Subscribe via RSS Feed

Author Archive for vgiannoul

Η Colour Youth απαντά με βίντεο στην Τατιάνα Στεφανίδου

colour-youth

της Δήμητρα Σπανού

Με ένα βίντεο στο youtube μέλη της Colour Youth απαντούν στις τρανσφοβικές δηλώσεις της Τατιάνας Στεφανίδου. Συγκεκριμένα, οι δηλώσεις αφορούσαν την Caitlyn Jenner και τη πολυσυζητημένη φωτογραφία της στο εξώφυλλο του Vanity Fair.

«Ίσως να μιλάμε για περίπτωση πολύ βαριάς ψυχασθένειας. Αν ήθελες αγόρι μου να γίνεις γυναίκα, κάντο σιωπηλά, αν πια είναι το απωθημένο σου, κάντο, αλλά το να περάσουμε ‘μπράβο’ και να χειροκροτεί όλη η οικογένεια, ότι ο πατέρας έξι παιδιών βγαίνει στο Vanity Fair σέξι γκόμενα στα 65, ε, όχι πια, ντάξει», είπε στην εκπομπή της η παρουσιάστρια. Δεν έχουμε καμία αυταπάτη για τις ευαισθησίες της συγκεκριμένης, καθώς ο κανιβαλιστικός τρόπος που προσεγγίζει τα “θέματά” της, με μόνο σκοπό τα υψηλά νούμερα, είναι πια κοινός τόπος. Θυμόμαστε άλλωστε καταγγελίες, όπως αυτή της Α., μιας από τις διωκόμενες οροθετικές, για την παρενόχληση που δεχόταν η οικογένειά της την περίοδο των συλλήψεων. Δεν περιμένουμε τίποτα από αυτή. Αλλά περιμένουμε από όλα τα αρμόδια όργανα να ευαισθητοποιηθούν και να μεριμνήσουν για όσες και όσους θίγονται από αυτό το λόγο μίσους και για όλες/όλους εμάς που νιώθουμε ντροπή για μια κοινωνία που ανέχεται αυτά τα κρούσματα.

Σύμφωνα με το βίντεο της Color Youth:

«Στέκεσαι κοιτώντας την οθόνη απορώντας πώς εν έτει 2015 ακούγονται τέτοια πράγματα δημόσια στην τηλεόραση. Έχουν στήσει ένα πανηγυράκι από ανθρώπους και γελάνε. Κοροϊδεύουν. Εμπαίζουν. Προβάλλουν ολόκληρες εκπομπές κατά του μπούλινγκ, ενώ την ίδια στιγμή το κάνουν μπροστά στα μάτια χιλιάδων τηλεθεατών. Κατά τα άλλα, σχίζουν τα ιμάτιά τους ότι είναι σύμμαχοι των δικαιωμάτων μας. Και το ΕΣΡ τι κάνει; Σκοπός του είναι να προστατεύσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Αυτό πρέπει να σταματήσει. Δεν θα ανεχτούμε άλλη τρανσφοβία. Ομοφοβία. Αμφιφοβία. Σεξισμό. Δεν είμαστε το καυτό θέμα που θες να πουλήσεις. Δε χρειαζόμαστε άλλον ένα ψευτοσύμμαχο στο πλευρό μας. Είμαστε άνθρωποι. Αξίζουμε το σεβασμό όλων. Οπότε την επόμενη φορά που θα μιλήσει κάποιος για εμάς ας προσπαθήσει πρώτα να μιλήσει σ’εμάς».

Κλείνουμε τις τηλεοράσεις, δεν χρειαζόμαστε την “ψυχαγωγία” τους!

YouTube Preview Image

 

 

Share

Το «γερμανικό εργασιακό θαύμα», του Κλάους Ντέρε

1

της Λίνας Φιλοπούλου

Από το ξέσπασμα της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής και οικονομικής κρίσης το 2008–2009, η διαίρεση εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Ευρωζώνης έχει βαθύνει. Χώρες που βρίσκονται σε κρίση,όπως η Ελλάδα και η Ισπανία, έχουν διανύσει μια πενταετή φάση ύφεσης της οικονομίας, τα ποσοστά ανεργίας συνεχίζουν να κινούνται πάνω από το όριο του 25% και η πλειονότητα του πληθυσμού ζει σε επισφαλείς συνθήκες. Διαφορετική είναι προς το παρόν η κατάσταση στις χώρες εκείνες που έχουν βγει κερδισμένες από την κρίση. Ειδικότερα η Γερμανία θεωρείται υπόδειγμα μαθήτριας. Αποτελεί, όμως, στην πραγματικότητα το «γερμανικό εργασιακό θαύμα» ένα μοντέλο για την Ευρώπη;

Ο Κλάους Ντέρε ρίχνει μια κριτική ματιά πίσω από τη βιτρίνα του «εργασιακού θαύματος» της Γερμανίας, η οποία έχει βγει κερδισμένη από την κρίση. Περιγράφει μια πολύ επιλεκτική ανταγωνιστική κοινωνία πλήρους, αλλά και επισφαλούς απασχόλησης, όπου η διεύρυνση των συνθηκών ανασφαλούς εργασίας και διαβίωσης θα επιβάλλει την πειθαρχία ακόμα και σε εκείνες τις κοινωνικές ομάδες που βρίσκονται ακόμα σε σχετικά σταθερές συνθήκες. Μια κοινωνία όπου οι επισφαλώς εργαζόμενοι κι εργαζόμενες, οι κοινωνικά αποκλεισμένοι και αποκλεισμένες, οι άνεργοι και άνεργες πρέπει να πληρώσουν το τίμημα για ένα εξαγωγικό μοντέλο που ενισχύει τις ανισότητες στην Ευρώπη και έτσι καταστρέφει τα θεμέλια της ίδιας του της επιτυχίας.

Ακολουθούν αποσπάσματα από τη μπροσούρα του Κλάους Ντέρε Το «γερμανικό εργασιακό θαύμα» Μοντέλο για την Ευρώπη;, που επικεντρώνουν στην εργασία φροντίδας, την εποχή του παλιού κοινωνικού καπιταλισμού, χωρίς την οποία η πλήρης απασχόλη των ανδρών ήταν αδιανόητη, αλλά και στις υπηρεσίες φροντίδας στο πλαίσιο του σημερινού χρηματοπιστωτικού και ανταγωνιστικού καπιταλισμού. Οι τομείς φροντίδας, παρόλο που απασχολούν τόσα άτομα όσα και οι τομείς της μηχανουργίας και αυτοκινητοβιομηχανίας, που συνιστούν τη βιομηχανική καρδιά της γερμανικής οικονομίας, συμπιέζονται όλο και περισσότερο λόγω έλλειψης πραγματικής ζήτησης χρηματοδοτούμενης από το κράτος, ενώ μεταθέτουν την ευθύνη των υπηρεσιών φροντίδας πίσω στα νοικοκυριά. Σε έναν παραδοσιακά γυναικοκρατούμενο χώρο αναπαράγονται εδώ και χρόνια μηχανισμοί διακρίσεων λόγω φύλου, για να διατηρήσουν την κοινωνική υποτίμηση του εν λόγω τομέα και επομένως να μειώσουν το κόστος αναπαραγωγής.

 

«Το εξέχον επίτευγμα του [παλιού] κοινωνικού καπιταλισμού ήταν ότι κράτησε τη μισθωτή εργασία μέσα στο πλαίσιο του κράτους πρόνοιας. Το αποτέλεσμα ήταν αυτό που αναδρομικά χαρακτηρίστηκε ως κοινωνικά προστατευμένη κανονική ή τυπική σχέση εργασίας. Για τη μεγάλη πλειονότητα κυρίως των ανδρών μισθωτών, η διατήρηση της μισθωτής εργασίας στο πλαίσιο του κοινωνικού κράτους σήμαινε σχετική αποσύνδεση του εισοδήματος και της εργασιακής κατάστασης από τους κινδύνους της αγοράς. Ο κοινωνικός καπιταλισμός στηριζόταν ακόμη σε ταξικές ανισότητες και, ιδιαίτερα στη Δυτική Γερμανία, σε μια ασύμμετρη ενσωμάτωση των φύλων στην αγορά εργασίας. Έκανε διακρίσεις σε βάρος μεταναστών και μεταναστριών και λιγότερο εξειδικευμένου εργατικού δυναμικού. Η πλήρης απασχόληση των ανδρών ήταν αδιανόητη χωρίς την εργασία φροντίδας, η οποία ήταν κυρίως απλήρωτη και γινόταν προπαντός από γυναίκες. Μετανάστες και μετανάστριες από τη νοτιοευρωπαϊκή περιφέρεια και την Τουρκία («γκασταρμπάιτερ») αναλάμβαναν κυρίως δουλειές μη ελκυστικές, κακοπληρωμένες και με μικρή αναγνώριση. Για την πλειονότητα όμως των εργατών και εργατριών, των υπαλλήλων και των οικογενειών τους, η αλλαγή παρουσιαζόταν ως μετάβαση σε ένα καθεστώς ενσωμάτωσης στην κοινωνική πολιτειότητα. Οι μισθωτοί και μισθωτές διέθεταν τώρα «κοινωνική ιδιοκτησία». Η φτώχεια και η επισφάλεια ήταν πάντοτε παρούσες, αλλά με τις προστατευμένες εσωτερικές αγορές εργασίας σπρώχνονταν στην άκρη της κοινωνίας των μισθωτών πλήρους απασχόλησης, γίνονταν αόρατες στην ιδιωτική σφαίρα και με αυτόν τον τρόπο έμπαιναν στο περιθώριο.[…]

Ένας από τους μύθους που περιστρέφονται γύρω από το υποτιθέμενο «θαύμα απασχόλησης» είναι ο ισχυρισμός ότι έχει δημιουργηθεί ένας νέος τύπος αμειβόμενης απασχόλησης. Αυτό είναι απολύτως αναληθές. Τα στοιχεία δείχνουν ότι ο όγκος των ολοκληρωμένων και πληρωμένων ωρών εργασίας μεταξύ 1991 και 2012 έχει μειωθεί εμφανώς περισσότερο από 10%. Ακόμα και μετά την κρίση του 2008–2009 ο αριθμός των εργαζομένων αυξήθηκε αρχικά γρηγορότερα από ό,τι ο όγκος των ωρών εργασίας. Αυτό καθεαυτό δεν θα ήταν πρόβλημα, αν η μείωση του όγκου εργασίας συνδεόταν με ισότιμη μείωση της εργασίας και μισθολογική προσαρμογή. Δεν έγινε όμως κάτι τέτοιο. Αντιθέτως, ο υπάρχων όγκος εργασίας κατανέμεται σε όλο και περισσότερους και περισσότερες εργαζομένους κι εργαζόμενες, και κυρίως με ασύμμετρο τρόπο. Η αύξηση της απασχόλησης διαπιστώνεται όχι αποκλειστικά, αλλά σε μεγάλο βαθμό, στις επισφαλείς δουλειές, οι οποίες εκτελούνται σε δυσανάλογα υψηλό ποσοστό από γυναίκες σε επαγγέλματα παροχής υπηρεσιών φροντίδας. […]

Οι τομείς της φροντίδας των ηλικιωμένων, των παιδιών, των νέων και των ατόμων με αναπηρία απασχολούν τόσα άτομα όσα και οι τομείς της μηχανουργίας και αυτοκινητοβιομηχανίας, που συνιστούν τη βιομηχανική καρδιά της γερμανικής οικονομίας. Το παράδειγμα αυτό δείχνει ότι σε σχέση με τους υψηλά παραγωγικούς εξαγωγικούς κλάδους έχει αυξηθεί η σημασία του λιγότερο παραγωγικού τομέα, αλλά με εντατικοποίηση της εργασίας στις αμειβόμενες υπηρεσίες φροντίδας (στον οποίο περιλαμβάνονται όλες οι δραστηριότητες που εξυπηρετούν την «παραγωγή εργατικής δύναμης»). Από τη σκοπιά των εξαγωγών, αυτό μοιάζει προβληματικό ως προς το κόστος –τουλάχιστον με μικροοικονομικούς όρους– καθώς η αμειβόμενη εργασία στον τομέα της αναπαραγωγής χρηματοδοτείται σε μεγάλο βαθμό με κρατικές μεταβιβαστικές πληρωμές. Η κρατική πολιτική έχει σχεδιάσει την ανταλλαγή ανάμεσα στον τομέα των εξαγωγών και στις υπηρεσίες φροντίδας σαν ένα «μεταβολισμό» ανάμεσα στις αναβαθμισμένες εσωτερικές αγορές και στις υποτιμημένες εξωτερικές, επειδή δεν λειτουργούν σύμφωνα με την αρχή της ισοδύναμης ανταλλαγής. Μια δημοσιονομική πολιτική προσανατολισμένη στην ανταγωνιστικότητα, προορισμένη να εξασφαλίζει εισροή ρευστού κεφαλαίου, η οποία απαλλάσσει από τα βάρη κατέχοντες και επιχειρήσεις και μ’ αυτόν τον τρόπο προκαλεί προβλήματα στην είσπραξη των δημοσίων εσόδων, δεν επιτρέπει γενναιόδωρες χρηματοδοτήσεις γι’ αυτές τις παροχές ατομικών υπηρεσιών και τις υπηρεσίες φροντίδας. Οι υποχρεώσεις του κράτους πρέπει να χρηματοδοτούνται μέσω της ιδιωτικοποίησης της δημόσιας περιουσίας και μέσω δανεισμού. Όσο η ιδιωτική περιουσία μεγαλώνει και συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια, η δημόσια περιουσία «καίγεται». Συνεπώς, το κράτος δεν πρόκειται να χρηματοδοτήσει μια περαιτέρω ζήτηση σε υπηρεσίες φροντίδας. Η παροχή υπηρεσιών φροντίδας με τη μορφή δημόσιου αγαθού συμπιέζεται όλο και περισσότερο λόγω έλλειψης πραγματικής ζήτησης χρηματοδοτούμενης από το κράτος. Οι βασικοί παίκτες στο πεδίο αυτό αντιδρούν εφαρμόζοντας ένα συνδυασμό εμπορευματοποίησης, ανταγωνισμού, επισφαλειοποίησης των όρων εργασίας, καθώς και μετάθεσης πίσω στα νοικοκυριά της ευθύνης για τις υπηρεσίες φροντίδας. […]

Η γερμανική εξαγωγική οικονομία βασίζεται, μπορούμε να υποστηρίξουμε, στην καπιταλιστική προσάρτηση της παροχής ατομικών υπηρεσιών και των υπηρεσιών φροντίδας. Η προσάρτηση αυτή στην περίπτωση της Γερμανίας σημαίνει αύξηση της ανταγωνιστικότητας του εξαγωγικού τομέα με ταυτόχρονη απαξίωση των (αμειβόμενων) υπηρεσιών φροντίδας, οι οποίες καθίστανται έτσι επισφαλείς. Σε καμία περίπτωση δεν υπονοείται ότι αυτοί οι τομείς είναι ομοιογενείς μονάδες με ανταγωνιστικά συμφέροντα. Ακόμη και στον εξαγωγικό τομέα θα δούμε μια πολιτειότητα βασισμένη στην «κοινωνική ιδιοκτησία» να παραβιάζεται, θα βρούμε επίσης επισφαλώς εργαζομένους κι εργαζόμενες και πειθάρχηση του μόνιμου προσωπικού. Στην περίπτωση των υπηρεσιών φροντίδας η κοινωνική πολιτειότητα υπάρχει, αλλά δεν θεσμοθετείται καν, ή μόλις και μετά βίας. Σε έναν παραδοσιακά γυναικοκρατούμενο χώρο αναπαράγονται εδώ και χρόνια μηχανισμοί διακρίσεων λόγω φύλου, για να διατηρήσουν την κοινωνική υποτίμηση του εν λόγω τομέα και επομένως να μειώσουν το κόστος αναπαραγωγής. […]

Οι καπιταλιστικές οικονομίες δεν μπορούν πια να υπάρχουν με «καθαρή» μορφή. Εξαρτώνται από το πόσο ικανοποιητικά θα λειτουργήσουν ορισμένοι τομείς, οι οποίοι δεν υπακούν ούτε στις επιταγές της οικονομικής μεγέθυνσης ούτε στο κίνητρο του κέρδους. Αυτό ισχύει σε μεγάλο βαθμό για τους τομείς που αναφέρθηκαν παραπάνω, για τους τομείς της διατροφής, της ανατροφής, της εκπαίδευσης, των υπηρεσιών περίθαλψης και φροντίδας. Για τους παραπάνω τομείς, που συνήθως είναι γυναικοκρατούμενοι, μια συγκεκριμένη μορφή ανάπτυξης, η οποία συνεπάγεται την εκλογίκευση και την κατάργηση της ανθρώπινης εργασίας, αποβαίνει αναπόφευκτα εις βάρος της ποιότητας της εργασίας και της παροχής υπηρεσιών.»

 

Η μπροσούρα κυκλοφορεί στα ελληνικά και διατίθεται δωρεάν από το Ίδρυμα Ρόζα Λούξεμπουργκ. Μπορείτε να τη βρείτε στην ιστοσελίδα του Ιδρύματος εδώ

 

 

Share

Νεπάλ: «Οι γυναίκες είναι ονειρική λεία για τους σωματέμπορους»

νεπαλ

της Caroline Michel

Μετά τους δύο σεισμούς στο Νεπάλ πολλές γυναίκες έχασαν τα μέσα που τους εξασφάλιζαν τα προς το ζην εν τη απουσία συζύγου και οικογένειας.

Δύσκολο να φανταστεί κανείς αυτό που μόλις πέρασε η Σαρίκα βλέποντας το φωτεινό της χαμόγελο, το βλέμμα της, τις τρυφερές της χειρονομίες. Η Σαρίκα είναι 32 ετών, έχει τέσσερα παιδιά και καθόλου χαρτιά και χρήματα. Βρέθηκε στο δρόμο μετά τον πρώτο σεισμό στο Νεπάλ στις 25 Απριλίου. Πριν το σεισμό νοίκιαζε ένα μικρό δωμάτιο σε ένα σπίτι στο Thamel, την τουριστική περιοχή του Κατμαντού. Ο σύζυγός της -«γάμος από έρωτα»- την άφησε πριν από πέντε χρόνια για μιαν άλλη γυναίκα. Από τότε η Σαρίκα πρέπει να τα βγάζει πέρα μόνη της: στο Νεπάλ οι γυναίκες χωρίς συζύγους θεωρούνται παρίες, σπάνια τις δέχονται πίσω οι οικογένειές τους.

Η Σαρίκα δουλεύει δύο δουλειές για να στηρίξει τα παιδιά της και να τα στείλει στο σχολείο. Από τις 9 το πρωί μέχρι τις 6 το απόγευμα εργάζεται σε ένα κατάστημα ειδών ένδυσης. Από τις 6 μέχρι τη μία το βράδυ δουλεύει σε μια «ντίσκο». Όμως, το κατάστημα και η «ντίσκο» έκλεισαν μετά την καταστροφή. Οι άνθρωποι δεν έχουν πλέον χρήματα για να βγούν έξω και να αγοράσουν καινούρια ρούχα. Η ίδια λέει:

«Δεν ξέρω τι θα κάνω. Φοβάμαι για τα παιδιά μου. Και χρειάζομαι δύο δουλειές για να στηρίξω και τα τέσσερα».

«Γυναίκες σαν τη Σαρίκα έχουν υποστεί τις μεγαλύτερες συνέπειες από το σεισμό», δήλωσε η Hira Dahal, ιδρύτρια του συλλόγου Chhori – «κορίτσια» στα Νεπαλέζικα – η οποία διευθύνει ένα καταφύγιο για γυναίκες που δουλεύουν στις ντίσκο μαζί με τη γαλλική ΜΚΟ Planète Enfants.

«Δεν έχουν στέγη, δεν έχουν πια δουλειά, δεν έχουν λεφτά, οι περισσότερες από αυτές δουλεύουν συνήθως για ένα μεροκάματο. Είναι επικίνδυνο να μένουν μόνες τους στους καταυλισμούς. Οι άνδρες πίνουν, όλοι είναι υπό πίεση. Έχουν γίνει βιασμοί και γίνεται λόγος ακόμα και για εξαφανίσεις. Αποτελούν ονειρική λεία για τους σωματέμπορους».

Εξαφανίστηκαν χωρίς κανένα ίχνος

Η εμπορία γυναικών και παιδιών είναι διαρκής μάστιγα στο Νεπάλ. Οι επίσημοι φορείς εκτιμούν πως ο αριθμός των γυναικών και των παιδιών που βρίσκονται σε καθεστώς οικειακής ή σεξουαλικής δουλείας ανέρχεται σε 14.000 το χρόνο. Οι περισσότερες στέλνονται στην Ινδία, στις χώρες του Κόλπου και σπανιότερα στην Αφρική, όπου «αγοράζονται» από πλούσιους ιδιώτες ή ιδιοκτήτες οίκων ανοχής. Η Perrine Savoy, επικεφαλής του γραφείου Planète Enfants στο Κατμαντού, εξηγεί:

«Αρκεί να τους υποσχεθεί ένας διακινητής μια καλή δουλειά στο εξωτερικό για να φύγουν χωρίς χαρτιά, χωρίς καμία εγγύηση».

Ζώντας σε καθεστώς κράτησης, οι γυναίκες αυτές εξαφανίζονται χωρίς κανείς να τις αναζητήσει, σχεδόν χωρίς ν’ αφήσουν ίχνος. Μόνο 186 εξαφανίσεις για «διακίνηση» δηλώθηκαν το περασμένο έτος στην αστυνομία του Νεπάλ.

Ο αριθμός των γυναικών που παραδίδονται από μόνες τους έχει αυξηθεί σημαντικά μετά το σεισμό. Πολλοί άνδρες σκοτώθηκαν. Στο χάος που επικρατεί αυτή τη στιγμή στο Νεπάλ. Στο χάος που επικρατεί στο Νεπάλ, πολλοί από αυτούς που είχαν μεταναστεύσει για να εργαστούν στις χώρες του Κόλπου δεν μπορούν να γυρίσουν πίσω για να βοηθήσουν τις γυναίκες τους.

Παρόμοια είναι και η περίπτωση της Λάξμι, που κι αυτή βρήκε καταφύγιο στο σύλλογο Chhori. Έχασε 11 μέλη της οικογένειάς της που κατοικούσαν στη συνοικία Sindhupalchok, όπου το 90% των σπιτιών καταστράφηκαν από το σεισμό. Ο σύζυγός της παραμένει στο Ντουμπάι, όπου έσπασε το πόδι του ενώ εργαζόταν σε ένα εργοτάξιο. Η Λάμξι είναι πλέον μόνη και άπορη, με δύο παιδιά, το μικρότερο 11 μηνών.

Μετάφραση: Άννα Σιγαλού

Πηγή: l’obs

 

Share

Επίθεση με όπλο κατά τρανς γυναίκας στο κέντρο της Αθήνας

trans_protest

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

«Επίθεση με όπλο κατά τρανς γυναίκας στο κέντρο της Αθήνας».

 Αθήνα, 21 Μαίου 2015

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.) αναγνωρισμένη συλλογικότητα για την υποστήριξη των δικαιωμάτων της τρανς κοινότητας, καταγγέλλει επίθεση με όπλο κατά τρανς γυναίκας στο κέντρο της Αθήνας.

Συγκεκριμένα, τα ξημερώματα της Πέμπτης 21.5.2015, περί ώρα 6.00-6.10 το πρωί, στην περιοχή κοντά στο Σταθμό Λαρίσης κοντά στη Διεύθυνση Τροχαίας Αττικής και πλησίον των γραφείων της Χρυσής Αυγής, άγνωστος εύσωμος άντρας ηλικίας 35-40 ετών όταν αντιλήφθηκε ότι είχε μπροστά του τρανς γυναίκα, την εξύβρισε αποκαλώντας τη «τραβέλι», εκείνη του ανταπάντησε υπερασπιζόμενη την αξιοπρέπειά της, και στη συνέχεια χωρίς να καταλάβει πώς καθώς όλα έγιναν πολύ γρήγορα, την πυροβόλησε στα πόδια, στους μηρούς και κοντά στα γεννητικά όργανα, πιθανότατα με κυνηγετικό όπλο.

Η τρανς γυναίκα έφτασε τρομοκρατημένη και αιμόφυρτη στην είσοδο της Τροχαίας όπου γυναίκα αξιωματικός της Τροχαίας προσπάθησε να τη συνεφέρει, της προσέφερε νερό και τις πρώτες βοήθειες και αμέσως κάλεσε το ΕΚΑΒ. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της τρανς γυναίκας, η συμπεριφορά των αστυνομικών της Τροχαίας υπήρξε υποδειγματική.

Μεταφέρθηκε σε κεντρικό νοσοκομείο της Αθήνας στη χειρουργική κλινική όπου της καθάρισαν και αφαίρεσαν τα θραύσματα από τα σκάγια και νοσηλεύεται. Όπως ενημερώθηκαν εκπρόσωποι του ΣΥΔ που έσπευσαν στο νοσοκομείο αφού πληροφορήθηκαν την επίθεση, θα νοσηλευτεί όσο χρειαστεί , θα γίνουν επαναληπτικές εξετάσεις καθώς και αξονική τομογραφία, για να διαπιστωθεί αν έχουν αφαιρεθεί τα θραύσματα πλήρως. Παράλληλα, η τρανς γυναίκα έδωσε κατάθεση σε αστυνομικό και πλήρη καταγραφή της επίθεσης.

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), κρούει τον κώδωνα του κινδύνου και θα αναλάβει όλες τις δυνατές πρωτοβουλίες για τη καταπολέμηση των εγκλημάτων μίσους με έδαφος τη ταυτότητα φύλου, καθώς τα κρούσματα τρανσφοβικών επιθέσεων πολλαπλασιάζονται -πρόσφατο το περιστατικό επίθεσης στην Ευβοια- και όπως καταγράφηκε προ ημερών στην ετήσια έκθεση του Δικτύου Καταγραφής Ρατσιστικής Βίας, είναι ιδιαίτερης σκληρότητας.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΩΝ (Σ.Υ.Δ.)

http://www.transgender-association.gr

transgender.support.association@gmail.com

 

Δελτίο τύπου του ΣΥΔ

Share

«Αγόρι ή κορίτσι;» Άρθρο για την ίντερσεξ ταυτότητα.

ξανθη

Κάθε φορά όταν επίκειται μια εγκυμοσύνη και η γέννηση ενός μωρού, αυτή είναι η πρώτη ερώτηση που τίθεται από τους γονείς προς τους γιατρούς, από τους συγγενείς και φίλους προς τους γονείς.

Η παραπάνω ερώτηση όμως προσπερνά πως δεν χωράνε όλοι οι άνθρωποι σε αυτό το δίπολο του αρσενικού-θηλυκού. Πιο συγκεκριμένα περίπου 1 στα 1500 παιδιά (χωρίς αυτές οι στατιστικές να είναι καθόλου έγκυρες μιας και δεν υπάρχει επίσημη καταγραφή) γεννιούνται με ακαθόριστο ανατομικό φύλο. Δηλαδή παιδιά που είτε έχουν και αντρική και γυναικεία φυσιολογία, είτε μέρος και των δύο.

Τα άτομα με μη καθορισμένο φύλο, έχουν περιγραφεί κατά καιρούς με διάφορους κακοποιητικούς και προσβλητικούς ορισμούς όπως: «ερμαφρόδιτος» και «τρίτο φύλο». Ο όρος ερμαφρόδιτος είναι ιδιαίτερα κακοποιητικός γιατί έχει ταυτιστεί με πρωτόγονες μορφές ζωής του ζωικού συστήματος, όπως μαλάκια, αμοιβάδες κλπ. Ο πιο δόκιμος όρος σήμερα είναι ίντερσεξ, από το αγγλικό intersex. Ετυμολογικά η λέξη αποτελείται από το πρόθεμα inter, που σημαίνει ανάμεσα-μεταξύ και sex, που σημαίνει (ανατομικό) φύλο. Επίσης και ο όρος μεσοφυλικός (middlesex) είναι περιοριστικός διότι αναφέρεται σε μια συγκεκριμένη κατηγορία ίντερσεξ ατόμων που έχουν και ανδρική και γυναικεία φυσιολογία.

Είναι ανάγκη να αποσαφηνιστούν μερικά ζητήματα γύρω από την ίντερσεξ ταυτότητα. Πρώτον, στις περιπτώσεις που σε ένα ίντερσεξ άτομο συναντώνται και τα δύο εξωτερικά αναπαραγωγικά γεννητικά όργανα, το ένα από τα δύο είναι μερικώς ανεπτυγμένο. Δεύτερον, υπάρχουν ακόμα και οι περιπτώσεις που ένα ίντερσεξ άτομο παρουσιάζει ανεπτυγμένη μια από τις δύο φυσιολογίες, ενώ παράλληλα εκκρίνει διαφορετικές ορμόνες. Τρίτον, πολλές φορές συγχέεται η ίντερσεξ ταυτότητα με την τρανς ταυτότητα. Τα τρανς άτομα επιλέγουν να «μην συμβαδίζουν» το φύλο τους με την κοινωνική τους ταυτότητα, ενώ τα ίντερσεξ άτομα αυτοπροσδιορίζονται από τη διαφορετική φυσιολογία τους, δηλαδή δεν υπάρχει καθορισμένο ανατομικό φύλο.

Σύμφωνα με την επιστήμη της βιολογίας, η ανατομική έκφανση κάθε ανθρώπου καθορίζεται χρωμοσωμικά. Για παράδειγμα, στον καρυότυπο υπάρχει η θέση 47 όπου η κατάλληλη αλληλουχία χρωμοσωμάτων καθορίζει το ανατομικό φύλο του ανθρώπου. Έτσι, όταν είναι ΧΧ τότε το ανατομικό φύλο του ανθρώπου ταυτίζεται με το ανατομικό φύλο γυναίκας, ενώ όταν είναι ΧΥ ταυτίζεται με το ανατομικό φύλο άνδρα. Υπάρχουν περιπτώσεις που αντί για ΧΧ και ΧΥ έχουμε στη θέση αυτή  ΧΧΥ, ΧΧΧ, ΧΥΥ, συνδυασμοί που απαντώνται στα ίντερσεξ άτομα. Αντίστοιχα υπάρχουν και σε άλλες θέσεις του καρυότυπου συνδυασμοί χρωμοσωμάτων πέραν του ΧΧ που εκφράζονται στα intersex άτομα. (για περαιτέρω πληροφορίες δείτε εδώ).

Τι συμβαίνει όμως πρακτικά όταν ένα παιδί γεννηθεί με μη καθορισμένο φύλο; Εδώ έρχεται η ιατρική αυθεντία να δώσει τη «λύση».  Είναι αυτή που θα επιβάλλει ένα συγκεκριμένο φύλο στο παιδί με τη χειρουργική επέμβαση μη επιθυμητών γεννητικών οργάνων, δηλαδή τον ακρωτηριασμό τους και τη χορήγηση ορμονών.

Ο ιατρικός παρεμβατισμός στη ζωή των ίντερσεξ ατόμων προκαλεί στίγμα και κακοποίηση στη ζωή τους.  Η επιστήμη λαμβάνοντας υπόψη της το δυϊστικό τρόπο προσέγγισης του ανατομικού φύλου σε άνδρες και γυναίκες κατηγοριοποιεί τις ιδιαιτερότητες αυτές ως «γενετικές ανωμαλίες ή γενετικά σύνδρομα», προκαλώντας έτσι δυσφορία στην ίντερσεξ ταυτότητα.  Χρησιμοποιεί τα άτομα αυτά ως πειραματόζωα και επειδή αποκλίνουν σύμφωνα με αυτήν από την (ετερο)κανονικότητα, τους ασκείται μια εξουσία με χρηστική οπτική, που ομοιάζει με αυτή των ναζιστών επιστημόνων.

Σε μια κοινωνία που αναπαράγει τον έμφυλο δυϊσμό δεν αφήνεται χώρος να εκφραστεί η ίντερσεξ ταυτότητα στο σχολείο (π.χ. κατάταξη σε αγόρια/κορίτσια), στην καθημερινότητα (π.χ. ανδρικές/γυναικείες τουαλέτες), στην εργασία (π.χ. θέσεις εργασίας για άνδρες/γυναίκες), στα επίσημα έγγραφα (π.χ. επιλογή άρρεν/θήλυ), στη γλώσσα (π.χ. αρσενικές/θηλυκές καταλήξεις και άρθρα).

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα ίντερσεξ άτομα είναι πολλαπλά. Εξαναγκάζονται σε σιωπή και ενοχικότητα από την οικογένειά τους για να μην μαθευτεί το οικογενειακό μυστικό. Αντιμετωπίζουν σωματικά προβλήματα από την αυθαίρετη επιλογή φύλου από την ιατρική και χρόνια ταλαιπωρία με ιατρικές επεμβάσεις, ορμονοθεραπείες και εξετάσεις. Βιώνουν απόρριψη στις ερωτικές σχέσεις και δυσκολία αποδοχής στις φιλίες. Πολύ συχνά πέφτουν θύματα σχολικού τραμπουκισμού. Αναγκάζονται να απομονώνονται και να οικειοποιούνται την ταυτότητα του τέρατος και του ανώμαλου, περιορίζοντας έτσι το σώμα και τις επιθυμίες τους.

Στη Γερμανία, στην Αυστραλία, στη Νέα Ζηλανδία και στη Μάλτα υπάρχει νομικό πλαίσιο που αναγνωρίζει τα ίντερσεξ άτομα και τους δίνει τη δυνατότητα να επιλέγουν την ίντερσεξ ταυτότητα στα επίσημα έγγραφα του κράτους. Στην Ελλάδα υπάρχει ανάγκη να δημιουργηθεί ίντερσεξ κοινότητα που να επεμβαίνει στην παρεμβατική στάση της ιατρικής και να διεκδικεί αυτονόητα θεσμικά δικαιώματα όπως είναι η επιλογή αναγραφής της ίντερσεξ ταυτότητας στα επίσημα έγγραφα, ο γάμος και η τεκνοθεσία.

Η Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης είναι η πρώτη ομάδα που πραγματοποίησε τον Μάρτιο του 2015 εκδήλωση για την ίντερσεξ ταυτότητα βασισμένη στη βιωματική εμπειρία μέλους της. Επιθυμούμε να κάνουμε ορατή την ίντερσεξ ταυτότητα στην κοινωνία. Το να προσπαθούμε να στριμώξουμε τα ίντερσεξ άτομα σε ένα δίπολο αρσενικού-θηλυκού όταν η ίδια φύση λειτουργεί προάγοντας την ποικιλομορφία και τη διαφορετικότητα είναι τουλάχιστον παράλογο. Δεν μπορούμε να μιλάμε για την ίντερσεξ ταυτότητα και να αγνοούμε το βίωμα και τα τραύματα των ατόμων αυτών. Ο μόνος τρόπος να αρχίσουμε να κατανοούμε τα ίντερσεξ άτομα είναι να δείξουμε ενσυναίσθηση στο βίωμα και το τραύμα τους. Έτσι μόνο θα σπάσουμε το μύθο του τέρατος και θα αποκαταστήσουμε τα ίντερσεξ σώματα σε σώματα με σημασία.

 

Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης

Μάιος 2015

 

Περισσότερα για την ομάδα εδώ 

Share

​Τ​ο Δικαστήριο των Γυναικών στην πρώην Γιουγκοσλαβία – Εγκλήματα πολέμου της δεκαετίας του 1990

Zene u crnom - Women in Black - Belgrade - Security

της Helie Lucas Marieme*

Στις 7 Μαΐου άρχισε επίσημα στο Σαράγεβο της Βοσνίας, το Δικαστήριο Γυναικών για εγκλήματα πολέμου σε βάρος των γυναικών στη διάρκεια του πολέμου της δεκαετίας του 1990.

Γυναίκες από όλες τις γωνιές της πρώην Γιουγκοσλαβίας συμμετέχουν στο Δικαστήριο Γυναικών στο Σεράγεβο, απαιτώντας δικαιοσύνη για τα εγκλήματα που διαπράχθηκαν εναντίον τους κατά τη διάρκεια των πολέμων, όπως και για τις διακρίσεις και τα όσα υπέφεραν ως συνέπεια των πολέμων αυτών.

Η εντυπωσιακής ευρύτητας σύνθεση της οργανωτικής επιτροπής μιλά από μόνη της για την ενότητα και αλληλεγγύη των γυναικών μεταξύ όλων των εθνικών και εθνοτικών ομάδων που προέκυψαν από τη διάλυση της πρώην Γιουγκοσλαβίας:

Βοσνία και Ερζεγοβίνη: Μητέρες των θυλάκων της Σρεμπρένιτσα και της Ζέπα, Φόρουμ Γυναικών (www.forumzena.org), Ίδρυμα CURE (www.fondacijacure.org)

Κροατία: Κέντρο Γυναικείων Μελετών (www.zenstud.hr), Κέντρο γυναικών θυμάτων πολέμου – ROSA (www.czzzr.hr)

Κοσσυφοπέδιο: Δίκτυο Γυναικών του Κοσσυφοπεδίου (www.womensnetwork.org)

Μακεδονία: Εθνικό Συμβούλιο για την Ισότητα των Φύλων (www.sozm.org.mk)

Μαυροβούνιο: Anima (www.animakotor.org)

Σλοβενία: Lobby Γυναικών Σλοβενίας ​​(www.zls.si)

Σερβία: Γυναικείες Μελέτες (www.zenskestudie.edu.rs), Γυναίκες με τα Μαύρα (www.zeneucrnom.org)

Αυτό, από μόνο του, αποτελεί ένα τεράστιο επίτευγμα, σε μια εποχή που η Ευρώπη μαστίζεται από την άνοδο των εθνικισμών, των ακροδεξιών δυνάμεων που διαιρούν τους λαούς στη βάση εθνικών και θρησκευτικών διαχωρισμών, σε μια εποχή που γίνονται προσπάθειες για ομογενοποίηση των εθνών και αποκλεισμού των μειονοτήτων και της διαφορετικότητας, σε μια εποχή που ακόμα και οι πολίτες της ίδιας χώρας επιχειρείται να διαιρεθούν ακόμα περισσότερο μέσα από την κατασκευή ανταγωνιστικών «κοινοτήτων».

Επιπλέον, αξίζει να σημειωθεί ότι η οργάνωση που συντονίζει αυτό το εγχείρημα τα τελευταία 5 χρόνια είναι οι “Γυναίκες με τα Μαύρα” (WIB) από το Βελιγράδι, με άλλα λόγια μια οργάνωση από τη χώρα η οποία θεωρείται ότι πρώτη ξεκίνησε τους πολέμους αυτούς. Στην ηγεσία και τα μέλη των “Γυναικών με τα Μαύρα” επιφυλάχτηκε θερμή υποδοχή, αναγνωρίζοντας τον ρόλο τους σε όλη την πρώην Γιουγκοσλαβία και τη σταθερή στήριξη τους στις γυναίκες από άλλες εθνικές και εθνοτικές κοινότητες, παρά τους μεγάλους κινδύνους για τις ίδιες, τόσο κατά τη διάρκεια των πολέμων, αλλά και μετά από αυτούς μέχρι και σήμερα. Το θερμό χειροκρότημα και οι επευφημίες για τις «Γυναίκες με τα Μαύρα» του Βελιγραδίου κατά την τελετή έναρξης των εργασιών του Δικαστηρίου Γυναικών αποτελούν μια ζωντανή μαρτυρία για τον ισχυρό δεσμό αλληλεγγύης καθώς και αναγνώριση της αφοσίωσης των «Γυναικών με τα Μαύρα» στο Δικαστήριο Γυναικών.

Το γεγονός ότι γυναίκες από όλα τα έθνη της πρώην Γιουγκοσλαβίας βρέθηκαν μαζί αποτελεί μια ισχυρή επίδειξη αλληλεγγύης πέρα από σύνορα. Αποτελεί επίσης μια πολιτική στάση που αψηφά τις καταστροφικές δυνάμεις της άκρας δεξιάς που συνεχίζουν να λυμαίνονται την περιοχή, αλλά και ολόκληρη την Ευρώπη.

Το Δικαστήριο Γυναικών για την πρώην Γιουγκοσλαβία είναι πολύ διαφορετικό από όλα τα άλλα Δικαστήρια που υπήρξαν μέχρι σήμερα. Η προετοιμασία του πήρε πέντε χρόνια, στη διάρκεια των οποίων έγινε μια σπουδαία εργασία στη βάση. Στόχος του είναι η διαδικασία του όλου εγχειρήματος να περάσει στα χέρια των θυμάτων και όσων επέζησαν. Όλα έγιναν ώστε την πρωτοβουλία για τη μορφή του δικαστηρίου αλλά και τους στόχους που αυτό θα έχει να τις καθορίσουν οι ίδιες οι εμπλεκόμενες γυναίκες. Για τον λόγο αυτό, πραγματοποιήθηκαν εκατοντάδες συναντήσεις σε πόλεις και χωριά με ομάδες γυναικών θυμάτων, έτσι ώστε να διαμορφώσουν και να πάρουν στα χέρια τους αυτές οι ίδιες όλη τη διαδικασία. Οι μηνιαίες εκθέσεις δραστηριοτήτων που είναι διαθέσιμες στην ιστοσελίδα της των «Γυναικών με τα Μαύρα» του Βελιγραδίου είναι ενδεικτικές του τρόπου και του ρυθμού με τον οποίο αυτές πραγματοποιούνταν. Σε κανένα στάδιο δεν υπήρξε προκαθορισμένο σχέδιο το οποίο να είχε υιοθετηθεί από προηγούμενα παραδείγματα τέτοιων δικαστηρίων γυναικών για τα θύματα και τις επιζήσαντες στην πρώην Γιουγκοσλαβία. Αποτελεί ένα μοναδικό μοντέλο διαδικασίας που σέβεται απόλυτα και βαθύτατα τα θύματα και τις επιζήσαντες.

Μόνο τα δύο τελευταία χρόνια, η οργανωτική επιτροπή οργάνωσε/παρήγαγε 11 περιφερειακά σεμινάρια, 10 εκπαιδεύσεις για τις δημόσιες παρουσιάσεις, 102 δημόσιες παρουσιάσεις, σε 83 πόλεις της περιοχής, 25 ντοκιμαντέρ για αυτό το θέμα, 15 συναντήσεις (συμβουλευτικές συναντήσεις εργασίας των μελών της οργανωτικής επιτροπής, συνάντηση των μελών του Διεθνούς Συμβουλευτικού Συμβουλίου), 5 περιφερειακές φεμινιστικές ομάδες συζήτησης, ώστε να εμβαθύνουν και να γίνoυν κοινό κτήμα οι γνώσεις σχετικά με το όλο θέμα, 10 δημοσιεύσεις (μπροσούρες, φυλλάδια, έντυπο υλικό, η ατζέντα ειρήνης), και πολλά έντυπα σε όλες τις γλώσσες της περιοχής (αλβανικά, σερβο-κροάτικα/βοσνιακά, μακεδονικά και σλοβένικα).

Το Δικαστήριο Γυναικών θα ασχοληθεί με τη βία που ασκήθηκε κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, καθώς και με τη βία που ασκήθηκε μετά τους πολέμους, καθώς σύμφωνα με τα ευρήματα από τις προπαρασκευαστικές εργασίες, υπάρχει μια συνέχεια της αδικίας και της βίας, η οποία συνδέεται με τον πόλεμο και ασκείται την μεταπολεμική περίοδο. Θα καλύψει την εθνικά θεμελιωμένη βία – από το κράτος και την κοινωνία-, τη στρατοκρατική βία – κατά τη διάρκεια του πολέμου εναντίον πολιτών (σε αντίθεση με την κλασική έννοια του «εμφυλίου πολέμου», στον οποίο οι πολίτες συμπαρατάσσονται με τη μια ή την άλλη παράταξη, η έννοια του «πολέμου εναντίον πολιτών » η οποία καταγράφεται ουσιαστικά κατά την ένοπλη σύγκρουση της δεκαετίας του 1990 στην Αλγερία όταν οι πολίτες βρέθηκαν μεταξύ της βίας των ενόπλων ομάδων των μουσουλμάνων φονταμεταλιστών και της κρατικής καταστολής, στοχοποιημένοι και από τους δυο  προκειμένου να τρομοκρατηθούν. Αυτό ακριβώς συνέβη και στην πρώην Γιουγκοσλαβία). Το Δικαστήριο Γυναικών θα εξετάσει ειδικότερα τη βία που ασκείται στη βάση του φύλου: τα εγκλήματα πολέμου που είναι οι βιασμοί που διαπράττονται και για εθνικιστικούς σκοπούς, την ανδρική βία κατά των γυναικών, καθώς και την πολιτική καταστολή των γυναικών που υπερασπίζονται τα  ανθρώπινα δικαιώματα. Επίσης, θα συσχετίσει όλα αυτά με την οικονομική βία κατά των γυναικών, που ακολούθησε τους πολέμους.

Διλήμματα και προκλήσεις προέκυψαν κατά τη διάρκεια της προπαρασκευαστικής διαδικασίας του Δικαστηρίου Γυναικών, κυρίως γύρω από ζητήματα ευθύνης και λογοδοσίας: ο εθνικισμός με την επακόλουθη μετάθεση ευθυνών στον «άλλο» και την υποτίμηση των εγκλημάτων πολέμου που διαπράχθηκαν «στο όνομά μας», αποτελεί εμπόδιο στη δίκαιη ειρήνη για την οποία οι γυναίκες δεσμεύτηκαν να αγωνιστούν.

Ο υπότιτλος του Δικαστηρίου Γυναικών: «Μια Φεμινιστική Προσέγγιση στη Δικαιοσύνη» είναι το κλειδί για να καταλάβουμε ότι αυτό Δικαστήριο δεν θα καταλήξει σε μια ετυμηγορία και σε ποινές: θα κατονομάσει τα εγκλήματα και τους δράστες, θα καταγγείλει τις  σχέσεις μεταξύ των διαφόρων μορφών βίας από τις οποίες οι γυναίκες υποφέρουν μέχρι και σήμερα στην πρώην Γιουγκοσλαβία, ως συνέπεια των πολέμων, θα ζητήσει δικαιοσύνη και, στο όνομα «της δύναμης της διεθνιστικής αλληλεγγύης των γυναικών», θα δεσμευτεί να παρακολουθήσει τις απαντήσεις που θα δώσουν οι εμπλεκόμενες αρχές.

Για τον λόγο αυτό, έχουν προσκληθεί γυναίκες από διάφορες χώρες στις οποίες έχουν διαπραχτεί παρόμοια εγκλήματα : σημειώσαμε ήδη τη παρουσία γυναικών από την Αλγερία και την Αργεντινή (των γνωστότατων «Μητέρων της Πλατείας του Μάη»), ενώ έχει αναγγελθεί η παρουσία γυναικών από την Ινδία, την  Παλαιστίνη και το  Κονγκό.

Επισήμως οι εργασίες του Δικαστηρίου Γυναικών άρχισαν στις 7 Μαΐου με μια τεράστια πορεία διαμέσου του Σαράγεβο, και οι πρώτες ακροάσεις ξεκίνησαν την επομένη στις 8 Μαΐου. Θα πρόκειται σίγουρα για ένα εξαιρετικά σημαντικό γεγονός. Η απόφαση και τα τελικά συμπεράσματα αναμένονται να ανακοινωθούν στις 10 Μαΐου.

*Αλγερινή κοινωνιολόγος και φεμινίστρια, ίδρυσε και είναι επικεφαλής του Διεθνούς Δικτύου αλληλεγγύης «Γυναίκες Κάτω από Μουσουλμανικούς Νόμους».

Μετάφραση: Μαρίνα Μεϊντάνη

Πηγή: contra-xreos

 

Share

Ομοφοβία, τρανσφοβία και όχι μόνο στην εκπαίδευση…

high-school-marchers-homophobia

της Γεωργίας Λαμπάκη

Η εκπαίδευση αποτελεί έναν χώρο επεξεργασίας της διαφοράς και το σχολείο συγκεκριμένα ένα πολιτισμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο δομούνται οι έμφυλες ταυτότητες. Για την πλειοψηφία των εκπαιδευτικών και της κοινωνίας γενικότερα είναι «φυσικό» ένα κορίτσι να είναι ντυμένο στα ροζ και να παίζει με χαρακτηρισμένα ως «κοριτσίστικα» παιχνίδια όπως κούκλες, καροτσάκια, παιδικές κουζίνες μαγειρικής κ.α. Από την άλλη πλευρά είναι «φυσικό» για τα αγόρια να θέλουν να παίξουν ποδόσφαιρο, τα αγαπημένα τους παιχνίδια να είναι φιγούρες δράσης, περιπέτειας και βίας κ.α. Τι γίνεται όμως όταν τα παιδιά δεν ακολουθούν όλα αυτά που παρουσιάζονται ως «φυσικά» και «δεδομένα»; Πως αντιμετωπίζονται αυτά τα παιδιά και ποια είναι ή και πρέπει να είναι η στάση των εκπαιδευτικών σε τέτοιες περιπτώσεις; Η ομοφοβία και η τρανσφοβία στην εκπαίδευση είναι ένα θέμα που τα τελευταία χρόνια προβληματίζει αρκετά την κοινότητα που σχετίζεται άμεσα με το θέμα και όχι μόνο. Εκτός από την ομοφοβία και την τρανσφοβία που σχετίζεται με τα παιδιά υπάρχει όμως και αυτή που σχετίζεται με τις εκπαιδευτικούς και αποτελεί ένα θέμα ίσως ακόμα πιο «ταμπού» για την κοινωνία μας.

Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή θα προσπαθήσω να κάνω μια ανάλυση των έμφυλων διακρίσεων που επικρατούν στο χώρο της εκπαίδευσης στηριζόμενη σε εμπειρικά και όχι μόνο στοιχεία.

Το σχολείο διέπεται από ηγεμονικό ανδρισμό που επιβάλει ταυτότητες στους άλλους και συμβάλει στην κατασκευή κανονιστικής αρρενωπότητας. Μια απλή καθημερινή μέρα μαθητής α΄δημοτικού βγάζει το ροζ μολύβι του για να γράψει ορθογραφία και τα σχόλια που ακολουθούν από τους υπόλοιπους συμμαθητές του είναι τα ακόλουθα: «αααα, είσαι κορίτσι έχεις ροζ μολύβι…», «μόνο τα κορίτσια έχουν ροζ μολύβια…» κ.α. Παρατηρούμε πως τα παιδιά από την ηλικία των 6 έχουν ήδη ενσωματώσει στερεοτυπικά φίλτρα για το τι είναι κοριτσίστικο και τι αγορίστικο. Σε όλο αυτό συμβάλει προφανώς η πατριαρχική δομή της ελληνικής κοινωνίας, τα μμε κ.α. Είναι ξεκάθαρο πως εξακολουθούν να επικρατούν πολύ συγκεκριμένες ιδέες στην κοινωνία και για να μπορείς να αποτελείς μέρος της χωρίς να δημιουργείς κάποιο πρόβλημα στα πατριαρχικά ιδεώδη που επικρατούν πρέπει να τα ακολουθείς με «σύνεση» αλλιώς θα πρέπει να είσαι έτοιμη να αποτελέσεις τη μειονότητα.

Από την άλλη πλευρά έχουμε κορίτσια που τους αρέσει να παίζουν ποδόσφαιρο, να κάνουν παρέα με αγόρια, να κυλιούνται στα χώματα, να απολαμβάνουν παιχνίδια δράσης κλπ. με αποτέλεσμα να χαρακτηρίζονται από την κοινωνία ως «αγοροκόριτσα». Παρατηρούμε σε γενικές γραμμές να δίνεται περισσότερο έμφαση και να επικρατεί περισσότερος φόβος για την κατασκευή της ετεροκανονιστικής αρρενωπότητας ενώ οι θηλυκές ομοκανονικές πρακτικές τουλάχιστον στα πλαίσια του σχολείου παραμένουν με κάποιο τρόπο λιγότερο «επικίνδυνες» και περισσότερο «υποφερτές». Είναι δεδομένο από εμπειρική τουλάχιστον πλευρά ότι θα σχολιαστεί περισσότερο αρνητικά ένα αγόρι που δεν ακολουθεί τα έμφυλα πρότυπα που υπαγορεύει η κοινωνία από ένα κορίτσι στη σχολική ηλικία χωρίς αυτό να σημαίνει όμως ότι δεν είναι το ίδιο σημαντικό ή δεν αποδεικνύει κάτι συγκεκριμένο αυτή η εξέλιξη. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναφέρει ότι  «υπάρχουν σημαντικά στοιχεία που μαρτυρούν την ύπαρξη διακρίσεων λόγω γενετήσιου προσανατολισμού στα σχολεία, με κύριο φαινόμενο τον εκφοβισμό ομοφοβικού τύπου»[1]. Μελέτες και έρευνες για την ομοφοβία, την τρανσφοβία και τις διακρίσεις σε βάρος των ΛΟΑΤ ατόμων στην εκπαίδευση στην ΕΕ έχουν δείξει πως η ομοφοβία καλά κρατεί  και πως απουσιάζει από τα σχολεία τόσο από τα προγράμματα σπουδών όσο και από τη γενικότερη αγωγή η ασχολία με θέματα του γενετήσιου προσανατολισμού όπως και οι θετικές ΛΟΑΤ αναπαραστάσεις[2]. Επισημαίνεται επίσης πως οι εκπαιδευτικοί δεν διαθέτουν τις απαραίτητες γνώσεις και τα μέσα για να συμβάλλουν ενεργά στην αντιμετώπιση προβληματικών καταστάσεων[3].

Εκτός όμως από την ομοφοβία και την τρανσφοβία στην εκπαίδευση που σχετίζεται με τα παιδιά υπάρχει ένα άλλο κομμάτι που αφορά τους εκπαιδευτικούς. Φυσικά το ίδιο μπορεί να ισχύει σε πολλά ή και όλα τα επαγγέλματα αλλά συγκεκριμένα αν επιθυμούμε να κάνουμε παρεμβάσεις πάνω σε αυτό το θέμα ώστε να αποφευχθούν περιστατικά βίας αλλά και να υπάρχει σεβασμός στη διαφορετικότητα ταυτόχρονα θα πρέπει να αναγνωρίσουμε πως υπάρχουν πολλές εκπαιδευτικοί οι οποίες μπορεί να δέχονται κάτι αντίστοιχο με αυτό όπως και τα παιδιά.

Εκπαιδευτικός ομοφυλόφιλος σε σχολείο της ελληνικής περιφέρειας ή και στις μεγαλουπόλεις. Πόσο εύκολο μπορεί να είναι να είσαι ελεύθερος με την ταυτότητα σου και τη ζωή σου; Πόσο εύκολο είναι να κυκλοφορείς με τη σχέση σου και να μην την κρύβεις; Πόσο εύκολο είναι όταν οι συνάδελφοι σου οδηγούνται σε απαράδεκτους χαρακτηρισμούς παιδιών αλλά και ανθρώπων που έχουν μια κάποια υποψία για την ομοφυλοφιλική τους ταυτότητα και το συζητούν περιγελώντας και πετώντας ατάκες όπως «ε όχι τώρα να μου έρθει και γκέι δάσκαλος εδώ..», «ας κάνουν ό,τι θέλουν στη ζωή τους αλλά όχι μπροστά σε κόσμο και στα παιδιά…», «ο Γιωργάκης το πάει το γράμμα, κουνιστός, κουνιστός, να τον χαίρεται η μάνα του…» να έχεις ψυχραιμία και να απαντάς με επιχειρήματα; Η ελληνική κοινωνία και πιο συγκεκριμένα η ελληνική σχολική κοινότητα είναι συντηρητική και στερεοτυπική στην πλειοψηφία της, αν και μπορούμε να πούμε ότι χρόνο με το χρόνο και προσπάθεια στην προσπάθεια σημειώνεται πρόοδος. Όλες όσες προσπαθούμε να αντιδράσουμε σε όλα αυτά, που δε μπαίνουμε σε καλούπια που ορίζουν συγκεκριμένες ταυτότητες, που θέλουμε να ξεπεράσουμε την καταπίεση και να βιώσουμε ελεύθερα την ύπαρξη μας, αποδομώντας έννοιες, θεωρίες και πράξεις, αποτελούμε την ντροπή του έθνους, είμαστε οι «ανώμαλες».

Είτε χαρακτηρίζεις τον εαυτό σου με ομοφολυφολική, queer ή οποιαδήποτε άλλη ταυτότητα είτε απλά αποτελείς έναν άνθρωπο που πιστεύει στην ύπαρξη και στο σεβασμό της διαφορετικότητας, καταστάσεις όπως οι παραπάνω στον σχολικό χώρο σου δημιουργούν ταραχή, πίεση και αν είσαι «δυνατός» χαρακτήρας και έτοιμος να επιχειρηματολογήσεις σύγκρουση και ρήξη. Το να κρύβεις την ταυτότητα σου, ένα μέρος της εαυτής σου αποτελεί μια επίπονη διαδικασία με βαθιά ψυχολογική πίεση όχι μόνο στα πλαίσια της επαγγελματικής σου ζωής αλλά γενικότερα. Συγκεκριμένα όμως και για να επανέρθω στην σχολική κοινότητα η κρυψίνοια αυτή δεν είναι μόνο ψυχοφθόρα αλλά αναρωτιέμαι και πως μπορεί να ξεπεραστεί. Έρευνα στην Αμερική από την Δρ Wright που περιελάμβανε συνεντεύξεις με περισσότερους από 350 καθηγητές και διευθυντές σχολείων για το πώς θα αντιμετωπίσουν περιστατικά ομοφοβίας στο σχολείο έδειξε ότι οι περισσότεροι φοβούνται είτε να αναφέρουν οτιδήποτε περί του σεξουαλικού τους προσανατολισμού είτε παρεμβαίνουν σπάνια όταν προκύπτουν ομοφοβικά περιστατικά στο σχολείο επειδή φοβούνται μην χάσουν τη δουλειά τους[4].Σε μια άλλη έρευνα που υλοποιήθηκε στο εξωτερικό με επτά γκέι άνδρες εκπαιδευτικούς σε σχολεία ιδιωτικά και δημοσία, ηλικίας 26 με 54 και με έναν μόνο συμμετέχοντα να παρουσιάζεται ως ανοιχτά γκέι σε συναδέλφους και μαθητές αναφέρεται ότι συνολικά, οι γκέι εκπαιδευτικοί που συμμετείχαν αντιλαμβάνονται εγκάρδιες σχέσεις με τους συναδέλφους, όπου ο επαγγελματισμός και η ομαδική εργασία, σε συνδυασμό με την προστασία της ιδιωτικής τους ζωής και τη διακριτικότητα, έχουν γίνει ο κανόνας στο σχολείο. Σπάνια χαρακτήρισαν τη σχέση με τους συναδέλφους ως κακή ή, αντίθετα, αναφέρονται σε συναδέλφους του ως φίλους. Επίσης, η έρευνα έδειξε ότι οι ομοφυλόφιλοι δάσκαλοι νοιάζονται βαθιά για τους μαθητές τους οποίους αντιλαμβάνονται ως γκέι και ότι, παρά τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν, προσπαθούν να δείξουν ενδιαφέρον σε αυτά τα παιδιά. Επίσης, επισημαίνεται ότι οι αλληλεπιδράσεις που βιώνουν με τους μαθητές τους ή τους συναδέλφους τους είναι ποικίλες, θυμίζοντας σε όλους μας ότι δεν υπάρχει κατάσταση ή σχέση που να είναι το ίδιο. Κάθε μέρα και κάθε σχέση βασίζεται σε μια σειρά από παράγοντες που οι ομοφυλόφιλοι εκπαιδευτικοί πρέπει να διαπραγματεύονται  σε καθημερινή βάση[5]. Όπως αναφέρει ο κ. Πολίτης «Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι εκπαιδευτικοί οργανισμοί αποτελούν σημαντικούς πολιτισμικούς χώρους, μέσα στους οποίους κατασκευάζονται, αναπαράγονται και βιώνονται νοήματα και πρακτικές που αφορούν τη σεξουαλικότητα και το φύλο μέσω των αναλυτικών προγραμμάτων, των σχολικών εγχειριδίων και του παραπρογράμματος, οι γνώσεις, αλλά, πολύ περισσότερο, οι στάσεις των μελλοντικών εκπαιδευτικών γύρω από το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας ανδρών και γυναικών φαίνεται να είναι καθοριστικές, καθώς αναμένεται να επηρεάσουν την ενασχόληση ή μη με αυτά τα θέματα αλλά και τον τρόπο προσέγγισής τους»[6].

Πόσο εύκολο είναι να γνωρίζουν οι γονείς των μαθητριών για την ομοφυλοφιλική σου ταυτότητα και να το αποδεχτούν χωρίς κανένα πρόβλημα και χωρίς σκέψεις όπως «και αν κάνουν κακό στα παιδιά μας;» γιατί σε μεγάλο μέρος ημιμαθών, ρατσιστών και ομοφοβικών ανθρώπων ομοφυλοφιλία μπορεί να σημαίνει ότι θα κάνεις κακό στα παιδιά τους ή θα τα νουθετήσεις ώστε να γίνουν και αυτά ομοφυλόφιλα. Πώς να ζητήσεις παρεμβάσεις εκπαιδευτικών πάνω σε θέματα εκφοβισμού για το φύλο και τη σεξουαλικότητα όταν οι ίδιοι έχουν συγκεκριμένη ομοφοβική και τρανσφοβική άποψη; Ακόμα και εκπαιδευτικοί που θέλουν να παρέμβουν θα σκεφτούν το πλαίσιο εργασίας και την κοινωνίας όπου εργάζονται και ζουν όπως τον τόπο, τους γονείς, τους συναδέλφους, την διευθύντρια κ.α. Γιατί ενώ διαβάζεις παραμύθια με τα παιδιά σου στην τάξη και ενώ πλέον υπάρχει ελληνική λογοτεχνική έκδοση που αναφέρεται σε μη ετεροκανονικές και ΛΟΑΤ οικογένειες (Τα δυο μικρά αβγά, της νηπιαγωγού Στέλλας Μπελιά) ακόμα δεν το έχεις διαβάσει μέσα στην τάξη σου; Τι πρέπει να γίνει λοιπόν ώστε να ξεπεραστούν τα εμπόδια, τα «όρια» που η πατριαρχική και ρατσιστική κοινωνία μας επιβάλει; Τι πρέπει να γίνει ώστε οι εκπαιδευτικοί είτε βιώνουν μια ομόφυλη ταυτότητα είτε όχι να είναι ελεύθεροι να την εκφράσουν και να είναι και ελεύθεροι να βοηθήσουν τα παιδιά που εκφοβίζονται μαζί τους;

Κατά την προσωπική μου άποψη, οι αλλαγές που πρέπει να γίνουν είναι ριζικές και αφορούν όλο το πολιτικό σύστημα, το σχολικό, τις συνειδήσεις και τις απόψεις των ανθρώπων. Άλλωστε το εκπαιδευτικό σύστημα, η ομοφοβία και η τρανσφοβία που επικρατεί σε αυτό δεν μπορούν να εξαφανιστούν δια μαγείας αν δεν αλλάξει όλο το σαθρό σύστημα που το διέπει.

Κάποιες προσωπικές προτάσεις:

Περισσότερα μαθήματα που αφορούν το φύλο και τη σεξουαλικότητα σε παιδαγωγικές, καθηγητικές και όχι μόνο σχολές.

Τοποθέτηση ανθρώπων σε ανώτερες θέσεις της σχολικής κοινότητας (π.χ. σύμβουλοι, διευθυντριών εκπαιδεύσεως και σχολικών μονάδων) όχι μόνο με κριτήριο κάποιο διδακτορικό αλλά και με βάση τις απόψεις τους σε θέματα σχετικά με το φύλο και τη σεξουαλικότητα. Παροχή αντικειμενικών πληροφοριών σχετικά με το σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου στα αναλυτικά προγράμματα και το εκπαιδευτικό υλικό αλλά και την παροχή στους μαθητές των απαραίτητων πληροφοριών, προστασίας και στήριξης ώστε να τους διευκολύνουν να ζήσουν σε αρμονία με τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό.

Μάθημα και παρεμβάσεις στα σχολεία στα πλαίσια της ευέλικτης ζώνης που σχετίζονται με το φύλο και τη σεξουαλικότητα με έναν κατανοητό τρόπο και μέσα από παιγνιώδεις δραστηριότητες (ήδη στο εξωτερικό κυκλοφορούν οδηγοί οι οποίοι θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση μέχρι να δημιουργηθεί κάποιος ελληνικός).

Συνεχείς επιμορφώσεις και συζητήσεις μεταξύ των εκπαιδευτικών (όπως πραγματοποιούνται στην Κύπρο μέσω της εκστρατείας, Ασπίδα κατά της Ομοφοβίας στην Εκπαίδευση).

Για να ελευθερωθούμε από τα δεσμά της πατριαρχικής και στερεοτυπικής κοινωνίας, για να μην έχουμε άλλα θύματα ομοφοβικών και τρανσφοβικών επιθέσεων, για να μην έχουμε τα αποτελέσματα της απόλυσης εκπαιδευτικών (βλέπετε πρόσφατο περιστατικό στη Ρωσία με την απόλυση εκπαιδευτικού) και της γενικότερης διαπόμπευσης ανθρώπων, προσωπικοτήτων, σωμάτων και μυαλών ας πάμε ένα βήμα μπροστά και ας αλλάξουμε συνειδήσεις όχι μόνο στη θεωρία αλλά και στην πράξη.

**Σημείωση: Κατά τη διάρκεια του κειμένου εναλλάσσονται μια το αρσενικό μια το θηλυκό γένος, για παράδειγμα, ‘οι μαθήτριες’, ‘οι ομοφυλόφιλοι’ κ.λπ. Η χρήση αυτή δεν είναι τυχαία αλλά συνειδητή και γίνεται με στόχο να ‘σπάσει’ η νόρμα που επιβάλλεται μέσω της γλώσσας, όπου το αρσενικό γένος είναι κυρίαρχο. Έτσι, με τον όρο ‘μαθήτριες’ δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στα κορίτσια, όπως με τον όρο ‘ομοφυλόφιλοι’ δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στους άνδρες ομοφυλόφιλους, αλλά στο γενικότερο σύνολο.

*Η Λαμπάκη Γεωργία είναι Εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, Msc στις πολυπολιτισμικές σπουδές στην Εκπαίδευση

 

[1] Βλ. έγγραφο εργασίας των υπηρεσιών της Επιτροπής που συνοδεύει την πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου για την εφαρμογή της αρχής της ίσης μεταχείρισης των προσώπων ανεξαρτήτως θρησκείας ή πεποιθήσεων, αναπηρίας, ηλικίας ή γενετήσιου προσανατολισμού. SEC(2008) 2180, 2.7.2008, σ. 18.

[2]European Union Agency for Fundamental Rights (FRA) (2008). Homophobia and Discrimination on Grounds of Sexual Orientation and Gender Identity in the EU Member States – Part II: The Social Situation. Retrieved from http://www.fra.europa.eu/fraWebsite/attachments/FRAhdgso_report-part2_en…

[3]European Union Agency for Fundamental Rights (FRA) (2008). Homophobia and Discrimination on Grounds of Sexual Orientation and Gender Identity in the EU Member States – Part II: The Social Situation. Retrieved from http://www.fra.europa.eu/fraWebsite/attachments/FRAhdgso_report-part2_en…

[4]https://www.tes.co.uk/article.aspx?storycode=6344655

[5]J.B. Mayo Jr.(2008). Gay Teachers’ Negotiated Interactions with Their Students and (Straight) Colleagues. The High School Journal , Volume 92, Number 1, pp. 1-10 | 10.1353/hsj.0.0007

[6]Πολίτης, Φώτης (2006). Οι ανδρικές ταυτότητες στο σχολείο: ετεροσεξουαλικότητα, ομοφυλοφοβία και μισογυνισμός. Αθήνα: εκδ. Επίκεντρο.

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο alterthess

 

Διαβαστε ακόμα

«Τα παιδιά μας μπαίνουν στο σχολείο με δύο μαμάδες και βγαίνουν χωρίς μπαμπά»

Η σεξουαλική αγωγή στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα: Αποσπασματικές Δράσεις σε ένα Συγκεντρωτικό Σύστημα

Ομοφοβικός και τρανσφοβικός εκφοβισμός στην εκπαίδευση

Share

Η ομαδική ανάλυση ως εργαλείο συνάντησης της ψυχολογίας με την κοινωνιολογία και πώς «το ιδιωτικό είναι και πολιτικό…»(;)

ναταλια

της Ναταλίας Σερέτη*

Εισαγωγή

Έναυσμα για αυτήν την εισήγηση αποτέλεσε η μελέτη της θεωρίας του S.H.Foulkes, θεμελιωτή της Ομαδικής Ανάλυσης. Πηγή προβληματισμού είναι η βιωματική και θεωρητική ενασχόλησή μου με την Ομαδική Ανάλυση από την πλευρά της θεραπευόμενης και εκπαιδευόμενης, αλλά και από την σκοπιά των αρχικών σπουδών μου στην κοινωνιολογία και την επαγγελματική μου δραστηριότητα με την κοινωνία και την πολιτική γενικά, και πιο ειδικά ζητήματα που αφορούν τον φεμινισμό και τα δικαιώματα (μετανάστες, παιδιά, θύματα βίας, πρόσφυγες, τσιγγάνοι, ομοφυλόφιλοι κ.ά.).

Έτσι σχηματοποιήθηκε μέσα στους συλλογισμούς μου η ‘ανακάλυψη’ ότι η Ομαδική Ανάλυση είναι ένα πεδίο ή ένα εργαλείο συνάντησης των επιστημών της Ψυχολογίας και της Κοινωνιολογίας, ενώ οι καθημερινές μου διαπιστώσεις ότι κάθε τι ιδιωτικό είναι βαθιά πολιτικό, δηλαδή αφορά το σύνολο της κοινωνίας, ήρθαν να επισφραγίσουν αυτή την ιδέα.

Σύμφωνα με τον θεμελιωτή της S.H.FOULKES η Ομαδική Ανάλυση είναι:

  • Μία μέθοδος ομαδικής ψυχοθεραπείας, είναι μια ειδική μέθοδος προσέγγισης, ένα μοντέλο θεραπείας
  • Δεν είναι ψυχανάλυση ατόμων σε ομάδα, αν και κατά τη διαδικασία και το περιεχόμενό της αξιοποιούνται οι αρχές της ψυχανάλυσης
  • Δεν είναι ούτε ψυχολογική θεραπεία μιας ομάδας από έναν ψυχαναλυτή
  • Είναι μια μορφή ψυχοθεραπείας της ομάδας από την ομάδα, συμπεριλαμβανομένου του συντονιστή.
  • Είναι επίσης ένα εργαλείο επιστημονικής έρευνας, είναι το κατάλληλο εργαλείο για τη μελέτη των ‘δυναμικών’ της ομάδας, μια νέα επιστήμη στην οποία η ψυχολογία και η κοινωνιολογία συναντιούνται.

Γενικές αρχές

Σύμφωνα με την εμπειρική και θεωρητική προσέγγιση που ανέπτυξε ο S.H.Foulkes, οι αρχές που αναπτύχθηκαν στους τύπους ομαδικής ανάλυσης μπορούν να εφαρμοστούν σε όλες τις μορφές ανθρώπινων ομάδων, ακόμα κι αν δεν είναι πρωταρχικά θεραπευτικές, αρκεί να είναι κατά βάση προσανατολισμένες σε γνωσιακές-βιωματικές-μαθησιακές στοχεύσεις ή και ολιστικής επίλυσης προβλημάτων.

Ο S.H.Foulkes τοποθετεί τη θεραπευτική ομαδική ανάλυση στο πλαίσιο της ευρύτερης κοινωνικής κατάστασης που λαμβάνει χώρα τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή και στον συγκεκριμένο τόπο στον οποίο εντάσσεται. Έτσι:

  1. Το πλαίσιο αναφοράς της Ομαδικής Ανάλυσης είναι η συνολική κατάσταση για όλες τις λειτουργίες και για την ερμηνεία και κατανόηση όλων των γεγονότων που παρατηρούνται. Με αυτή την έννοια η «κατάσταση» περιλαμβάνει όλες τις αντικειμενικές συνθήκες της πραγματικότητας και τους κανόνες, σαφείς ή και υποβόσκοντες, που παρατηρούνται στο περιβάλλον, στο ιστορικό-κοινωνικό-πολιτικό πλαίσιο.
  2. Όλα τα άτομα μέλη της Ομάδας πρέπει να μαζευτούν μαζί και να συναντιούνται συστηματικά για πλήρη και ειλικρινή συζήτηση και ανταλλαγή πληροφοριών, απόψεων και συναισθημάτων. Ο σκοπός είναι η μέγιστη αμοιβαία επικοινωνία και συνειδητότητα (awareness). Όλη η ομάδα πρέπει να παίρνει ενεργά μέρος.
  3. Ουσιαστικό είναι η κατάσταση να μην εκλαμβάνεται στη βάση του τι φαίνεται, αλλά κρυμμένες αντιδράσεις πρέπει να γίνουν ορατές, δηλ. η κατάσταση πρέπει να εξερευνηθεί σε βάθος όπως πραγματικά είναι. Μία από τις σημαντικότερες μεταβλητές είναι ο τρόπος που ασυνείδητες διεργασίες, πάντοτε σπουδαίες, ξεκινούν από την απλή παρατήρηση και οδηγούνται αρχικά προς την πλήρη αποκάλυψη και στη συνέχεια στη διερεύνηση, ως στοιχείο της ομαδικής ανάλυσης.

Πώς γεφυρώνεται το άτομο με την κοινωνία και πώς συναντιούνται οι επιστήμες της ψυχολογίας και της κοινωνιολογίας

Ο S.H.Foulkes επισήμαινε συνέχεια στα γραπτά του, και στη θεωρία και πρακτική που ανέπτυξε ότι τα ανθρώπινα προβλήματα δεν μπορούν να λυθούν σε απομόνωση, αλλά μονάχα μέσα από μια συντονισμένη προσπάθεια όλης της ανθρωπότητας.

Οι άνθρωποι από την κούνια ως τον τάφο ζουν πάντα μέσα σε κοινωνικές δομές. Ένας νευρωτικός ασθενής ζητά βοήθεια επειδή δεν μπορεί να ζήσει ικανοποιητικά μέσα στην κοινότητά του ή επειδή η κοινότητά του δεν μπορεί να τον αντέξει. Και επειδή οι δυνάμεις που τον καθοδηγούν είναι αρχαϊκές βάσει ενός παιδικού και πρωτόγονου προτύπου, δεν μπορεί να προσαρμοστεί στην κοινωνική του ομάδα, και καθώς δεν γνωρίζει την πηγή αυτών των δυνάμεων, μέσα του αδυνατεί να κατανοήσει, να έχει επίγνωση, αυτογνωσία, ενδοσκόπηση (S.H.Foulkes).

Ο κύριος σκοπός μιας αληθινής θεραπείας συνεπώς είναι διττός: η ανάπτυξη της επίγνωσης και της προσαρμογής, η εγκαθίδρυση μιας ζωτικής εσωτερικής αρμονίας μεταξύ του ατόμου και του κόσμου του. Στο σημείο αυτό έρχεται η Ομαδική Ανάλυση να συνδέσει αυτά τα δύο: ευνοεί την αλληλεπίδρασή τους καθώς από τη μία μεριά συμβάλλει ώστε τα άτομα μέσα από τη διαδικασία της ανάλυσης να προσεγγίζουν όλο και περισσότερο την ενδοσκόπηση και στην επίγνωση, ενώ παράλληλα κάνοντας αυτό στο πλαίσιο της ομάδας μαζί, από κοινού και ενώπιον των υπόλοιπων μελών της ομάδας προωθείται η προσαρμογή τους στο κοινωνικό περιβάλλον και γίγνεσθαι.

Η ομαδική εμπειρία είναι εκείνη η διορθωτική εμπειρία η οποία μπορεί να θεραπεύσει τη νεύρωση. Είναι ένας μικρόκοσμος και ο χώρος για την ώσμωση των ανθρώπινων καταστάσεων. Η ομαδική θεραπεία είναι η λύση εκείνη (σε σχέση με τις ατομικές προσεγγίσεις ανάλυσης και θεραπείας) που καλύπτει ένα μεγαλύτερο φάσμα του εξωτερικού κόσμου και των σχέσεων ενός ανθρώπου, μέσα στο πεδίο της άμεσης παρατήρησης. Οι ασθενείς μπορούν να αντικρύσουν τα προβλήματά τους ως ομάδα, συμπεριλαμβάνοντας τις αντιδράσεις μεταξύ τους, τα λεγόμενα δυναμικά της ομάδας.

Κάποιος μπορεί ακόμη να πει ότι ομαδική θεραπεία σημαίνει να εφαρμόζουμε τον κοινό νου, την κατανόηση της κοινότητας πάνω σε ένα πρόβλημα, δίνοντας τη δυνατότητα σε όλους αυτούς που ανοιχτά συμμετέχουν στην επιχειρούμενη επίλυση και που στην πραγματικότητα είναι εμπλεκόμενοι σε αυτό να δράσουν, να επιδράσουν, να αλληλεπιδράσουν.

Μέσα από το κοινό βίωμα το όποιο «πρόβλημα» παίρνει άλλες διαστάσεις, καθολικοποιείται, κι έτσι με μία έννοια πολιτικοποιείται, γίνεται από ιδωτικό δημόσιο. Από πρόβλημα αυστηρά προσωπικό, από ζήτημα ψυχολογικό που χρήζει θεραπείας, από ιδιαίτερη δυσκολία, ιδιομορφία, ιδιορρυθμία ή ιδιαιτερότητα ενός και μόνου ατόμου, ανάγεται σε κοινό, δημόσιο, πολιτικό∙ γιατί εν τέλει αφορά με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, έμμεσα ή άμεσα και άλλα μέλη της ομάδας, και με τη διαδικασία των ομόκεντρων σπειροειδών κύκλων που αναπτύσσονται γύρω από τον πυρήνα του ατόμου, αφορά κι άλλους κύκλους και ολοένα κι άλλους κύκλους και τελικά παύει να είναι ατομικό-μοναδικό, αλλά γίνεται οικουμενικό και παναθρώπινο. Ο I.D.Yalom μίλησε για την προσαρμοστική σπείρα που τίθεται σε κίνηση πρώτα μέσα και έπειτα έξω από την ομάδα.

Η καθολικότητα ως θεραπευτικός παράγοντας είναι καθοριστικής σημασίας που αναδεικνύεται μέσα από την ομαδική εμπειρία. Το να μαθαίνω ότι δεν είμαι ο μόνος που έχει τέτοιου είδους πρόβλημα, το να βλέπω ότι είμαι εξίσου καλά ή άσχημα με τους άλλους, το να μαθαίνω ότι και άλλοι έχουν μερικά από τα ‘αρνητικά’ μου συναισθήματα και ‘κακές’ σκέψεις, το να μαθαίνω ότι και άλλοι έχουν ιστορίες και οικογένειες το ίδιο δυστυχισμένες ή μπερδεμένες όπως η δική μου, το να μαθαίνω ότι δεν είμαι πολύ διαφορετικός από τους άλλους ανθρώπους, όλα αυτά μας δίνουν μια αίσθηση ‘καλωσορίσματος’ στην ανθρώπινη φυλή, σύμφωνα και με τον I.D.Yalom.

Γεφυρώνεται το άτομο με την κοινωνία. Γεφυρώνεται κατά προέκταση και η επιστήμη της ψυχολογίας με την επιστήμη της κοινωνιολογίας, δύο ανθρώπινες/ανθρωπιστικές επιστήμες με ισχυρούς δεσμούς και αλληλοτροφοδότηση, με συμπληρωματικότητα.

Η Ομαδική Ανάλυση είναι μία εθελούσια επίκτητη μήτρα που ξαναγεννά το άτομο στον έξω κόσμο, τρόπον τεινά. Εφόσον το άτομο από την κούνια του μέχρι την είσοδό του στην ομαδική του θεραπευτική ανάλυση δεν κατόρθωσε για μια σειρά από λόγους να πραγματευτεί τις διαστρεβλωτικές του θεωρήσεις και αισθήσεις, έχει εκεί την ευκαιρία μιας διορθωτικής εμπειρίας πιο προσαρμοσμένης σε αυτό που πραγματικά συμβαίνει.

Σε μία τέτοια κατάσταση η ομάδα δεν μπορεί να αποφύγει την αποδοχή της ευθύνης και πρέπει όλο και περισσότερο να στηρίζεται στους δικούς της πόρους, αντί να ανατρέχει σε έναν αρχηγό ή κάποια άλλη αρχή για καθοδήγηση. Αυτό ως διαδικασία εξασκεί το ομαδικό μέλος στην προετοιμασία για την ‘ενηλικίωση’, την ανάληψη ευθυνών, της ευθύνης του εαυτού του μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Η συλλογική κατάσταση μειώνει την αυστηρότητα της λογοκρισίας μέσα σε καθε άτομο και το ασυνείδητο ‘υλικό’ του κάθε μέλους απελευθερώνεται.

Τα άτομα μέσα σε μια ομάδα έχουν την ακόλουθη επιλογή:

Να ξεπεράσουν το ιδιωτικό και την (εγωκεντρικά) προσωπική τους στάση, να αποδεχτούν τους άλλους, να συν-δυάσουν, να συν-υπάρξουν και να συνεργαστούν μεταξύ τους. Αυτό λειτουργεί ως μια εποικοδομητική τάση, απελευθερώνει και θεραπεύει. Η ιδιαίτερη μορφή πάνω στην οποία λειτουργεί η νευρωτική κατάσταση, από τη φύση της είναι εξαιρετικά ατομικιστική. Είναι στην ουσία της διασπαστική στην ομάδα γιατί γενετικά είναι το αποτέλεσμα της ασυμβατότητας μεταξύ του ατόμου και της ομάδας προέλευσής του, της ομάδας στην οποία εμπεριέχεται (S.H.Foulkes).

Στην σύγχρονη δυτική κοινωνία η ιδιωτικότητα, η διαφύλαξη του ιδιωτικού, έχει προοδευτικά αναχθεί σε υπέρτατο αγαθό. Ένα αγαθό που όμως έχει οδηγήσει στην αποξένωση μεταξύ των ατόμων ωσάν να μην συνθέτουν τα άτομα τις κοινωνικές ομάδες, ωσάν τα άτομα να είναι αυθύπαρκτα. Η αποξένωση στις ανθρώπινες σχέσεις οδηγεί περαιτέρω στη στρέβλωση όσον αφορά το πώς εκλαμβάνονται τα βιώματα, οι απόψεις, οι ανθρώπινες συμπεριφορές. Κατά τη γνώμη μου το να προσκυνάμε αξιακά στην διαφύλαξη της ιδιωτικότητας είναι ο κακώς εννοούμενος σεβασμός στην προσωπικότητα του άλλου.

Εδώ θα ήθελα ως παράδειγμα να αναφερθώ στο κίνημα των ομοφυλοφίλων. Λέμε συχνά «δεν με νοιάζει τι κάνει στο κρεβάτι του» και νιώθουμε συστολή φυσικά να υπεισέλθουμε στις σεξουαλικές προτιμήσεις κάποιου. Όμως σε παγκόσμιο επίπεδο υπάρχει μια ολόκληρη κοινότητα  Λεσβιών-Ομοφυλόφιλων-Αμφιφυλόφιλων-Τρανς-Κουίρς-Διευμφυλικών ατόμων (ΛΟΑΤΚΙ-LGBTIQ) που -μέσα σε ένα κατεστημένο αξιακό σύστημα της σύγχρονης δυτικής κοινωνίας- καταπιέζονται, ζουν ανελεύθερα, στερούνται δικαιωμάτων, αναγκάζονται να κρύβονται, να προσποιούνται, ζουν μια κρυφή ζωή, ζουν δύο ζωές, τη φανερή και την εν κρυπτώ. Αυτό ως πραγματικότητα δεν αφορά τα άτομα αυτά, αφορά όλη την κοινωνία από τη στιγμή που οι σεξουαλικές προτιμήσεις των ατόμων έχουν συλλογικές προεκτάσεις. Μέλη της κοινωνίας, άτομα που την συναπαρτίζουν (είναι δικοί μας άνθρωποι, συγγενείς, φίλοι), ζουν δυστυχισμένα, γίνονται εμπαθή, φθονούν, βασανίζονται, υποφέρουν, αγωνιούν. Όλα αυτά μεταφέρονται μεταδοτικά στο συλλογικό βίωμα της κοινωνίας. Έτσι, και μέσα από αυτό που περιέγραψα, έχουμε μια κοινωνία που νοσεί. Το ιδιωτικό λοιπόν είναι και πολιτικό, και ένα ολόκληρο κίνημα διεθνές απαιτεί να εκφραστεί ανοιχτά και «να βγει από την ντουλάπα». Δηλαδή τι; Να γίνει κοινωνικά αποδεκτό!

Μέσα από τη διαδικασία της ομαδικής ανάλυσης πραγματοποιείται η αναδιατύπωση του ‘ιδιωτικού’, το οποίο ενώ αναμφίβολα παραμένει ιδιωτικό-προσωπικό, παύει να είναι θαμμένο, παύει να υποβόσκει ως υφέρπων στην κοινωνία, μετατρέπεται σε ‘πολιτικό’, δηλαδή κοινωνικό.

Η Ομαδική Ανάλυση είναι ένα μέσο που αμβλύνει την αιχμηρότητα της διάκρισης ιδιωτικού/πολιτικού. Μια διάκριση η οποία τι κάνει; Συμβάλλει στην περιχαράκωση των ανθρώπων εντός των τειχών των προσωπικών τους προβλημάτων και εντός των ιδιωτικών διαστρεβλωτικών τους αναπαραστάσεων της πραγματικότητας. Πόσο μπορεί κάτι τέτοιο να βοηθήσει τον ίδιο τον άνθρωπο; Κατά τη γνώμη μου καθόλου.

Η ‘γείωση’ με την κοινωνία είναι η μόνη ίσως οδός προς τη χειραφέτηση του ατόμου (με την έννοια της απόκτησης αυτο-αποδοχής, αυτο-πεποίθησης, αυτο-εκτίμησης) και άρα προς την απελευθέρωση από τις προσωπικές αγκυλώσεις, στρεβλώσεις που ταλανίζουν το άτομο.

Η υπέρβαση του ιδιωτικού, του μύχιου στην κατεύθυνση της διαπραγμάτευσής του συντελείται -με αξιοπρέπεια, χωρίς ευτελισμό- μέσα από τα ασφαλή φίλτρα και τα δυναμικά της ομαδικής ανάλυσης και περνάει στη σφαίρα του δημόσιου με αποτέλεσμα να γίνεται πιο διαχειρίσιμο παύει να ομοιάζει με ένα τέρας, με έναν γίγαντα δράκο, ενώ παράλληλα ο σεβασμός στην προσωπικότητα του άλλου διασφαλίζεται και μάλιστα προστατεύεται από την ίδια την ομάδα εσωτερικά!

Συμπέρασμα

Οτιδήποτε ιδιωτικό αναπόφευκτα αφορά το συλλογικό, την κοινωνία.

Στη θεωρία, ίσως η μεγαλύτερη συνεισφορά της Ομαδικής Ανάλυσης ως τεχνικής να είναι ότι κάθε στοιχείο της ψυχοπαθολογίας, δηλαδή κάθε σύμπτωμα, κάθε ατομικό σύνδρομο, κάθε διαγνωστική κατηγορία επανεξετάζεται εκ νέου υπό το φως της κοινωνικής, ομαδικής, συλλογικής κατάστασης και έτσι οδηγούμαστε σε νέες παρατηρήσεις (S.H.Foulkes).

Η Ομαδική Ανάλυση παρέχει τη δυνατότητα αντάμωσης δύο χώρων, διακριτών μεν αλλά και σιαμαίων με την έννοια ότι δεν υπάρχει ο ένας δίχως τον άλλο, του ιδιωτικού και του πολιτικού. Παρέχει τη δυνατότητα αντάμωσής τους χωρίς νάρκες.

 

Ενδεικτικές Πηγές:

Foulkes, S.H. (1964) Therapeutic Group Analysis, George Allen & Unwin LTD.

Foulkes, S.H. (1975) Group analytic psychotherapy. Method and principles, London: Karnac Books.

Yalom, I.D. (2006) Θεωρία και πράξη της ομαδικής ψυχοθεραπείας, Εκδόσεις Άγρα.

Αβδελά, Έ. (1998) Το «Δημόσιο» και τον «Ιδιωτικό» στη νέα πολιτική ιστορία ή τα μεταβαλλόμενα όρια του πολιτικού, Ανακοίνωση στην ημερίδα της Εταιρείας Μελέτης Νέου Ελληνισμού, περιοδικό Μνήμων.

«Το προσωπικό και το πολιτικό» (2009) http://sporos.espiv.net/personal_political.html .

Καμπούρη, Ν. & Π. Χατζόπουλος, Η κοινοτοπία του μπλόγκινγκ ή πώς το διαδίκτυο επηρεάζει τον διαχωρισμό δημόσιου και ιδιωτικού, http://www.republic.gr/?p=176 .

Burman, E. (2002) Gender, Sexuality and Power in Groups, article in the SAGE Social Science Collection, Group Analysis, The Group Analytic Society London, vol. 35 (4): 540-559.

Currat, Th. & L. Michel (2006) Groups and Gender: The effects of a masculine gender deficit, Group Analysis, The Group Analytic Society London, vol. 39 (1): 133-142.

 

Παράθεμα 1

Πέρα από το εργαλείο της Ομαδικής Ανάλυσης, η Τέχνη μπορεί κανείς να πει ότι είναι ένας σχετικά ασφαλής χώρος, ένα μέσο που μπορεί να αξιοποιηθεί για την αναγωγή του ιδιωτικού σε πολιτικό, όπου μπορεί το ατομικό να μετουσιωθεί σε πολιτικό προς όφελος του ίδιου του ατόμου και της κοινωνίας. Οι συμβολισμοί ή και ο ρεαλισμός στην τέχνη, δεδομένου ότι παρέχεται η άδεια (με την έννοια της «ποιητικής αδείας») ελεύθερης έκφρασης, μπορεί να την κάνει εποικοδομητική ως μέσο κοινωνικοποίησης. Απουσιάζει ωστόσο η ώσμωση και τα δυναμικά που αναπτύσσονται ανάμεσα στα άτομα στο πλαίσιο της Ομαδικής Ανάλυσης, τα οποία είναι σχεδόν μαγικά.

Παράθεμα 2

Υποστηρίζοντας ότι το ιδιωτικό είναι και πολιτικό δεν ισοδυναμεί με την κατάργηση της διχοτόμησης μεταξύ τους. Η διαδρομή της μετάβασης του ιδιωτικού στο πολιτικό είναι μια διαδρομή με πολλούς κινδύνους και παγίδες όταν συντελείται δίχως ασφάλεια, δίχως ωριμότητα. Έχει αποδειχθεί κατ’ επανάληψη με ‘ειδήσεις’ που αναδύονται στα μαζικά μέσα ενημέρωσης και με ‘προσωπικές αναρτήσεις’ στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Άνθρωποι έχουν εκτεθεί, στιγματιστεί ανεπανόρθωτα στο κοινωνικό επίπεδο εξαιτίας μιας παρορμητικής, ανώριμης, αδούλευτης, σχεδόν αυτοκτονικής στάσης στη διαχείριση των θεμάτων τους, από τους ίδιους ή από δόλιους άλλους. Φυσικά η δημοσιοποίηση από μόνη της δεν είναι κατακριτέα, εκεί ωστόσο πρέπει να τηρούνται ευλαβικά οι κανόνες σεβασμού στην προσωπικότητα του ατόμου, κανόνες δεοντολογίας κλπ.

Παράθεμα 3

Όσον αφορά τη συμμετοχή των φύλων στην Ομαδική Ανάλυση, πάρα πολλές φορές παρατηρούμε, επισημαίνουμε και συζητάμε την υπερ-εκπροσώπηση των γυναικών σε αυτή σε σχέση με τους άνδρες. Ήταν κάτι που με προβλημάτιζε ιδιαίτερα. Οι συλλογισμοί, η γνωσιακή εμπειρία και η θεωρητική μελέτη με οδήγησαν στις εξής σκέψεις:

Είναι διαπιστωμένο ότι ιστορικά και διαχρονικά, στο πλαίσιο του πατριαρχικού κοινωνικού μοντέλου πάνω στο οποίο έχει θεμελιωθεί όλη η δυτική κουλτούρα κάθε φύλο είχε διακριτά τον «χώρο» του. Οι γυναίκες δρούσαν στον ιδιωτικό χώρο (έμεναν σπίτι) και οι άνδρες στον δημόσιο χώρο. Οι γυναίκες είχαν το δικαίωμα να έχουν ευαισθησίες και συναισθήματα, να λυγίζουν υπό το βάρος των τυχόν δυσκολιών, οι άνδρες έπρεπε να είναι, αλλά κυρίως να φαίνονται λογικοί, δυνατοί, σκληροί, απτόητοι. Παρότι η πρόοδος της κοινωνίας αλλά κυρίως μέσα από τις γυναικείες διεκδικήσεις τα στεγανά αυτά χαλάρωσαν, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι αυτές οι επί αιώνες δομές έχουν καταγραφεί στο συλλογικό μας ασυνείδητο, στο συνειδητό μας και στον πολιτισμό μας, είναι βαθιά ριζωμένα στερεότυπα.

Οι γυναίκες λοιπόν στον παραδοσιακό τους χώρο είχαν τη δυνατότητα και την ικανότητα να καλλιεργούν σχέσεις μεταξύ τους, να φτιάχνουν μικρο-ομάδες με σχέσεις εμπιστοσύνης, εμπιστευτικότητας, εχεμύθειας. Μοιράζονταν τα μυστικά τους, τα συναισθήματά τους, ήταν εξοικειωμένες με αυτό, το έκαναν με αυτοπεποίθηση, μαεστρία, σιγουριά. Αυτή η αίσθηση, αυτή η κατάσταση προσιδιάζει με την κατάσταση στην Ομαδική Ανάλυση που είναι ένας ασφαλής χώρος, όπου υπάρχει εχεμύθεια, συναίσθημα κλπ., όπου το ιδιωτικό κοινωνείται προστατευμένα!

Οι άνδρες στον παραδοσιακό τους χώρο δεν είχαν κανένα παρόμοιο βίωμα. Στον δημόσιο χώρο, στη δουλειά, στην αγορά, στο γήπεδο, στο καφενείο κλπ. ήταν συνεχώς εκτεθειμένοι στην κρίση των άλλων ανδρών, στον αναμεταξύ τους ανταγωνισμό, στην επιθετικότητα, στον ηγεμονισμό, στην καταπίεση του συναισθήματος και της ευαισθησίας, στην ανάδειξη ενός κυρίαρχου προφίλ. Αυτό το ‘έλλειμμα’ ανθρώπινης αλήθειας, αυτόςο εγκλωβισμός σε μια στερεοτυπική εικόνα που διατηρείται οριακά ως τις μέρες μας, τους κρατάει μακριά από το συναίσθημά τους, από τη γνήσια αυτοαποδοχή, από την αναζήτηση της επίγνωσης και από την ανάγκη για προσαρμογή.

Οι άνδρες ακόμα νομίζω δεν έχουν κοινωνικά, μαζικά επιχειρήσει να αποτινάξουν τα δεσμά των στερεοτύπων από πάνω τους. Δεν έχουν κινητοποιηθεί για να διεκδικήσουν όλα αυτά που παρέχει στον άνθρωπο και ο ιδιωτικός χώρος. Όλα αυτά τους κρατούν και μακριά από τη Ομαδική Ανάλυση, γιατί αποτελεί ένα μυστήριο για αυτούς, είναι το ανοίκειο και το άγνωστο που φοβίζει.

* Η εργασία αυτή παρουσιάστηκε από τη Ναταλία Σερέτη -κοινωνιολόγο εκπαιδευόμενη στην Ομαδική Ανάλυση και μέλος ως φοιτήτρια της Group Analytic Society international (GASi)- σε Μεσαία Ομάδα το 2014 που διοργάνωσε το ιδιωτικό ψυχολογικό γραφείο των ομαδικών αναλυτών Ελευθερίας Παναγιωτοπούλου και Γιάννη Μαυρογιώργη

 

Share

Ο Εχθρός, το Αίμα, ο Τιμωρός. Αναλύοντας δεκατρείς λόγους του «Αρχηγού» της Χρυσής Αυγής – Σεξισμός και σεξουαλικότητα

dd

Το Φύλο Συκής δημοσιεύει απόσπασμα από το βιβλίο της Δέσποινας Παρασκευά-Βελουδογιάννη, Ο Εχθρός, το Αίμα, ο Τιμωρός. Αναλύοντας δεκατρείς λόγους του «Αρχηγού» της Χρυσής Αυγής, που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Νήσος. Το συγκεκριμένο απόσπασμα αναφέρεται στο σεξισμό που διαπερνά το λόγο και τις πρακτικές της νεοναζιστικής οργάνωσης. Θεωρούμε ότι στη συγκυρία που διανύουμε η μελέτη της Δεσποινας Παρασκευά-Βελουδογιάννη έρχεται να εμπλουτίσει την εργαλειοθήκη που διαθέτουμε για να απαντήσουμε στην άνοδο του φασισμού. Για εμάς είναι πολύ σημαντικό ότι η οπτική του φύλου αναγνωρίζεται ως δομικό στοιχείο και καταγράφεται ως τέτοια και ελπίζουμε να ανοίξει ο δρόμος ώστε να δούμε ακόμα περισσότερες παρόμοιες συμβολές. Καλή ανάγνωση!

 

της Δέσποινας Παρασκευά-Βελουδογιάννη

Σεξισμός και σεξουαλικότητα

Οι λόγοι του Νικόλαου Μιχαλολιάκου διαμορφώνουν το ιδεατό πρότυπο του μέλους του «κινήματος»: άντρας λευκός, αρρενωπός, γυμνασμένος, ετοιμοπόλεμος, ταγμένος σε «μεγάλους σκοπούς» που εφορμούν από τα ιδεολογήματα τα ανώτερης φύσης και φυλής, υπάκουος στους ανωτέρους του, βίαιος στους κατώτερους, ταγμένος με κάθε τρόπο να διαφυλάσσει την καθαρότητα της «κατηγορίας» του[1]. Οι συνεχείς αναφορές στον πόλεμο και στη βίαιη δράση είναι ο τρόπος εικονοποίησης, διά του λόγου εγκαθίδρυσης και έγκλησης, καθώς και αναπαραγωγής αυτού του προτύπου. Όπως σημειώνει ο Τραβέρσο, ο πόλεμος γίνεται ο τόπος πραγμάτωσης του αρσενικού αρχέτυπου, που μετατρέπεται σε επιθετικό ανδρισμό. Η αρσενικότητα γίνεται συνώνυμο της δύναμης, του θάρρους, της επιθυμίας για δράση: το αρσενικό ιδεώδες συγκρούεται με όλα τα συμπτώματα της «παρακμής»[2]. Από διαφορετική σκοπιά, ο Ουμπέρτο Έκο επισημαίνει ότι η μετάθεση του πόθου για εξουσία στη σεξουαλική συμπεριφορά του πρωτοφασίστα διαμορφώνει το πρότυπο του macho αρσενικού, που περιφρονεί τις γυναίκες και καταδικάζει σεξουαλικές συμπεριφορές που βαφτίζει «παρεκκλίνουσες». «Και επειδή και το σεξ είναι δύσκολο παιχνίδι, ο πρωτοφασίστας ήρωας προτιμά να παίζει με τα όπλα – σαν φαλλικό υποκατάστατο»[3].

Η εικόνα της γυναίκας μπορεί να μην εντάσσεται στην κατηγορία των «εχθρών», ωστόσο περισσότερο εντάσσεται στην ευρύτερη κατηγορία του «Άλλου», ακριβώς γιατί δεν ταυτίζεται με το ιδεατό πρότυπο της οργάνωσης. Παρόλο που σε κάθε λόγο του ο ομιλητής απευθύνεται σε «κυρίους και κυρίες», σε «συναγωνιστές και συναγωνίστριες», σε «Ελληνίδες και Έλληνες», φαίνεται ότι κάτι τέτοιο ανταποκρίνεται μονάχα στους σκοπούς της ρητορικής ευγένειας και της έλξης του ενδιαφέροντος του ακροατηρίου. Κατά τα άλλα, ο κόσμος που οικοδομεί και θέλει να εγκαταστήσει η Χ.Α. περιλαμβάνει μόνο το ιδεατό πρότυπό της. Η ζωή όλων των υπόλοιπων προσώπων είτε δεν κρίνεται άξια να βιωθεί είτε δεν κρίνεται άξια να αναφερθεί, καθώς θα βρίσκεται πάντοτε στο παρασκήνιο της ιστορίας. Είδαμε και προηγουμένως ότι η ιστορική θέση της γυναίκας ήταν είτε του θύματος είτε της υποστηρίκτριας των πολεμιστών.

Σε αυτό το πλαίσιο κινείται και η αντίληψη της οργάνωσης για τη θέση της γυναίκας σήμερα, όπως μπορούμε να συμπεράνουμε από τις ίδιες τις γυναίκες που είναι μέλη της Χ.Α. Ο ιστότοπος Μέτωπο Γυναικών καθώς και ο ιστότοπος Ιδεολογική Βιβλιοθήκη Μετώπου Γυναικών αποτελούν τις επίσημες ιστοσελίδες των γυναικών της οργάνωσης – κάτι που διαπιστώνουμε και από τους υπερσυνδέσμους που παραπέμπουν στην επίσημη ιστοσελίδα της Χ.Α. Εκεί διαβάζουμε: «Η υποτιθέμενη απελευθέρωση της γυναίκας την αποπροσανατόλισε και από την πραγματική ουσία του ύψιστου ρόλου της, την Μητρότητα. Δηλαδή την υποχρέωση και την ύπατη τιμή, να φέρει στον κόσμο και ν’ αναθρέψει τα νέα βλαστάρια στον κορμό της Φυλής. […] Εμείς οι Ελληνίδες, μέλη του Λαϊκού Συνδέσμου, έχοντας βαθύτατη συναίσθηση της καταστροφής που επιφέρει το φεμινιστικό πνεύμα της εποχής μας, είμαστε ενάντια σε κάθε λογής διακηρύξεις για την ισότητα των δύο φύλων»[4].

Οι εύγλωττες διατυπώσεις καθιστούν σαφές ότι η γυναίκα δεν είναι τίποτε άλλο πέρα από ένα εργαλείο –ή ένα δυνάμει εργαλείο όσον αφορά τις ανύπαντρες– αναπαραγωγής μελών της φυλής και μια υποταγμένη στον άντρα ύπαρξη, ο οποίος καθορίζει τη διοίκηση της κοινωνίας εν γένει. Εξάλλου, ό,τι δεν ενσαρκώνει το ιδεατό πρότυπο οφείλει να το υπηρετεί. Η γυναίκα οφείλει να ασχολείται με τα του οίκου και των τέκνων, να στέκει αρωγός στο έργο του άντρα της. Για την υλοποίηση αυτών των καθηκόντων, μπορεί να συμβουλευτεί τον εξειδικευμένο ιστότοπο Μαγειρείο Μετώπου Γυναικών [5], όπου θα βρει συνταγές παραδοσιακής μαγειρικής και καλλυντικών. Φυσικά, οτιδήποτε έχει να κάνει με την αυτόβουλη διαχείριση του σώματός της είναι απαγορευμένο, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την προβολή της έκτρωσης ως «εγκλήματος κατά της φύσης»[6]. Βεβαίως, το πρότυπο της γυναίκας δεν είναι άλλο από το πρότυπο που δίδαξε η εθνικοσοσιαλιστή Γερμανία[7].

Είναι χαρακτηριστικό ότι οι λόγοι που απευθύνονται αποκλειστικά στο γυναικείο κοινό της οργάνωσης ή οι λόγοι που διαμορφώνονται από τις γυναίκες της Χ.Α. φανερώνουν την αντίληψη ότι οι γυναίκες σήμερα καταπιέζονται και ότι είναι αναγκαίο να βρεθεί ο τρόπος που θα συμβάλει στην απελευθέρωσή τους – εξού και οι κινήσεις συγρότησης των γυναικών της οργάνωσης ως ομάδας, με διαδικτυακούς τόπους, ιδιαίτερες αναζητήσεις κ.λπ. Ωστόσο, γίνεται επίσης φανερό ότι η εν λόγω καταπίεση προέρχεται από τον κόσμο που έχουν διαμορφώσει οι «εχθροί» του «κινήματος», αριστεροί και δεξιοί. Με αυτή την έννοια, η Χ.Α. επισημαίνει ότι η «απελευθέρωση» θα προέλθει αφενός από την ενασχόληση των γυναικών με τα καθήκοντα τα οποία η φύση τούς έχει αποδώσει, αφετέρου μέσω της απομάκρυνσής τους από τα «αλλότρια», που έχει επιβάλει ο φεμινισμός και άλλα «καταστροφικά» κινήματα. Η «απελευθέρωση» για τη γυναίκα της Χ.Α., επομένως, είναι αποτέλεσμα της προσκόλλησης σε μια απολύτως καθορισμένη και στατική εικόνα, η οποία βασίζεται στα στερεότυπα περί φυσικά δοσμένων ρόλων με χαρακτήρα «θέσφατου», που εντείνουν στο έπακρο τις εξουσιαστικές κοινωνικές σχέσεις. Πρόκειται για μια απελευθέρωση διά της κανονικοποίησης και της υποταγής, για μια απελευθέρωση διά της ποινικοποίησης του «παρεκκλίνοντος» σώματος. Οι γυναίκες οφείλουν να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους και μέσα από ομάδες γυναικών που θα συζητούν τα ιδιαίτερα θέματά τους, προκειμένου να επιτυγχάνεται και θεσμικά η υποταγή τους στις νόρμες και στην ιεραρχία της οργάνωσης. Από μια άλλη οπτική, το γυναικείο σώμα γίνεται έτσι το κατεξοχήν σώμα υπό έλεγχο. Και ο έλεγχος αυτός προέρχεται από τις ίδιες τις γυναίκες, τους άντρες τους, και το κράτος. Η διαρκής επιτήρηση και αξιολόγηση του γυναικείου σώματος είναι απαραίτητα στοιχεία για τη διατήρηση της φυλετικής καθαρότητας, η οποία αποτελεί και τη βασική στρατηγική ενός ναζιστικού κράτους[8].

Αν, όπως σημειώθηκε προηγουμένως, ο πόθος για εξουσία μετατίθεται στη σεξουαλική συμπεριφορά, θα μπορούσε άραγε να υποστηριχτεί ότι το πεδίο του πολέμου αποτελεί έναν τόπο πραγμάτωσης της σεξουαλικής επιθυμίας; Σε αυτή την εκτίμηση κατατείνει το γεγονός ότι πολλές φορές ακούμε τον Νικόλαο Μιχαλολιάκο να προκαλεί συχνά το κοινό καλλιεργώντας προβολικά σαδιστικές φαντασιώσεις για σφαγές, απαγωγές και βιασμούς. Οι αναλυτικές περιγραφές περασμένων και μελλοντικών πολεμικών μαχών αντανακλούν ότι η βίαιη συμπεριφορά προκαλεί και παράγει μια επιθυμητή ηδονή στο πλαίσιο μιας εικονοποιημένης φαντασίωσης. Σύμφωνα με τον Έριχ Φρομ, «στις αυταρχικές κοινωνίες βρίσκουν την ικανοποίησή τους τόσο οι μαζοχιστικές όσο και οι σαδιστικές τάσεις. Ο καθένας είναι ενταγμένος σε ένα σύστημα εξαρτήσεων προς τα πάνω και προς τα κάτω. Όσο χαμηλότερα βρίσκεται η θέση ενός ατόμου μέσα σε αυτή την ιεραρχία τόσο μεγαλύτερη, ποσοτικά και ποιοτικά, είναι η εξάρτησή του από υψηλότερες αρχές. Πρέπει να υπακούει στις αρχές του άμεσου προϊσταμένου του, ο οποίος όμως δέχεται εντολές από ακόμη υψηλότερα ιστάμενους […]». Ακόμα και ο αρχηγός μιας κοινωνίας ικανοποιεί τα μαζοχιστικά ένστικτά του, καθώς υποτίθεται ότι υπακούει στον ύψιστο Θεό ή σε κάποια αντίστοιχη δύναμη. Εξάλλου, σαδιστικές τάσεις δεν ικανοποιούν μόνο τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα που μπορούν να τις ασκήσουν στα κατώτερα, αλλά και τα ίδια τα κατώτερα στρώματα «εξασκούνται» πάνω στις γυναίκες ή στα ζώα ή, όπου αυτό δεν είναι εφικτό, επιστρατεύονται οι δούλοι και οι φυλετικές μειονότητες[9]. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται και η προβληματική του Φρομ περί της ανάγκης του αυταρχικού ατόμου να υποτάσσεται στους ανώτερούς του και να ασκεί τα βίαια ένστικτά του στους κατώτερους, αντλώντας έτσι ικανοποίηση. Εξάλλου, όπως επισημαίνει ο Μπρους Φινκ, ο σαδομαζοχιστικός χαρακτήρας «αντλεί ικανοποίηση από την εκδραμάτιση της ίδιας της πράξης που απαιτεί να αποχωριστεί την πηγή της ικανοποίησής του»[10].

Το σεξουαλικό πρότυπο της Χ.Α. είναι αυστηρά ετεροσεξουαλικό και υποτάσσεται σε στενές κανονιστικές φόρμες και νόρμες. Σε αυτό το πλαίσιο, οτιδήποτε διαφορετικό θεωρείται απόκλιση και καταγγέλλεται ως προδοσία προς τη φύση, που πρέπει να τιμωρηθεί. Έτσι, οργανώνονται επιθέσεις και απειλές σε ομόφυλα ζευγάρια[11], αλλά και σε γυναίκες που δεν επιτελούν τον «γυναικείο ρόλο τους», όπως η Λιάνα Κανέλλη και η Ρένα Δούρου. Παράλληλα, αποδίδεται καθεστώς μιαρότητας ή ασθένειας στη σεξουαλικότητα («ανώμαλους που παίρνουν τα τηλέφωνα 690», «παρουσιάζεται […] ο Χριστός σαν ανώμαλος και κίναιδος»), ενώ συχνά αυτή αποδίδεται στον απεχθή «εχθρό» και στις πράξεις του («τσοντοκάναλα»).

Κλείνοντας, αξίζει να αναφερθεί για άλλη μία φορά η επέμβαση της Χ.Α. στο θέατρο «Χυτήριο». Κατά τη διάρκειά της, ακούμε τον βουλευτή Ηλία Παναγιώταρο να φωνάζει χυδαία επί αρκετή ώρα επιτιθέμενος στις σεξουαλικές επιλογές των gay ατόμων και στις γυναίκες[12]. Οι αποτρόπαιες ύβρεις του βουλευτή δεν είναι μόνο ταπεινωτικές για τα ομοφυλόφιλα άτομα και για τις γυναίκες· δεν αποτυπώνουν μονάχα το πρότυπο του macho επιθετικού άντρα που δεν μπορεί να ανέχεται κάτι άλλο πέρα από τη λεγόμενη ετεροκανονική σεξουαλικότητα, αλλά και να αναγνωρίζει ως το μόνο ισάξιο του ιδεατού αντρικού προτύπου το ταυτόσημό του· αποτυπώνουν ταυτόχρονα την αντίληψη της οργάνωσης για τη σεξουαλικότητα: το σεξ είναι λειτουργία που χρειάζεται έναν δράστη και έναν παθητικό αποδέκτη, μια πράξη τιμωρητική από την πλευρά ενός ενεργούντος και ταπεινωτική από την πλευρά ενός αποδέκτη. Τα πάντα σε αυτόν τον κόσμο γίνονται ιδεατά μέσω των διπόλων επίθεση-τιμωρία και τιμωρία-ταπείνωση, με τη σεξουαλικότητα να αποτελεί το πιο πρόσφορο έδαφος για την εφαρμογή αυτών των διπόλων, τα οποία συν τοις άλλοις αντανακλούν εναργώς και τα σαδομαζοχιστικά σύνδρομα των αυταρχικών ατόμων. Εδώ δεν μπορούμε να μην επισημάνουμε επίσης ότι το τόσο αναλυτικό υβρεολόγιο του βουλευτή παραπέμπει σε μια εκπεφρασμένη φαντασίωση που βιώνεται προβολικά κατά τη στιγμή της εκφώνησής της. Το ενδιαφέρον σε αυτό το σημείο, ωστόσο, έγκειται σε μια υφέρπουσα αντίφαση: από τη μία υπάρχει μια σαφώς καθορισμένη τάξη πραγμάτων στην αντίληψη της οργάνωσης όσον αφορά την αποδεκτή σεξουαλική συπεριφορά, μια τάξη πραγμάτων που αποτυπώνεται στην «ετεροκανονική» σεξουαλική πρακτική, η οποία παρουσιάζεται ως «φυσική» και μοναδική επιλογή του ανθρώπου, ικανή να αναπαραγάγει το είδος· από την άλλη, υπάρχουν πολλές περιπτώσεις στις οποίες οι φορείς τής εν λόγω αντίληψης δύνανται –έστω και φαντασιωτικά– να καταρρίψουν αυτή την τάξη πραγμάτων. Οι περιπτώσεις αυτές δεν είναι άλλες από όσες ανακύπτουν στο ίδιο το πεδίο του πολέμου, όπου εκεί φαίνεται σαν όλα να επιτρέπονται, και όπου η σεξουαλική πρακτική επανανοηματοδοτείται και στόχο έχει όχι τη βιολογική αναπαραγωγή αλλά την επιβολή του ισχυρού πάνω στον αδύναμο και την εξόντωσή του, την επιβεβαίωση και την πλήρη κατίσχυση του ορατού προτύπου πάνω στο μη αξιοβίωτο, στο μη αποδεκτό.

 

[1] Δέσποινα Παρασκευά-Βελουδογιάννη, «Η συμβολή του επίσημου πολιτικού λόγου στη νομιμοποίηση της Χρυσής Αυγής», Εκτός Γραμμής, τχ. 31, Νοέμβριος 2012, σ. 43.

[2] Enzo Traverso, Διά πυρός και σιδήρου. Περί του ευρωπαϊκού εμφυλίου πολέμου 1914-1915, (μτφρ.: Γιάννης Ευαγγέλου), Αθήνα: Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, 2013, σσ. 275-276.

[3] Ουμπέρτο Έκο, «Τα τυπικά χαρακτηριστικά του πρωτο-φασισμού. Αρχέγονος φασισμός», tvxs.gr, 13.10.2012.

[4] «Η θέση της γυναίκας στη Λαϊκή Κοινότητα», whitewomenfront.blogspot.gr, 26.5.2007.

[5] Μαγειρείο Μετώπου Γυναικών, whitewomenfront-cooking.blogspot.gr.

[6] «Η έκτρωση είναι έγκλημα κατά της φυλής», whitewomenfront.blogspot.gr, 27.5.2007.

[7] «Η γυναίκα στον εθνικοσοσιαλισμό», whitewomenfront.blogspot.gr, 28.8.2010.

[8] Αγγέλικα Ψαρρά, «Τιμωροί με φύλο στον Άγιο Παντελεήμονα», enthemata.wordpress.com, 29.1.2012· Αθηνά Αθανασίου, «Ο αντιφασιστικός αγώνας είναι απαραίτητο να συμπεριλάβει ζητήματα που αφορούν το φύλο και τη σεξουαλικότητα», Ενημερωτικό Δελτίο, τχ. 18, Αθήνα: Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς, Οκτώβριος 2013, σσ. 4-7.

[9] Erich Fromm, «Μελέτη από τη σκοπιά της κοινωνικής ψυχολογίας», στο Max Horkheimer, Erich Fromm, Herbert Marcuse ό.π., σσ. 170-171.

[10] Bruce Fink, Κλινική εισαγωγή στην ψυχανάλυση. Θεωρία και τεχνική (μτφρ.: Νίκος Ηλιάδης), Αθήνα: Πλέθρον, 2006, σ. 248.

[11] Θεόφιλος Δουμάνης, «Ρατσιστική επίθεση σε gay άτομα στον Κεραμεικό», lifo.gr, 27.10.2012.

[12] Συγκεκριμένα ο βουλευτής λέει: «Πουστράκι τελειώνετε, κατάλαβες; Τελειώνουν τα πουστράκια. Άντε κωλομπήχτες, μαλάκες ηθοποιοί του κώλου, ε μαλάκες ηθοποιοί του κώλου. Κοίτα πουτανάκι, έρχεται η ώρα σου. Τράβα ρε, τράβα, έρχεται η ώρα σου. Έρχεται ρε και η αστυνομία σάς φυλάει τα κωλαράκια, αφού σας τα γαμάνε που σας τα γαμάνε οι Πακιστανοί ρε. Αδερφές ξεσκισμένες. Γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες, ε γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες»: «Ματ, Χυτήριο, Θέατρο», youtube.com, 11.10.2012.

 

books-big-cover_EXTHROSΔέσποινα Παρασκευά-Βελουδογιάννη, Ο Εχθρός, το Αίμα, ο Τιμωρός. Αναλύοντας δεκατρείς λόγους του «Αρχηγού» της Χρυσής Αυγής, Νήσος, Αθήνα 2015

Περισσότερα για το βιβλίο εδώ

Share

Μ’ένα πόνο το παιδί, μ’ένα γκάλοπ η 5η αξιολόγηση

πολιτικοι

της Φλώρας Νικολιδάκη

Προς το Φύλο Συκής, για δημοσίευση

Αγαπητές φίλες,

-ξεκινήσαμε την προσπάθειά μας για ένα ηλεκτρονικό σάιτ με θέμα τα ζητήματα του γυναικείου φύλου και πέρασαν σχεδόν τρία χρόνια από τη μέρα της απόφασής μας. Όλες σχεδόν στο χώρο του αριστερού φεμινισμού, πολύ συχνά συνδέσαμε τις ελπίδες μας με τις γενικότερες πολιτικές εξελίξεις. Χαρήκαμε, ονειρευτήκαμε, και ενώ πρόκειται για δομικό σφάλμα για τις φεμινίστριες, πιστέψαμε.

-Όλον αυτό τον καιρό παρακολουθούμε τη μάχη της Πολιτικής, γιατί στη μάχη της Κοινωνίας είμαστε όλες ενεργά μέλη. Τη μάχη όμως της πολιτικής την έδωσαν κυρίως οι φίλοι μας οι άνδρες. Συζητούσαμε συχνά ότι τα σημάδια δεν είναι καλά. Εμείς ξέρουμε τι σημαίνει και για την πιο αριστερή φρασεολογία, η χρησιμοποίηση του γυναικείου φύλου ως συνθήματος σε λόγους φτιαγμένους από επικοινωνιολόγους.

-Και τώρα? Τώρα ήρθε η στιγμή που συνήθως φτάνει απρόσκλητη και πάντα στην πιο ακατάλληλη ώρα. Ήρθε η στιγμή της απόφασης.

Ο φόβος, που ξορκίστηκε αμέτρητες φορές, είναι παρών. Ο φόβος που ο κόσμος καλέστηκε να ξεπεράσει, για να περάσει σε μια διαφορετική κατάσταση, εμποδίζει πλέον τους ίδιους τους «καθοδηγητές».

Ένας φόβος καταστροφικός, που μπορεί να τα διαλύσει όλα.

-Ένας φόβος που άνθρωποι χωρίς ήθος αξιοποιούν για να σιγουρέψουν το αποτέλεσμα της οπισθοχώρησης.

-Δειλία. Γνώρισμα των ανδρών. Κι ας είναι διαφορετικά γραμμένη η ιστορία.

-Η κυβέρνηση που αναδείχθηκε στις 25 Γενάρη κινείται αντιφατικά. Τη μια μας στέλνει στον ουρανό και την άλλη στον πάτο.

-Τώρα οι δανειστές, ανυποχώρητοι, ούτε μισό βήμα πίσω, έχουν περάσει ανοιχτά στο «γλέντι». Σε τρείς μήνες έχουν πάρει περίπου 4 δις. Γιατί να έχουν πρόβλημα με την αριστερή κυβέρνηση? Τα καταφέρνει καλλίτερα από την προηγούμενη.

-Τα χρήματα του ΟΑΕΔ, του ΙΚΑ των Περιφερειών, των ΟΤΑ καλούνται να υπηρετήσουν το χρέος. Πότε το αποφασίσαμε αυτό?

-Η κ. Μέρκελ, υπέδειξε στον πρωθυπουργό της χώρας, να πληρώσει τα 750 εκ. της Τρίτης 12/05, από κάποια χρήματα των συστημικών τραπεζών που βρίσκονται στην ΤτΕ. Η κ. Μέρκελ ξέρει τα πάντα για τα χρηματικά μας διαθέσιμα. Τα χρήματα όμως αυτά είναι η εξασφάλιση των καταθέσεων.  Ποιοι θα τα δώσουν?

-Είναι πολλά πια τα δείγματα, ότι κάτι δεν πάει καλά. Πρόσωπα στην κυβέρνηση που ανήκουν σε διαφορετικά στρατόπεδα, καμιά φορά παίρνουν κρίσιμες θέσεις «με το ζόρι». Πως γίνεται αυτό? Μήπως δεν είναι ολόκληρη η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ? Μήπως έχουν κι’ άλλοι λόγο? Πως συνέβη να μάθουμε ξαφνικά ότι εκτός από την κυβέρνηση που αναδείχθηκε με την ψήφο του λαού υπάρχει και η κ. Σαββαίδη, ο κ. Στουρνάρας, η κ. Σακελλαρίου, υπεράνω κάθε ελληνικής αρχής? Ποιοι τα ανέχονται αυτά και γιατί? Τα γνώριζαν? Κάποιοι συνέβαλλαν σε προεκλογικές συμφωνίες κάτω από το τραπέζι?

-Είμαστε γυναίκες και έχουμε ζήσει αρσενικές συμπεριφορές. Βρήκαμε τρίχες στο πέτο που δεν είναι δικές μας, βρήκαμε κοκκινάδια στο πουκάμισο, εισιτήρια θεάτρου στην τσέπη, ανεξήγητες απουσίες και χαμηλόφωνα τηλεφωνήματα. Κάτι παίζει εδώ πέρα. Επειδή όμως είμαστε αριστερές φεμινίστριες, η απάντησή μας είναι σαφής:

-Αν δώσετε 750 εκ από το υστέρημα του ελληνικού λαού την Τρίτη στους δανειστές, ο μόνος χώρος που υπάρχει για σας είναι το χαλάκι έξω από την πόρτα.

 

Share

ΣΥΔ: «Εγκληματική ρατσιστική επίθεση μίσους κατά τρανς γυναίκας στην Εύβοια»

στοπ_τρανσφοβια

Δελτίο τύπου

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.) αναγνωρισμένη συλλογικότητα για την υποστήριξη των δικαιωμάτων της τρανς κοινότητας, καταγγέλλει με έντονο αποτροπιασμό ρατσιστική επίθεση μίσους κατά τρανς γυναίκας και φίλου της που την υπερασπίστηκε σε κατάστημα στην Εύβοια από ομάδα πέντε ατόμων και του ιδιοκτήτη, που τυποποιεί κακουργηματικές πράξεις και σωρεία ποινικών αδικημάτων σε βάρος τους, καθώς κατά των αστυνομικών που όταν κλήθησαν όχι μόνο παραβίασαν το καθήκον τους, αλλά συμμετείχαν και συνήργησαν σε εγκληματικές ρατσιστικές πράξεις και σε βασανισμό της.

Αντιγράφουμε επί λέξει την έγγραφη καταγγελία της:

Τις πρώτες πρωινές ώρες του Σαββάτου 2.5.2015, βρισκόμουν με δύο φίλους μου σε βραδινό κατάστημα, το οποίο βρίσκεται στα Ψαχνά Ευβοίας για να γιορτάσω τα γενέθλιά μου. Ξαφνικά και δίχως καμία αιτία, ο σερβιτόρος του καταστήματος μας είπε να πληρώσουμε και να φύγουμε, διότι όπως μας είπε: «το αφεντικό δε γουστάρει πούστηδες και τραβέλια στο μαγαζί του».

Αισθάνθηκα καταρρακωμένη τη προσωπικότητά μου, βαθιά προσβεβλημένη, ωστόσο επειδή δεν ήθελα να συνεχίσω να βρίσκομαι αντιμέτωπη με αυτή την εχθρική και ρατσιστική συμπεριφορά, πλήρωσα και του είπα ότι θα φύγουμε αμέσως μόλις γυρίσει η φίλη μου από την τουαλέτα ώστε να μη χαθούμε. Εκείνος, έκανε αμέσως νόημα και ήρθε ο ιδιοκτήτης μαζί με άλλους πέντε. Οι τρεις εξ αυτών με έσπρωξαν βίαια πίσω και με κτύπησαν στο πρόσωπο με χαστούκια, με αποτέλεσμα να χάσω την ισορροπία μου και να πέσω στο πάτωμα. Στη συνέχεια και όντας πεσμένη στο πάτωμα με κλωτσούσαν σε όλο μου το σώμα, ακόμη και στο πρόσωπο αποκαλώντας με «τράβελο» και «βρομόπουστα».

Όταν ο φίλος μου προσπάθησε να τον σταματήσει, του επιτέθηκαν με μπουνιές και συνεχόμενα κτυπήματα. Ο ένας μάλιστα εκ των πέντε έβγαλε μαχαίρι και τον μαχαίρωσε με αυτό στο χέρι. Η φίλη μου ήρθε από την τουαλέτα, με σήκωσε και με έβγαλε έξω, ενώ παράλληλα ένας από την ομάδα των ατόμων που μας επιτέθηκαν έσπρωξε τον φίλο μου Β., από τις σκάλες.

Βγαίνοντας από το κατάστημα σε άθλια κατάσταση, κάλεσα την αστυνομία ώστε να καταγγείλω την ρατσιστική επίθεση μίσους που δέχτηκα εγώ και ο φίλος μου και να προβώ στα νόμιμα κάνοντας μήνυση. Ο αστυνομικός που κατέφτασε, πήρε μόνο τον ιδιοκτήτη μαζί και αρνήθηκε να πάρει και τους υπόλοιπους πέντε εμπλεκόμενους που είχαν προβεί σε κακουργηματικές πράξεις εναντίον μας.

Οδηγηθήκαμε στο Αστυνομικό Τμήμα Αρτάκης, όπου ζήτησα από τον Αξιωματικό Υπηρεσίας να προσαχθούν και οι πέντε που μας είχαν επιτεθεί. Εκείνος μου ζήτησε αρχικά ταυτότητα και όταν κατάλαβε ότι είμαι τρανς γυναίκα μου είπε: «τραβέλι είσαι ρε;». Του απάντησα ότι είμαι διεμφυλικό / τρανς άτομο, έχω κάνει επέμβαση επαναπροσδιορισμού φύλου, έχει γίνει το δικαστήριο για την αλλαγή των εγγράφων μου, ωστόσο δεν έχω πάρει ακόμη νέα ταυτότητα. Εκείνος γέλασε ειρωνικά. Του απάντησα ότι θα καταγγείλω το συμβάν στην οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων που ανήκω, στο ΣΥΔ, και εκείνος που είπε: «στα αρχίδια μου κουμάντο εδώ κάνουμε εμείς». Κατά τη διάρκεια της κατάθεσης ζητούσα νερό και να ανοίξουν το παράθυρο για να πάρω αέρα, αλλά δε το έπραξαν. Λιποθύμησα δύο φορές κατά τη διάρκεια της κατάθεσης όντας σε έντονο σοκ τόσο ψυχολογικά όσο και σωματικά λόγω των κτυπημάτων που είχα δεχτεί. Τη δεύτερη φορά κάλεσαν ασθενοφόρο. Οδηγήθηκα μαζί με τον φίλο μου που ήταν τραυματίας από τη μαχαιριά στο Νοσοκομείο Χαλκίδας σε κατάσταση σοκ, αλλά και με δυσκολία αναπνοής καθώς έχω άσθμα.

Ο φίλος μου και μάρτυρας Β.Τ., έχει έγγραφο από το Νοσοκομείο όσον αφορά τη πληγή στο χέρι του που αποδεικνύει ότι υπήρξε θύμα επίθεσης με αιχμηρό αντικείμενο. Εγώ έχω μελανιές σε όλο μου το σώμα και έντονες ημικρανίες από την απρόκλητη ρατσιστική επίθεση.   Θεωρώ ακόμη αναγκαίο να σημειωθεί ότι ένας εκ των πέντε που μας επιτέθηκαν και μας τραυμάτισαν είχε στο σβέρκο του χαραγμένη με τατουάζ μία σβάστικα. Ακόμη, τη δεύτερη φορά που λιποθύμησα ένας Αστυνομικός (αυτός που είχε έρθει για να μας πάρει με το περιπολικό από το κατάστημα), είπε στους υπόλοιπους «σηκώστε αυτή τη πατσαβούρα». Τέλος, ο ιδιοκτήτης του καταστήματος, κατά τη διάρκεια της κατάθεσης βγήκε στο μπαλκόνι μαζί με τον αστυνομικό και όταν μπήκε μέσα είχε σκισμένη τη μπλούζα του, λέγοντας πως «τον δείραμε και του σκίσαμε τη μπλούζα», θέλοντας εμφανώς να μας ενοχοποιήσει για μια πράξη που αφενός μεν ποτέ δεν κάναμε, αφετέρου θα μας ήταν αδύνατο να το κάνουμε ακόμη και από θέση άμυνας καθώς είμασταν μόνο δύο άνθρωποι, αντιμέτωποι με άλλους πέντε συν τον ιδιοκτήτη έξι, και προφανώς σε θέση αδυναμίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ιδιοκτήτης είχε το θράσος όταν το θύμα κατήγγειλε τις σοβαρές κακουργηματικές πράξεις στην αστυνομία, να κάνει μήνυση στη τρανς γυναίκα, γεγονός που προκάλεσε τη σύλληψη του θύματος η οποία ωστόσο ήταν προσωρινή καθώς αφέθηκε ελεύθερη. Δεν υπήρξε όμως σύλληψη των δραστών, ούτε του ιδιοκτήτη, ούτε των πέντε δραστών.

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), από τη πρώτη στιγμή που μας καταγγέλθηκε η ρατσιστική επίθεση, προέβη σε όλες τις νόμιμες ενέργειες για τη προστασία του θύματος, κυρίως όμως για την ποινική δίωξη της ομάδας των πέντε ατόμων που επιτέθηκαν στη τρανς γυναίκα καθώς και του ιδιοκτήτη, για πλήθος κακουργημάτων που διέπραξαν όπως απρόκλητη επίθεση, έργω και λόγω εξύβριση, προσβολές προσωπικότητας, απειλές κατά της ζωής τους, βαριές σωματικές βλάβες, όλα με κίνητρο το ρατσιστικό μίσος λόγω της ταυτότητας φύλου της, καθώς και των αστυνομικών οι οποίοι παρενέβησαν το καθήκον τους, δε προσήγαγαν τα πέντε άτομα που επιτέθηκαν στη τρανς γυναίκα και στον φίλο της, παρενέβησαν το καθήκον τους και δεν προέβησαν στις άμεσες ενέργειες στην κατεύθυνση αυτόφωρης ποινικής δίωξης εναντίον τους, αυθαιρέτησαν, προσέβαλαν βάναυσα τη προσωπικότητά της λόγω της ταυτότητας φύλου της, ενώ αντί να την υπερασπιστούν ως θύμα απρόκλητης βίαιης επίθεσης τόσο την τρανς γυναίκα όσο και τον φίλο της, όταν λιποθύμησε στράφηκαν εναντίον της και τούτο συνιστά βασανιστήριο. Την υπόθεση έχει αναλάβει ο δικηγόρος Θανάσης Τάρτης, και τον ευχαριστούμε θερμά.

Ακόμη, το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών, θα ακολουθήσει όλες τις απαραίτητες πρωτοβουλίες για την αποτελεσματική καταπολέμηση του ρατσιστικού εγκλήματος λόγω ταυτότητας και έκφρασης φύλου, αλλά και της αστυνομικής αυθαιρεσίας που εν προκειμένω αντί να προστατέψει τα θύματα, συνήργησε ευθέως στα ρατσιστικά εγκλήματα των δραστών και υπέβαλε την τρανς γυναίκα σε συνθήκες βασανισμού.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΩΝ (Σ.Υ.Δ.)

 

http://www.transgender-association.gr

transgender.support.association@gmail.com

 

Share

Η ομάδα παραγωγής του ντοκιμαντέρ Ερείπια / Ruins για την απόσυρση της 39Α

ερειπια

Εκδόθηκε το ΦΕΚ (αρθιμός φύλλου 627) με την κατάργηση της Υγειονομικής Διάταξης 39Α, γνωστής και ως «διάταξης Λοβέρδου».

Ο υπουργός υγείας Π. Κουρουμπλής καταργεί πλέον και επίσημα την επαναφορά της διάταξης από τον Άδωνι Γεωργιάδη η οποία είχε γίνει τον Ιούλιο του 2013, ένα μήνα μετά την απόσυρση της αρχικής διάταξης Λοβέρδου από την πρώην υφυπουργό Φωτεινή Σκοπούλη.

Η διάταξη 39Α ήταν μια απόπειρα να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη οι κυβερνώντες –με τη βοήθεια των ΜΜΕ– από τις ευθύνες τους για τις επιπτώσεις στη δημόσια υγεία της λιτότητας και των απάνθρωπων πολιτικών τους.

Η διάταξη 39Α είχε και έχει θύματα. Τις γυναίκες που στοχοποιήθηκαν πριν ακριβώς 3 χρόνια και εκείνες που ακόμα αντιμετωπίζουν σαθρές κατηγορίες. Επίσης, τους χιλιάδες ανθρώπους, γυναίκες, άντρες, Έλληνες πολίτες και μετανάστες, τα θύματα τράφικινγκ, τους χρήστες ενδοφλέβιων ουσιών και τα μέλη της ΛΟΑΤ κοινότητας, που δέχτηκαν τον εξευτελισμό και τη βία των προσαγωγών και εξαναγκαστικών εξετάσεων αίματος τόσο κατά την επιχείρηση Λοβέρδου – Χρυσοχοΐδη το 2012, όσο και αργότερα, στον Ξένιο Δία και σε άλλες μεμονωμένες αστυνομικές επιχειρήσεις.

Η διάταξη υπήρξε η αφετηρία μιας μαζικής και οργανωμένης παραπληροφόρησης που συνεχίζεται μέχρι σήμερα και περιλαμβάνει ανεύθυνες και απαράδεκτες γενικεύσεις για τον ιό HIV και για το AIDS (την νόσο που μπορεί να προκαλέσει ο ιός αν ο φορέας δεν χορηγηθεί με την απαραίτητη θεραπεία).

Η διάταξη ενίσχυσε την επικίνδυνη λογική ότι οι εξαναγκαστικές εξετάσεις, οι διώξεις και η στοχοποίηση ευάλωτων ομάδων είναι απαραίτητη τακτική για την προστασία της δημόσιας υγείας παρά την έλλειψη στοιχείων για τον ισχυρισμό αυτό και τις όλο και αυξανόμενες διεθνής αντιδράσεις για το ότι η καταστολή αναχαιτίζει την υποστηρικτική δράση και έχει το αντίθετο αποτέλεσμα.

Η διάταξη έβαλε τη χώρα μας στον ντροπιαστικό παγκόσμιο χάρτη των χωρών που ποινικοποιούν την οροθετικότητα και παραβιάζουν τα δικαιώματα των ανθρώπων που ζουν με τον ιό HIV, με αποτέλεσμα να δεχτεί τα πυρά σημαντικών διεθνών φορέων –όπως το τμήμα των Ηνωμένων Εθνών UNAIDS– οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και επιστημόνων διεθνούς κύρους.

Η κατάργηση της 39Α θα πρέπει να οδηγήσει και σε περαιτέρω πρωτοβουλίες για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για να ανατραπεί το στίγμα που άφησε στην πολιτική σκηνή και την κοινωνία. Οι θεσμικά υπεύθυνοι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν με θάρρος και αυστηρότητα όσους από θέση εξουσίας και θεσμικού κύρους πιθανόν επαναλάβουν παρόμοιες ενέργειες υπό το πνεύμα της 39Α που μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο τη ζωή και την υγεία ευάλωτων ανθρώπων.

Ως ομάδα παραγωγής του ντοκιμαντέρ Ruins / Ερείπια θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τα μέλη των οργανώσεων και των ομάδων που πάλεψαν τόσο για την κατάργηση όσο και για την ενημέρωση του κοινού για την διάταξη εδώ και τρία χρόνια, όσο και για να στηρίξουν τα θύματά της.

***

An official repeal of Health Decree 39A has been published on the Official Journal of the Hellenic Republic as of Friday, April 17. The decree led to the case chronicled in our documentary which involved the mandatory testing and prosecution of a group of HIV-positive women, most of them injecting drug users, in a 2012 police operation in central Athens.

The minister of health P. Kouroumplis has signed a repeal of the decree’s reinstatement by Adonis Georgiadis in July 2013 (a month after it was first repealed by former deputy minister Foteini Skopouli).

Health decree 39A was an attempt by our former governments to distract the Greek public -with the help of the media- from the disastrous effect of their inhumane austerity policies.

The decree has had many victims. Firstly, the women that were targeted 3 years ago, as well as those among them who are still facing trial in the Greek courts. The signing of the decree was also followed by the victimization of thousands of people including women, men, Greek citizens and migrants, victims of trafficking, injecting drug users and members of the LGBT community, who were rounded up and violated through mandatory blood tests during the original police operation by former ministers Loverdos and Chrysochoidis, as well as in later operations such as Xenios Zeus.

The decree launched a mass, organized campaign of misinformation that continues to this day and promotes irresponsible and unacceptable generalizations about the HIV virus and AIDS (the disease that is caused by the virus in the absence of treatment).

Its supporters promoted the view that mandatory exams, criminal prosecution and the scapegoating of vulnerable populations is a valid public health tactic in spite of a lack of evidence to support this claim and the ever-increasing international concern that such tactics of repression have the opposite of the desired effect on public health.

Decree 39A and the women’s arrests also put Greece on the shameful world map of countries that have criminalized HIV, and was widely condemned by UNAIDS among many international organizations and renowned scientists and experts.

The repeal of 39A must be followed by further initiatives to protect human rights and to reverse the stigma it has left on our society and political life. Our institutions must address with resolve any attempts from anyone in a position of power to repeat similar actions inspired by 39A, that could risk the life and well-being of vulnerable people.

We in the production team of the documentary Ruins: Chronicle of an HIV Witch-Hunt, wish to thank the members of all those organizations and initiatives, who fought for the repeal of the decree and who have made efforts to keep the public informed about the relevant issues for the past three years, as well as for their ongoing support to the victims.

Πηγή: Ερείπια/Ruins

 

Διαβάστε ακόμα

Το νομικό έκτρωμα 39Α του Ανδρέα Λοβέρδου και η νέα ηγεσία του υπουργείου Υγείας

Share

Το Κομμουνιστικό Κόμμα Τουρκίας κατεβάζει ψηφοδέλτιο 550 γυναικών στις εκλογές

NatalieKoyuncu-CP-Turkey-candidate

του Taylor Goel*

Όλοι οι υποψήφιοι του Κ.Κ.Τ. που θα κατέβουν στις επερχόμενες εκλογές τον Ιούνιο θα είναι γυναίκες.

Σύμφωνα με πρόσφατο δελτίο τύπου που εκδόθηκε από το Κ.Κ. ο λόγος που το κόμμα επέλεξε όλοι οι υποψήφιοι να είναι γυναίκες δεν αφορά απλώς την ενεργή συμμετοχή των γυναικών στους πολιτικούς αγώνες, αλλά διότι μόνο γυναίκες είναι εκείνες που μπορούν να αποτελέσουν την αντίσταση απέναντι σε μια κοινωνική τάξη πραγμάτων η οποία ακμάζει χάρη στη θανάτωση και τον εξευτελισμό τους σε καθημερινή βάση.

Το δελτίο τύπου επίσης σημειώνει ότι οι γυναίκες υποψήφιοι του κόμματος είναι στην πραγματικότητα η προσωποποίηση της στάσης του κόμματος ενάντια στο αντιδραστικό καθεστώς του κυβερνόντος κόμματος ΑΚΡ. Σύμφωνα με το Κ.Κ. η ενεργή συμμετοχή των γυναικών στην κοινωνική και πολιτική ζωή δεν μπορεί να επιτευχθεί απλώς με το να υπάρχει μια ισορροπημένη εκπροσώπηση της λεγόμενης «γυναικείας ταυτότητας» στις αστικές εκλογές.

Το γεγονός ότι όλες οι υποψήφιες του Κ.Κ. είναι γυναίκες δεν έχει καμία σχέση με την «πολιτική της ταυτότητας», όπως ίσως θα έτεινε κάποιος να υποθέσει, αλλά έχει κάθε δυνατή σχέση με μια δήλωση προς ολόκληρη την τουρκική κοινωνία ότι η απελευθέρωση των γυναικών της εργατικής τάξης μπορεί να συμβεί με το να καθοδηγούν οι ίδιες οι γυναίκες τον αγώνα όχι μόνο ενάντια στη γυναικεία καταπίεση αλλά και ενάντια στο ίδιο το συνολικό σύστημα της εκμετάλλευσης.

Αυτό είναι πράγματι ένα σπουδαίο παράδειγμα για το πώς η παρέμβαση στις αστικές εκλογές μπορεί να αποτελέσει ένα ισχυρό τακτικό εργαλείο για τους επαναστάτες και τις επαναστάτριες σε μια χώρα όπως η Τουρκία και σε μια περίοδο κατά την οποία τα κοινωνικά, πολιτικά και ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών δέχονται συστηματική επίθεση για τουλάχιστον 12 χρόνια από το κυβερνόν κόμμα.

Στην Τουρκία, μαζί με τις επιθέσεις στα αναπαραγωγικά δικαιώματα, τα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα των γυναικών προσβάλλονται γενικότερα μέσω των αντιδραστικών νομοθετικών αλλαγών στο Σύνταγμα και το νομικό καθεστώς, καθώς επίσης και μέσω της καταστροφής του κοσμικού χαρακτήρα της Τουρκικής Δημοκρατίας, η οποία, τουλάχιστον στα χαρτιά, είχε διασφαλισμένη την ισότητα για τις γυναίκες.

Εδώ είναι μερικά παραδείγματα των δηλώσεων επισήμων του ΑΚΡ, τα οποία καταδεικνύουν την ένταση και τη φύση της γυναικείας καταπίεσης κατά τη διάρκεια της εξουσίας του εν λόγω κόμματος:

Ο πρόεδρος της Τουρκίας, Ταγίπ Ερντογάν, πρωτοπόρησε σε μισαλλοδοξία και σεξισμό, όταν εξέθεσε διεξοδικά γιατί δεν πιστεύει ότι οι άντρες και οι γυναίκες είναι ίσοι. Μιλώντας σ’ ένα συνέδριο για τις γυναίκες και τη δικαιοσύνη (τι ειρωνεία!) στην Ιστανμπούλ το Νοέμβριο του 2014 είπε: «Η θρησκεία μας [το Ισλάμ] έχει ορίσει μια θέση για τις γυναίκες: τη μητρότητα… μερικοί άνθρωποι μπορούν να το καταλάβουν αυτό, ενώ άλλοι όχι. Δεν μπορείς να το εξηγήσεις αυτό στις φεμινίστριες γιατί δεν δέχονται την ιδέα της μητρότητας». Συνέχισε λέγοντας: «δεν μπορείς να κάνεις τις γυναίκες να εργάζονται στις ίδιες δουλειές που κάνουν οι άντρες. Αυτό είναι ενάντια στη λεπτεπίλεπτη φύση τους». Ο Πρόεδρος της Τουρκίας φαίνεται να μπερδεύει εσκεμμένα την έννοια του να είσαι σωματικά ίσος με την έννοια του να έχεις ίσα κοινωνικά δικαιώματα αναφορικά με τους άντρες και τις γυναίκες.

Σ’ ένα άλλο παράδειγμα ο βουλευτής του ΑΚΡ, Ayhan Sefer Üstün, ο οποίος κατά ένα ειρωνικό καπρίτσιο της μοίρας τυχαίνει να είναι ο επικεφαλής της Επιτροπής για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα του κοινοβουλίου της Τουρκίας, δήλωσε: «η έκτρωση είναι έγκλημα ενάντια στην ανθρωπότητα και οι γιατροί που κάνουν εκτρώσεις είναι χειρότεροι από τους βιαστές.»

Άλλη μια εξοργιστική δήλωση έγινε από ένα αρθρογράφο σε μια φίλο-κυβερνητική εφημερίδα, ο οποίος, σχολιάζοντας τις μαζικές διαμαρτυρίες που πυροδοτήθηκαν από το βιασμό και τη δολοφονία της νεαρής φοιτήτριας Özgecan Aslan το Φεβρουάριο του 2015: «Εάν μέρα και νύχτα ουρλιάζεις για σεξουαλική απελευθέρωση, ατομικισμό, καριερισμό και εγωισμό, αυτό είναι το αποτέλεσμα.».

Δεν είναι σύμπτωση το ότι η βία ενάντια στις γυναίκες έχει εκτοξευτεί κατά τη διάρκεια διακυβέρνησης του ΑΚΠ με αύξηση κατά 350% στον αριθμό των γυναικών που έχουν δολοφονηθεί μόνο μεταξύ του 2003 και 2010. Ενώ ο αριθμός των δολοφονημένων γυναικών το 2002 ήταν 66, έφτασε τις 300 το 2014 με την πλειονότητα αυτών να έχουν σκοτωθεί από τους άντρες τους.

Η επίθεση στα δικαιώματα των γυναικών έχει οικονομική βάση

Σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη από την Özlem İlyas Tolunay, ανάμεσα σε όλες χώρες του ΟΟΣΑ, η Τουρκία έχει το χαμηλότερο ποσοστό γυναικείας απασχόλησης το οποίο βρίσκεται στο 28.7%. Σύμφωνα με την ίδια μελέτη, περίπου 11.9 εκατομμύρια από τις 27 εκατομμύρια γυναίκες άνω των 15 χρονών προσδιορίζονται ως «νοικοκυρές». Τρία εκατομμύρια από τις απασχολούμενες γυναίκες εργάζονται στον αγροτικό τομέα με τις γυναίκες και στις δύο αυτές κατηγορίες ουσιαστικά να εργάζονται υπό το καθεστώς της «απλήρωτης οικογενειακής εργασίας».

Αντιπρόσωπος της ιδεολογίας του ΑΚΡ, που δεν βλέπει τις γυναίκες ως τίποτα περισσότερο από μηχανές τεκνοποίησης, περιορισμένες στο σπίτι υπό την επίβλεψη των συζύγων τους, αποκλεισμένες από την ανώτερη εκπαίδευση και απασχολούμενες στον τομέα των υπηρεσιών ως πηγή φθηνής εργατικής δύναμης στην καλύτερη περίπτωση, ο Ερντογάν έχει επανειλημμένως προβεί σε δημόσιες δηλώσεις ζητώντας οι γυναίκες της Τουρκίας να έχουν τουλάχιστον τρία παιδιά. Και οι απόψεις του για την έκτρωση; «Είναι καθήκον όλων να πολεμήσουν ενάντια στην έκτρωση καθώς είναι ένα ύπουλο σχέδιο για να εξολοθρευτεί το τουρκικό έθνος από προσώπου γης». Στο νεοφιλελεύθερο καπιταλιστικό παράδεισο της Τουρκίας του ΑΚΡ, το πρωταρχικό καθήκον των γυναικών είναι η αναπαραγωγή φθηνής αντρικής εργασίας για εκμετάλλευση στην αγορά εργασίας.

Μια από τις υποψήφιες του Κ.Κ.Τ. μιλά για το σοσιαλισμό

Μία από τις υποψήφιες του Κ.Κ. Τουρκίας είναι η Natalia Koyuncu (βλέπε Φώτο). Η Natialia γεννήθηκε στη ΕΣΣΔ το 1979. Αφού παντρεύτηκε τον άντρα της, ο οποίος είναι από την Τουρκία, ζει μόνιμα εκεί από το 2007. Ως ενεργό μέλος της ηγεσίας της νεολαίας του Κ.Κ.Σ.Ε. στα νιάτα της λέει: «Μεγάλωσα και πήγα σχολειό σε μια σοσιαλιστική κοινωνία. Έχω βασικά ζήσει το σοσιαλισμό. Ο λόγος για τον οποίο είμαι ενεργή πολιτικά μέσα από τις γραμμές του Κ.Κ.Τ. είναι για να επανιδρύσω το σοσιαλισμό.». Σε μια συνέντευξή της σ’ ένα τοπικό μέσο όταν ρωτήθηκε: «σίγουρα όταν μιλάς με τον κόσμο για το σοσιαλισμό θα αναμετράσαι με τη δήλωση “αν ο σοσιαλισμός ήταν τόσο καλό πράγμα, τότε σίγουρα δεν θα κατέρρεε”, τι τους απαντάς;», απάντησε: «αν ο κομμουνισμός δεν ήταν καλό πράγμα, τότε γιατί οι αφεντάδες του κόσμου προσπαθούν τόσο σκληρά να τον καταστρέψουν και να σιγουρευτούν ότι ποτέ δεν θα ξανάρθει;».

Οι γυναίκες της Τουρκίας θα συνεχίσουν να αντιστέκονται

Οι γυναίκες της Τουρκίας δεν θα υποκύψουν στη καταπίεση του κυβερνώντος κόμματος. Αντιστέκονται και οργανώνονται. Τα τελευταία χρόνια, έχουν λάβει χώρα μαζικές διαδηλώσεις σ’ ολόκληρη την Τουρκία με τη συμμετοχή χιλιάδων γυναικών και αντρών, αποκηρύσσοντας τις αντιδραστικές αντιγυναικείες πολιτικές του ΑΚΡ και την επακόλουθη αύξηση της βίας κατά των γυναικών. «Η έκτρωση είναι επιλογή μου, η δολοφονία είναι η δική σου μέθοδος», «ΑΚΡ πάρε τα ξερά σου και την αστυνομία πάνω από το σώμα μου» ήταν δύο δημοφιλή συνθήματα που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων αποτελώντας παράδειγμα του χαρακτήρα της γυναικείας αντίστασης.

Ακολούθως, κατά τη διάρκεια το 2013 της μαζικής εξέγερσης στο Πάρκο Γκεζί, η οποία ταρακούνησε όχι μόνο το ΑΚΡ, αλλά ολόκληρο το σύστημα ως τον πυρήνα του, οι γυναίκες διαδραμάτισαν ηγετικό ρόλο. Βρέθηκαν στη πρωτοπορία της αντίστασης, στα οδοφράγματα, στάθηκαν θαρραλέα αμετακίνητες απέναντι στα δακρυγόνα των δυνάμεων καταστολής, τους εκτοξευτήρες νερού και τα σπρέι πιπεριού και αντεπιτέθηκαν. Δεν ενέδωσαν στην αστυνομική τρομοκρατία του ΑΚΡ. Γι’ αυτό και η κυβέρνηση του ΑΚΡ φοβάται εξαιρετικά τις γυναίκες. Γι’ αυτό και καθ’ όλη τη διακυβέρνησή του οι γυναίκες, μ’ όλη τη σημασία της λέξης, δέχονται επίθεση. Γιατί το ΑΚΡ γνωρίζει και φοβάται ότι οι γυναίκες, όπως οι 550 υποψήφιες του Κ.Κ.Τ., στον αγώνα τους για τη γυναικεία απελευθέρωση, θα ηγηθούν ταυτόχρονα και του αγώνα ξεριζώματος ολόκληρου του συστήματος, από το οποίο, όλες οι μορφές καταπίεσης, εκμετάλλευσης και αδικίας πηγάζουν.

*Ο Taylor Goel είναι ηγετικό μέλος του πυρήνα Πίτσμπουργκ του Κόμματος για το Σοσιαλισμό και την Απελευθέρωση. Τα ενδιαφέροντα του επικεντρώνονται στη Μέση Ανατολή, συμπεριλαμβανομένων της Τουρκιάς και της Συρίας.

μετάφραση: Ελένη Λάλου

Πηγή: Liberation news

 

Share

A short travelogue during the start of the feminist caravan of Women’s World March in Kurdistan

5καραβανι3

by Voula Taki *

With the slogan “From Lisbon to Kobane  all women in march” six women from “Women’s Solidarity Venue  – Women’s Initiative Against Debt and Austerity Measures” set off on our journey to participate at the launch of the feminist caravan (4th international action of the World March of Women) in the city Nusaybin, a town in the Turkish Kurdistan at the border with the autonomous region of Rojava opposite the canton Jazira. In Rojava there are three cantons: Jazira, Kobane and Afrin. The launch of the feminist caravan from this area marked the solidarity of women while honoring the heroic struggle of the Kurdish women fighters against the violent and brutal attacks by jihadists (ISIS).

Affected by everything we had seen and heard throughout the previous period about both this great fight of the Kurdish female fighters and their attempt to create a new society from ‘below’, we arrived in the city Mardin on March 4 – two days earlier. Some of us – two women journalists among us – wanted to see, live and share more closely all these experiences of the Kurdish women.

This slideshow requires JavaScript.

So, during the first day, after we propagated the launch of the feminist caravan together with the comrades from Mardin, we organized with their help our visit to refugee camps in Diyarbakir (capital of Turkish Kurdistan).

First we visited the camp where more than 3,000 refugees live, the camp of the Yazidi – an ethno-religious group of Kurdish tribes – who lived in northern Iraq and had been victims of extreme brutality by jihadists (murders, tortures, kidnapping, rapes, sexual slavery) when the latter had conquered huge parts of northern Iraq. In the camp we had a detailed discussion about their life before the attack, the genocide they had suffered and about their plans – if one can speak of “plans” – for the future. Alarmed with their words “We do not want to go back. There is not nothing left there…”, we asked them to explain what they meant. The answer was “… we want to go to the West to tell the whole world what happened in our land, to inform them about us”. After that, we walked through the camp surrounded by children who were happy because they had visitors, we went into some tents and talked to some women about their lives before the attacks of ISIS, the genocide committed and the difficult conditions of life in the present. Though uprooted from their homeland, their tight faces showed how determined they were to continue this uncertain journey into the future.

This slideshow requires JavaScript.

Early in the afternoon we arrived in Diyarbakir. Accompanied by three young Kurdish women who spoke English, we went to a large sports center where Kurdish women from Kobane were hosted. Lots of women with babies in their arms came to greet us and talk with us. Those refugee women described their own personal experiences of the brutal attacks of ISIS on their areas. Central feature to all their narrations was the proud fight of their companions at the battle forefront. Shocking experiences uttered from lips tightened from the pain and tenacity to continue fighting until victory. The shocking stories all had a common denominator: the call for militant solidarity in the combat against barbarism and obscurantism. Full of emotion and with tears in our eyes – for our own common memories awakened with their stories – we hugged them goodbye…

This slideshow requires JavaScript.

March 6th. In the town Nusaybin – at the border with Rojava region, opposite the Jazira canton. The launch of the feminist caravan. The reception was staggering!!! Crowds of people, women of all ages, the elder wearing local costumes, young girls dressed in military uniforms, music, dances, slogans in the courtyard of an imposing building covered with the photos of Kurdish female fighters who had fallen in battles!!! Most of them beautiful young girls, all around us, smiling at us with a proud look…

This slideshow requires JavaScript.

During the forum scheduled, the main subject is the whole project attempted in Rojava. The topic: “Democratic Confederalism and Rojava Revolution under the leadership of women”. The room was packed with Kurdish women who had come from all three cantons of Rojava, local women and us, the women from abroad who had come to take part in the feminist caravan.

Both Kurdish speakers initially welcomed the World March of Women that supported their struggle launching the feminist caravan from their area. Then, they referred to the revolution attempted in Rojava through their struggle to create a different kind of society!!! As Yildan (YPJ) states in some parts of her speech: “We try, through self-management, from the bottom to the top, to give space to all, to create a society with many voices!!! We are building autonomy!!! We create social centres where all women, the minorities, have the opportunity to be self-managed!! We fight for the liberation of all women against the traditions and customs that restrict them!! The women involved in military organizations (YPJ) affect the changes undertaken in society. Women are trained in weapons and women fighters protect themselves and their homes, fighting against violence, but also fighting to win the “battle” for this different kind of society that is being built, in which women participate equally with men in positions of power and decision-making. This new type of organization of society is not political (in terms of politics of the ‘civilized’ West) but self-management with political content. In this, all together, Kurdish Arab and Assyrian women, we organize our lives and participate in the public sphere and this is an example for the rest of the world!! There are “Women’s Homes” where women can put all the issues that concern them – e.g. violence against women – and they can do the same to the whole community!!! There are educational and training courses in Academies on Diplomacy – where posts were held by men until now, but this is now changing with the participation of women even in this field – the Law, women’s studies, culture, history and women’s struggle, etc. We strive to change the old mentality!!!” Meize goes on: “The revolution in Rojava, is the first socializing process that a society creates, a democratic confederation, a multicultural, democratic society which allows for all nationalities to coexist and enables women to fight against patriarchy, those women who give their own “color” in this society being built!! The revolution in Rojava fights against the old to create the new!!!”

This slideshow requires JavaScript.

Other discussions in the same forum were entitled: «Ecology and Exploitation of Nature», «Discussions on Gyneology» and «Women’s Labour and All Forms of Violence Against Women». The next day, on 7/3 there was a massive vigorous demonstration – which brought together over 5,000 women – along the border with a simultaneous march of women from across the canton Jazira which resulted in two major aggregations!!! The women’s slogans and songs of women abolished the borders!!!!

This slideshow requires JavaScript.

On the same afternoon, five women from our group started with a mini-bus our trip to Sourouts, located on the border, five kilometers from Kobane. It was a long trip and we arrived at the refugee camp for Kobane people late in the evening. We decided to stay the next day, so a young couple of Kurds put us up for the night. I should not forget to mention that we received such warm and generous hospitality from those people all these days!! So, the dawn of March 8 found us in the camp “talking” with women and children from Kobane!! March 8, International Women’s Day, and we were sitting close to the women from Kobane!! Kobane, whose heroic struggle had been identified with women!!! Kobane, where a major effort is being made at the moment, not only to rebuild the place, but also to create a new society from below with the same determination and persistence, as is the case throughout Rojava!! Women are at the center of this effort. Despite the objective difficulties, all issues concerning them are open (equality, equal participation in politics, labour, knowledge and information about the history and struggle of women, motherhood, abortion, etc.). Even in the camp of refugees from Kobane there is a “Women’s House” in a tent, where women take part in training seminars on all of the above subjects. A political and social project in progress!!!!

This slideshow requires JavaScript.

Overwhelmed with emotion for those women who fight actual and symbolic battles every day and with whom we were able to communicate without speaking each other’s language but through the eyes, the gestures and especially the heart, we exchanged headscarves, hugged them and bid them goodbye, leaving our souls there as we set off.

Arriving at the border and seeing Kobane right across in front of us, we were informed that we could not get in and the excuse of the Turkish authorities was the paperwork required … However, we went on and approached as close as possible, because we wanted to send a message: “We’re here!!! With you!! Hang in there!!! Keep the good fight until the final victory!!!”. And then two strong explosions were heard, the one – the most powerful – followed by smoke. The people who escorted us informed us that it was missiles and shells exploding and that the whole area was covered in them as well as in mines, left behind by jihadists. We visited the small village and the museum with pictures of the dead men and women fighters who had fallen in battle…

This slideshow requires JavaScript.

Taking the road back and reaching Sourouts, we faced a massive militant demonstration. A lot of people on the street, men, women, children, holding flags, shouting slogans loudly, with raised hands, faces determined!!! We heard gunshots in the air. Our mini-bus stopped and we found ourselves among the crowd… We learned that men from  PKK and YPG were bringing two dead fighters from Kobane and the people were accompanying them to their homes with such a militant demonstration with raised arms showing the sign of victory !!

THERE IS NO MOURNING IN KOBANE!! ONLY DETERMINATION AND FIGHT UNTIL THE FINAL VICTORY!!

This slideshow requires JavaScript.

We arrived late at night in Diyarbakir where a large militant and massive demo had been completed!! March 8, 2015: the feminist caravan – the 4th international action of the World Women’s March was starting its long journey!!!

This slideshow requires JavaScript.

* “Women’s Solidarity Venue – Women’s Initiative Against Debt and Austerity Measures”

 

The Greek version:

Ένα σύντομο οδοιπορικό κατά τη διάρκεια της έναρξης του φεμινιστικού καραβανιού της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών στο Κουρδιστάν

 

Share

Sarah Helm: «Το να δώσω στις επιζήσασες του Ravensbrück την ευκαιρία να αφηγηθούν την ιστορία τους ήταν ζωτικής σημασίας για μένα»

LIBERATION DU CAMP DE CONCENTRATION DE RAVENSBRUCK 1945

του Γιάννη κοντού

Σχεδιασμένο από τον Χάινριχ Χίμλερ και χτισμένο σε ειδυλλιακή τοποθεσία 90χλμ βορείως του Βερολίνου, το διαβόητο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Ravensbrück, το οποίο ξεκίνησε να λειτουργεί το Μάη του 1939, υπήρξε ένας τόπος μαρτυρίου αποκλειστικά για γυναίκες, μέχρι την απελευθέρωσή του από τον Κόκκινο Στρατό στα τέλη του Απρίλη του 1945. Μόνο ένα, αναλογικά, μικρό τμήμα του πληθυσμού του υπήρξαν Εβραίες. Το αισθητά μεγαλύτερο ήταν Ρομά, μαχήτριες της αντίστασης, πολιτικοί εχθροί του ναζιστικού καθεστώτος, Μάρτυρες του Ιεχωβά, πόρνες, ασθενείς, «τρελές». «Αντικοινωνικά στοιχεία», με δυο λόγια. Προέρχονταν από τουλάχιστον 20 χώρες. Αν κι η ιστορία του στρατοπέδου δεν είναι, γενικότερα, άγνωστη, έχει, ωστόσο, «σπρωχτεί» στο περιθώριο της ιστορίας της ναζιστικής γενοκτονίας.

Ένα καινούριο βιβλίο, το If this is a woman της Βρετανίδας δημοσιογράφου και συγγραφέως Sarah Helm, έρχεται να ρίξει «φως» στην ανατριχιαστική του «κληρονομιά», μέσα από σπάνιο αρχειακό υλικό και, κυρίως, μαρτυρίες από επιζήσασες, οι οποίες για πρώτη φορά «σπάνε» τη σιωπή τους, λίγο πριν πεθάνουν. Συνομιλούμε με την συγγραφέα.

Το βιβλίο σου, το οποίο υπήρξε προϊόν επίπονης έρευνας, τιτλοφορείται If this is a woman, παραπέμποντας στο Αν αυτό είναι ο άνθρωπος, τη μνημειώδη αυτοβιογραφική καταγραφή της εμπειρίας του Πρίμο Λέβι στο Άουσβιτς. Σε ποιο βαθμό αποτέλεσε το βιβλίο του πηγή έμπνευσης για σένα;

Πρωτοδιάβασα το Αν αυτό είναι ο άνθρωπος πριν από πολλά χρόνια κι εξακολουθώ να το θεωρώ το πιο επιβλητικό βιβλίο σχετικά με τη ναζιστική φρίκη. Ασφαλώς κι υπήρξε πηγή έμπνευσης, με πολλούς τρόπους. Ίσως το πιο σημαντικό ήταν το ότι ο Λέβι μετέφερε τον αναγνώστη μέσα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Αν και προφανώς δεν είμαι επιζήσασα, προσπάθησα να αναδημιουργήσω αυτό το αποτέλεσμα μέσα από τις φωνές των γυναικών, από τις οποίες πήρα συνέντευξη. Κι ο τίτλος του βιβλίου αναφέρεται ευθέως στο ποίημα του Λέβι με τον ίδιο τίτλο. Ο Λέβι ήθελε να μας κάνει να «σκεφτούμε αν αυτό είναι η γυναίκα», επίσης. Δεν ένιωθα πως είχαν γραφτεί αρκετά, ώστε να «σκεφτούμε» για τις γυναίκες.

Πότε πρωτάκουσες για το Ravensbrück; Και γιατί η ιστορία του, και πιο συγκεκριμένα η ιστορία των γυναικών κρατουμένων, αν και γενικότερα όχι άγνωστη, έχει «σπρωχτεί» στο περιθώριο της ιστορίας της ναζιστικής γενοκτονίας;

Άκουσαγιατο Ravensbrück γιαπρώτηφορά, ότανερευνούσαγιατοπρώτομουβιβλίοA Life in Secrets, the Story of Vera Atkins and the Lost Agents of SOE. Η Vera Atkins ήταν αξιωματούχος της British Special Operations Executive (SOE) κι ερεύνησε την τύχη των αγνοούμενων Βρετανών πρακτόρων μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Εντόπισε πολλές από τις αγνοούμενες στο  Ravensbrück κι ήταν μία από τις πρώτες γυναίκες που προχώρησαν σε έρευνα στο στρατόπεδο. Είχα στην κατοχή μου τα αυθεντικά έγγραφά της, τα οποία υπήρξαν ανεκτίμητα στα αρχικά στάδια της έρευνάς μου.

Η ιστορία του Ravensbrück έχει περιθωριοποιηθεί για πολλούς λόγους. Κατά πρώτον, οι γυναίκες ιδιαιτέρως απεχθάνονταν να μιλήσουν για την εμπειρία τους επιστρέφοντας και κανένας δεν ήθελε να ακούσει. Το μεγαλύτερο μέρος από τα επίσημα έγγραφα καταστράφηκε. Το στρατόπεδο απελευθερώθηκε από τους Σοβιετικούς, που κράτησαν ελάχιστα αρχεία. Εξάλλου, βρισκόταν στην Ανατολή και για πολλά χρόνια ήταν κρυμμένο πίσω από το «Σιδηρούν Παραπέτασμα». Αργότερα, η ιστορία του εβραϊκού Ολοκαυτώματος αναδύθηκε στα ανατολικά σε μεγαλύτερη λεπτομέρεια, ενώ εκείνη του εγκλήματος εναντίον των γυναικών στο Ravensbrück επισκιάστηκε. Οι ιστορικοί, συνήθως άντρες, δεν μπήκαν στον κόπο να ερευνήσουν για το στρατόπεδο λεπτομερώς.

Frauenkommando_Ravensb-151_01 copy

Για εκείνους ανάμεσά μας που εξακολουθούν να μη γνωρίζουν, θα μπορούσες να μου εξηγήσεις πώς ήταν δομημένο και λειτουργούσε το συγκεκριμένο στρατόπεδο θανάτου;

Το στρατόπεδο ήταν διαρθρωμένο κατά τον ίδιο τρόπο που ήταν διαρθρωμένα τα αντρικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία. Οι γυναίκες ζούσαν σε μεγάλα κτίρια και χρησιμοποιούνταν για καταναγκαστική εργασία. Την ίδια στιγμή τους γίνονταν κάποιες παραχωρήσεις, λόγω του ότι ήταν γυναίκες. Για παράδειγμα, δεν υπήρχαν ένοπλα φυλάκια στους τοίχους αρχικά. Οι φύλακες χρησιμοποιούσαν περισσότερο σκυλιά, καθώς ο Χίμλερ θεωρούσε πως οι γυναίκες τα φοβόντουσαν πιο πολύ από ότι οι άντρες.

Από τα μέσα του πολέμου, το στρατόπεδο έγινε κέντρο καταναγκαστικής εργασίας και πολλές πέθαναν στη διάρκεια της δουλειάς από εξάντληση, λιμοκτονία ή αρρώστιες. Πολλές, επίσης, εξαναγκάστηκαν να κατασκευάζουν γερμανικά όπλα. Υπήρχε ένα εργοστάσιο της Siemens στο στρατόπεδο, όπου οι γυναίκες έφτιαχναν τμήματα των γερμανικών πυρομαχικών. Τους τελευταίους μήνες, εξαντλημένες γυναίκες στη Siemens επιλέχτηκαν για θανάτωση στους θαλάμους αερίων ή με εκτέλεση.

Αλλα, σε αντίθεση με αντρικά στρατόπεδα, υπήρχαν γυναίκες φύλακες που διατηρούσαν την τάξη. Λογοδοτούσαν σε ένα αντρικό στράτευμα των SS. Την πρώτη περίοδο, το στρατόπεδο ήταν πολύ μικρό κι η πειθαρχία αυστηρή. Αργότερα, διαβιούσαν περίπου 45.000 γυναίκες εκεί, γεγονός που το κατέστησε υπερπλήρες και χαοτικό. Όλο και περισσότερες φυλακισμένες χρησιμοποιούνταν, προκειμένου να βοηθούν στη διαχείριση του στρατοπέδου. Οι φυλακισμένες εργάζονταν ακόμη κι ως αστυνομικίνες του στρατοπέδου. Το Ravensbrück ήταν ένα από τα τελευταία στρατόπεδα που απελευθερώθηκαν. Πριν το τέλος, υπέστη εκκαθάριση και πολλές γυναίκες πέθαναν στους θαλάμους αερίων ή σε πορείες θανάτου.

ravensbruck-crema

Μια ενδιαφέρουσα πτυχή του βιβλίου σου είναι ότι εστιάζεις στη συνενοχή των γυναικών δεσμοφυλάκων στο στρατόπεδο συγκέντρωσης, όπως η Johanna Langefeld, η επικεφαλής δεσμοφύλακας. Δεδομένου του γεγονότος πως η ιστοριογραφία της περιόδου προσεγγίζει τις γυναίκες κυρίως ως θύματα, το βιβλίο σου, όπως κι εκείνο της Wendy Lower Οι μαινάδες του Χίτλερ (σημ.: κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Μεταίχμιο»), είναι μια καλοδεχούμενη εξαίρεση. Αποφάσισες συνειδητά να εντάξεις αυτή τη διάσταση ή συνέβη, ενώ διεξήγαγες την έρευνα;

Ο χαρακτήρας και τα κίνητρα των γυναικών δεσμοφυλάκων με ενδιέφεραν πάντα. Είχα, λοιπόν, την πρόθεση να κάνω τις δεσμοφύλακες όσο πιο μεγάλο κομμάτι της ιστορίας μπορούσα.

Η Johanna Langefeld, η πρώτη επικεφαλής δεσμοφύλακας, δεν ήταν τυπικό δείγμα, αλλά ήταν ενδιαφέρουσα. Ήταν μια γυναίκα μεγαλύτερης ηλικίας, που είχε εκπαιδευτεί στο σύστημα της φυλακής και πίστευε στον Χίτλερ και τις δεδηλωμένες προθέσεις του. Ήταν αντισημίτρια και σκληρή. Ήταν, όμως, και θρησκευόμενη κι είχε μια αίσθηση δικαιοσύνης. Όταν η κατάσταση στο Ravensbrück χειροτέρεψε, διαμαρτυρήθκε κι απολύθηκε.

Πολλές από τις νεότερες δεσμοφύλακες ήταν απλώς συνηθισμένες γυναίκες.- συχνά ντόπιες- που είχαν μικρή εμπειρία από τη ζωή και πίστευαν πως ό,τι έκαναν ήταν φυσιολογικό. Μερικές ανακάλυψαν ξεκάθαρα ένα σαδιστικό χαρακτηριστικό κι απολάμβαναν τη σκληρότητα. Άλλες, απλώς ακολουθούσαν εντολές κι αποδέχονταν πως οι άνθρωποι που φύλαγαν ήταν «άχρηστοι» και μπορούσαν να υποστούν κακομεταχείριση. Η ζωή για εκείνες ήταν σχετικά καλή στο στρατόπεδο. Έμεναν, ως επί το πλείστον, σε όμορφα μέρη, φορούσαν στολή κι είχαν τη δυνατότητα να συναντούν άντρες των SS και να τους παντρεύονται.

Η κανονικότητα πολλών από αυτές τις γυναίκες ήταν ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της ιστορίας που αποκάλυψα και που ήμουν αποφασισμένη να αποτυπώσω όσο πιο ζωντανά μπορούσα. Πιστεύω, όμως, ότι, σε κάποιο βαθμό, υπήρξαν θύματα. Αυτές οι δεσμοφύλακες συχνά εξαναγκάζονταν να εργαστούν κι υφίσταντο κακομεταχείριση από τους άντρες  SS. Δεν είχαν κάποιο status και πίστευαν πως δεν είχαν πιθανότητα να ζήσουν.

Υπήρξες αρκετά προνομιούχα, ώστε να καταφέρεις να εντοπίσεις αρκετές από τις επιζήσασες κατά τη διάρκεια της έρευνάς σου. Δεδομένης της τραυματικής φύσης όσων είχαν υποστεί τόσο σωματικά, όσο και ψυχολογικά, πόσο απρόθυμες ήταν οι γυναίκες, με τις οποίες μίλησες, να μοιραστούν τις εμπειρίες τους μαζί σου;

Οι γυναίκες, από τις οποίες πήρα συνέντευξη, δεν ήταν απρόθυμες. Μπορεί να υπήρξαν στο παρελθόν, αλλά τώρα είχαν αποφασίσει να μιλήσουν. Οι περισσότερες βρίσκονταν, προφανώς, στο τέλος της ζωής τους, οπότε, ακόμη κι αν είχαν παραμείνει σιωπηλές μέχρι τις μέρες μας, ένιωσαν ότι ήθελαν να καταγραφούν οι αναμνήσεις τους, πριν πεθάνουν.

Πολλές αισθάνθηκαν πως έπρεπε να έχουν μιλήσει άφοβα νωρίτερα και- αν το είχαν κάνει- τα βάσανα των συντροφισσών τους θα κατανοούνταν καλύτερα σήμερα..

Όσες ζούσαν σε κομμουνιστικές χώρες μετά τον πόλεμο δεν είχαν μπορέσει να μιλήσουν ανοιχτά από φόβο μήπως υποστούν διώξεις, αν αποκαλυπτόταν ότι είχαν αντισταθεί στον κομμουνισμό πριν και μετά τον πόλεμο. Από τότε που επέστρεψαν, οι Σοβιετικές ζούσαν με το φόβο των ανακριτών της KGB. Ο Στάλιν τους είχε ζητήσει να πολεμήσουν μέχρι θανάτου. Το γεγονός και μόνο πως είχαν βρεθεί σε ναζιστικά στρατόπεδα σήμαινε ότι ήταν «μολυσμένες» από τη Δύση. Αυτές οι γυναίκες μου μίλησαν για πρώτη φορά. Ήταν ένα σπουδαίο προνόμιο να ακούω τις ιστορίες τους, που ειπώθηκαν σαν κάτι καινούριο.

Τι σε εντυπωσίασε περισσότερο σε εκείνες τις γυναίκες, κι ιδιαίτερα σε όσες είχες την ευκαιρία να συναντήσεις;

Η ανθρωπιά τους κι η ανθρωπιά εκείνων, για τις οποίες μιλούσαν. Παρά τη φρίκη, τη σκληρότητα και την εκμετάλλευση, πολλές από τις φυλακισμένες διατηρούσαν μια αίσθηση του σωστού και του λάθους και μια αποφασιστικότητα να υπερασπιστούν τις πεποιθήσεις τους.

Η καθαρή ανάγκη επιβίωσης επανερχόταν διαρκώς. Μια φυλακισμένη στο μπούνκερ, χωρίς φως και σχεδόν καθόλου φαγητό για πολλούς μήνες, την «έβγαζε» με μικροσκοπικά κομμάτια ψωμιού, για να παραμείνει ζωντανή. Μια άλλη, έδωσε την κούπα με τη σούπα σε μια γυναίκα που πέθαινε της πείνας. Τέτοιες ιστορίες υπήρχαν άφθονες και δίνουν μια ιδέα για το πόσο πολλές γυναίκες είχαν πολεμήσει, ώστε να «κρατηθούν». Άλλες, βεβαίως, δεν είχαν τη δύναμη. Αυτές «δίπλωσαν τα φτερά τους», όπως κάποια είπε.

Ravensbrück_concentration_camp-01

Νιώθεις ότι κατάφερες να διασώσεις τη «φωνή» τους, λίγο πριν πεθάνουν; Είχαν όλες τους τη δυνατότητα να διαβάσουν το βιβλίο, όσο ήταν ακόμη ζωντανές;

Ναι, ελπίζω ότι κατάφερα να διασώσω όσο περισσότερες «φωνές» ήταν δυνατόν. Αυτή ήταν η πρόθεσή μου. Η ιστορία συχνά γράφεται με την ψυχρή, αποστασιοποιημένη «φωνή» του ιστορικού. Το να δώσω στις επιζήσασες την ευκαιρία να αφηγηθούν την ιστορία τους ήταν ζωτικής σημασίας για μένα. Πολύ λίγες είχαν τη δυνατότητα να διαβάσουν αυτά που έγραψα, καθώς οι περισσότερες πέθαναν πριν την ολοκλήρωση του βιβλίου. Κάποια από τα παιδιά και τους συγγενείς τους, ωστόσο, διάβασαν το χειρόγραφο κι έκαναν σχόλια και διορθώσεις.

Σχεδόν 70 χρόνια μετά την απελευθέρωση του Ravensbrück από τον Κόκκινο Στρατό και την ήττα του ναζισμού, η ακροδεξιά ιδεολογία κι οι πρακτικές της, ιδιαιτέρως στη νεοναζιστική εκδοχή τους, «σηκώνουν κεφάλι» για άλλη μια φορά- από την Ουκρανία και τη Νορβηγία, στην Ουγγαρία και την Ελλάδα, ανάμεσα σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Εκτιμάς ότι βιβλία όπως το δικό σου μπορούν να λειτουργήσουν ως ανατριχιαστική υπόμνηση αυτού που στην ουσία είναι ο ναζισμός; Αισιοδοξείς για το μέλλον;

Ελπίζω ότι ισχύει αυτό, αλλά δεν έχω αυταπάτες πως τέτοια βιβλία μπορούν να επηρεάσουν.

Πράγματι, νομίζω ότι βιβλίο μου δείχνει πόσο εύκολα συντελέστηκε αυτό το έγκλημα- πόσο εύκολα οι εγκληματίες πείστηκαν να διαπράξουν αγριότητες και πόσο εύκολα ο κόσμος, κοντινός και μακρινός, κοίταζε αλλού. Με αυτή την έννοια, το βιβλίο θα μπορούσε να είναι μια προειδοποίηση, επειδή διατείνεται ότι φρίκη τέτοιων διαστάσεων θα μπορούσε να αναπαραχθεί. Δεν υπήρχε τίποτε το εξαιρετικό στους ανθρώπους που εμπλέκονταν στις αγριότητες στο Ravensbrück ή σε άλλα στρατόπεδα. Ένας από τους Βρετανούς δικηγόρους στη δίκη του 1946 μου είπε πως θα μπορούσε να διαλέξει το προσωπικό ενός στρατοπέδου συγκέντρωσης «από οποιοδήποτε τρένο του λονδρέζικου μετρό».

Δεν είμαι, επομένως, αισιόδοξη για το μέλλον, με την έννοια ότι νομίζω πως θα μπορούσαμε να το ξανακάνουμε- αν και το πλαίσιο θα ήταν σαφώς διαφορετικό. Σήμερα παρακολουθούμε ωμότητες να ξεδιπλώνονται στη Συρία, τη Λωρίδα της Γάζας, την Ουκρανία κι αλλού κι ο κόσμος μοιάζει προφανώς ανίκανος να τις σταματήσει. Φαίνεται ότι τίποτε δε μάθαμε σχετικά με το πώς να διαχειριζόμαστε τις αντιπαραθέσεις μας. Επιπλέον, οι ελπίδες ότι οι καινούριοι διεθνείς νόμοι κι οι συμβάσεις που τέθηκαν σε εφαρμογή μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο θα προστάτευαν τους αμάχους στο μέλλον έχουν διαλυθεί. Η 4η Σύμβαση της Γενεύης για την προστασία των αμάχων σε καιρό πολέμου συμφωνήθηκε το 1949, αλλά σχεδόν αγνοείται στις μέρες μας.

Από πολλές απόψεις δεν είμαι, λοιπόν, αισιόδοξη για το μέλλον. Από την άλλη πλευρά, η δουλειά μου πάνω στο βιβλίο μου άφησε μια έντονη αίσθηση της δύναμης του ανθρώπινου πνεύματος. Οι αναγνώστες κι οι αναγνώστριες διαρκώς σχολιάζουν σχετικά με το πώς ο αγώνας των γυναικών να επιβιώσουν κι η ανθρωπιά τους «διαπερνούν» το βιβλίο. Αυτό μου δίνει ένα λόγο να ελπίζω.

If-this-is-a-woman

Το βιβλίο της Sarah Helm If this is a woman κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Little, Brown»

 

 

 

 

Πηγή: εναντιοδρομίες

 

 

Share

Άρτος και… trafficking

xvriatiko

της Ειρήνης Προμπονά

Όλοι οι καταδικασθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι, καθώς τους επιβλήθηκαν η καταβολή εγγυοδοσίας από 20.000 έως 200.000 ευρώ και περιοριστικοί όροι.

Οι κατηγορούμενοι, μεταξύ των οποίων και οι ιδιοκτήτες  της αλυσίδας αρτοποιείων «Χωριάτικο», κρίθηκαν ένοχοι με την κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης και σωματεμπορίας, ενώ ομόφωνα αθώοι κρίθηκαν οι υπόλοιποι 18.

Για τους τέσσερις καταδικασθέντες αποφασίστηκε να αφεθούν ελεύθεροι, με τους περιοριστικούς όρους της απαγόρευσης εξόδου από τη χώρα, εμφάνιση σε αστυνομικό τμήμα της περιοχής τους, αλλά και με την καταβολή εγγυοδοσίας. Για τον Άγγελο Γιανακόπουλο ορίστηκε το ποσό των 200.000 ευρώ, για τον Φλιοστόρ Ιγκόρ 70.000 ευρώ, για τον Κωνσταντίνο  Κύρου, η εγγύηση ορίστηκε στα 50.000 ευρώ και, τέλος, για τον Μιχάϊ Κρέτου στα 20.000 ευρώ. Το δικαστήριο αναγνώρισε το ελαφρυντικό του… προτέρου εντίμου βίου και στους τέσσερις καταδικασθέντες κατά πλειοψηφία (2-1) με την πρόεδρο να μειοψηφεί λόγω… αμφιβολιών.

Επίσης, καταδικάστηκε η Άννα-Μαρία Κούλπα για τα πλημμελήματα της αντίστασης και της απλής σωματικής βλάβης, με το δικαστήριο να ορίζει ποινή φυλάκισης 12 μηνών, με αναστολή στην έφεση.

Όλοι οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν για τη νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα και για την παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών. Ο Άγγελος Γιαννακόπουλος καταδικάστηκε κατά συγχώνευση σε ποινή κάθειρξης 10 χρόνια και έξι μήνες, ο Μιχάϊ Κρέτου 12 έτη και έξι μήνες και σε κάθειρξη 10 ετών και 10 μηνών καταδικάστηκε ο Ελιοστόρ Ιγκόρ. Για τον Κωνσταντίνο Κύρου-απόστρατο αστυνομικό- επιβλήθηκε ποινή κάθειρξης 10 ετών.

Αυτά, όσον αφορά το νομικό κομμάτι, τις ποινές και τις απαραίτητες χρηματικές εγγυήσεις.

Παρακολουθώντας την δίκη αξίζει να καταγραφούν και τα παρακάτω:

-Ο Εισαγγελέας στην εισήγησή του είχε προτείνει την ενοχή όλων των κατηγορουμένων για τα αδικήματα με τα οποία παραπέμπονται σύμφωνα με το βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών, με σημαντικότερα τα κακουργήματα της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης, οικονομική και γενετήσια εκμετάλλευση γυναικών, διακίνηση ναρκωτικών και νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα.

-Σε όλες τις περιπτώσεις όπου υπήρξε διαφωνία στην ετυμηγορία, με αποτέλεσμα να μην είναι ομόφωνη, μειοψήφησε η πρόεδρος της έδρας, η οποία είχε την άποψη ότι υπήρξαν αμφιβολίες για την ενοχή των κατηγορουμένων.

-Ένας εκ των συνηγόρων υπεράσπισης του 1ου κατηγορουμένου (Άγγελος Γιαννακόπουλος) επετέθη λεκτικά προς την έδρα του δικαστηρίου λέγοντας πως «το δικαστήριο έλαβε υπ’ όψιν του στοιχεία που σχολιάζονται στην πιάτσα και όχι τα αποδεικτικά στοιχεία που έφεραν οι ίδιοι προκειμένου να αποδείξουν την αθωότητα του κατηγορούμενου. Μάλιστα επικαλέστηκε την  λέξη «πιάτσα» γιατί την είχε χρησιμοποιήσει ο Εισαγγελέας στην εισήγησή του και απαίτησε να γραφτεί στα πρακτικά του δικαστηρίου, ως έχει.

Ο Εισαγγελέας απευθυνόμενος τόσο στην πρόεδρο, όσο και στον συνήγορο απάντησε πως δεν ανακαλεί την φράση και πως «κάποιοι άνθρωποι φυλάττουν Θερμοπύλες»

-Κατά τη διάρκεια της αγόρευσης του δεύτερου συνηγόρου υπεράσπισης επί των ποινών, το ακροατήριο είχε το «προνόμιο» ν’ ακούσει  στοιχεία για τον πρότερο-και νυν- βίο του κατηγορούμενου και για πολλοστή φορά να έρθει αντιμέτωπο με την συμπερασματική ρήση «ο,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό».

Έτσι λοιπόν διαπιστώσαμε -μερικοί- πως, αν είσαι φορολογικά ενήμερος, έχεις ασφαλισμένους τους εργαζόμενους στο ΙΚΑ, δημιουργείς θέσεις εργασίας με αλυσίδα καταστημάτων, “στις τόσο δύσκολες ώρες που περνά η πατρίδα μας”, κάνεις φιλανθρωπίες  κρατώντας στην επιχείρησή σου ανήμπορους ανθρώπους, που δεν μπορούν να εργαστούν αλλά τους πληρώνεις  ή δηλώνεις έμπρακτα αλληλέγγυος, όπως για παράδειγμα προσφέροντας μια νταλίκα εμφιαλωμένο νερό στους σεισμόπληκτους κατοίκους της Κεφαλλονιάς, τότε, ίσως -κι αυτό είναι συμπέρασμα που προκύπτει από τα συμφραζόμενα, κόντρα στην λογική και στην δικαιοσύνη- ίσως τότε -λοιπόν- να μην έχει και τόση σημασία από που προέρχεται το χρήμα που προσφέρεις.

Ο συνήγορος μάλιστα «απολογήθηκε» λέγοντας πως «δεν είναι και η κα Βαρδινογιάννη ο πελάτης του για να φτιάξει νοσοκομεία, αλλά είναι ένας χρήσιμος στην κοινωνία και ευυπόληπτος πολίτης»!

Άρα το χρήμα-απ’ όπου κι αν προέρχεται, βρώμικο, ματωμένο ή καθαρό, δεν έχει σημασία-αρκεί, για να έχεις «πρόσωπο».

Ίσως να μην έχει σημασία ακόμα κι αυτό για μερικούς: Αν κάποιες γυναίκες αρπάχτηκαν δια της βίας από ένα φτωχό χωριό της Ρωσίας ή του διαλυμένου Ανατολικού μπλοκ  και βρέθηκαν σ’ ενα μπουντρούμι της ευρωπαϊκής Αθήνας ή της επαρχίας δαρμένες, βιασμένες, γυμνές και πεινασμένες μέχρι να συναινέσουν… σημασία τελικά έχει ο… «άρτος και τα θεάματα» που σ’ ενα γυαλιστερό ζαλισμένο κόσμο, σε μια σύγχρονη αρένα, αγνοεί την ιστορία των θυμάτων τράφικινγκ ή πολύ χειρότερα την φαντάζεται, αλλά δεν νοιάζεται γι’ αυτήν.

Στην τελική μπορεί για να νιώσει καλύτερα να πει πως τα κορίτσια του τράφικινγκ ήρθαν αυτοβούλως στην χώρα μας και νιώθουν μια χαρά ως εργαζόμενες. Κι αυτό μόνο αν έχουν έστω και στο ελάχιστο κρατήσει κάτι από την ευγένειά τους στην έκφραση… γιατί αυτά που λέγονται ακόμα και μέσα στις αίθουσες των δικαστηρίων σε τέτοιες περιπτώσεις πραγματικά υποβιβάζουν την έννοια της λέξης «άνθρωπος» στα χαμηλότερα επίπεδα που μπορεί να φανταστεί κανείς.

Πηγή: Στο κόκκινο

 

Διαβάστε ακόμη

Εμπόριο λευκής σαρκός και… «Λευκός Άρτος»

 

Share

Άλλη μια ομοφοβική επίθεση από αστυνομικούς Υ.Α.Τ

ομοφοβια

Δελτίο τύπου

Στις 28 Μαρτίου 2015, το μεσημέρι, έλαβε χώρα ακόμη ένα ομοφοβικό περιστατικό στο κέντρο της Αθήνας εις βάρος ενός ομόφυλου ζευγαριού.

Συγκεκριμένα, οι δύο νεαροί δέχτηκαν ομοφοβική λεκτική επίθεση από αστυνομικούς της Διεύθυνσης Αστυνομικών Επιχειρήσεων (Υ.Α.Τ.), οι οποίοι απευθύνθηκαν στον καταγγέλλοντα και τον σύντροφο του με θηλυπρεπή και ειρωνικό τόνο χρησιμοποιώντας απαξιωτικά και προσβλητικά σχόλια. Την ποινική αξιολόγηση του προανακριτικού υλικού έχει αναλάβει η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθήνας.

Το παρόν περιστατικό έρχεται να προστεθεί στον ήδη μεγάλο όγκο καταγεγραμμένων περιστατικών ομοφοβικής και τρανσφοβικής βίας για το 2015 από την Colour Youth – Κοινότητα LGBTQ Νέων Αθήνας.

Colour Youth – Κοινότητα LGBTQ Νέων Αθήνας

 

 

Share

Rana Plaza, δύο χρόνια αργότερα

ρανια_πλαζα

Στις 24 Απριλίου 2013 περισσότερα από 1.100 άτομα (κυρίως γυναίκες) έχασαν τη ζωή τους και άλλα 2.500 τραυματίστηκαν λόγω της κατάρρευσης του εργοστασίου παραγωγής ενδυμάτων Rana Plaza στο Μπαγκλαντές. Οι γυναίκες εργάζονταν σε απάνθρωπες συνθήκες και με αντάλλαγμα ενός ανήθικου μισθού, φτιάχνοντας ρούχα για μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρείες ρουχισμού του κόσμου, όπως η Benetton, η Primark, η Mango, η The Children’s Place, η Gap και άλλες.

Στον απόηχο της σφαγής υπήρξε ένα κύμα αλληλεγγύης σε όλο τον κόσμο και εκατομμύρια άνθρωποι από διάφορα μέρη του πλανήτη κινητοποιήθηκαν για να απαιτήσουν δικαιοσύνη για τα θύματα, για να θεωρηθούν υπόλογες οι εταιρείες και να διεκδικήσουν τα αναγκαία μέτρα για να μην επαναληφθεί αυτή η καταστροφή.

Ως συνέπεια της διεθνούς πίεσης, η ασφάλεια στα εργοστάσια κλωστοϋφαντουργίας στο Μπαγκλαντές φαίνεται να βελτιώνεται. Έχει υπογραφεί μια δεσμευτική «Συμφωνία για Πυρκαγιά και Ασφάλεια Κτιρίων» που καθορίζει τις ελάχιστες προδιαγραφές στους χώρους εργασίας μέσω ενός προγράμματος με ανεξάρτητες επιθεωρήσεις, με ευαισθητοποίηση του κοινού και εκλεγμένες επιτροπές για την υγεία και την ασφάλεια σε κάθε εργοστάσιο.

Η διαδικασία αποζημίωσης των θυμάτων εποπτεύεται από ένα συνασπισμό διαφόρων φορέων, όπως από εκπροσώπους της κυβέρνησης του Μπαγκλαντές, της βιομηχανίας και των συνδικάτων. Μέχρι στιγμής, κατά τη δεύτερη επέτειο της σφαγής, τα θύματα έχουν λάβει μόνο το 40% με 70% της αποζημίωσης. Εταιρείες ρουχισμού που βγάζουν κέρδη πολλών εκατομμυρίων κάθε χρόνο έχουν συμβάλει ελάχιστα στο Ταμείο για τα Θύματα του Rana Plaza, και ως εκ τούτου, δεν συμμορφώνονται με τις υποχρεώσεις τους.

Τι απαιτούμε;

Απαιτούμε να εκπληρώσουν αμέσως όλοι οι υπεύθυνοι των εταιρειών τις δεσμεύσεις τους προς τα θύματα και να εξοφλήσουν την αποζημίωση.

Απαιτούμε να σταματήσει η ποινικοποίηση των ακτιβιστών που αγωνίζονται για την υπεράσπιση των θυμάτων και των οικογενειών τους. Συνδικαλιστές από διάφορες ομάδες έχουν καταγγείλει την πίεση και την παρενόχληση που υφίστανται από διάφορους τομείς, τόσο μέσα στο Μπαγκλαντές όσο και απ’ έξω. Στο Νιου Τζέρσεϊ (ΗΠΑ), ο Akter (ένας επιζών του Rana Plaza), καθώς και άλλοι 27 ακτιβιστές, συνελήφθησαν στα κεντρικά του The Children’s Place, κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας και προσπάθησαν να παραδώσουν μια επιστολή στον διευθυντή της εταιρείας.

Απαιτούμε επίσης μια ισχυρότερη δέσμευση από τις κυβερνήσεις ως προς την τήρηση της υπογραφείσας συμφωνίας, και η παραγωγή κλωστοϋφαντουργίας να γίνεται με υπεύθυνο τρόπο, με σεβασμό στα δικαιώματα του ανθρώπου και της φύσης.

Τι μπορούμε να κάνουμε;

– να έχουμε επίγνωση της ευθύνης μας ως καταναλωτές και να ενεργούμε με συνειδητό και συνεπή τρόπο, παίρνοντας πληροφορίες σχετικά με την προέλευση των ρούχων μας, μποϊκοτάροντας τις μάρκες που δεν προωθούν μια υπεύθυνη πολιτική παραγωγής ως προς τα δικαιώματα των ανθρώπων που παράγουν και ως προς το περιβάλλον.

– να αναλάβουμε δράση ώστε να ασκηθεί πίεση στις εταιρείες που εμπλέκονται στη σφαγή του Rana Plaza, έτσι ώστε να πραγματοποιήσουν την εξόφληση της αποζημίωσης των θυμάτων, ειδικά οι εταιρείες Benetton, The Children’s Place, Walmart, Mango.

– να συμμετέχουμε στην 24ωρη φεμινιστική δράση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών. Για να δείξουμε στον κόσμο, μέσα από τις δράσεις μας, ότι το Rana Plaza είναι παντού και ότι οι γυναίκες υφίστανται σε κάθε γωνιά του κόσμου τις συνέπειες της ατέρμονης απληστίας του καπιταλιστικού συστήματος. Στις 24 Απριλίου καλείστε να οργανώσετε τις δράσεις σας καταγγέλλοντας το δικό σας Rana Plaza!!! Μην ξεχάσετε να μοιραστείτε μαζί μας τις φωτογραφίες σας, τα βίντεο, αφίσες και άλλα υλικά. Παρακαλούμε να τους αποστέλλονται: eva@marchemondiale.org και info@marchemondiale.org έτσι ώστε να τα ανεβάσουμε στο: www.wmw-2015.info

Θα είμαστε στο δρόμο μέχρι να τελειώσουμε με κάθε Rana Plaza που καταπιέζει τις γυναίκες σε όλο τον κόσμο.

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

 

Διαβάστε ακόμα

Όταν στην ούγια γράφει made in Bangladesh…

Οι φάμπρικες μονόδρομος για τις γυναίκες του Μπαγκλαντές

 

Share

Δαγκώνοντας δηλητηριασμένα μήλα: γυναικεία επιχειρηματικότητα, χειραφέτηση και νεοφιλελευθερισμός

barbie-emprendedora-2

των Victor Ginesta Rodríguez και Andrea Alvarado Vives

Η εμφάνιση της «Μπάρμπι επιχειρηματία» αποτελεί μια συμβολική επιβεβαίωση της νεοφιλελεύθερης διαστρέβλωσης του ιδανικού της οικονομικής ανεξαρτησίας των γυναικών. Η έξοδος στις αγορές της «Μπάρμπι επιχειρηματία» είναι ένα νέο παράδειγμα της ικανότητας του νεοφιλελευθερισμού να μεταλλάσσεται και να παίζει το χαλασμένο τηλέφωνο με τις επικριτικές φωνές.

Τον περασμένο Φεβρουάριο, η εταιρία Ματέλ παρουσίασε στην αμερικάνικη Διεθνή Έκθεση Παιγνιδιών την «Μπάρμπι επιχειρηματία», την τελευταία προσθήκη της στη γραμμή «I can be», η οποία έχει ως στόχο να παρακινήσει τα κορίτσια να «είναι αυτό που θέλουν να είναι». Η φεμινιστική κριτική δεν άργησε, καθώς  η κούκλα συνεχίζει να ενσαρκώνει ένα κανονιστικό πρότυπο ομορφιάς, πολιτισμικά ομοιογενές και εντελώς απομακρυσμένο από την πραγματικότητα. Τώρα, πέρα από αυτές τις σοβαρές κριτικές, είναι σημαντικό να αναρωτηθούμε ποιοι είναι οι λόγοι για τους οποίους, μετά από 55 χρόνια παρουσίας και αφού έχει υποδυθεί 150 ρόλους, η Μπάρμπι μετατρέπεται σε επιχειρηματία ακριβώς αυτή την εποχή.

Θα ειπωθεί ότι η Μπάρμπι επιχειρηματίας δεν είναι κάτι παραπάνω από την αναπαράσταση της ‘σύγχρονης’ γυναίκας, και όντως, η Μισέλ Σιντονί, εκπρόσωπος της Ματέλ, εξήγησε με αυτούς της όρους την εμφάνιση της καινούριας κούκλας: «Οι ρόλοι της Μπάρμπι αντανακλούν την εποχή της και αυτή τη στιγμή υπάρχουν όλο και περισσότερες γυναίκες επιχειρηματίες». Είναι γεγονός ότι από την οπτική γωνία της αναπαράστασης της πραγματικότητας ή της γυναικείας εμπειρίας, είναι λογικό να εμφανιστεί το 2014 ο νέος ρόλος της Μπάρμπι, δεδομένου ότι το ποσοστό της επιχειρηματικής δραστηριότητας των γυναικών βρίσκεται σε ανοδική πορεία τα τελευταία 30 χρόνια σε πολλές χώρες του κόσμου.

Αλλά, από την άλλη πλευρά, το νέο παιχνίδι έχει τον στόχο να «κινητοποιήσει τα κορίτσια να μάθουν πράγματα για αυτόν τον καινούριο ρόλο». Δηλαδή, με άλλα λόγια: η κούκλα θέλει να προωθήσει την επιχειρηματική κουλτούρα μέσω της κοινωνικοποίησης των κοριτσιών. Υπο αυτή την έννοια, η εμφάνιση αυτής της Μπαρμπι πρέπει να ερμηνευθεί ως μέρος της πρόσφατης έμφασης στην επιχειρηματικότητα και ως μια νέα επιτυχία της προσπάθειας των υποστηρικτών του νεοφιλελευθερισμού να ουδετεροποιήσουν τις ιδεολογικές αρχές τους.

Το ειδύλλιο νεοφιλελευθερισμού και επιχειρηματικότητας

Το λανσάρισμα της Μπάρμπι επιχειρηματία στην αγορά αποτελεί ένδειξη της ευρείας δημοτικότητας  (με αφορμή την κρίση και την ανάγκη δημιουργίας θέσεων εργασίας) που έχει αποκτήσει η  φιγούρα του επιχειρηματία, καθώς όλες οι δυτικές κυβερνήσεις -βυθισμένες στις αποκαλούμενες πολιτικές δημοσιονομικής προσαρμογής- μεταβιβάζουν εξουσίες στην αγορά, καταργώντας κοινωνικά δικαιώματα και μειώνοντας τις δημόσιες δαπάνες. Από την μια πλευρά, πολλοί άνθρωποι αγκιστρώνονται στο πρότυπο της επιχειρηματικότητας και της αυτοαπασχόλησης ως μοναδικές επιλογές για να αποκτήσουν κάποιο εισόδημα στο πλαίσιο ενός ζοφερού εργασιακού τοπίου. Από την άλλη, οι κυβερνήσεις προωθούν το πρότυπο της επιχειρηματικότητας εδώ και καιρό, και στην περίπτωσή τους, αποτελεί μέρος μια ευρύτερης φιλοσοφίας που θέλει να αλλάξει τη μορφή και τον ρόλο του κράτος, όπως και το νόημα των εργασιακών δικαιωμάτων και των κοινωνικών αγαθών και υπηρεσιών. Αυτό εξηγεί εν μέρει και την εμφάνιση νεολογισμών όπως «κοινωνική επιχειρηματικότητα», πρακτική που προτείνεται ως απάντηση ή ως η εναλλακτική λύση στη μείωση των κρατικών κοινωνικών δαπανών.

Σε κάθε περίπτωση, η προώθηση αυτού του προτύπου σχετίζεται με την ουδετεροποίηση και εφαρμογή της φιλελεύθερης λογικής του ανταγωνισμού, δεδομένου ότι ο επιχειρηματίας και ο τρόπος του να πράττει και να ‘βλέπει τη ζωή’ είναι ο ιδεότυπος που περισσότερο πλησιάζει τον ιδανικό πολίτη της ελεύθερης και χωρίς φραγμό αγοράς, όπως των σκιαγραφούν οι νεοφιλελεύθεροι: ευέλικτος, προσαρμοστικός, διαθέσιμος να αλλάξει, ενθουσιώδης απέναντι στις καινοτομίες, ικανός να λαμβάνει ορθολογικές οικονομικές αποφάσεις, εμφορούμενος από μια συναλλακτική λογική. Αυτός ο πολίτης είναι ο επιχειρηματίας του εαυτού του, κερδίζει ή/και χάνει χωρίς τη βοήθεια του κράτους και είναι επιπλέον, ένας επενδυτής που υποβάλει όλες τις αποφάσεις της ζωής του στη βάσανο της οικονομίας. Η τελευταία εκδοχή του homo economicus.

Η ενσάρκωση της φιγούρας του επιχειρηματία είναι ένα άτομο ανεξάρτητο, ικανό και υπεύθυνο για το προσωπικό του πεπρωμένο, διαχειριστής των ίδιων του των ικανοτήτων, ταλέντων και δράσεων. Πρόκειται για αξιοθαύμαστα και ελκυστικά χαρακτηριστικά, εμπνευσμένα εμφανώς από χειραφετητικά ιδεώδη, τα οποία συνδυάζονται όμως με έναν καθεστωτικό λόγο υπέρ των αγορών και την απόρριψη τόσο του ρόλου του κράτους, το οποίο θεωρείται ως εμπόδιο, όσο και του υποτίθεται παθητικού, εξαρτώμενου υποκειμένου που δέχεται την κρατική παρέμβαση. Η προαγωγή της ανταγωνιστικότητας και της επιχειρηματικής πρωτοβουλίας πραγματοποιείται μέσω ενός διπλού άξονα που περιλαμβάνει, από την μια πλευρά, νομοθετικές μεταρρυθμίσεις που διευκολύνουν την επιχειρηματική δραστηριότητα και, από την άλλη, έναν λόγο από την πλευρά του κράτους και των ΜΜΕ που τάσσεται αναφανδόν υπερ της επιχειρηματικής κουλτούρας. Παρά το ότι οι νεοφιλελεύθεροι υποτίθεται υποστηρίζουν ότι το κράτος δεν πρέπει να είναι παρεμβατικό, χρησιμοποιούν κατά κόρον τους νομοθετικούς μηχανισμούς του κράτους ώστε να εφαρμοστούν πολιτικές ενίσχυσης του ανταγωνισμού και  της αγοράς, οι οποίες συνήθως καταλήγουν σε ιδιωτικοποιήσεις και μείωση των κοινωνικών δαπανών.

Η νεοφιλελεύθερη διαστροφή του ιδανικού της γυναικείας οικονομικής ανεξαρτησίας

Η εμφάνιση της ‘Μπάρμπι επιχειρηματία’ μπορεί να ιδωθεί και ως ένα σύμβολο υπέρ της ένταξης των γυναικών στον επιχειρηματικό κόσμο. Η κούκλα έχει και θετικές όψεις, καθώς ενσαρκώνει και προωθεί τα ιδανικά της γυναικείας οικονομικής ανεξαρτησίας, αυτονομίας και αυτοπραγμάτωσης. Υπό αυτή την έννοια, στο βαθμό κατά τον οποίο αυτά τα ιδανικά ταιριάζουν με ένα μέρος των φεμινιστικών ιδεών, θα μπορούσαμε να δούμε την κούκλα ως μια ακόμα ένδειξη ότι ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας των γυναικών. Όμως, η κούκλα πρέπει να ερμηνευθεί και σε σχέση με την αποδοχή, εσωτερίκευση και προώθηση των ιδανικών της γυναικείας χειραφέτησης εκ μέρους του νεοφιλελευθερισμού, ο οποίος έχει ενσωματώσει επιλεκτικά μέρος αυτών των φεμινιστικών ιδανικών. Όπως πολύ σωστά επισημαίνει η Nancy Fraser, η οικειοποίηση μέρους των φεμινιστικών προτάσεων από τον καπιταλισμό έχει επιφέρει την ανασηματοδότηση τους και την αποδυνάμωση της χειραφετητικής δυναμικής τους.

Στο βιβλίο της Feminism, Capitalism and the Cunning of History, η Fraser αναφέρει ότι η νεοφιλελεύθερη ιδεολογία παρενέβη στο πεδίο δράσης του δεύτερου κύματος του φεμινισμού, ενσωματώνοντας, μεταξύ άλλων, την -ορθή και απαραίτητη- κριτική που άσκησε ο φεμινισμός στον ανδροκεντρικό θεσμό του οικογενειακού μισθού και στη συνακόλουθη οικονομική εξάρτηση των γυναικών. Στην πορεία της μεταμόρφωσής του ο νέος καπιταλισμός ενσωμάτωσε, με δόλιο τρόπο, την κριτική που ασκούσε ο φεμινισμός και η νέα αριστερά στον κρατικό πατερναλισμό. Ο  φεμινισμός του δεύτερου κύματος, βέβαια, δεν τασσόταν συνολικά κατά της κρατικής παρέμβασης, αλλά ασκούσε κριτική στην αντιμετώπιση των γυναικών ως παθητικών αντικειμένων των κρατικών πολιτικών και όχι ως υποκειμένων με την ικανότητα να συμμετέχουν ενεργά σε δημοκρατικές διαδικασίες ερμηνείας των αναγκών τους. Ο νεοφιλελευθερισμός χρησιμοποίησε και διαστρέβλωσε αυτή την κριτική ώστε να νομιμοποιήσει τη σταδιακή απόσυρση του κράτους από την κοινωνική πολιτική, ανάγοντας όλα τα σχετικά κοινωνικά ζητήματα στο πεδίο της ατομικής επιλογής και ευθύνης.

Το αποτέλεσμα αυτής της διαστρέβλωσης ήταν η αποκλειστική έμφαση σε συγκεκριμένου τύπου πολιτικές όπως το Gender Mainstreaming, οι οποίες προωθούν την αύξηση της παρουσίας ορισμένων -προνομιούχων- γυναικών στα κέντρα αποφάσεων και στα εταιρικά συμβούλια εις βάρος άλλων πολιτικών, όπως είναι η συλλογικοποίηση της εργασίας της φροντίδας και η αύξηση των μισθών των επισφαλώς εργαζόμενων. Σε αυτή τη λογική εντάσσεται η υπεράσπιση και η ανάδειξη ενός συγκεκριμένου τύπου γυναικείας επιχειρηματικότητας, καθοδηγούμενη, στην πιο ελιτίστικη εκδοχή της, από προσωπικότητες όπως η Sheryl Sandberg, διευθύνουσα σύμβουλος του Facebook.

Τα θολά νερά της ευελισφάλειας (flexicurity)

Αυτό ήταν το γόνιμο έδαφος στο οποίο καλλιεργήθηκε το ακόλουθο σημερινό σκηνικό: από τη μία πλευρά, υπάρχουν περισσότερες γυναίκες παρά ποτέ στην έμμισθη αγορά εργασίας και στα κέντρα λήψης αποφάσεων, αλλά, από την άλλη, η κρίση προάγει την απόσυρση του κράτους και των ευθυνών του όσον αφορά την αναπαραγωγική εργασία -οικιακή εργασία και φροντίδα- η οποία επιστρέφει στο σπίτι ή περνάει στα χέρια της ιδιωτικής αγοράς. Αυτή η απόσυρση, την οποία ορισμένες μαρξίστριες φεμινίστριες όπως η Sandra Ezquerra και η Nancy Hartsock έχουν χαρακτηρίσει ως «μια νέα περίφραξη των συλλογικών αναπαραγωγικών αγαθών», αυξάνει ακόμα περισσότερο τον εργασιακό φόρτο των γυναικών. Η ‘Μπάρμπι επιχειρηματίας’ προκύπτει λοιπόν, σε ένα πλαίσιο στο οποίο ο ρόλος των γυναικών ως επισφαλών εργαζομένων αυξάνεται και παράλληλα συνδυάζεται και διασταυρώνεται με την επιστροφή σε παραδοσιακούς έμφυλους αναπαραγωγικούς ρόλους. Αυτή η τάση φαίνεται ότι θα συνεχιστεί, δεδομένου ότι οι πολιτικές της ευελισφάλειας έχουν ως αποτέλεσμα  την αύξηση της παρουσίας των γυναικών στις πιο επισφαλείς θέσεις εργασίας. Βλέπουμε ότι η Ολλανδία, η Γερμανία και η Δανία, τρεις από τις χώρες-αναφορά σε θέματα ευελισφάλειας, είναι οι χώρες που έχουν τις περισσότερες γυναίκες σε θέσεις μερικής απασχόλησης (77%, 46,1% και 35,8% αντίστοιχα). Δεν είναι δύσκολο να φαντασθούμε ότι αυτό το πλαίσιο δεν είναι και το πιο συμβατό σκηνικό για να μπορέσουν οι γυναίκες να αναπτύξουν «το δυναμικό τους και τις επιχειρηματικές ικανότητές τους». Υπό αυτή την έννοια, για πολλές γυναίκες, η φιγούρα της δυναμικής επιχειρηματία δρα ως δέλεαρ μιας επιλογής που δεν είναι ιδιαίτερα ρεαλιστική, αποκαλύπτοντας έτσι ένα από τα πιο ισχυρά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού: την προσφορά ενός πράγματος ως απόκρυψη κάποιου άλλου πράγματος που συμβαίνει στην πραγματικότητα

Ο νεοφιλελευθερισμός άνοιξε μια πόρτα ώστε ορισμένες προνομιούχες γυναίκες να μπορέσουν -ενώ εξακολουθούν βέβαια να υφίστανται διακρίσεις λόγω του φύλου τους-  να αποτελέσουν μέρος μιας ελίτ, κάνοντας παράλληλα αόρατη την κατάσταση των υπολοίπων γυναικών και βάζοντας εμπόδια στις δημόσιες διεκδικήσεις τους, οι οποίες δεν ακούγονται, ή ακόμα χειρότερα, απονομιμοποιούνται. Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές επιτρέπουν σε ορισμένες γυναίκες ενταχθούν στα κέντρα λήψης αποφάσεων, αλλά δεν θέτουν υπό ουσιαστική αμφισβήτηση τις εξουσιαστικές σχέσεις ή την ασυμμετρία ευκαιριών στην ελεύθερη αγορά. Για παράδειγμα παραμερίζονται τα προγράμματα για τη βελτίωση της κοινωνικής θέσης των λιγότερο ειδικευμένων εργατριών, οι τομείς εργασίας των οποίων υφίστανται περικοπές και νέες μορφές επισφαλοποιήσης.

Η υφαρπαγή, διαστρέβλωση και παραχάραξη μερικών από τα πιο ελκυστικα στοιχεία της φεμινιστικής ιδεολογίας έχει συνεισφέρει στην διάδοση και αποδοχή αυτών των πολιτικών, καθώς η υπεράσπιση της επιχειρηματικότητας και των νεοφιλελεύθερων μοντέλων επιτυχίας συνδυάζεται με διαδικασίες επισφαλοποίησης της εργασίας και παγκόσμιας αύξησης των ανισοτήτων. Το πρότυπο της επιχειρηματικότητας νομιμοποιείται περαιτέρω μέσω του δημόσιου λόγου περί  προσωπικής υπευθυνότητας της καθεμίας για την κατάστασης της. Για όλους αυτούς του λόγους, πρέπει να είμαστε προσεκτικές με μοντέλα όπως η ‘Μπαρμπι επιχειρηματίας’, τα οποία χρησιμοποιώντας ως προπέτασμα καπνού την γυναικεία ενδυνάμωση τελικά αφαιρούν από τη γυναικεία αμειβόμενη εργασία τη χειραφετητική της διάσταση.

employement_rate

Παίζοντας το χαλασμένο τηλέφωνο με τις επικριτικές φωνές

Η αδηφάγος όρεξη του νεοφιλελευθερισμού για φεμινιστικές ιδέες δεν είναι ένα μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά αποτελεί μέρος της συνηθισμένης στρατηγικής επιβίωσης του καπιταλιστικού συστήματος. Όπως έχουν εξηγήσει συγγραφείς όπως ο Luc Boltanski και η Eve Chiapello –σε σχέση με την καλλιτεχνική κριτική στην εργασία- ο Albert O. Hirschman –με σχέση με τον ρόλο των συμφερόντων- ή η Nancy Fraser –σε σχέση με τον οικογενειακό μισθό και την προοδευτική κριτική του κρατικού πατερναλισμού- ο καπιταλισμός  περισυλλέγει τις κριτικές που του ασκούνται και τις ενσωματώνει μερικώς στο αφήγημά του. Στην πορεία αφομοίωσής τους οι κριτικές διαστρεβλώνονται και χάνουν τον εν δυνάμει απειλητικό χαρακτήρα τους. Όσοι δε ασκούν αυτές τις κριτικές πολλές φορές ενσωματώνονται ιδεολογικά στον καπιταλισμό, ξεγελασμένοι από τις όποιες πύρρειες νίκες έχουν κερδίσει. Μέσω αυτής της μακιαβελικής μανούβρας, ο καπιταλισμός βγαίνει ενισχυμένος και επενδεδυμένος με ένα φρέσκο λούστρο νομιμότητας, ενώ έχει ουσιαστικά πραγματοποιήσει μικρές προσαρμογές που δεν αμφισβητούν τα θεμέλια του.

Η θεσμική αποδοχή και προβολή της ικανότητας γυναικών να είναι επιχειρηματίες και αφεντικά του ευατού τους και άρα να ενταχθούν στο νεοφιλελεύθερο οικοσυστήμα, είναι η ένεση νομιμότητας που έλειπε από το παρόν πλαίσιο εργασιακών μεταρρυθμίσεων. Το ιδανικό της χειραφέτησης μέσω της επιχειρηματικότητας χρησιμοποιείται ως φαντασιακό αντίβαρο σε ένα περιβάλλον όπου η πραγματική ανεξαρτησία των γυναικών απειλείται από τις συνεχείς ελαστικοποιήσεις της αγοράς εργασίας και περικοπές σε κοινωνικές δαπάνες.

Μετάφραση/επιμέλεια: Ιουλία Λειβαδίτη

Πηγή: Picara

 

Share

Να τελειώνουμε πια με τον ενδοσωματικό έλεγχο στις φυλακές!

prisonone2008

της Βαγγελιώς Σουμέλη

Όσοι και όσες έχουν ασχοληθεί έστω και υποτυποδώς με τις συνθήκες κράτησης γνωρίζουν καλά ότι ο ενδοσωματικός έλεγχος, κολπικός συνήθως για τις γυναίκες κρατούμενες και πρωκτικός για τους άνδρες κρατούμενους, είναι μία αυθαίρετη πρακτική που εφαρμόζεται κατά κόρον στις ελληνικές φυλακές. Πρόκειται για μία ακραία μορφή βίας και εξευτελισμού που εφαρμόζεται στο πλαίσιο δήθεν ελέγχων για την εισαγωγή ναρκωτικών ουσιών στις φυλακές. Σύμφωνα με την Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, η εν λόγω διαδικασία αντιτίθεται ακόμα και στις πρόνοιες του εσωτερικού κανονισμού των γενικών καταστημάτων κράτησης. Συγκεκριμένα, το άρθρο 10, παρ. 5 του κανονισμού προβλέπει ρητά ότι μόνο όταν υπάρχουν υπόνοιες ότι ένας κρατούμενος/κρατούμενη φέρει απαγορευμένες ουσίες ή άλλα απαγορευμένα είδη στο κατάστημα κράτησης επιτρέπεται με εντολή εισαγγελέα-επόπτη η ενδοσωματική ή ακτινολογική έρευνα, η οποία θα πρέπει να γίνεται αποκλειστικά από γιατρό.

Πολλές και ανατριχιαστικές είναι οι περιγραφές γυναικών κρατούμενων σχετικά με τη διαδικασία ενδοσωματικού ελέγχου ως μορφής βιασμού και ακραίας ταπείνωσης. Χθες νιώσαμε ανείπωτη ντροπή και λύπη όταν ακούσαμε ότι η σύντροφος απεργού πείνας που νοσηλεύεται στο κρατικό νοσοκομείο της Νίκαιας υποβλήθηκε στην ακραία αυτή μορφή βίας. Η Όλγα Κοσμοπούλου γιατρός στο νοσοκομείο της Νίκαιας σε σχετική συνέντευξή της στην εκπομπή “Ελληνοφρένεια” ανέφερε ότι η σύντροφος του απεργού πείνας έχει άδεια για 24ωρη παρουσία στο νοσοκομείο προκειμένου να του παρέχει βοήθεια και βασική φροντίδα δεδομένου ότι λόγω της άσχημης κατάστασης της υγείας του δεν μπορεί να φροντίσει ο ίδιος τον εαυτό του. Επισημαίνεται ότι οι 22 απεργοί πείνας ξεκίνησαν την απεργία πείνας στις 2 Μαρτίου 2015 με βασικό αίτημα την κατάργηση των τρομονόμων και των καταστημάτων κράτησης τύπου Γ.

Το Φ.Σ. δημοσιεύει την καταγγελία της γιατρού Όλγας Κοσμοπούλου και την καταγγελία του απεργού πείνας για τον εξευτελιστικό και ταπεινωτικό έλεγχο της συντρόφου του, θέτοντας και ένα ερώτημα. Ποιοι/ποιες θα τιμωρηθούν για την αποτρόπαια αυτή πράξη; Θα προχωρήσει η κυβέρνηση σε έρευνα για να αποδοθούν ευθύνες και να σταματήσουν επιτέλους να εφαρμόζονται πρακτικές γκουαντάναμο ή θα καθιερωθούν οι κυβερνώντες ως οι υποστηρικτές καλών και μόνο προθέσεων;

Η καταγγελία της Όλγας Κοσμοπούλου:

«Παρακαλώ κοινοποιείστε το παρακάτω κείμενο καταγγελίας. Δεν τα καταφέρνω να το ανεβάσω σε σάιτ…

Στην εξευτελιστική διαδικασία σωματικού ελέγχου με πλήρη γύμνωση και επισκόπηση γεννητικών οργάνων υπέβαλλε σήμερα την άναυδη σύζυγο κρατούμενου απεργού πείνας, που έχει 24ωρη άδεια να τον επισκέπτεται και να τον φροντίζει, εξωτερική ανώνυμη αστυνομικίνα που εκλήθη από τον επίσης ανώνυμο αστυνομικό που συνεπικουρούσε τους φρουρούς. Ο “έλεγχος” έγινε μέσα στο λουτρό του κελλιού. Σύντροφοι, φίλοι και συναγωνιστές, δεν έχω λόγια για να πω άλλα επί του θέματος. Πρόκειται για ένα από τα πιο απάνθρωπα, ταπεινωτικά και εξευτελιστικά πράγματα, που απαιτούμε να μην γίνονται ούτε στους κρατούμενους, πόσο μάλλον στις/τους συγγενείς τους. Κύριε Πανούση, εμείς, η αριστερά του “τίποτα”, και ο αναρχικός -αντιεξουσιαστικός χώρος, δεν πρόκειται να ανεχθούμε αυτές τις πρακτικές, αλλά ούτε και να μας ταπεινώσετε μπορείτε με τέτοιες μεθόδους.»

(Τελικά η καταγγελία αναδημοσιεύτηκε σε αρκετά σάιτ)

 

Καταγγελία του απεργού πείνας Ντάλιου Αργύρη για εξευτελιστικο σωματικο ελεγχο

Σήμερα 3/4 και ενώ διανύω την 33η ημέρα απεργία πείνας,δέχτηκα το πρωινό καθιερωμένο μου επισκεπτήριο από την σύντροφό μου. Επισκεπτήριο που αφορά την καθημερινή μου φροντίδα και υγιεινή με τη βοήθεια της,αφού μέρα με την μέρα οι δυνάμεις μου με εγκαταλείπουν. Ενημερωτικά έχει εγκριθεί από την διεύθυνση της φυλακής και του διοικητή της εξωτερικής φρουράς δυνατότητα επίσκεψης-βοήθειας σε 24ωρη βάση σε περίπτωση που χρειαστώ κάτι.

Όταν λοιπόν έφτασε η στιγμή του τυπικού σωματικού ελέγχου για να εισέλθει στο κελί-θάλαμο είχαμε το πρωτοφανές: Ειδοποιήθηκε γυναίκα-μπάτσος της ομάδα ΔΙΑΣ από τον επικεφαλή αστυνομικό της βάρδιας,η οποία στη συνέχεια προχώρησε σε ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΤΙΚΟ/ΤΑΠΕΙΝΩΤΙΚΟ ΣΩΜΑΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ στη σύντροφό μου,κάνοντάς της μάλιστα και ερωτήσεις του τύπου “από που είσαι;”, “γιατί σε σταματήσανε;” κτλπ. (προσωπικού περιεχομένου και άσχετες φυσικά με την κατάσταση).

Καταγγέλω δημόσια ένα τέτοιο απάνθρωπο περιστατικό από ένα τσογλάνι της ομάδα ΔΙΑΣ κατόπιν φυσίκά ΕΝΤΟΛΗΣ ΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩΝ ΤΗΣ. (μπάτσος της βάρδιας του κελιού θαλάμου).

Θεωρώ απαράδεκτο συγγενείς και στενά συντροφικά πρόσωπα να υφίστανται είτε σωματικό είτε ψυχολογικό βασανισμό από τα άρρωστα κωλόχερα των κάθε λογής μπάτσων.

ΤΕΤΟΙΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΕΣ

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ

Ντάλιος Αργύρης

Γενικό Κρατικό Νίκαιας

(Πηγή καταγγελίας: athens.indymedia)

 

Η γιατρός Όλγα Κοσμοπούλου στην Ελληνοφρένεια

YouTube Preview Image

 

Share