Subscribe via RSS Feed

Author Archive for vgiannoul

Το νομικό έκτρωμα 39Α του Ανδρέα Λοβέρδου και η νέα ηγεσία του υπουργείου Υγείας

rhseis_high

της Ζωής Μαυρουδή

«Ήδη επίσης καταργήσαμε την υγειονομική διάταξη 39Α, τη διάταξη στην οποία βασίστηκε αυτή η ρατσιστική διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών, προσβάλλοντας την ίδια την αρχή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας». Αυτά τα λόγια ακούστηκαν δια στόματος του πρωθυπουργού στη χθεσινή συνέντευξη τύπου στο υπουργείο υγείας για τα έκτακτα μέτρα ανασυγκρότησης της δημόσιας υγείας.

Ενώ γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έχει εκδοθεί ακόμα το ΦΕΚ κατάργησης που σύμφωνα με τον γενικό γραμματέα του υπουργείου Υγείας Γιάννη Μπασκόζο σε προσωπική του ανάρτηση στο Facebook, υπεγράφη χτες στο υπουργείο και οδεύει προς δημοσίευση. Από αυτές τις πληροφορίες φαίνεται ότι η κυβέρνηση δεν θα παραβιάσει τη δέσμευσή της και θα δώσει μια και καλή τέλος σ’αυτό το νομικό έκτρωμα.

Η κατάργηση της 39Α ως πολιτική απόφαση είναι κατά κάποιον τρόπο για το πρώτο υπουργείο υγείας του Σύριζα ό,τι η επαναπρόσληψη των καθαριστριών για το υπουργείο του των οικονομικών: μια πολιτική απόφαση τεράστιας συμβολικής σημασίας για όσους στηρίχτηκαν στο κόμμα για μια ουσιαστική κοινωνική αλλαγή. Στη δήλωσή του ο Τσίπρας έκανε σωστά να αναφερθεί στη διαπόμπευση των γυναικών. Η 39Α όμως είχε χιλιάδες άλλα θύματα. Η υπογραφή της πριν 3 χρόνια, την 1η Απριλίου του 2012, άνοιξε το δρόμο για εξαναγκαστικές εξετάσεις χιλιάδων ανθρώπων στα πλαίσια του Ξένιου Δία, της επιχείρησης Θέτις κατά τοξικομανών και άλλων μεμονωμένων αστυνομικών επιχειρήσεων. Οι γυναίκες αυτές ήταν τα πειραματόζωα του καιροσκοπισμού όσων οραματίστηκαν την αντικατάσταση της κρατικής πρόνοιας με την αστυνομική καταστολή. Αυτοί δεν ήταν μόνο ο Λοβέρδος και ο Χρυσοχοΐδης αλλά και όσοι συνεργάστηκαν στην εφαρμογή της διάταξης και την υποστήριξαν επίμονα τα τελευταία τρία χρόνια από τις θεσμικές θέσεις τους.  Άν και το πείραμα απέτυχε παταγωδώς, οι περισσότερες από τις γυναίκες αντιμετωπίζουν ακόμα τη δικαιοσύνη, ενώ όσοι τις έριξαν σε αυτήν την περιπέτεια δεν υπέστησαν καμία απολύτως κύρωση. Χτες ανακοινώθηκε και η νέα σύνθεση του διοικητικού συμβουλίου του ΚΕΕΛΠΝΟ. Η πρόεδρος Τζένη Κρεμαστινού αποχωρεί έτσι αθόρυβα, αφήνοντας πίσω της ένα ντροπιαστικό στίγμα για τον οργανισμό. Δεν είναι σαφές ακόμα αν ο αντικαταστάτης της και πρώην υπουργός υγείας της Νέας Δημοκρατίας Θανάσης Γιαννόπουλος είναι διατεθειμένος να κρατήσει σαφείς αποστάσεις από τις ενέργειες της προκατόχου του.

Το τοπίο είναι όντως ασαφές. Η χθεσινή παρέμβαση Τσίπρα ακολούθησε μήνες ανυπομονησίας και σύγχυσης σχετικά με τις προθέσεις της ηγεσίας του υπουργείου υγείας, που κλιμακώθηκαν τις τελευταίες μέρες μετά από διφορούμενες ανακοινώσεις, δηλώσεις και ρεπορτάζ από το υπουργείο και εκπροσώπους του και πληροφορίες ότι η κατάργηση είχε σκαλώσει στην αναποφασιστικότητα του ίδιου του υπουργού υγείας Παναγιώτη Κουρουμπλή. Την Τρίτη, το υπουργείο υγείας εξέδωσε δελτίο τύπου, για δρομολογούμενες ενέργειες για κατάργηση χωρίς σαφή δέσμευση για το πότε.

Δεν υπήρχε όμως κανένας λόγος για δισταγμό στην άμεση κατάργηση της διάταξης. Το θεωρητικό επιχείρημα έχει κερδηθεί προ πολλού από τις προοδευτικές δυνάμεις. Πλήρωσαν άνθρωποι με την ελευθερία τους για να δούμε με τα μάτια μας και με πραγματικούς αριθμούς, ότι η 39Α ήταν μια τεράστια αποτυχία.

Η ανάγκη να αναθεωρηθεί συνολικά το νομικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση των λοιμωδών νοσημάτων και όχι απλώς να καταργηθεί μια διάταξη έχει εκφραστεί εξ’άλλου ξεκάθαρα και επανειλημμένα από οργανώσεις για την υγεία και τα ανθρώπινα δικαιώματα που επανέλαβαν και σε υπόμνημά τους στο υπουργείο το αίτημα για κατάργηση και τροποποίηση δυο ακόμα που προϋποθέτουν εξαναγκαστικές εξετάσεις για ευάλωτες ομάδες και κοινή υπουργική απόφαση για διενέργεια ελέγχων, έτσι ώστε να υπάρχει σεβασμός στις διεθνείς συνθήκες.

Το τι θα αποφασιστεί εντός των ερχόμενων μηνών θα δείξει αν η καινούργια ηγεσία θέλει να αντιστρέψει τους όρους της δημόσιας συζήτησης για την προάσπιση της δημόσιας υγείας και αν σέβεται πραγματικά την κοινωνία των πολιτών που τόσο περιφρονήθηκε τα τελευταία χρόνια. Άν όχι, τότε η ακροδεξιά και οι προσκείμενοι σοσιαλιστές της θα συνεχίζουν να στιγματίζουν τη διαφορετικότητα, τους απανταχού αδύναμους ασθενείς, τους χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών, τους μετανάστες και τους πρόσφυγες για να κερδίζουν έδαφος στην κοινωνία.

Πηγή: unfollow

 

Share

Selin Çağatay:«Η γυναικεία απελευθέρωση πρέπει να στοχεύει εξίσου την πατριαρχία και τον καπιταλισμό»

κοντος1

του Γιάννη Κοντού

Μια διεξοδική συζήτηση για το φεμινισμό στη σύγχρονη Τουρκία με την Selin Çağatay, μέλος της Σοσιαλιστικής Φεμινιστικής Κολεκτίβας, που ήδη «μετρά» 7 χρόνια ύπαρξης.

Ως εισαγωγή, θα ήθελες να μου πεις κάποια πράγματα για το εκπαιδευτικό και το πολιτικό σου υπόβαθρο;

Ειλικρινά προτιμώ να με αντιμετωπίζεις ως ένα ανώνυμο μέλος της συλλογικότητας, έτσι δε θα πω πολλά για μένα. Είμαι μέλος της συλλογικότητας από την ίδρυσή της το 2008. Ανήκω στην ομάδα των γυναικών που ίδρυσαν την οργάνωση. Αυτή είναι η πρώτη μου φεμινιστική οργάνωση, καθώς ο σοσιαλιστικός φεμινισμός στην Τουρκία δεν ήταν οργανωμένος πριν τη Σοσιαλιστική Φεμινιστική Κολεκτίβα, αν κι υπήρχαν πολλές μεμονωμένες σοσιαλίστριες φεμινίστριες τριγύρω. Αυτό το διάστημα εκπονώ ένα διδακτορικό στις σπουδές φύλου στο Κεντρικό Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο στη Βουδαπέστη. Η έρευνά μου αφορά στο γυναικείο ακτιβισμό στην Τουρκία κι είμαι ένα από τα άτομα που προσπαθούν να χτίσουν «γέφυρες» ανάμεσα στο φεμινιστικό ακτιβισμό και τον ακαδημαϊκό ακτιβισμό, υπάρχω, λοιπόν, και στα δύο πεδία με το ίδιο βάρος.

Η Σοσιαλιστική Φεμινιστική Κολεκτίβα «ιδρύθηκε το 2008 από μια ομάδα γυναικών που μοιράζονταν μια κριτική ματιά στην τρέχουσα κατάσταση του φεμινισμού στην Τουρκία», γράφεις στο άρθρο σου «Προκαλώντας το νεοφιλελεύθερο συντηρητισμό στην Τουρκία: η Σοσιαλιστική Φεμινιστική Κολεκτίβα». Ποια είναι, λοιπόν, η τρέχουσα κατάσταση του φεμινισμού στην Τουρκία και γιατί, ως κολεκτίβα, τον αντιμετωπίζετε κριτικά;

Διαφοροποιούμε τους δύο, διασυνδεόμενους προφανώς, τύπους φεμινισμού: το συστημικό και τον αντισυστημικό. Ο συστημικός φεμινισμός λειτουργεί από τους θεσμούς και μέσω αυτών, είτε μέσα από δραστηριότητες lobbying που αποσκοπούν στη διαμόρφωση νομοθεσίας αναφορικά με τη φυλετική ισότητα ή της ίδρυσης μη κυβερνητικών οργανώσεων, οι οποίες θα χειραφετήσουν τις γυναίκες με ακτιβίστικες μεθόδους που βασίζονται σε συγκεκριμένα ζητήματα.

Δεν μπορούμε να υποτιμήσουμε συνολικά τις προσπάθειες των φεμινιστριών σε αυτό το πεδίο, αλλά μπορούμε να επισημάνουμε ορισμένα προβλήματα στο συστημικό φεμινισμό. Πρώτον, και πιο φανερά, αυτός ο φεμινισμός εξαρτάται από το κράτος και το κεφάλαιο. Έτσι, η οπτική του είναι, εξ ορισμού, αυτομάτως λιγότερο ριζοσπαστική, γιατί λειτουργεί μέσα σε ανδροκρατούμενες δομές, ή μέσω αυτών. Ούτε το κράτος ούτε οι καπιταλιστικοί θεσμοί θα υποστηρίξουν πραγματικά τις γυναίκες να αυτονομηθούν συλλογικά από τους άντρες. Επομένως, αν είναι το κράτος αυτό που προσπαθείς να επηρεάσεις, πάντοτε χρειάζεται να «δαμάσεις» τα πολιτικά σου αιτήματα, κατά τέτοιο τρόπο ώστε να ηχούν «λογικά» στους άντρες. Στην περίπτωση της Τουρκίας, πρέπει να τα βάλεις στο «κάδρο» της προόδου, της ανάπτυξης, του εκμοντερνισμού, της ένταξης, της δημοκρατίας κ.λπ. Δεν μπορείς να μάχεσαι για τη γυναικεία απελευθέρωση «έτσι». Πρέπει να είναι ωφέλιμη και για άλλα μέλη της κοινωνίας, δηλαδή για τους άντρες. Αν πρόκειται για το κεφάλαιο, τα πράγματα είναι ακόμα απλούστερα: η γυναικεία χειραφέτηση έχει σημασία μόνο αν υπάρχει σε αυτή κάποια προοπτική κέρδους.

Ένα λιγότερο ορατό πρόβλημα με αυτό τον τύπο του φεμινισμού είναι ό,τι είναι γνωστό ως «αφομοίωση». Επειδή, λοιπόν, εξαρτάσαι από ανδροκρατούμενους θεσμούς και δε θέλεις να τους ενοχλήσεις ή να τους προσβάλλεις (γιατί διαφορετικά θα σε εκδιώξουν), γίνεσαι, με το χρόνο, οπορτουνίστρια σε ό,τι αφορά τα αιτήματά σου. Για παράδειγμα, αρχίζεις να σκέφτεσαι πως η προσωρινή ΠΡΟΣΒΑΣΗ των γυναικών σε πόρους είναι καλύτερη από την έλλειψη πρόσβασης, ή ότι η χειραφέτηση ενός περιορισμένου αριθμού γυναικών είναι προτιμότερη από το να μην υπάρχει καθόλου χειραφέτηση. Αυτή η κοντόφθαλμη προσέγγιση, μακροπορόθεσμα, απομυζά το ριζοσπαστισμό του φεμινισμού. Ξεχνάς πως ο πραγματικός σου στόχος είναι η πατριαρχία. Στην πραγματικότητα, παύεις να χρησιμοποιείς τη λέξη «πατριαρχία» και σταματάς να υποδεικνύεις τους άντρες ως τους καταπιεστές των γυναικών. Στο τέλος, ο φεμινισμός μετατρέπεται σε ένα κενό σημαίνον, όπως οτιδήποτε περιλαμβάνει τις γυναίκες είναι «φεμινιστικό».

Σε αντίθεση προς την προαναφερθείσα οπτική, υπάρχει ένας αντισυστημικός φεμινισμός, του οποίου εμείς ως Σοσιαλιστική Φεμινιστική Κολεκτίβα αποτελούμε μέρος. Είμαστε εντελώς αυτόνομες. Δε δεχόμαστε χρηματοδότηση από κανέναν και δε λειτουργούμε εντός του κράτους ή των καπιταλιστικων δομών.. Με αυτόν τον τρόπο μπορούμε να διαμορφώσουμε τη δικιά μας ανεξάρτητη ατζέντα. Κι όπως έχουμε το έχουμε βιώσει τα τελευταία 7 χρόνια είμαστε πολύ πιο ισχυρές, σε σύγκριση με το συστημικό φεμινισμό τόσο σε ό,τι αφορά την επιρροή που ασκούμε στην ατζέντα για ζητήματα φύλου στην Τουρκία, όσο και στην κινητοποίηση των γυναικών στα πλαίσια του ακτιβισμού «από τα κάτω». Γιατί λέμε την αλήθεια. Όταν μια γυναίκα σκοτώνεται από τον σύντρφό της, δεν κρύβουμε τον δράστη κάτω από τον όρο «οικιακή βία», λέμε ότι μια γυναίκα σκοτώθηκε από έναν άντρα, και πως το τουρκικό κράτος απέτυχε να εμποδίσει αυτό το φόνο.

κοντος2

Ποιο είναι το πολιτικό πλαίσιο, εντός του οποίου δρα η κολεκτίβα σας; Πώς λειτουργεί και ποιοι είναι οι κύριοι στόχοι της; Συνεργάζεται με πρωτοβουλίες και συλλογικότητες παρόμοιου πολιτικού προσανατολισμού στην Τουρκία, καθώς και στο εξωτερικό;

Έχουμε μια υλιστική αντίληψη του φεμινισμού. Αυτό σημαίνει ότι, στο κέντρο της ανάλυσής μας, υπάρχει η εργασία της γυναίκας: η πληρωμένη, απλήρωτη, παραγωγική, αναπαραγωγική, συναισθηματική γυναικεία εργασία. Μέσω αυτής της αντίληψης καταδεικνύουμε πώς η πατριαρχία κι ο καπιταλισμός λειτουργούν, ως δύο διαφορετικά, αλλά αμοιβαία συνυπάρχοντα, συστήματα καταπίεσης.

Η Σοσιαλιστική Φεμινιστική Κολεκτίβα είναι οργανωμένη σε 5 πόλεις στην Τουρκία έχοντας μέλη και σε άλλες πόλεις, καθώς και στο εξωτερικό. Έχουμε ένα κοινό, κοινή πολιτική ατζέντα, αλλά κάθε πόλη οργανώνει επίσης δραστηριότητες βάσει των δικών της αναγκών. Κάθε χρόνο οργανώνουμε ένα καλοκαιρινό camp, όπου συγκεντρωνόμαστε για να αξιολογήσουμε τον ακτιβισμό της προηγούμενης χρονιάς και να αποφασίσουμε για την ατζέντα της επόμενης χρονιάς.

Είμαστε μια οριζόντια, αντι-ιεραρχική οργάνωση. Είμαστε οργανωμένες σε μόνιμες επιτροπές που βασίζονται σε συγκεκριμένο ζήτημα και λειτουργούν κυλιόμενα. Αυτό γίνεται για για να αποτραπεί η «επαγγελματικοποίηση» και για να διασφαλίσουμε ότι όλα τα μέλη είναι ικανά σε όλα τα πεδία. «Τρέχουμε» διάφορες καμπάνιες, έχοντας στο στόχαστρό μας τον αντρικό έλεγχο στα γυναικεία σώματα και την εργασία τους. Οργανώνουμε δημόσιες συζητήσεις κι εκδίδουμε ένα τριμηνιαίο περιοδικό με τίτλο «Feminist Politika», όπου μοιραζόμαστε τις πολιτικές συζητήσεις μας με ένα ευρύτερο φεμινιστικό κοινό.

Ασχολούμαστε πολύ με τον ακτιβισμό στο δρόμο κι εκεί συνεργαζόμαστε επίσης με άλλες φεμινιστικές ομάδες και μεμονωμένες ακτιβίστριες. Όταν ιδρύσαμε τη Σοσιαλιστική Φεμινιστική Κολεκτίβα, ένας από τους στόχους μας ήταν να διαμορφώσουμε μια στέρεη βάση εντός του αντισυστημικού φεμινισμού, όπου διαφορετικές ομάδες και μεμονωμένες φεμινίστριες μπορούν να οργανωθούν συλλογικά. Σήμερα, σε μεγάλες πόλεις, όπως η Ισταμπούλ, η Άγκυρα κι η Σμύρνη, υπάρχουν φεμινιστικές κολεκτίβες που λειτουργούν ως «ομπρέλες» για τις αντισυστημικές φεμινίστριες. Σε αυτές τις κολεκτίβες συγκεντρωνόμαστε με άλλες φεμινίστριες κι οργανώνουμε κοινές πρωτοβουλίες, βάζοντας στο στόχαστρό μας τη βία εναντίον των γυναικών και ζητήματα σεξουαλικών δικαιωμάτων, όπως η έκτρωση.

Ενδιαφερόμαστε, επίσης, πολύ, να μοιραζόμαστε τις εμπειρίες μας με σοσιαλίστριες φεμινίστριες σε άλλες χώρες. Έτσι, αν κι οι δραστηριότητές μας κυρίως εστιάζονται σε τοπικά ζητήματα, συμμετέχουμε σε φεμινιστικές διασκέψεις και συγκεντρώσεις στο εξωτερικό όσο περισσότερο μπορούμε. Και χαιρόμαστε που βλέπουμε ότι υπάρχει ένας αυξανόμενος αριθμός αντισυστημικών φεμινιστικών ομάδων, οι οποίες, όπως η δική μας, στέκονται ιδιαιτέρως κριτικά απέναντι στο συντηρητικό νεοφιλελευθερισμό, την τρέχουσα μορφή του πατριαρχικού καπιταλισμού.

Ως συλλογικότητα και, υποθέτω, ως άτομα συμμετείχατε ενεργά στις διαδηλώσεις και την εξεγέρση που εμπνεύστηκαν από το πάρκο Γκεζί το 2013. Ποιος είναι, κατά τη γνώμη σου, ο ουσιώδης λόγος που «πυροδότησε» αυτές τις διαδηλώσεις και την εξέγερση και πώς αξιολογείς τη συμμετοχή των γυναικών σε αυτές, είτε ήδη έφεραν κάποια πολιτική ταυτότητα ή, ίσως, ενεπλάκησαν πολιτικά για πρώτη φορά;

Υπάρχει πλέον ένας μεγάλος αριθμός βιβλίων, άρθρων, πολιτικών κειμένων κ.λπ. που έχουν γραφτεί για τις διαδηλώσεις, οι οποίες εμπνεύστηκαν από ό,τι συνέβη στο πάρκο Γκεζί. Οι διαδηλώσεις δεν περιορίστηκαν σε αυτό, έλαβαν χώρα σε πολλές πόλεις στην Τουρκία και, παρότι αρχικά αντιτίθεντο στο εγχείρημα της αστικής ανάπλασης της περιοχής της πλατείας Ταξίμ, μετά τη δυσανάλογη αστυνομική βία εναντίον των διαδηλωτών εξελίχτηκαν σε μια πανεθνική εξέγερση κατά της κυβέρνησης του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (σημ.: στο εξής ΑΚΡ, από τα τουρκικά αρχικά).

Υπάρχουν πολλές ομάδες ανθρώπων με διαφορετικούς και συχνά αντιπαρατιθέμενους πολιτικούς προσανατολισμούς που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις. Δεν μπορούμε, λοιπόν, να διατυπώσουμε μια απλουστευτική ερμηνεία όσον αφορά το γιατί το έκαναν. Οι κεμαλιστές κι οι εθνικιστές είχαν πολύ διαφορετικούς λόγους από τους Κούρδους, τα εργατικά συνδικάτα διαφορετική ατζέντα από εκείνη των ακτιβιστών για τα δικαιώματα των LGBT κ.λπ. Μπορούμε, ωστόσο, να αντιληφθούμε ότι υπήρχε ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που ήταν δυσαρεστημένοι με την πολιτική του κυβερνώντος κόμματος. Αυτή η πολιτική περιλαμβάνει την εμπορευματοποίηση του αστικού χώρου, την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και την καταστροφή των δασών, τη συντηρητική κι αυταρχική διαχείριση της δημόσιας σφαίρας που σε πολλές περιπτώσεις παίρνει τη μορφή της επίθεσης στις εκκοσμικευμένες πτυχές της καθημερινής ζωής, την αυξανόμενη εκμετάλλευση της μισθωτής εργασίας, την ανεπαρκή ανακούφιση και τα υπό όρους κοινωνικά επιδόματα να αντικαθιστούν τις καθολικές κοινωνικές παροχές, και παρόμοιες νεοφιλελεύθερες πολιτικές.

Σε ό,τι αφορά τη συμμετοχή των γυναικών, το πρώτο που είναι καλό να έχουμε υπόψη μας είναι πως αυτή δεν είναι ίση με εκείνη των φεμινιστριών. Αυτό χρειάζεται να το συζητήσουμε ξεχωριστά. Οι γυναίκες συμμετείχαν στις διαδηλώσεις από την αρχή γιατί τα διακυβεύματα συνδέονταν άμεσα με τις ζωές τους, όπως κι οι άντρες. Ένα 20% περίπου των γυναικών ήταν οργανωμένες πριν τις διαδηλώσεις σε κάποια πολιτική ομάδα. Ίδια είναι κι η αναλογία για τους άντρες. Δεν υπάρχει, λοιπόν, κάποια έκπληξη στη συμμετοχή των γυναικών στις διαδηλώσεις, αλλά, βεβαίως, η εξαιρετικά σεξιστική και συντηρητική στάση του κυβερνώντος κόμματος στα ζητήματα φύλου, όπως η αποτυχία της κυβέρνησης να εξαλείψει τη βία εναντίον των γυναικών, τα μισογυνικά σχόλια από υψηλόβαθμα μέλη του κόμματος, περιλαμβανομένου και του Ερντογάν, κι η απόπειρα να απαγορευτούν οι εκτρώσεις το 2012 συνέβαλαν στη γυναικεία εμπλοκή στις διαδηλώσεις. Αλλά, το πιο σημαντικό, οι γυναίκες ενδιαφέρονται στην πραγματικότητα περισσότερο να επανοικειοποιούνται τη δημόσια σφαίρα, επειδή ο συρρικνούμενος δημόσιος χώρος μετατρέπεται επίσης σε κυριαρχούμενος από τον άντρα κι οι γυναίκες σίγουρα νιώθουν λιγότερο ασφαλείς στους δρόμους από οποτεδήποτε στο παρελθόν.

Εμείς, ως φεμινίστριες, συμμετείχαμε, επίσης, ενεργά στις διαδηλώσεις τόσο ατομικά, όσο και συλλογικά. Εκτός από το να λαβαίνουμε μέρος στην οργανωτική επιτροπή μέσα στο πάρκο Γκεζί, οργανώσαμε πολλά δρώμενα ως γυναίκες στη διάρκεια των διαδηλώσεων. Αλλά πιο σημαντική υπήρξε η πολιτική μας συνεισφορά, η οποία συνέδεσε τα δημόσια ζητήματα, που πολιτικοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια των διαδηλώσεων, με τα λιγότερο ορατά ιδιωτικά, και πιο συγκεκριμένα με την καταπίεση των γυναικών στην ιδιωτική σφαίρα. Διαδηλώσαμε ενάντια στην αυταρχική, συντηρητική ρύθμιση όλης της κοινωνικής οργάνωσης, όχι μόνο στη δημόσια σφαίρα. Παρείχαμε, έτσι, το σύνδεσμο ανάμεσα στην αντιδημοκρατική διαχείριση του δημόσιου χώρου και την αυξανόμενα συντηρητική ρύθμιση των σχέσεων φύλου τόσο δημόσια, όσι κι ιδιωτικά.

Τι έμεινε από αυτό τον αγώνα;

Πολλά πράγματα! Είναι αφελές να περιμένεις τον άμεσο μετασχηματισμό των ανοργάνωτων μαζών, που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις, σε πειθαρχημένους, στρατευμένους ακτιβιστές της κοινωνικής αντιπολίτευσης. Αλλά «από τα κάτω» υπάρχουν τόσο πολλοί σχηματισμοί, από συνελεύσεις γειτονιάς μέχρι κατειλημμένα σπίτια, κι από οικολογικές πρωτοβουλίες μέχρι ομάδες ενάντιον της εμπορευματοποίησης του αστικού χώρου.

Όσο για τις φεμινίστριες, τώρα ενδιαφερόμαστε περισσότερο να στοχαζόμαστε για τις πολιτικές του φύλου, σε συνδυασμό με τις πολιτικές διαχείρισης του αστικού χώρου. Στη συλλογικότητά μας, για παράδειγμα, φτιάξαμε μια ομάδα συζήτησης σχετικά με τις γυναίκες και τον αστικό χώρο κι οι συζητήσεις που συντελούνται εντός αυτής της ομάδας θα ενημερώσουν τη μελλοντική μας πολιτική. Μεμονωμένα μέλη της συλλογικότητάς μας συμμετέχουν, επίσης, σε πλατφόρμες που φέρνουν κοντά ομάδες διαφορετικών πολιτικών αφετηριών, με στόχο το μετασχηματισμό της παρούσας κατάστασης της πολιτικής για τον αστικό χώρο.

Πώς ερμηνεύεις το γεγονός ότι, παρά την όχι αμελητέα αποχή στην τελευταία εκλογική διαδικασία, ο Ερντογάν φαινομενικά αναδύθηκε ως ο σχεδόν θριαμβευτικός νικητής; Είναι το ποσοστό που συγκέντρωσε το κόμμα του ενδεικτικό της πόλωσης της τουρκικής κοινωνίας;

Η τουρκική κοινωνία έχει σκοπίμως πολωθεί από το ΑΚΡ εδώ και παραπάνω από μια δεκαετία. Τα εκλογικά αποτελέσματα με αυτή την έννοια δεν αποτελούν έκπληξη, απλώς την επιβεβαίωση αυτού που υπάρχει εκεί έξω. Ο Ερντογάν κέρδισε τις εκλογές, επειδή το ΑΚΡ έχει υπάρξει πολύ επιτυχημένο στο να ενσταλάζει το φόβο του «όλα θα καταρρεύσουν, αν δε μας ψηφίσετε» στην κοινή γνώμη. Όχι μόνο ο Ερντογάν, όλος ο βασικός πυρήνας του ΑΚΡ, χρησιμοποιεί τα πιο διεφθαρμένα κι αντιδημοκρατικά μέσα πολιτικής χειραγώγησης, κυρίως μέσω της καταστολής των Μ.Μ.Ε., προκειμένου να παραμείνουν στην εξουσία. Γιατί ξέρουν ότι, αν χάσουν μια εκλογική αναμέτρηση, το παιχνίδι θα τελειώσει. Το κατάλαβαν ήδη στη διάρκεια των διαδηλώσεων με αφορμή το Γκεζί. Έτσι, ο Ερντογάν χρησιμοποίησε όσα μέσα είχε στη διάθεσή του, περιλαμβανομένων κρατικών πόρων κι αυτοκινήτων κι ελικοπτέρων του πρωθυπουργικού γραφείου, για να κερδίσει τις εκλογές. Άλλοι υποψήφιοι απλώς δεν είχαν καμία τύχη. .

κοντος3

Υπό το καθεστώς του ΑΚΡ, «οι πολιτικές του φύλου στην Τουρκία έχουν υποστεί σημαντικές αλλαγές», γράφεις, επίσης, στο ίδιο άρθρο. Θα μπορούσες να μου συνοψίσεις τις αλλαγές αυτές;

Δεν περιορίζεται στο ΑΚΡ ή την Τουρκία. Ο νεοφιλελεύθερος συντηρητισμός είναι η κυρίαρχη ιδεολογία του καιρού μας. Μπορούμε να τον ορίσουμε, χοντρικά, ως την προέκταση των αξιών της αγοράς στις σφαίρες της κοινωνίας, του πολιτισμού και της πολιτικής, και την αλλαγή της λειτουργίας του κράτους από πάροχο υπηρεσιών κοινωνικής πρόνοιας, σε ένα ηθικιστικό, συχνά εθνικιστικό και θρησκευόμενο, ρυθμιστή της καθημερινής ζωής. Η συνέπεια του γεγονότος αυτού για τις γυναίκες είναι ό,τι αποκαλούμε «η παγίδευση της γυναίκας ανάμεσα στην πληρωμένη και την απλήρωτη εργασία»: το βάθεμα του σεξουαλικού διαχωρισμού της εργασίας κι η αγιοποίηση της γονιμότητας και της μητρότητας. Όπως πολλά παραδείγματα στον κόσμο δείχνουν, οι πολιτικές του φύλου βρίσκονται στον πυρήνα του συντηρητικού νεοφιλελεύθερου εγχειρήματος.

Στην Τουρκία, η χαρακτηριστική φράση αυτού του εγχειρήματος είναι η «ενδυνάμωση της οικογένειας». Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι οι γυναίκες είναι εκείνες που κυρίως προσφέρουν στις οικιακές δουλειές και στον τομέα της φροντίδας. Η συνέπεια της αυξανόμενης απλήρωτης γυναικείας εργασίας είναι πως οι γυναίκες έχουν λιγότερη πρόσβαση στη μισθωτή απασχόληση, που της σπρώχνει σε χαμηλά αμειβόμενες, ευέλικτες κι ανασφαλείς δουλειές. Αυτό, με τη σειρά του, καθιστά τις γυναίκες εξαρτώμενες από τις οικογένειές τους, δηλαδή από τους άντρες. Με αυτό τον τρόπο, το ΑΚΡ διασφαλίζει την περαιτέρω εκμετάλλευση της γυναικείας εργασίας στις μισθωτές απασχολήσεις και την αναπαραγωγή του εργατικού δυναμικού, εξασφαλίζοντας την πατριαρχική οργάνωση των σχέσεων φύλου. Η θρησκεία, βεβαίως, χρησιμοποιείται ως «νόμιμο πλαίσιο» αυτής της διπλής εκμετάλλευσης, των γυναικείων σωμάτων και της εργασίας τους.

κοντος4

Θα ήθελα το σχόλιό σου για την απόπειρα βιασμού και το φόνο της 19χρονης φοιτήτριας Özgecan Aslan στις 11 Φεβρουαρίου από τον οδηγό ενός minibus και δύο συνεργούς του.

Ο φόνος της Özgecan Aslan προκάλεσε οργή στην τουρκική κοινωνία, γιατί, σε αντίθεση με άλλες περιπτώσεις, κατά τις οποίες γυναίκες σκοτώθηκαν από τους άντρες τους, συντρόφους ή συγγενείς στην οικογένειά τους, εκείνη σκοτώθηκε αντιστεκόμενη στο βιασμό από ένα τυχαίο πρόσωπο, μέρα μεσημέρι, ενώ χρησιμοποιούσε δημόσιο μέσο μεταφοράς. Το γεγονός αυτό άνοιξε τη συζήτηση για την επιστροφή της θανατικής ποινής και την εφαρμογή του χειρουργικού ευνουχισμού. Αυτές οι «λύσεις» προτείνονται κυρίως από άντρες κι αντανακλούν την κυρίαρχη κουλτούρα βίας στην Τουρκία. Ενώ γνωρίζουμε ότι η ανδρική επιθετικότητα, γενικότερα, κι η σεξουαλική βία, ειδικότερα, δεν είναι μεμονωμένες διαταραχές της συμπεριφοράς, αλλά κοινωνικά και πολιτικά προβλήματα.

Πώς να προσεγγίσουμε αυτό το κοινωνικο-πολιτικό πρόβλημα; Οι κυβερνήσεις του ΑΚΡ έχουν εκδώσει διατάγματα κι υπογράψει διεθνείς συμφωνίες, προκειμένου να εξαλείψουν τη βία εναντίον των γυναικών. Μια πρόσφατη έρευνα που διεξήχθη από το κράτος έδειξε, ωστόσο, ότι το ποσοστό βίας κατά των γυναικών δεν έχει μειωθεί. Παρόλα τα μέτρα που έχει λάβει η κυβέρνηση, παραμένει στο 40%. Αυτό, σύμφωνα με το ΑΚΡ, συμβαίνει γιατί η βασική αιτία του προβλήματος είναι η αλλαγή στους φυλετικούς ρόλους κι η διάλυση της υφιστάμενης οικογενειακής δομής. Πιστεύουν πως οι γυναίκες βιώνουν περισσότερη βία, γιατί ξεπερνούν τα πατριαρχικά όρια. Επομένως, η λύση τους είναι να υποβάλλουν τις γυναίκες στις καταπιεστικές οικογενειακές σχέσεις, τις οποίες προωθούν ως «παραδοσιακές».

Οι δηλώσεις του Ερντογάν, όπως «δεν πιστεύω στην ισότητα των φύλων» ή ότι «ο γυναικείος “firtrat” (ο σκοπός της δημιουργίας) είναι διαφορετικός από του άντρα», απλώς διαιωνίζουν τη δευτερεύουσα θέση της γυναίκας στην κοινωνία κι επομένως νομιμοποιούν τη βία εναντίον των γυναικών. Όταν οι πατριαρχικές φυλετικές νόρμες προωθούνται από την κεφαλή του κράτους, όσες γυναίκες δεν υπακούν σε αυτές τις νόρμες αυτομάτως καθίστανται στόχος της ανδρικής επιθετικότητας. Μετά το φόνο της Özgecan, ο Ερντογάν είπε πως όλες οι γυναίκες έχουν παραδοθεί από τον Θεό στους άντρες κι ότι ο Μωάμεθ έχει συμβουλέψει ενάντια στη βία κατά των γυναικών. Όταν φεμινίστριες διαμαρτυρήθηκαν για τα λόγια του Ερντογάν, επειδή αντανακλούσαν την ανδροκρατούμενη κουλτούρα που κρύβεται πίσω από τη βία εναντίον τους, ο Ερντογάν καταδίκασε τις φεμινίστριες λέγοντας «ούτε καν ανήκετε στη θρησκεία μας, στον πολιτισμό μας!».

Στην πραγματικότητα, το μεγαλύτερο εμπόδιο στην αποτροπή της βίας εναντίον των γυναικών είναι αυτό που θα μπορούσαμε να αποκαλέσουμε «συστηματική ατιμωρησία». Αν και, σύμφωνα με το νόμο, η τιμωρία εγκλημάτων σεξουαλικής βίας είναι πολύ αυστηρή, στην πράξη οι ποινές συχνά μειώνονται από υποτιθέμενες απαλλακτικές περιστάσεις, όπως η «καλή διαγωγή» ή η «άδικη πρόκληση». Σε πλημμεληματικές περιπτώσεις σεξουαλικών εγκλημάτων, οι ποινές σε κάθειρξη συνήθως αναβάλλονται ή μετατρέονται σε πρόστιμα. Όλο το σύστημα, από την αστυνομία και την υπηρεσία σήμανσης, μέχρι τον εισαγγελέα και την έδρα προστατεύουν τον δράστη ρωτώντας πρώτα τι έκανε η γυναίκα τι φορούσε, γιατί ήταν έξω τη νύχτα κ.λπ., για να «αξίζει» το σεξουαλικό αδίκημα. Το νομικό σύστημα ρωτά τις γυναίκες να αποδείξουν την «αθωότητά» τους, πριν τιμωρήσει τον φορέα της βίας.

Εμείς ως φεμινίστριες πρώτα από όλα θέλουμε την κατάλληλη εφαρμογή του νόμου. Αλλάαυτόδεναρκεί. Μετά το φόνο της Özgecanχιλιάδες γυναίκες, φεμινίστριες κι όχι, βγήκαν στο δρόμο, για να αποκηρύξουν όχι μόνο τη σεξουαλική βία και τους φόνους γυναικών, αλλά και για να ζητήσουν να σταματήσουν αμέσως όλες οι επιθέσεις εναντίον της ελευθερίας της γυναίκας. Όλες οι γυναίκες στην Τουρκία νιώθουν την απειλή της παρενόχλησης, του βιασμού, του θανάτου κι όλων των ειδών της βίας, όταν βρίσκονται στους δρόμους. Αλλά ξέρουμε επίσης ότι η βία εναντίον των γυναικών δεν είναι ένα απομονωμένο ζήτημα. Συνδέεται στενά με την πολιτική του ΑΚΡ που κάνουν δύσκολο στις γυναίκες να χωρίσουν, μπλοκάρει την πρόσβασή τους στην έκτρωση κι αρνείται να προσφέρει ασφαλή καταφύγια σε κακοποιημένες γυναίκες. Συνδέεται, επίσης, με την πολιτική διαχείρισης του αστικού χώρου από το ΑΚΡ, το οποίο εμπορευματοποιεί το δημόσιο χώρο σε τέτοιο βαθμό, ώστε οι δρόμοι να έχουν καταστεί εξαιρετικά ανασφαλείς. Η κυβέρνηση, όμως, δεν αναλαμβάνει την ευθύνη για αυτό. Οι γυναίκες δε θέλουν να είναι τα εμπορικά κέντρα οι μόνοι ασφαλείς χώροι εκτός σπιτιού! Και σίγουρα δε θέλουν να ακούν σχόλια από τους κυβερνητικούς αντιπροσώπους σχετικά με το πώς πρέπει να φέρονται, να παντρεύονται, να γεννάνε, να ντύνονται, να μιλούν, να γελάνε και να ζουν τις ζωές τους. Γιατί τώρα γνωρίζουν πολύ καλά πως ο λόγος πίσω από τη βία εναντίον των γυναικών είναι η ίδια η νοοτροπία εκείνων των αντρών που θέλουν να ρυθμίσουν τις ζωές των γυναικών και να ελέγξουν τα σώματά τους.

Μια τελευταία ερώτηση. Δεδομένου ότι η Σοσιαλιστική Φεμινιστική Κολεκτίβα προσεγγίζει το φεμινισμό στα πλαίσια του αντικαπιταλιστικού αγώνα, πόσο καρποφόρος μπορεί να είναι ένας τέτοιος αγώνας και υπό ποιες συνθήκες;

Ο καπιταλισμός, ιστορικά και παροντικά, λειτουργεί συνεργαζόμενος με την πατριαρχία. Συνεπώς, κάθε αγώνας για τη γυναικεία απελευθέρωση πρέπει να στοχεύει εξίσου την πατριαρχία και τον καπιταλισμό. Ένας ολικός μετασχηματισμός των πατριαρχικών σχέσεων φίλου, δηλαδή η κατάργηση του ανταγωνισμού πληρωμένης-απλήρωτης εργασίας, ο μη καθορισμός της γυναικείας σεξουαλικότητας από τις γυναικείες αναπαραγωγικές λειτουργίες, η κοινοτική φροντίδα των παιδιών και των γερόντων/ γεροντισσών κ.λπ. είναι πιθανά μόνο σε μια σοσιαλιστική κοινωνία, όπου υπάρχει συλλογική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, διανομή των πόρων βάσει των αναγκών, κι ίση συμμετοχή των κοινωνικών ομάδων στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων.

Αυτό δε σημαίνει ότι αφήνουμε στην άκρη τα αιτήματα που προκύπτουν από τις ανάγκες του σήμερα. Αντίθετα, σημαίνει πως διατηρούμε ένα πολιτικό όραμα, που δε στοχεύει μονάχα «να σώσει τη μέρα», αλλά συνεχίζει τον απελευθερωτικό μας αγώνα με ορίζοντα τη μελλοντική, μη πατριαρχική κοινωνία, όπου θέλουμε να ζήσουμε.

Ευτυχώς, υπάρχουν όλο και περισσότερες γυναίκες που αντιλαμβάνονται ότι ο φεμινισμός δεν μπορεί να υλοποιηθεί πλήρως σε μια καπιταλιστική κοινωνία, κάτι που δείχνει πως η πολιτική μας ήδη αποδίδει καρπούς. Βέβαια πρόκειται για ένα μακρύ δρόμο, και συχνά δεχόμαστε τις προκλήσεις από την αντίσταση των αντρών στις φεμινιστικές πολιτικές, συμπεριλαμβανομένων και των αντρών σοσιαλιστών. Αλλά ήδη δουλεύουμε πάνω στη δημιουργία των συνθηκών για μια σοσιαλιστική φεμινιστική επανάσταση. Σε αυτή βασίζεται ολόκληρη η πολιτική μας!

Το site της Σοσιαλιστικής Φεμινιστικής Κολεκτίβας εδώ

Πηγή: hitandrun

κοντος5

Διαβάστε ακόμα

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

Η φεμινιστική αντίδραση μετά τη δολοφονία της Özgecan

Το σώμα πολιτικοποιείται: Η γυναικεία «διακριτότητα» στο πάρκο Gezi

Εζρά Ερτζάν Μπιλγκίτς: “η επανάσταση δε θα μεταδοθεί τηλεοπτικά, θα τουιταριστεί”

 

Share

Κοινωνία που αμφισβητεί τον βιασμό είναι συνένοχη για τον επόμενο

ξανθη

 

Την Κυριακή 1 Μαρτίου του 2015 καταγγέλθηκε στην Ξάνθη ένας ακόμη βιασμός. Μια φοιτήτρια βιάστηκε από δυο γνωστούς της άνδρες, Ξανθιώτες.

Για πολλούς θεωρήθηκε ότι δεν ήταν βιασμός. Για όλους αυτούς, βιασμός θεωρείται η βίαιη φαλλική διείσδυση του άνδρα στο σώμα της γυναίκας με έκδηλα τα σημάδια της σωματικής κακοποίησης. Αυτή η αντίληψη είναι πολύ περιορισμένη και επικεντρώνεται σε μια μόνο στιγμή του βιασμού. Για εμάς ο βιασμός είναι η σεξουαλικοποιημένη βία-μια βία που ασκείται από το κυρίαρχο αρσενικό που χρησιμοποιεί εξουσιαστικά κάθε έκφραση της σεξουαλικότητας για να επιτύχει την επιβολή του. Το σεξιστικό βλέμμα, το παρεμβατικό άγγιγμα, το φαλλοκρατικό σχόλιο, το ενοχλητικό σφύριγμα στο δρόμο, τα απειλητικά βήματα που ακολουθούν μέσα στη νύχτα, είναι και αυτά στιγμές του βιασμού. Το «ΟΧΙ» των γυναικών που δεν ακούγεται και διαστρεβλώνεται, αποτελεί άλλη μια στιγμή του βιασμού.

Για πολλούς ο βιαστής θεωρείται ένα άρρωστο τέρας, ένας ψυχικά διαταραγμένος, μια υποτιμημένη κοινωνική φιγούρα, το ξένο σώμα της κάθε κοινωνίας, κάτι που δεν μπορεί να ενταχθεί στα όρια της κανονικότητας. Όμως, οι 4500 βιασμοί γυναικών το χρόνο στην Ελλάδα, αποδεικνύουν ότι οι βιαστές είναι άνδρες που απαντώνται σε κάθε κοινωνική τάξη, σε κάθε θρησκεία, σε κάθε εθνικότητα, μορφωτικό επίπεδο και ηλικία. Για πολλούς θεωρείται ότι ένας βιασμός συντελείται από κάποιον άγνωστο, στο δημόσιο χώρο, συνήθως τη νύχτα. Στην πραγματικότητα όμως, πολλά περιστατικά βιασμών συντελούνται από οικεία πρόσωπα: σύζυγο, πατέρα, συγγενή, φίλο ή γνωστό.

Η πατριαρχική δομή της κοινωνίας εδραιώνει την ανδρική εξουσία, προλειαίνει το έδαφος για κάθε μια από τις στιγμές του βιασμού και παρέχει το άλλοθι στο βιαστή επινοώντας τη γυναικεία συνυπευθυνότητα. Έτσι, οι γυναίκες κατηγορούνται για προκλητικό ντύσιμο, για απερίσκεπτη συμπεριφορά, για αδηφάγα σεξουαλικότητα. Παράλληλα, τα έμφυλα στερεότυπα, η βιομηχανία του θεάματος, η εμπορευματοποίηση, τροφοδοτούν την αντικειμενοποίηση των σωμάτων και τη νοοτροπία ότι τα γυναικεία σώματα θα πρέπει να είναι πάντοτε διαθέσιμα «προς κατανάλωση» στις ορέξεις του κυρίαρχου αρσενικού.

Μόνο όταν ο βιασμός καταλήγει σε δολοφονία, η γυναίκα παύει να ευθύνεται για αυτόν. Η κοινωνία με όρους μηντιακού θεάματος, υποκριτικών δακρύων, ακραίων μορφών αυτοδικίας και μαινόμενης οργής για τον βιαστή, μεταθέτει την ευθύνη «στον άλλον», απαλλάσσοντας τον εαυτό της από το σεξισμό που εκτρέφει. Μόνο όταν ο βιασμός καταλήγει σε δολοφονία, η κοινωνία αγιοποιεί και θρηνεί τη γυναίκα, «εξαγνίζοντας» έτσι τη συνείδηση της. Η ίδια διαδικασία «εξαγνισμού» της κοινωνίας, υπήρξε και στον βιασμό-δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου, εδώ στην Ξάνθη, το 2012. Μια διαδικασία που από τη φύση της αδυνατεί να επεξεργαστεί τη συνθήκη του βιασμού,  και δεν αφήνει παρακαταθήκη καταδίκης του και αλληλεγγύης για τις γυναίκες που τολμούν να μιλήσουν για αυτόν.

Οργανωνόμαστε συλλογικά και δεν αφήνουμε κανένα άτομο μόνο απέναντι στη σεξιστική βία. Στεκόμαστε αλληλέγγυες/οι σε όσα άτομα κάνουν ορατή την έμφυλη βία και αγωνιζόμαστε εναντίον του σεξισμού και της πατριαρχίας.

Όταν σωπαίνουμε ή αμφισβητούμε έναν βιασμό είμαστε συνένοχοι για την κάθε γυναίκα που βιάζεται.

Συνέλευση ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού και στην έμφυλη βία

Ξάνθη, 21/3/2015

 

 

Share

Ένα σύντομο οδοιπορικό κατά τη διάρκεια της έναρξης του φεμινιστικού καραβανιού της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών στο Κουρδιστάν

5καραβανι3

της Βούλας Τάκη*

Με κεντρικό μας σύνθημα «Από το Κομπάνι ως τη Λισαβόνα όλες οι γυναίκες στο δρόμο του αγώνα», έξι γυναίκες από το «Χώρο Αλληλεγγύης Γυναικών – Πρωτοβουλία Γυναικών Ενάντια στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας» ξεκινήσαμε το ταξίδι μας για να συμμετέχουμε στην έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού (4η διεθνής δράση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών) στην πόλη Nusaybin, μια πόλη στο τουρκικό Κουρδιστάν στα σύνορα με την αυτόνομη περιοχή της Rojava απέναντι από το καντόνι Jazira. Στην περιοχή της Rojava υπάρχουν τρία καντόνια: το Jazira, το Kobani και το Afrin. Η έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού από αυτήν την περιοχή ήθελε να σηματοδοτήσει την αλληλεγγύη των γυναικών τιμώντας ταυτόχρονα τον ηρωικό αγώνα των Κουρδισών μαχητριών ενάντια στις βίαιες και βάρβαρες επιθέσεις των τζιχαντιστών (ISIS).

Γεμάτες με τις εικόνες και τα ακούσματα όλο το προηγούμενο διάστημα τόσο για αυτόν το μεγάλο αγώνα των Κουρδισσών μαχητριών όσο και για τη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας από «τα κάτω», φτάσαμε στις 4 Μάρτη – δύο μέρες πιο νωρίς – στην πόλη Mardin. Κάποιες γυναίκες από μας – ανάμεσά μας και δύο γυναίκες δημοσιογράφοι – θέλαμε να δούμε, να ζήσουμε και να μοιραστούμε από κοντά όλες αυτές τις εμπειρίες των Κουρδισών γυναικών.

This slideshow requires JavaScript.

Έτσι, την πρώτη μέρα, αφού συμμετείχαμε με τις συντρόφισσες από το Μardin στην προπαγάνδιση την έναρξης του φεμινιστικού καραβανιού, οργανώσαμε με τη βοήθειά τους την επίσκεψή μας σε καταυλισμούς προσφύγων στο Diyarbakir (πρωτεύουσα του τουρκικού Κουρδιστάν).

Πρώτα επισκεφτήκαμε τον καταυλισμό όπου ζουν πάνω από 3.000 πρόσφυγες, οι Γεζίντι – εθνοθρησκευτική ομάδα κουρδικών φυλών – που ζούσαν στο βόρειο Ιράκ, οι οποίοι έπεσαν θύματα της ακραίας βιαιότητας των τζιχαντιστών (δολοφονίες, βασανιστήρια, απαγωγές, βιασμοί, σεξουαλική δουλεία) όταν αυτοί κατέλαβαν τεράστια τμήματα του βορείου Ιράκ. Στον καταυλισμό είχαμε μία αναλυτική συζήτηση για την ζωή τους πριν την επίθεση, για τη γενοκτονία που υπέστησαν, για τα σχέδια τους – αν μπορεί κανείς να μιλήσει για «σχέδια» – όσον αφορά το μέλλον τους. Θορυβημένες με τις φράσεις τους «Δεν θέλουμε να γυρίσουμε πίσω. Δεν έχει μείνει πια τίποτα εκεί…» τους ζητήσαμε να το αιτιολογήσουν. Η απάντηση ήταν ότι «…θέλουμε να πάμε στη Δύση να πούμε σ’ όλον τον κόσμο αυτό που συνέβη στα μέρη μας, να τους ενημερώσουμε για μας…». Στη συνέχεια, περπατήσαμε μέσα στον καταυλισμό περικυκλωμένες από παιδιά που ήταν χαρούμενα γιατί είχαν επισκέψεις, μπήκαμε σε κάποια αντίσκηνα και μιλήσαμε με κάποιες γυναίκες για τη ζωή τους πριν τις επιθέσεις του ISIS, τη γενοκτονία που διαπράχθηκε και τις δύσκολες συνθήκες της ζωής τους στο παρόν. Ξεριζωμένες από τον τόπο τους ωστόσο με πρόσωπα σφιγμένα αλλά και αποφασισμένα να συνεχίσουν το αβέβαιο αυτό ταξίδι τους στο μέλλον.

This slideshow requires JavaScript.

Νωρίς το απόγευμα φτάσαμε στο Ντιγιάρμπακιρ και με τη συνοδεία τριών νεαρών Κουρδισών που μιλούσαν αγγλικά, πήγαμε σ’ ένα μεγάλο αθλητικό κέντρο όπου φιλοξενούνταν Κούρδισες από το Kobani. Βγήκαν πολλές γυναίκες με τα μωρά στην αγκαλιά για να μας υποδεχτούν και να μιλήσουν μαζί μας. Οι γυναίκες πρόσφυγες μας εξιστόρησαν τις δικές τους βιωματικές εμπειρίες από τις βάρβαρες επιθέσεις του ISIS στις περιοχές τους. Κεντρική θέση σε όλες τις αφηγήσεις τους ο περήφανος αγώνας που δίνουν συντρόφισσές τους στην πρώτη γραμμή των συγκρούσεων. Εμπειρίες συγκλονιστικές από χείλη σφιγμένα από τον πόνο αλλά και το πείσμα για συνέχιση της μάχης μέχρι τη νίκη. Οι συγκλονιστικές αφηγήσεις είχαν όλες ένα κοινό παρανομαστή: την έκκληση για αγωνιστική αλληλεγγύη στη μάχη ενάντια στη βαρβαρότητα και το σκοταδισμό. Γεμάτες από συγκίνηση και με δάκρυα στα δικά μας μάτια – για τις κοινές μνήμες που μας ξύπνησαν με τις αφηγήσεις τους – τις αγκαλιάσαμε και τις χαιρετίσαμε…

This slideshow requires JavaScript.

6 Μάρτη. Στην πόλη Nusaybin – στα σύνορα με την περιοχή της Rojava απέναντι από το καντόνι Jagira. Η έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού. Η υποδοχή συγκλονιστική!!! Πλήθος κόσμου, γυναίκες όλων των ηλικιών, οι πιο μεγάλες με τοπικές ενδυμασίες, νέες κοπέλες ντυμένες στρατιωτικά, μουσικές, χοροί, συνθήματα στην αυλή ενός επιβλητικού κτιρίου όπου παντού υπάρχουν οι φωτογραφίες των Κουρδισών μαχητριών που πέσανε στις μάχες!!! Νέες κοπέλες οι πιο πολλές, όμορφες, μας χαμογελάνε, μας κοιτάνε από παντού μ’ ένα περήφανο βλέμμα…

This slideshow requires JavaScript.

Στο φόρουμ με τις συζητήσεις που έχει προγραμματιστεί, κύριο θέμα είναι όλο αυτό που επιχειρείται στην περιοχή της Rojava. Το θέμα: «Δημοκρατική Συνομοσπονδία και η Επανάσταση στη Rojava κάτω από την ηγεσία των γυναικών» (“Democratic Confederalism and Rojava Revolution under the leadership of women”). Η αίθουσα κατάμεστη από Κούρδισες που έχουν έρθει και από τα τρία καντόνια της Rojava, από ντόπιες Κούρδισες, από τις γυναίκες που συμμετέχουμε στο φεμινιστικό καραβάνι.

Οι δύο Κούρδισες ομιλήτριες, χαιρετίζουν αρχικά την Παγκόσμια Πορεία Γυναικών που στηρίζει τον αγώνα τους με την έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού στον τόπο τους. Στη συνέχεια, η αναφορά τους στην επανάσταση που επιχειρείται στη Rojava  μέσα από τον αγώνα και την προσπάθειά τους να δημιουργήσουν μια άλλη κοινωνία!!! ‘Oπως αναφέρει σε κάποια σημεία της ομιλίας της η Γιλντάν (YPJ) «Προσπαθούμε, μέσα από την αυτοοργάνωση, από τη βάση προς την κορυφή, να  δώσουμε χώρο σε όλους, να δημιουργήσουμε μια κοινωνία με πολλές φωνές!!! Χτίζουμε την αυτονομία!!! Δημιουργούμε κοινωνικά κέντρα όπου όλες οι γυναίκες, οι μειονότητες έχουν την ευκαιρία να αυτοοργανωθούν!! Παλεύουμε για την απελευθέρωση όλων των γυναικών κόντρα στις παραδόσεις και στα έθιμα που περιορίζουν τις γυναίκες!! Οι γυναίκες που συμμετέχουν στις στρατιωτικές οργανώσεις (YPJ) επιδρούν στις αλλαγές που επιχειρούνται στην κοινωνία. Οι γυναίκες που εκπαιδεύονται στα όπλα και οι γυναίκες μαχήτριες προστατεύουν τον εαυτό τους και τα σπίτια τους, μάχονται ενάντια στη βία αλλά μάχονται για να κερδηθεί και η «μάχη» γι αυτήν την άλλη κοινωνία που χτίζεται, όπου με ισοτιμία οι γυναίκες συμμετέχουν σε θέσεις εξουσίας και στη λήψη των αποφάσεων. Αυτή η νέα οργάνωση της κοινωνίας δεν είναι πολιτική αλλά αυτοοργάνωση με πολιτικό περιεχόμενο. Σ’ αυτήν, όλες μαζί, Κούρδισσες, Αράβισσες, Ασσύριες, οργανώνουμε τις ζωές μας και συμμετέχουμε στο δημόσιο χώρο κι αυτό είναι ένα παράδειγμα και για τον υπόλοιπο κόσμο!! Υπάρχουν «Σπίτια γυναικών» όπου οι γυναίκες συμμετέχουν και μπορούν να βάλουν όλα τα θέματα που τις αφορούν – π.χ. τη βία κατά των γυναικών – όπως το ίδιο μπορούν να κάνουν και σ’ όλη την κοινότητα!!! Υπάρχουν προγράμματα μόρφωσης και επιμόρφωσης σε Ακαδημίες που αφορούν τη διπλωματία – που μέχρι τώρα κατέχονταν από τους άνδρες κι αυτό τώρα αλλάζει με τη συμμετοχή των γυναικών και σ’ αυτόν τον τομέα – τη νομοθεσία, τις γυναικείες σπουδές, τις πολιτισμικές, την ιστορία και τον αγώνα των γυναικών κ.ά. Αγωνιζόμαστε να αλλάξουμε την παλιά νοοτροπία!!!..» Και συνεχίζει η Μεϊζέ: «Η επανάσταση στη Rojava, είναι η πρώτη διαδικασία κοινωνικοποίησης που δημιουργεί μια κοινωνία, μια δημοκρατική συνομοσπονδία, μια κοινωνία πολυπολιτισμική, δημοκρατική, που επιτρέπει να υπάρχουν όλες οι εθνότητες μαζί, που δίνει τη δυνατότητα στις γυναίκες να μάχονται ενάντια στην πατριαρχία, στις γυναίκες που δίνουν το «χρώμα τους» σ’ αυτήν την κοινωνία που χτίζεται!! Η επανάσταση στη Rojava μάχεται τις παλιές νοοτροπίες και γεννά το καινούριο!!!»

This slideshow requires JavaScript.

Οι άλλες συζητήσεις που οργανώθηκαν στο ίδιο φόρουμ είχανθέματα: «Ecology and Exploitation of Nature» και «Discussions on Gyneology» και «Women’s Labour and All Forms of Violence Against Women». Την επόμενη μέρα, στις 7/3 έγινε μία μαζική και μαχητική πορεία – όπου πήραν μέρος πάνω από 5.000 γυναίκες – κατά μήκος των συνόρων με ταυτόχρονη πορεία των γυναικών από την απέναντι πλευρά στον καντόνι Jazira που κατέληξαν σε δύο μεγάλες συγκεντρώσεις!!! Τα συνθήματα και τα τραγούδια των γυναικών σπάσανε τα σύνορα!!!!

This slideshow requires JavaScript.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας μια ομάδα πέντε γυναικών από το Χώρο μας, ξεκινήσαμε με ένα μίνι-μπας το ταξίδι για το Σουρούτς που βρίσκεται στα σύνορα, σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων από το Kobani.  Ήταν ένα μεγάλο ταξίδι και φτάσαμε στον καταυλισμό των προσφύγων από το Kobani αργά το βράδυ. Αποφασίσαμε να μείνουμε και την άλλη μέρα και μας φιλοξένησε το βράδυ ένα νεαρό ζευγάρι Κούρδων στο σπίτι τους. Πρέπει να αναφέρω ότι η φιλοξενία των ανθρώπων όλες αυτές τις μέρες ήταν απλόχερη και πολύ θερμή!!  Έτσι, ξημερώνοντας 8 του Μάρτη ήμασταν στον καταυλισμό «μιλώντας» με τις γυναίκες και τα παιδιά από το Κομπάνι!! 8 Μάρτη, παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, με τις γυναίκες από το Κομπάνι!! Το Κομπάνι που ο ηρωικός αγώνας του ταυτίστηκε με τις γυναίκες!!! Στο Κομπάνι που αυτή την στιγμή γίνεται μια μεγάλη προσπάθεια όχι μόνο να χτιστεί ξανά αλλά που σ’ ολόκληρη την περιοχή της Rojava «χτίζεται» με την ίδια επιμονή και πείσμα – όπως κι ο αγώνας τους – από τα κάτω μια άλλη κοινωνία!! Οι γυναίκες είναι στο κέντρο αυτής της προσπάθειας. Παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, ανοίγονται όλα τα θέματα που τις αφορούν (ισοτιμία, ισότιμη συμμετοχή στην πολιτική, εργασία, γνώση κι ενημέρωση για την ιστορία και τον αγώνα των γυναικών, μητρότητα, έκτρωση, κ.ά). Ακόμη και στον καταυλισμό των προσφύγων από το Κομπάνι υπάρχει σε σκηνή ένα “Σπίτι Γυναικών” όπου συμμετέχουν γυναίκες σε επιμορφωτικά σεμινάρια για όλα τα παραπάνω θέματα. Ένα πολιτικό και κοινωνικό εγχείρημα βρίσκεται σε εξέλιξη!!!!

This slideshow requires JavaScript.

Φορτισμένες συναισθηματικά και με πολύ μεγάλη συγκίνηση γι αυτές τις γυναίκες που δίνουν πραγματικές αλλά και συμβολικές μάχες καθημερινά, που χωρίς να ξέρουμε η μία τη γλώσσα της άλλης καταφέραμε με τα μάτια, με τις κινήσεις και κυρίως με την καρδιά να επικοινωνήσουμε, τις αγκαλιάσαμε, τις χαιρετήσαμε, ανταλλάξαμε τα μαντήλια μας και ξεκινήσαμε να φύγουμε αφήνοντας εκεί την ψυχή μας.

Φτάνοντας στη συνοριακή γραμμή και βλέποντας απέναντί μας το Κομπάνι, ενημερωθήκαμε ότι δεν μπορούσαμε να μπούμε μέσα και η δικαιολογία των τουρκικών αρχών ήταν η γραφειοκρατία που απαιτείται… Ωστόσο προχωρήσαμε και πλησιάσαμε όσο πιο κοντά γινόταν, θέλοντας να στείλουμε ένα μήνυμα:«Είμαστε εδώ!!! Μαζί σας!! Κουράγιο!!! Καλόν αγώνα μέχρι την τελική νίκη!!!». Κι έπειτα ακούστηκαν δύο δυνατές εκρήξεις και η μία – η πιο δυνατή – συνοδεύονταν και από καπνό. Οι άνθρωποι που μας συνόδευαν μας ενημέρωσαν ότι ήταν βλήματα που σκάγανε και ότι υπήρχαν τέτοια όπως και νάρκες σ’ όλη την περιοχή που άφησαν φεύγοντας οι τζιχαντιστές. Επισκεφτήκαμε τον μικρό οικισμό και το μουσείο με τις φωτογραφίες των νεκρών αγωνιστών και αγωνιστριών που πέσανε πολεμώντας…

This slideshow requires JavaScript.

Παίρνοντας το δρόμο της επιστροφής και φτάνοντας στο Σουρούτς, βρεθήκαμε μπροστά σε μια μεγάλη μαχητική διαδήλωση. Κόσμος πολύς στο δρόμο, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, κρατώντας σημαίες, φωνάζουν δυνατά συνθήματα, με χέρια υψωμένα, με πρόσωπα αποφασισμένα!!! Ακούγονται πυροβολισμοί στον αέρα. Το μίνι-μπας σταματάει, είμαστε ανάμεσα στο πλήθος… Μαθαίνουμε ότι άνδρες του PKK και του YPG φέρνουν δύο νεκρούς μαχητές από το Κομπάνι και ο κόσμος τους συνοδεύει μέχρι τα σπίτια τους μ’ αυτήν τη μαχητική διαδήλωση με τα υψωμένα χέρια με το σήμα της νίκης!!

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΡΗΝΟΣ ΣΤΟ ΚΟΜΠΑΝΙ!! ΜΟΝΟ ΠΕΙΣΜΑ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ!!

This slideshow requires JavaScript.

Φτάσαμε αργά το βράδυ στο Ντιγιάρμπακιρ όπου είχε ολοκληρωθεί μια μεγάλη μαχητική και μαζική πορεία!! 8 Μάρτη 2015: το φεμινιστικό καραβάνι – η 4η διεθνής δράση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών ξεκινούσε το μεγάλο ταξίδι του!!!

This slideshow requires JavaScript.

*«Χώρος Αλληλεγγύης Γυναικών – Πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στο χρέος και στα μέτρα λιτότητας»

 

Διαβάστε ακόμα

Ακολουθώντας το καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών

 

 

Share

Εμπόριο λευκής σαρκός και… «Λευκός Άρτος»

human-trafficking1

του Μάνου Τσαλδάρη και της Άντα Ψαρρά

Το ξέπλυμα του βρόμικου χρήματος των ανθρώπων που κρατούσαν αλυσοδεμένες γυναίκες και τις εξανάγκαζαν σε πορνεία γινόταν μέσα από αλυσίδα… φούρνων!

Σε ποια χώρα εξαρθρώνεται από την αστυνομία ένα μεγάλο εγκληματικό δίκτυο, που συστηματικά εμπορεύεται, κακοποιεί και εκμεταλλεύεται γυναίκες-θύματα τράφικινγκ, έχει στην ιδιοκτησία του μεγάλα «μαγαζιά», βλέπε στριπτιζάδικα, με ημερήσιες εισπράξεις πάνω από 20.000 ευρώ, προμηθεύει με αλλοδαπές ολόκληρη την Ελλάδα, διαθέτει offshore στην Κύπρο, ξεπλένει μαύρο χρήμα, ενώ τα μέλη του διατηρούν ταυτόχρονα δύο μεγάλες αλυσίδες φούρνων με υποκαταστήματα παντού;

Σε ποια ευρωπαϊκή χώρα ο δικός της επίτροπος και τοποτηρητής της Ε.Ε., Δημήτρης Αβραμόπουλος, ακριβώς στα θέματα αυτά αγνοεί ότι η μεγαλύτερη διεθνής συμμορία τράφικινγκ με Ελληνες εγκεφάλους, που εξαρθρώθηκε με τη συνδρομή και της Eλληνικής Aστυνομίας, εξακολουθεί ανενόχλητη να έχει πλούσια επιχειρηματική δράση, πριν ακόμα δικαστεί, και ενώ το παραπεμπτικό βούλευμα περιλαμβάνει τον μισό Ποινικό Κώδικα; Η απάντηση είναι σαφής: Στην Ελλάδα! Το επιχειρηματικό… δαιμόνιο του Ελληνα έχει τελικά μεγάλη αποδοχή από τους θεσμούς του κράτους, ακόμη κι αν συνδέεται με τις πλέον άθλιες, απάνθρωπες και παράνομες δραστηριότητες.

Δικογραφίες

Ενα από τα μεγαλύτερα διεθνή κυκλώματα σωματεμπορίας, που αποκαλύφθηκε χάρη και στις κινήσεις της αρμόδιας αστυνομικής υπηρεσίας, δικάζεται εφτά ολόκληρα χρόνια μετά την εξάρθρωσή του μέσα στη σιωπή, ενώ οι βασικοί κατηγορούμενοι συνεχίζουν κανονικά τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες. Οι κατηγορούμενοι, που εμφάνιζαν πλούσια εγκληματική δράση από το 2006, παρέμεναν ασύλληπτοι και καταζητούμενοι, για να τεθούν τελικά υπό κράτηση το 2008.

Εν τω μεταξύ, έχουν σχηματιστεί δύο δικογραφίες. Τώρα εκδικάζεται στο Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων η υπόθεση του 2008 (ενώ η δεύτερη υπόθεση έχει προσδιοριστεί για τις 18/9/2015 έπειτα από συνεχείς αναβολές από το 2012). Η δίκη ξεκίνησε τον Φεβρουάριο και συνεχίζεται την Τρίτη 31/3/2015. Αφορά το παραπεμπτικό βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών Αθηνών με αριθμό 3540/2011, που αποδίδει βαριές κακουργηματικές πράξεις στο σύνολο σχεδόν των 20 κατηγορουμένων.

«Από το σύνολο του αποδεικτικού υλικού που συγκεντρώθηκε κατά τη διενεργηθείσα κύρια ανάκριση και την προηγηθείσα αυτής αστυνομική προανάκριση, και συγκεκριμένα από τις καταθέσεις μαρτύρων, τα έγγραφα και τις απολογίες των κατηγορουμένων, προέκυψαν τα εξής πραγματικά περιστατικά: Από έρευνες των αστυνομικών της Υπηρεσίας Καταπολέμησης Εμπορίας Ανθρώπων της Υποδιεύθυνσης Οργανωμένου Εγκλήματος διαπιστώθηκε ότι από το 2006 ώς τον Νοέμβριο του 2008 οι κάτωθι κατηγορούμενοι από κοινού ενεργώντας συγκρότησαν δομημένη εγκληματική οργάνωση, με αδιαμφισβήτητο αρχηγό τον … και δεύτερο τη τάξει τον αδελφό του … και τον … με διακριτούς ρόλους και διαρκή δράση και με σκοπό τη διάπραξη πλειόνων κακουργημάτων: οικονομική και γενετήσια εκμετάλλευση (σωματεμπορία) αλλοδαπών γυναικών (ανηλίκων και ενηλίκων, σύμφωνα με το βούλευμα), αρπαγή από κοινού, επικίνδυνη σωματική βλάβη από κοινού, ηθική αυτουργία, αγορά και διάθεση ναρκωτικών ουσιών, πλαστογραφίες μετά χρήσεως […] και νομιμοποίηση εσόδων από αυτήν τη δραστηριότητα κατ’ επάγγελμα και κατ’ εξακολούθηση» (απόσπασμα από το παραπεμπτικό βούλευμα).

Αστυνομικές επιχειρήσεις

Εδώ διευκρινίζεται ότι οι βασικοί κατηγορούμενοι διέφευγαν επιτυχώς τη σύλληψη, ενώ υπήρχαν οι καταγγελίες για την εγκληματική τους δραστηριότητα ήδη από το 2007. Μετά από σήμα της Ιντερπόλ, με αίτημα των ουκρανικών αρχών οργανώθηκε αστυνομική επιχείρηση υπό τον κωδικό «Vitrine» από την αρμόδια Υποδιεύθυνση Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος. Για την πραγματοποίησή της είχαν ενημερωθεί ο τότε αντεισαγγελέας Εφετών Δημήτρης Παπαγγελόπουλος και ο προϊστάμενος της Εισαγγελίας Πρωτοδικών Παναγιώτης Πούλιος.

Οι αστυνομικές έρευνες είχαν ξεκινήσει από το 2007, έπειτα από καταγγελίες για «αγορά» δύο νεαρών γυναικών από την Ουκρανία από συγκεκριμένο άτομο, μεταφορά τους στην Ελλάδα και εξαναγκασμό σε πορνεία. «Κάθε γυναίκα χρεωνόταν από το κύκλωμα 30.000 ευρώ, ποσό το οποίο αντιστοιχούσε δήθεν στα έξοδα μεταφοράς και εγκατάστασης στην Ελλάδα.

Για την αποπληρωμή του ποσού, το κύκλωμα ανάγκαζε τις γυναίκες να εκδίδονται αντί 100 έως 120 ευρώ τη φορά, από τα οποία οι ίδιες εισέπρατταν 30-40 ευρώ, ενώ τα υπόλοιπα κρατούνταν από τους οδηγούς του κυκλώματος και παραδίδονταν στον αρχηγό. Προκειμένου να κρατούν δέσμιες ορισμένες κοπέλες, όταν το ποσό αποπληρωνόταν, έβαζαν δυο Αλβανούς να τους κλέψουν τα έγγραφα, οπότε έβγαζαν καινούργια και η γυναίκα παρέμενε χρεωμένη» («ESPRESSO», 9/7/2007).

Η επόμενη αστυνομική επιχείρηση με τον κωδικό «Λευκός Αρτος» έγινε τον Νοέμβριο του 2008: «Ανθρωποκυνηγητό, προκειμένου να συλληφθεί εντός των ορίων του Αυτοφώρου ένας υπεράνω υποψίας επιχειρηματίας, ο 39χρονος, ως εγκέφαλος συμμορίας του μεγαλύτερου διεθνούς κυκλώματος σεξουαλικής εκμετάλλευσης αλλοδαπών γυναικών, έχουν εξαπολύσει από χθες οι αστυνομικοί της Ασφάλειας. Ηδη συνελήφθησαν εκτός από τον αδελφό του, άλλα 30 μέλη του κυκλώματος. Στην επιχείρηση συμμετείχαν 60 αστυνομικοί, υπάλληλοι της ΥΠΕΕ (πρώην ΣΔΟΕ) και επτά εισαγγελείς», («ESPRESSO», 10/11/2008).

Τελικά ο καταζητούμενος συνελήφθη και προφυλακίστηκε, όπως και οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι, ενώ έπειτα από μήνες αποφυλακίστηκαν, συνεχίζοντας τις επιχειρηματικές τους δραστηριότητες. Για τις γυναίκες κινήθηκε τότε διαδικασία για τον χαρακτηρισμό τους ως θυμάτων εμπορίας ανθρώπων και επρόκειτο να τεθούν υπό την προστασία μη κυβερνητικών οργανώσεων για την περίθαλψη και υποστήριξή τους.

Φούρνοι… χρυσωρυχεία!

Οπως μας πληροφορούν οι επιχειρηματίες από την ιστοσελίδα τους: «Η εταιρεία έχει σαν αντικείμενο την παραγωγή και εμπορία προϊόντων αρτοποιίας και ζαχαροπλαστικής. Αποτελεί την ταχύτερα αναπτυσσόμενη εταιρεία στον κλάδο της αρτοποιίας». Μάλιστα εκτίθενται στην ιστοσελίδα η φιλοσοφία, οι βασικοί στόχοι αλλά και το επιχειρηματικό… όραμα.

Το ενδιαφέρον είναι ότι από μερίδα του Τύπου οι υπόδικοι προβάλλονται ως πετυχημένοι: «Την ώρα που η οικονομική κρίση έχει γονατίσει τις περισσότερες επιχειρήσεις στην Ελλάδα, μια αλυσίδα φούρνων ανοίγει το ένα κατάστημα μετά το άλλο, επενδύοντας μεγάλα χρηματικά ποσά και προσφέροντας ψωμί σε πολλούς εργαζομένους.

Ο άνθρωπος που ουσιαστικά κινεί όλα τα νήματα είναι ο 45χρονος …, ένα πρόσωπο με κινηματογραφικό παρελθόν, που έχει συνδέσει το όνομά του με απίστευτες ιστορίες. Μέχρι και καταζητούμενος από την Ιντερπόλ υπήρξε για ένα διάστημα, καθώς κατηγορήθηκε ως “εγκέφαλος του μεγαλύτερου ροζ κυκλώματος” που έδρασε ποτέ στη χώρα.

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Για τον επιχειρηματία υπήρξαν καταγγελίες στον εισαγγελέα, καθώς φέρεται να χρησιμοποιούσε Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις κακοποιημένων γυναικών, για να νομιμοποιεί τις στριπτιζέζ του» («Πρώτο Θέμα», 17/10/2013).

Βέβαια η εφημερίδα δεν παραλείπει να υποσημειώσει τη «δικαστική εκκρεμότητα» σε βάρος των ιδιοκτητών των δύο αλυσίδων: «Οσοι τον γνωρίζουν κάνουν λόγο για έναν δαιμόνιο τύπο που μπορεί να στήνει και να οργανώνει ταυτόχρονα πολλές επιχειρήσεις χωρίς να φαίνεται πουθενά. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι η Αστυνομία και το ΣΔΟΕ τον κυνηγούσαν πολλά χρόνια για να καταφέρουν να τον δέσουν και να αποδείξουν ότι αυτός είναι το μεγάλο αφεντικό ροζ κυκλώματος των Αθηνών».

Το δημοσίευμα όμως του «Πρώτου Θέματος» προχωράει και στο να κάνει γνωστές συναλλαγές του υπόδικου επιχειρηματία με την ΕΛ.ΑΣ.: «Είναι ο ίδιος άνθρωπος που τον Σεπτέμβριο του 2009 κατηγόρησε διοικητή αστυνομικού τμήματος ότι του έκανε τη ζωή κόλαση από την ώρα που αποφάσισε να σταματήσει τις εκπτώσεις στους αστυνομικούς! Μάλιστα έστειλε και εξώδικο στον αρμόδιο υπουργό και στον αρχηγό της Αστυνομίας». Η μία υπηρεσία της ΕΛ.ΑΣ. εξαρθρώνει το μεγαλύτερο δίκτυο σωματεμπορίας και μαύρου χρήματος, ενώ η άλλη διεκδικεί εκπτώσεις στα προϊόντα του βασικού κατηγορούμενου. Παράξενα ελληνικά φαινόμενα!

Σιγή ιχθύος

Η δίκη συνεχίζεται χωρίς τα θύματα, που είναι άγνωστο το πώς και το πού έχουν καταλήξει, φυσικά χωρίς πολιτική αγωγή, χωρίς δημοσιότητα και με τους κατηγορούμενους να εμφανίζονται δημόσια σχετικά εφησυχασμένοι.

Ανώτατος αστυνομικός που συμμετείχε στην αστυνομική επιχείρηση εξάρθρωσης, δήλωσε στην «Εφ.Συν.» ότι η υπόθεση αυτή ήταν τόσο «δεμένη» που θα του προξενούσε μεγάλη έκπληξη μια διαφορετική από την αναμενόμενη απόφαση της Δικαιοσύνης.

Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων αναμένεται να ολοκληρώσει τη δικαστική διαδικασία και να αποδώσει δικαιοσύνη για μια υπόθεση που είχε πολλά ανθρώπινα θύματα, μαύρο χρήμα και για άλλη μία φορά εξέθεσε και εκθέτει τη χώρα, όχι μόνο για την καθυστέρηση αλλά και για τις έκνομες δραστηριότητες επιφανών επιχειρηματιών που κατορθώνουν να ξεγλιστρούν, αφήνοντας άφωνους ακόμα και τους αστυνομικούς πρωταγωνιστές στην εξάρθρωση ενός μεγάλου εγκληματικού κυκλώματος μαστροπών που -τελικά- τους βγάζει τη… γλώσσα!

Βασανιστήρια και κέρδη-μαμούθ

«Μέσω γραφείων ευρέσεως εργασίας παραπλανούσαν τα θύματα, τα έφερναν στην Ελλάδα και εκεί άρχιζε το δικό τους μαρτύριο και τα κέρδη της συμμορίας -διαπιστώνει το βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών. Συνοπτικά: Τα «μαγαζιά» ήταν το … (Μεταμόρφωση) και το … (Συγγρού), η αλυσίδα φούρνων … και κυπριακή offshore που τους διασφάλιζε φορολογική ασυλία. Οι αστυνομικοί που έκαναν τις εφόδους ως πελάτες βρέθηκαν μπροστά σε δεκάδες γυναίκες θύματα, τα ποσά που καταγράφηκαν στη δικογραφία ήταν τερατώδη, ενώ κοπέλες που το έσκασαν από τους συνεργούς της συμμορίας είχαν καταγγείλει σειρά κακοποιήσεων και βασανιστηρίων».

Βασικός συνεργός φέρεται να είναι -σύμφωνα με το βούλευμα- ο συνταξιούχος αστυνομικός … (στέλεχος των επιχειρήσεων και των αρτοποιείων) και συνολικά 20 Ελληνες και αλλοδαποί πολίτες με διάφορες κατηγορίες.

Οι περιγραφές αστυνομικών και οι καταγγελίες θυμάτων που περιέχονται στο παραπεμπτικό είναι ανατριχιαστικές για τις δεκάδες κοπέλες που δούλευαν κάτω από τις απειλές σωματικής βίας στα μαγαζιά ή μεταφέρονταν με τις μηχανές των μπράβων στα σπίτια και στα ξενοδοχεία. Οι αστυνομικοί είχαν βρει και «μαύρη λίστα» πελατών που, είτε ήταν ιδιαίτερα βάναυσοι και χτυπούσαν άγρια τις κοπέλες, με συνέπεια να υπάρχουν ζημιές στο «εμπόρευμα», είτε ήταν κακοπληρωτές.

Ανακάλυψαν ακόμα έγγραφα, από τα οποία προέκυπτε ότι τα μέλη του κυκλώματος είχαν στείλει τους τελευταίους δύο μήνες σε εμβάσματα στους συνεργάτες τους στις ανατολικές χώρες χρηματικά ποσά ύψους 200.000 ευρώ. Κάτι που έδειχνε ότι τα κέρδη του κυκλώματος ανέρχονταν σε εκατομμύρια ευρώ. Ακόμα και τα λογιστήρια των νυχτερινών μαγαζιών και της αλυσίδας των φούρνων ήταν -σύμφωνα με τους αστυνομικούς- κοινά.

Από τα αναλυτικά στοιχεία της δικογραφίας προκύπτει ότι οι ημερήσιες εισπράξεις κατά μέσον όρο έφταναν τα 25.000 ευρώ. Σημειώνεται εδώ ότι τα μαγαζιά αυτά, όπως και κάποια άλλα που φέρονται να κατέχουν οι κατηγορούμενοι, συνεχίζουν να λειτουργούν, χωρίς όμως να εμφανίζονται οι ίδιοι ιδιοκτήτες, που πλέον εμφανίζονται μόνο στις αλυσίδες των αρτοποιείων. Ισως και να τα πούλησαν, ποιος ξέρει…

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Υπάρχει άντρας* που να μην έχει βιάσει γυναίκα;

ραπε

της Φιλίππας Διαμάντη

5 χρονών. Οι γονείς μου δεν είχαν πολύ χρόνο γιατί δούλευαν όλη μέρα και με εμπιστεύονταν για βόλτες σε φίλους και συγγενείς. Με έπαιρνε από το χέρι, μου αγόραζε κάτι από το περίπτερο και με πήγαινε βόλτα στην παραλιακή. Μια μέρα το χέρι του δεν έπιασε το δικό μου αλλά πήγε πιο χαμηλά. Ήταν το πρώτο άγγιγμα.

«Ήταν οικογενειακός φίλος»

10 χρονών. Με πήγαινε και με έφερνε από το σχολείο. Με άφηνε να διαλέξω όποια κούκλα ήθελα από τη βιτρίνα. Αργότερα μεγάλωσε και έμεινε κατάκοιτος. Πήγαινα να τον δω και καθόμουν σε μια καρέκλα δίπλα από το κρεβάτι του. Κάθε φορά που δεν ήταν κάποιος άλλος μπροστά, μου χάιδευε τα μπούτια. Ήταν ο αγαπημένος μου.

«Ήταν ο παππούς μου»

15 χρονών. Ήμουν πολύ ερωτευμένη και πολύ περήφανη για αυτό το φλερτ. Πηγαίναμε για μπάνιο στη θάλασσα, βόλτες με το μηχανάκι, φιλιόμασταν στα παγκάκια. Μια μέρα με πήγε σπίτι του, με φίλησε πεταχτά στο στόμα και σάλιωσε το πουλί του. Ήταν η πρώτη μου φορά.

«Ήταν η πρώτη μου σχέση»

25 χρονών.  Πηγαίναμε ταξίδια, μαγειρεύαμε παρέα, τρέχαμε σε πορείες μαζί. Ένιωθα όμορφα. Μια μέρα ήμασταν στο κρεβάτι, κοιμόμουν, άνοιξα τα μάτια μου και τον είδα από πάνω μου. Ήταν μια σοβαρή και μακροχρόνια σχέση.

«Ήταν ο σύντροφός μου»

30 χρονών. Κοριτσοπαρέα. Ήμαστε ξαπλωμένες στην παραλία και εξομολογούμαστε τα τραύματά μας. Η κάθε μια από εμάς είχε τη δική της ιστορία βιασμού. Η Λ. από τον παππού της, η Κ. από τον πατριό της, η Ε. από τον φίλο της, η Γ. από τον αδερφό της, η Ε. από έναν άγνωστο. Ήμασταν όλες γυναίκες.

«Ήταν ο παππούς, ήταν ο πατριός, ήταν ο αδερφός, ήταν ο άγνωστος»

32 χρονών. Έχω γίνει εμμονική με τις ειδήσεις για βιασμούς. Έχω ένα αρχείο που τα καταγράφω όλα. Διαβάζω τους τίτλους: «Ανάγκαζε την έγκυο φίλη του να κάνει σεξ με φετιχιστές», «Λιποθύμησε όταν είδε τον πατέρα που τη βίαζε», «Ο σύζυγός τη βίαζε στον ύπνο της», «Βιασμός δεκαπεντάχρονης από νεαρό που γνώρισε μέσω facebook», «Ομαδικός βιασμός μαθήτριας από συμμαθητές της», «Ομαδικός βιασμός τουρίστριας από ντόπιους»,  «Ομαδικός βιασμός μητέρας και κόρης από τους άνδρες του χωριού», «Καθηγητής βίασε μαθήτρια με ειδικές ανάγκες», «Βιασμός πεντάχρονης από τον θείο», «Ανήλικη βιάστηκε από τον αδερφό του παππού της», «Ληστής βίασε ηλικιωμένη», «Βιασμός εικοσάχρονης  από άγνωστο στο δρόμο», «Δάσκαλος βίασε εξάχρονη», «Βιάστηκε από τον νοσηλευτή της», «Βιασμός από τον εργοδότη», «Τη βίασε ο αρραβωνιαστικός της», «Κατήγγειλε συνάδελφο για βιασμό». Ήταν κόρη, ήταν σύζυγος, ήταν μαθήτρια, ήταν ηλικιωμένη, ήταν παιδί, ήταν σύντροφος, ήταν άγνωστη, ήταν εγγονή, ήταν συμμαθήτρια, ήταν φίλη, ήταν εργαζόμενη, ήταν αρραβωνιαστικιά, ήταν μητέρα, ήταν συνάδελφος…

ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΑΝΤΡΕΣ.

Σήμερα. Τον Βασίλη δεν τον ήξερα. Με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να γράψω ένα κείμενο για τη γυναικεία κακοποίηση. Μου είπε, «αν γίνεται να είναι βιωματικό». Αναρωτήθηκα, πώς ήξερε ότι έχω κακοποιηθεί.

Είναι που όλες οι γυναίκες έχουν βιαστεί.

 

ΟΙ ΒΙΑΣΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΡΑΤΣΑ ΕΙΔΙΚΗ-ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΟΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΙ 

*το κείμενο αναφέρεται στο στρέητ, cis και ετεροκανονικό αρσενικό.

 

 

Share

Η πορνογραφία δείχνει πώς θα είναι το τέλος του κόσμου»

grey

του Κρις Χέτζες

Με αφετηρία τις Πενήντα αποχρώσεις του γκρι

Οι Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι, τόσο το βιβλίο όσο και η ταινία, είναι μια αποθέωση του σαδισμού που διαπνέει σχεδόν όλες τις εκφάνσεις της αμερικανικής κουλτούρας και βρίσκεται στην καρδιά της πορνογραφίας και του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Εξωραΐζει την πραγμοποίηση των γυναικών. Προασπίζει έναν κόσμο κενό από συμπόνια, ενσυναίσθηση και αγάπη. Μετατρέπει σε ερωτικό αντικείμενο μια υπεραρσενική εξουσία που κακομεταχειρίζεται, υποβιβάζει, ξεφτιλίζει και βασανίζει γυναίκες των οποίων οι προσωπικότητες έχουν αφαιρεθεί, των οποίων η μόνη επιθυμία είναι να υποβιβάζουν τους εαυτούς τους στην υπηρεσία του αντρικού πόθου. Η ταινία, όπως και ο Ελεύθερος Σκοπευτής του Ίστγουντ, έχει ως δεδομένο έναν κόσμο θηρευτών και θηραμάτων όπου οι αδύναμοι και ευάλωτοι είναι αντικείμενα εκμετάλλευσης ενώ οι ισχυροί είναι ναρκισσιστές και βίαιοι ημίθεοι. Καθαγιάζει αυτή την καπιταλιστική κόλαση ως φυσική και επιθυμητή.

«Η πορνογραφία», γράφει ο Ρόμπερτ Τζένσεν, «δείχνει το πώς θα μοιάζει το τέλος του κόσμου». Αν ορίσουμε το σεξ ως μια αμοιβαία ερωτική πράξη ανάμεσα σε δύο συντρόφους, τότε η πορνογραφία δεν έχει ως αντικείμενο το σεξ, αλλά τον αυνανισμό: έναν μοναχικό αυτο-ερεθισμό χωρίς οικειότητα, χωρίς έρωτα. Η λατρεία του εαυτού –η πεμπτουσία του πορνό- βρίσκεται στην καρδιά της κουλτούρας της αγοράς. Η πορνογραφία, όπως ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, είναι το μέρος όπου στέλνονται οι άνθρωποι για να πεθάνουν.

Υπάρχουν λίγοι άνθρωποι στην Αριστερά που καταλαβαίνουν τον τεράστιο κίνδυνο που ελλοχεύει αν αφεθεί η πορνογραφία να αντικαταστήσει την οικειότητα, το σεξ και τον έρωτα. Δυστυχώς, πολλοί είναι εκείνοι –ακόμα και στην Αριστερά– που πιστεύουν πως η πορνογραφία έχει να κάνει με την ελευθερία του λόγου.

Ένα σύγχρονο κύμα φεμινιστριών προδίδουν το εμβληματικό έργο ριζοσπαστριών όπως η Αντρέα Ντβόρκιν, υπερασπίζοντας το πορνό ως μια μορφή σεξουαλικής απελευθέρωσης και ενδυνάμωσης. Αυτές οι «φεμινίστριες», που υποτίθεται ότι βασίζονται στον Μισέλ Φουκώ και την Τζούντιθ Μπάτλερ, δεν είναι παρά υποπροϊόντα του νεοφιλελευθερισμού και του μεταμοντερνισμού. Γι’ αυτές, ο φεμινισμός δεν αφορά πλέον την απελευθέρωση των καταπιεσμένων γυναικών, αλλά ορίζεται από μια χούφτα γυναίκες που τυχαίνει να είναι επιτυχημένες, πλούσιες και ισχυρές –ή, όπως στην περίπτωση των «50 Αποχρώσεων», πέτυχαν να «τυλίξουν» έναν πλούσιο και ισχυρό άντρα. Άλλωστε, γυναίκα έγραψε το βιβλίο και το σενάριο της ταινίας, γυναίκα τη σκηνοθέτησε και γυναίκα ήταν η επικεφαλής του στούντιο που αγόρασε τα δικαιώματα. Αυτή η γυναικεία συμπαιγνία είναι αντανάκλαση της εσωτερίκευσης της καταπίεσης και της σεξουαλικής βίας που έχουν τις ρίζες τους στην πορνογραφία. Η Ντβόρκιν αυτό το κατανοούσε. Έγραφε πως «η νέα πορνογραφία είναι ένα τεράστιο νεκροταφείο για την Αριστερά: δεν μπορείς να έχεις την πολιτική σου ολόκληρη και τις πόρνες χορτάτες».

Συνομίλησα με την Γκέιλ Ντάινς, μια από τις πιο σημαντικές ριζοσπαστικές φωνές της χώρας, σε ένα μικρό καφέ της Βοστόνης. Η Ντάινς, που έχει γράψει το βιβλίο Pornland: How Porn Has Hijacked our Sexuality (2010) είναι καθηγήτρια κοινωνιολογίας και γυναικείων σπουδών.

«Όταν καταπολεμάς το πορνό, αγωνίζεσαι εναντίον του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού», μου είπε. «Οι επενδυτές, οι τράπεζες, όλο το χρηματοπιστωτικό σύστημα βρίσκεται στην ίδια τροφική αλυσίδα με την πορνογραφία. Γι’ αυτό δεν βλέπεις ποτέ δημοσιεύματα ή ρεπορτάζ εναντίον της. Τα ΜΜΕ διαπλέκονται με τα πιστωτικά ιδρύματα, και η πορνογραφία μοιράζεται κι αυτή το ίδιο κρεβάτι. Από τη στιγμή που προτίθεσαι να προσφέρεις σε ένα ελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού την τεράστια πλειονότητα των αγαθών, πρέπει να έχεις εγκαταστήσει ένα πειστικό ιδεολογικό σύστημα που να νομιμοποιεί τα οικονομικά βάσανα των πολλών. Αυτό κάνει και η πορνογραφία, εκπέμποντας το μήνυμα ότι η υλική ανισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών δεν είναι απότοκο ενός οικονομικού συστήματος, αλλά εξηγείται βιολογικά. Οι γυναίκες δεν είναι παρά πουτάνες κατάλληλες μόνο για σεξ, οπότε δεν αξίζουν πλήρη ισότητα δικαιωμάτων. Η πορνογραφία είναι το ιδεολογικό φερέφωνο που νομιμοποιεί ένα σύστημα υλικής ανισότητας. Το πορνό είναι για την πατριαρχία ό,τι είναι τα ΜΜΕ για τον καπιταλισμό».

Για να συντηρηθεί η διέγερση όλων αυτών των μυριάδων αντρών (που βαριούνται εύκολα), η βιομηχανία του πορνό παράγει βίντεο που γίνονται ολοένα και πιο βίαια και εξευτελιστικά. Κάποιες πρωταγωνίστριες, μετά από αλλεπάλληλες διεισδύσεις από διάφορους άντρες ακόμα και σε ένα γύρισμα, καταναλώνουν τα παυσίπονα με τις χούφτες˙ άλλες χρειάζονται πλαστικές επεμβάσεις αποκατάστασης του πρωκτού ή του αιδοίου. Πολλές υποφέρουν από σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα και μετατραυματικό στρες. Και όσο το πορνό απενοχοποιείται –κάποιοι σταρ του είδους αντιμετωπίζονται σαν διασημότητες του κινηματογράφου στις εκπομπές της Όπρα ή του Χάουαρντ Στερν– συμπεριφορές όπως το στριπτίζ, η ακολασία, ο σαδομαζοχισμός και η επιδειξιομανία, θεωρούνται μοδάτες. Η πορνογραφία θέτει επίσης πρότυπα για την ομορφιά και τους τρόπους συμπεριφοράς των γυναικών –κάτι που έχει τρομακτικές επιπτώσεις στη συγκρότηση των νεαρών κοριτσιών.

«Οι γυναίκες έχουν ουσιαστικά δύο επιλογές στην κοινωνία μας», λέει η Ντάινς. «Να είναι είτε γαμήσιμες είτε αόρατες. Το να είσαι γαμήσιμη σημαίνει να συμμορφώνεσαι με την πορνογραφική κουλτούρα, να είσαι σέξι, πειθήνια και να κάνεις ό,τι θέλει ο άντρας. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αποκτήσεις ορατότητα. Και δεν μπορείς να ζητήσεις από έφηβα κορίτσια, που κάνουν τα πάντα για να είναι ορατές, να διαλέξουν να είναι αόρατες».

«Στη μεταπολεμική Αμερική, είχαμε την ανάδυση μιας μεσαίας τάξης με πλεονάζον εισόδημα», λέει. «Το πρόβλημα ήταν πως ήταν παιδιά μιας γενιάς που, έχοντας ζήσει τη μεγάλη ύφεση και τον πόλεμο, δεν ήξερε να ξοδεύει αλλά μόνο να αποταμιεύει. Έτσι, προκειμένου να εκκινήσουν την οικονομία, [οι καπιταλιστές] έπρεπε να κάνουν τους ανθρώπους να αγοράζουν πράγματα που δεν χρειάζονταν. Για τις γυναίκες, επινόησαν τις σαπουνόπερες».

«Αλλά πώς να μάθεις στους άντρες να ξοδεύουν;», συνεχίζει. «Με το περιοδικό Playboy. Εκεί φαίνεται η οξύνοια του Χιου Χέφνερ: κατάλαβε πως δεν αρκούσε να εμπορευματοποιήσεις τη σεξουαλικότητα, έπρεπε να σεξουαλικοποιήσεις το εμπόρευμα. Η υπόσχεση που πούλησε το Playboy δεν ήταν οι γυναίκες του, ήταν πως, αν αγοράζεις σε αυτό το επίπεδο, αν καταναλώνεις στο επίπεδο που σου υπαγορεύει το περιοδικό, τότε θα κατακτήσεις και το βραβείο, που είναι οι γυναίκες. Ο Χέφνερ περιέβαλε το πορνό, που σεξουαλικοποιούσε και εμπορευματοποιούσε το γυναικείο σώμα, με ένα περιτύλιγμα κοινωνικής ανόδου. Το κάλυψε με έναν μανδύα ευπρέπειας.

Ο τζίρος της παγκόσμιας πορνοβιομηχανίας ανέρχεται σήμερα στα 96 δισ. δολάρια, εκ των οποίων τα 13 είναι το μερίδιο αγοράς των ΗΠΑ. Υπάρχουν, όπως γράφει η Ντάινς στο βιβλίο της, «420 εκατομμύρια πορνογραφικές ιστοσελίδες, 4,2 εκατομμύρια ιστότοποι και 68 εκατομμύρια αναζητήσεις για πορνογραφία στις μηχανές του ίντερνετ καθημερινά».

Η κακοποίηση που υπάρχει έμφυτη στην πορνογραφία περνά απαρατήρητη σε μεγάλο βαθμό, τόσο από τους άντρες όσο κι από τις γυναίκες. Πρόσφατο παράδειγμα: οι εισπράξεις από τα εισιτήρια για τις «50 Αποχρώσεις του Γκρι», που άνοιξαν την παραμονή του Αγίου Βαλεντίνου και αναμένεται να φτάσουν στα 90 εκατομμύρια δολάρια το τετραήμερο (τη Δευτέρα ήταν η Ημέρα του Προέδρου).[1]

«Η πορνογραφία εκπαίδευσε μια ολόκληρη γενιά αντρών στην παρακολούθηση σεξουαλικών βασανισμών», λέει η Ντάινς. «Δεν γεννιέσαι με αυτή την ικανότητα, πρέπει να την αναπτύξεις εκπαιδευόμενος, όπως ακριβώς εκπαιδεύονται οι στρατιώτες να σκοτώνουν. Για να ασκήσεις βία εναντίον μιας ομάδας πρέπει να την απογυμνώσεις από την ανθρωπινότητά της, είναι παλιά μέθοδος. Οι Ιουδαίοι στο θρήσκευμα γίνονται βρωμοεβραίοι. Οι μαύροι γίνονται αράπηδες. Οι γυναίκες γίνονται καριόλες. Και κανείς δεν μετατρέπει τις γυναίκες σε καριόλες με μεγαλύτερη επιτυχία από την πορνογραφία».

O Chris Hedges είναι Αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας, βραβευμένος με Πούλιτζερ το 2002. Το κείμενο, από το οποίο αναδημοσιεύουμε εκτενή αποσπάσματα, δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Truthdig (15.2.2015)

[1] Εθνική αργία στις ΗΠΑ για τον εορτασμό των γενεθλίων του Τζ. Ουάσινγκτον (22 φεβρουαρίου, αλλά ο εορτασμός γίνεται κάθε τρίτη Δευτέρα του Φεβρουαρίου). Τελικά οι εισπράξεις της ταινίας το τετραήμερο ήταν 94 εκατ. δολάρια για τις ΗΠΑ και 172 εκατ. δολάρια για τον υπόλοιπο κόσμο, κάνοντας ρεκόρ “ανοίγματος” Φεβρουαρίου (Σ.τ.Μ)

μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου

Πηγή: ενθέματα

 

Διαβάστε ακόμα

Μποϋκοτάζ στις 50 αποχρώσεις του γκρι από γυναικείες οργανώσεις

 

Share

Κάλεσμα για φεμινιστική παρέμβαση στο Blockupy: Ας νοιαστούμε! Ας χορέψουμε! Ας μπλοκάρουμε – Φεμινιστικά!

blockupy

Στις 18 Μαρτίου 2015 διοργανώνεται μια μεγάλη διεθνής κινητοποίηση του Δικτύου Blockupy International, ενάντια στα εγκαίνια του νέου κτιρίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στην Φρανκφούρτη. Στο πλαίσιο των κινητοποιήσεων υπάρχει κάλεσμα από κουήρ-φεμινιστικές ομάδες για συμμετοχή στον αποκλεισμό του νέου κτιρίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

Ολόκληρο το κάλεσμα των φεμινιστικών παρεμβάσεων:

Κάλεσμα για φεμινιστική παρέμβαση: Ας νοιαστούμε! Ας χορέψουμε! Ας μπλοκάρουμε – Φεμινιστικά!

Τμήμα των δράσεων Blockupy είναι και οι queer-φεμινιστικές ομάδες από το 2012. Εμείς λέμε ότι δεν είναι αρκετό να αλλάζει απλώς χέρια η εξουσία και η ιδιοκτησία. Πρέπει να υπάρξει ουσιαστική αλλαγή. Εμείς ως φεμινίστριες τοποθετούμε τη ζωή στο κέντρο και την αντιπαραβάλλουμε ως ουτοπία απέναντι στη λογική του κέρδους. Η παραγωγή, η κατανομή του χρόνου, ολόκληρη η κοινωνία πρέπει να αλλάξουν ριζικά!

Ο εορτασμός των εγκαινίων της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας στις 18 Μαρτίου θα πρέπει να γίνει η δική μας γιορτή. Τελικά ο εορτασμός τους κατέληξε να γίνει δείπνο με κεριά – το πάρτυ ακυρώθηκε. Αυτό δεν εμποδίζει εμάς να χορέψουμε: οι απολιθωμένες συνθήκες απαιτούν χορό, ώστε να τραγουδήσουμε τη δική τους μελωδία. Το Blockupy θα είναι εκεί, όταν η ΕΚΤ θα ανοίξει στις 18 Μαρτίου για κάποιους λίγους. Το πάρτυ τους θα παραμείνει κλειστό. Η επίδραση των πολιτικών τους όμως συνεχίζουν να οδηγούν σε συνθήκες, τις οποίες δεν θέλουμε, εναντίον των οποίων αντιστεκόμαστε – μαζί με πολλούς και πολλές. Η γιορτή της ΕΚΤ θα είναι χαμηλόφωνη, εμείς όχι!

Η διπλή μας καταπίεση ακούει στο όνομα καπιταλισμός και πατριαρχία!

Τι σχέση έχει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με το γεγονός ότι η ανησυχία για την ανθρωπότητα συνεχίζει να παραμένει στο παρασκήνιο; Οι πολιτικές της ΕΕ ασκούν όλο και πιο τεράστια πίεση σε όλους τους τομείς της κοινωνικής αναπαραγωγής. Για την πολιτική αυτή, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποτελεί σύμβολο – ένα ισχυρό σύμβολο. Από την κρίση που ξέσπασε το 2008, τα πακέτα διάσωσης βρίσκονται συνεχώς στο δημόσιο διάλογο. Δεν έσωσαν όμως ανθρώπους, ούτε κοινωνικά επιτεύγματα, ούτε το δημόσιο συμφέρον. Όχι! Έσωσαν τις τράπεζες και τα ιδιωτικά κεφάλαια. Too big to fail! Οι ζωές εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων δεν έχουν την παραμικρή σημασία – τόσο εδώ στην Ευρώπη όσο και πέρα από τα σύνορά της.

Οι τράπεζες και το κεφάλαιο κερδίζουν από την κρίση. Οι συνέπειες της κρίσης, που μας επηρεάζουν όλους/ες άμεσα – όπως είναι η μαζική ανεργία, οι ιδιωτικοποιήσεις, η έλλειψη ιατρικής φροντίδας, οι περικοπές στην εκπαίδευση, κλπ – πρέπει να επιλυθούν μεμονωμένα. Και σε ό,τι αφορά τη φροντίδα, είναι κυρίως οι γυναίκες, οι οποίες καλούνται στην κοινωνία μας να αναλάβουν την ευθύνη να αποδεχτούν από «αγάπη» την εκμετάλλευση ως φυσιολογική κατάσταση. Το γεγονός ότι οι γυναίκες είναι σε θέση να φροντίζουν, δεν είναι στοιχείο αδυναμίας, αλλά η δύναμη η δική τους και όλων, όσοι έχουν συνειδητοποιήσει ότι δεν χρειάζεται να έχεις γεννηθεί γυναίκα για να θεωρείς τη φροντίδα, την αγάπη και την αλληλεγγύη κέντρο της ζωής.

Η κρίση της αναπαραγωγής είναι μια παγκόσμια και πολύμορφη κρίση, στην οποία μπορούμε να απαντήσουμε μόνο με παγκόσμια αντίσταση. Η αντίσταση αυτή έχει αρχίσει εδώ και καιρό. Απέναντι στο διαχωρισμό και στις στρατηγικές ατομικής λύσης αντιπαραβάλλουμε την  αλληλεγγύη και αναπτύσσουμε στρατηγικές συλλογικής δράσης. Η επανάσταση δεν θα ξεκινήσει από τα εργοστάσια. Μαθαίνουμε από τα αγροτικά, αντι-αποικιακά, φεμινιστικά κινήματα και τα κινήματα αυτόχθονων. Στεκόμαστε στο πλευρό των κινημάτων αντίστασης στα εργοστάσια, αλλά επεκτείνουμε την αντίσταση και στον αναπαραγωγικό τομέα. Η απλήρωτη εκμετάλλευση που επικρατεί εδώ, μειώνει με ουσιαστικό τρόπο το κόστος της εργατικής δύναμης, αυξάνει τα κέρδη και ως εκ τούτου συμβάλλει στην καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Αν κοιτάξουμε λίγο παραπέρα θα δούμε νέες προοπτικές και στρατηγικές για μια ζωή χωρίς καπιταλισμό. Υπάρχουν ήδη σε όλο τον κόσμο προσεγγίσεις που φέρνουν την καλή ζωή στο προσκήνιο. Σε όλες τις χώρες που η τρόικα επιβάλλει σήμερα με το μαστίγιο μέτρα λιτότητας και εξαθλίωση δημιουργούνται εναλλακτικές λύσεις στον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής ενώ αυξάνεται η αλληλεγγύη και η αντίσταση. Η αλληλεγγύη μας είναι για εκείνους/ες που έχουν πληγεί από τον πόλεμο των πλουσίων ενάντια στους φτωχούς. Η αλληλεγγύη μας είναι για εκείνους/ες που στέκονται δίπλα δίπλα, που δημιουργούν το καινούριο και αντιστέκονται στην καταστροφή του ανθρώπου και της φύσης.

Ας ρίξουμε μια ματιά στην Ελλάδα: στην Αθήνα μόνο, υπάρχουν 250.000 έως 280.000 άτομα που τρώνε στα συσσίτια. Ο αριθμός των αστέγων στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 30 τοις εκατό από τότε που ξεκίνησε η κρίση. Στην Αθήνα, περισσότεροι από 20.000 Αθηναίοι/ες κοιμούνται στο δρόμο. Το καινούριο δεδομένο είναι η δραματική αύξηση της ανεργίας και ειδικά το υψηλό ποσοστό των γυναικών. 65 τοις εκατό των νέων Ελληνίδων δεν έχουν δουλειά. Η νέα ελληνική κυβέρνηση ζητά με αυτοπεποίθηση το αυτονόητο: να μπορέσει να «προωθήσει εκείνες τις ουσιαστικές και ολοκληρωμένες μεταρρυθμίσεις που είναι αναγκαίες για να εξασφαλίσει το βιοτικό επίπεδο εκατομμυρίων Ελλήνων/ίδων πολιτών μέσω μιας βιώσιμης οικονομικής ανάπτυξης, μέσω της επαρκώς αμειβόμενης απασχόληση και της κοινωνικής συνοχής».

Μόνο με διεθνή κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη θα καταφέρει η Ελλάδα να δώσει ένα σήμα ενάντια στην καπιταλιστική πολιτική. Γι’ αυτό το λόγο χρειάζεται ένα κίνημα όπως το Blockupy – εδώ και παντού.

Η κρίση είναι ο καπιταλισμός – κάθε μέρα, παντού στον κόσμο. Θα μεταφέρουμε την αντίσταση στην καρδιά του ευρωπαϊκού καθεστώτος. Θα συμμετέχουμε στις διαδηλώσεις του Blockupy στη Φρανκφούρτη με φεμινιστικές κινητοποιήσεις:

Ανατρέπουμε την πατριαρχία και τον καπιταλισμό: βάζουμε τη ζωή στο κέντρο! Να είστε εκεί! Rise up! Dance! Take care!

18μηδέντρία – εμείς θα είμαστε εκεί! Ανατρέπουμε την πατριαρχία και τον καπιταλισμό! Να είστε εκεί! Rise up! Dance! Take care!

  • Θα κάνουμε μια πολύχρωμη, δημιουργική και χωρίς βία βόλτα γύρω από το νέο κτίριο της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας
  • 144η επέτειος της Παρισινής Κομμούνας – Οι γυναίκες στα μπλόκα! – Συμμετέχουμε στις δράσεις κοινωνικής ανυπακοής!
  • Κοινό συλλαλητήριο στο κέντρο της Φρανκφούρτης των τραπεζών
  • Από τις 17.00 στο black block – Δεν διασπόμαστε! Κουήρ-φεμινιστικό μπλοκ στην κεντρική διαδήλωση του Blockupy

 

Χάρτης δράσεων εδώ

Περισσότερες πληροφορίες για τις κινητοποιήσεις μπορείτε να διαβάσετε εδώ

logo-care-revolution

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: Blockupy

 

Share

Ξάνθη, η πόλη με τα χίλια χρώματα ή η πόλη με τους τόσους βιασμούς;

Ξανθη15

της Μαρίας Δήμου

Την 1η Μάρτη μια νεαρή φοιτήτρια κατήγγειλε το βιασμό της από δυο γνωστούς της ντόπιους άντρες, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν τη μέθη της και την εμπιστοσύνη που τους έδειξε.

Η αστυνομία με τη διαδικασία του αυτόφωρου, τους συνέλαβε και μετά από έρευνες που έγιναν στο σπίτι τους, βρέθηκαν φαρμακευτικά σκευάσματα και ινδική κάνναβη. Οι δυο άντρες πήραν προθεσμία για να απολογηθούν, αφού προσέλαβαν μεγαλοδικηγόρους της πόλης. Κατά τη διαδικασία απόφασης για την προφυλάκισή τους ή μη, η ανακρίτρια διαφώνησε με την προφυλάκισή τους και ο εισαγγελέας τάχθηκε υπέρ της προφυλάκισής τους με αποτέλεσμα, έως ότου πάρει την απόφαση το συμβούλιο των δικαστών, να μείνουν προφυλακισμένοι κατ΄οίκον.

Την Παρασκευή 13 Μάρτη έπεσε σαν βόμβα στην Ξάνθη η απόφαση της μη προφυλάκισης των δυο βιαστών, η οποία «εξαγοράστηκε» με 20.000 ευρώ από τον καθένα και με κάποιους περιοριστικούς όρους, όπως εμφάνιση στο αστυνομικό τμήμα και απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, έως ότου εκδικαστεί η υπόθεση. Κάποιοι συντηρητικοί κύκλοι της πόλης και υποστηριχτές των δυο αντρών πανηγύρισαν με την απόφαση της μη προφυλάκισης των δυο αντρών και βιάστηκαν να προεξοφλήσουν μια αθωωτική απόφαση.

Στην πόλη έχει υπάρξει μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα αμφισβήτησης του βιασμού βάσει σεξιστικών επιχειρημάτων, που υποστηρίζουν πως οι δυο άντρες ήταν όμορφοι και δημοφιλείς και άρα δεν θα βίαζαν μια γυναίκα. Αυτά τα επιχειρήματα είναι μισογυνικά και γελοία και αναπαράγουν στερεότυπα για το πώς είναι το προφίλ ενός βιαστή. Μεγάλο μέρος της κοινωνίας πιστεύει πως ο βιασμός συμβαίνει από έναν άγνωστο, συνήθως μεγάλο σε ηλικία, έξω στο δρόμο. Η πραγματικότητα όμως και τα στατιστικά μας δείχνουν πως οι βιασμοί διαπράττονται από άνδρες όλων των ηλικιών, των κοινωνικών τάξεων, των εθνικοτήτων, και στον ιδιωτικό και στο δημόσιο χώρο και πως ένα μεγάλο ποσοστό βιασμών συμβαίνουν μέσα στη σχέση και στο γάμο.

Μέρος της συγκαλυπτικής κοινωνίας της Ξάνθης αθωώνει εκ προοιμίου «τα δυο καλά» παιδιά, αναμασώντας μισογυνικά σχόλια για την ηθική της κοπέλας και την ψυχική της υγεία. Είναι γνωστή η πατριαρχική νοοτροπία μέρους της κοινωνίας που πάντα σε ένα βιασμό αμφισβητεί το ποιόν της γυναίκας και της ρίχνει όλη την ευθύνη για το βιασμό της αναπαράγοντας μια ολόκληρη κουλτούρα βιασμού. Όμως αυτό που κάνει εντύπωση είναι πως αυτή η «ηθική κοινωνία» της Ξάνθης δεν κάνει καμιά αναφορά στα ναρκωτικά που βρέθηκαν στο σπίτι των βιαστών, αλλά και καμιά αναφορά στην ηλικία των ανδρών που ήταν αρκετά μεγαλύτεροι από την κοπέλα. Είναι εμφανές πως η κοινωνία χρησιμοποιεί τα ηθικοπλαστικά της αντανακλαστικά πάντα εις όφελος των ανδρών.

Μια εύλογη απορία που τίθεται είναι: γιατί μια κοπέλα να μπει σε μια ψυχοφθόρα διαδικασία καταγγελίας βιασμού;  Σε μια διαδικασία, η οποία περιλαμβάνει  την εξαντλητική και πολλαπλή αναπαραγωγή του περιστατικού στην αστυνομία με εξονυχιστικές λεπτομέρειες, την άβολη και ντροπιαστική ιατροδικαστική εξέταση, τα υπέρογκα δικαστικά έξοδα, την προσωπική έκθεση και το φόβο του δημόσιου διασυρμού, τη συναισθηματική αναστάτωση της οικογένειας, τις ενδεχόμενες απειλές και τη διακινδύνευση της σωματικής της ακεραιότητας, αν δεν είναι βιασμός; Και εδώ το σεξιστικό κομμάτι της κοινωνίας έχει πολλά  σαθρά επιχειρήματα για να δικαιολογήσει τους βιαστές.

Ο βιασμός στην Ξάνθη δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Το 2011 συντελέστηκε ο ομαδικός βιασμός μιας δεκατριάχρονης μαθήτριας από τρεις φίλους και συμμαθητές της. Το 2013 συντελέστηκε η σεξουαλική κακοποίηση ενός πεντάχρονου κοριτσιού από τους συμμαθητές της και παράλληλα αποκαλύφθηκε πως το παιδί βιαζόταν από τους άνδρες της οικογένειας. Το 2013 συντελέστηκε ο βιασμός και η δολοφονία μιας νεαρής γυναίκας. Το 2014 υπήρξε άλλη μια απόπειρα βιασμού φοιτήτριας. Αυτοί  είναι οι βιασμοί που έχουν καταγραφεί και έλαβαν δημοσιότητα και πόσοι άλλοι μένουν αόρατοι.

Πριν δυο χρόνια που διαπράχθηκε ο βιασμός και η δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου, όλη η Ελλάδα και κυρίως η κοινωνία της Ξάνθης, είχε συγκλονιστεί και είχε καταδικάσει τη δολοφονία. Σήμερα η Ξάνθη είναι μια πόλη που αφήνει να κυριαρχήσουν οι φωνές αυτών που αμφισβητούν ένα βιασμό με συνέπεια να δρα αποτρεπτικά για όποια γυναίκα θελήσει να κάνει το βήμα για να μιλήσει για το βιασμό της.

Μπροστά σε μια καταγγελία βιασμού η κοινωνία της Ξάνθης καλείται να αποδείξει αν είναι η πόλη με τα χίλια χρώματα ή αν είναι η πόλη που επιβραβεύει τους βιασμούς.

 

Διαβάστε ακόμα

Βιασμός στην Ξάνθη-Να μην γίνει Αμάρυνθος η Ξάνθη

.

Share

Το Τέρας κι εμείς (ένα υστερόγραφο στην προαναγγελθείσα απώλεια του Βαγγέλη)

vaggelis

της Μαρίας Λούκα

Σήμερα είναι Κυριακή, ταυτισμένη παραδοσιακά στην εθιμική κοινωνική κουλτούρα με τη χαλάρωση και την ξεγνοιασιά – όσο κι  αυτές οι έννοιες έγιναν πολύ στενές τα τελευταία χρόνια – κι ήρθε μια είδηση να ραγίσει την κανονικότητα και να μας κάνει να αναμετρηθούμε ξανά με την διαρκώς παρούσα «Κόλαση» του Σαρτρ.

Ο τίτλος «τραγικός επίλογος» πάνω από μια φωτογραφία ενός αγέλαστου νεαρού  φιγουράρει ως πρώτη είδηση σε όλα τα ειδησεογραφικά δίκτυα, αφού ο ανομολόγητος φόβος επιβεβαιώθηκε όταν η Αστυνομία εντόπισε το πτώμα του Βαγγέλη Γιακουμάκη 800 μέτρα μακριά από τη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων που έμελλε να αποβάλλει κάθε παιδαγωγικό σκοπό και να μετατραπεί σε τόπο μαρτυρίου για τον 20χρονο φοιτητή, ως μικροσκοπικό καθρέφτισμα ότι πιο σάπιου γέννησε η ελληνική κοινωνία.

Βλέπεις ο «τραγικός επίλογος» για το Βαγγέλη Γιακουμάκη είχε γραφτεί πολύ νωρίτερα, εμείς απλά τον διαβάζουμε τώρα. Γράφτηκε στα χρόνια της φοιτητικής του ζωής, όταν το σώμα του μετατράπηκε σε πεδίο βασανιστικής δοκιμής της «αρρενωπότητας» κάποιων συμφοιτητών του και σημαδεύτηκε ανεξίτηλα από το τραύμα μιας ετερότητας που δεν έγινε ανεκτή. Ένα σώμα που δε μέτρησε στο χρηματιστήριο των κοινωνικών αξιών και δε λογίστηκε ως άξιο σεβασμού, ταξινομήθηκε ως «διαφορετικό» και «κατώτερο» και τελικά μετρήθηκε άψυχο στα δελτία αστυνομικών συμβάντων.

«Bulling» το λένε στη σύγχρονη κοινωνιολογική έρευνα αλλά νομίζω ότι είναι αρκετά επιεικής ο όρος. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια διαδικασία εκφασισμού του κοινωνικού σώματος, όπου τα εγκατεστημένα κοινωνικά στερεότυπα για το φύλο, τη σεξουαλικότητα, την εθνικότητα, το χρώμα ή την ομορφιά δηλητηριάζουν τον ανθρώπινο ψυχισμό και εκτρέπουν την καθημερινότητα σε μια συνθήκη που προσομοιάζει σε ζούγκλα, όπου ο διαφορετικός ή ο αδύναμος αποανθρωποιούνται, παύουν να είναι υποκείμενα δικαιωμάτων και γίνονται αντικείμενα τιμωρίας.

Είναι φασισμός της καθημερινότητας, τόσο βαθιά ριζωμένος που γίνεται αδιόρατος, με την εκμετάλλευση του μετανάστη που είναι οκ για να μαζεύει τις ελιές και να προσέχει τη γιαγιά αλλά τρώει (το λιγότερο) μια κλωτσιά όταν διεκδικεί λεφτά ή χαρτιά, η απαξίωση του τοξικοεξαρτημένου στην Τοσίτσα που πρέπει διαρκώς να εκδιώχνεται γιατί χαλάει την εικόνα της πόλης, το χυδαίο πείραγμα από το αμάξι στην ανήλική αφρικανή – θύμα του trafficking λίγο πριν ο καθαγιασμένος «νυκοκυραίος» πάρει έναν ακόμα όρκο τιμής στην οικογένεια και τη θρησκεία, το «στ΄αρχίδια» μου παρκάρισμα στη ράμπα του ανάπηρου και όλες αυτές οι συμπεριφορές που είναι τόσο συχνές και αυτοματοποιημένες, ώστε να γίνονται απενεχοποιημένες.

Και σ’ αυτή τη συνομοταξία το φύλο ίσως είναι η πιο σκληρή κατηγορία νοήματος , γιατί σε εγκαλεί από τα πρώτα χρόνια της ύπαρξης σου σ’ ένα αυστηρά διχοτομικό πλαίσιο είτε να είσαι «γυναίκα» δηλαδή χαριτωμένη, γλυκιά και σέξυ, είτε να είσαι «άνδρας» δηλαδή μάτσο, σκληρός, αρρενωπός και επιβλητικός. Κι αν δε χωράς σ’ αυτή τη νόρμα ολόκληρο το πλέγμα των μηχανισμών εξουσίας και των κοινωνικών σχέσεων αναλαμβάνει την πειθαρχική «συμμόρφωση» σου , από το ήπιο κοροϊδευτικό γελάκι , τη νουθεσία να «γίνεις άνδρας» μέχρι την πρωτόγνωρη βαρβαρότητα μιας παρέας Κρητικών που θα δε δέσει σε μια καρέκλα, θα σου περάσει έναν ιμάντα στο λαιμό, θα σε κλειδώσει σε μια ντουλάπα κλπ κλπ.

Το χειρότερο στην περίπτωση του Βαγγέλη Γιακουμάκη ήταν ότι έπρεπε να συμβιώσει μ’ αυτή τη μαρτυρική διαδικασία απελπιστικά μόνος, απογυμνωμένος από οποιαδήποτε προστατευτική ασπίδα θα μπορούσε να δώσει ένα πλαίσιο υποστήριξης ή μια δομή συντροφικότητας και κατανόησης.

Μια ολόκληρη Σχολή και μια ολόκληρη κοινωνία στη χειρότερη περίπτωση συγκάλυπτε, στην καλύτερη παρακολουθούσε αδιάφορα αυτή τη διαρκή διαπόμπευση και τον εκμηδενισμό της προσωπικότητας του – πολύ υποκριτικά σήμερα- προσφωνηθέντος «άτυχου» νεαρού. Κι ίσως ένας εξίσου «μάγκας» βουλευτής από την Κρήτη – όπως λέγεται – να παρείχε την απαραίτητη πολιτική κάλυψη σ’ αυτά τα πρωτοπαλίκαρα της ντροπής και να εκφράσει σήμερα με τη σειρά του τον «αποτροπιασμό» για το έγκλημα. Και να μη γελιόμαστε  ότι κι αν δείξει η ιατροδικαστική έρευνα – γιατί πολλοί προσβλέπουν στη βολική εκδοχή της αυτοκτονίας – πρόκειται ξεκάθαρα για ένα έγκλημα με πολλούς αυτουργούς.

Και κάπου εδώ είναι που η ανάλυση όλης της κοινωνικής παθογένειας καταλήγει στην οικονομική κρίση, σαν ένα σφουγγάρι που σβήνει όλες τις προηγούμενες αμαρτίες και μπορεί να παρέχει νομιμοποιητικά επιχειρήματα υπεκφυγής της αλήθειας. Η ελληνική κοινωνία, όπως και οι περισσότερες κοινωνίες, κουβαλούσε αρκετή σκατοψυχιά και πριν την οικονομική κρίση.

Αυτό που συντελέστηκε με την τομή της κρίσης και κυρίως της λιτότητας που επιλέχθηκε ως στρατηγική επίλυσης ήταν να καταστήσει το φασισμό ορατή πολιτική δύναμη , όχι μόνο στην αυτούσια περίπτωση της Χρυσής Αυγής αλλά στη γενικότερη τακτική ποινικοποίησης του αδύνατου που εκπορεύτηκε από το σύστημα εξουσίας αυτή την πενταετία.

Μ’ αυτό τον τρόπο έστειλε ένα σινιάλο απενεχοποίησης της φασίζουσας συμπεριφοράς κι έστρωσε το δρόμο για να ξεδιπλωθεί  το σκοτάδι στην καθημερινή πρακτική. Γι’ αυτό και σήμερα η επανακατοχύρωση και η υπεράσπιση της δημοκρατίας – όσο μεγάλο κόπο κι αν απαιτεί – έχει κυρίαρχη σημασία και πρέπει να διαπεράσει όλες τις βαθμίδες της πυραμίδας.

Η αποφώνηση αναγκαστικά στο Μάνο Χατζιδάκι:

«Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δε συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση – εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξη του , όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του… Και το κακό ελλοχεύει , χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία . Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο θάνατος»

Πηγή: στο Κόκκινο

 

Share

Το καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών φτάνει στην Ελλάδα  

afisa1

«Από το Κομπάνι ως τη Λισσαβώνα όλες οι γυναίκες στο δρόμο του αγώνα!!!»

Στα πλαίσια της  4η Διεθνούς δράσης της, η Παγκόσμια Πορεία Γυναικών Ευρώπης διοργανώνει το φεμινιστικό καραβάνι. Το Καραβάνι αυτό, θα ταξιδέψει σε όλη την Ευρώπη από 8 Μαρτίου έως 17ης Οκτωβρίου 2015. Οι στόχοι του καραβανιού είναι να ενδυναμώσει τους δεσμούς μεταξύ των φεμινιστριών από διαφορετικές χώρες, και να γίνουν φανεροί οι αγώνες και οι αντιστάσεις των γυναικών σήμερα στην Ευρώπη. Θέλουμε οι αγώνες αυτοί να γίνουν γνωστοί και να επεκταθεί η αλληλεγγύη και οι πρωτότυπες ιδέες της συλλογικής αντίστασης μεταξύ μας. Θέλουμε να ενισχύσουμε τις φεμινιστικές ομάδες σε όλα τα εδάφη έτσι ώστε η Δύναμη και η Ελπίδα να κυκλοφορήσουν ανάμεσα μας!

Επειδή η διαφορετικότητά μας είναι η δύναμή μας, πρέπει να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε αλληλέγγυα με όλα τα φεμινιστικά κινήματα στον κόσμο, δημιουργώντας δίκτυα και ενισχύοντας τις συμμαχίες μας και τις φεμινιστικές πολιτικές πρακτικές μας.

Κανείς δεν είναι ελεύθερος μέχρι όλες οι γυναίκες να είναι ελεύθερες!

 

Πρόσκληση

17 -18 -19 Μάρτη Θεσσαλονίκη-Έδεσσα

Η πόλη μας από τις 17 έως τις 19 Μαρτίου θα έχει την χαρά να φιλοξενήσει τη 4η Διεθνή Δράση της Παγκόσμια Πορείας Γυναικών, το Παγκόσμιο Φεμινιστικό Καραβάνι, που θα ξεκινήσει από το Κουρδιστάν και θα φτάσει μέχρι την Πορτογαλία. Με σύνθημα μας «από το Κομπάνι ως τη Λισαβόνα, όλες οι γυναίκες στο δρόμο του αγώνα», θα συναντηθούμε εδώ για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στις αγωνιζόμενες γυναίκες όλου του κόσμου, να ανταλλάξουμε τις απόψεις και τις εμπειρίες μας και να συντονίσουμε την κοινή διεθνή μας δράση.

Σας προσκαλούμε στη Συνέντευξη Τύπου που θα γίνει την Τετάρτη 18/3, 12:00, στο Χώρο Αλληλεγγύης Γυναικών (Βύρωνος 5), όπου θα συμμετέχουν γυναίκες από το Κουρδιστάν και το Κομπάνι, την Τουρκία, το Διεθνές Φεμινιστικό Κίνημα και την Ελλάδα.

Σας προσκαλούμε στην υποδοχή του Καραβανιού την Τρίτη 17/3, 12:00, Τσιμισκή με Πλατεία Αριστοτέλους και στην κοινή μας Συνέλευση- Εκδήλωση που διοργανώνουμε την Τετάρτη 18/3, 18:30 στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο (Λεωφόρος Στρατού με 3ης Σεπτεμβρίου) όπου θα μιλήσουν γυναίκες από όλο τον κόσμο και θα χαιρετίσουν τα κινήματα της πόλης.

 

Τρίτη 17 Μάρτη Θεσσαλονίκη

12.00-13.00: Υποδοχή καραβανιού στην πλατεία Αριστοτέλους – πορεία

13.30-15.00: Γεύμα

15.00-20.00: Ελεύθερο απόγευμα για ξεκούραση και περιήγηση στην πόλη

20.30: Μουσική βραδιά στο «ΧΩΡΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ» (Βύρωνος 5- πλατεία Ναυαρίνου)

Τετάρτη 18 Μάρτη Θεσσαλονίκη

10.00 – 12.00: Συνάντηση στο «ΧΩΡΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ»

12.00 – 13.30: Συνέντευξη τύπου για το φεμινιστικό καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών και ενημέρωση για τα προβλήματα των γυναικών λόγω οικονομικής κρίσης

13.30 – 15.30: Γεύμα

15.30 – 18.30: Ελεύθερο απόγευμα

18.30 – 22.00: Ανοιχτή συνέλευση με τα κινήματα της πόλης στο Βελλίδειο

Πέμπτη 19 Μάρτη Έδεσσα

9.00: Αναχώρηση για Έδεσσα. Στάση στον αρχαιολογικό χώρο Βεργίνα

12.00 – 13.00: Υποδοχή – Γεύμα

15.30 – 17.30: Ανοιχτή συνέλευση γυναικείων ομάδων και κινημάτων (παλιό «Παρθεναγωγείο»)

17.30: Πορεία στην πόλη

18.00: Αναχώρηση για Θεσσαλονίκη.

Παρασκευή 20 Μάρτη Θεσσαλονίκη

Το φεμινιστικό καραβάνι συνεχίζει το ταξίδι!!!

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ – ΧΩΡΟΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ – ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ – ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΕ ΔΡΑΣΗ

afisa

 

Συνεχής ενημέρωση για την πορεία το καραβανιού, με φωτό και ανταποκρίσεις εδώ

 

Share

Μάρσια Τζιβάρα: «Ο φασισμός δε γεννήθηκε στην κρίση και ούτε θα πεθάνει με την έξοδο από αυτήν»

BURNING FROM THE INSIDE ENG 005

του Γιάννη Κοντού

«Γεννημένο» στους δρόμους της Αθήνας και του Βερολίνου και χρησιμοποιώντας την ανάδυση της νεοναζιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής ως κύριο άξονά του, το κοινωνικό-πολιτικό ντοκιμαντέρ Burning from the inside της Μάρσιας Τζιβάρα, μέλους της γερμανικής κινηματογραφικής κολεκτίβας Ak-Kraak, αποκαλύπτει τις φασιστικές δομές που λειτουργούν στην Ελλάδα, από τη σκοπιά των Ελλήνων μεταναστών στη Γερμανία. Συζητάμε με την σκηνοθέτρια, ενόψει της πρεμιέρας του ντοκιμαντέρ στα πλαίσια του 17ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης την Κυριακή 15 Μαρτίου (αίθουσα Τζον Κασσαβέτης, 17:30).

Το Burning from the inside αντανακλά, όπως γράφεις και στο επίσημο site της ταινίας, την αγωνία και τα αισθήματά σου για την Ελλάδα και την αηδία σου για όσους προσπαθούν να την καταστρέψουν. Πώς ξεκίνησαν όλα και ποιος είναι ο στόχος του ντοκιμαντέρ;

Ξεκινήσαμε τα γυρίσματα τον Γενάρη του 2013, όταν η Χ.Α αποπειράθηκε να ανοίξει γραφεία εδώ στη Γερμανία και συγκεκριμένα στη Νυρεμβέργη. Αυτό για μας ξεπερνούσε κάθε όριο και δε σου κρύβω ότι η οργή μας υπερέβη την ανασφάλειά μας για όλα τα επικείμενα εμπόδια που ενδεχομένως να βρίσκονταν στο δρόμο μας. Χωρίς συγκεκριμένο πλάνο, χωρίς βοήθεια από κάποιον φορέα και χωρίς λεφτά, αρχικά με τον Demian von Prittwitz, τον οπερατέρ της ταινίας, και εν συνεχεία με μια μικρή ομάδα κινηματογραφιστών-αντιφασιστών από Αθήνα και Βερολίνο, προβήκαμε σε guerilla γυρίσματα που κράτησαν σχεδόν 1.5 χρόνο.

Ο αρχικός στόχος ήταν να αποκαλύψουμε την αληθινή φύση της συμμορίας, αφού τη δεδομένη στιγμή κανείς από τα mainstream media δεν τολμούσε να το κάνει, και παράλληλα να τονίσουμε το παράδοξο που βιώναμε εμείς ως μετανάστες: το να ζούμε στη χώρα που «γέννησε» το ναζισμό και να παρακολουθούμε από μακριά, την αναβίωση του με πρωταγωνίστρια τη χώρα που «γέννησε» τη δημοκρατία. Βασικός στόχος λοιπόν, ήταν να θέσουμε ερωτήματα όσον αφορά τη λειτουργικότητα και εφαρμογή της δημοκρατίας σε μια χώρα τσακισμένη από τη διαφθορά και την καπιταλιστική λύσσα, τον ρόλο των νεοναζί ως κρατικού και παρακρατικού εργαλείου και φυσικά τη θέση της Γερμανίας μέσα σε όλο αυτό.

Ο δεύτερος μεγάλος στόχος ήταν η ευαισθητοποίηση του κοινού απέναντι στους μεγάλους αδικημένους της Ευρώπης-φρούριο: τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Τέλος -χωρίς αυτό να αποτελεί συλλογικό στόχο της ομάδας μας, αλλά ίσως μια προσωπική ανάγκη- ήθελα να δώσουμε μια έμπρακτη απάντηση στις σκληρές κριτικές που κατά καιρούς δεχόμαστε όλοι εμείς που φύγαμε από την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια: ότι εγκαταλείπουμε στα δύσκολα, ότι δεν είμαστε μαχητές, ότι βολευτήκαμε και αδιαφορήσαμε. Η ταινία κατά κάποιο τρόπο απαντάει σε όλους αυτούς, αποδεικνύοντας πως οι αγώνες έχουν πολλαπλές μορφές και πως μέσα σε αυτούς υπάρχει μια θέση για όλους. Αρκεί ο καθένας να βρει τον τρόπο και το πλαίσιο, μέσα στο οποίο  μπορεί να δράσει και να προσφέρει.

Το ντοκιμαντέρ σου αποσκοπεί, επίσης, στο να αναδείξει τη σπουδαιότητα της συνύπαρξης «ντόπιων» και μεταναστών. Πόσο εύκολο ήταν να εξασφαλίσεις τη συνδρομή των μεταναστευτικών κοινοτήτων στην πραγματοποίηση της δουλειάς σου;

Η συνδρομή των μεταναστευτικών κοινοτήτων, πολιτικών ομάδων, αλλά και όλων των αντιφασιστικών φορέων που προσεγγίσαμε (γερμανικών και ελληνικών) ήταν άμεση και δυναμική. Όπως είπα και πριν, υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι ανθρώπων που έχουν έντονη πολιτική και κοινωνική δράση και αυτοί οι άνθρωποι μας άνοιξαν τον δρόμο και μας στήριξαν με τα όποια μέσα διέθεταν. Κάτι που ίσως ο πολύς κόσμος δε γνωρίζει, είναι ότι εδώ στο Βερολίνο υπάρχουν διάφορες ομάδες και επιτροπές αλληλεγγύης προς την Ελλάδα, οι οποίες απαρτίζονται από Γερμανούς του αναρχικού ή αριστερού/αντικαπιταλιστικού χώρου και η δράση τους απλώνεται σε ένα ευρύ φάσμα κοινωνικό-πολιτικού αγώνα: Από την συλλογή χρημάτων και φαρμάκων, μέχρι την αποστολή αντιπροσώπων, προκειμένου να στηρίξουν μια σημαντική προσπάθεια. Έχουν βρεθεί κατά καιρούς, αρκετοί Γερμανοί αλληλέγγυοι  σε μεγάλες γενικές απεργείς, ή σε μεγάλες αντιφασιστικές δράσεις στην Ελλάδα. Αυτές οι επισκέψεις, εκτός από το να στηρίξουν με την παρουσία τους, αποσκοπούν κυρίως και στο σχηματισμό μιας εικόνας για την Ελλάδα και τα προβλήματα του κόσμου, πέρα από την εικόνα που παρουσιάζουν τα  mainstream media. Αυτοί είναι οι άνθρωποι αν θέλεις, που δημιουργούν τον αντίλογο, σε μια χώρα, όπως η Γερμανία, που τον Έλληνα τον έχει συνδέσει με τον φτωχό-τεμπέλη συγγενή που του τρώει τα λεφτά. Σε γενικές γραμμές, όταν λέγαμε ποιοι είμαστε και τι θέλουμε να κάνουμε, οι πόρτες άνοιγαν εύκολα και τους ευχαριστούμε όλους για αυτό.

Βέβαια, για να μην τα παρουσιάζουμε όλα ρόδινα και ουτοπικά, πρέπει να πω ότι υπάρχει  και ένα άλλο κομμάτι μεταναστών – που ευτυχώς δε χρειάστηκε να συναναστραφούμε – το οποίο αναπαράγει είτε την καθεστωτική λογική του «βολέματος» που ο Έλληνας ξέρει τόσο καλά, είτε την «απολιτίκ» στάση του «δε μιλάω για να «τα έχω καλά με όλους», είτε ακόμα και το νεοναζισμό. Κάποιοι από αυτούς προσπάθησαν να «λασπώσουν» κατά καιρούς την προσπάθειά μας μέσω των social media και άλλου είδους προπαγάνδας, αλλά το μόνο πραγματικότητα. Η μετανάστευση δε μας κάνει απαραίτητα ούτε πιο ευαίσθητους, ούτε πιο αγωνιστές.

Δεδομένης της διαπλοκής κρατικών και παρακρατικών μηχανισμών, θέλεις να αναφερθείς στους κινδύνους που το συνεργείο σου κι εσύ αντιμετωπίσατε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων τόσο από την πλευρά της αστυνομίας, όσο και των νεοναζί;

Τα γυρίσματα στην Γερμανία ήταν πολύ πιο εύκολα από ότι τα γυρίσματα στην Ελλάδα. Η βερολινέζικη αστυνομία, χωρίς βέβαια να θέλω να την εξευμενίσω, θεωρείται από τις λιγότερο βίαιες της Γερμανίας και έτσι είχαμε πιο «εύκολη» πρόσβαση στις ομάδες των νεοναζί, χωρίς να κινδυνεύουμε άμεσα. Υπήρχαν στιγμές βέβαια που γινόμασταν στόχος στα μάτια τους, κυρίως λόγω του «μεσσογειακού» παρουσιαστικού μας. Όμως, η αλήθεια είναι πως δε νιώσαμε ποτέ πραγματική απειλή.

Στην Ελλάδα τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ένα μεγάλο πρόβλημα ήταν οτι κάποιοι  ήμασταν γνωστοί  στους φασιστικούς κύκλους, λόγω της αντιφασιστικής μας δράσης, και δεν ήταν καθόλου εύκολο να τους κινηματογραφήσουμε. Παρόλο που δεν εμφανιζόμασταν ως συνεργείο αλλά ως υποτιθέμενοι «οπαδοί» τους (ακόμα και μεταμφιεσμένοι), κυνηγηθήκαμε όλες τις φορές που προσπαθήσαμε να τους πλησιάσουμε. Πάντα βάβαια, με τις ευλογίες της αστυνομίας. Μετά από μια άσχημη εμπειρία που είχα σε μια συγκέντρωση  στα γραφεία τους και συγκεκριμένα όταν γιόρταζαν 1 χρόνο μετά την εκλογή τους στη βουλή, όπου με κυνήγησαν οι μπράβοι που περιφρουρούσαν την συγκέντρωση και προσπάθησαν να μου πάρουν την κάμερα, άρχισα να σκέφτομαι σοβάρά το ενδεχόμενο να σταματήσω αυτές τις απόπειρες, γιατί πια άρχισαν να γίνονται επικίνδυνες. ‘Ετσι, καταφύγαμε στην χρήση πλάνων αρχείου που μας παραχώρησαν αφιλοκερδώς οι αγωνιστές της αυτόνομης ΕΡΤ και της ΕΡΤ3, λύνοντας  το πρόβλημα. Όσο για την αστυνομία, δεν έχω λόγια. Σε όλες τις επιθέσεις ήταν παρούσα και έκανε οτι δε βλέπει, ενώ την ημέρα της σύλληψης των χρυσαυγιτών έξω από την ΓΑΔΑ, εφαρμόζοντας ένα πρωτοφανές «σχέδιο ασφαλείας» κατάφερε να με εγκλωβίσει για πάνω από τρεις ώρες (όπως και κάποιους τυχαίους περαστικούς) στο μετρό των Αμπελοκήπων, μαζί με περίπου 200 πωρωμένους νεοναζί που βρίσκονταν εκεί για συμπαράσταση στους χρυσαυγίτες- δολοφόνους! Αυτό είναι το μεγαλείο της ΕΛ.ΑΣ.

Οι βουλευτικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου αναδεικνύουν, αναπάντεχα ίσως, ως τρίτο κόμμα τη νεοναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής. Όπως για άλλη μια φορά αποδεικνύεται, η νεοναζιστική ακροδεξιά σε επίπεδο κοσμοαντίληψης, καθώς και πρακτικών, είναι στέρεα ριζωμένη σε σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Θα ήθελα ένα σχόλιό σου.

Δε μου προκαλεί καμία εντύπωση το εκλογικό αποτέλεσμα και αυτό το λέω με μεγάλη μου λύπη. Όπως υποστηρίζουμε και στην ταινία, ο φασισμός δε γεννήθηκε στην κρίση και ούτε θα πεθάνει με την έξοδο από αυτήν. Και η καραμέλα του «παραπληροφορημένου ψηφοφόρου», εμένα προσωπικά δε μου κάνει. Κατά τη γνώμη μου,  η πικρή αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι είναι στρατευμένοι νεοναζί, φασίστες και μαφιόζοι, που υπήρχαν όλα αυτά τα χρόνια ανάμεσα μας και δρούσαν υπόγεια στον κρατικό και παρακρατικό μηχανισμό. Και για αυτή την εξέλιξη, έχουνε ευθύνες όλοι. Ακόμα και η καθεστωτική Αριστερά, γιατί τόσα χρόνια δεν επέδειξε αντιφασιστική δράση, παρά μόνο όταν το πρόβλημα είχε γίνει πια απροσπέλαστο. Για μένα, η Ελλάδα χρειάζεται μια μεγάλη περίοδο «αποναζιστικοποίησης» προκειμένου να φύγει το μικρόβιο από τα σπλάχνα της και αυτό δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη. Πρέπει να επενδύσουμε στην παιδεία -όσο κλισέ και να ακούγεται αυτό- στη δημιουργική ενσωμάτωση των μεταναστών και προσφύγων μέσα στην ελληνική κοινωνία, αλλά και στο συλλογικό αγώνα που δίνεται στους δρόμους και στις γειτονιές. Δε θα είναι εύκολα τα πράγματα, αλλά θα τα καταφέρουμε.

Πότε και πού πρόκειται να προβληθεί το Burning from the inside;

Το «Βurning from the inside» είναι μια εντελώς ανεξάρτητη παραγωγή και για αυτό η διανομή του είναι ακόμα κάπως «θολή». Αυτή τη στιγμή, κάνει τον κύκλο του σε διάφορα φεστιβάλ ανά τον κόσμο και το Μάρτη θα κάνει την ελληνική του πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Από κει και πέρα, η επιθυμία μας είναι να κάνουμε πολλαπλές παρουσιάσεις σε ελεύθερους κοινωνικούς χώρους σε Ελλάδα και εξωτερικό, προσπαθώντας να αγγίξουμε όσο το δυνατό μεγαλύτερο κοινό.

 

Το Burning from the inside της Μάρσιας Τζιβάρα προβάλλεται στα πλαίσια του 17ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης την Κυριακή 15 Μαρτίου (αίθουσα Τζον Κασσαβέτης, 17:30) και την Τρίτη 17 Μαρτίου (αίθουσα Τζον Κασσαβέτης, 22:30).

Το επίσημο site του ντοκιμαντέρ είναι http://www.burningfromtheinsidedoc.com/

Πηγή: εναντιοδρομίες

film poster

 

Share

Ακολουθώντας το καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών

COMPLETO_FINAL_EN

Το καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών ξεκίνησε! Το καραβάνι, που οργανώνεται στα πλαίσια της 4ης Δράσης της ΠΠΓ, από τις 8 Μάρτη ως τις 17 Οκτώβρη 2015 θα διασχίσει την Ευρώπη, από την Τουρκία μέχρι την Πορτογαλία, φέρνοντας το μήνυμα της αλληλεγγύης και συνδέοντας φεμινιστικά κινήματα βάσης, αγώνες και αντιστάσεις. Φιλοδοξία αυτού του ποστ είναι η ενημέρωση για την πορεία του καραβανιού, για αυτό και θα προσπαθούμε να το ενημερώνουμε σε τακτικά διαστήματα. Περισσότερα για το καραβάνι μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ


 

 

23-25 Μαΐου – Γενεύη, Ελβετία

23.5.: Συζήτηση για την αντίσταση των γυναικών ενάντια στο μιλιταρισμό.

24.5.: Συζήτηση για τη λιτότητα εναντίον των γυναικών, για τις γυναίκες μετανάστριες χωρίς νομικό καθεστώς στην Ελβετία και μαρτυρίες από την εκμετάλλευση που υφίστανται. Δράση αλληλεγγύης προς τις γυναίκες μετανάστριες στην Ελβετία: Ζουν εδώ, εργάζονται εδώ, θα μείνουν εδώ. Το βράδυ ακολούθησε μουσική και χορός με το κολομβιανό γκρουπ La puntica.

Στις 25 Μαΐου έγινε δράση για την επάρκεια στην τροφή με την κολλεκτίβα Les Artichauts.

This slideshow requires JavaScript.

 

22 Μαΐου – Λωζάνη, Ελβετία

Το φεμινιστικό καραβάνι φτάνει επισκέπτεται το Κέντρο Γυναικών «Appartenances». Πολλές γυναίκες συμμετείχαν στη σημερινή μας δράση, από την Ερυθραία, τη Βοσνία, το Κοσσυφοπέδιο, την Αλβανία, το Περού, τον Ισημερινό, τη Βενεζουέλα, το Πράσινο Ακρωτήριο, το Τόγκο, το Μπαγκλαντές και την Αργεντινή.

This slideshow requires JavaScript.

 

20-21 Μαΐου – Neuchâtel, Ελβετία

Στην κατάληψη Prise Imer στο Neuchâtel.

21 maiou Neuchâtel

 

18-19 Μαΐου – Βέρνη, Ελβετία

16 μέρες ενάντια στη βία κατά των γυναικών: Από τη Δευτέρα 18 Μαΐου 2015, το φεμινιστικό καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών κάνει στάση στη Βέρνη. Γυναίκες από διάφορες χώρες συγκεντρώνουν από τις 8 Μαρτίου τις εμπειρίες τους διασχίζοντας την Ευρώπη σχετικά με το πώς να εξαλείψουμε τις αδικίες. Στη Βέρνη έγινε μια δράση δρόμου με το πλοίο «αλληλεγγύη-ισότητα-ελευθερία», μια δράση αλληλεγγύης στις Κούρδισσες και παρουσίασης του φεμινιστικού καραβανιού.

Στις 19 Μαΐου επίσκεψη σε έκθεση για την ιστορία του γυναικείου κινήματος στην Ελβετία.

 

This slideshow requires JavaScript.

 

14-17 Μαΐου –Τίτσινο και Λουγκάνο, Ελβετία

Στις 14 Μαΐου βαδίσαμε περίπου 4 ώρες από το Chiasso στο Λουγκάνο, κάτω από ένα λαμπρό ήλιο. Σταματήσαμε στο Λουγκάνο για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας προς τις χιλιάδες μετανάστριες που έχασαν τη ζωή τους στη Μεσόγειο. Ακολούθησε θεατρική παράσταση. Στις 15 Μαΐου, οι γυναίκες από την Παγκόσμια Πορεία Γυναικών Ελβετίας εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους με τη Γουατεμάλα στον αγώνα τους για παραίτηση του προέδρου της.

Στις 17 Μαΐου έγινε περφόρμανς στο Λουγκάνο.

This slideshow requires JavaScript.

 

7-9 Μαΐου – Ebensee, Αυστρία

Το Φεμινιστικό Καραβάνι φτάνει στη λίμνη Ebensee στην Αυστρία, όπου παρατίθεται συνέντευξη τύπου για το φεμινιστικό καραβάνι στο γυναικείο φόρουμ Salzkammergut – που μας φιλοξένησε – και τη Via Campesina, ανάμεσα σε άλλες οργανώσεις. Την επόμενη μέρα επίσκεψη σε έκθεση γυναικών καλλιτεχνών και το ίδιο απόγευμα επίσκεψη στο μουσείο κατά του ναζισμού.

Στις 9 Μάη επίσκεψη στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν, ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης. Εκεί αποτίσαμε φόρο τιμής στις γυναίκες που εξαναγκάστηκαν σε σεξουαλική σκλαβιά για τους αξιωματικούς και τους στρατιώτες των ναζί, αλλά και για άντρες κρατούμενους,

This slideshow requires JavaScript.

 

 

28 Απριλίου – Ζάγκρεμπ, Κροατία

Διοργάνωση θεάτρου του καταπιεσμένου από μια φεμινιστική σκοπιά, προκειμένου να εντοπιστούν οι διαφορετικές μορφές καταπίεσης των γυναικών ώστε μέσω της συλλογικής συζήτησης και ανταλλαγής ιδεών να βρεθούν στρατηγικές για την αντίσταση στα κοινά προβλήματα και την καταπολέμησή τους. Το θέατρο του καταπιεσμένου είναι ένα εργαλείο για την ατομική και συλλογική χειραφέτηση.

zagreb

Περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες μπορείτε να δείτε εδώ και εδώ

 

24 Απριλίου – 24ωρη φεμινιστική δράση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών

24ωρη φεμινιστική δράση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών σε όλο τον κόσμο για τα 2 χρόνια από την κατάρρευση του οκταόροφου εργοστασίου παραγωγής ενδυμάτων Rana Plaza στην Dhaka, Μπαγκλαντές, όπου έχασαν τη ζωή τους περισσότερα από 1.100 άτομα (κυρίως γυναίκες) και άλλα 2.500 τραυματίστηκαν.

Μέσα από τις δράσεις μας θέλουμε να αναδείξουμε ότι το Rana Plaza είναι παντού και ότι οι γυναίκες υφίστανται σε κάθε γωνιά του κόσμου τις συνέπειες της ατέρμονης απληστίας του καπιταλιστικού συστήματος. Ενδεικτικά δράσεις έγιναν στο Μπιλμπάο (Χώρα των Βάσκων), στη Γαλικία, στη Λισαβώνα, στην Κοΐμπρα, στις Αζόρες και στο Πόρτο (Πορτογαλία), στο Σάο Μπερνάρδο (Ισπανία), στο Σαντιάγο της Χιλής, στο Πόρτο Αλέγκρε, στο Μοσσορό, στο Καρουάρο Ρεσίφε, στο Καμπίνας και στη Φορταλέζα (Βραζιλία), στο Μόντρεαλ και στο Κεμπέκ (Καναδάς), στην Ελβετία, στην Αυστραλία, στην Αγγλία, στη Βιέννη (Αυστρία), στο Παρίσι (Γαλλία), στις Φιλιππίνες, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, στο Μπουένος Άιρες (Αργεντινή), στο Περού, στη Γουαδαλαχάρα και Χουάρες (Μεξικό), στο Μπαγκλαντές, στο Μπενίν, στη Μοζαμβίκη.

Περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες μπορείτε να δείτε εδώ:

https://www.facebook.com/caravanafeminista?fref=ts

 

 

1 Μάη

Το Φεμινιστικό Καραβάνι συμμετέχει στην Πορεία για την 1η Μάη στη Βιέννη

YouTube Preview Image

 

This slideshow requires JavaScript.

 

16 Απριλίου

Λεσβιακή Πορεία στο Βελιγράδι:

Αδερφές,

Ελάτε στην λεσβιακή άνοιξη!

Απευθυνόμαστε σε όλες εσάς που θέλετε να συμμετάσχετε στις τετραήμερες εκδηλώσεις στο Βελιγράδι (Σερβία). Θα διεξαχθούν από τις 16 έως τις 19 Απριλίου.

Είμαστε μια οργάνωση βάσης που αποτελείται από λεσβίες, φίλους/ες, ακτιβιστές/στριες από διάφορες ομάδες στην Σερβία και θέλουμε να μαζευτούμε για να ανταλλάξουμε ενέργεια και να ενθαρρύνουμε η μια την άλλη, να ανταλλάξουμε γνώση κι εμπειρίες για την λεσβιακή μας ύπαρξη/πολιτική δράση/λεσβιακή κουλτούρα και να αλληλοϋποστηριχτούμε. Η δράση μας βασίζεται στον εθελοντισμό και τα φεμινιστικά ιδεώδη. Άρα, θέλουμε να σπάσουμε την πατριαρχία και την λεσβιοφοβία στην Σερβία! Όσο πιο αγριεμένες, τόσο πιο χαρούμενες!

Η δράση στο Βελιγράδι είναι η συμμετοχή μας στο φεμινιστικό καραβάνι που οργανώνεται από την Παγκόσμια Πορεία Γυναικών. Το καραβάνι ξεκινάει στις 6 Μαρτίου στο Κουρδιστάν και για τους επόμενους οκτώ μήνες θα ταξιδέψει στην Ευρώπη (Βαλκάνια, Γαλλία, Ιταλία, Πολωνία, Ισπανία, Γερμανία, Αυστρία και τέλος Πορτογαλία). Στόχος του είναι να συναντήσει γυναίκες από διαφορετικές χώρες και να υποστηρίξει τους αγώνες τους ενάντια στην καταπίεση, την πατριαρχία και τον καπιταλισμό.

Είναι σημαντικό ώστε να καταλάβουμε τις διαφορετικές εμπειρίες των γυναικών με ερωτήσεις σχετικά με συγκεκριμένες πολιτισμικές παραδώσεις, ποιότητα ζωής, οικονομία και να μπορέσουμε να καταλάβουμε καλύτερα τη θέση των γυναικών, να μοιραστούμε γνώσεις για να βοηθήσουμε τον αγώνα μας, την ενδυνάμωση μας και την δημιουργία ενός δικτύου γυναικών.

Η κατάσταση στην Σερβία δεν είναι ακριβώς θετική για τις λεσβίες –υπάρχει πολλή λεσβιοφοβία και πολλές επιθέσεις εις βάρος λεσβιών και το να κρατιέσαι από το χέρι ή να εκφράζεις οικειότητα σε δημόσιους χώρους μπορεί να αποβεί επικίνδυνο. Παρόλα αυτά οι λεσβίες στη Σερβία πάντα ήταν θαραλλέες: το 2001 οργανώσαμε το πρώτο Pride στο Βελιγράδι, αλλά δεχτήκαμε βίαιη επίθεση. Άσχετα με το πως έληξε, το Pride ήταν πολύ σημαντικό μιας και ήταν η πρώτη φορά που ως λεσβίες εμφανιστήκαμε δημόσια, δείξαμε την δύναμη μας και αποδείξαμε πως είμαστε ανίκητες!

Οι ρίζες του λεσβιακού κινήματος στη Σερβία εντοπίζονται στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όπου φεμινίστριες και λεσβίες, μέλη του αντιπολεμικού κινήματος, οργανώθηκαν γύρω από κοινά γι’ αυτές ζητήματα. Από τότε υπήρξαν περίοδοι έντονης επιστροφής στις παραδόσεις, η θρησκεία εδραιώθηκε ως ισχυρός κοινωνικός παράγοντας, ενώ η όλη διαδικασία παρήγαγε μια ωμή εκδοχή του καπιταλισμού με μόνο σκοπό τη διαίρεση και απομάκρυνση των ανθρώπων.

Αυτή η δράση έχει σκοπό να δυναμώσει και να καθιερώσει διευρωπαϊκά λεσβιακά δίκτυα και να βοηθήσει στην ορατότητα των λεσβιών μέσω της προώθησης της λεσβιακής κουλτούρας. Η ίδια η δράση αποτελείται από δύο μέρη: το πρώτο θα είναι μια καλλιτεχνική δράση σε γνωστό πάρκο στο Βελιγράδι (ακριβώς απέναντι από την προεδρία), μια τοποθεσία που επιλέχθηκε λόγω των πολλών λεσβιοφοβικών επιθέσεων που συνέβησαν. Θα διαβαστεί ακτιβιστική λεσβιακή ποίηση μιας φίλης λεσβίας ακτιβίστριας, της Κάρνα Κόσικ (Carna Cosik), η οποία ήταν μέλος της λεσβιακής  οργάνωσης Novi Sad αλλά δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας και θέλουμε να την θυμόμαστε και με αυτόν τον τρόπο.

Έπειτα η πομπή θα ανέβει σε πλατό μπροστά από τη Σέρβικη βουλή όπου θα γίνει διαμαρτυρία για τα δικαιώματα των λεσβιών και των γυναικων, με σκοπό να φανεί η αλληλεγγύη μεταξύ του φεμινιστικού και του λεσβιακού κινήματος. Παρότι είμαστε κατά της αστυνομικής παρουσίας, λόγω της υποχρέωσης να αναφέρονται οι διαμαρτυρίες στην αστυνομία, αναμένουμε μια μικρή παρουσία.

Μετά την πορεία των νταλικών (Dyke March) θα προχωρήσουμε στην κατάληψη Inex[1]  όπου θα υπάρξει ένα πλούσιο και ποικίλο πρόγραμμα. Η τοποθεσία επιλέχθηκε διότι για μας έχει μεγάλη πολιτική σημασία να ανοιγόμαστε σε νέους χώρους και να στηρίζουμε πολιτιστικές πρωτοβουλίες. Στο Inex θα προσφέρουμε vegan γεύματα, μιας και για μας η vegan στάση είναι πολύ σημαντική.

Είναι σημαντική η συμμετοχή σας σε αυτήν την εορταστική περίσταση γιατί θα γιορτάσουμε τα 20 χρόνια του Σέρβικου λεσβιακού κινήματος! Θα είναι επίσης μια εξαιρετική ευκαιρία συνάντησης φεμινιστριών και λεσβιών ακτιβιστριών από τις χώρες τις πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Η αδελφότητα ανθίζει, η άνοιξη μας δεν θα ναι ποτέ πια ίδια!

Πώς να συμμετάσχετε;

Απλό: γράψτε μας, πείτε μας το όνομα σας, από που είστε, την ηλεκτρονική σας διεύθυνση και το τηλέφωνο σας και πότε σοπεύετε να ρθετε και να πότε να φύγτε. Επίσης, όλα τα πάνελ και οι συζητήσεις θα είναι στα αγγλικά, οπ΄΄οτε άμα χρειάζεστε  διερμηνεία σε κάποια άλλη γλώσσα παρακαλούμε να μας το πείτε. Για οποιαδήποτε άλλη πληροφορία επικοινωνίστε μαζί μας.

Επικοινωνία:

lesbianspringbelgrade@gmail.com

Η διαμονή θα γίνει είτε σε σπίτια γυναικών στο Βελιγράδι είτε στο Inex squat, ανάλογα με την προσέλευση.

Περισσότερεα σχετικά με την διαμονή, τον προγραμματισμό και επιπλέον χρήσιμες πληροφορίες θα σας σταλούν μετά την εγγραφή σας.

Μετάφραση: Άννα Σιγαλού

[1] Inex squat (κατάληψη Inex): Κατηλημένο κτίριο στο Karaburma, προάστιο του Βελιγράδι, που άνηκε παλιότερα σε δημόσια εταιρία με το όνομα Inex Film. Το 2001, ομάδες και άτομα, πολλοί εκ των οποίων καλλιτέχνες, κατέλαβαν τον χώρο. Αρχικά περιορίστηκαν στο να αποκαταστήσουν τον χώρο, σύντομα όμως μετατράπηκε σε έναν χώρο που στεγάζει συζητήσεις, εκθέσεις, συναυλίες, φεστιβάλ κ.α.

 

6 Απριλίου

Το καραβάνι φτάνει στο Πίροτ, στην νοτιοανατολική Σερβία στο άνοιγμα του Πανηγυριού Γυναικών που οργάνωσε η ομάδα Žene juga (Γυναίκες του Νότου). Το Πανηγύρι Γυναικών τιμά τους αγώνες των γυναικών του Πίροτ για την οικονομική τους ανεξαρτησία, τη δημιουργικότητα και δύναμη που έχουν στην καθημερινή ζωή. Πάνω από 25 γυναίκες εκθέσαν τα προϊόντα τους, έδειξαν πώς και πάνω σε τι δουλεύουν και αντάλλαξαν εμπειρίες. Η είσοδος ήταν δωρεάν, ενώ στο χώρο υπήρχαν επίσης workshop πλεξίματος και χούλα χουπ.

This slideshow requires JavaScript.

 

3 Απριλίου

Το καραβάνι φτάνει στη Σόφια και ενώνεται με την ομάδα Beyond Borders: Linking our Stories. Σκοπός της ομάδας είναι να φέρει κοντά γυναίκες από την Τουρκίακ αι την Αρμενία και να χτίσει την αλληλεγγύη μέσω της αφηγηματικής και παρασττικής τέχνης.

Περισσότερα για την ομάδα εδώ

 

28-29 Μαρτίου

Βουκουρέστι. Το Φεμινιστικό Καραβάνι συμμετέχει στη συνάντηση και τις συζητήσεις με ακτιβιστές/ακτιβίστριες για το δικαίωμα στην κατοικία και τις στρατηγικές ενάντια στις εξώσεις, που οργάνωσε η οργάνωση FCDL (Common Front for the Right to Housing-Κοινό Μέτωπο για το Δικαίωμα στην Κατοικία).

Εκεί μάθαμε πώς η ομάδα “Vulturilor 50”, που αποτελείται από θύματα εξώσεων, αντιστέκεται και αγωνίζεται, από τον Σεπτέμβρη 2014, έχοντας καταστκηνώσει στο κέντρο της πόλης· για τους Ρουμανικούς νόμους σχετικά με το δικαίωμα στη στέγη και στην κατοικία· για το πώς οι δημοτικές αρχές (δεν) αντιμετωπίζουν αυτή και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις. Ακούσαμε μαρτυρίες και μοιραστήκαμε εμπειρίες πάνω στο θέμα της κατοικίας από άλλες χώρες, όπως η Πορτογαλία και η Ισπανία.

This slideshow requires JavaScript.

 

Συνάντηση με γυναίκες Ρομά στον αυτόνομο χώρο Centrul Claca: μαρτυρίες και συζήτηση με την Elena Garofita Rupa, τη Mihaela Dragan και τη Giorgiana Lincan για την κατάσταση των γυναικών στις κοινότητες Ρομά στη Ρουμανία, τους γάμους σε μικρή ηλικία και τις ακτιβίστριες Ρομά.

This slideshow requires JavaScript.

Περισσότερα: centrul clacaCommon Front for the Right to Housing

 

27 Μαρτίου

Στο δρόμο για Βουκουρέστι

βουκουρεστι

 

19 Μαρτίου

Η Πρωτοβουλία Γυναικών σε Δράση φιλοξενεί σήμερα στην Έδεσσα, στο παλιό Παρθεναγωγείο της πόλης, τις γυναίκες που συμμετέχουν στο φεμινιστικό καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών λίγο πριν φύγουν για να συνεχίσουν το μακρύ συμβολικό τους ταξίδι προς την υπόλοιπη Ευρώπη. Υποδέχεται τις αγωνίστριες κούρδισσες σε μια συζήτηση για να στηρίξει τον αγώνα τους. Ακολουθεί το πρόγραμμα εκδηλώσεων:

13.00-15.00 Υποδοχή του Καραβανιού στο Παρθεναγωγείο – Καλωσόρισμα

15.00-17.30 Συνάντηση γυναικείων οργανώσεων και κινημάτων  – Συζήτηση

17.30 Πορεία στην πόλη

This slideshow requires JavaScript.

 

17-18 Μαρτίου

Φωτογραφίες από τη συνέντευξη τύπου και την ανοιχτή συνέλευση των γυναικών του φεμινιστικού καραβανιού με τα κινήματα της πόλης. Μαζί με το “ΧΩΡΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ” ήταν όλο το διήμερο οι απολυμένες καθαρίστριες, οι εργαζόμενες/νοι της ραδιοτηλεόρασης ΕΡΤ 3, οι απολυμένοι της Coca-Cola, οι εργαζόμενοι της ΒΙΟΜΕ, οι σχολικοί φύλακες, κοινωνικό ιατρείο, εκπαιδευτικοί σε διαθεσιμότητα, η Γ΄ΕΛΜΕ-Θ, το SOS Χαλκιδική κ.α.

This slideshow requires JavaScript.

Την Τετάρτη 18 Μαρτίου παραχωρήθηκε συνέντευξη τύπου του καραβανιού και ενημέρωση για τα προβλήματα των γυναικών στην κρίση. Το απόγευμα πραγματοποιήθηκε στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο ανοιχτή συνέλευση-εκδήλωση με συμμετοχή των γυναικών του καραβανιού και των κινημάτων της πόλης, με σκοπό την ανταλλαγή εμπειριών από τους αγώνες και τη δημιουργία δικτύων αντίστασης και ανατροπής των νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Φωτογραφίες από την υποδοχή του φεμινιστικού καραβανιού στη Θεσσαλονίκη και την πορεία που ακολούθησε στο κέντρο της πόλης

This slideshow requires JavaScript.

 

12-13 Μαρτίου

Φτάνοντας στην Αττάλεια, οι γυναίκες συναντήθηκαν στην πλατεία Cumhuriyet με εργαζόμενες γυναίκες στην τοπική αυτοδιοίκηση. Ο δήμος της Αττάλειας υπό τη διοίκηση του Μεντερές Τουρέλ (κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ) είχε απολύσει ή μεταθέσει γυναίκες υπαλλήλους σε απομακρυσμένες περιοχές, διότι ήταν μέλη συνδικάτου. Η πορεία βάδισε μαζί με αυτές τις γυναίκες έξω από το δημαρχείο ζητώντας από το δήμαρχο να τις επαναπροσλάβει. Το συνδικάτο δημοσίων υπαλλήλων KESK καταγγέλει ότι το ΑΚΡ διοικεί εδώ και 12 χρόνια μέσω μιας πολιτικής εκφοβισμού και καταστολής. “Οι γυναίκες δεν θα το επιτρέψουν, ούτε θα υπακούσουν στο πατριαρχικό σουλτανάτο του Ταγίπ Ερντογάν και του Μεντερές Τουρέλ” δηλώνει η Gülistan Atasoy, μέλος του KESK. Το πρόγραμμα της Αττάλειας συνέχισε με μια συζήτηση σχετικά με τις γυναίκες και την πόλη.

This slideshow requires JavaScript.

Στην Αττάλεια οι γυναίκες επισκέφθηκαν το απόγευμα το μνημείο Alyazma, το οποίο χτίστηκε στις 7 Μαρτίου 2012 στη μνήμη των 476 δολοφονημένων γυναικών από γυναίκες, και στη συνέχεια βγήκαν στους δρόμους της πόλης σε μια χαρούμενη βραδινή πανηγυρική πορεία φωνάζοντας συνθήματα κατά της ανδρικής βίας και υπέρ της αλληλεγγύης των γυναικών και τραγουδώντας τραγούδια της Ajda Pekkan και των Bandista

YouTube Preview Image

 

12 Μαρτίου

Το μικρό χωριό Ahmetler στην Αλάνια ήταν η πρώτη στάση στην επαρχία της Αττάλειας για το φεμινιστικό καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών, όπου έγινε μια εκδήλωση ανταλλαγής εμπειριών με γυναίκες της τοπικής κοινωνίας με θέμα την αντίστασή τους ενάντια στην κατασκευή μιας μονάδας υδροηλεκτρικής ενέργειας. Οι ντόπιες γυναίκες μοιράστηκαν την ιστορία για το πώς κατάφεραν να εμποδίσουν με επιτυχία την κατασκευή της μονάδας στήνοντας σκηνές και μπλοκάροντας το δρόμο προς το εργοτάξιο.

Στις φωτογραφίες μπορείτε να δείτε γυναίκες αγρότισσες, την ώρα που ετοιμάζουν παραδοσιακές πίτες.

This slideshow requires JavaScript.

 

11 Μαρτίου

Αφήνοντας πίσω τους την Αντιόχεια, οι γυναίκες του φεμινιστικού καραβανιού έφτασαν στην πόλη Μερσίν, όπου επισκέφθηκαν τους τάφους σημαντικών γυναικών του κινήματος στην Τουρκία και το Κουρδιστάν: της Leyla Şaylemez, μίας από τις τρεις κούρδισσες ακτιβίστριες που δολοφονήθηκε στο Παρίσι το 2013 και της Özgecan Aslan, της φοιτήτριας που βιάστηκε, κάηκε μέχρι θανάτου και διαμελίστηκε από τρεις άνδρες, το βράδυ που πήρε το λεωφορείο από την πανεπιστημιούπολη για να επιστρέψει στο σπίτι της. Η αντίστασή της έγινε σύμβολο της εξέγερσης των γυναικών στην Τουρκία.

Στη συνέχεια επισκέφτηκαν την οικογένεια της Yasemin Çakar, η οποία δολοφονήθηκε πρόσφατα από το σύζυγό της στο Gaziantep, στη σκηνή όπου δέχονταν συλλυπητήρια. Τέλος, επισκέφθηκαν μια έκθεση φωτογραφίας για τις γυναίκες στο θέατρο Hadra Hamam.

Περισσότερα για την υπόθεση της Özgecan Aslan εδώ και εδώ

Περισσότερα για τρεις κούρδισσες ακτιβίστριες εδώ, εδώ και εδώ

 

10 Μαρτίου

Το φεμινιστικό καραβάνι φτάνει στην Αντάκια (Αντιόχεια). Χιλιάδες γυναίκες συμμετείχαν στις διαδηλώσεις φωνάζοντας το σύνθημα “Jin jiyan azadi” (γυναίκα ζωή ελευθερία), κάποιες με παραδοσιακές στολές και τραγουδώντας στα κουρδικά, τούρκικα και αραβικά, κρατώντας πανό που έγραφαν συνθήματα ενάντια στις γυναικοκτονίες, στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στη βία, στην εργασιακή εκμετάλλευση, στη σεξουαλική παρενόχληση, αλλά και πλακάτ με τις φωτογραφίες των τριών κουρδισσών ακτιβιστριών που είχαν δολοφονηθεί στο Παρίσι το 2013, και εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους στις γυναίκες που αντιστέκονται και αγωνίζονται και στις γυναίκες που έχασαν τη ζωή τους πολεμώντας στο Κομπάνι.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε εδώ

This slideshow requires JavaScript.

 

9 Μαρτίου

Μανιφέστο που διαβάστηκε από την οικολογική επιτροπή του KJA στο δάσος της πόλης Talaytepe στο Diyarbakir (Κουρδιστάν) στις 9 Μαρτίου, μετά από δενδροφύτευση.

Τα δέντρα μας είναι η ελπίδα και η αντίστασή μας

Προς τον τύπο και την κοινή γνώμη:

Ως οικολογική επιτροπή του KJA (Συνέδριο Ελεύθερων Γυναικών), χαιρετίζουμε την αντιπροσωπία της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών και όλες τις γυναίκες προλαιτάριες που βρίσκονται σήμερα εδώ. Βρισκόμαστε στο Talaytepe, μια από τις σημαντικότερες περιοχές που βοηθούν την πόλη να αναπνεύσει. Αυτή η έκταση ανακυρήχθηκε δάσος της πόλης από τον δήμο, αλλά δυστυχώς αντιμετωπίζει πολλούς κινδύνους. Η κυβέρνηση θέλει να χρησιμοποιήσει αυτή την έκταση αλλιώς, να την καλύψει με τσιμέντο, δηλαδή να μας αφήσει χωρίς ανάσα.

Ως κοινωνίες γινόμαστε χρόνια μάρτυρες τέτοιων αντιλήψεων. Λόγω πολλών καταστροφών, φραγμάτων, υδροηλεκτρικών σταθμών, τεράστια έργα στο Κουρδιστάν και την Τουρκία, όλοι σχεδόν οι κοινοί χώροι κινδυνεύουν να καταστραφούν.

Η αντίδραση στους υδροηλεκτρικούς σταθμούς στη Μαύρη Θάλασσα, η αντίσταση στο πάρκο Gezi, στο Πολυτεχνείο της Μέσης Ανατολής και στους κήπους Hevsel ήταν η εκούσια κραυγή της κοινωνίας ενάντια σ αυτές τις επιθέσεις.

Πριν ένα χρόνο η κυβέρνηση ανήγγηλε πως θα εφαρμόσει τρελά έργα όπως την λεηλασία της κοιλάδας του Τίγρη, υδρηλεκτρικούς σταθμούς και την μετατροπή ενός σταδίου σε εμπορικό κέντρο. Αυτά είναι μερικά μόνο παραδείγματα αυτής της αντίληψης. Στόχος αυτών των έργων δεν είναι μόνο το κέρδος αλλά και η συντριβή του πολιτισμού και της ταυτότητας μας μέσω της καταστροφής της μνήμης μας.

Εμείς όμως δηλώναμε και δηλώνουμε την νόμιμη, δημοκρατική αντίδραση μας σ αυτά τα έργα λεηλασίας. Δεν θα επιτρέψουμε τα έργα καταστροφής.

Σήμερα στην Talaytepe φυτέψαμε τα δέντρα μας με το σύνθημα «ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΚΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΜΑΣ». Όλοι και όλες πρέπει να μάθουν ότι τα φυτέψαμε χάρη στις προσπάθειες όλων των προλετάριων γυναικών και ότι [αυτά τα δέντρα] θα μεγαλώσουν. Αυτό το κάναμε σήμερα για να υπερασπιστούμε τους κοινούς χώρους των ανθρώπων. Ξανά, λέμε δυνατά ότι θα υπερασπιστούμε τον πολιτισμό μας, τους κοινούς χώρους και την φύση μας μέχρι τέλους!

 

ΖΗΤΩ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ!

ΖΗΤΩ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ!

ΖΗΤΩ ΤΟ ΧΩΜΑ, Η ΔΙΚΑΙΩΣΥΝΗ ΚΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΥΣΗ!»

Πηγή: caravana feminista 

This slideshow requires JavaScript.

 

8 Μαρτίου

ανταπόκριση από τη Βούλα Τάκη, από τον Χώρο Αλληλεγγύης Γυναικών στη Θεσσαλονίκη, που συμμετέχει στο φεμινιστικό καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών:

8 ΜΑΡΤΗ παγκόσμια ημέρα της γυναίκας με τις γυναίκες από το Κομπάνι!!!! Το Κομπάνι που ο ηρωικός αγώνας του ταυτίστηκε με τις γυναίκες!!! Στο Κομπάνι που αυτή την στιγμή γίνεται μια μεγάλη προσπάθεια όχι μόνο να χτιστεί ξανά αλλά που σ’ ολόκληρη την περιοχή της Ροζάβα “χτίζεται” με την ίδια επιμονή και πείσμα – όπως κι ο αγώνας τους – από τα κάτω μια άλλη κοινωνία!! Οι γυναίκες είναι στο κέντρο αυτής της προσπάθειας. Παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, ανοίγονται όλα τα θέματα που τις αφορούν (ισοτιμία, ισότιμη συμμετοχή στην πολιτική, εργασία, γνώση κι ενημέρωση για την ιστορία και τον αγώνα των γυναικών, μητρότητα, έκτρωση, κ.ά). Ακόμη και στον καταυλισμό των προσφύγων από το Κομπάνι – όπου βρεθήκαμε σήμερα – υπάρχει σε σκηνή ένα “ΣΠΙΤΙ ΓΥΝΑΙΚΩΝ” όπου συμμετέχουν γυναίκες σε επιμορφωτικά σεμινάρια για όλα τα παραπάνω θέματα. Ένα πολιτικό και κοινωνικό εγχείρημα βρίσκεται σε εξέλιξη!!!!

photo6

Στο μεταξύ, το καραβάνι έχει φτάσει στο Ντιγιάρμπαρκιρ, όπου και πραγματοποιείται συγκέντρωση και πορεία

This slideshow requires JavaScript.

Περισσότερες φωτογραφίες εδώ

Διαβάστε ακόμα: Women of the world assemble in Diyarbakır

 

6 Μαρτίου

Έναρξη της 4ης Παγκόσμιας Δράσης της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών στην κουρδική πόλη Nusaybin. Το Φεμινιστικό Καραβάνι ξεκινάει τη διαδρομή του από το τουρκικό Κουρδιστάν στις 8 του Μάρτη για να καταλήξει τον Οκτώβριο του 2015 στην Πορτογαλία.

Εκατοντάδες γυναίκες συγκεντρώθηκαν στις 6 Μάρτη στην πόλη Nusaybin (τουρκικό Κουρδιστάν) για την έναρξη της 4ης Παγκόσμιας Δράσης της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών. Γυναίκες από τη Γερμανία, τη Σερβία, την Πορτογαλία, τη Βραζιλία, τη Χώρα των Βάσκων, την Καταλονία, την Αγγλία, τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ελλάδα, το Αφγανιστάν, το Λίβανο, την Τουρκία, το Μπασούρ (Κουρδιστάν του Ιράκ) τη Ροτζάβα (Κουρδιστάν της Συρίας), το Ροτζιλάτ (Κουρδιστάν του Ιράν), το Μπακούρ (Κουρδιστάν της Τουρκίας). Μίλησαν για την επανάσταση στη Ροτζάβα, για την οικολογία και την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, για τη βία κατά των γυναικών.

This slideshow requires JavaScript.

Για περισσότερες φωτογραφίες και βίντεο από την έναρξη του καραβανιού εδώ

5 Μαρτίου

Με κυρίαρχη σκέψη το σύνθημα για το φεμινιστικό καραβάνι «Από το Κομπάνι ως τη Λισσαβόνα όλες οι γυναίκες στο δρόμο του αγώνα», γυναίκες που συμμετέχουν στο φεμινιστικό καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών επισκέφθηκαν στις 5 Μαρτίου το στάδιο που φιλοξενούνται πρόσφυγες από το Κομπάνι, στο Ντιγιάρμπακιρ. Εκεί συναντήθηκαν με γυναίκες πρόσφυγες, οι οποίες τους εξιστόρησαν τις δικές τους βιωματικές εμπειρίες από τις βάρβαρες επιθέσεις του ISIS στις περιοχές τους, καθώς, και από τον περήφανο αγώνα που δίνουν συντρόφισσές τους στην πρώτη γραμμή των συγκρούσεων. Εμπειρίες συγκλονιστικές από χείλη σφιγμένα από τον πόνο αλλά και το πείσμα για συνέχιση της μάχης μέχρι τη νίκη. Οι συγκλονιστικές αφηγήσεις είχαν όλες ένα κοινό παρανομαστή: την έκκληση για αγωνιστική αλληλεγγύη στη μάχη ενάντια στη βαρβαρότητα και το σκοταδισμό.

This slideshow requires JavaScript.

Share

Έκκληση για διαμαρτυρία ενάντια στη βάρβαρη δολοφονία μιας νεαρής γυναίκας στην Τουρκία

Women-shout-sloga-v2

Με την Παγκόσμια Ημέρα των Εργαζομένων Γυναικών να πλησιάζει, ερχόμαστε αντιμέτωπες με τα λυπηρά νέα της δολοφονίας μιας νέας γυναίκας στην Νότια Τουρκία πριν από λίγες μέρες. Η 20χρονη φοιτήτρια ψυχολογίας Ozgecan Aslan επέστρεφε στο σπίτι της με τοπικό λεωφορείο, όταν ο οδηγός παρέκκλινε από την προγραμματισμένη του πορεία και αποπειράθηκε να τη βιάσει. Αφού η Ozgecan αμύνθηκε χρησιμοποιώντας σπρέι πιπεριού, την μαχαίρωσε μέχρι θανάτου. Ο οδηγός ζήτησε βοήθεια από τον πατέρα του και ένα φίλο του για να ξεφορτωθούν το πτώμα, το οποίο έκαψαν. Το σώμα της Ozgecan βρέθηκε αργότερα στην κοίτη ενός ποταμού. Η βάρβαρη δολοφονία της νεαρής φοιτήτριας προκάλεσε την μαζική οργή των γυναικών στην Τουρκία οι οποίες βγήκαν στους δρόμους για να υπερασπιστούν την Ozgecan και να καταγγείλουν τα υψηλά ποσοστά των γυναικών που είναι θύματα δολοφονιών και κτηνωδίας κάθε μέρα.

Η είδηση για την Tuğçe Albayrak που έχασε τη ζωή της τον περασμένο Δεκέμβρη στη  Γερμανία, είναι ακόμα έντονη στη μνήμη μας. Έτσι είναι έντονες οι διαμαρτυρίες μας ενάντια στους δολοφόνους της Tugce. Η Tugce έσωσε ζωές των γυναικών θυμάτων αλλά έχασε τη δική της ζωή μετά τα τραύματα που δέχθηκε από τους βιαστές.

Το θύμα της συμμορίας των βιαστών στο Δελχί και η Ιρανή γυναίκα που εκτελέστηκε επειδή σκότωσε τον άντρα που προσπαθούσε να τη βιάσει, είναι μερικά από τα πολύ λίγα παραδείγματα της πρόσφατης βάναυσης βίας που γίνεται εις βάρος των γυναικών.

Δυστυχώς η λίστα είναι μεγάλη και μπορούμε να προσθέσουμε πολλά ακόμα παραδείγματα. Η βαρβαρότητα κατά των γυναικών δεν συμβαίνει μόνο στις χώρες του «τρίτου κόσμου» ή στις «υποανάπτυκτες» χώρες. Κάθε βδομάδα στην Βρετανία, δύο γυναίκες σκοτώνονται από τους συντρόφους τους ή από τους πρώην-συντρόφους τους. Η βία, ειδικά κατά των γυναικών υπάρχει σε κάθε κοινωνία. Η σφαγή των γυναικών Yazidi από το αυτοαποκαλούμενο Ισλαμικό Κράτος ή  ISIS στο Βόρειο Ιράκ, που πούλησε τις γυναίκες για σεξουαλικές σκλάβες, αφού τις βίασαν και τις δολοφόνησαν, είναι η χειρότερη περίπτωση κτηνωδίας κατά των γυναικών που έχουμε συναντήσει στην πρόσφατη ιστορία. Η συμμαχία των ανδρών, του κράτους, της δικαιοσύνης και των μέσων μαζικής επικοινωνίας προβοκάρουν και ενθαρρύνουν τέτοια γεγονότα.

Συγκρουόμαστε με τη συμμαχία τους, διαμαρτυρόμενες στους δρόμους μαζί με το πένθος μας για τις χαμένες γυναίκες και την οργή μας εναντία σε αυτή τη συμμαχία.

Το κόμμα «Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη» (AKP) που βρίσκεται στην κυβέρνηση της Τουρκίας τα τελευταία 12 χρόνια, έχει πάρει μόνο «εικονικά μέτρα» κατά της αύξησης  της συστηματικής δολοφονίας των γυναικών κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του. Η κυβέρνηση έχει επίσης τροφοδοτήσει την ιδεολογία της «ανδρικής κυριαρχίας» σε κάθε πλευρά της καθημερινής ζωής μέσω της ατιμωρησίας τέτοιων εγκλημάτων, ενώ αντίθετα παρέχει στους άνδρες μειωμένες ποινές στα εγκλήματα κατά των γυναικών στο όνομα της  «πρόκλησης». Το δικαστικό σύστημα και η κυβέρνηση πάνε χέρι-χέρι, σχεδόν προωθούν τέτοια εγκλήματα με τις πράξεις τους. Σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, στη 12χρονη διακυβέρνηση του κόμματος του AKP έχει σημειωθεί αύξηση στις δολοφονίες των γυναικών κατά 1.400%. Η κυβέρνηση όχι μόνο έχει κλείσει τα αυτιά της στα αιτήματα που προβάλλονται από τις γυναικείες ομάδες για επείγοντα προληπτικά μέτρα κατά των δολοφονιών, αλλά έχει επίσης αποτύχει να ανταποκριθεί στις υποχρεώσεις της σύμφωνα με τους διεθνείς νόμους. Η αποτυχία της κυβέρνησης για να λάβει τα αναγκαία και πολλά απαιτούμενα μέτρα για την προστασία των γυναικών, σημαίνει ότι η κυβέρνηση είναι υπεύθυνη για τη δολοφονία της Ozgecan Aslan, της οποίας το καμένο σώμα βρέθηκε στην κοίτη του ποταμού μετά από τρεις μέρες και για την κάθε άλλη γυναίκα που έχασε τη ζωή της υπό τη διακυβέρνηση του κόμματος του AKP.

Αρκετά ..Φτάνει πια !!!

Η κυβέρνηση του AKP ανοίγει το δρόμο για αυτές τις κτηνωδίες, υποστηρίζοντας ότι αυτά τα γεγονότα είναι «μοιραία», απορρίπτοντας την ιδέα της ισότητας μεταξύ των φύλων, ενθαρρύνοντας τους γάμους ανηλίκων, αρνούμενη να καταπολεμήσει το πρόβλημα «νύφες –παιδιά», υιοθετώντας συντηρητικές και υποτακτικές πολιτικές σχεδιασμένες για να κρατούν τις γυναίκες «υπό έλεγχο» και «φρόνιμες» στο σπίτι  μεγαλώνοντας παιδιά. Τέτοια ιδεολογία κάνει τις γυναίκες ευάλωτες σε κάθε μορφή βίας. Οι άνδρες που αντλούν τη δύναμη τους από τέτοιου είδους πολιτικές πιστεύουν ότι έχουν «το δικαίωμα και την εξουσία» να επιβάλλουν κάθε είδους βία κατά των γυναικών, συμπεριλαμβανομένων της κακοποίησης, του βιασμού και της δολοφονίας.

Δηλώνουμε ότι πρέπει να παρθούν μέτρα άμεσα!

Η κυβέρνηση πρέπει να σταματήσει κάθε πολιτική διάκρισης ή δήλωση που  ενσταλάζει μίσος κατά των γυναικών. Οι ζωές των γυναικών βρίσκονται σε γραμμή βολής και τα σώματα τους καίγονται και γίνονται στάχτες από καθεστώτα που λαμβάνουν ανεπαρκείς τιμωρίες για εγκλήματα κατά των γυναικών με μοναδικό σκοπό τη διατήρηση της ανδρικής κυριαρχίας.

Είναι η αλληλεγγύη και η οργανωμένη δύναμη του γυναικείου κινήματος που μπορεί να βάλει ένα τέλος σε αυτή την βαρβαρότητα.

Διαμαρτυρόμαστε κατά της κτηνώδους δολοφονίας της Ozgecan Aslan.

Ζήτω η αλληλεγγύη και απελευθέρωση των γυναικών!

 

Ενωμένες είμαστε δυνατότερες!

Day-Mer Kadın Komisyonu,

Αδέσμευτη Κίνηση Γυναικών – Ελλάδα

BΕΚEV-BUCA EVKA-1 KADIN KÜLTÜR VE DAYANIŞMA DERNEĞİ EVİ –  Τουρκία

Bundesverband der Migrantinnen in Deutschland e.V. –  Γερμανία

Federatie van Uit Turkije Afkomstige Vrouwen in Nederland (HTKF) –  Ολλανδία

Κέντρο Έρευνας Γυναικείων Θεμάτων – Ελλάδα

Roj Women,Demokratik Kadın Hareketi Avrupa,Sosyalist Kadınlar Birliği,Yeni Kadın Londra, Kıkısraklılar Kadın Kolları,Bozcader Kadın Kolları,Tilkililer Kadın Kolları,Alxas Kistik Kadın Kolları,Britanya Alevi Fedarasyonu Kadın Kolları,Nurhaklılar,Dersim Kadın Kolları

 

Share

Μην παραπονιέσαι, δεν σου βάλαμε και μπούρκα!

maxwell

της Hélène Vernerey

Ο πατέρας μου έχει κάποια κοινά χαρακτηριστικά με τον Στρος-Καν, η μάνα μου καθολική και υποταγμένη δηλώνει ότι τάσσεται υπέρ της ισότητας των φύλων, όμως δεν την εφάρμοσε στην περίπτωσή μου, μοναδική κόρη της οικογένειας ανάμεσα σε τέσσερα αγόρια. Είναι αλήθεια ότι πιο εύκολα ζητάς βοήθεια από την κόρη σου παρά από τους γιούς σου, και μάλιστα όταν έχουν ως πρότυπο τον πατέρα τους, ο οποίος μια φορά προκειμένου να βοηθήσει την μάνα με τα πιάτα, τα έβαλε όλα στο πλυντήριο ρούχων. Και φανταστείτε ότι ήταν και μηχανικός! Έτσι, ήμουν εγώ αυτή που έπρεπε να πηγαίνω τα αδέλφια μου στο σχολείο, κατά συνέπεια έφτανα πάντα με καθυστέρηση σε όλες τις τάξεις του δημοτικού. Πάλι καλά που πήρα το απολυτήριο.

Μια μέρα έφαγα ένα καλό χέρι ξύλο από τον μεγάλο μου αδελφό, διότι ήθελε να του σιδερώσω το παντελόνι του. Βιαζόταν να προλάβει το τρένο. Δεν του το σιδέρωσα και έχασε το τρένο. Έφυγα στην Ελλάδα και παντρεύτηκα. Η πεθερά μου θεωρούσε ότι δεν ήξερα να πλένω τα πιάτα, αλλά το πραγματικό πρόβλημα ήταν ότι δεν ήμουνα ορθόδοξη και ότι δεν είχα προίκα. Αφού είχα το επώνυμο του πατέρα μου, έπρεπε να αλλάξω και να πάρω εκείνο του άντρα μου. Είναι έξυπνοι οι Έλληνες που το έχουν στη γενική πτώση, έτσι είναι σίγουροι ότι είμαστε ιδιοκτησία τους. Εάν είναι αλήθεια ότι το 10% της προσωπικότητάς μας επηρεάζεται από το όνομά μας, καλύτερα να μην ξαναπαντρευτώ ποτέ!

Λόγω των πολιτιστικών μας διαφορών, ο γάμος δεν κράτησε παρόλο που ο πεθερός μου ήταν πεπεισμένος ότι θα άλλαζα και θα σηκωνόμουν από το τραπέζι να γεμίζω το ποτήρι του γιου του μόλις το άδειαζε. Εκείνη την εποχή η σύζυγος έκανε υποχρεωτικά τη φορολογική της δήλωση μαζί με τον άντρα της, συνεπώς έπρεπε να τον παρακαλέσω να μου δώσει την επιστροφή φόρου. Για να πάω στη Γαλλία να δω τη μάνα μου, έπρεπε να μου δώσει άδεια για να πάρω και τον γιο μου μαζί. Οπότε μου ήταν δύσκολο να τσακωθώ μαζί του για το ότι δεν μου έδινε τη διατροφή. Επιπλέον, όταν ζήτησα επιδοτούμενο δάνειο σαν μονογονεϊκή οικογένεια, δεν μπορούσα να αποδείξω την ύπαρξη του γιου μου, διότι είναι εγγεγραμμένος στην οικογενειακή μερίδα του πατέρα του. Έπειτα έπρεπε να ξαναπάρω το επώνυμο του πατέρα μου, που δεν είναι εκείνο του γιου μου που μεγαλώνω μόνη μου. Μπορείτε να φανταστείτε τι ταλαιπωρία ήταν να αλλάξω όλα τα χαρτιά. Ακόμα και πριν ένα μήνα τσακώθηκα με μια υπάλληλο της cosmote που μου ζήταγε την πράξη διαζυγίου, για μια αλλαγή προγράμματος στο κινητό μου.

Η ισότητα των φύλων είναι ακόμα πολύ μακριά. Θα χαιρόμουν αν οι Ελληνίδες κατάφερναν να κάνουν κάτι γι’αυτό.

 

Share

Η στιγμή μιας γυναίκας

vivianmaierVivian Maier, Untitled, 1956 Photography by Vivian Maier

της Φλώρας Νικολιδάκη

-Μπαίνω στη Βαρβάκειο Αγορά. Αγοράζω κρέας και κατευθύνομαι στο ταμείο. Μια νέα γυναίκα γύρω στα 40, πίσω από τον πάγκο. Τυλίγει το πακέτο και το ζυγίζει. Ξαφνικά παρατηρώ ότι τρέχουν δάκρυα από τα μάτια της. Αισθάνομαι άσχημα, αλλά την κοιτώ πιο προσεκτικά. Παίρνω την απόφαση:

-Τι σας συμβαίνει?

-Αισθάνομαι ότι διαλύομαι

-Σας απολύουν?

-Όχι, είναι καλοί άνθρωποι, αν και η δουλειά έχει πέσει πολύ. Ο  άνδρας μου ήταν άνεργος πάνω από 2 χρόνια. Τα μόνα χρήματα ήταν τα δικά μου. Αλλά προσπάθησα πολύ να τον στηρίξω όλο αυτό τον καιρό και τα παιδιά μου. Και τώρα που τον ξαναπήραν στη δουλειά, έσπασα. Δεν το θέλω που κλαίω.

Είπα διάφορα και έφυγα. Όλα διπλά τα κάνουν οι γυναίκες τελικά σκέφτηκα. Διπλά τα ωράρια, διπλές οι προσπάθειες, διπλή και η κρίση.

-Τι καλά που κάναμε στο Φύλο Συκής και αποφασίσαμε ότι δεν έχουμε να κάνουμε τίποτα για την επέτειο της 8 Μάρτη. Τι να πούμε? Ακόμα μια φορά άλλες και επείγουσες είναι οι προτεραιότητες. Και το χειρότερο, άλλες είναι οι προτεραιότητες και των γυναικών που αναδείχνονται σε δημόσια αξιώματα. Κουβέντα δεν έχει ακουστεί εδώ και καιρό, αλλά για τις 8 του Μάρτη, σαν κουρδισμένα στρατιωτάκια αρχίσανε: -«Τα προβλήματα των αιρετών γυναικών», «Γυναίκες και εξουσία», «Ο σεξισμός στο Κοινοβούλιο» κλπ. κλπ. κλπ.  Θέματα καυτά  για την απλή εργαζόμενη γυναίκα με τους 200 ρόλους.

-Απομακρύνομαι από την Αγορά και σκέφτομαι την όλη κατάσταση. Πάλι eurogroup τη Δευτέρα, αγωνία και άγχος. Σκέφτομαι την κόρη μου. Μετά από 2 μήνες δουλειάς τους έδωσαν από 300 ευρώ και τους είπαν να μην τους ξαναενοχλήσουν μέχρι το Πάσχα. Σκέφτομαι τον εαυτό μου που μπαίνω στον 4ο χρόνο αναμονής της σύνταξής μου. Σκέφτομαι και αυτό το νεαρό παιδί που είδα σήμερα στον κάδο των σκουπιδιών.

-Θέλεις να σου φέρω κάτι μπουκάλια μπύρας, το ρώτησα.

-Ναι, σας ευχαριστώ.

-Ευγενικός, ούτε 25 χρονών, ελληνότατος. Δε σήκωσε το βλέμμα του να με κοιτάξει. Τα μάτια καρφωμένα κάτω.

-Όχι, πρέπει να είναι πολύ βολεμένος κανείς ή καμιά, για να μην καταλαβαίνει από πού πηγάζει η βιασύνη προς τη νέα κυβέρνηση. Είναι που το νερό φτάνει στο πηγούνι.

 

Share

Οκτώ του Μάρτη – Ώρα για τo Σπίτι των Γυναικών!

skitso_11_email

το σκίτσο είναι της Σόνιας Μητραλιά

της Σόνιας Μητραλιά

Εδώ και μερικές εβδομάδες, έχει αρχίσει και συνεχίζεται η καμπάνια συλλογής υπογραφών για τη δημιουργία του Σπιτιού των Γυναικών στην Αθήνα. Είναι μια ευτυχής χρονική στιγμή: το ιστορικό αποτέλεσμα των εκλογών και ο σχηματισμός της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στην ιστορία της χώρας δημιουργούν νέες συνθήκες, πολύ πιο ευνοϊκές, για την ικανοποίηση βαθύτατα κοινωνικών και προοδευτικών αιτημάτων, όπως αυτό του Σπιτιού των Γυναικών. Το Σπίτι των Γυναικών, που υπάρχει στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, στην δυτική και ανατολική, αλλά και στη Θεσσαλονίκη, μπορεί επιτέλους, με καθυστέρηση μερικών δεκαετιών, να δημιουργηθεί και στην Αθήνα.

Η αναγκαιότητα αυτού του Σπιτιού των Γυναικών είναι πιστεύουμε αυτονόητη. Πριν απ’ όλα, σε αυτό το Σπίτι των Γυναικών θα μπορούν δεκάδες γυναικεία και φεμινιστικά κινήματα, καθώς και κάθε λογής γυναικείες συλλογικότητες, να βγουν από την απομόνωσή τους και να συναντηθούν, να συνομιλήσουν, να προβληματιστούν, και να παράξουν από κοινού έργο. Θα είναι το στέκι τους αλλά, ταυτόχρονα, και ένας χώρος αλληλεγγύης, ο οποίος θα είναι αυτοδιαχειριζόμενος. Θα μας κάνει να γνωρίσουμε από πρώτο χέρι τους  διαφορετικούς, πολύχρωμους αγώνες, να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας και, κυρίως, να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμή μας. Και συνειδητοποιώντας την να ανεβάσουμε τον πήχη των φιλοδοξιών μας, ώστε να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε πολύ πιο αποτελεσματικά τα δικαιώματά μας και να παίξουμε τον πρωταγωνιστικό ρόλο που μας αρνούνται και που μας αντιστοιχεί,  μέσα σε αυτή τη κοινωνία…

Με άλλα λόγια, απαιτούμε αυτό που σε άλλες χώρες, στον κόσμο, σε μεγάλες και μικρές πόλεις, σε μητροπόλεις αλλά και στην επαρχία, θεωρείται προ πολλού αυτονόητο: την ύπαρξη Σπιτιού των Γυναικών.

Σήμερα λοιπόν 8 του Μάρτη, που γιορτάζουμε την ημέρα των δικαιωμάτων των γυναικών, νομίζουμε ότι είναι προτιμότερο να αντικαταστήσουμε τα επετειακά λόγια, που συνήθως μένουν χωρίς πρακτικό αντίκρισμα, με χειροπιαστές ενέργειες και πράξεις. Και τίποτα δεν μπορεί να είναι πιο συγκεκριμένο και χειροπιαστό από το Σπίτι των  Γυναικών, που τώρα δημιουργούμε, για να αποκτήσει το γυναικείο κίνημα εδώ και τώρα την υλική βάση που έχει ανάγκη για να ανοίξει τα φτερά του και να διεκδικήσει δυναμικά και ενωτικά τα δικαιώματά του. Από την Περιφέρεια και το Δήμο διεκδικούμε το οίκημα.

Στ’ αλήθεια, ποιος θα τολμήσει να μας πει ότι το Σπίτι των Γυναικών είναι… δευτερεύουσας σημασίας για την πρώτη ελληνική κυβέρνηση της (ριζοσπαστικής) αριστεράς;

Στήριξε και εσύ και υπόγραψε εδώ

Για επαφή:  spiti.gynaikon@gmail.com

 

Share

Βιασμός στην Ξάνθη-Να μην γίνει Αμάρυνθος η Ξάνθη

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

της Μαρίας Δήμου

Την Κυριακή 1 Μάρτη 2015 τα ξημερώματα συντελέστηκε ο βιασμός μιας φοιτήτριας στην Ξάνθη από δυο γνωστούς της άντρες. Η κοπέλα βρήκε τη δύναμη να καταγγείλει το βιασμό της και οι δυο άνδρες συνελήφθησαν. Την Πέμπτη απολογήθηκαν στην ανακρίτρια, η οποία διαφώνησε με την προφυλάκιση των βιαστών, ενώ ο εισαγγελέας ήταν υπέρ της προφυλάκισης τους. Οι βιαστές περιορίστηκαν κατ΄οίκον μέχρι την ερχόμενη εβδομάδα που θα παρθεί η απόφαση για την προφυλάκισή τους από το δικαστικό συμβούλιο.

Οι δυο άντρες αρνούνται το βιασμό και υποστηρίζουν πως επρόκειτο για συναινετικό σεξ. Πρόκειται για άνδρες που προέρχονται από γνωστές οικογένειες της Ξάνθης και έχουν προσλάβει μεγαλοδικηγόρους για την υπεράσπισή τους. Οι φίλοι και συγγενείς των βιαστών τους υποστηρίζουν, είχαν συγκεντρωθεί έξω από το δικαστήριο την ημέρα της απολογίας τους και προσπαθούν να φιμώσουν οποιαδήποτε φωνή στηρίζει την κοπέλα που βιάστηκε και καταγγέλλει τον βιασμό. Προσπαθούν να στρέψουν το κλίμα στην κοινωνία εναντίον της κοπέλας αναπαράγοντας σεξιστικά και μισογυνικά σχόλια που ενοχοποιούν το ίδιο το θύμα.

Πρόκειται για μια περίπτωση που θυμίζει τα γεγονότα της Αμαρύνθου το 2006 όπου κάποιοι μαθητές βίασαν τη Βουλγάρα συμμαθήτριά τους και επειδή ήταν γιοι γνωστών οικογενειών του χωριού, όλη η τοπική κοινωνία στράφηκε εναντίον της μαθήτριας και την κατηγόρησε και τελικά ακόμη και το δικαστήριο τους αθώωσε.

Η κοπέλα έδειξε το γενναίο δρόμο της καταγγελίας σε όσες γυναίκες βιάζονται και δεν κάνει πίσω παρά το επιθετικό κλίμα που προσπαθούν να δημιουργήσουν κάποιοι σεξιστές στην πόλη. Με την πλήρη υποστήριξη της οικογένειάς της και τη στήριξη των φεμινιστικών ομάδων ένας βιασμός που καταγγέλλεται και εκδικάζεται αποτελεί μια ηλιαχτίδα στο σκοτεινό αριθμό των βιασμών που συμβαίνουν καθημερινά.

Η κοινωνία της Ξάνθης καλείται να αποδείξει πως δεν είναι Αμάρυνθος.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Share

Το Ελ Σαλβαδόρ δεν απονέμει χάρη σε γυναίκες που έχουν φυλακιστεί για άμβλωση ή για αποβολή

0

Τον Ιανουάριο, στο Ελ Σαλβαδόρ, απονεμήθηκε επιτέλους χάρη σε μια γυναίκα που είχε φυλακιστεί για εφτά χρόνια επειδή απέβαλε. Η γυναίκα, γνωστή ως “Γουαδελούπη” είχε κατηγορηθεί ότι είχε κάνει άμβλωση, αδίκημα το οποίο αργότερα μετατράπηκε σε κακούργημα με αποτέλεσμα η γυναίκα να φυλακιστεί για φόνο[1]. Αλλά παρόλο που η Γουαδελούπη αποφυλακίστηκε, 15 άλλες γυναίκες παραμένουν στην φυλακή με τις ίδιες κατηγορίες.

Το Κέντρο για τα Δικαιώματα Αναπαραγωγής[2] και η Ένωση Πολιτών για την Αποποινικοποίηση της Άμβλωσης, εργάζονται εδώ και αρκετό καιρό μαζί για να εξασφαλίσουν την απελευθέρωση 17 γυναικών που εκτίουν ποινή κάθειρξης από 30 έως και 40 έτη επειδή είχαν επιπλοκές στην εγκυμοσύνη οι οποίες οδήγησαν σε αποβολή. Μόνο η Γουαδελούπη έχει καταφέρει να πάρει χάρη μέχρι στιγμής. Άλλη μια αποφυλακίστηκε αφού όμως εξέτισε όλη την ποινή της. Η Ένωση Πολιτών εξέδωσε ανακοίνωση στις 20 Φεβρουαρίου ότι το Νομοθετικό Σώμα θα αρνηθεί να εξετάσει αιτήσεις για χάρη για οποιαδήποτε από αυτές τις κατηγορούμενες.

Η Μόνικα Αράνγο, εκπρόσωπος του Κέντρου για τα Δικαιώματα Αναπαραγωγής και Περιφερειακή Διευθύντρια για την Λατινική Αμερική και την Καραϊβική δήλωσε σε συνέντευξη τύπου ότι οι οργανώσεις δεν θα σταματήσουν να αγωνίζονται μέχρι να απονεμηθεί χάρη σε όλες τις φυλακισμένες: «Το Κέντρο για τα Δικαιώματα Αναπαραγωγής θα συνεχίσει να διερευνά τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων που αντιμετωπίζουν γυναίκες στο Ελ Σαλβαδόρ και δεν θα σταματήσουμε μέχρι η κυβέρνηση να τροποποιήσει τους νόμους έτσι ώστε να σέβονται, να προστατεύουν και να εκπληρώνουν τα δικαιώματα της γυναίκας στην ζωή και την υγεία».

μετάφραση: Γεωργία Μανώλη

Πηγή: Jezebel

 

Σημειώσεις της μεταφράστριας:

[1] Το 1999 μέσω της Αναθεώρησης του Συντάγματος το Ελ Σαλβαδόρ αναγνώρισε το δικαίωμα στη ζωή από την στιγμή της σύλληψης. Για περισσότερες πληροφορίες στην Έκθεση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και την Άμβλωση στο Ελ Σαλβαδόρ του Κέντρου για τα Δικαιώματα Αναπαραγωγής.

[2] Το Κέντρο για τα Δικαιώματα Αναπαραγωγής είναι ένας παγκόσμιος οργανισμός με έδρα την Νέα Υόρκη. Εργάζεται με νομικούς για να εξασφαλίσει  το Δικαίωμα στην Άμβλωση στις Η.Π.Α αλλά και σε 45 χώρες. Για περισσότερες πληροφορίες εδώ 

 

Διαβάστε ακόμα

Οι αρχές του Ελ Σαλβαδόρ παίζουν ρώσικη ρουλέττα με τη ζωή μιας νέας γυναίκας

 

 

 

 

Share

“Kiska”: Μία θεατρική παράσταση για το πού μπορεί να φτάσει τον άνθρωπο η εξουσία

kiska II_-28

της Βαγγελιώς Σουμέλη

Σε μια επιχείρηση-σκούπα της Αστυνομίας συλλαμβάνονται μαζικά γυναίκες, τοξικομανείς και εκδιδόμενες. Η Νατάλια οδηγείται στην Ελένη, μία αστυνομικό ανακρίτρια. Το έργο εκτυλίσσεται μέσα σε ένα βράδυ.

Η ομάδα ChameleoN συστάθηκε το Μάιο του 2014 και η Kiska είναι το πρώτο τους έργο. Εμπνευσμένη από τη δίωξη και διαπόμπευση οροθετικών γυναικών τον Μάιο του 2012,  η παράσταση είναι ένα divised project, βασισμένο σε έρευνα, μαρτυρίες και αυτοσχεδιασμούς, με άξονα τον κοινωνικό και πολιτικό ρατσισμό απέναντι στον αδύναμο άνθρωπο. Πώς η εξουσία τρέφεται σε περιόδους κρίσεις από την αδυναμία συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων; Τι ρόλο παίζουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης; Ποιος είναι τελικά ο εξουσιαστής και ποιος ο εξουσιαζόμενος;

Η ομάδα κινούμενη στα πλαίσια του μαγικού ρεαλισμού θα επιχειρήσει ν’ αναδείξει μία κοινωνική πραγματικότητα κρυμμένη κάτω από το χαλί.

Το Φύλο Συκής βρέθηκε στις πρόβες του έργου και είχε τη χαρά να περάσει λίγο χρόνο μαζί με τρεις συν-δημιουργούς της παράστασης, τη σκηνοθέτρια Ηλιάνα Μαυρομάτη και τις ηθοποιούς Μαρία Γίτσα και Κάλλι Μαυρομάτη. Λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων η Φαίδρα Σούτου που έχει αναλάβει την κινησιολογία της παράστασης δεν κατάφερε να μείνει στην παρέα. Φεύγοντας μας είπε ότι αυτό που προσπαθεί να καταφέρει μέσα από την κινησιολογία είναι ν’ απαλύνει τις κινήσεις ακραίων ηρώων, σε ακραίες καταστάσεις.

Πώς προέκυψε η δημιουργία της ομάδας;

Ηλιάνα: Γνωριστήκαμε σ’ ένα στούντιο υποκριτικής, στο στούντιο ΝΑΜΑ στο Επί Κολωνώ με δασκάλα την Ελένη Σκότη, δουλεύαμε πάνω στη φόρμα του ρεαλισμού, το σύστημα Στανισλάφσκι. Αυτή ήταν η αρχή για την κοινή μας πορεία. Μέσα από την εμπειρία της αυτό οντισιόνανακαλύψαμε ότι έχουμε κοινή αισθητική και αντίληψη στην υποκριτική και το θέατρο.

Κάλλι: Ήταν πολύ σημαντικό ότι μπορούσαμε να λειτουργήσουμε και σ’ ένα πιο καθημερινό και προσωπικό επίπεδο, να πούμε ανέκδοτα και να γελάσουμε μεταξύ μας, να πιούμε μια μπύρα.

Είσαστε μια αμιγώς γυναικεία ομάδα ή έχετε και άντρες στην παρέα;

Ηλιάνα: Δεν θα έλεγα ότι είμαστε μία αμιγώς γυναικεία ομάδα, υπάρχουνε και άντρες. Ο Γιώργος Καλόξυλος που ήταν επίσης μαθητής στο στούντιο ΝΑΜΑ και ο Λάμπης, ο σκύλος μου, ο οποίος είναι παρών σε όλες τις πρόβες και τη δημιουργία της παράστασης.

Κάνετε όμως γυναικείο θέατρο;

Κάλλι: Θέατρο που ν’ αφορά αποκλειστικά τη γυναίκα, όχι. Η συγκεκριμένη παράσταση θα μπορούσε να χαρακτηριστεί φεμινιστική αλλά δεν χαρακτηρίζεται. Όταν γράφαμε το κείμενο υπήρχαν κομμάτια τα οποία ήταν καταιγιστικά, θα μπορούσε κάποιος να χαρακτηρίσει το κείμενο ως φεμινιστικό μανιφέστο. Αυτά τα κομμάτια κόπηκαν. Το θέμα δεν ήταν ν’ αποδείξουμε ότι ναι, εμείς είμαστε οι αδύναμες γυναίκες που βαλλόμαστε από τους άντρες. Θέλαμε να το γενικεύσουμε, να δείξουμε ότι ο εχθρός μας είναι η ίδια η εξουσία και όχι η μάχη των φύλων και συγκεκριμένα του άντρα και της γυναίκας.

Ηλιάνα: Η ιστορία εμπλέκει δυο γυναίκες. Με αυτή την έννοια, το φύλο παίζει σημαντικό ρόλο στη συγκεκριμένη ιστορία και όχι μόνο στη δική μας ιστορία όπως τη δημιουργούμε στο θέατρο αλλά και στην πραγματικότητα. Σ’ αυτό που έγινε, το θέμα της γυναίκας ήταν πολύ κεντρικό. Παρόλα αυτά, εμείς προσπαθούμε να επικεντρωθούμε στις σχέσεις εξουσίας που δημιουργούνται κοινωνικά, στα προβλήματα εκφασισμού της κοινωνίας, κατάχρησης εξουσίας, στοχοποίησης αδύναμων κοινωνικών ομάδων σε περιόδους κρίσης, αυτά είναι τα κεντρικά θέματα που μας απασχολούν.

Μαρία: Σίγουρα δεν είναι τυχαίο το φύλο που στοχοποιήθηκε, το γεγονός ότι ήταν γυναίκες κάτι λέει. Η εξουσία ωστόσο σαν εξουσία και ο τρόπος με τον οποίο τη διαχειρίζεται ο εκάστοτε εξουσιαστής δεν νομίζω ότι έχει να κάνει μόνο με το φύλο αλλά με τον άνθρωπο γενικότερα.

Ο εκφασισμός της κοινωνίας και η εξουσία όμως έχουν συνήθως πρόσωπο αντρικό.

Ηλιάνα: Συνήθως ναι, με την έννοια ότι ζούμε σε μία κοινωνία που είναι αρκετά φαλλοκρατική.

Στόχος δηλαδή είναι να κάνετε πολιτικό θέατρο;

Ηλιάνα: Κυρίως ναι, πολιτικό και κοινωνικό θέατρο.

kiska II_-01

Διαλέγετε να κάνετε το ντεμπούτο σας μ’ ένα έργο που το γράφετε οι ίδιες και το συν-δημιουργείτε, χρησιμοποιώντας πολλά στοιχεία αυτοσχεδιασμού. Πώς έγινε η επιλογή του θέματος; 

Ηλιάνα: Το θέμα ήταν αυτό που μας έφερε τελικά κοντά και μας έκανε να πάρουμε την απόφαση να δουλέψουμε μαζί. Υπήρχε η πρόθεση πολλούς μήνες πριν αλλά το θέμα υπήρξε το κίνητρο να μπούμε σ’ όλη αυτή τη διαδικασία, σ’ όλη αυτή την τρέλα. Γιατί είναι τρέλα να προσπαθείς να κάνεις μια παράσταση από το πουθενά, χωρίς καμία οικονομική υποστήριξη, χωρίς παραγωγό, χωρίς προώθηση, χωρίς όλο αυτό το κατεστημένο θεατρικό σύστημα που κυριαρχεί.

Μαρία: Συμφωνώ ότι δεν είναι καθόλου τυχαία η επιλογή του θέματος. Είμαστε γυναίκες και σαν γυναίκες μας επηρέασε αυτή η ιστορία και σαφώς θεωρώ ότι μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα ή να μας προκαλέσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον η ιστορία μιας άλλης γυναίκας, όπου εν δυνάμει θα μπορούσαμε να ήμασταν στη θέση της. Το θέμα από μόνο του έχει μια σκληρότητα και αυτή η σκληρότητα προσωποποιείται στη γυναίκα. Δεν γινόταν να μας αφήσει αδιάφορες.

Κάλλι: Σε αυτή την παράσταση συμβαίνει το εξής, τώρα το συνειδητοποιώ. Οι γυναίκες μέσα και έξω από τον κύκλο καθοδηγούνται και χειραγωγούνται σαν μαριονέτες από το αντρικό στοιχείο. Υπάρχει ο εξουσιαστής άντρας ο οποίος προστατεύει τον άντρα,  το υποτιθέμενο θύμα, ενώ μέσα στον κύκλο το παιχνίδι παίζεται ανάμεσα σε δύο γυναίκες, την ανακρίτρια και την κατηγορουμένη, αυτήν που προκάλεσε όλο το κακό. Σ’ αυτή την παράσταση έχει ενδιαφέρον ότι πάμε και απ’ την πλευρά του εξουσιαστή γιατί υπάρχει η άποψη που λέει το εξής: «για να ήσουνα εσύ στην εξουσία να δούμε τι θα έκανες;» Για παράδειγμα η ανακρίτρια που αποκτά την εξουσία απέναντι σ’ έναν άλλον άνθρωπο… πως διαχειρίζεται την κατάσταση, πως μπορεί να της γυρίσει μπούμερανγκ και ίσως να θέλει να το πετάξει από πάνω της.

Ηλιάνα: Πως η ίδια η εξουσία μπορεί ν’ αλλοτριώσει έναν άνθρωπο και που μπορεί να τον φτάσει.

Επιλέγετε όμως τον δρόμο της κάθαρσης.

Ηλιάνα: Την κάθαρση με την έννοια της συνείδησης και όχι του καλού τέλους.

Κάλλι: Η ανακρίτρια την καταδικάζει τελικά. Αυτή νομίζω ότι είναι και η αρρώστια της εποχής μας.

Ηλιάνα: Παρόλη τη συνείδηση δεν μπορούμε να κάνουμε την υπέρβαση, ο φόβος είναι τέτοιου μεγέθους που παρότι μπορεί να είμαστε συνειδητοί δεν μπορούμε να υπερβούμε τους εαυτούς μας και τους φόβους μας. Φροϋδικά, είμαστε μία κοινωνία που κινείται βάσει Υπερεγώ ακόμα.

Πώς διαλέξατε το συγκεκριμένο τίτλο για το έργο; Απ’ όσο γνωρίζω το Kiska δεν είναι ένα συνηθισμένο ρωσικό όνομα.

Μαρία: Ψάχνοντας στο ιντερνέτ για ρωσικά γυναικεία ονόματα βρήκα το όνομα Kiska και είπα πω πω είναι πολύ ωραίο. Στην πρόβα λοιπόν της επόμενης μέρας το πρότεινα. Όχι σαν τίτλο του έργου αλλά σαν όνομα της ηρωίδας μου. Στη συνέχεια ωστόσο, μία Ρωσίδα η οποία ζει χρόνια στην Ελλάδα και με βοήθησε ν’ αφουγκραστώ πως είναι να έχεις γεννηθεί και να έχεις μεγαλώσει σε μία χώρα όπως η Ρωσία, μας είπε ότι το Kiska δεν είναι όνομα αλλά σημαίνει γατάκι. Αν εξαιρέσεις τον πρώτο πανικό της στιγμής, ο τρόπος τελικά που το χρησιμοποιούμε νομίζω πως ταιριάζει πάρα πολύ στο έργο. Έτσι το όνομα Kiska κρατήθηκε ως τίτλος.

kiska II_-11

Δημιουργικά πώς δουλεύετε;

Κάλλι: Έχουμε κατανείμει ρόλους χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχουμε λόγο στη δουλειά του άλλου.  Η συγγραφή του κειμένου δουλεύεται με δύο τρόπους. Σε ότι αφορά το διαλογικό μέρος, η Ηλιάνα μας δίνει συνθήκες και επί τόπου τις εκτελούμε. Ηχογραφούμε τους εαυτούς μας, απομαγνητοφωνούμε το υλικό και μετά κάνουμε το ξεκαθάρισμα. Σε επίπεδο μονολόγων, η Ηλιάνα μας ζητάει να γράψουμε κάτι συγκεκριμένο. Στη συνέχεια δουλεύουμε το κείμενο συλλογικά, επί σκηνής, το κείμενο καθαρίζεται, κόβεται. Θα ήθελα να πω ότι ως προς τον τρόπο γραφής, έχουμε επηρεαστεί από τα έργα Μολλόυ του Σάμιουελ Μπέκετ και Αντιγόνη του Ζαν Ανούιγ.

Μαρία: Το δυσκολότερο ήταν να καταλήξουμε στη δομή του έργου. Όταν αυτός ο στόχος επιτεύχθηκε, τα πράγματα ήταν πολύ πιο ξεκάθαρα. Ξεκίνησε το δημιουργικό κομμάτι της συγγραφής που όπως είπε και η Κάλλι γινόταν μέσα από αυτοσχεδιασμούς και ζητούμενα που μας έδινε η Ηλιάνα. Πολλές φορές από κάτι που μπορεί να μας προξενούσε το ενδιαφέρον την ώρα της πρόβας και θέλαμε να γράψουμε κάτι γι’ αυτό γιατί κάπου μπορεί να οδηγούσε. Η ύπαρξη ρόλων βοηθάει στο να δημιουργήσεις. Μπορείς να πάρεις απ’ αυτό που σου δίνει ο συμπαίκτης σου, ο σκηνοθέτης, ο κινησιολόγος. Να πάρεις και να μπορέσεις να δώσεις.

Εφόσον σας απασχολεί το ζήτημα της εξουσίας, προσπαθείτε και μέσα στην ομάδα να κάνετε μία υπέρβαση σε σχέση με τους ρόλους εξουσίας;

Ηλιάνα: Νομίζω το έχουμε πετύχει. Είναι η πρώτη φορά που το ζω αυτό σε μια συνεργασία σε τόσο καθαρή μορφή, να μην υπάρχει η αίσθηση του εξουσιαστή και του εξουσιαζόμενου. Παίζει πάρα πολύ σημαντικό ρόλο ότι είμαστε όλες μαζί στην παραγωγή της δουλειάς. Δεν έχουμε έναν εργοδότη που μας πιέζει προς κάποια κατεύθυνση αλλά είμαστε επί ίσοις όροις σε επίπεδο ευθυνών.

Αυτοί οι ίσοι όροι ισχύουν και για το εσωτερικό της ομάδας σας όμως;

Ηλιάνα: Πιστεύω ότι ο βασικός παράγοντας που κάνει τα πράγματα να κρατιούνται σ’ ένα πολύ καλό επίπεδο από πλευράς έλλειψης εξουσιομανίας είναι ότι κανένας από την ομάδα δεν έχει προσωπική φιλοδοξία να πετύχει κάτι προσωπικό μέσα απ’ αυτήν την δουλειά. Αυτό που μας ενδιαφέρει πιο πολύ είναι να βγει η παράσταση και το θέμα που έχουμε επιλέξει αυτούσια και σωστά δοσμένο.

Μαρία: Η συνθήκη ότι λειτουργούμε επί ίσοις όροις, έχουμε τις ίδιες υποχρεώσεις και τις ίδιες ευθύνες, δημιουργεί μία ασφάλεια. Αυτή η ασφάλεια οδηγεί στη δημιουργία και η δημιουργία οδηγεί στο έργο. Δίνουμε όλοι μία ευκαιρία στον εαυτό μας να δουλέψει σε μία συνθήκη ελευθερίας, μη φόβου, μη ντροπής, να ξεγυμνωθούμε χωρίς κανέναν δισταγμό, πράγμα το οποίο στις δουλειές δεν γίνεται εύκολα, συνήθως δεν έχεις και το χρόνο. Μας δίνετε ο χρόνος να βγάλουμε αυτό που έχουμε από μέσα μας, δεν γίνεται πιεστικά.

Άρα λειτουργείτε και κάπως ψυχοθεραπευτικά;

Όλες μαζί: Όχι. Λειτουργεί καθησυχαστικά.

Πως είναι να δουλεύεις εξωσυστημικά και σε τόσο αντίξοες συνθήκες; Αντίξοες όχι μόνο λόγω της οικονομικής κρίσης αλλά και γενικότερα όταν δουλεύεις σ’ έναν χώρο όπως το θέατρο που βρίσκεται κατά κάποιον τρόπο σε μία διαρκή κρίση, ειδικά όταν οι συντελεστές επιδιώκουν να λειτουργήσουν εξωσυστημικά. Πως το βιώνετε και πως ξεπερνάτε τα εμπόδια;

Ηλιάνα: Μερικές φορές νιώθω ότι είμαστε καμικάζι. Αλλά επειδή έχω πολύ εμπιστοσύνη στις προθέσεις μας, στον τρόπο δουλειάς μας και στο έργο που πάμε να κάνουμε και να προτείνουμε στο κοινό, καθησυχάζουν αυτοί οι φόβοι μου.

Κάλλι: Εγώ δεν την πολυπαλεύω να πω την αλήθεια (γέλια απ’ όλες). Να πω αλήθεια ή να πω αυτό που θα θέλαμε ν’ ακούσουμε ότι είναι γαμάτα και τέλεια. Θα ήθελα να είναι λίγο πιο εύκολα τα πράγματα μερικές φορές. Το επάγγελμα του ηθοποιού έχει καταλήξει να είναι το χόμπι των πλουσίων, σε γενικές γραμμές βέβαια γιατί πάντα υπάρχουν και εξαιρέσεις. Όταν λοιπόν δεν έχεις την οικονομική ευκολία ή κάποιες γνωριμίες ή δεν είσαι υπερταλαντούχος… δυσκολεύεσαι λίγο πρακτικά, αυτό με ζορίζει πιο πολύ, η σωματική κούραση, τίποτα άλλο.

Μαρία: Αυτό είναι ένα ερώτημα που πονάει. Νομίζω ότι σε ψυχολογικό επίπεδο λειτουργεί με απίστευτα σκαμπανεβάσματα. Προσωπικά κάνω δύο δουλειές για να βιοποριστώ και για να μπορέσω να κάνω θέατρο. Και θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, γιατί δεν είμαι από τους ηθοποιούς που δεν έχουν κάνει θέατρο ή δεν έχουν ζήσει απ’ αυτό. Τη δεδομένη ωστόσο στιγμή κάνω θέατρο για το οποίο ουσιαστικά πληρώνω. Δεν θα το πω θλιβερό αυτό. Για μένα το θέατρο είναι ένα όνειρο, ένας χώρος που με ηρεμεί και με ξεκουράζει, που μπορώ και εκφράζομαι. Χαίρομαι λοιπόν πάρα πολύ που μπορώ και το ‘επιβάλλω’ στον εαυτό μου. Το διεκδικώ όπως μπορώ και όσο περισσότερο μπορώ. Αν δεν έκανα θέατρο δεν θα την πάλευα γιατί τις δύο δουλειές θα έπρεπε να τις κάνω για να βιοποριστώ, ενώ τώρα μπορώ και την παλεύω.

Θα σας ξαναδούμε μαζί, θα συνεχίσετε ως ομάδα; θα συνεχίσετε στην ίδια κατεύθυνση;

Ηλιάνα:H πρόθεση φυσικά και δεν είναι να πάψει η συνεργασία μετά από την  “Kiska”  από την πλευρά μου τουλάχιστον, έτσι αισθάνομαι. Ποιο θα είναι το επόμενο κίνητρο για να δουλέψουμε πάλι μαζί και να έχουμε την ίδια όρεξη και την ίδια αντοχή να το ξαναεπιχειρήσουμε, νομίζω είναι άγνωστο. Υπάρχουν πολλές σκέψεις.

Κάλλι: Πιστεύω ότι είμαστε κάτι σαν τις επικίνδυνες αποστολές. Μετά το πέρας της αποστολής αυτοκαταστρεφόσουνα σε 5”, εντούτοις είχε και άλλα επεισόδια και σε κάθε επεισόδιο υπήρχε νέα αποστολή. Συναντηθήκαμε γι’ αυτό το λόγο.

Μαρία: Και εγώ θέλω να πιστεύω ότι θα παρουσιάσουμε και άλλη δουλειά μαζί. Όντως έχουν πέσει παρά πολλές ιδέες στο τραπέζι. Τη δεδομένη ωστόσο στιγμή, επειδή είμαστε βουτηγμένες σ’ αυτό που κάνουμε, προσπαθούμε να ελαφρύνουμε την ατμόσφαιρα λέγοντας ότι θα κάνουμε μόνο κωμωδία. Ούτε καν να γράψουμε, έτοιμο έργο και κωμωδία. Δουλεύουμε την Kiska από τον Ιούλιο (2014) και είμαστε στο Φεβρουάριο (2015) οπότε καταλαβαίνεις ότι έχουμε δώσει πολύ κόπο και πόνο για να βγει.

Συντελεστές

Κείμενο: ομάδα ChameleoN

Σκηνοθεσία: Ηλιάνα Μαυρομάτη

Κινησιολογία: Φαίδρα Σούτου

Φωτισμοί: Παναγιώτης Μανούσης

Video art: Κώστας Αρβανίτης

Sound design: Νίκος Παλαμάρης

Σχεδιασμός αφίσας- Φωτογραφίες: Κώστας Μουντζουρέας

Παίζουν:
Μαρία Γίτσα

Κάλλι Μαυρομάτη

Στα βίντεο εμφανίζονται: Γιάννης Στάνκογλου, Ιώαννα Τζώρα, Γιώργος Καλόξυλος, Φάνης Ρεγκούκος

Πληροφορίες εκδήλωσης

Θέατρο Beton 7, Πύδνας 7 Βοτανικός

Κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00

Περιορισμένος αριθμός παραστάσεων

Τηλέφωνο κρατήσεων: 210 7512625

Πρεμιέρα – Δευτέρα 2 Μαρτίου 2015

 

 

Share