Subscribe via RSS Feed

Author Archive for vgiannoul

«Γιατί είμαι φεμινίστρια»: Συνέντευξη της Σιμόν ντε Μποβουάρ

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

Ζούμε σε μια εποχή που η ισότητα μεταξύ των φύλων κεκτημένη –τουλάχιστον σε κάποια μέρη του κόσμου- και ο φεμινισμός εύκολα κατατάσσεται σε εκείνες τις ιδέες που θεωρούνται ξεπερασμένες. Είναι όμως έτσι; Κοιτάζοντας τα διλήμματα και τα ερωτήματα που απασχόλησαν λίγο προηγούμενες τέτοιου είδους βεβαιότητες μπορεί και να κλονίζονται.

Το Φύλο Συκής, με αφορμή την επέτειο των γενεθλίων της Σιμόν ντε Μποβουάρ στις 9 Γενάρη, αναδημοσιεύει εδώ μια συνέντευξή της στη γαλλική τηλεόραση από το 1975 με τίτλο «Γιατί είμαι φεμινίστρια». Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, η γνωστή φιλόσοφος αναλύει το σκεπτικό της για μια σειρά από ζητήματα σχετικά με το τι σημαίνει να είσαι γυναίκα, όπως το πώς χτίζεται η θηλυκότητα ως προϊόν της κοινωνίας και η σημασία και τα προβλήματα της αποκλειστικής ενασχόλησης με το νοικοκυριό, την επιρροή του σημαντικού της έργου «το δεύτερο φύλο» και την απήχηση που είχε σε άντρες, γυναίκες και στην αριστερά, τη σχέση του καπιταλισμού με την πατριαρχία, την αναγκαιότητα ενός κινήματος για τη γυναικεία χειραφέτηση και άλλα πολλά. Εντέλει, παρακολουθώντας την διαπιστώνει κανείς /καμία ότι παρότι οι καιροί αλλάζουν και έκτοτε έχουν συντελεστεί πολλά θετικά βήματα για τις γυναίκες, πολλά ζητήματα παραμένουν τραγικά επίκαιρα.

Το βίντεο διάρκειας 49:44΄ είναι στα γαλλικά, με αγγλικούς υπότιτλους

 

YouTube Preview Image

 

Διαβάστε ακόμα

Σιμόν ντε Μποβουάρ: Γυναίκα δε γεννιέσαι, γίνεσαι

 

Share

Σιμόν ντε Μποβουάρ: Γυναίκα δε γεννιέσαι, γίνεσαι

Σαν σήμερα το 1908 έρχεται στο κόσμο στο Παρίσι ένα κορίτσι που έγινε ένα από τα πιο φωτεινά γυναικεία σύμβολα του 20ού αιώνα και άλλαξε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο νοείται η γυναίκα. Η ζωή και η σκέψη της Σιμόν ντε Μποβουάρ ξέφευγαν από τα στενά φεμινιστικά πλαίσια, περιπλέκονταν με τον υπαρξισμό, την Αριστερά, τη σεξουαλική απελευθέρωση, τη Γαλλική διανόηση και επηρέασαν σε επίπεδο ιδεών και φαινομένων την κοινωνία.

Η Σιμόν γεννιέται στις 9 Ιανουαρίου 1908 στο Παρίσι, μεγαλώνει σε ένα συντηρητικό, μεγαλοαστικό και καθολικό περιβάλλον και σε μικρή ηλικία θέλει να γίνει καλόγρια. Στα 14 της χρόνια περνάει μια σημαντική υπαρξιακή κρίση που την απομακρύνει μια και καλή από το Θεό και την εθίζει στη φιλοσοφική αναζήτηση. Το πάθος της για τη φιλοσοφία την οδηγεί στα έδρανα της École Normale Supérieure, όπου ξεχωρίζει για την ανατρεπτική της σκέψη και το 1921 γνωρίζει τον Ζαν-Πωλ Σαρτρ.

Αποτελεί ειρωνεία το γεγονός πως η «μητέρα του φεμινισμού» έχει αποτυπωθεί στη συνείδηση πολλών ως η σύντροφος ενός σπουδαίου άντρα, αλλά η σχέση της Μποβουάρ με τον Σαρτρ, τόσο στον έρωτα όσο και στη φιλοσοφία, είναι ιδιαίτερη, αμφίδρομη και ανεξάρτητη. Ως ζευγάρι, μένουν σε διαφορετικά σπίτια και ως ερωτικοί σύντροφοι, διατηρούν ανοιχτές ερωτικές σχέσεις με άλλους ανθρώπους, ενίοτε και όλοι μαζί, καταστάσεις που η Μποβουάρ θα εξιστορήσει μέσα από το λογοτεχνικό της έργο.

Ο ελεύθερος έρωτας και η αυτοδιάθεση του σώματος βρίσκονται στην καρδιά της σχέσης τους και η λέξη «γάμος» αποτελεί ένα «κακό αστείο». Όταν το 1931 ο Σαρτρ ζητά από τη Μποβουάρ να παντρευτούν –για πρακτικούς κυρίως λόγους– η Γαλλίδα είναι κάθετη: «ο γάμος είναι περιορισμός, αστικοποίηση, αλλά και θεσμοθετημένη παρέμβαση του κράτους στην ιδιωτική ζωή των πολιτών».

Για να κερδίσει την οικονομική ανεξαρτησία της, η Σιμόν γίνεται καθηγήτρια, αλλά το ναζιστικό κατοχικό καθεστώς την απολύει το 1943, επειδή υποστηρίζει τη σχέση μαθήτριάς της με Ισπανό εβραϊκής καταγωγής. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, η Μποβουάρ έρχεται σε επαφή με τον Καμύ, τον Ζενέ, τον Πικάσο και άλλα «αντιστασιακά στοιχεία» του Παρισιού, ενώ παίρνει μέρος στην οργάνωση ‘Σοσιαλισμός και Ελευθερία’ που ιδρύει ο Σαρτρ στα πλαίσια της αντίστασης.

Συχνάζει στο θρυλικό παρισινό καφέ Les Deux Magots, όπου οι πολιτικές και φιλοσοφικές συζητήσεις της με τον Σαρτρ και τους υπόλοιπους μένουν στην ιστορία. Όταν ο πόλεμος τελειώνει, αρχίζει η χρυσή εποχή για τη Σιμόν, που εκδίδει μαζί με τον Σαρτρ το πολιτικό περιοδικό ‘Les Temps Modernes’ στις σελίδες του οποίου αντανακλάται η ανατρεπτική της σκέψη πάνω στην πολιτική, τη φιλοσοφία και το γυναικείο ζήτημα. Είναι χαρακτηριστικό πως οι συντηρητικοί και καθολικοί κύκλοι της Γαλλίας την βλέπουν ως «πορνογράφο» και ως «νυμφομανή».

Στα μέσα του 1949, η Σιμόν ντε Μποβουάρ δημοσιεύει ‘Το Δεύτερο Φύλο’ (Le Deuxième Sexe), ένα έργο που σήμερα είναι γνωστό ως «η βίβλος του φεμινισμού» και που, σε κάθε περίπτωση, δίνει μια ριζοσπαστική ερμηνεία στο τι είναι γυναίκα. Για πρώτη φορά, η ταυτότητα της γυναίκας παρουσιάζεται ως κάτι μη φυσικό και μη δεδομένο, ως ένα κοινωνικό κατασκεύασμα που συντηρεί συγκεκριμένες σεξουαλικές σχέσεις εξουσίας: «Γυναίκα δε γεννιέσαι, γίνεσαι».

Υπό το πρίσμα του υπαρξισμού, η Μποβουάρ βλέπει τη Γυναίκα ως το σημαντικότερο παράδειγμα του κοινωνικού «Άλλου», ως μία ύπαρξη που ιστορικά ορίζεται σαν το αδύναμο, αφύσικο και μη ομαλό αντίθετο του Άντρα και το γεγονός αποτελεί τη ρίζα της καταπίεσης των γυναικών. Η θεώρηση αυτή είναι τα θεμέλια πάνω στα οποία θα στηριχθεί η μετέπειτα φεμινιστική λογοτεχνία, που περιστρέφεται γύρω από το κοινωνικό κατασκεύασμα της θηλυκής ταυτότητας και την έννοια του σεξουαλικού «Άλλου».

Κάπως έτσι, η Σιμόν αναδεικνύεται σε αρχιέρεια του φεμινισμού κατά την ταραγμένη δεκαετία του ’60, ένα κίνημα που έχει ξεφύγει από τη διεκδίκηση ψήφου και ίσων δικαιωμάτων και θέλει να αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι γυναίκες. Παράλληλα, θεωρείται παραδειγματική η στάση που κρατάει σε πολιτικά τεκταινόμενα όπως ο γαλλοαλγερινός πόλεμος.

Το έργο της Μποβουάρ είναι πολυδιάστατο, αφού περιλαμβάνει από πολιτικές θέσεις και φιλοσοφικά δοκίμια μέχρι μυθιστορήματα, βιογραφίες και θεατρικά έργα. Η αλληλοεπιρροή με το Σάρτρ είναι εμφανής σε πολλές περιπτώσεις, τόσο στα κείμενα της Μποβουάρ, όσο και σε αυτά του Σάρτρ, ακόμα και στο μεγαλούργημά του «Το Είναι και το Μηδέν».

Η Σιμόν ντε Μποβουάρ πεθαίνει στις 14 Απριλίου 1986 από πνευμονία και θάβεται στο νεκροταφείο Μονπαρνάς του Παρισιού, δίπλα στον αγαπημένο της Σαρτρ.

Πηγή: tvxs

 

Share

17χρονη νεκρή σε σκηνικό βίας τα Χριστούγεννα

επιμέλεια Σίσσυ Βωβού

Τραγικό γεγονός την επομένη των Χριστουγέννων, όπου 17χρονη κοπέλα διακομίσθηκε στο Ασκληπιείο Βούλας και εξέπνευσε, μετά από χορήγηση ναρκωτικών ουσιών.

Όλα δείχνουν ότι πρόκειται για μια επανάληψη της τραγικής υπόθεσης της Ξάνθης, με το βιασμό και φόνο της Ζωής Δαλακλίδου, ακριβώς ένα χρόνο μετά.

Από την ιατροδικαστική εξέταση βρέθηκε ότι είχε υπάρξει σεξουαλική επαφή παντός είδους, και εξετάζεται το ενδεχόμενο του βιασμού. Επίσης η αστυνομία θεωρεί ότι τα ναρκωτικά της χορηγήθηκαν αναγκαστικά.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, η κοπέλα, που ήταν από τα Γιάννενα και είχε έρθει με τους γονείς της στην Αθήνα για τις γιορτές, είχε γνωρίσει τους άνδρες που την μετέφεραν στο νοσοκομείο από το facebook, μετέβη στο σπίτι του ενός όπου της συνέβησαν τα παραπάνω.

Σύμφωνα με δική μας έρευνα, η αστυνομία και οι άλλες αρχές δεν χορηγούν τις σχετικές πληροφορίες, παρά τη σοβαρότητα του γεγονότος και παρά το ότι η κοπέλα πέθανε.

Οι δύο άνδρες έχουν συλληφθεί απ’ ότι μαθαίνουμε, αλλά είναι πολύ σοβαρό το ερώτημα αν θα κρατηθούν και ποιες κατηγορίες θα τους απαγγελθούν.

Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για ένα περιστατικό έμφυλης βίας για το οποίο στο Φύλο Συκής θα προσπαθήσουμε να διερευνήσουμε περισσότερο.

Share

Έρευνα για τα χαρακτηριστικά των γυναικών θυμάτων έμφυλης βίας

Την έρευνα που ακολουθεί, μας έστειλε για δημοσίευση η ερευνήτρια κ. Τζαμαλούκα, ερευνήτρια, Δρ. Κοινωνική Ψυχολόγος, συνεργάτης του Εργαστηρίου Μελέτης Συμπεριφορών Υγείας και Οδικής Ασφάλειας, μετά από πρόσφατη γνωριμία μας και την ευχαριστούμε. Στην έρευνα συμμετείχαν και οι κυρίες Γ.Γαλάτη και Γ. Κοσματοπούλου, κοινωνικοί λειτουργοί των ΤΕΙ – Κρήτης.

Στόχος της έρευνας ήταν η διερεύνηση της σχέσης μεταξύ των στερεοτυπικών ανδρόγυνων χαρακτηριστικών σε δείγμα 310 γυναικών με τις πιθανότητες βίαιης συμπεριφοράς εναντίον αυτών των γυναικών από τους συντρόφους τους. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε το 2008 στους Δήμους Ν. Φιλαδέλφειας και Χολαργού με την τεχνική της τυχαίας στρωματοποίησης.

Φυσικά το θέμα είναι από τα σημαντικά ενδιαφέροντα της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των γυναικών, το δε Φύλο Συκής φιλοξενεί τακτικά ειδήσεις και αναλύσεις πάνω σ’ αυτό το θέμα, πιστεύοντας ότι συμβάλλει στη συνειδητοποίηση της σοβαρότητας του φαινομένου και στην παρουσία και συζήτησή του στο δημόσιο χώρο. Συχνά ο τρόπος προσέγγισης των στερεοτύπων για τα φύλα και η διαχείρισή τους μπορεί να διαφέρουν, με συνέπεια να αναπτύσσεται μια συζήτηση που μπορεί πάντα να οδηγήσει σε καλύτερη κατανόηση.

Σίσσυ Βωβού

——————————

Τα ανδρόγυνα χαρακτηριστικά των γυναικών – προστασία από την κακοποίηση

Κύριος άξονας αυτής της εργασίας ήταν η μελέτη των δυναμικών χαρακτηριστικών που μπορεί να διαθέτει μια γυναίκα. Λέγοντας δυναμικά χαρακτηριστικά εννοούμε  τα «θετικά στερεοτυπικά αντρικά χαρακτηριστικά». Για την κατανόηση της παραπάνω έννοιας, είναι σκόπιμο να αναφέρουμε τα γενικά αντρικά στερεοτυπικά χαρακτηριστικά  τα οποία είναι: ανεξαρτησία, ανταγωνιστικότητα, αποδοτικότητα, δυνατή προσωπικότητα, φιλοδοξία, επιθετικότητα, ηγετικές ικανότητες, δυναμισμός, αυτοεκτίμηση, οργανωτικότητα, σιγουριά, ασφάλεια, ρεαλισμός, σκληρότητα, ανωτερότητα.

Έτσι, είναι σωστό να προσθέσουμε ότι η υψηλή αυτοεκτίμηση, η ανεξαρτησία και η αποδοτικότητα είναι τα κύρια δυναμικά χαρακτηριστικά μιας γυναίκας και ότι οι γυναίκες με αυτά τα στοιχεία προέρχονται από οποιοδήποτε μορφωτικό, οικονομικό, πολιτιστικό και κοινωνικό επίπεδο και δεν ανήκουν σε κάποια συγκεκριμένη κατηγορία, είτε ανώτερη είτε κατώτερη.

Τα ανδρόγυνα χαρακτηριστικά είναι ένας συνδυασμός στερεοτυπικών αντρικών και θηλυκών τύπων ή συμπεριφορών (συναισθηματικών και εκφραστικών). Παραδοσιακά, κάποιες συγκεκριμένες συμπεριφορές είναι σχετισμένες με τους άντρες (π.χ επιθετικός,  ανεξάρτητος), ενώ άλλες με τις γυναίκες (π.χ ευαίσθητη, κοινωνική). Η παραδοσιακή ανδρογυνία φέρεται ως μια ταυτότητα φύλου που εμπεριέχει μια ισορροπία από θετικά θηλυκά και  αρσενικά χαρακτηριστικά.

Πολλοί άνθρωποι είναι αρσενικοί ή θηλυκοί, ορισμένοι όμως, είναι αρσενικοί και θηλυκοί ταυτόχρονα. π.χ. μια γυναίκα που διαθέτει έναν συνδυασμό αντρικών και θηλυκών χαρακτηριστικών (είναι ανεξάρτητη, ήρεμη και σίγουρη) και θεωρείται ανδρόγυνος τύπος.

Έρευνες έχουν δείξει ότι γυναίκες που κατέχουν κάποια από τα στερεοτυπικά αντρικά χαρακτηριστικά  έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες για ψυχική υγεία και ευεξία. Γνωρίζουμε επίσης ότι η ψυχική υγεία και η ευεξία συνδέονται με τα δυναμικά χαρακτηριστικά μιας γυναίκας και ότι η κακοποίηση ενδέχεται να επιδρά αρνητικά σ’ αυτούς τους δύο τομείς ζωής.

Η ανδρόγυνη συμπεριφορά συνδέεται και με την δημιουργικότητα ενός ατόμου. Ευρήματα  στηρίζουν την άποψη ότι η δημιουργικότητα απαιτεί το ίδιο αντρικά και θηλυκά χαρακτηριστικά, όπως για παράδειγμα ανεξαρτησία σκέψης κι ευαισθησία. Σε νεότερη έρευνα επικυρώνεται η παραπάνω θέση, δηλαδή ότι άνθρωποι που διαθέτουν συνδυασμό αντρικών και θηλυκών χαρακτηριστικών είναι και πιο δημιουργικοί.

Πέρα από την δημιουργικότητα, τα άτομα που παρουσιάζουν ανδρόγυνη συμπεριφορά έχουν πιο υψηλούς δείκτες αυτοεκτίμησης.

Τα ανδρόγυνα χαρακτηριστικά, αναφέρονται σε θηλυκούς και αντρικούς τύπους συμπεριφοράς, που μπορεί να διαθέτει ταυτόχρονα ένα άτομο, αντίθετα από εκείνο που διαθέτει κυρίως θηλυκούς παραδοσιακούς τύπους ή αντίστοιχα αρσενικούς. «Θηλυκό» άτομο χαρακτηρίζεται εκείνο που διαθέτει τα στερεοτυπικά γυναικεία χαρακτηριστικά, όπως για παράδειγμα τρυφερότητα, ντροπαλότητα, υψηλή έκφραση συναισθημάτων κ.λ.π. Αντίθετα, «αρσενικό» άτομο εκείνο που έχει τους στερεοτυπικούς αντρικούς ρόλους, όπως: δυναμισμό, αποφασιστικότητα, σκληρότητα κ.λ.π.

Η ανδρογυνία είναι μια ισορροπία αυτών των χαρακτηριστικών από τις δύο πλευρές, ένας συνδυασμός αντρικών και θηλυκών στερεοτυπικών ρόλων. Στην σύγχρονη κοινωνία βλέπουμε καθαρά θηλυκούς τύπους ή αρσενικούς, αλλά και ανδρόγυνους. Η ανδρογυνία σε σχέση με άλλους τομείς της καθημερινής ζωής του ανθρώπου έχει μελετηθεί από μια σειρά ερευνητών.

Χαρακτηριστικά ανδρογυνίας ως αποτρεπτικοί παράγοντες γυναικείας κακοποίησης

Η παρούσα έρευνα εστίασε το ενδιαφέρον της στη μελέτη των ανδρόγυνων χαρακτηριστικών των γυναικών και κατά πόσον αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να αποτελέσουν προστατευτικούς παράγοντες από την βία των συντρόφων τους.

Αναλυτικότερα, σκοπός της έρευνας αυτής ήταν:

α) να διερευνήσει τα ανδρόγυνα χαρακτηριστικά ενήλικων γυναικών αστικού πληθυσμού που συμβιώνουν με το άλλο φύλο,

β) να καταγράψει περιστατικά Σωματικής, Ψυχολογικής, Συναισθηματικής και Σεξουαλικής κακοποίησης, έτσι όπως αυτά δηλώθηκαν από τις γυναίκες -θύματα.

γ) να αναζητήσει ενδεχόμενες συσχετίσεις ανάμεσα στα ανδρόγυνα χαρακτηριστικά των γυναικών με τις τέσσερις μορφές κακοποίησης που υπέστησαν.

Η ταυτότητα της έρευνας

Μελετήθηκε ένα δείγμα 310 γυναικών στους Δήμους Ν. Φιλαδέλφειας και Χολαργού με την τεχνική της τυχαίας στρωματοποίησης. Ως κριτήρια επιλογής των ερωτηθέντων ήταν η ηλικία και η συμβίωση με το άλλο φύλο για ένα τουλάχιστον έτος. Οι γυναίκες συμπλήρωσαν ερωτηματολόγιο με ερωτήσεις κλειστού τύπου. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι του 2008.

Χρησιμοποιήθηκαν κλίμακες μέτρησης της ανδρογυνίας (Bem,1974) και της κακοποίησης (Tzamalouka et.al., 2007)  προκειμένου να ελεγχθεί η υπόθεση ότι γυναίκες με χαμηλούς δείκτες ανδρόγυνων (ανδρικών και γυναικείων) χαρακτηριστικών επιτρέπουν στους συντρόφους τους οποιαδήποτε μορφή κακοποίησης.

Μέτρηση ανδρόγυνων χαρακτηριστικών

Χρησιμοποιήθηκαν 40 ερωτήσεις για να εκτιμήσουν την ύπαρξη ανδρόγυνων χαρακτηριστικών στην προσωπικότητα των γυναικών που μελετήσαμε.

Πιο αναλυτικά:

16 ερωτήσεις αφορούσαν σε στερεοτυπικά αρσενικά χαρακτηριστικά, (π.χ. δυναμική, ανεξάρτητη, ηγέτης, επιθετική)

14 ερωτήσεις αναφερόντουσαν σε στερεοτυπικά θηλυκά χαρακτηριστικά (π.χ. αποδοτική, χαρούμενη, αφελής, τρυφερή κ.λ.π) και

10 ερωτήσεις εκτιμούσαν τα ουδέτερα χαρακτηριστικά (π.χ. μυστικοπαθής, σκυθρωπή, φιλική, απρόβλεπτη κ.λ.π)

Όσοι ερωτηθέντες απαντούσαν τείνοντας προς το 7 σε αρσενικά και θηλυκά χαρακτηριστικά, προσδιορίζονταν ως ανδρόγυνοι.

Όσοι ερωτηθέντες απαντούσαν τείνοντας προς το 1 σε αρσενικά και θηλυκά χαρακτηριστικά, προσδιορίζονταν ως αδιαφοροποίητοι.

Όσοι απαντούσαν τείνοντας προς το 7 σε αρσενικά χαρακτηριστικά, προσδιορίζονταν ως αρσενικοί.

Όσοι ερωτηθέντες απαντούσαν τείνοντας προς το 7 σε θηλυκά χαρακτηριστικά, προσδιορίζονταν ως θηλυκοί. (Bem, 1981)

 

Συμπεριφορές κακοποίησης (σωματικής, σεξουαλικής, και ψυχολογικής).

Οι διαφορετικές μορφές κακοποίησης διερευνήθηκαν με 30 ερωτήσεις που υποβλήθηκαν στις γυναίκες και περιέγραφαν συμπεριφορές που υιοθετούσαν οι σύντροφοι απέναντι στις ερωτηθείσες, σε καθημερινά θέματα.

Πιο συγκεκριμένα, υποβλήθηκαν:

4 ερωτήσεις που αφορούσαν καταστάσεις σωματικής βίας που τους ασκήθηκε όπως: «κούνημα, άρπαγμα, χαστούκι, δαγκώματα, χτυπήματα» κ.λ.π.

6 ερωτήσεις που αναφέρονταν σε καταστάσεις σεξουαλικής βίας όπως: «πρόκληση πόνου στην διάρκεια της σεξουαλικής πράξης παρά την θέλησή τους, έλλειψη σεξουαλικής ικανοποίησης, υποτιμητικά σεξουαλικά υπονοούμενα» κ.λ.π.

12 ερωτήσεις που εκτιμούσαν την άσκηση συναισθηματικής βίας, όπως: «στέρηση της προσωπικής σας ζωής, υποχρεωτικά καθήκοντα, βρίσιμο, χυδαιολογία, ειρωνεία» κ.λ.π.

7 ερωτήσεις που μετρούσαν την άσκηση ψυχολογικής βίας, όπως: «ψυχολογική πίεση ή εκβιασμός για τα οφέλη των συζύγων, απειλές παρακράτησης παιδιών, κατηγορία για φλέρτ με άλλους άντρες» κ.λ.π.

Η αθροιστική επίδοση όλων των παραπάνω μεταβλητών-ερωτήσεων, συνέθεσε τους αντίστοιχους δείκτες μέτρησης των συμπεριφορών σωματικής, σεξουαλικής, συναισθηματικής και ψυχολογικής κακοποίησης.

Αποτελέσματα

Πίνακας 1. Κατανομή του δείγματος ως προς το κοινωνιολογικό του προφίλ

  Μεταβλητές Συχνότητα Ποσοστό  %
   Επάγγελμα    
Δημόσια υπάλληλος       101 32,6
Ιδιωτική υπάλληλος       84 27,1
Έμπορος         13 4,2
Οικιακά        46 14,8
Φοιτήτρια        32 10,3
Άνεργη         4 1,3
Επιστήμονες κ.λπ        30 9,6
Οικογενειακή κατάσταση    
Άγαμη        107      34,5
Έγγαμη        182      58,7
Άλλο        21        6,7
  Μ.Τ Σ.Α
Ηλικία 34,7 10,1
Έτη σπουδών 12,7   3,98
Έτη συμβίωσης 10,11 10,0

 

Πίνακας 2. Απλές κατανομές αυτο-αναφορών αρσενικών, θηλυκών και ουδέτερων ανδρόγυνων χαρακτηριστικών (%)

  Ανδρόγυνα χαρακτηριστικά Ποτέ εως Σπάνια Συνήθως ναι εως σχεδόν πάντα       Μ.Τ. *
  Αρσενικά      
1. Έχετε εμπιστοσύνη στον εαυτό σας; 15,3 84,8 5,1
2. Υπερασπίζεστε τα πιστεύω σας; 8,0 92,0 5,5
3. Είστε ανεξάρτητη; 16,0 84,0 5,0
4. Είστε αθλητικός τύπος; 51,3 48,7 3,7
5. Υποστηρίζετε τους άλλους; 5,4 94,6 5,5
6. Έχετε δυνατή προσωπικότητα; 18,7 81,3 5,0
7 Είστε δυναμική; 19,4 80,6 5,0
8. Έχετε ηγετικές ικανότητες; 39,9 60,1 4,1
9. Παίρνετε ρίσκο στη ζωή σας; 38,7 61,3 4,2
10. Παίρνεται εύκολα αποφάσεις; 35,3 64,7 4,3
11. Νιώθετε επαρκής με τον εαυτό σας; 32,0 68,0 4,4
12. Είστε επιθετική; 82,0 18,0 2,5
13. Συμπεριφέρεστε σαν αρχηγός; 72,0 28,0 2,8
14. Είστε ατομικίστρια; 90,6 9,4 2,0
15. Είστε συγκαταβατική; 46,0 54,0 4,0
16. Είστε φιλόδοξη; 34,6 65,4 4,6
  Θηλυκά      
17. Είστε αποδοτική στη δουλειά σας; 5,40 94,6 5,7
18. Είστε χαρούμενη; 20,7 79,3 4,8
19. Είστε ντροπαλή; 73,4 26,6 2,8
20. Είστε κολακευτική; 71,3 28,7 2,9
21. Είστε πιστή; 2,6 97,4 6,5
22. Είστε φεμινίστρια; 48,0 52,0 3,8
23. Είστε συμπονετική; 5,3 94,7 5,8
24. Νοιάζεστε για τις ανάγκες των άλλων; 2,7 97,3 5,8
25. Έχετε κατανόηση για τους άλλους; 4,7 95,3 5,7
26. Είστε συναισθηματική; 13,3 86,7 5,3
27. Είστε τρυφερή; 10,7 89,3 5,3
28. Είστε αφελής; 84,6 15,4 2,4
29. Έχετε παιδαριώδη συμπεριφορά; 91,3 8,7 1,9
30. Αγαπάτε τα παιδιά; 1,3 98,7 6,6
  Ουδέτερα      
31. Βοηθάτε τους άλλους; 3,4 96,6 5,7
32. Είστε σκυθρωπή; 90,7 9,3 2,5
33. Νοιάζεστε για τους άλλους; 4,6 95,4 5,8
34. Είστε απρόβλεπτη; 48,0 52,0 4,0
35. Είστε αξιόπιστη; 2,0 98,0 5,8
36. Ζηλεύετε; 70,7 29,3 3,1
37. Είστε μυστικοπαθής; 84,7 15,3 2,4
38. Είστε αλαζονική; 86,6 13,4 2,0
39. Είστε φιλική με τους άλλους; 5,4 94,6 5,6
40. Είστε μη αποδοτική; 97,4 2,6 1,7

 

Πίνακας 3. Απλές κατανομές αυτο-αναφορών  Συναισθηματικής, Ψυχολογικής, Σωματικής και Σεξουαλικής κακοποίησης (%)

 

    Ποτέ Σπάνια εως πολύ Συχνά  

     Μ.Τ.*

  Συναισθηματική κακοποίηση      
1 Στέρηση της προσωπικής σας ζωής 35,3 64,7 2,2
2 Υποχρεωτικά καθήκοντα (μαγείρεμα ,πλύσιμο κλπ)  29,3 70,7 2,8
3 Βρίσιμο ,χυδαιολογία ,ειρωνεία ,κλπ  72,7 27,3 1,4
4 Προσβολή, απαξίωση (π.χ. για το παρελθόν 81,3 18,7 1,3
5 Αγάπη, τρυφερότητα υπό όρους (π.χ. «θα σε αγαπάω αν κάνεις αυτό που θέλω») 73,3 26,7 1,4
6 Απαγόρευση δραστηριοτήτων εξέλιξης (π.χ. επαγγελματική, κοινωνική εξέλιξη) 68,0 32,0 1,6
7 Γκρίνιες ,παράπονα 14,7 85,3 3,1
8 Παραμέληση προς εσάς ,αδιαφορία για την κατάστασή σας σε δύσκολες στιγμές  61,3 38,7 1,7
9 Απόδοση κατηγοριών ,ευθυνών σε εσάς 34,0 66,0 2,3
10 Επίκληση στο συναίσθημα μετά από σύγκρουση (π.χ. κλάμα, μετάνοια, δώρα, αλλαγή συμπεριφοράς) 56,7 43,3 1,8
11 Συνεχείς διαφωνίες σε καθημερινά θέματα 28,0 72,0 2,6
12 Απαίτηση για διαχείριση των οικονομικών σας 75,3 24,7 1,4
  Ψυχολογική κακοποίηση      
13 Ψυχολογική πίεση ή εκβιασμός για τα δικά του οφέλη 81,3 18,7 1,3
14 Απειλές παρακράτησης παιδιών (π.χ. «αν χωρίσουμε θα έχω εγώ τα παιδιά») 95,3 4,7 1,1
15 Απειλές για φυσική ή συναισθηματική κακοποίηση (π.χ. απειλητικό βλέμμα ,εύκολη απώλεια ψυχραιμίας) 83,3 16,7 1,3
16 Επιμονή όταν διαφωνείτε να περάσει το δικό του 24,0 76,0 2,9
17 Κατηγορία για φλερτ με άλλους 44,7 55,3 1,9
18 Χρησιμοποίηση της σιωπής ως όπλο 46,7 53,3 2,0
19 Ανικανότητα ή άρνηση επικοινωνίας 65,3 34,7 1,6
20 Απουσία εκδήλωσης συναισθήματος 75,3 24,7 1,3
  Σωματική κακοποίηση      
21 Κούνημα, άρπαγμα, πίεση τσιμπήματα, γρατσούνισμα 90,0 10,0 1,1
22 Χαστούκι, δαγκώματα, χτυπήματα, τράβηγμα μαλλιών, στρίψιμο χεριών 94 6,0 1,1
23 Γρονθοκόπημα, κάψιμο, κόψιμο, πνίξιμο, χρήση όπλων 97,3 2,7 1,1
24 Συμμετοχή σε ανεπιθύμητες πράξεις που προκαλούν δυσφορία ,αηδία κλπ 99,3 0,7 1,0
  Σεξουαλική κακοποίηση      
25 Πρόκληση πόνου στη διάρκεια της σεξουαλικής πράξεις παρά τη θέλησή σας 92,0 8,0 1,1
26 Έλλειψη σεξουαλικής ικανοποίησης 84,0 16,0 1,2
27 Υποτιμητικά σεξουαλικά υπονοούμενα 96,0 4,0 1,1
28 Υποχρεωτικό σεξ 80,7 19,3 1,3
29 Διακοπή ύπνου για σεξ 48,7 51,3 2,0
30 Ενοχλητικά ερωτικά αγγίγματα μπροστά σε τρίτους 92,7 7,3 1,1

 

Ο ρόλος των ανδρόγυνων χαρακτηριστικών στην αποδοχή της κακοποίησης

Βρέθηκαν με αυξημένες πιθανότητες να κακοποιούνται σωματικά και συναισθηματικά από τους συντρόφους τους γυναίκες με χαμηλή βαθμολογία στα αρσενικά και θηλυκά χαρακτηριστικά τους.

Ομοίως, βρέθηκαν με αυξημένες πιθανότητες να κακοποιούνται σεξουαλικά και ψυχολογικά  από τους συντρόφους τους γυναίκες με χαμηλή βαθμολογία στα θηλυκά χαρακτηριστικά τους.

Επίσης, οι έγγαμες γυναίκες και οι γυναίκες που έχουν παιδιά έχουν περισσότερες πιθανότητες να υποστούν οποιαδήποτε από τις 4 μορφές κακοποίησης.

Το επάγγελμα και το μορφωτικό επίπεδο δεν βρέθηκαν να σχετίζονται με καμία μορφή κακοποίησης.

Συζήτηση

Συμπερασματικά, λοιπόν, με βάση τα ευρήματα της έρευνάς μας, επιβεβαιώθηκε η υπόθεση εργασίας μας και μπορούμε να πούμε ότι όσα λιγότερα «ανδρόγυνα» χαρακτηριστικά έχει μια γυναίκα, τόσο περισσότερο κακοποιείται από τον σύντροφό της- με οποιαδήποτε μορφή κακοποίησης.

Όταν διαθέτει υψηλή αυτοεκτίμηση, δυναμισμό και έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό της (ανδρόγυνα χαρακτηριστικά), νοιώθει επαρκής και δεν έχει καμία ανάγκη προστασίας, καθοδήγησης και υποταγής. Μία γυναίκα τέτοιου τύπου, διαθέτει την ικανότητα να αντιμετωπίσει κάθε δυσκολία σε οποιοδήποτε τομέα της ζωής της, έτσι λοιπόν και στην συντροφική της σχέση δεν θα επιτρέψει οποιαδήποτε καταστροφική συμπεριφορά προς αυτήν.

Είναι απαραίτητο να τονίσουμε ότι οι γυναίκες που χαρακτηρίζονται ως άτομα με δυναμική προσωπικότητα, και με εμπιστοσύνη στον εαυτό τους (στερεοτυπικά αντρικά χαρακτηριστικά), δεν υστερούν από άλλα στοιχεία που διακρίνουν το γυναικείο φύλο, όπως το να είναι δηλαδή τρυφερές, ευαίσθητες και θηλυκές. Θα μπορούσαμε να πούμε, ότι αντιθέτως βρίσκονται σε πλεονεκτικότερη θέση εφόσον διαθέτουν έναν συνδυασμό στερεοτυπικών αντρικών και γυναικείων χαρακτηριστικών στη συμπεριφορά τους. Μια γυναίκα δηλαδή μπορεί να είναι «θηλυκός τύπος» – εξάλλου είναι ευνόητο κάτι τέτοιο εφόσον αυτή είναι η φύση της – αλλά μπορεί να διαθέτει και αντρικά χαρακτηριστικά τα οποία θα την βοηθούν να είναι πιο διεκδικητική στη σχέση της.

Συγκριτικά με τις έρευνες Dutton et all (1994), βρήκαμε πως μια γυναίκα με αντρικούς στερεοτυπικούς τύπους συμπεριφοράς και μέσα σ’ αυτούς και την υψηλή εικόνα του εαυτού, δεν κακοποιείται (η χαμηλή αυτοεκτίμηση θεωρείται θηλυκό στερεοτυπικό χαρακτηριστικό).

Η παρούσα έρευνα, λοιπόν, έδειξε πως γυναίκες που υιοθετούν έστω και κάποια από τα ανδρόγυνα χαρακτηριστικά (αρσενικά, θηλυκά ή ουδέτερα), είναι λιγότερο ευάλωτες στην θυματοποίηση από τον σύντροφό τους. Αυτό φέρνει μια νέα προοπτική και προβληματισμό για την αναζήτηση περισσότερων στοιχείων που θα εμπλουτίσουν και θα επαυξήσουν την συγκεκριμένη άποψη και την στροφή της Κοινωνικής Πολιτικής του κράτους στην καταπολέμηση και εξαφάνιση αυτού του φαινομένου (της κακοποίησης) καθώς και την παρέμβαση σε πρωτοβάθμια εκπαίδευση όσον αφορά την έκφραση ανδρόγυνων χαρακτηριστικών από την παιδική ηλικία.

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Bem Sandra (1974). The measurement of psychological androgyny. Journal of Consulting and Clinical Psychology 42, 155-162.

Bem,S.L.(1981). Gender schema theory: A cognitive account of sex typing. Psychological Review, 88, 354–364

Dutton, D. G., Saunders, K., Starzomski, A., & Bartholomew, K. (1994). Intimacy anger and insecure attachment as precursors of abuse in intimate relationships. Journal of Applied Social Psychology, 24 (15), 1367-1386.

Tzamalouka, G., Parlalis, S., Soultatou, P. y Chliaoutakis J. (2007). Applying the concept of lifestyle in association with aggression and violence in Greek couples: Aggressive Behaviour. 33:73-85.

 

Share

Ελένη Βαρίκα: Η κληρονομιά που μας άφησαν οι παρίες

των Βασιάννα Κωνσταντοπούλου και Κωνσταντίνου Τσαλακού

Πώς προέκυψε το ενδιαφέρον σας για την έννοια του παρία; Με ποιο τρόπο συνδέεται με τα ευρύτερα θεωρητικά και ερευνητικά ερωτήματά σας;

Το ενδιαφέρον μου για την έννοια του παρία γεννήθηκε για πρώτη φορά στα μέσα της δεκαετίας του 1980, κατά τη διάρκεια μιας διεπιστημονικής έρευνας για τη διαμόρφωση της υποκειμενικότητας και τους όρους ανάδειξης σε δρώντα υποκείμενα  μιας ομάδας «σαινσιμονιστριών προλεταρίων» στη Γαλλία, της πρώτης ίσως αυτόνομης ομάδας με «φεμινιστική» σκέψη και πρακτική, όπως θα λέγαμε σήμερα. Στόχος μας ήταν τότε να διερευνήσουμε  τις διαφορετικές πορείες μέσα από τις οποίες άσημες γυναίκες, εργάτριες,  déclassées  – άτομα  που δεν μετράνε  και «κανονικά» δεν έχουν πρόσβαση στον αυτοπροσδιορισμό – διακόπτουν αυτήν την κανονικότητα και παίρνουν τον λόγο διεκδικώντας μια δική τους «αλήθεια» για τον κόσμο, για τις κοινωνικές σχέσεις, για τον εαυτό τους. Μια αλήθεια που διαφέρει όχι μόνο από εκείνη των ισχυρών, της αστικής τάξης, του κράτους αλλά και από εκείνη της κοινωνικής ομάδας στην οποία ανήκουν, όπως υπογραμμίζει λίγο αργότερα, το 1843, με εξαιρετική διορατικότητα και πάθος η Flora Tristan, στο γνωστό της σχόλιο για τη θέση της παρία, στο έργο της H Εργατική Ένωση.  Η χρήση του όρου «παρίας» στο πρώτο ενικό πρόσωπο και το εννοιολογικό πεδίο του μιάσματος, της περιφρόνησης, της υποβάθμισης σε μια ήσσονα ανθρωπότητα σηματοδοτούσαν τη δημόσια διατύπωση άφατων βιωμάτων αλλά και μιας  de facto  κατάστασης που δεν περιλαμβάνεται συνήθως σε έννοιες όπως «εργατική τάξη», «επαναστατικό υποκείμενο» κτλ. Έμοιαζε να μιλάει και για πηγές κοινωνικής συνείδησης, μορφές αντικαπιταλιστικής αντίστασης και δράσης που εμφανώς δεν αποτελούσαν μονοπώλιο όσων «παράγουν υπεραξία». Σε μια περίοδο, όπου κυριαρχούσε μια έντονα δομιστική οπτική, η δυνατότητα διερεύνησης αυτού του είδους των απροσδόκητων και ανοίκειων υποκειμενοποιήσεων ηχούσε  ενθαρρυντικά στα αυτιά όσων δεν είχαν σοβαρές αμφιβολίες για το αν η ιστορία γράφεται περισσότερο από τις τιμές των σιτηρών παρά από την απρόβλεπτη δράση και διάδραση των ανθρώπων.

Στον βαθμό που η μεταφορά του παρία σηματοδοτεί ένα «έλλειμμα» νοήματος, αν όχι και μια «αποτυχία» των κατηγοριών  με τις οποίες νοηματοδοτούμε και μελετάμε τις κοινωνικές σχέσεις, έχει το θεωρητικό προσόν να τραβά την προσοχή σε ό, τι έχει αφεθεί εκτός της έννοιας. Όχι ότι επιτρέπει να τα περιλάβουμε όλα εκ των προτέρων  – πράγμα αδύνατο και επικίνδυνο – αφού  όπως έλεγε  ο Σαββόπουλος «όσο  κι αν μετρώ κάτι περισσεύει»… Αλλά  αναγκάζει τη σκέψη να στοχαστεί περισσότερο ανοίγοντας τις αναλυτικές μας κατηγορίες και τις έννοιες σε νέες απρόβλεπτες καταστάσεις, σε ιστορίες και βιώματα λησμονημένα ή άκαιρα, για να τις επικαιροποιήσει και να είναι σε θέση  να χωρέσουν  τη  συστατική πολυμορφία και πολλαπλότητα όσων κάθε φορά αποτελούν αυτό που ο νέος Μαρξ ονόμαζε  «πάσχουσα ανθρωπότητα».

Μεταξύ δύο κόσμων

Η έρευνά σας ξεκινά από μια έμφαση στην πολυπλοκότητα των θέσεων και των βιωμάτων του παρία στη νεωτερικότητα που δεν μπορούν υπαχθούν σε έναν ιδεότυπο της αποκλεισμένης μορφής. Για ποιο λόγο αυτή η ανάγνωση είναι κρίσιμη για την κατανόηση των σύγχρονων μορφών αποκλεισμού;

Η έμφαση στην πολυπλοκότητα και την ποικιλομορφία των θέσεων και των βιωμάτων του παρία επιτρέπει, νομίζω, να αποδομήσουμε τους όρους με τους οποίους τίθεται το ζήτημα του αποκλεισμού. Το εβραϊκό, το γυναικείο, το μεταναστευτικό «ζήτημα», το «πρόβλημα» των μαύρων, των προσφύγων, των  Ρομά, των οροθετικών, των αστέγων κ.τ.λ διατυπώνουν ως προβληματικό όχι το καθεστώς εξαίρεσης, που επιβάλλεται από ένα κατά τα άλλα οικουμενικό σύστημα νομιμοποίησης, αλλά την ίδια την ύπαρξη του παρία  που βρίσκεται έτσι καθημερινά αντιμέτωπος με το ερώτημα που του απευθύνεται σιωπηρά: «πώς νοιώθει κάνεις όταν είναι πρόβλημα;».

Η ιστορική και κοινωνική ποικιλομορφία των σχέσεων εξουσίας, στις οποίες παραπέμπουν αυτά τα «ζητήματα», αποκαλύπτουν μια πολιτική λογική της νεωτερικότητας που συγκροτεί τις κατηγορίες αυτές ως παρίες με βάση ένα στερεοτυπικό ετεροπροδιορισμό της διαφοράς, η οποία δεν αποτελεί σχέση μεταξύ ετεροτήτων αλλά απόκλιση από τον κανόνα που ορίζεται κατ’ αντιπαράθεση  προς τον Άλλο. Η ανωτερότητα του «λευκού» δεν υπάρχει δίχως την κατωτερότητα  του «έγχρωμου», εκείνη του υπό εξαθλίωση Έλληνα δίχως την κατωτερότητα του Πακιστανού. Η πολιτική λογική της νεωτερικότητας  εισάγει, έτσι, μια νέα ιδιόμορφη σύνδεση ανάμεσα σε κοινωνικές σχέσεις, μορφές υποκειμενικότητας και ιστορίες αντίστασης διαφορετικής προέλευσης και φύσης με το να τις υπάγει στην ίδια  νομιμοποιητική λογική. Η κατανόηση της πολιτικής σημασίας ενός τέτοιου μορφώματος σήμερα είναι σημαντική για τη αυτο-συγκρότηση μιας συλλογικής αντίστασης και για τη δημοκρατική υπεράσπιση μιας νέας, δι-υποκειμενικής  αντίληψης για το τι είναι κοινό αγαθό.

Στο έργο σας, η μορφή του παρία βρίσκεται πάντοτε «στο μεταξύ δύο κόσμων», εντός και εκτός της πολιτικής κοινότητας, αναδεικνύοντας το χάσμα ανάμεσα στις διακηρύξεις περί ισότητας και την πραγματικότητα του αποκλεισμού. Ποια η πολιτική σημασία αυτής της οριακής εμπειρίας, ποιές προοπτικές χειραφέτησης και ποιες δυσκολίες αναδεικνύει;

Ναι, o παρίας είναι «εντός» στον βαθμό που ζει σε μια κοινωνία, όπου ισχύει ως αρχή το ένας νόμος για όλους, όπου δηλαδή η ιεραρχία δεν μπορεί να πει το όνομά της κι είναι αναγκασμένη να καλύπτεται από απατηλά προσχήματα. Αλλά και «εκτός» γιατί ο/η παρίας υποβάλλεται σε ένα καθεστώς εξαίρεσης, είτε αυτό είναι θεσμοθετημένο (όπως πχ στην περίπτωση  του απαρτχάιντ, των ξένων προσφύγων και των Ρομά στην Ευρώπη), είτε επιβάλλεται από αόρατους φραγμούς, είτε μέσα από πλατιά αποδεκτές πρακτικές εκφοβισμού και διωγμών που εφαρμόζονται σήμερα σε χώρες της Ευρώπης, όπως η Ουγγαρία και η Ελλάδα. Η οριακή αυτή εμπειρία ορίζει τον παρία ως εκπρόσωπο μιας ομοιογενούς περιφρονημένης ομάδας καθιστώντας αόρατη τόσο την ανθρώπινη ιδιότητα που συμμερίζεται με όλους τους άλλους, όσο και τη μοναδικότητά του που τον διαφοροποιεί από όλα τα άλλα άτομα.

Η άβολη  θέση «εντός-εκτός», στο «κατώφλι», όπως έγραφε η Woolf, ανοίγεται όμως και σε μια δυνατότητα κριτική που μετατρέπει την απόσταση  που  χωρίζει τους παρίες από την κοινωνία σε «τηλεσκοπική σκοπιά» (Αrendt), σε ένα  «αρχιμήδειο σημείο των κοινωνικών κανόνων» (Weber) που συναντάμε σε κοινωνικά στρώματα που «δεν υποτάσσονται στις κοινωνικές συμβάσεις», συχνά, μάλιστα, σε απλούς ανθρώπους που «δεν χρειάζονται καμιά πρωτοπορία να τους ψιθυρίζει τις απαντήσεις», όπως έγραφε ο Τζαμαϊκανός μαρξιστής C.R.L James. Η κριτική αυτή δυνατότητα δεν είναι, βέβαια, εγγενής στην καταπίεση. Είναι μάλλον ένα δώρο που κερδίζει ο παρίας, όταν δέχεται να μετατρέψει την οδύνη και την οργή της αδικίας που υφίσταται σε μια γενικευμένη απαίτηση  δικαιοσύνης, όχι για την ανθρωπότητα «εν γένει» αλλά για κάθε συγκεκριμένο άτομο. Αποτελεί πηγή μιας παγκόσμιας ανυπότακτης  παράδοσης που εμπνέει πολλά από τα σημερινά κοινωνικά κινήματα.

Δημοκρατία και μορφές αποκλεισμού

Μέσα από ποιους ιδιαίτερους μηχανισμούς οι δυτικές δημοκρατίες παράγουν διάφορες εκδοχές του σύγχρονου παρία;

Είναι δύσκολο να απαντήσει κανείς σύντομα. Θα επανέλθω μόνο σε μια από τις συστατικές διαστάσεις της κατάστασης του παρία: την αορατότητα της μεταχείρισης που υφίσταται και η οποία πουθενά δεν αναγνωρίζεται ως αδικία. Στον βαθμό που η θέση του δεν ανήκει στις διακρίσεις που  θεωρούνται νόμιμες σε μια δημοκρατία (όπως αυτές που θεμελιώνονται για παράδειγμα στην αξιοκρατία) και επειδή διασχίζει όλες τις τάξεις, υπάγεται συνήθως σε άλλες πιο αναγνωρισμένες κοινωνικές σχέσεις, οι οποίες καθιστούν αόρατες τις πραγματικές αιτίες του αποκλεισμού. Ο Εβραίος πρόσφυγας το 1936 ακούγεται πιο πειστικός ως Γερμανός αντιφασίστας, η λεσβία συνδικαλίστρια ως υπέρμαχος της ισότητας των φύλων  κ.τ.λ. Η ιστορική αδυναμία των κριτικών και επαναστατικών  παραδόσεων της νεωτερικότητας να αναγνωρίσουν και να καταγγείλουν τον σεξισμό, τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, την ομοφοβία είναι ενδεικτική. Ακόμη και η ειδική μνεία που έχει στόχο να υπενθυμίσει  με αθροιστικό τρόπο (και οι γυναίκες και οι ξένοι κτλ) ότι ο παρίας μέσα σε μια ομάδα έχει και αυτός δικαιώματα, γίνεται παραδόξως αντιληπτή όχι ως διεκδίκηση πλήρους  αποδοχής στην πολιτική κοινότητα αλλά ως ιδιαίτερο αίτημα αν όχι και υπεράσπιση  «ιδιαίτερων προνομίων». Η κοινωνική κατασκευή του/της παρία είναι, λοιπόν, ταυτόχρονα κοινωνική  κατασκευή του γενικού και του ειδικού. Υπάρχει, όμως, και μια άλλη αορατότητα που προκύπτει. Οι κοινωνικές επιστήμες, όπως υπογραμμίζει ο Βauman, συμβάλλουν στην αορατότητα. Η τάση τους να  προσεγγίζουν μιμητικά το αντικείμενό τους, «την κοινωνία έτσι  όπως είναι», ευθύνεται για  την «κοινωνική παραγωγή της ηθικής αδιαφορίας» και της «ηθικής αορατότητας».

Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο λόγος περί δικαιωμάτων και αποκλεισμού μοιάζει να διατυπώνεται από μια θέση εξωτερικότητας. Να διατηρεί, δηλαδή, μια απόσταση από την πραγματικότητα των αποκλεισμένων. Με ποιους τρόπους πιστεύετε ότι μπορεί να διαμορφωθεί ένας λόγος περί δικαιωμάτων και αλληλεγγύης που δεν θα υποκαθιστά τη φωνή των αποκλεισμένων αλλά θα συνδιαμορφώνεται από αυτήν;

Το πρόβλημα  είναι κι εδώ πρόβλημα  αυτοπροσδιορισμού και αυτοοργάνωσης. Η αναγνώριση ότι η μόνη δυνατή χειραφέτηση είναι η αυτοχειραφέτηση. Αν αυτό εμφανίζεται όλο και περισσότερο ως ένα βασικό διακύβευμα των πρόσφατων  κινημάτων (Οccupy, Guezi, αγανακτισμένων) σε μια εποχή αυξανόμενης ετερονομίας και αυταρχισμού, για τους σημερινούς παρίες είναι κυριολεκτικά θέμα ζωής και θανάτου. Όπως και για τους χθεσινούς. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η έννοια της vita activa και οι αναλύσεις  της Hannah  Arendt  περί  πολλαπλότητας, γράφτηκαν  στο φως των εμπειριών των απάτριδων και  άλλων παριών του μεσοπολέμου που κρίνονταν με βάση το χρώμα, τη φυλή, την εθνικότητα, στερημένοι από το δικαίωμα να πάρουν τον λόγο για να πουν ποιοι είναι και να συμμετάσχουν στη δημιουργία ενός κοινού κόσμου.

Η άσκηση αυτού  του δικαιώματος από τους ενδιαφερόμενους, η αντιμετώπιση τους ως αυτόνομων, πολιτικών δρώντων υποκειμένων και όχι ως αντικειμένων φιλανθρωπίας ή πολιτικής πελατείας είναι, νομίζω, προϋπόθεση κάθε μη πατερναλιστικής πολιτικής δικαιωμάτων, που έχει ως στόχο την  εκ νέου επινόηση ενός «κοινού κόσμου» (πράγμα που δε σημαίνει συναινετικού), που να περιλαμβάνει  όσους ζουν σε αυτόν τον τόπο και να τους να αναγνωρίζει το «δικαίωμα να έχουν δικαιώματα». Αυτή, νομίζω, είναι η κληρονομιά που μας έχουν αφήσει οι παρίες, τόσο οι παλιοί, θύματα των αυταρχικών (βίο) πολιτικών και του κοινωνικού δαρβινισμού του παλιού «δημοκρατικού» κράτους πρόνοιας αλλά και των «σοσιαλιστικών» παραδείσων, όσο και οι σημερινοί, θύματα ενός ανθρωποφάγου  νεοφιλελευθερισμού.

Μια τέτοια προοπτική θα συναντήσει ίσως δυσκολίες, αν πάρουμε υπόψη  μια ισχυρή παράδοση της Αριστεράς, που έχει κατά κάποιον τρόπο κρατήσει από την λογική του κράτους τον φόβο του πλήθους, της πολλαπλότητας. Αλλά σήμερα είναι ίσως πιο εύκολο να κατανοήσουμε ότι η πολλαπλότητα των προοπτικών δεν είναι αδυναμία ή ατέλεια που μπορεί να ξεπεραστεί αλλά η ίδια η συνθήκη του πολιτικού  γιατί γνωρίζουμε ότι το υποκείμενο της όποιας αλλαγής είναι άνθρωποι συγκεκριμένοι στον πληθυντικό και όχι «ο άνθρωπος».

Υπό συνθήκες κρίσης, ακραίας οικονομικής και κοινωνικής επισφάλειας πιστεύετε ότι η εμπειρία του παρία αποτελεί ένα γενικευμένο ενδεχόμενο;

Αν κρίνουμε από αυτά που συμβαίνουν γύρω μας αλλά και από άλλες περιοχές του πλανήτη, όπου οι πόλεμοι και οι συρράξεις τους δε θεωρούνται «παγκόσμιοι», όπως οι δικοί μας, ναι, νομίζω ότι η εμπειρία του παρία είναι δυνατόν να γενικευτεί υπό  συνθήκες ακραίας επισφάλειας. Το ζητούμενο είναι αν η «κρυφή παράδοση» του «ανυπότακτου παρία», όπως την ονόμασε η Arendt,  μια παράδοση δυο αιώνων, στην οποία οφείλουμε μερικά από τα πιο πολύτιμα κοσμήματα αντίστασης. ανυπακοής, αλληλεγγύης και χλεύης  της αυθαίρετης εξουσίας θα συνεχίσει κι αυτή. Αυτό δεν  το γνωρίζουμε. Αλλά αυτό το τελευταίο, σε κάποιο βαθμό εξαρτάται από όλους μας, από την πράξη μας.

Κατά πόσο πιστεύετε ότι η άνοδος ακροδεξιών κομμάτων και κινημάτων στην Ευρώπη συνδέεται με την απόπειρά τους να οικειοποιηθούν έναν λόγο περί καταπιεσμένων;

Τα ακροδεξιά κόμματα προσπαθούν, προφανώς, να οικειοποιηθούν έναν λόγο περί καταπιεσμένων και σε πολλές χώρες το καταφέρνουν. Το ζήτημα είναι, όμως, να δούμε γιατί αλλού το πετυχαίνουν και αλλού όχι. Γιατί ας πούμε στην Ισπανία, με δεκαετίες φαλαγγισμού, δεν βλέπουμε να αναπτύσσονται τέτοια μορφώματα όπως στην Ελλάδα, όπου υπάρχει μια αντιφασιστική παράδοση. Γιατί στις Σκανδιναβικές χώρες, όπου εθεωρούντο πρότυπα μιας ανοιχτής και «ανεκτικής» σοσιαλδημοκρατίας ο ρατσισμός κι η ακροδεξιά έχουν τόση επιτυχία; Γιατί στη Γαλλία, όπου η οικονομική κρίση δεν είναι ακόμη τόσο οξεία, όπως εδώ, ένα κόμμα ακροδεξιό, φασιστικής και νεοναζιστικής προέλευσης κινδυνεύει να κερδίσει τις εκλογές; Πως  να εξηγήσουμε ότι σε μια χώρα όπου – για πρώτη φορά, νομίζω, στην Ευρώπη –  φυλετικοποίησε δια νόμου μια κατηγορία, τους Τσιγγάνους, υπήρξε τόσο χλιαρή αντίσταση  στους διωγμούς και τους προπηλακισμούς τσιγγάνων και μάλιστα με ευρωπαϊκό διαβατήριο; Εδώ νομίζω ότι οι οικονομικές εξηγήσεις είναι χρήσιμες αλλά δεν αρκούν.

*Για την εισαγωγή του βιβλίου εδώ

Πηγή: Εποχή

 

Οι απόβλητοι του κόσμου. Μορφές του Παρία

 

Ελένη Βαρίκα

μετάφραση: Πάνος Αγγελόπουλος

επιμέλεια: Λουκάς Ρινόπουλος

 

Πλέθρον, 2013

224 σελ.

ISBN 978-960-348-215-4

 

Share

Αφορισμένα φιλιά

Φωτογραφία: poustiriot.blogspot.gr

του Ζακ Κωστόπουλου

Θεοφάνεια 2014. Πειραιάς: Την ώρα που ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ ρίχνει τον σταυρό, μια ομάδα lgbt ακτιβιστών και ακτιβιστριών αντάλλαξαν ομόφυλα φιλιά, κρατώντας rainbow σημαίες και μοιράζοντας flyer που έγραφε: «Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΜΑΡΤΙΑ #PoustiRiot», ως ένδειξη διαμαρτυρίας απέναντι στις ομοφοβικές δηλώσεις του Σεραφείμ.

Δεν ήμουν παρών στη δράση αυτή, το παρακολούθησα όπως και ο περισσότερος κόσμος μέσα από τα social media και τον σχετικό πανικό που ακολούθησε με δημοσιεύματα, αναρτήσεις και σχόλια που είτε επαινούσαν, είτε κατέκριναν την δράση.

Οι επικρίσεις μιας τέτοιας δράσης φυσικά και ήταν αναμενόμενες και στις περισσότερες των περιπτώσεων ούτε καν πρωτότυπες.

«Προκαλούν», «Βλέπουν και μικρά παιδιά», «Είναι άστοχη και άσχετη με τον χώρο και το μυστήριο», «Είναι ασέβεια προς την Εκκλησία»  και άλλα.

Α, όλα κι όλα, η αλήθεια να λέγεται: προκαλούν! Κι εγώ θυμάμαι μια φορά που είχα πάει στην ανάσταση, με το που πάει δώδεκα, αρχίσανε όλοι φιλιά, αγκαλιές και κακό. Η αλήθεια είναι πως ταράχτηκα! Έπρεπε όλοι να φιληθούν ταυτόχρονα, εκείνη την ώρα, μπροστά μου και να μου πετάνε στην μούρη το τι κάνουν στο κρεβάτι τους; Αμάν, φτάνει πια με τις ασέβειες, ε;

Ή μήπως όχι…

Ας τα πάρουμε όμως με την σειρά.

Καταρχήν, σοβαρά τώρα, εγώ δεν είδα τίποτα το προκλητικό και καμία ασέβεια. Το συμβάν έγινε σε δημόσιο χώρο και ήταν μια ειρηνική διαμαρτυρία απέναντι σε έναν Μητροπολίτη που με αφορμή το σύμφωνο συμβίωσης, απειλούσε με αφορισμούς τους βουλευτές και βουλευτίνες που θα το ψηφίσουν και περιέγραψε την ομοφυλοφιλία «ως παρά φύσιν εκτροπή η οποία δεν παρατηρείται ούτε στα ζώα» και είπε πως οι γκέι «συνδυάζουν τον δυναμισμό του άντρα με την μοχθηρία της γυναίκας», δίνοντας έτσι και ένα τόνο μισογυνισμού στο ομοφοβικό του παραλήρημα.

Αντίθετα, βρίσκω ιδιαίτερα προκλητικό εκπρόσωπος ενός θρησκευτικού δόγματος που ευαγγελίζεται την αγάπη, να επιδίδεται σε ρητορική μίσους θεωρώντας πως μπορεί να παρεμβαίνει σε θέματα που είναι πολιτικά και δεν αφορούν την εκκλησία, με το έτσι θέλω και χωρίς να έχει αντίλογο ή συνέπειες. Για να μην αναφέρω εδώ και τον αντιρατσιστικό νόμο που στο αρχικό του σχέδιο ήθελε τους ιεράρχες πάνω και πέρα από τον νόμο, έτσι ώστε να μην μπορούν να διωχθούν για ρητορική μίσους. Αλλά μάλλον αυτό δεν είναι της παρούσης. Άλλη φορά.

Όσο για τα παιδιά – αθώα αγγελούδια – θύματα της γκέι προπαγάνδας, που κινδυνεύουν να πάρουν το στραβό το δρόμο αν μας δουν να φιλιόμαστε, ένα έχω να πω: αν η σεξουαλική ταυτότητα είναι κάτι που μπορούμε να μεταλαμπαδεύσουμε, εμείς δε θα υπήρχαμε γιατί θα είχαμε πέσει θύματα της «στρέιτ προπαγάνδας».

Δεν καταλαβαίνω γιατί για τα «μικρά παιδιά που παρακολουθούν»  είναι προτιμότερο να διδάσκονται το μίσος. Θεωρώ σχεδόν εγκληματικό να διδάσκονται τα παιδιά τυφλή πίστη σε παπάδες, σαν τον Σεραφείμ καλή ώρα, που θα τους υπαγορεύουν ότι οφείλουν να μισούν οτιδήποτε το διαφορετικό, ξένο ή μακριά από τις κοινωνικές νόρμες. Γενικά είναι τουλάχιστον τραγικό να θεωρούμε «φυσιολογική» την τυφλή πίστη και όχι την αγάπη. Γιατί ένα φιλί ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, δεν είναι τίποτα άλλο από αγάπη. Και στο κάτω κάτω, είναι προτιμότερο να δηλητηριάζονται τα παιδιά με μίσος από το να δουν ένα ομόφυλο φιλί; Να δουν ότι υπάρχουν και αυτά τα ζευγάρια, υπάρχει και αυτή η αγάπη και έχει χώρο να εκφράζεται δημόσια;

Άσε που κανείς δεν σκέφτεται ότι ανάμεσα στα παιδιά που παρακολουθούν, σίγουρα υπάρχουν και κάποια που μπορεί να έχουν διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα ή ταυτότητα φύλου. Και ενώ αποζητούν αποδοχή και αγάπη, θα ακούν τον κάθε Σεραφείμ να τα αποκαλεί ανώμαλα, ανάξια αγάπης και σεβασμού, καταστρέφοντας (ίσως και ανεπανόρθωτα) την αυτοεκτίμηση τους και πείθοντας τα πως είναι λάθη της φύσης. Θα άφηνες έναν υποβολέα να λέει στο παιδί σου ότι είναι ανώμαλο και ότι θα καεί στην κόλαση; Εγώ όχι.

Πάνε σχεδόν 40 χρόνια από όταν η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρία αφαίρεσε από τον κατάλογο των ψυχικών διαταραχών την ομοφυλοφιλία (το 1973), κάτι που το 1990 ασπάστηκε και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Παρόλα αυτά, στο ξημέρωμα του 2014, ο μεσαίωνας βασιλεύει στην Ελλάδα. Και όπως πάντα, στον σκοταδισμό πρωταγωνιστής είναι η εκκλησία. Στην Ελλάδα της κρίσης, της κοινωνικοπολιτικής κρίσης, η συνολική και η συλλογική χειραφέτηση δείχνει να’ ναι μονόδρομος. Ας χωνέψουμε λοιπόν σαν κοινωνία ότι τα lgbt άτομα δεν είμαστε ούτε άρρωστες, ούτε ανώμαλοι, ούτε ψυχικά διαταραγμένοι, αλλά ισότιμα μέλη της και ενεργοί πολίτες και πολίτισσες, που θα έπρεπε να έχουμε τα ίδια δικαιώματα με όλες και όλους.

Προς αυτή την κατεύθυνση λοιπόν κινούνται τέτοιου είδους δράσεις. Δράσεις που διεκδικούν την ορατότητα, την ισότητα. Δράσεις αντίδρασης στο σκοτάδι και την μισαλλοδοξία, δράσεις αγάπης.

Έτσι λοιπόν, αν θεωρείς ένα φιλί ανώμαλο, αν θεωρείς τα lgbt άτομα άρρωστα και ανάξια σεβασμού και αγάπης, αν διδάσκεις πως επειδή είμαι γκέι είμαι λιγότερο από άνθρωπος, με προκαλείς. Και εφόσον με προκαλείς θα αντιδράσω. Και κάθε τέτοια ειρηνική αντίδραση που διεκδικεί την ορατότητά μας και την ισότητα μόνο μπράβο αξίζει.

Ας πούμε λοιπόν ναι στα φιλιά και όχι στο μίσος.

Πηγή: tvxs

 

Share

Ισπανία: Σχέδιο νόμου για τον περιορισμό των Αμβλώσεων

Οι γυναίκες αντιστέκονται σε όλη την Ευρώπη

Θύελλα έχει προκαλέσει στην Ισπανία και στην Ευρώπη γενικότερα, η πρόθεση της δεξιάς κυβέρνησης Ραχόι να περιορίσει το δικαίωμα στην έκτρωση. Φεμινιστικές συλλογικότητες και αριστερές οργανώσεις εδώ και καιρό διενεργούν καμπάνιες για το (αυτονόητο) δικαίωμα στην επιλογή και καλούν σε φεμινιστική επαγρύπνηση για το ενδεχόμενο η κυβέρνηση να προχωρήσει στην κατάθεση του νομοσχεδίου στη βουλή. Ήδη έχουν γίνει μαζικές δημόσιες διαμαρτυρίες σε διάφορες πόλεις της Ισπανίας, αλλά και σε πόλεις τις Ευρώπης, όπως στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες, οργανωμένες από αλληλέγγυες φεμινιστικές συλλογικότητες κάθε είδους καθώς και από αριστερά κόμματα.

Δημοσιεύουμε σήμερα τρία κείμενα πολιτικών οργανώσεων για το ζήτημα αυτό, το πρώτο και εκτενέστερο της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς της Ισπανίας, το δεύτερο από στελέχη του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και το τρίτο από το Κομμουνιστικό Κόμμα (Πολιτική Επιτροπή) της Βαλλονίας-Βρυξελλών. Θα επανέλθουμε στο ζήτημα σύντομα. Να παρατηρήσουμε μόνο ότι δυστυχώς η τάση για απαγόρευση της έκτρωσης δεν έρχεται μόνο από δεξιά κόμματα. Στη λατινική Αμερική έχουμε δυσάρεστες εκπλήξεις, στον Ισημερινό από το κυβερνόν προοδευτικό κόμμα, με επικεφαλής τον Κορέα, παλιότερα το ίδιο από το κόμμα των Σαντινίστας στη Νικαράγουα, ενώ και στην Ευρώπη έχουμε πάντα την αντίρρηση του ιρλανδικού Δημοκρατικού Κόμματος στη νομιμοποίηση της έκτρωσης. Συνεπώς, το θέμα δεν μπορεί μόνο να συνδεθεί με δεξιές πολιτικές, έχει τη δική του αυτονομία. Πεδίο δόξης λαμπρό για το φεμινιστικό κίνημα, που κάποιες και κάποιοι λένε ότι είναι πλέον αναχρονιστικό και περιττό. Δυστυχώς, χρειάζεται να αγωνίζεται ακόμα και για τα πιο βασικά δικαιώματα, πολλά από τα οποία έρχονται και επανέρχονται στην επικαιρότητα.

 

Ισπανική οργάνωση Αντικαπιταλιστική Αριστερά

Δικό μας  το σώμα, δική μας η απόφαση.

Εξ’αρχής οφείλουμε να εξηγήσουμε ποια είναι η βάση της αντιπαράθεσης. Για μια ακόμα φορά η εκκλησία και οι συντηρητικοί παράγοντες ενοχοποιούν εμάς τις γυναίκες οι οποίες κάνουμε χρήση του δικαιώματός μας στην ελευθερία και μας αντιμετωπίζουν σαν εγκληματίες. Το ζήτημα δεν έγκειται στο πότε ξεκινάει η ζωή. Αναφορικά με αυτό, η επιστήμη έχει περισσότερα να πει από την εκκλησία.

Αυτοί δεν υπερασπίζονται τη ζωή. Αδιαφορούν για τις γυναίκες, οι οποίες πεθαίνουν εξαιτίας των παράνομων αμβλώσεων, για εκείνες που δεν τους επιτρέπεται να μείνουν έγκυες επειδή δεν έχουν εργασία, ούτε δικαίωμα στην εκπαίδευση, στην υγεία, σε μια κατοικία, σε μια αξιοπρεπή ζωή για όσες έχουν ήδη γεννηθεί. Σιωπούν απέναντι στις πολιτικές της λιτότητας και της κατακρεούργησης των κοινωνικών κατακτήσεων. Δεν είναι η ζωή αυτό που τους απασχολεί, αλλά ο έλεγχος πάνω στο σώμα της γυναίκας και την ικανότητά της να αναπαράγεται. Το όλο ζήτημα σχετίζεται με το βασικό ερώτημα, που αφορά στο δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει για το σώμα και τη σεξουαλικότητά της. Επίσης αφορά στην επανακαθιέρωση των παραδοσιακών ρόλων σύμφωνα με τους οποίους η γυναίκα πρέπει να είναι ταπεινή και την επιβολή ενός μοντέλου σεξουαλικότητας απόλυτα συνυφασμένης με την αναπαραγωγή, και προσδιορίζεται αποκλειστικά ως ετεροσεξουαλικότητα.

Δεν θέλουμε να πάμε προς τα πίσω, αλλά ούτε και να συνεχιστεί η κατάσταση ως έχει

Το Λαϊκό Κόμμα μας απειλεί με έναν καινούριο νόμο, η πρόταση του οποίου προέρχεται από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και όχι από το Υπουργείο Υγείας, ο οποίος θα μείωνε το νόμιμο χρονικό διάστημα της άμβλωσης των 14 εβδομάδων και θα εγκαθίδρυε ένα σύστημα προϋποθέσεων πιο αυστηρό από αυτό που ίσχυε σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο του 1985. Ως αποτέλεσμά του, υπάρχει μια κατάσταση μερικής ποινικοποίησης της άμβλωσης. Η σοσιαλιστική κυβέρνηση του PSOE είχε κάνει κάποια βήματα μπροστά, αλλά δεν είχε τολμήσει να αντιπαρατεθεί μετωπικά με την εκκλησία, ή να σπάσει με την λογική της ιδιωτικοποίησης της υγείας..

  • 98% των αμβλώσεων πραγματοποιούνται εκτός δημόσιων νοσοκομείων, σε οργανωμένες ιδιωτικές κλινικές. Σε ορισμένες Αυτόνομες Κοινότητες δεν εφαρμόζεται η πρακτική της άμβλωσης, ενώ σε άλλες οι γυναίκες πληρώνουν αλλά πρέπει να κάνουν την έκτρωση σε άλλο κέντρο υγείας, σε μια άλλη πόλη, μυστικά, σαν να ήταν έγκλημα..
  • Μετά την επίσκεψη στο γιατρό η γυναίκα φεύγει έχοντας ένα περιθώριο τριών ημερών προκειμένου να σκεφτεί και ένα φάκελο με πληροφορίες καθόλου αμερόληπτες (οικονομικές διευκολύνσεις, υιοθεσία). Αμφισβητείται η απόφαση της γυναίκας σαν να είμαστε όντα υστερικά και παρορμητικά, ανίκανες να αποφασίσουμε μόνες.
  • Δεν υπάρχει δωρεάν πρόσβαση σε αντισυλληπτικά. Η πρόληψη, όμως, είναι θεμελιώδης. Είναι ένα αναφαίρετο δικαίωμα.
  • Ούτε υπάρχει ξπλέον μια αποτελεσματική σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, που να ανταποκρίνεται σε πραγματικές καταστάσεις. Η μοναδική πληροφόρηση που δίδεται είναι για τα Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα και τις βιολογικές πτυχές της αναπαραγωγής. Η σεξουαλικότητα, όμως, είναι μέρος της προσωπικής μας ταυτότητας και σημαίνει πολλά περισσότερα από την αναπαραγωγή.
  • Πολλοί από τους γιατρούς που δηλώνουν «αντιρρησίες συνείδησης», κάνουν εκτρώσεις ιδιωτικά. Η ηθική περνάει σε δεύτερη μοίρα, όταν υπάρχει συμφέρον προς εμπορευματοποίηση. Για τις γυναίκες που δεν έχουν τα μέσα, επιβάλλεται μια παράλογη ηθική που τιμωρεί κάθε τι που δεν χωράει στους περιοριστικούς ορισμούς της σεξουαλικότητας, της οικογένειας κ.λπ.
  • Περικοπές στην παιδεία και την κοινωνική πρόνοια, στα εξαρτώμενα άτομα, απολύσεις, εξώσεις και λοιπά περιορίζουν τα δικαιώματά μας απ’όλες τις απόψεις. Περικοπές και μέτρα που επηρεάζουν περισσότερο τις γυναίκες, επειδή είναι αυτές που βρίσκονται εξ’αρχής σε μειονεκτική θέση και επωφελούνται κυρίως από τις κοινωνικές υπηρεσίες. 

Νέος νόμος του Λαϊκού Κόμματος – νέο σφίξιμο της βίδας 

Το Λαϊκό Κόμμα απειλεί να ξαναποινικοποιήσει την επιλογή της γυναίκας όσον αφορά τη μητρότητα, την οποία θέλουν να μας επιβάλουν αναγκαστικά, εκτός εάν μπορούμε να αποδείξουμε ότι βιασθήκαμε ή διατρέχουμε σοβαρό σωματικό κίνδυνο, καταδικάζοντας σε θάνατο όποια γυναίκα δεν μπορεί να ταξιδέψει στο Λονδίνο για να κάνει  άμβλωση. Παριστάνοντας τους κηδεμόνες στις νεαρότερες, τις θεωρούν ικανές για να γίνουν μητέρες, όχι όμως για να αποφασίσουν μόνες τους, όπως μπορούν για οποιαδήποτε άλλη χειρουργική επέμβαση.

Η νέα αυτή επίθεση δεν διαφέρει από τα άλλα μέτρα που μας επιβάλλουν αυτήν την περίοδο: οι περικοπές, οι απολύσεις, η αβεβαιότητα αποτελούν μέρος της ίδιας λογικής. Ο καπιταλισμός επιδιώκει καθολικό έλεγχο στα σώματά μας, ώστε να επιβιώσει  και να βγει από αυτήν την κρίση  και με αυτόν τον τρόπο επωφελείται από τη θέση της γυναίκας στην αγορά εργασίας, δημιουργώντας μεγαλύτερη αβεβαιότητα στον εργασιακό τομέα, επεκτείνοντας αυτήν την αβεβαιότητα σε όλη την εργατική τάξη, επιφορτίζοντας έτσι τις γυναίκες με τη φροντίδα του σπιτιού, των παιδιών, των ασθενών και των ηλικιωμένων. Την ίδια στιγμή συνεχίζονται οι περικοπές στο δημόσιο τομέα και μεγαλώνει η αβεβαιότητα όσον αφορά τις συνθήκες ζωής για τις γυναίκες και για όλους γενικά.

Ο νέος νόμος αποτελεί ένα ακόμα σφίξιμο της βίδας, καθώς το δικαίωμα στην επιλογή αποτελεί μέρος των δικαιωμάτων και των κοινωνικών κατακτήσεων, εργατικών και πολιτικών, που εμποδίζουν τα κέρδη του κεφαλαίου και γι’ αυτό θέλουν να τα καταλύσουν.  Όσες μαχόμαστε και αντιστεκόμαστε μέρα με τη μέρα για να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπειά μας, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε τη σοβαρότητα του θέματος. Πρέπει να κάνουμε δική μας αυτήν τη φεμινιστική εκστρατεία για το δικαίωμά μας να αποφασίζουμε, βγαίνοντας στους δρόμους με το σύνθημα: ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΑΜΒΛΩΣΗ!

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΡΟΤΑΣΗ: ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΙΚΑ ΚΑΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ/ΟΛΟΥΣ.

  • Δικαίωμα στον αυτοκαθορισμό όσον αφορά το σώμα μας και τη σεξουαλικότητά μας. Χωρίς παρεμβάσεις ούτε του κράτους ούτε της εκκλησίας. Αναγνώριση της ικανότητάς μας να αποφασίζουμε εάν θα γίνουμε μητέρες ή όχι, και πότε, χωρίς κηδεμονίες, διωρίες για να σκεφτούμε και ανεξαρτήτως ορίου ηλικίας.
  • Αποποινικοποίηση της άμβλωσης. Να αφαιρεθεί από τον ποινικό κώδικα το αδίκημα της άμβλωσης. Το να αποφασίζουμε έιναι δικαιωμά μας και όχι αδίκημα.
  • Ελεύθερη και δωρεάν άμβλωση. Να τερματιστεί το πάρτι με τις ιδιωτικές κλινικές. Πρόσβαση στη διακοπή της κύησης στα δημόσια νοσοκομεία για όλες.
  • Δωρεάν πρόσβαση στα αντισυλληπτικά.  Στα κέντρα εκπαίδευσης, στα κέντρα υγείας, στις δημόσιες υπηρεσίες.
  • Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Για να απολαμβάνουμε τη σεξουαλικότητά μας χωρίς κινδύνους, με αυτονομία και υπευθυνότητα. Η απόλαυση δεν είναι αμαρτία.
  • Δικαίωμα στην αναπαραγωγή για όλες. Να αρθεί η απαγόρευση για υποβοηθούμενη αναπαραγωγή σε γυναίκες μόνες και λεσβίες. Δεν υπάρχει ένα μόνο μοντέλο οικογένειας.
  • Υπεράσπιση της ζωής απέναντι στην λιτότητα και την αβεβαιότητα. Οι ζωές μας αξίζουν περισσότερο από τα συμφέροντά τους.

19 Δεκεμβρίου 2013

 

Από το Γαλλικό Κ.Κ.

Οι Ισπανίδες πρέπει να έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν: ΟΧΙ στην υποχώρηση του δικαιώματος για εθελοντική διακοπή κύησης!

Η ισπανική κυβέρνηση επανέρχεται στο δικαίωμα της έκτρωσης. Αυτό αποτελεί μια παραχώρηση στην Εκκλησία και στην πιο συντηρητική δεξιά, και μια τρομερή οπισθοδρόμηση.

Αυτή η πρόταση του συντηρητικού Μαριάνο Ραχόι, που βλέπει το φως της μέρας πριν τα Χριστούγεννα, υπάρχει κίνδυνος να γίνει αποδεκτή από το Κοινοβούλιο αφού το Λαϊκό Κόμμα είναι πλειοψηφία.

Αν αυτός ο νόμος ψηφιζόταν, θα έθετε καθαρά υπό αμφισβήτηση το δικαίωμα στην έκτρωση που κατακτήθηκε με μεγάλους αγώνες στην Ισπανία και θα ενέτασσε τη χώρα αυτή μεταξύ των πιο περιοριστικών στην Ευρώπη γι’ αυτόν τον τομέα.

Οι φεμινιστικές οργανώσεις και τα κόμματα της αριστεράς κινητοποιούνται ενάντια σ’ αυτό το σχέδιο που είναι το πιο συντηρητικό από το τέλος της δικτατορίας, από τότε, δηλαδή, που η διακοπή της κύησης ήταν καθαρά και απλά απαγορευμένη.

Θέλουμε να τους διαβεβαιώσουμε για την υποστήριξή μας. Καταδικάζουμε, με τη μεγαλύτερη δύναμη, αυτήν την αμφισβήτηση ενός θεμελιώδους δικαιώματος, που είναι δυνατότητα ελευθερίας για τις γυναίκες, να διαλέγουν αν θα κάνουν ή όχι παιδί, και τη στιγμή που θα γίνουν μητέρες.

Είναι πολύ ενδεικτικό να βλέπουμε παντού στην Ευρώπη άνοδο των φονταμενταλισμών, που επιδιώκουν μια ολομέτωπη επίθεση ενάντια στην ελευθερία και την αυτονομία των γυναικών.

Το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα καλεί τους δημοράτες και τις δημοκράτισσες όλων των χωρών της Ευρώπης να εκφράσουν την αντίθεσή τους ενάντια σ’ αυτό το σχέδιο νόμου και την αλληλεγγύη τους προς τις γυναίκες και τους άνδρες της Ισπανίας που υποστηρίζουν το δικαίωμα στην έκτρωση.

Laurence Cohen, Εθνιή υπεύθυνη του Γαλλικού ΚΚ για τα « Δικαιώματα των γυναικών/φεμινισμό»

Gilles Garnier, Εθνικός υπεύθυνος « Ευρώπης » του Γαλλικού ΚΚ και μέλους της ηγεσίας του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς

Anne Sabourin, μέλος της ηγεσίας του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς .

 

Το Κομμουνιστικό Κόμμα (Πολιτική Επιτροπή) της Βαλλονίας-Βρυξελλών

Πίσω στον Φρανκισμό – Πίσω στην παρανομία

Η πατριαρχία δεν ανέχεται ένα σημαντικό τμήμα της Ανθρωπότητας να της ξεφύγει. Η Εκκλησία, οποιαδήποτε Εκκλησία, δεν ανέχεται ένα τμήμα των πιστών της να αυτοπροσδιορίζουν τη ζωή τους.

Το 1936, η Federica Montseny Mañé, Γραμματέας της Υγείας στην Πρώτη Ισπανική Δημοκρατία, προωθεί μια συμφωνία για έναν αρχικό νόμο για την αποποινικοποίηση της έκτρωσης. Αμέσως μετά την ανάληψη της εξουαίας από τον Φράνκο, η εθελοντική διακοπή κύησης απαγορεύεται. Μετά την επιστροφή στη δημοκρατία, οι γυναικείες οργανώσεις, μετά από μεγάλο αγώνα, κερδίζουν το δικαίωμα στην έκτρωση.

Δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση του Ραχόι θέτει αυτό το θέμα προς συζήτηση ακριβώς πριν τα Χριστούγεννα. Αυτό το μέτρο θα είναι, για τις γυναίκες, μια επιστροφή στην παρανομία με όλους τους κινδύνους για την υγεία τους που αυτό συνεπάγεται, σε μια στιγμή όπου οι νέοι άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη χώρα για να αναζητήσουν εργασία, αφού το 65% από αυτούς δεν βρίσκει εργασία στην Ισπανία.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα (Πολιτική Επιτροπή) της Βαλλονίας-Βρυξελλών, διαμαρτύρεται ενάντια σ’ αυτό το μέτρο, καταδικάζει την αμφισβήτηση αυτού του θεμελιώδους δικαιώματος, αυτή την υπονόμευση της ελευθερίας των γυναικών να επιλέξουν αν θα κάνουν ή δεν θα κάνουν παιδί και τη στιγμή της κύησής τους, και καλεί σε αλληλεγγύη τους δημοκράτες και τις δημοκράτισσες, από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.

23 Δεκεμβρίου 2013

 

μετάφραση: Σοφία Γκίνη, Σίσσυ Βωβού, Δήμητρα Σπανού

 

 

Share

Για μια πραγματικά χαρμόσυνη χρονιά

της Ρένας Δούρου*

Με «χαρμόσυνα» νέα ξεκίνησε η νέα χρονιά. Είκοσι πέντε ευρώ για την εισαγωγή σε δημόσιο νοσοκομείο, ένα ευρώ ανά συνταγή τα φάρμακα ενώ την ίδια στιγμή γινόταν γνωστό ότι ένας καρκινοπαθής άνεργος συμπολίτης μας έχανε την μάχη για τη ζωή, καθότι ανασφάλιστος και αδυνατών να ακολουθήσει θεραπευτική αγωγή. Αυτό κατήγγειλε το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού… Στην ίδια κατηγορία, εκείνη των εν δυνάμει μελλοθάνατων, και χιλιάδες άλλοι, ανασφάλιστοι, που δεν έχουν τη δυνατότητα πρόσβασης σε περίθαλψη, φάρμακα, θεραπεία. Μεταξύ τους βέβαια ξεχωρίζουν οι γυναίκες – τα πολλαπλά θύματα της κρίσης, καθώς είναι αναγκασμένες να την αντιμετωπίσουν παράλληλα σε δύο επίπεδα. Εργασιακό: οι εργαζόμενες βρίσκονται σε ακόμη μειονεκτικότερη θέση από απόψεως απολαβών, συνθηκών εργασίας, σε σχέση με την προ κρίσης περίοδο, καθώς το χάσμα σε σχέση με τους άνδρες, βαθαίνει με τη συρρίκνωση των μισθών ενώ η ανεργία τις πλήττει περισσότερο. Κοινωνικό: προωθούνται τα πατριαρχικά πρότυπα περί της επιστροφής της γυναίκας στη «θέση της», δηλαδή την οικογενειακή εστία υπό την εξουσία του πατέρα, αδελφού, συζύγου, με αποκλειστική ενασχόληση «τα του οίκου», την ανατροφή των παιδιών και τη φροντίδα της οικογένειας. Και ας μην διαφεύγει της προσοχής ότι στον «οίκο», στην οικογένεια έχει επιστρέψει και η ανδρική βία, ως απόρροια της υψηλής ανεργίας και των πολλαπλών αδιεξόδων που αυτή προκαλεί.

Στο σπιράλ της κρίσης, που είναι ακόμη σε εξέλιξη παρά τις δηλώσεις για «έξοδο από το τούνελ», για το ότι «αφήσαμε τα δυσκολότερα πίσω μας» ή για το ότι «δεν χρειαζόμαστε κάθε μήνα δανεικά», που αράδιασε προκλητικά στο πρωτοχρονιάτικο διάγγελμά του ο πρωθυπουργός, οι γυναίκες – οι εργαζόμενες, οι νέες, οι άνεργες, οι μητέρες, οι επιστημόνισσες, οι αγρότισσες -, βρίσκονται σε δεινή θέση, βιώνοντας πολλαπλασιαστικά τις συνέπειές της.

Οι εργαζόμενες βλέπουν τους μισθούς τους να συρρικνώνονται. Το ίδιο και τις συντάξεις τους, οι συνταξιούχες.

Οι νέες κι ειδικά οι διπλωματούχες βλέπουν την εργασία ως άπιαστο όνειρο και όσες έχουν δυνατότητα, ετοιμάζονται να μεταναστεύσουν.

Εκείνες που σκέφτονται να αποκτήσουν παιδί, το αναβάλλουν γιατί δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα για τα στοιχειώδη.

Το ενδιαφέρον είναι ότι πλέον αυτή η μοίρα παίρνει διαστάσεις. Σε όλο και περισσότερες χώρες της ΕΕ πλήττονται, με το πρόσχημα της κρίσης, τα δικαιώματα των γυναικών.

Έτσι στην Ισπανία προωθείται πλέον νέος νόμος περιορισμού των αμβλώσεων, σε περιπτώσεις βιασμού και απειλής της υγείας της εγκύου. Ενώ στην Ιταλία το 80% των γυναικολόγων αρνούνται να κάνουν άμβλωση επικαλούμενοι το δικαίωμα συνειδησιακής άρνησης… Την ίδια στιγμή μισθοί και συντάξεις παίρνουν την κάτω βόλτα – στη Γαλλία π.χ. η μέση ετήσια διαφορά των απολαβών μεταξύ ανδρών και γυναικών έχει φθάσει τα 446 ευρώ – μισός ελάχιστος μισθός δηλαδή. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, οι ανισότητες βαθαίνουν, η φτώχεια επεκτείνεται, η ανεργία αυξάνεται αλματωδώς.

Οι Ελληνίδες δεν είναι πλέον η εξαίρεση του κανόνα. Αλλά ο ίδιος ο κανόνας.

Οι κανόνες όμως φτιάχτηκαν για να παραβιάζονται – αυτός είναι ο νόμος των πραγμάτων. Και τον Μάιο στις ευρωεκλογές θα έχουμε την ευκαιρία να στείλουμε ηχηρό μήνυμα στην ευρωπαϊκή ελίτ για το πώς θέλουμε μια νέα κατάσταση πραγμάτων. Με νέους όρους. Γιατί οι ανισότητες, η φτώχεια, η ανεργία δεν αποτελούν νομοτέλειες. Αλλά είναι αποτέλεσμα εφαρμογής συγκεκριμένων, μονεταριστικών, νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Πολιτικών που ανατρέπονται. Και θα ανατραπούν με συνειδητή φεμινιστική αριστερή δράση. Για να γίνει το 2014 πραγματική χαρμόσυνη χρονιά…

*Η Ρένα Δούρου είναι βουλεύτρια ΣΥΡΙΖΑ, Β΄Αθήνων

 

Share

Καλά νέα για τις κρατούμενες οροθετικές στη Θήβα

της Σίσσυς Βωβού

Μετά την καταγγελία φυλακισμένων οροθετικών γυναικών στη Θήβα προς μέλη της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για τις συνθήκες κράτησης και φροντίδα υγείας, υπάρχουν θετικές εξελίξεις. Αποφυλακισθείσες πρώην κρατούμενες δηλώνουν ότι η καταγγελία τελικά έπιασε τόπο, σύντομα άρχισαν να έρχονται γιατροί στη φυλακή ή να πηγαίνουν τις γυναίκες σε νοσοκομεία, αργότερα τους πήγαν θερμοσίφωνα για ζεστό νερό όπως ζητούσαν, καλοριφέρ για τη θέρμανσή τους και βελτιώθηκε το φαγητό.

Κάποια στελέχη της διεύθυνσης αντιμετώπισαν αρχικά την καταγγελία με αυταρχισμό, σύντομα όμως, όταν φάνηκε η έκταση που πήρε, άλλαξαν στάση. Για τις κρατούμενες αυτές ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα η δικηγόρος Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα, η οποία επικοινώνησε με την πρωτοβουλία μας μόλις έμαθε την κατάσταση ώστε να την φέρουμε σε επαφή.

Σημειώνουμε ότι το θέμα έφτασε και στη Βουλή, όπου εντάχθηκε σε ερώτηση βουλεύτριας/βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ Βασιλικής Κατριβάνου, Τάσου Κουράκη και Ανδρέα Ξανθού με αριθμό πρωτοκόλλου κατάθεσης 2925/21.10.2013 και υπό τον τίτλο «Ελλιπής ή και ανύπαρκτη η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των κρατουμένων» και όπου αναφέρεται μεταξύ άλλων:

«Πεντακόσιες περίπου φυλακισμένες γυναίκες από 16 έως 85 ετών και 19 παιδιά έως τριών ετών βρίσκονται παρανόμως χωρίς γιατρό στις Γυναικείες Φυλακές Θήβας, ενώ οι ανάγκες για φάρμακα και είδη υγιεινής και καθαριότητας είναι τεράστιες.

Επιπλέον σοβαρές καταγγελίες έχουν γίνει από τις επτά οροθετικές γυναίκες, οι οποίες κρατούνταν στις φυλακές Κορυδαλλού και στις αρχές Σεπτεμβρίου μεταφέρθηκαν στις φυλακές Θήβας, για πλήρη εγκατάλειψή τους ως προς την ιατρική και φαρμακευτική τους περίθαλψη.»

 

Διαβάστε ακόμα

Καταγγελία – έκκληση για τις φυλακισμένες οροθετικές Θήβας

 

Share

Φυλακισμένες μητέρες ανηλίκων: Σταμάτη – Οσμάνογλου σημειώσατε 1

της Σίσσυς Βωβού

Καθημερινές είναι οι δημοσιεύσεις στα μίντια για την κατάσταση της υγείας της κυρίας Βίκυ Σταμάτη, η οποία έχει καταδικαστεί για 12 χρόνια ως αποδέκτρια προϊόντων εγκλήματος και συνένοχη στο ξέπλυμα μαύρου χρήματος, στην υπόθεση για τις παχυλές και αμέτρητες μίζες που έπαιρνε ο σύζυγός της Άκης Τσοχατζόπουλος.

Μπαίνει λοιπόν το ερώτημα και το αίτημα για διακοπή κράτησης της κυρίας Σταμάτη, γιατί έχει αυτοκτονικό ιδεασμό, αρνείται να φάει και καταγγέλλει την αποκοπή της από το ανήλικο παιδί της.

Πίσω από τη δημοσιότητα την οποία απολαμβάνει η διάσημη σύζυγος, όμως, υπάρχει η αφάνεια εκατοντάδων γυναικών με ανήλικα τέκνα, που βρίσκονται έγκλειστες στις ελληνικές φυλακές. Γυναικών που επίσης διεκδικούν την διακοπή της κράτησής τους επειδή έχουν ανήλικα τέκνα, όμως δεν αρνούνται να φάνε, ενώ κάποιες δουλεύουν στις εργασίες της φυλακής για να μειώσουν την ποινή τους.

Πολλές από αυτές είναι μέσα γιατί σκότωσαν τον σύζυγό τους σε κατάσταση άμυνας, όπως η γνωστή σε εμάς Σανιέ Οσμάνογλου, την οποία έχουμε στηρίξει δικαστικά με συλλογή χρημάτων για να κάνει προσφυγή στον Άρειο Πάγο εναντίον της ποινής της. Ο Άρειος Πάγος, όμως, έβγαλε την απορριπτική του απόφαση σε χρόνο ρεκόρ για να βρεθεί ξανά μέσα η άτυχη πάμφτωχη, αγράμματη, πολυβασανισμένη τσιγγάνα με τα οχτώ παιδιά, όλα ανήλικα κατά την τέλεση της πράξης της το 2003 και τρία ακόμα ανήλικα σήμερα.

Οποία διαφορά μεταχείρισης, διαφορά ενδιαφέροντος, ταξική τελικά αντιμετώπιση της φυλακισμένης μάνας ανήλικων παιδιών! Και αν η Σανιέ Οσμάνογλου και οι άλλες μητέρες ανηλίκων μέσα στις ελληνικές φυλακές αρνηθούν να φάνε, κάνουν απεργία πείνας, έχουν αυτοκτονικό ιδεασμό, ποιά μίντια θα διαθέσουν τον πολύτιμο χρόνο και χώρο τους για να ενημερώσουν; Ελάχιστα μίντια θα θεωρήσουν ένα τέτοιο θέμα ως άξιο δημοσιοποίησης και μια τέτοια ενέργεια ως άξια να προκαλέσει την αλληλεγγύη της κοινωνίας. Ευτυχώς που υπάρχουν οι επιτροπές και πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που διαθέτουν και θα διαθέσουν το χρόνο τους για τη στήριξη τέτοιων γυναικών σε περίπτωση που προχωρήσουν στη μόνη αντίσταση που διαθέτει μια φυλακισμένη.

Μπορεί οι ποινές που επιβλήθηκαν πρωτοδίκως στις κυρίες Βίκυ Σταμάτη και Αρετή Τσοχατζοπούλου να είναι βαριές, όπως συχνά συμβαίνει με τις γυναίκες κατηγορούμενες, αλλά υπάρχει και το Εφετείο. Για να είμαστε όμως δίκαιες, δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι πρόκειται για «ποινικοποίηση των προσωπικών σχέσεων», όπως έχουν επικαλεσθεί οι ίδιες, γιατί δεν γνώριζαν απλώς ότι ο κ. Τσοχατζόπουλος κολυμπούσε στο χρήμα, αλλά επωφελούνταν προσωπικά από τη χρήση αυτού του κλεμμένου χρήματος και ενεπλάκησαν στη νομιμοποίησή του.

Από τη μικρή εμπειρία μας από τις φυλακές, ως αλληλέγγυες των οροθετικών γυναικών και όχι μόνο, μπορούμε να πούμε ότι είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας και πάντα υπάρχει η πραγματική ή συμβολική ταξική διαστρωμάτωση. Η οποία πηγάζει από την κοινωνία, επικυρώνεται στα δικαστήρια, εφαρμόζεται στον τρόπο μεταχείρισης των κρατουμένων αλλά απηχείται και από τις προσωπικές πράξεις των ίδιων. Οι «πλούσιες και διάσημες», έστω και με μαύρο χρήμα, συνήθως δεν καταδέχονται να εξισώνονται με το προλεταριάτο και τον πάτο του βαρελιού που είναι η πλειοψηφία των φυλακισμένων. Και ποιος τόλμησε να τις βάλει μέσα;

Αυτό, όμως, δεν ισχύει για όλες. Στην ίδια υπόθεση, είχε καταδικαστεί επίσης για 12 χρόνια η κυρία Αρετή Τσοχατζοπούλου, μητέρα τριών ανηλίκων τέκνων, κόρη του μιζαδόρου υπερπατριώτη παρά λίγο πρωθυπουργού, επίσης για αποδοχή προϊόντων εγκλήματος και για συμβολή της στο ξέπλυμα χρημάτων από μίζες. Η κυρία Τσοχατζοπούλου όμως, τόσο στον Κορυδαλλό όπου επισκεπτόμασταν τις οροθετικές σε εβδομαδιαία βάση και μαθαίναμε τα της φυλακής από διάφορες πηγές όσο και στη Θήβα που βρίσκεται σήμερα, έχει μια τελείως διαφορετική στάση. Στον Κορυδαλλό βοηθούσε συγκρατούμενές της να επικοινωνήσουν με τις αρχές, διερμηνεύοντας από Γερμανικά, στη Θήβα είναι υπεύθυνη της βιβλιοθήκης των φυλακών και προσπαθεί να προωθήσει το βιβλίο στις συγκρατούμενές της με δημοκρατική συμπεριφορά, όπως μάθαμε.

Τέλος να πούμε ότι στην περίπτωση αποφυλάκισης ή προσωρινής διακοπής κράτησης ή όπως κι αν ειπωθεί της κυρίας Σταμάτη, με το σκεπτικό ότι είναι μητέρα ανηλίκου, απαιτείται το ίδιο μέτρο για όλες τις μητέρες ανηλίκων που κρατούνται. Και φυσικά, με βάση την αρχή της ισότητας των δύο φύλων, απαιτείται επίσης η διακοπή κράτησης για τους κρατούμενους πατέρες ανηλίκων. Κι αυτό μπορούμε να το πούμε με έμφαση και ιδιαίτερα, όταν λείπει για οποιονδήποτε ο/η ένας γονέας.

Είναι ένα σημαντικό αίτημα, που μπορεί να συνεπάγεται διακοπή κράτησης στις περιπτώσεις που δεν υπάρχει φόβος επανάληψης του κακουργήματος ή αδικήματος, με τον όρο, για λόγους επίσης ισότητας των πολιτών, ότι η φυλάκιση θα συνεχιστεί όταν ενηλικιωθούν τα ανήλικα τέκνα.

 

Διαβάστε ακόμα

Η Σανιέ Οσμάνογλου ξανά στη φυλακή

Αποφυλακίστηκε προσωρινά η Σανιέ Οσμάνογλου

Η υπόθεση της Σανιέ Οσμάνογλου ξανά στο προσκήνιο

 

 

 

Share

Η διάσταση του φύλου στον Προϋπολογισμό του 2014

της Αφροδίτης Σταμπουλή*

Ο Προϋπολογισμός του 2014 που εγκρίθηκε πρόσφατα από την κυβερνητική πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, παρά τις θριαμβολογίες της συμπολίτευσης για την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος, είναι άλλος ένας Προϋπολογισμός φτώχειας και εξαθλίωσης όλο και μεγαλύτερων κομματιών του πληθυσμού της χώρας.

Ακόμα κι αν δεν είναι προφανής με την πρώτη ματιά η διάσταση του φύλου σε αυτήν τη γενικευμένη εξαθλίωση, όμως αυτή η διάσταση υπάρχει. Χαρακτηριστικά, η ΕΛΣΤΑΤ με την έρευνα της του 2012 για τον κίνδυνο φτώχειας, διαπιστώνει ότι αυτός είναι 24,3% για τις γυναίκες και 22,5% για τους άνδρες από 18 μέχρι 64 ετών και 18,3% για τις γυναίκες και 15,9% για τους άνδρες από 65 ετών και άνω.

Ο προϋπολογισμός του 2014 επαληθεύει προς το χειρότερο αυτή την πρόβλεψη της ΕΛΣΤΑΤ, καθώς η μείωση των δαπανών του Υπουργείου Παιδείας κατά 400 χιλιάδες ευρώ, 800 χιλιάδες από το 2012, περιλαμβάνει τους μισθούς των εκπαιδευτικών των ΕΠΑΛ και ΕΠΑΣ, γυναικών στην συντριπτική τους πλειοψηφία, οι οποίες δίδασκαν στα τμήματα Νοσηλευτικής, Νηπιοβρεφοκομίας, Κομμωτικής και Αισθητικής και οι οποίες είδαν τους κλάδους τους να καταργούνται και τις μαθήτριες τους να χάνουν ένα εφόδιο, με το οποίο θα μπορούσαν στο μέλλον να διεκδικήσουν μια θέση εργασίας. Περιλαμβάνει επίσης τους μισθούς 8.000 αναπληρωτών, από τους οποίους τα 2/3 αναπληρώτριες, οι οποίες εργάστηκαν τη σχολική χρονιά 2012-2013 και απλά δεν προσελήφθησαν για το 2013-2014.

Η μείωση των δαπανών μισθοδοσίας του Υπουργείου Οικονομικών κατά 350 εκατομμύρια ευρώ περιλαμβάνει τους μισθούς τετρακοσίων πενήντα καθαριστριών με τετράωρη απασχόληση που τέθηκαν σε διαθεσιμότητα, και τις αμοιβές άλλων εκατόν σαράντα πέντε των οποίων απλώς δεν θα ανανεωθούν οι μηνιαίες συμβάσεις. Αυτές οι γυναίκες, που εδώ και εβδομάδες αγωνίζονται για να συνεχίσουν να ζουν με αξιοπρέπεια από τη δουλειά τους, είχαν τη μεταχείριση που όλοι/ες είδαν στους δέκτες τους, μόλις αυτές έκαναν αισθητό το αίτημα τους στους υψηλούς προσκεκλημένους της κυβέρνησης: ΜΑΤ, δακρυγόνα και μια απ’ αυτές με σπασμένο χέρι στο νοσοκομείο. Αλλά και όλων των Υπουργείων οι καθαρίστριες θα «συμβάλουν» στη μείωση των αντίστοιχων δαπανών, μια που όπως φαίνεται ο κλάδος έχει προγραφεί γιατί το έργο τους πρέπει να το αναλάβουν ιδιωτικές εταιρείες που θα παίρνουν περισσότερα από το δημόσιο, θα πληρώνουν λιγότερα στις εργαζόμενες και θα τις μεταχειρίζονται περίπου όπως την Κούνεβα.

Την ίδια τύχη έχουν και οι υπόλοιπες εργαζόμενες υποχρεωτικής εκπαίδευσης, όπως αυτές στη σίτιση των βρεφονηπιακών σταθμών του ΟΑΕΔ, γυναίκες στη συντριπτική τους πλειοψηφία. Βέβαια, η μείωση των δαπανών του Υπουργείου Εργασίας δεν οφείλεται κυρίως στην απαλλαγή από τη μισθοδοσία αυτού του προσωπικού, αλλά στην περικοπή των δαπανών κοινωνικής ασφάλισης κατά 1,7 δισεκατομμύρια, που και αυτή αφορά, κατά το μεγαλύτερο ποσοστό της, ασφαλιστικές ρυθμίσεις, οι οποίες με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο γίνονται δυσμενέστερες για τις γυναίκες. Όπως, αντίστοιχα, η αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης για τις αγρότισσες στα 67 χρόνια προφανώς συμβάλλει στο να μειωθούν οι δαπάνες του ΟΓΑ.

Και ναι μεν, τα συνολικά προβλεπόμενα έξοδα για επιδόματα ανεργίας, προγράμματα απασχόλησης και προνοιακές παροχές κινούνται στα περσινά επίπεδα, αλλά χρειάζεται να καλύψουν τις ανάγκες όλο και περισσότερων συμπολιτών και κατά πλειοψηφία συμπολιτισσών μας, είτε είναι υπεύθυνες μονογονεϊκού νοικοκυριού με ένα τουλάχιστον παιδί με κίνδυνο φτώχειας 66%, όπως αναφέρει η ίδια έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ, είτε αποτελούν μονοπρόσωπο νοικοκυριό και έχουν κίνδυνο φτώχειας 24,1% έναντι κινδύνου φτώχιας 19,3% που έχει το μονοπρόσωπο νοικοκυριό, όταν αυτό το αποτελεί άνδρας.

Σ’ αυτό το πλαίσιο ήταν αναμενόμενο να μην έχει εκδοθεί η κοινή υπουργική απόφαση που θα παρείχε αποζημίωση άδειας μητρότητας στις αυτοαπασχολούμενες ένα χρόνο μετά την ψήφιση της σχετικής ευρωπαϊκής οδηγίας. Θα ήταν, όμως, παράλογο να περιμένουμε κάτι καλύτερο από μια κυβέρνηση η οποία την ισχύουσα νομοθεσία που προστατεύει τις νέες μητέρες επί δεκαοκτώ μήνες από την απόλυση στον ιδιωτικό τομέα «ξέχασε» να την επεκτείνει στις εργαζόμενες του δημόσιου τομέα που η ίδια θέτει σε διαθεσιμότητα ή απολύει.

Ομοίως, θα ήταν παράλογο, μέσα στη γενική κατάρρευση της δημόσιας περίθαλψης, πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας, για χάρη του στόχου της μείωσης των σχετικών δαπανών κατά 1 δισεκατομμύριο, να περιμένουμε να διασωθούν οι παροχές που αφορούν την αναπαραγωγική και σεξουαλική υγεία των γυναικών, παρά τις σχετικές προτροπές της Επιτροπής του ΟΗΕ για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών στην έβδομη περιοδική της έκθεση, όπου ζητά από την Κυβέρνηση να αυξήσει την πρόσβαση στη χρήση αποτελεσματικών και οικονομικών μεθόδων αντισύλληψης επιχορηγώντας την αγορά τους, να βελτιώσει την ποιότητα και την προσβασιμότητα των υπηρεσιών σεξουαλικής και αναπαραγωγικής υγείας και να εγγυηθεί την πρόσβαση σε ευάλωτες ομάδες γυναικών.

Αντί γι’ αυτό, η Κυβέρνηση εμμένει στη ρατσιστική απόφαση του διπλασιασμού του κοινού ενοποιημένου νοσηλίου του τοκετού για τις ανασφάλιστες αλλοδαπές, θεωρώντας το ίσως σημαντικό παράγοντα ισοσκελισμού των προϋπολογισμών των νοσοκομείων. Επίσης, διατηρεί την επαίσχυντη Κοινής Υπουργικής Απόφασης που προβλέπει την επιβολή ελέγχου της οροθετικότητας σε γυναίκες οι οποίες, κατά την κρίση των από κοινού «επιχειρούντων» γιατρών και αστυνομικών, μπορεί και να εκδίδονται, με επακόλουθο τη δίωξη και πιθανόν τη φυλάκισή τους. Κι αυτό, παρά το ότι η κατηγορία για πορνεία των διαπομπευμένων και φυλακισμένων οροθετικών γυναικών, εξέπεσε στο δικαστήριο με αποτέλεσμα την αποφυλάκισή τους.

Πρόκειται για φυλάκιση σε χώρους που, όπως και για τις άλλες κρατούμενες, κάθε άλλο παρά πληρούν τα διεθνή πρότυπα και τους κανόνες των Ηνωμένων Εθνών και, φυσικά, δεν πρόκειται να βελτιωθούν, παρόλο που κι αυτό το ζητά η Επιτροπή του ΟΗΕ για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών, εφόσον μειώνεται κατά 14 εκατομμύρια η δαπάνη για τις φυλακές που προβλέπει ο προϋπολογισμός του Υπουργείου Δικαιοσύνης.

Πρόκειται, λοιπόν, για έναν προϋπολογισμό εξαθλίωσης για άλλη μια χρονιά και η εξαθλίωση κάνει ακόμη πιο εύκολη την έκλυση έμφυλης βίας, όπως προκύπτει από την αύξηση κατά 40% των κλήσεων στη γραμμή SOS της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων, όσο σχετική και αν είναι η αξία αυτού του στοιχείου.

Και ναι μεν, οι δομές υποστήριξης και φιλοξενίας της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων χρηματοδοτούνται κατά 95% από ευρωπαϊκά προγράμματα και μόνο κατά 5% από εθνικούς πόρους –άρα, απειλούνται ελάχιστα από τη μείωση κατά 180.000 ευρώ του προϋπολογισμού της Γενικής Γραμματείας Ισότητας- όμως το πλαφόν στις προσλήψεις που επιβλήθηκε στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, σε συνεργασία με τους οποίους λειτουργούν αυτές οι δομές, καθυστερεί τις αναγκαίες προσλήψεις προσωπικού, που και αυτό είναι γυναίκες στην πλειοψηφία του. Αν ο οικονομικός στραγγαλισμός των ΟΤΑ διαρκέσει και μετά το 2015, εκτός των άλλων θα κάνει αδύνατη και τη συνέχιση της λειτουργίας των δομών αυτών. Και βέβαια, η εξαθλίωση μειώνει ακόμη περισσότερο τη διεισδυτικότητα των πολιτικών ισότητας, για όσες ακόμα από αυτές τις πολιτικές που εξαγγέλλονται στο εθνικό πρόγραμμα για την ουσιαστική ισότητα, παρέχεται η δυνατότητα να ασκηθούν.

Φυσική κατάληξη των ανωτέρω και πολύ περισσότερων που δεν αναφέρονται στην συνοπτική παρουσίασή μου για τον προϋπολογισμό που ψηφίστηκε, είναι η απαίτηση ανατροπής αυτού του προϋπολογισμού και της πολιτικής που ενσαρκώνει, μαζί με την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης.

* Βουλεύτρια Σερρών ΣΥΡΙΖΑ

 

Share

Τι έγινε το 2013 για την ισότητα των δύο φύλων και τα γυναικεία δικαιώματα;

της Συντακτικής Ομάδας

Η χρονιά που πέρασε αποδείχτηκε πλούσια σε γεγονότα για τις γυναίκες και τα δικαιώματά μας, κάποια καλά και κάποια όχι και τόσο, δυστυχώς.

Η άμεση και έμμεση επίθεση κατά των  γυναικών είναι ένας διαρκής πόλεμος που εντείνεται, καθώς με την κρίση ενισχύεται η πατριαρχία. Τα αποτελέσματα αυτής της διαδικασίας έχουν δραματικές επιπτώσεις στις γυναίκες διεθνώς. Στην Ελλάδα της κρίσης, την ώρα που η ανεργία στέλνει τις γυναίκες σε ασφυκτικό εναγκαλισμό με τους παραδοσιακούς της ρόλους στην οικογένεια, μια νέα -αλλά στην πραγματικότητα παλιά- κατάσταση δημιουργείται για το γυναικείο φύλο. Η διογκούμενη οικονομική εξάρτηση από τρίτους τείνει να γίνει ένας φυσικός κανόνας, ενώ ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η αύξηση των βιασμών και των δολοφονιών γυναικών από συντρόφους τους.

Από την άλλη, τη χρονιά που πέρασε είδαμε περισσότερο από ποτέ τις γυναίκες να δραστηριοποιούνται στο δημόσιο χώρο, να συμμετέχουν σε αγώνες και διαδικασίες τόσο για τα δικαιώματά τους ως γυναίκες όσο και για ευρύτερα ζητήματα. Στις γειτονιές της κρίσης, ένα τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης αναπτύσσεται, στο οποίο οι γυναίκες συμμετέχουν μαζικά. Όπως και σε κορυφαίους αγώνες, με χαρακτηριστικά παραδείγματα την ΕΡΤ και το αντιφασιστικό κίνημα, καθώς και σε εργασιακούς χώρους όπως οι εκπαιδευτικοί (ειδικά των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ) και οι καθαρίστριες. Ανάλογα παραδείγματα έχουμε από πολλές περιοχές του πλανήτη, όπου γυναίκες ορθώνουν καθημερινά το ανάστημά τους απέναντι στην καταπίεση, με μικρούς και μεγάλους αγώνες.

Η εικόνα λοιπόν είναι αντιφατική. Η επίθεση είναι μεγάλη και πολλές φορές όλα μοιάζουν δύσκολα και μίζερα. Όμως οι αγώνες μας είναι πολλοί και σε όλα τα επίπεδα και θα επιμείνουμε σε αυτή την πορεία!

Παρακάτω φτιάξαμε μια λίστα με έντεκα εμπειρίες που μας χάρισε η περσινή χρονιά και στις οποίες θεωρήσαμε ότι αξίζει να αναφερθούμε. Η επιλογή δεν ήταν εύκολη!

 

1. Ο ομαδικός βιασμός στο Νέο Δελχί

Το 2013 ξεκίνησε με τον βάρβαρο ομαδικό βιασμό 23χρονης φοιτήτριας σε λεωφορείο στην Ινδία, η οποία υπέκυψε στα τραύματά της. Οι μαζικές διαδηλώσεις που ακολούθησαν, ανέδειξαν τον εμπεδωμένο σεξισμό της Ινδικής κοινωνίας και άνοιξαν τη συζήτηση για τη βία κατά των γυναικών στην Ινδία και διεθνώς.

 

2. Ο βιασμός και δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου

Ο βιασμός και άγρια δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου τις ημέρες των Χριστουγέννων, και ενώ μαίνονταν οι κινητοποιήσεις στην Ινδία, προκάλεσε συζήτηση για τη βία κατά των γυναικών και στην Ελλάδα. Οργανώσεις για τα γυναικεία δικαιώματα από πολλές πόλεις απάντησαν με μαζική και δυναμική πορεία στην Ξάνθη στις 9 Μάρτη, μετά από κάλεσμα της Πρωτοβουλίας κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης με στόχο την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας, την αλληλεγγύη στα θύματα της βίας και την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.

 

3. Η καταδίκη του «βιαστή με την τυρόπιτα»

Μια δικαστική επιτυχία πάλι σε περίπτωση βιασμού ήταν και η καταδίκη του «βιαστή με την τυρόπιτα», για τις τρεις από τις τέσσερεις γυναίκες θύματά του, μετά από 9 χρόνια και πάρα πολλές αναβολές.

 

4. Η αθώωση των διωκόμενων οροθετικών γυναικών

Τη χρονιά που πέρασε είχαμε και μια σημαντική νίκη για τα γυναικεία δικαιώματα στην Ελλάδα. Μετά από μήνες αγώνα του κινήματος αλληλεγγύης, είδαμε την αθώωση των τελευταίων διωκόμενων οροθετικών γυναικών για την κατηγορία ότι σκοπίμως μόλυναν άντρες με τον ιό HIV/AIDS και την απελευθέρωσή τους. Ο αγώνας συνεχίζεται, με την προσφυγή στα ελληνικά και ευρωπαϊκά δικαστήρια για αποζημίωση.

 

5. Οι αγωνιζόμενες γυναίκες στις Σκουριές

Οι γυναίκες της Χαλκιδικής ενάντια στην εξόρυξη χρυσού. Οι «απλές», «καθημερινές» γυναίκες που βρέθηκαν στην πρωτοπορία των κοινωνικών αγώνων. Τώρα πια, οι πρώτες εικόνες που έρχονται στο μυαλό από το μεγαλειώδες κίνημα έχουν πρωταγωνίστριες γυναίκες. Η δράση τους υπενθυμίζει μεταξύ άλλων και τους πολλούς καθημερινούς αγώνες στους οποίους συμμετέχουν γυναίκες, αν και η συμμετοχή τους συνήθως παραμένει στην αφάνεια.

 

6. Η πρώτη δικαστική νίκη για την υπόθεση της Κωνσταντίνας Κούνεβα

Ευθύνες για τη δολοφονική επίθεση κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα, στις 22 Δεκεμβρίου του 2008, καταλόγισε στην εργοδότρια εταιρεία ΟΙΚΟΜΕΤ το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά, καταλογίζοντας στην εταιρεία το ποσό των 250.000 ευρώ, εκ των οποίων τα 80.000 είναι άμεσα καταβλητέα. Η υπόθεση αναγνωρίστηκε ως «εργατικό ατύχημα». Είναι η πρώτη δικαστική νίκη για την υπόθεση Κούνεβα.

 

7. Ο διεθνής συντονισμός γυναικών και κινημάτων

Ο αγώνας για τα δικαιώματα των γυναικών είναι διεθνής και αφορά γυναίκες σε όλες τις περιοχές του πλανήτη. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε σε μεγάλες ή μικρές ευρωπαϊκές και διεθνείς συναντήσεις συντονισμού και διαλόγου. Τον Μάρτη, στα πλαίσια του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ στην Τυνησία, έλαβε χώρα η Συνέλευση των Γυναικών, με συμμετοχή πάνω από 1500 γυναικών. Τον Ιούνιο, στην Αθήνα, η ευρωπαϊκή συνάντηση Alter Summit εγκαινίασε τις διαδικασίες της με τη μαζικότατη Φεμινιστική Συνέλευση. Τέλος, τον Αύγουστο στο Σαο Πάολο διεξήχθη η 9η διεθνής Συνάντηση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών, με σύνθημα «Ο φεμινισμός στον δρόμο για να αλλάξει τον κόσμο!», με την παρουσία 150 συμμετεχουσών από περισσότερες από 40 χώρες –συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας- από όλες τις ηπείρους καθώς και πάνω από 1400 ακτιβίστριες από τη Βραζιλία και άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής.

 

8. Οι αγώνες των γυναικών στον αραβικό κόσμο

Ένα γεγονός που αναδεικνύεται σταθερά τα τελευταία χρόνια διεθνώς είναι εκείνο των γυναικείων δικαιωμάτων μετά την αραβική άνοιξη,  ιδίως στην Αίγυπτο και στην Τυνησία. Παρά τη μεγάλη συμμετοχή τους στις κινητοποιήσεις για την ανατροπή των καθεστώτων, την επόμενη μέρα αντιμετώπισαν  τον κίνδυνο να βρεθούν σε χειρότερη θέση: τιμωρητικούς βιασμούς, προσπάθειες επιβολής της Σαρίας, τεστ παρθενίας και ο κατάλογος συνεχίζεται. Όμως, η αποφασιστική αντίστασή τους, στο δρόμο, στο διαδίκτυο ή ακόμα και μέσω της τέχνης, δείχνει ότι ο αγώνας δεν έχει λήξει. Επιπλέον, το νήμα των αγώνων πιάνουν γυναίκες σε άλλες περιοχές του αραβικού κόσμου, που εξεγείρονται με τον τρόπο τους ενάντια στην πατριαρχία, όπως για παράδειγμα, ο αγώνας των γυναικών στη Σαουδική Αραβία για το δικαίωμα στην οδήγηση.

 

9. Νέες μορφές αντίστασης: Femen και Pussy Riot

Tη χρονιά που πέρασε μας απασχόλησαν επίσης τα φαινόμενα Femen και Pussy Riot. Για τις πρώτες έχουν γραφτεί πολλά: πρόκειται για ένα νέο φεμινιστικό κίνημα ή για ένα θεαματικό πυροτέχνημα; Σίγουρα πάντως ένα κίνημα που έχει αποκτήσει οπαδούς και επικριτές σε όλο τον κόσμο, ενώ πολύ συχνά απασχολεί τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης. Για τις δεύτερες: είναι ένα συγκρότημα που φυλακίστηκε επειδή τόλμησε να αμφισβητήσει την πατριαρχία της εκκλησίας και του ρώσικου καθεστώτος και γέννησε ένα κίνημα διεθνές κίνημα αλληλεγγύης.

 

10. Η γυναικεία παρουσία στις εξεγέρσεις στην Τουρκία

Η γυναικεία παρουσία έκανε αίσθηση στις εξεγέρσεις της Τουρκίας, στο πάρκο Γκεζί και σε άλλες πόλεις. Τη στιγμή που ο Ερντογάν προτρέπει τις γυναίκες να γεννούν τουλάχιστον τρία παιδιά και προσπαθεί να καταργήσει τις εκτρώσεις, η γυναίκα με το κόκκινο φόρεμα μετατρέπεται σε σύμβολο αντίστασης.

 

11. Τα δικαιώματα των LGBT ατόμων

Η επέκταση του γάμου σε ομόφυλα ζευγάρια σε διάφορες περιοχές και χώρες του πλανήτη αποτελεί νίκη του διεθνούς LGBT κινήματος και ένα σημαντικό βήμα προς την ισότητα για χιλιάδες γυναίκες και άντρες. Βέβαια, οι αγώνες πρέπει να συνεχιστούν, καθώς πρόκειται για μια αντιφατική πορεία, με πολλά εμπόδια, όπως μας έδειξε το παράδειγμα της ομοφοβικής Ρωσίας.

 

Share

Έφυγε η διεθνούς φήμης γλύπτρια Χρύσα

Chryssa (ή Χρύσα)- Mott Street (1983) – Σταθμός Ευαγγελισμού, Μετρό Αθήνας, Αθήνα

της Βέρας Σιατερλή

Με το όνομα Χρύσα (ή Chryssa) είναι γνωστή η διεθνούς φήμης γλύπτρια και ζωγράφος, Χρύσα Βαρδέα μια από τις σημαντικότερες ελληνίδες εικαστικούς. Ελληνίδα στην καταγωγή, ούτε μια στιγμή δεν αρνείται την ταυτότητά της, αν και πολλά λεξικά και μουσεία του κόσμου την καταγράφουν  σαν Αμερικανίδα καλλιτέχνιδα. Γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1933 στην περιοχή του Ζωγράφου. Πέθανε στην Αθήνα τα ξημερώματα της Δευτέρας, 23 Δεκεμβρίου 2013, σε ηλικία 80 ετών, λίγες μέρες πριν τα γενέθλια της. Έργα της βρίσκονται σε διάφορα μουσεία, πινακοθήκες και συλλογές σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η οικογένειά της, ήταν πρόσφυγες από τη Σμύρνη, ενώ ο πατέρας της είχε πεθάνει πριν τον γνωρίσει και η μάνα της, χήρα στα 27 της  ήταν πολύ φτωχή, με τρία ορφανά κορίτσια. Αρχικά σπούδασε κοινωνική  λειτουργός στην Αθήνα. Η καλλιτεχνική της σταδιοδρομία αρχίζει το 1953 οπότε φεύγει για το Παρίσι και σπουδάζει στην Ακαδημία Grande  Chaumiere. Το 1954 αναχωρεί για την Αμερική και συνεχίζει τις σπουδές της στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνιας για άλλο ένα χρόνο. Από το 1957, εγκαθίσταται στη Νέα Υόρκη, οπού και δημιουργεί το εργαστήριό της. Εκεί θα επηρεαστεί από την Times Square και τα φώτα της. Η περιοχή αυτή θα γίνει πηγή έμπνευσης για αυτήν. Εκεί έμελλε να μεσουρανήσει ως μία από τις πιο ευρηματικές και καινοτόμους δημιουργούς του 20ού αιώνα. Αν και η ίδια απέδιδε την αναγνώρισή της στην τύχη, η προσεκτική παρατηρήτρια/ης διαπιστώνει ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο, αφού τα έργα της απηχούν θέση και άποψη, σκληρή δουλειά και στοχασμό πάνω στην σύγχρονη εποχή, τον κόσμο των πόλεων και της μαζικής κουλτούρας.

Έργα και Εκθέσεις

Είναι γνωστή για την χρήση υλικών όπως το αλουμίνιο, ο γύψος αλλά και τα φώτα νέον. Τα έργα της είναι εμπνευσμένα από την ζωή των μεγάλων αστικών κέντρων, διακρίνονται από βάθος και εύρος, διαφορετικές προσεγγίσεις και συνεχή έρευνα. Το πρώτο της μεγάλο έργο, τα Κυκλαδικά Βιβλία (γύψοι 1957), χαρακτηρίστηκαν από την κριτικό τέχνης Μπάρμπαρα Ρόουζ ως προάγγελος του Μινιμαλισμού. Η ίδια είχε πει: «η καθαρότητα και η μεγάλη αφαιρετικότητα είναι η δύναμή τους». Η μελέτη για την στατικότατα του φωτός την οδηγεί σε πολλαπλές σκέψεις, για να καταλήξει: «η φόρμα είναι στατική, δεν κινείται και δεν τίθεται σε ενέργεια με τη χρήση τεχνητού φωτός, αλλά μόνο με το φυσικό φώς». Η πρώτη της ατομική έκθεση πραγματοποιήθηκε το 1961 στη γκαλερί της Betty Parsons και την ίδια χρονιά ο διευθυντής του μουσείου Γκούγκενχαϊμ της Νέας Υόρκης Τόμας Μέσερ την επέλεξε για να εγκαινιάσει μια σειρά από ατομικές εκθέσεις στο χώρο του μουσείου.

Σε διάφορα έργα της εμπνευσμένα από την Times Square (1966), την οποία συνδέει με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, χρησιμοποιεί αλουμίνιο και φώτα νέον. Το έργο της Οι Πύλες της Times Square  (Albright Knox Art Gallery), σύνθεση από ανοξείδωτο ατσάλι, πλεξιγκλάς και φώτα νέον, αποτελεί την καλλιτεχνική κορύφωση της αλλά και ένα από τα πιο σημαντικά αμερικανικά γλυπτά. Στο έργο αυτό, που έχει την μορφή δύο μεγάλων Α, χρησιμοποιεί φώτα νέον.

«Τα έργα με νέον έχουν περισσότερη σχέση με το σπειροειδές πλησίασμα του φωτός που μπορεί κανείς να βρει σ’ έναν πίνακα του Γρέκο. Στην τέχνη δεν υφίσταται μόνο του το θέμα, είτε αυτό λέγεται Times Square είτε Chinatown, αλλά το πώς το χειρίζεται κανείς. Όλα αυτά, οι επιγραφές της  Chinatown, οι εφημερίδες, έχουν να κάνουν με τον αιώνα μας, με τα σύμβολα επικοινωνίας, με τα μίντια, με την εποχή μας. Συγχρόνως όμως αντιπροσωπεύουν και τις περασμένες πλαστικές εποχές, την αρχαία Ελλάδα, την Κίνα, την Αίγυπτο. Υπάρχει μια σύγχρονη ανατομία. Όπως χρησιμοποιούσε ανατομία ο Πραξιτέλης, ο Μιχαήλ Άγγελος, υπάρχει και μία ανατομία σε οτιδήποτε σύγχρονο γίνεται. Είτε το θέμα του είναι συγκεκριμένο είτε αφηρημένο. Αυτό είναι το λεξιλόγιο της σύγχρονης τέχνης».

Ο χρυσός κανόνας της δημιουργού εμπεριέχεται σε μία φράση που συχνά επαναλάμβανε: «Σημαντικό είναι να δημιουργώ ένα έργο της εποχής μου». Γι αυτό τα έργα της δεν φοβούνται τον χώρο και τον χρόνο. Όπου κι αν βρίσκονται κατορθώνουν να στέλνουν μηνύματα αισιοδοξίας και ανάτασης σε όσους αναζητούν την εσωτερική πνευματικότητα της δημιουργίας

Είχε εκθέσει έργα της σε πάρα πολλά διάσημα μουσεία και γκαλερί στον κόσμο όπως το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (MoMA) στην Νέα Υόρκη, το Minneapolis’ Walker Art Center (1968), το Whitney (1972), το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Μόντρεαλ (1974), το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Παρίσι (1979), στην Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα, στα Ινστιτούτα Σύγχρονης Τέχνης της Βοστώνης και του Λονδίνου και έχει συμμετάσχει σε διάφορες εκθέσεις όπως οι Μπιενάλε του Σάο Πάολο (1963, 1969) και της Βενετίας (1972). Αξιοποίησε το νέον ως πλαστικό μέσο και τις αναλύσεις ου φωτός ως κίνητρο δημιουργικής έκφρασης μ’ έναν εντελώς προσωπικό τρόπο. Επίσης συναναστράφηκε σημαντικές προσωπικότητες της τέχνης που εκείνη την εποχή κινούνταν στην Νέα Υόρκη.

Το 1967 κατασκευάζει το έργο Κλυταιμνήστρα, από αλουμίνιο, ατσάλι, νέον που σήμερα βρίσκεται έξω από το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Το έργο της Mott Street (αλουμίνιο και μεταλλικό χρώμα, 358 x 226 x 135 εκ.1981), επηρεασμένο από την Chinatown του Μανχάταν, βρίσκεται στον σταθμό «Ευαγγελισμός» του Μετρό της Αθήνας. Έργα της έχει χαρίσει, επίσης, στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης που θα γίνει στην Αθήνα.

Το 1992 επιστρέφει στην Αθήνα μετά από τριάντα πέντε χρόνια, αναζητώντας ένα ερημητήριο μέσα στην πόλη για να πραγματοποιήσει τη νέα γλυπτική της σύλληψη. Αργότερα μοιράζει το χρόνο της μεταξύ του εργαστηρίου της στον Νέο Κόσμο και του εργαστηρίου της στο Broadway, πίσω στη Νέα Υόρκη.

«Τα τελευταία σαράντα χρόνια του 20ού αιώνα έδειξαν ότι οι γυναίκες μπορούν να επιπλεύσουν. Είναι ο πρώτος αιώνας που εμφανίζονται στη δημόσια ζωή. Παλαιότερα υπέγραφαν τα βιβλία τους με ανδρικά ψευδώνυμα, γιατί δεν μπορούσαν να κυκλοφορήσουν. Μ’ αρέσει η ζωγραφική της Μαρίκας Σατ, αλλά συνήθως προτιμούμε τη δουλειά  των ανδρών της εποχής της. Έχω την αισιοδοξία ότι οι γυναίκες του 21ου αιώνα θα γίνουν τόσο τρομερές, ώστε οι θεατές των έργων τους- οι κριτικοί τέχνης στον δικό μου χώρο- θα τις προτιμούν από τους άνδρες. Το δυσάρεστο με τη γυναίκα καλλιτέχνιδα θα είναι ότι δεν υπάρχει βάση σύγκρισης. Ένας άνδρας ζωγράφος ή γλύπτης μπορεί να ακούσει ότι το έργο του, π.χ., θυμίζει Τζιότο ή Μιχαήλ Άγγελο. Δεν υπάρχει όμως γυναίκα της οποίας το έργο μπορεί να πει κανείς ότι θυμίζει Χρύσα. Αρνούμαι όμως να λάβω μέρος σε εκθέσεις μόνο με γυναίκες, γιατί απορρίπτω το γκέτο».

 

 

Share

Κ. Μάτσα: Οι γυναίκες τοξικομανείς είναι διπλά στιγματισμένες

Το όνομα της Κατερίνας Μάτσα είναι ταυτισμένο με τη μονάδα 18 Άνω Απεξάρτησης του ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής. Η μαχητική και αφοσιωμένη στον αγώνα της απεξάρτησης από ουσίες και αλκοόλ, ψυχίατρος, έχει να επιδείξει στην πορεία της πλούσιο επιστημονικό και κοινωνικό έργο.

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ τη συνάντησε με αφορμή το βιβλίο της «Ταπείνωση και Ντροπή-Γυναίκες Τοξικομανείς» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άγρα, σαν επιστέγασμα ενός κύκλου 40 χρόνων κλινικής εμπειρίας. Ένα βιβλίο με τολμηρές απόψεις, που καλεί τον αναγνώστη να σκεφτεί κριτικά απέναντι στη λογική της κρίσης. «Ποιες ζωές μετράνε και πώς μετρούνται μέσα στην υγειονομική περιχαράκωση των ημερών;» αναρωτιέται η Κατερίνα Μάτσα.

Η θέση της είναι με «τις στρατιές των αποκλεισμένων ανθρώπων, που το σύστημα μέσα στην κρίση του αντιμετωπίζει ως “απορρίματα” χρησιμοποιώντας όλες τις μορφές ακραίας, ταπεινωτικής βίας, Άνεργοι, άστεγοι, οροθετικοί, τοξικομανείς, αλκοολικοί, ψυχασθενείς, μετανάστες και άλλοι “παρίες” βιώνουν την κρίση σαν μια τραυματική κατάσταση διαρκείας, αισθάνονται ταπεινωμένοι, χωρίς αξιοπρέπεια και ντρέπονται γι αυτό».

Οι γυναίκες τοξικομανείς είναι η πιο ευάλωτη κατηγορία τοξικομανών ή υπάρχει και πιο ευάλωτη;

Το έναυσμα για τη συγγραφή του βιβλίου ήταν η διαπόμπευση τοξικομανών, οροθετικών γυναικών, με βάση την υγειονομική διάταξη του Ανδρέα Λοβέρδου, την άνοιξη του 2012. Μια πράξη ακραίας πολιτικής βαρβαρότητας. Είναι η πιο εύθραυστη κατηγορία, που μολύνει την «αγία» ελληνική οικογένεια».

«Είναι το μάτι της ντροπής, που τα βλέπει όλα… Θέλω να του πω να μην κοιτάει τόσο έντονα και να ξεκουραστεί, γιατί είναι κουρασμένο κι έχει γίνει κόκκινο» λέει μια κοπέλα 26 ετών, εξαρτημένη από ηρωίνη, ενταγμένη στο πρόγραμμα Απεξάρτησης Μητέρων του 18 Ανω. Είναι μια από τις ιστορίες κοριτσιών, που συμπεριλάβατε στο βιβλίο. Γιατί δεν επιλέξατε και μαρτυρίες αγοριών τοξικομανών;

Παρότι το αίσθημα της ντροπής αφορά και τα δύο φύλα, οι εξαρτημένες γυναίκες είναι διπλά στιγματισμένες λόγω της θέσης τους στην κοινωνία. Τα κορίτσια από την ώρα που έρχονται στον κόσμο, μαθαίνουν ότι πρέπει να ντρέπονται επειδή είναι γυναίκες. Καθώς μεγαλώνουν, το σώμα τους αλλάζει, πρέπει να ντρέπονται για τη σεξουαλικότητά τους, για τη στάση τους, τις επιλογές τους. Για όλα πρέπει να ντρέπονται. Κι είναι ένα συναίσθημα που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Ο οικογενειακός χώρος αυτών των γυναικών, μεταβλήθηκε σε χώρο τυραννίας και τις σημάδεψε ανεξίτηλα. Με τρομακτικές ποσότητες βίας, αυθαιρεσίας και διακρίσεων, μόνο και μόνο επειδή έτυχε να γεννηθούν γυναίκες».

Αυτοί οι άνθρωποι σκιές, με τις πολύ οδυνηρές αφετηρίες, καταδικασμένες στο σκοτάδι, βγαίνουν με την θεραπεία οριστικά στο φως; Δεν θα ξαναγυρίσουν πάλι στα ναρκωτικά;

Στο βιβλίο μου θέλω να αποτυπώσω ότι αυτές οι γυναίκες τοξικομανείς, που το σύστημα τις έχει λιώσει, κατάφεραν μέσα από τη θεραπεία, όχι μόνο να μιλήσουν, αλλά και να διεκδικήσουν όλα όσα το σύστημα τους στερεί. «Περπατούσα πάντα με το κεφάλι κάτω. Ήμουν κόκκινη από ντροπή» λένε οι ίδιες, όμως κατάφεραν να αντισταθούν σε όλες τις δυνάμεις βιοεξουσίας, στη στρατηγική του φόβου που αναπτύσσει το σύστημα για να υποτάξει τους ανθρώπους.

Δηλαδή, η εξάρτηση οφείλεται μόνο στο κοινωνικό σύστημα, όχι σε ψυχολογικούς λόγους;

Βεβαίως και σε ψυχολογικούς. Με την έννοια ενός ελλειμματικού ψυχισμού, μιας μεγάλης συναισθηματικής ανωριμότητας και πολλών τραυμάτων από τη μικρή ηλικία, μέσα σε μια δυσλειτουργική οικογένεια. Σαφώς παίζουν ρόλο αυτοί οι παράγοντες. Όμως, δεν πιστεύω στα γονίδια. Ό,τι και να λένε -και κατά καιρούς ακούμε σχετικές ανακοινώσεις- δεν έχει αποδειχθεί τίποτε επιστημονικά. Πιστεύω ότι όλα αυτά περί γονίδιων, προδιαθέσεων κ.λπ., είναι για να πλουτίζουν οι φαρμακευτικές εταιρείες που παράγουν τα υποκατάστατα. Δεν γεννιέται κανείς τοξικομανής, γίνεται σε συγκεκριμένες συνθήκες. Κι είναι η εποχή μας σήμερα που κάνει ένα παιδί να στραφεί στα ναρκωτικά, ακόμα κι αν είναι πολύ ευάλωτο, ανώριμο.

Γιατί η διάδοση συνδέεται με πάρα πολλούς παράγοντες και με τον τρόπο -έστω και αρνητικό- που προβάλλονται τα ναρκωτικά. Απ’ αυτή την άποψη πιστεύω ότι η αντιμετώπιση αυτών των ανθρώπων είναι κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα. Δεν είναι απλά επιστημονικό, δεν είναι μόνο η θεραπεία. Τα ίδια τα παιδιά, τα οποία αυτοενοχοποιούνται πάρα πολύ, κι αυτό μεγαλώνει την ανασφάλεια τους φόβους και την ντροπή τους, πρέπει βεβαίως να ψάξουν τις ατομικές αιτίες που τους έκαναν να στραφούν στα ναρκωτικά, αλλά και να καταλάβουν ότι είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα που δεν λύνεται με το κλειστούν στον εαυτό τους και να ομφαλοσκοπήσουν. Δεν μπορούν να έχουν αυτογνωσία εάν δεν βγουν στην κοινωνική πραγματικότητα και να δοκιμαστούν. Εάν δεν κάνουν τις αλλαγές εκεί, στην κοινωνία. Γι αυτό το 18 Άνω, δίνει πάρα πολύ μεγάλη σημασία στις ομάδες, στη συλλογικότητα που πρέπει να εγκαθιδρυθεί.

Ποιο είναι το κίνητρο της απεξάρτησης;

Το κίνητρο είναι διαφορετικό στον καθένα. Βασικά δημιουργείται όταν «δεν πάει άλλο». Όταν νιώσει ότι ο κύκλος του στις ουσίες έχει κλείσει. Βέβαια όταν έρθει στο πρόγραμμα και φτάσει στο σημείο να αισθανθεί ότι δεν είναι ο εαυτός του πια, ότι τα ΄χασε όλα, μπορεί το κίνητρό του να μην είναι τόσο δυνατό. Θέλει απλά να κόψει. Από κει και πέρα είναι στους θεραπευτές να τον κερδίσουν σε αυτή την υπόθεση. Να πιστεύουν οι ίδιοι οι θεραπευτές ότι μπορεί να γίνει καλά. Αυτό προσπαθούσα να περάσω όλα αυτά χρόνια στους νεότερους θεραπευτές. Απ΄αυτούς εξαρτάται το πώς θα ενισχυθεί το κίνητρο αυτού του παιδιού. Να του δώσουν το χέρι να το βοηθήσουν να σηκωθεί.

Όλοι νιώθουν την «εθνική» θλίψη στις μέρες μας. Εσείς τι λέτε;

Πιστεύω ότι υπάρχει θλίψη κι απελπισία, αλλά δεν πιστεύω ότι υπάρχει απάθεια. Το καζάνι βράζει. Αλλά από κάτω.

Για χρόνια προσπαθείτε να βοηθήσετε τους ανθρώπους αυτής της πόλης να ξεφύγουν από τους εθισμούς και τα πάθη τους. Πόσο έχει αλλάξει η γεωγραφία των γκέτο στην Αθήνα;

Τη διαμορφώνουν αυτή την εικόνα. Ακόμα και το πού βρίσκονται οι τοξικομανείς, το καθοριζουν η αστυνομία και τα επιτελεία της εξουσίας. Αν θα κάνουν μια επιχείρηση «σκούπα» στην πλατεία Εξαρχείων ή στο ιστορικό κέντρο, έχουν στόχο να πάνε από τη μια γειτονιά στην άλλη. Κι αυτός σχετίζεται με την αξία των κτιρίων.

Με αυτό το βιβλίο κλείνετε έναν κύκλο 40 χρόνων. Σκεφτήκατε να γράψετε ένα βιβλιο με αυτοβιογραφικά στοιχεία;

Σχεδιάζω αλλά χωρίς αυτοβιογραφικά στοιχεία, να γράψω την ιστορία του 18 Ανω. Η ιστορία του σχετίζεται πάρα πολύ και με την ιστορία του ψυχιατρείου, του ΨΝΑ, του μεγαλύτερου ψυχιατρείου της Ελλάδας, που το κλείνουν τώρα. Σε λίγο δεν θα μείνει τίποτε. Ακόμα κι αυτός ο χώρος, θα γίνει οικόπεδα – φιλέτα που θα πωλούνται σε ιδιώτες. Πρέπει κάτι να μείνει. Έχουν χαθεί χιλιάδες ζωές μέσα στον πόνο και τη φρίκη. Στο μεγάλο άσυλο.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμα

Βιβλιοπαρουσίαση “Ταπείνωση και ντροπή: γυναίκες τοξικομανείς”

Malpractice η Μάτσα; Τ’ ακούσαμε κι αυτό!

Κατερίνα Μάτσα: Οι γυναίκες αντικείμενα εκμετάλλευσης από τους άντρες τοξικοεξαρτημένους

 

Share

Η πρώτη αποφυλάκιση μέλους των Pussy Riot είναι γεγονός

 

Την αποφυλάκιση της Μαρίας Αλιοχίνα των Pussy Riot γνωστοποίησε ο σύζυγος άλλου μέλους του ρώσικου πανκ συγκροτήματος, στο πλαίσιο της «αμνηστίας» από το Κρεμλίνο.

Άμεσα αναμένεται, σύμφωνα με τις πληροφορίες, η απελευθέρωση και της Νάντια Τολοκονίκοβα, επίσης μέλος του ίδιου συγκροτήματος που έχει καταδικαστεί σε φυλάκιση.

Πηγή: alterthess

 

Διαβάστε ακόμα

Προανήγγειλε την αμνηστία των Pussy Riot ο Πούτιν

 

 

Share

Αρλέτα: «Η τέχνη δεν είναι επάγγελμα, είναι προορισμός»

του Γιάννη Κοντού

Η Αρλέτα δε χρειάζεται συστάσεις. Επί 45 και πλέον χρόνια, από τα πρώτα της βήματα στα πλαίσια τότε του «Νέου Κύματος», μέχρι τις κατοπινές της διαδρομές, έχει υπηρετήσει τη μουσική, το τραγούδι και τη σύνθεση με ευγένεια, σεμνότητα και τρυφερότητα. Με αφορμή τη σειρά live εμφανίσεών της στον «Ιανό» στις 13, 20 και 27 Δεκεμβρίου (στην πρώτη και την τρίτη μαζί με τον Βαγγέλη Γερμανό, στη δεύτερη με τον Λάκη Παπαδόπουλο), κουβεντιάζουμε μαζί της.

Σαν τι γυρεύει, αλήθεια, το τραγούδι στις ζωές μας; Πώς ξεκίνησε η δικιά σας ενασχόληση με τη μουσική, το τραγούδι, μετέπειτα με τη σύνθεση;

Ό,τι έκανα, εκτός από τη σύνθεση και τους στίχους, που καθυστέρησαν κάπως, το έκανα από πολύ μικρή, από τριών χρονών περίπου. Από τότε δεν έκανα τίποτε άλλο. Για μένα αυτό που κάνω δεν είναι επάγγελμα, είναι τρόπος ζωής.

Πέστε μου για τους ανθρώπους που συναντήσατε στα πρώτα σας βήματα και στα κατοπινά χρόνια…

Είχα την τύχη να έχω πάρα πολύ καλούς δασκάλους και να συναντήσω αξιόλογους ανθρώπους. Είχα μία καθηγήτρια στο Γυμνάσιο, η οποία λεγόταν Αντιγόνη Θρεψιάδη. Αν υπήρχαν δέκα σαν κι αυτή, η Ελλάδα θα ήταν αλλιώς και το εννοώ αυτό. Υπήρξε παντελώς και παγκοσμίως άγνωστη, αλλά αυτοί που έχουν πάρει τα φώτα της τη θυμούνται σε όλη τους τη ζωή. Είχα εξαιρετικούς δασκάλους στη Σχολή Καλών Τεχνών. Δεν έχω σπουδάσει μουσική, έχω σπουδάσει ζωγραφική. Μουσικός είμαι ερασιτέχνης, αλλά τραγουδούσα από πάρα πολύ μικρή, γιατί τραγουδούσε εξαιρετικά ο πατέρας μου, ο οποίος ήταν γιατρός. Υπήρχε μια περιρρέουσα καλλιτεχνία και στις δύο οικογένειες, και του πατέρα και της μητέρας μου, κι «έσκασε», φαίνεται, χειρότερα απ’ όλους σε μένα.

Το συσσωρευμένο ταλέντο φαίνεται ότι βρήκε στο πρόσωπό σας την αντανάκλασή του στο πολλαπλάσιο!

Δεν ξέρω σε ποιο βαθμό, το σίγουρο, πάντως, είναι ότι εγώ είμαι εκ γενετής καλλιτέχνις.

Η συνάντησή σας με τον Αλέκο τον Πατσιφά πόσο καθοριστική υπήρξε;

Για μένα ο Αλέκος ο Πατσιφάς ήταν ο καλύτερος παραγωγός που έχει περάσει από την Ελλάδα. Δεν είναι τυχαίο ότι «έβγαλε» τον Χατζιδάκι, τον Θεοδωράκη, τους συνθέτες του «Νέου Κύματος» και τους στιχουργούς- άλλαξε το ελληνικό τραγούδι. Η συνάντησή μου μαζί του οφείλεται στον Γιώργο τον Παπαστεφάνου, ο οποίος πια είναι ένας πολύ καλός φίλος κι ένας άνθρωπος που αγαπώ πολύ βαθιά. Μου αρέσει, έχει μια ευγένεια που μου λείπει γενικώς- όχι μόνο τώρα, αλλά και πάντοτε. Αγαπάω πολύ τους ευγενικούς ανθρώπους κι ο Γιώργος είναι ένας ευγενικός άνθρωπος. Θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει κάποιος «ευγενή της παλαιάς σχολής». Είναι Ροδίτης και είναι «πρίγκιπας». Επίσης, πολύ σημαντικοί είναι οι άνθρωποι, με τους οποίους συνεργάστηκα. Ο πρώτος που μου έδωσε πολύ σπουδαία τραγούδια ήταν ο Γιάννης ο Σπανός. Μου έδωσε τον «εθνικό μου ύμνο», το «Μια φορά θυμάμαι», σε μια εποχή που ήμουν παντελώς άγνωστη, τότε πρωτοεμφανιζόμουν. Ουδέποτε είχα σκεφτεί να γίνω τραγουδίστρια, ούτε ότι θα το έκανα για επάγγελμα. Ίσως γιατί για μένα επαγγελματίας καλλιτέχνης είναι σχήμα οξύμωρο. Η τέχνη δεν είναι επάγγελμα, είναι προορισμός. Και είσαι φορέας, όχι ιδιοκτήτης της. Έχω ζήσει από αυτό και χαίρομαι ιδιαίτερα, γιατί, ό,τι έχω κάνει στη ζωή μου, το έχω πληρώσει με τραγούδια.

Η συνάντησή σας με τον Μάνο Χατζιδάκι;

Με τον Μάνο Χατζιδάκι δεν είχα ποτέ μου ιδιαίτερες σχέσεις. Τον είχα συναντήσει δυο-τρεις φορές, μου είχε φερθεί πάρα πολύ ευγενικά, ήταν ένας άνθρωπος που μου λείπει. Μου λείπουν οι προσωπικότητες αυτού του τύπου, που δεν υπάρχουν πια. Ήταν πολύ αξιόλογος άνθρωπος, άφηνε χνάρι σημαντικό και ωραίο. Επίσης, είχα δασκάλους τον Γιάννη τον Μόραλη, τον Παντελή τον Πρεβελάκη και τον Γιάννη τον Σαββατιανό, ανθρώπους μοναδικούς στο είδος τους. Τους χρωστάω πολλά. Γι’ αυτό και προσπαθώ να κρατιέμαι και να μην προδώσω αυτά που μου έδωσαν.

Νοσταλγείτε, επομένως, κάποιους ανθρώπους ή κάποιες στιγμές;

Είναι πάρα πολλοί, είμαι κοντά σαρανταπέντε χρόνια στο τραγούδι. Δεν τα έχω κλείσει ακόμη, αλλά, όπου να ‘ναι, έρχονται. Δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου να έχει μελετηθεί σοβαρά η εποχή αυτή. Και το εννοώ. Γιατί, ξέρετε, για μένα η τέχνη είναι σοβαρό πράγμα, όχι βαρύ.

Πώς αξιολογείτε το επίπεδο της μουσικής δημιουργίας στην εποχή μας;

Θα του έβαζα ένα μείον πέντε. Από όσα υποπίπτουν στην αντίληψή μου, που είναι αυτά, τα οποία ακούγονται. Γιατί υπάρχουν κι αυτά που δεν ακούγονται, τα οποία μπορεί να είναι πολύ πιο αξιόλογα. Πολλές φορές συμβαίνει αυτό. Υπάρχουν πολλά νέα παιδιά, πολύ αξιόλογα, στα οποία εύχομαι να καταφέρουν να ξεφύγουν, να ξεκολλήσουν και να «κλωτσήσουν» καλά κάποια στιγμή. Γιατί χρειάζονται κλωτσιές πια, όχι χάδια.

Κρατάτε επαφή με νέους καλλιτέχνες, τους ενθαρρύνετε, σας ακούν;

Δεν πιστεύω ότι ένας μεγαλύτερος πραγματικά φροντίζει τους νεώτερους. Οι καλλιτέχνες είναι σαρκοφάγα, ξέρετε. Μου έχει τύχει να βοηθήσω ανθρώπους και μετά από πολλά χρόνια το αναγνώρισαν, γιατί ο τρόπος, με τον οποίο βοήθησα, δεν ήταν «έλα, χρυσό μου παιδάκι, να σου κάνω δίσκο»- ήταν κουβέντα, ενθάρρυνση, όχι κάτι περισσότερο. Δεν μπορώ να πω ότι έχω «βγάλει» νέους καλλιτέχνες. Δε θα μπορούσα να το κάνω, γιατί δεν είχα και τα μέσα.

Αισθάνεστε, ακόμη, λίγο σαν την «τρελή του χωριού»;

Δεν αισθάνομαι σαν τον «τρελό του χωριού», αισθάνομαι ότι ζω στην εποχή της σχιζοφρένειας. Είναι μια τέτοια εποχή, δεν ξέρω αν οι προηγούμενες ήταν καλύτερες. Τόσο καιρό που είναι κυρίαρχος ο άνθρωπος στον κόσμο, αυτό που έχει καταφέρει είναι να σκοτώνεται, να σφάζει και να καταστρέφει. Αν αφαιρέσω ένα μέρος της τέχνης του, που είναι ο μόνος λόγος, για τον οποίο μπορώ να τον ανεχτώ, κατά τα άλλα είναι πολύ χειρότερος από τα ζώα. Με το μυαλό που διαθέτει, θα έπρεπε αυτή τη στιγμή η γη να είναι ένας παράδεισος. Δεν είναι. Για κάποιους μπορεί, αλλά για πολύ λίγους.

Εξακολουθείτε να τρέφετε ελπίδες για τα παιδιά, μικρά ή μεγαλύτερα, ή να θεωρείτε ότι αποτελούν ελπίδα;

Ναι, εξακολουθώ να το πιστεύω. Αλίμονο αν δεν το πίστευα! Πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα καταφέρουν να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι από τους προηγούμενους. Κι ελπίζω πως αυτή η γενιά θα είναι καλύτερη από μας. Δε θέλω να ελπίζω, θέλω να το πιστεύω. Δε μου αρέσει η ελπίδα, μου αρέσει η πίστη.

Πώς βιώνετε την Αθήνα;

Υπάρχουν κάποια υπολείμματα από γειτονιές, κάποιοι ελάχιστοι άνθρωποι που έχουν συναίσθηση του τι είναι αυτή η πόλη. Δεν υπάρχει η Αθήνα με το πνεύμα που είχε κάποτε. Το χαρακτηριστικό αυτής της εποχής είναι η πλήρης αποπνευματοποίηση. Όλα μετριούνται με μονέδα και συμφέρον- με τίποτε άλλο. Για μένα, όταν όλα μετριούνται έτσι, δε μου λένε και πολλά.

Η πολιτική, με την ευρύτερη έννοια του όρου, σας απασχολεί;

Αν είχε μια υπόσταση, θα με απασχολούσε. Κάτι, το οποίο δεν επιτελεί τον προορισμό του, είναι στείρο. Και τα στείρα πράγματα μέχρι ενός σημείου τα παρακολουθώ, ελπίζοντας ότι θα πάψουν να είναι στείρα. Είμαι πια πολύ μεγάλη, για να ελπίζω κάτι τέτοιο. Δεν υπάρχουν ηγέτες, όχι μόνο στην Ελλάδα. Ο τελευταίος μου φαίνεται ότι πέθανε πριν από λίγες μέρες, ήταν ο Μαντέλα. Αυτός ήταν ηγέτης. Κατάφερε να γλιτώσει ένα λαό από μια φριχτή σφαγή. Αυτό, για μένα, είναι ό,τι σημαντικότερο μπορεί να κάνει κάποιος. Ομολογώ ότι στενοχωρήθηκα πάρα πολύ. Μπορώ να σας πω ότι έκλαψα γι’ αυτόν, χωρίς να τον γνωρίζω. Το να είσαι δεκαετίες στη φυλακή και βγαίνοντας να μην έχεις μέσα σου ούτε ένα γραμμάριο μίσους απέναντι σε όσους σου κατέστρεψαν τη ζωή είναι συγκλονιστικό. Αυτός ήταν άνθρωπος. Εγώ δε νομίζω ότι θα κατάφερνα να είμαι έτσι. Από την αγωγή μου έμαθα να εκτιμώ πολύ τους ανθρώπους που προσπαθούν να είναι άνθρωποι, επειδή με μεγάλωσε ένας άνθρωπος που ήταν έτσι- ο πατέρας μου, αλλά και η μητέρα μου. Δε θεωρώ σημαντικό να παριστάνουμε τον φιλάνθρωπο και μέσω της φιλανθρωπίας να γινόμαστε και διάσημοι, αλλά το να προσπαθούμε να γίνουμε άνθρωποι, γιατί δε γεννιόμαστε έτσι. Ο άνθρωπος γεννιέται ένα ζωάκι, όχι και πολύ σπουδαίο.

Πριν από μερικά χρόνια αντιμετωπίσατε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, από το οποίο, ευτυχώς, βγήκατε αλώβητη…

Πριν από μερικά χρόνια ήταν το χειρότερο. Δε βγήκα τελείως αλώβητη. Όταν μένεις για πολύ καιρό στα νοσοκομεία, αλώβητος δε βγαίνεις ποτέ.

Με την έννοια ότι παραμένετε όχι απλώς ζωντανή, αλλά και δημιουργική. Υπήρξαν στιγμές που φοβηθήκατε πολύ;

Με αυτή την έννοια ναι. Την ώρα που συνέβαιναν αυτά, δεν είχα συναίσθηση. Αργότερα φοβήθηκα. Και τώρα φοβάμαι πολύ. Προσπαθώ να αποβάλω αυτό το πράγμα. Δεν είναι εύκολο, αλλά προσπαθώ.

Δίνετε ακόμη συναυλίες, ωστόσο, κι αυτό είναι ενδεικτικό.

Δεν είναι επάγγελμα αυτό που κάνω. Αν ήταν επάγγελμα, θα το είχα σταματήσει. Είναι τρόπος ζωής. Όσο ζω, αυτό θα κάνω, στο μέτρο που μπορώ.

Το γεγονός ότι στο παρελθόν ίσως είχατε τη δυνατότητα, μια δεδομένη χρονική στιγμή, να ακολουθήσετε μια διεθνή σταδιοδρομία, κάτι που δε συνέβη, σας έχει αφήσει μια αίσθηση ανικανοποίητου;

Καθόλου. Ήμουν πάρα πολύ ευχαριστημένη να βρίσκομαι σε αυτόν τον τόπο. Γιατί έχει πολλά καλά, κι αυτή τη στιγμή τα σκοτώνει ένα-ένα. Κι αυτό είναι που με σκοτώνει κι εμένα. Η Ελλάδα ποτέ δεν ήταν διάσημη για τον πλούτο της, ήταν για άλλα πράγματα. Όταν βγήκα στο εξωτερικό στη διάρκεια της Χούντας, το μόνο που ζήλεψα ήταν η οργάνωση και τα μέσα που είχαν, τίποτε άλλο. Δε χρειάστηκε να ζηλέψω κάτι άλλο. Πιστεύω ότι είχα περισσότερα από αυτούς, σε πολλά επίπεδα, κι εξακολουθώ να πιστεύω ότι τα έχω, αρκεί να τα ξέρω και όχι να τα αποποιούμαι. Το ότι καταστρέφομαι οικονομικά δε σημαίνει πως καταστρέφεται και το πνεύμα μου. Αν δεν το έχω, όμως, δεν το έχω. Στην αντίθετη περίπτωση, το χρωστάω, γιατί κάποιοι μου το έδωσαν.

Βλέπετε κάποια διέξοδο;

Τη διέξοδο θα τη δώσουν μόνο οι άνθρωποι που θα πάρουν απόφαση ότι δεν είναι πελάτες αυτού του τόπου, αλλά αυτοί που τον συντηρούν. Αν έμπαινα σε μία τάξη, το μόνο που θα ζητούσα από τα παιδιά είναι να μάθουν απ’ έξω την «Ιθάκη» του Καβάφη. Μόνο αυτό. Αν πραγματικά τη μάθουν, δε χρειάζεται να μάθουν τίποτε άλλο, για μένα. Αυτός ο τόπος είναι φτωχός από υλικά πράγματα, αλλά πάρα πολύ πλούσιος. Στην πραγματικότητα, ούτε από υλικά είναι φτωχός, αλλά από τη στιγμή που υπάρχουν τέτοιοι «καρχαρίες» γύρω γύρω… Όταν, όμως, ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού κοιτάει πώς να «φάει», είναι απόλυτα φυσικό αυτός ο τόπος να είναι φτωχός. Δε θα γίνει ποτέ του πλούσιος. Πλούσιος είναι ο τόπος, ο οποίος αυτά που έχει τα εκτιμάει και τα διαχειρίζεται λογικά.

Οι επόμενες εμφανίσεις της Αρλέτας στον «Ιανό» (Σταδίου 24) είναι στις 20 Δεκεμβρίου (με τον Λάκη Παπαδόπουλο) και στις 27 Δεκεμβρίου (με τον Βαγγέλη Γερμανό). Ώρα έναρξης: 21:30.

Πηγή: Εναντιοδρομίες

 

Share

Η γυναίκα του Καίσαρα – Άσχετο;

της Σίσσυς Βωβού

Μα πώς την λέγανε αυτή τη γυναίκα του Καίσαρα επιτέλους, που μετά από δύο χιλιάδες χρόνια μαθαίνουμε ακόμα πώς έπρεπε να φαίνεται και δεν έχουμε μάθει το όνομά της; Παλιά και καινούρια η συνήθεια. Εδώ μέχρι πρόσφατα στα ελληνικά χωριά ξέραμε τη Θανάσαινα, την Δημήτραινα, την Λευτέραινα, δεν έφτανε δηλαδή που έπαιρνε το επίθετο του ανδρός της όταν παντρευόταν, έπαιρνε και το όνομά του όταν γένναγε το πρώτο παιδί. Τέλος πάντων, την περί ης ο λόγος Καισαρίνα την λέγανε Καλπουρνία, σας βεβαιώνω, γιατί έψαξα στο ίντερνετ.

Και τι θέλουν όλοι αυτοί που γράφουν κάθε τόσο για την γυναίκα του Καίσαρα, δηλαδή για την Καλπουρνία; Φαντάζομαι, θέλουν να δείξουν και κάποιες ιστορικές γνώσεις, ή τέλος πάντων να ανασύρουν από τα βάθη της ιστορίας κάτι για τη συζυγική πίστη, που είναι το άπαν της ηθικής. Αναφέρουν ότι ναι μεν ήταν τίμια αυτή η γυναίκα, δηλαδή δεν κεράτωνε τον άντρα της (πράγμα που θα αμφισβητούσαν οι δικές μου πληροφορίες αλλά ας μην την εκθέσω μετά από δύο χιλιάδες χρόνια), αλλά θα έπρεπε και να φαίνεται ότι δεν τον κεράτωνε. Κάθε φορά που αμφισβητείται ένας άνθρωπος γιατί είναι πλούσιος, όπως γράφτηκε τελευταία για κάποιους βουλευτές και βουλεύτριες του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί έχει διαπλοκές, όπως γράφτηκε για τον πρώην πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ, ή για άλλους λόγους, αρχίζει η συζήτηση για την γυναίκα του Καίσαρα. Και όλοι αυτοί που γράφουν δεν προβληματίζονται καν πώς λεγόταν αυτή η γυναίκα, αλλά ακόμα το να συγκρίνεις έναν άνδρα με μια γυναίκα, έστω και μιας άλλης εποχής, και την ηθική της, ίσως να παραπέμπει και σε άλλες σκέψεις, που δεν συνάδουν με την τρέχουσα θεωρούμενη ορθή σεξουαλικότητα, την οποία προφανώς οι εν λόγω συγγραφείς εξαίρουν.

Τέλος πάντων και επί του προκειμένου, ο Ιούλιος Καίσαρας ήθελε να χωρίσει την Καλπουρνία και της έκανε μια σκηνοθεσία, έστειλε δηλαδή στους κοιτώνες της έναν κύριο της εποχής που είχε φροντίσει να τον δουν κάποιοι μάρτυρες και μετά την κατηγόρησε ότι έχει εραστή, την πήγε στο δικαστήριο για να την χωρίσει επειδή ήδη είχε κανονίσει την πορεία του και εκείνη αθωώθηκε γιατί το δικαστήριο αποφάσισε ότι η Καλπουρνία είναι «τίμια». Ο Καίσαρας στη συνέχεια επέμεινε ότι δεν έπρεπε μόνο να είναι τίμια, αλλά και να φαίνεται, για να σώσει τέλος πάντων την αξιοπιστία του. Έτσι, η Καλπουρνία ήταν εκείνη που μέχρι τέλους ήταν δίπλα του (δεν αφήνεις εύκολα έναν Καίσαρα, μην κοροϊδευόμαστε) και που του είπε για τους κακούς οιωνούς την ημέρα που ήταν να πάει στη Σύγκλητο (παροτρύνοντάς τον να μην πάει) όπου δολοφονήθηκε από πλήθος ανδρών που είχαν κάνει συνωμοσία, συμπεριλαμβανομένου του Βρούτου.

Και τι ήταν ο Βρούτος; Άλλο μπέρδεμα, που μας πάει όχι στο τι πρέπει να είναι ή να φαίνεται η γυναίκα του Καίσαρα, αλλά στο τι ήταν ο Καίσαρας. Ο Καίσαρας λοιπόν ήταν και πολύ εραστής. Διαβάζουμε στην Wikipedia:

Πέρα από την υπόνοια ομοφυλοφιλίας στην σχέση του με τον βασιλιά της Βιθυνίας Νικομήδη -που ο Σουητώνιος την αναφέρει ως μοναδική φήμη τέτοιας μορφής αλλά επιμένει σ΄αυτήν με προφανή ευχαρίστηση- ο Καίσαρ υπήρξε ακαταπόνητος εραστής. Κατά τον Σουητώνιο πάντα, είχε σχέσεις με πολλές γυναίκες μεταξύ των οποίων και με τις συζύγους του Κράσσου και του Πομπήιου. Πάνω απ’ όλες αγάπησε την Σερβιλία, την μητέρα του Βρούτου -για την οποία ελέχθη ότι του εξέδιδε την κόρη της Τερτία, σύζυγο εν συνεχεία του αρχισυνωμότη Γάιου Κάσσιου- και την Κλεοπάτρα. Η δράση ήταν τόση που όταν τέλεσε θρίαμβο για την κατάκτηση της Γαλατίας, οι στρατιώτες του τραγουδούσαν «Πολίτες, κλειδώστε τις γυναίκες σας, γιατί έρχεται ο φαλακρός μοιχός».

Η ερωτική σχέση του Καίσαρα με την μητέρα του Βρούτου Σερβιλία κατά το κρίσιμο διάστημα της σύλληψης του Βρούτου αμφισβητήθηκε από ορισμένους συγγραφείς αλλά ο Σουητώνιος είναι κατηγορηματικός: «Ο Καίσαρ αγάπησε περισσότερο από κάθε άλλη γυναίκα την Σερβιλία, μητέρα του Βρούτου». Ο δε Πλούταρχος είναι ακόμη πιο κατηγορηματικός και δίνει λεπτομέρειες. Η δε άποψη των αρχαίων συγγραφέων ενισχύεται από την φροντίδα του Καίσαρα για τον Βρούτο που είδαμε κατά την μάχη των Φαρσάλων, και από την εν συνεχεία προώθησή του σε αξιώματα, με τελευταίο αυτό του πραίτωρα.

Η ψυχολογική κατάσταση του Βρούτου ήταν δεινή. Η οικογενειακή παράδοση τον βάραινε αφόρητα. Όταν πήγαινε στο πραιτώριο έβρισκε στο άγαλμα του μεγάλου προγόνου του Λεύκιου Βρούτου επιγραφές που έλεγαν «Κοιμάσαι, Βρούτε» και «Δεν είσαι Βρούτος». Υπήρχε επίσης το μίσος προς τον διαφθορέα της μητέρας του -που τον είχε κάνει να μη ξέρει αν είναι ένας Βρούτος ή ένας νόθος- και, όπως διαδιδόταν, και της αδελφής του. Ο Κάσσιος θεώρησε απαραίτητη την σύμπραξη του Βρούτου, κατόρθωσε να τον παροξύνει και τον μύησε στην συνωμοσία.

Με λίγα λόγια, γιατί θα πρέπει να ενδιαφέρεται κάποιος το 2013 για το τι ήταν ή φαινόταν η γυναίκα του Καίσαρα, χωρίς καν να ενδιαφερθεί για το όνομά της και δεν βρίσκει άλλα, πιο σύγχρονα και αξιόπιστα παραδείγματα; Ή έστω, αν θέλουν να πάνε τόσο πίσω για να δείξουν ιστορικές γνώσεις, να μας πουν για τον ίδιο τον Καίσαρα ή για τις γυναίκες του Κράσσου και του Πομπήιου, οι οποίες κεράτωναν τους συζύγους τους με τον Καίσαρα. Αντ’ αυτού βρήκαν να ξεσπάσουν στην καημένη την Καλπουρνία για να στηλιτεύσουν κάτι που θεωρούν ότι αξίζει να στηλιτευθεί;

Μήπως απλώς τους εξιτάρει η «ηθική» της διαχρονικής συζύγου για να καλύψουν πίσω από αυτήν τις δικές τους πομπές, ή απλώς υποσυνείδητα θέλουν να ξαναφέρουν τις παλιές ηθικές διδασκαλίες, έτσι για να μην ξεχνάμε την πατριαρχία; Απλώς αναρωτιέμαι, και ίσως όλο αυτό να είναι άσχετο.

 

Share

Βίντεο: One billion rising 2014

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

Θυμάστε την περσινή καμπάνια που ζητούσε να χορέψουμε για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, σε δημόσιους χώρους, ανήμερα του Αγ. Βαλεντίνου; Αν και πολλά μπορούν να ειπωθούν για το κατά πόσο μια καμπάνια που εστιάζει σε μια μέρα τον χρόνο μπορεί να είναι αποτελεσματική, η περσινή εμπειρία θεωρήθηκε επιτυχημένη, καθώς είχε μεγάλη ανταπόκριση. Μετά από την περσινή επιτυχία λοιπόν, η οργάνωση V-Day καλεί να επαναληφθεί το εγχείρημα.

Το σκεπτικό των διοργανωτριών είναι ιστορίες που μένουν συνήθως αόρατες να εμφανιστούν στο δημόσιο χώρο. Οι προϋποθέσεις αυτό να γίνει με την παρουσία των ίδιων των θυμάτων δημιουργούνται από τον παγκόσμιο χαρακτήρα της δράσης, αλλά και από το γεγονός ότι δημιουργείται ένα ασφαλές και φιλόξενο περιβάλλον, μέσω του χορού και της μουσικής. Αξίζει πάντως να αναφερθεί ότι στις περσινές δράσεις συμμετείχαν γυναίκες σε μέρη όπου τα δικαιώματα των γυναικών είναι σχεδόν ανύπαρκτα και η βία εναντίον τους μεγάλη. Έτσι, φέτος, στις 14 Φλεβάρη 2014, οι διοργανώτριες καλούν γυναίκες και άντρες σε όλα τα μέρη να χρησιμοποιήσουν τη δύναμη και τη φαντασία τους και να ξεσηκωθούν για δικαιοσύνη για τα θύματα της βίας και για την εξάλειψή της, σε μια κοινή καμπάνια με τίτλο one billion rise for justice –ένα δισεκατομμύριο ξεσηκωνόμαστε για δικαιοσύνη

Δείτε παρακάτω βιντεάκι που δημιούργησαν η οργάνωση V-Day και ο Νοτιοαφρικανός κινηματογραφιστής Tony Stroebel  με αποσπάσματα από τις δράσεις που πραγματοποιήθηκαν σε όλο τον κόσμο στις 14 Φλεβάρη 2013 ως κάλεσμα για την νέα καμπάνια.

YouTube Preview Image

 

Διαβάστε ακόμα

One billion rising: για τη βία κατά των γυναικών

 

 

 

Share

Προανήγγειλε την αμνηστία των Pussy Riot ο Πούτιν

Ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν δήλωσε την Πέμπτη ότι τα δύο φυλακισμένα μέλη του συγκροτήματος των Pussy Riot θα απελευθερωθούν βάσει του νόμου περί αμνηστίας, αλλά χαρακτήρισε παράλληλα επαίσχυντη την διαμαρτυρία που πραγματοποίησαν εναντίον του σε μια εκκλησία. Υποστήριξε μάλιστα ότι τα μέλη του συγκροτήματος επιδόθηκαν σε «προσβλητική για την αξιοπρέπεια των γυναικών» συμπεριφορά.

Η 24χρονη Ναντέζντα Τολοκονίκοβα και η 25χρονη Μαρία Αλιόχινα εκτίουν ποινή φυλάκισης δύο ετών για μια «πανκ προσευχή» που είχαν πει με το συγκρότημά τους κατά του Πούτιν και των δεσμών του με την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας στον κύριο καθεδρικό ναό της Μόσχας.

Οι δύο γυναίκες αναμενόταν αρχικά να αφεθούν ελεύθερες τον Μάρτιο, αλλά τώρα πιστεύεται ότι θα απελευθερωθούν νωρίτερα βάσει του νόμου περί αμνηστίας που εγκρίθηκε αυτήν την εβδομάδα από την Δούμα (κάτω Βουλή), εν μέρει επειδή είναι και οι δύο μητέρες ανήλικων παιδιών.

Ο νόμος περί αμνηστίας μπορεί να επιτρέψει και την άρση των κατηγοριών που βαρύνουν τους 30 ακτιβιστές που είχαν συλληφθεί κατά την διάρκεια διαμαρτυρίας της περιβαλλοντικής οργάνωσης Greenpeace  εναντίον της εξόρυξης πετρελαίου στην Αρκτική και την αποφυγή έτσι της δίκης τους, απομακρύνοντας από το προσκήνιο δύο θέματα που κρίνονται ως ενοχλητικά στις σχέσεις της Ρωσίας με την Δύση προτού η πρώτη φιλοξενήσει τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες τον Φεβρουάριο.

Ωστόσο, ο Πούτιν σημείωσε ότι ο νόμος περί αμνηστίας δεν καταρτίστηκε έχοντας υπόψη τους ακτιβιστές της Greenpeace ή τις δύο φυλακισμένες μουσικούς.  Υιοθετήθηκε, σημείωσε, για να σηματοδοτήσει την 20η επέτειο του μετασοβιετικού Συντάγματος της Ρωσίας.

Ο Ρώσος Πρόεδρος κατέστησε σαφές ότι δεν έχει καμία αμφιβολία για τον χειρισμό και των δύο αυτών υποθέσεων από την χώρα του, μολονότι αυτή προκάλεσε την κριτική δυτικών κρατών και μερικών παγκόσμιων προσωπικοτήτων.

«Δεν λυπήθηκα που τα μέλη των Pussy Riot κατέληξαν πίσω από τα κάγκελα» σημείωσε ο Πούτιν. «Λυπήθηκα που επιδόθηκαν σε μια τόσο επαίσχυντη συμπεριφορά, η οποία ήταν κατά την άποψή μου προσβλητική για την αξιοπρέπεια των γυναικών». «Ξεπέρασαν όλα τα όρια» κατέληξε ο Ρώσος πρόεδρος σχετικά με το θέμα αυτό.

Πηγή: tvxs

 

ΥΓ: Καλά που έχουμε τέτοιους ηγέτες να φροντίζουν για την αξιοπρέπειά μας…

 

Διαβάστε ακόμα

Ρώμη: Διαδηλώσεις υπέρ των Pussy Riot έξω από το ξενοδοχείο όπου διαμένει ο Πούτιν

Ρωσία: Αγνοείται η Ναντέζντα Τολοκονίκοβα, μέλος του συγκροτήματος Pussy Riot

Σε απεργία πείνας ένα από τα φυλακισμένα μέλη των Pussy Riot

Μάικ Λέρνερ: “χωρίς την ελευθερία του λόγου, δεν μπορούμε να υπερασπιζόμαστε όλες τις υπόλοιπες ελευθερίες μας”

 

Share

Ινδία: Στο Ανώτατο Δικαστήριο η κυβέρνηση κατά της ποινικοποίησης της ομοφυλοφιλίας

Η ινδική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο με σκοπό την ακύρωση του αποικιακού νόμου που ποινικοποιεί την ομοφυλοφιλία.

Υπενθυμίζεται ότι το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας είχε ακυρώσει νόμο του Νέου Δελχί που καταργούσε το άρθρο 377 του Ποινικού Κώδικα (του 1860), ο οποίος ποινικοποιούσε τις σχέσεις ατόμων του ιδίου φύλου.

Το Συνταγματικό Δικαστήριο είχε κρίνει ότι το συγκεκριμένο άρθρο αυτό είναι σύμφωνο με το Σύνταγμα και παρέπεμψε το θέμα στο Κοινοβούλιο.

Η κυβέρνηση είχε αφήσει να εννοηθεί ότι θα ζητούσε από το Κοινοβούλιο να αποφανθεί, αλλά η διαδικασία αυτή είναι εξαιρετικά αργή και δεν θα «προλάβαινε» τις εκλογές του Μαΐου.

Παρόλο που ο νόμος σπάνια εφαρμόζεται, οργανώσεις για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα διαμαρτύρονται για προσβολές, εκφοβισμό και παρενοχλήσεις από αστυνομικούς σε μια άκρως συντηρητική χώρα.

Κανένας ομοφυλόφιλος από το χώρο της πολιτικής, των σπορ ή του θεάματος δεν έχει αποκαλύψει τις σεξουαλικές του επιλογές.

Ο ΟΗΕ εκτιμά ότι η αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας θα συνέβαλε στον αγώνα κατά της μετάδοσης του ιού του AIDS που έχει προσβάλει περίπου 2,5 εκατομμύρια Ινδούς.

Πηγή: in.gr

 

Διαβάστε ακόμα

Ινδία: Το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας αποφάνθηκε ότι η ομοφυλοφιλία είναι παράνομη

 

Share