λεγόμενοι σεξομανείς. Ένα άλλο 30% είναι μεθυσμένοι έφηβοι ή εγκληματίες που έχουν αφεθεί ελεύθεροι. Στις μισές από αυτές τις περιπτώσεις, ο βιαστής είναι ένα άτομο, με το οποίο το θύμα ήδη έχει οικειότητα, ακόμη κι αν είχαν μόλις συναντηθεί σε σπίτι κοινού γνωστού ή σε κάποια στάση λεωφορείου. Στην περίπτωση των εφήβων κοριτσιών, που δεν μπορούν πάντοτε να πουν «όχι» σε έναν ενήλικο, τα ποσοστά είναι ακόμη υψηλότερα: 4 από τα 5 θύματα σεξουαλικών εγκλημάτων υπέφεραν στα χέρια ενός γείτονα, συμμαθητή ή οικογενειακού φίλου. Πώς μπορεί, λοιπόν, κάποιος να ισχυριστεί ότι το δικαίωμα της γυναίκας πάνω στο σώμα της ευθύνεται για την αύξηση του ποσοστού των βιασμών;

Στη Δανία, για παράδειγμα, το 2007 υπήρχαν 6 καταγεγραμμένοι σεξουαλικοί εγκληματίες, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Δε γνωρίζουμε αν παραμένουν σε αυτή. Η αναλογία κατοίκων και σεξουαλικών εγκληματιών στη συγκεκριμένη χώρα είναι 357 προς 1.

Στην Ινδία, μια Dalit, ή μια γυναίκα που προέρχεται από κάποια φυλή, όχι μόνο παλεύουν εξαιτίας του χαμηλότερου οικονομικού status τους, αλλά είναι υποχρεωμένες να ζουν διατρέχοντας σοβαρό κίνδυνο να υποστούν βία βασισμένη στο φύλο τους. Το 40% όλων των περιστατικών σεξουαλικής κακομεταχείρισης αποτελούν οι αιμομιξίες, δράστες των οποίων είναι γνωστά μέλη της οικογένειας. Η οικιακή βία, οι ομαδικοί βιασμοί γυναικών χαμηλότερων τάξεων από άντρες που προέρχονται από υψηλότερες, η σωματική βία από αστυνομικούς προς γυναίκες από φυλές, όλα αυτά συντελούν στο αίσθημα ανασφάλειας των γυναικών στην Ινδία και εμποδίζουν την ανάπτυξή τους. Οι διαχωρισμοί σε τάξεις και κάστες δυσκολεύουν, επίσης, τις φτωχές, χαμηλότερων τάξεων και προερχόμενες από φυλές γυναίκες να αποκτήσουν πρόσβαση στη δικαιοσύνη ως θύματα και επιζήσασες βίαιων περιστατικών. Αν και το Υπουργείο για την Ανάπτυξη των Γυναικών και των Παιδιών κι η Εθνική Επιτροπή για τις Γυναίκες έχουν συμβουλέψει την κυβέρνηση να αναθεωρήσει τον Κώδικα Ποινικής Διαδικασίας του 1973 και την Ινδική Αποδεικτική Πράξη του 1872, προκειμένου να επαναπροσδιοριστεί η έννοια του βιασμού, έτσι ώστε να περιλαμβάνει όλων των ειδών τις σεξουαλικές επιθέσεις, οι περισσότερες γυναίκες ακόμη έρχονται αντιμέτωπες με το βιασμό στα πλαίσια της έγγαμης ζωής τους.

Η μοχθηρότητα ορισμένων από τα πρόσφατα περιστατικά βιασμών (σε ορισμένες περιπτώσεις ακολουθούμενα από βάναυσους φόνους) και η ευρύτατη κάλυψή τους από τα Μ.Μ.Ε. έχουν προκαλέσει λαϊκή κατακραυγή τόσο στην Ινδία, όσο και διεθνώς. Είναι πιθανό η συνειδητοποίηση της σοβαρότητας τέτοιων γεγονότων να φέρει, με τον καιρό, την αλλαγή και να ριζοσπαστικοποιήσει τα άτομα εκείνα που περισσότερο επηρεάζονται από αυτές τις πράξεις;

Το γεγονός ότι γίνονται όλο και περισσότερες καταγγελίες δε σημαίνει πως το ποσοστό βιασμών αυξάνεται, αλλά ότι οι γυναίκες υψώνουν τη φωνή τους εναντίον αυτής της μορφής βίας. Επειδή το κύρος της οικογένειας θεωρείται σημαντικό, τόσο τα θύματα βιασμού όσο και οι οικογένειές τους τον κρατάνε μυστικό, γιατί φοβούνται πως θα ντροπιαστούν κοινωνικά. Αλλά μετά το βιασμό στο Δελχί στις 16 Δεκεμβρίου 2013, οι γυναίκες έχουν γίνει πιο θαρραλέες. Τα Μ.Μ.Ε. έπαιξαν ένα πολύ υποστηρικτικό ρόλο. Η αλλαγή του status των γυναικών είναι καλό σημάδι. Δεν αρκούν μόνο τα νομικά βήματα για να αλλάξει η κοινωνία μας. Έχουν υπάρξει αρκετές αλλαγές στη νομική αντιμετώπιση των βιασμών, παρατηρούνται, όμως, ακόμη διαφορές σε σχέση με το πώς αυτοί αντιμετωπίζονται σε δυτικές χώρες. Για παράδειγμα, ο νόμος δεν παρέχει ξεχωριστές και ταχείες δίκες σε περιπτώσεις βιασμού παιδιών. Αλλά κι ορισμός του βιασμού είναι πολύ περιοριστικός. Για να στοιχειοθετηθεί, πρέπει να αποδειχτεί η διείσδυση. Κάποιος μπορεί να βιάσει μια γυναίκα το ίδιο ή περισσότερο βίαια χρησιμοποιώντας ένα σιδερένιο ραβδί. Κι όμως, ένας τέτοιος άνθρωπος δε θα κριθεί ένοχος για βιασμό. Πολλές τέτοιες υποθέσεις έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Αν κάτι θα μπορούσε να αλλάξει αυτή την κατάσταση, είναι μονάχα η νοοτροπία μας. Αν, λοιπόν, οι γονείς συμβούλευαν τους γιους τους «μη νομίζετε ότι όταν μια γυναίκα σας χαμογελά σας αγαπάει ή έχετε δικαίωμα πάνω στο σώμα της».

Είσαι μια από τις λίγες Ινδές συγγραφείς που έχουν ασχοληθεί με το λεσβιακό σεξ. Σε ποιο βαθμό η ομοφυλοφιλία, ανδρική και γυναικεία, είναι ένα ταμπού στην ινδική κοινωνία και πώς αντιμετωπίζονται συνήθως οι ομοφυλόφιλοι σε θεσμικό και κοινωνικό επίπεδο;

Έχω γράψει μια λεσβιακή ιστορία με τίτλο Behind the scene (εδώ) κι ένα μυθιστόρημα στη γλώσσα Odia που τιτλοφορείται Asamajik (σημαίνει «αντικοινωνικός»). Η ομοφυλοφιλία, ανδρική και γυναικεία, είναι πολύ συνήθης στην Ινδία, αλλά οι άνθρωποι δε θεωρούν συνήθεις τέτοιου είδους σχέσεις. Ακόμη κι ο νόμος δεν επιτρέπει στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια να ζουν τη ζωή τους με περηφάνια. Το 2009, το Ανώτατο Δικαστήριο στο Δελχί αποφάσισε ότι διάφορες νομικές απαγορεύσεις ιδιωτικών, ενήλικων, συναινετικών και μη εμπορευματικών σχέσεων ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου παραβιάζουν ευθέως τα θεμελιώδη δικαιώματα που παρέχει το Σύνταγμα. Παρόλα αυτά, το Ανώτατο Δικαστήριο της Ινδίας ανέτρεψε την απόφαση του κατώτερου δικαστηρίου στις 11 Δεκεμβρίου 2013 και διατήρησε την ισχύ προηγούμενων διατάξεων. Οι ομοφυλόφιλοι εξακολουθούν να παλεύουν για τα δικαιώματά τους.

Περισσότερες πληροφορίες για την Sarojini Sahoo και το έργο της μπορείτε να αναζητήσετε στο site της .

Πηγή: εναντιοδρομίες

 

Share