Subscribe via RSS Feed

Category: Απόψεις-Πολεμική

Η επιχειρηματικότητα πάνω από όλα

της Δήμητρας Σπανού

Την προηγούμενη βδομάδα γίναμε και πάλι μάρτυρες του κατρακυλίσματος του δημόσιου λόγου σε σεξιστικού περιεχομένου φράσεις, οι οποίες δικαίως πήραν έκταση και σχολιάστηκαν αρνητικά. Αυτή που έμεινε ανεπαρκώς σχολιασμένη, ανάμεσα σε δηλώσεις υπεράσπισης του βιασμού και της αρρενωπότητας, ήταν η παρουσία για άλλη μια φορά της, περιβόητης πια, κυρίας Σούλας, ιδιοκτήτριας οίκου ανοχής, σε μεταμεσονύχτια εκπομπή της τηλεόρασης. Δεν είναι η πρώτη φορά που τα μέσα προβάλλουν εκείνη και το έργο της και όλα δείχνουν πως δεν είναι και η τελευταία.

Να θυμίσουμε πως ο συγκεκριμένος οίκος ανοχής έγινε πρώτη φορά γνωστός το καλοκαίρι, όταν αποφάσισε να γίνει χορηγός ερασιτεχνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Λάρισας. Η χορηγία έγινε αποδεκτή με ενθουσιασμό, ενώ  τα μέσα σχολίασαν το γεγονός ως πρωτότυπο, ευφάνταστο και χαριτωμένο. Πρόσφατα, επέστρεψε στο προσκήνιο, όταν η ιδιοκτήτρια δώρισε χρήματα σε σχολείο της Πάτρας,  για την αγορά φωτοτυπικού μηχανήματος και μιας βιβλιοθήκης, όμως η χορηγία δεν έγινε δεκτή από τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Τη δεύτερη φορά η προβολή μεγάλωσε, καθώς διάφορα μέσα υποστήριξαν την αδικημένη φιλάνθρωπο. Η εικόνα που πλάστηκε είναι της αυτοδημιούργητης, που με βάσανα και κόπο έστησε μια νόμιμη και πετυχημένη επιχείρηση σε μια περίοδο που η χώρα διώχνει την επιχειρηματικότητα. Ένα success story δηλαδή που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, φρέσκο και πρωτότυπο. Γιατί η επιχειρηματικότητα είναι πάνω από όλα άλλωστε.

Έτσι, βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να εξηγούμε και πάλι αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, ότι η πορνεία είναι βία, εκμετάλλευση και εξαναγκασμός και σίγουρα δεν είναι μια «επιχειρηματικότητα».

Ίσως είναι μάλιστα το χειρότερο είδος εκμετάλλευσης του ανθρώπινου –γυναικείου- σώματος αλλά και της προσωπικότητας. Αποτελεί μια μεγάλη βιομηχανία, με τεράστια κέρδη παγκοσμίως, που αντλούνται από την εκμετάλλευση της ανέχειας και της φτώχειας που ωθούν δεκάδες χιλιάδες γυναίκες –και άντρες- σε αυτήν ως τελευταία διέξοδο. Ένα μεγάλο κομμάτι της πορνείας άλλωστε είναι και το trafficking, η διακίνηση ανθρώπων, σε μεγάλο μέρος ανήλικων, για σεξουαλική εκμετάλλευση. Τα μεγάλα κέρδη της πορνείας είναι μάλλον και ο λόγος που σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις μαθαίνουμε για εξάρθρωση κυκλωμάτων ή το κλείσιμο παράνομων οίκων.

Οι δημοσιογράφοι, άντρες και γυναίκες, είτε στην τηλεόραση είτε σε άλλα μέσα, προσπάθησαν όλο αυτό το διάστημα να σχολιάσουν το θέμα με ψυχραιμία, να μοιάζουν απελευθερωμένοι και χωρίς ταμπού, πολλές φορές αφήνοντας να εννοηθεί πως αυτοί που δεν δέχονται τις χορηγίες είναι άνθρωποι συντηρητικοί.

Η πορνεία δεν αποτελεί σεξουαλική απελευθέρωση, αλλά το αντίθετο. Εκτός αν θεωρούμε ότι απελευθέρωση σημαίνει για τη γυναίκα, να αποτελεί ένα αντικείμενο κενό επιθυμιών που υπάρχει για να ικανοποιεί κάποιους άγνωστους και για τον άντρα, να αποτελεί μια σάρκα με ορμόνες που χρειάζεται τακτικό άδειασμα. Λυπάμαι που θα απογοητεύσω, όμως απελευθέρωση σημαίνει ισότητα, επιλογή και ισότιμη απόλαυση. Σημαίνει δύο –ή και περισσότερους- ανθρώπους που μπορούν ελεύθερα να συνευρεθούν χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν, πόσο μάλλον στην κυρία στο ταμείο.

Η προβολή από τα μέσα το μόνο που επιτυγχάνει είναι την απενοχοποίηση της πορνείας και των φαλλοκρατικών σεξουαλικών προτύπων που αυτή διδάσκει, ιδιαίτερα στους νέους, και κατ’ επέκταση τους ρόλους που τα φύλα οφείλουν να υιοθετούν. Φυσικά, κανένας και καμία από τους δήθεν απελευθερωμένους/ες δημοσιογράφους δεν κόπτεται για τις εργαζόμενες ή την σεξουαλική και οικονομική εκμετάλλευση που υφίστανται, ούτε και τους λόγους που τις ώθησαν σε αυτή την κατάσταση. Την στάση τους της είδαμε και στην περίπτωση των διωκόμενων οροθετικών, με την προβολή του ρατσιστικού και σεξιστικού κυβερνητικού λόγου, την βλέπουμε και τώρα. Ούτε που τους περνάει από το μυαλό να ασκήσουν την όποια κριτική στην πορνεία καθαυτή.

Ο θαυμασμός τους εξαντλείται στα αφεντικά, καθώς επιστρατεύουν την ακραία νεοφιλελεύθερη ρητορική που υπερασπίζεται κάθε «επιχειρηματικότητα», για τις ανάγκες της οποίας καθετί είναι ηθικό και προοδευτικό. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, η πορνεία είναι απελευθέρωση, εφόσον είναι «επιλογή» δύο ενηλίκων. Όπως και η επιλογή των πορνοπελατών να κάνουν χρήση των υπηρεσιών των μετέπειτα διωκόμενων οροθετικών δεν είναι ηθική, όχι γιατί είναι πορνεία, αλλά γιατί δεν είναι μέρος αυτής της νόμιμης «επιχειρηματικότητας». Στην περίπτωση του οίκου ανοχής στη Λάρισα, σχολιάζεται ως αστειάκι το γεγονός ότι οι παίκτες της ποδοσφαιρικής ομάδας ενδεχομένως θα έχουν τα «μπόνους» τους. Για τους πορνοπελάτες στα σκοτεινά σοκάκια και τις πιάτσες ναρκωτικών, η μόνη μομφή είναι πως υπέκυψαν στις «αδυναμίες» τους και δεν ήταν αρκούντως προσεκτικοί.

Καμία γυναίκα δεν γίνεται πόρνη επειδή το ονειρεύτηκε. Κανένας γονιός δεν θα ήθελε η κόρη του σαν παιδί να του πει πως όταν μεγαλώσει θα ήθελε να γίνει ή δασκάλα ή μηχανικός ή πόρνη. Ακόμη και η ίδια η κυρία Σούλα έχει δηλώσει πως πόρνη έγινε από ανάγκη, πως ήταν η μοναδική της διέξοδος κάποια στιγμή στη ζωή της. Η ίδια μάλιστα, παραδέχεται πως δεν θέλει η εγγονή της να ακολουθήσει αυτό το δρόμο, γιατί «τα έχει όλα και δεν χρειάζεται», αφού η πορνεία είναι καταφύγιο των γυναικών χωρίς άλλη διέξοδο.

Όσο για το σχολείο που έμεινε χωρίς αναγκαίο εξοπλισμό, αλλά και κατ’ επέκταση την ερασιτεχνική ομάδα ποδοσφαίρου, η λύση είναι μια. Η εκπαίδευση και ο αθλητισμός είναι μέριμνα της πολιτείας. Στον καιρό της κρίσης, το κράτος έχει αποφασίσει να αποτραβηχτεί από τις υποχρεώσεις του προς τους πολίτες, γεγονός που έχει δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα σε αυτούς τους τομείς και ιδίως στα σχολεία. Αυτά τα κενά, όμως, βλέπουμε να προσπαθούν να καλύψουν πρωτοβουλίες εκπαιδευτικών, γονέων και μαθητών, με άλλες διαδικασίες και από τα κάτω, βασισμένες στην αλληλεγγύη και την αυτό-οργάνωση (π.χ. δωρεάν μαθήματα). Αυτές αποτελούν παραδείγματα προς μίμηση, όχι μόνο γιατί απαλύνουν τα προβλήματα, αλλά και γιατί εντάσσονται στις διεκδικήσεις για μια καλύτερη μόρφωση και περισσότερες κοινωνικές παροχές. Κατ΄αυτόν τον τρόπο αφενός προσφέρουν λύσεις και αφετέρου διαπαιδαγωγούν την κοινωνία σε έναν πιο συλλογικό τρόπο ζωής. Ούτε φιλανθρωπίες, ούτε χορηγίες, μόνο αλληλεγγύη και αγώνες χρειάζονται. Βέβαια, ελπίζουμε η άρνηση της φιλανθρωπίας να έγινε για όλους τους λόγους που αναφέρονται παραπάνω και να μην είναι μια υποκριτική στάση. Γιατί για την υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας υπάρχουν πολλά να ειπωθούν.

Share

Είναι και ο subcomandante marcos αδελφή ή έχει πηδήξει το μισό Μεξικό;

Όταν πριν κάποια χρόνια οι εχθροί του σε μια πολύ χοντροκομμένη προσπάθεια να πλήξουν (!) την εικόνα του  Κομαντάντε Μάρκος είχαν βγάλει τη φήμη ότι είναι «αδελφή», η απάντηση του ηγέτη των Ζαπατίστας ΔΕΝ ΗΤΑΝ ότι “ο Subcomantante έχει πηδήξει το μισό Μεξικό! Αντίθετα  επέλεξε μια πολύ πιο πολιτική (κάποιοι την χαρακτήρισαν πολιτικάντικη  βέβαια)  δήλωση  η οποία ενίσχυσε σε σημαντικό βαθμό τη δημοφιλία του κινήματος:

«Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία,  μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»

Πηγή: mao.gr

Share

Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας σε βάρος των γυναικών

της Ναταλία Σερέτη και της Λίνα Φιλοπούλου

Δεν πρόκειται για γιορτή καταξίωσης ούτε του γυναικείου ούτε του ανδρικού φύλου. Είναι μια θλιβερή ημέρα μνήμης και τιμής στις γυναίκες θύματα κάθε μορφής βίας, σε μίκρο- και μάκρο-κοινωνικό επίπεδο σε όλον τον κόσμο. Γιατί σε όλα τα επίπεδα και σε όλον τον κόσμο η βία κατά των γυναικών καλά κρατεί. Ήδη από πέρυσι ο Γ.Γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν στο μήνυμά του για την Παγκόσμια Ημέρα αναφέρθηκε σε «πανδημία βίας»…

Τα στατιστικά δεδομένα είναι αποστομωτικά και άκρως ντροπιαστικά. Η επικαιρότητα το ίδιο. Στο μικροκοινωνικό επίπεδο έχουμε αύξηση στα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, αύξηση του αριθμού νεαρών γυναικών που διακινούνται προς εκμετάλλευση στη βιομηχανία του σεξ ή που καταφεύγουν στην πορνεία, ραγδαία αύξηση του αριθμού των άνεργων γυναικών, αύξηση των αυτοκτονιών ανάμεσα στις γυναίκες. Βία, βία, κι άλλη βία… Στο μάκρο-επίπεδο, ιμπεριαλιστικοί και εμφύλιοι πόλεμοι μαίνονται σε διάφορα σημεία του πλανήτη και ο οικονομικός πόλεμος στον δυτικό «προηγμένο» κόσμο πλήττει μαζικά τα κορίτσια και τις γυναίκες.

Μάταιες διακηρύξεις και ρητορίες με αφορμή την Παγκόσμια αυτή Ημέρα παρακολουθούμε χρόνια τώρα. Κακόβουλη κριτική ότι ο φεμινισμός είναι παρωχημένος και ξεπερασμένος… Η αληθινή ζωή, ωστόσο, καταδεικνύει περίτρανα την επείγουσα ανάγκη για εμπράγματη δράση για την εξάλειψη της βίας σε βάρος των γυναικών! Στις 25 Νοεμβρίου και κάθε μέρα οι γυναίκες πρέπει να συσπειρωθούμε και να χειραφετηθούμε εκ νέου, αντιστεκόμενες στη λαίλαπα του εκφασισμού και του νεοσυντηρητισμού.

Η βία: αιτία και αιτιατό για την επικράτηση της ανισότητας και για την καθιέρωση της υπεροχής του ανδρικού φύλου

Η βία κατά των γυναικών είναι ένα εμπόδιο στην επίτευξη των στόχων της ισότητας, της ανάπτυξης και της ειρήνης. Αφαιρεί από τις γυναίκες την απόλαυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών τους. Σε όλες τις κοινωνίες, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, οι γυναίκες και τα κορίτσια γίνονται υποκείμενα φυσικής, σεξουαλικής και ψυχολογικής κακοποίησης κι αυτό αφορά κάθε εισόδημα, τάξη, κουλτούρα.

Η χαμηλή κοινωνική και οικονομική θέση των γυναικών μπορεί να είναι τόσο αιτία όσο και αποτέλεσμα της βίας.

Δεν σταματάμε να τονίζουμε ότι το ιδιωτικό είναι πολιτικό!

Σήμερα στην Ελλάδα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά στη σύγχρονη ιστορία, η βία εντείνεται και έχει έντονα έμφυλη διάσταση. Πρόκειται σαφώς για τη βία που ασκείται από το κοινωνικό σύστημα της πατριαρχίας (διαχρονικό και βαθιά θεμελιωμένο ιστορικά), το οποίο καλλιεργεί την αντιπαράθεση, τον ακραίο ανταγωνισμό, τον νόμο της ζούγκλας, χωρίς ανθρωποκεντρική διάσταση, χωρίς σεβασμό στη διαφορετικότητα, χωρίς καν σεβασμό στον άνθρωπο.

Οι όποιες κοινωνικές και δημοκρατικές κατακτήσεις του δυτικού πολιτισμού τίθενται σε κρίση. Μέχρι σήμερα λίγο-πολύ μπορούσε να διακρίνει κανείς μικρά βήματα προόδου εδώ ή αλλού. Η σημερινή συγκυρία μάς πάει άρδην πολύ πίσω. Ο εκφασισμός που παρατηρείται στην καθημερινή ζωή των πολιτών μέσα στο πλαίσιο της εκτεταμένης οικονομικής κρίσης, η οποία εν τέλει αφορά μια εκ βάθρων κρίση αξιών, η εφαρμογή από την τρικομματική κυβέρνηση πολιτικών που οξύνουν ιδιαίτερα τη δυσμενή κατάσταση των γυναικών έχουν σαν αποτέλεσμα τον εκφοβισμό του φύλου μας. Επιχειρείται από το σύνολο των δεξιών μετώπων να λάβουμε το μήνυμα: «Γυναίκες καθίστε στ’ αβγά σας». Αλλιώς «θα πάτε φαντάροι». Εξάλλου, «θα συνεχίσουμε να σας απολύουμε κατά προτεραιότητα». «Πρώτα οι γυναίκες», αλλά στις απολύσεις…! «Πρώτα οι γυναίκες», αλλά στις λεγόμενες ευέλικτες μορφές εργασίας (1 φορά την εβδομάδα)…!

Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ασκούνται βίαια στην ελληνική πραγματικότητα τα τελευταία τρία χρόνια εντείνουν τη βία που δέχονται οι γυναίκες, καθώς βάλλεται δραματικά η οικονομική τους αυτονομία, η έλλειψη της οποίας καθιστά τις γυναίκες ευάλωτες στη βία. Ο κίνδυνος να πέσουν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης στον χώρο της δουλειάς είναι μεγάλος υπό την απειλή της απόλυσης. Ο κίνδυνος να καταφύγουν στην πορνεία ελλείψει εργασίας και εισοδήματος μεγάλος. Ο κίνδυνος να μείνουν άστεγες επίσης.

Είναι καιρός να καταλάβουμε όλες και όλοι κάποια πράγματα. Η εποχή της αθωότητας πέρασε ανεπιστρεπτί. Δεν δικαιολογείται καμία αφέλεια. Γυναίκες και άνδρες δεν είμαστε ίδιοι, αλλά είμαστε ίσοι. Ισότιμα και αλληλέγγυα πρέπει να αναλάβουμε δράση για να αντιμετωπίσουμε την πολιορκία που δεχόμαστε ως πολίτες για την ευημερία τη δική μας και των παιδιών μας. Άνδρες και γυναίκες από κάθε δημοκρατικό κοινωνικό χώρο, ήρθε η ώρα να πιαστούμε απ’ το χέρι και να αντιπαρέλθουμε στις υστερίες της ακραίας φαλλοκρατικής και φασιστικής ρητορείας που εκτοξεύεται από επίσημα χείλη του πολιτικού συστήματος και της δήθεν εξωθεσμικής παρουσίας της άκρας Δεξιάς. Η τελευταία επιχειρεί προπαγανδιστικά τη συμφιλίωση του κόσμου με τη συντηρητική ιδεοπολιτική αντίληψη της κοινωνίας. Γιατί, ακούγοντας τα χειρότερα, ανεχόμαστε τα όσα μπορούμε να αντέξουμε.

Εξάλλου, η ιστορική συγκυρία είναι μοναδική, τώρα που αποδομείται πλήρως το καπιταλιστικό σύστημα εξουσίας και ανατρέπονται κοινωνικοί ρόλοι και σχέσεις εκμετάλλευσης. Είναι η στιγμή που μας δίνεται η δυνατότητα να ανατρέψουμε τις παραδοσιακές σχέσεις και τα έμφυλα στερεότυπα.

Ήρθε η ώρα γυναίκες και άνδρες μαζί να πούμε ένα μεγάλο ΟΧΙ στη βία και ένα μεγάλο ΝΑΙ στην κοινωνική μας απελευθέρωση! Όποια ταυτότητα φύλου μάς εκφράζει πρέπει να είναι ελεύθερη να εκφραστεί χωρίς κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες. Οι γυναίκες έχουμε μια διαφορετική αντίληψη, πολύτιμη πλέον, η οποία οραματίζεται μια κοινωνία με αξίες όπως αποδοχή της αληθινής φύσης του κάθε ανθρώπου όπως κι αν αυτοπροσδιορίζεται, σεβασμός στη διαφορετικότητα και στα δικαιώματα των άλλων ανθρώπων, αξιοπρέπεια, χειραφέτηση για έναν κόσμο δίκαιο και ειρηνικό, ενάντια σε νεοφιλελεύθερες και νεοφασιστικές αντιλήψεις.

Πηγη: Αυγή

Share

Ε! ΟΧΙ ΚΑΙ ΑΔΕΡΦΗ!!!!!!!!!

Κλαμένη και παραπονεμένη η άλλη μισή Αθήνα, ψάχνει το μεγάλο πέος για να βρει τη χαρά της. Αλλά αυτό όλο της ξεφεύγει, την αφήνει απήδηχτη γιατί έχει σοβαρές υποθέσεις, να καταψηφίσει τα αντιλαϊκά μέτρα και συνωστίζεται στον γνωστό Οίκο Ανοχής κάθε πικραμένου διασώστη του ελληνικού λαού. Αλλά υπάρχουν και άλλες λύσεις. Να θέλεις να σε βιάσει ο Κουμανταρέας και αυτός να στο αρνείται γιατί δεν πήρε το βιάγκρα του. Έτσι που κλείνουν τα φαρμακεία, βασικά φάρμακα είναι σε έλλειψη, ως γνωστόν. Με τέτοιες ελλείψεις και τέτοιες υποχρεώσεις, θα μείνει η μισή Αθήνα απήδηχτη και οι μισές βιασμένες αβίαστες. Και θα λένε κιόλας κάποια απομεινάρια του φεμινισμού για τη βία κατά των γυναικών, που είναι κακούργημα, αλλά δεν πειράζει, γιατί όταν τις πηδάνε ή τις βιάζουν σωπαίνουν. Και θα έρθουν και οι αναρχικοί και θα ρίχνουν μολότοφ στους μπάτσους που φυλάνε τον Οίκο Ανοχής, και θα τους λένε «μουνιά», δηλαδή ό,τι χειρότερο. Και θα εξεγείρονται οι μπάτσοι και θα την βγάζουν έξω για να δείξουν ότι δεν είναι «μουνιά» και την έχουν μεγάλη. Και τέλος θα έρθουν κι οι φασίστες και θα βγάλουν τα πέη τους για να τα συγκρίνουν με τους ΣΥΡΙΖαίους να δούνε ποιών είναι το μεγαλύτερο, ενώ οι αναρχικοί θα κρατάνε τη μεζούρα και οι μπάτσοι τα «μουνιά» θα κάθονται στην άκρη και θα παρακολουθούν. Χάος. Στο μεταξύ οι αδερφές την βρίσκουν μεταξύ τους, και σερβίρουν κα θεωρίες για το σεξουαλικό προσανατολισμό, ενώ το τμήμα δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ βγάζει ανακοίνωση για να πει ότι οι αδερφές δεν πειράζει να είναι αδερφές αν τη βρίσκουν έτσι, και θα χαλάσουν το σενάριο και δεν θα μπορέσουν οι φασίστες και ο Τατσόπουλος να μετρήσουν να δούμε τέλος πάντων ποιος την έχει μακρύτερη. Γιατί είναι σοβαρό το ερώτημα, πρέπει ο λαός να ξέρει, δεν μπορεί να ψηφίζει ο,τιδήποτε. Διαφάνεια πάνω απ’ όλα.

Share

Η διάπλασις των ελλήνων κατά Κουμανταρέα

της Συντακτικής Ομάδας

Νέο κρούσμα απενοχοποίησης του βιασμού, από πνευματικούς ανθρώπους, που αποδίδουν το γυναικείο σώμα βορά στις σεξουαλικές ορέξεις των ανδρών, και αρνούνται την αυτονομία του. Ο κύριος Κουμανταρέας, την ίδια ώρα που στηλιτεύει το φασισμό και την επίθεση που ο ίδιος δέχθηκε από όντα με ξυρισμένα κεφάλια, χωρίς αναπνοή συνεχίζει «…κάποιες φορές το κράτος βιάζει τον ανυπεράσπιστο πολίτη παρά τη θέλησή του. Ενώ άμα βιάσεις μια γυναίκα μπορεί και να το θέλει…», αναπαράγοντας έτσι μια άλλη, διαχρονική μάλιστα και πανάρχαια επιθετικότητα εναντίον των γυναικών, στην εκπομπή της ΝΕΤ για την πολιτική και ρατσιστική βία. Παρά την αντίδραση της δημοσιογράφου Έλλης Στάη, ο ίδιος αρνήθηκε έστω και να ζητήσει συγνώμη για τη δήλωσή του.

Δηλαδή ο βιασμός «μπορεί» κάποιες φορές να είναι παρά τη θέληση, είτε του πολίτη είτε της γυναίκας, αλλά μπορεί και να μην είναι. Τι οξύμωρο σχήμα! Και εις ανώτερα λοιπόν, αυτά λένε και οι φασίστες που θεωρούν ότι «μπορεί» ο κάθε ένας που του ανοίγουν το κεφάλι και να το θέλει, όπως «μπορεί» επίσης και η γυναίκα. Τέτοια στηλίτευση του φασισμού!!!!!!!!!

Έτσι, μαζί με τον κ. Τσόκλη που πριν κάτι χρόνια είχε κάνει δηλώσεις, επίσης σε συζήτηση στην κρατική τηλεόραση, που απενοχοποιούσαν τον βιασμό, ωθούσαν σ’ αυτόν και καλούσε να καταδικάζεται όχι ο βιαστής, αλλά η κοπέλα που «ντύνεται προκλητικά», μπαίνει στο πάνθεον των «πνευματικών ανθρώπων» που διαπλάθουν τις συνειδήσεις των Ελλήνων με τις πιο επιθετικές επιταγές της πατριαρχίας.

ΑΙΣΧΟΣ!

 

ολόκληρο το βιντεάκι στο σάιτ της εκπομπής

η ομιλία του ξεκινάει στο 33΄ ενώ η επίμαχη ατάκα ακούγεται περίπου στο 37.΄

 

Share

Μήπως και στην οικονομία, το μικρό μέγεθος είναι πιο ανθρώπινο? Μέρος 2ο

της Φλώρας Νικολιδάκη

Ζούμε στην εποχή, που το γυναικείο φύλο σημειώνει τη μεγαλύτερη συμμετοχή στην οικονομία του καπιταλισμού, στο σύνολο της ιστορικής του πορείας. Υπάρχουν άραγε κάποια σημάδια που δείχνουν την επίδραση αυτού του γεγονότος, στις παγιωμένες ανδροκρατικές αντιλήψεις για την εργασία και την οικονομία?

Θέσαμε 4 ερωτήματα, σε 3 πολιτικά στελέχη που ασχολούνται συστηματικά με τη θεωρία της οικονομίας. Μετά τις απαντήσεις του Γιάννη Μηλιού στο πρώτο μέρος, διαβάστε παρακάτω τις απαντήσεις του Χρήστου Λάσκου

1. Το σύστημα της μαζικής παραγωγής αγαθών, δια της καθετοποιημένης διαδικασίας (Tailor), για μεγάλο χρονικό διάστημα απαιτούσε μεγάλες εγκαταστάσεις, σε συγκεκριμένο χώρο  και χιλιάδες εργατικά χέρια σε ενιαία λειτουργία με τα μηχανήματα. Αυτός ο τύπος παραγωγής είναι ακόμη και σήμερα κυρίαρχος, παρά την εισαγωγή της νέας τεχνολογίας. Πιστεύετε ότι στην εποχή μας, με δεδομένη την κρίση υπερσυσσώρευσης, θα μπορούσαν οι ανάγκες σε υλικά κυρίως αγαθά, να καλυφθούν με τοπικές, μικρές και προσαρμοσμένες στο χώρο,  λειτουργίες παραγωγής; Στην περίπτωση αυτή ποιος θα ήταν ο ρόλος της τεχνολογίας;

Νομίζω πως ο τύπος παραγωγής, που κυριάρχησε σε μεγάλο τμήμα του 20ού αι., αυτός που έμεινε στην ιστορία ως φορντιστικό-τεϋλοριστικό πρότυπο, σήμερα εμφανίζεται να επικρατεί κυρίως σε μέρος των αναδυόμενων οικονομιών, με την Κίνα ως χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, που συνδυάζει στοιχεία αυτού του μοντέλου με συνθήκες άγριας πρωταρχικής συσσώρευσης. Αντίθετα, στην επικράτεια του ανεπτυγμένου καπιταλισμού  -και στην Ελλάδα- έχουμε εδώ και κάποιο καιρό την κυριαρχία μοντέλων οργάνωσης της παραγωγής, που από πολλές απόψεις βρίσκονται στους αντίποδες του φορντισμού.

Πράγμα που έχει επιπτώσεις, οι οποίες υπερβαίνουν κατά πολύ το στενό χώρο της παραγωγής. Χαρακτηριστικά θα μπορούσε να αναφερθεί η επίπτωση σε ό,τι αφορά τον τύπο του εργαζόμενου, που κυριαρχεί υπό τις νέες συνθήκες, και που χαρακτηρίζεται από επισφάλεια, χαμηλές αμοιβές και, ταυτόχρονα, σε αριθμούς πρωτοφανείς στην ιστορία του καπιταλισμού, υψηλή μόρφωση και πολύ ανεπτυγμένες δεξιότητες. Πρόκειται για μια πολυπληθή και δυνάμει εξαιρετικά παραγωγική –όχι μόνο και όχι κυρίως με τη στενά οικονομική έννοια- εργατική τάξη, η οποία, από τις ίδιες τις τωρινά κυρίαρχες ιδιότητες του ύστερου καπιταλισμού συμπιέζεται ασφυκτικά. Θα μπορούσαμε να πούμε πως η πρόβλεψη του Μαρξ σχετικά με τις παραγωγικές σχέσεις, που υποβοηθούν την εκκίνηση της κοινωνικής επανάστασης, λόγω των ακραίων περιορισμών που θέτουν στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, ισχύει κατεξοχήν για την ζωντανή παραγωγική δύναμη, που αποτελεί η σύγχρονη παγκόσμια εργατική τάξη.

Ένα άλλο στοιχείο της παρούσας κατάστασης, άμεσα συνδεδεμένο με το προηγούμενο, είναι και η προϊούσα ραγδαία κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, που είχε συνδεθεί με την φορντιστική περίοδο. Γι’ αυτό –για «αντικειμενικούς», δηλαδή λόγους- η Αριστερά δεν μπορεί παρά να προσανατολιστεί σε κάτι πολύ περισσότερο από την υπεράσπισή του. Θέλω να πω πως η τωρινή φάση του καπιταλισμού, ιδίως μετά από το ξέσπασμα της καταστροφικής κρίσης υπερσυσσώρευσης, καλεί σε πολύ ριζικότερους κοινωνικούς μετασχηματισμούς και κάνει το αίτημα του κομμουνισμού όχι, απλώς, επίκαιρο, αλλά επιτακτικό.

Βάσει αυτών, λοιπόν, η παραγωγή δεν μπορεί παρά να λειτουργεί σε κλίμακα τέτοια που, εκτός των άλλων θα πρέπει να μην εμποδίζει τη δυνατότητα αυτοπραγμάτωσης αυτών που απασχολεί. Αντίθετα θα πρέπει να την ενδυναμώνει. Και είναι προφανές πως το εργοστάσιο της φορντιστικής εποχής είναι ό,τι περισσότερο αντίθετο σε μια τέτοια προοπτική. Η μικρή και προσαρμοσμένη όχι μόνο στο χώρο, αλλά και στους ανθρώπους, κλίμακα, δίνοντας μεγαλύτερο έδαφος στις αυξημένες γνώσεις και δεξιότητες, που διαθέτουν, εν τέλει, μπορεί να είναι και περισσότερα παραγωγική.

Αυτά, σε συνδυασμό με την οικολογική διάσταση της μικρής κλίμακας και τη δυνατότητα που παρέχει αυτή για δημοκρατική αυτοδιεύθυνση και κοινωνικό έλεγχο, την κάνουν, νομίζω, όχι μόνο κατάλληλη για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών ήδη από σήμερα, αλλά και  προνομιακή μορφή στην πορεία προς μια πραγματικά χειραφετημένη κοινωνία.

Από αυτήν την άποψη, είναι δεδομένο πως οι πρόσφατες τεχνολογικές εξελίξεις δίνουν μεγάλες δυνατότητες για το δημοκρατικό σχεδιασμό της παραγωγής από αυτοδιαχειριζόμενες μονάδες μικρής σχετικά κλίμακας. Κυρίως, όμως, θα πρέπει να κρατήσουμε πως η ίδια η τεχνολογία «παράγεται» από τις δομές που έρχεται να υπηρετήσει. Επομένως, η τεχνολογία είναι περισσότερο κοινωνική δημιουργία παρά αυτόνομο «τεχνικό» προϊόν.

2.Ποια είναι η θέση μιας χώρας όπως η Ελλάδα, στο σύστημα της οικονομίας κλίμακας; Η ερώτηση έχει σχέση με το γεγονός ότι ακόμη και πριν την κρίση, ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός της χώρας μας, δεν έφτανε τα 4.000.000 ανθρώπους.

Η Ελλάδα λόγω των γεωγραφικών της χαρακτηριστικών είναι σχεδόν υποχρεωμένη να επενδύσει σε δομές μικρής κλίμακας σε ό,τι αφορά κυρίως τον πρωτογενή της τομέα. Πράγμα που γίνεται ακόμη επιτακτικότερο αν σκεφτούμε πως οι τύποι αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, στα οποία έχει μέλλον η χώρα μας, δεν είναι, προφανώς, το μαλακό σιτάρι ή το βαμβάκι, αλλά εξειδικευμένες και ποιοτικές καλλιέργειες, που δεν προσφέρονται για παραγωγική διαδικασία μεγάλης κλίμακας.

Ακόμη και στο βιομηχανικό τομέα φαίνεται πως οι προοπτικές που ανοίγονται δεν αφορούν δομές μεγάλης κλίμακας, αν σκεφτούμε επιπρόσθετα τα προβλήματα που έχουν σχέση με τις οικολογικές διαστάσεις της ανάπτυξης και τα ιδιαίτερα έντονα φαινόμενα οικονομικού υδροκεφαλισμού, που χαρακτηρίζουν την Ελλάδα.

Ο αριθμός που δίνετε για τον οικονομικά ενεργό πληθυσμό δεν ευσταθεί. Λίγο πριν το 2008 είχε ξεπεράσει τα 5500000, με σημαντική, μάλιστα, συμμετοχή της γυναικείας εργατικής δύναμης.

3.Με βάση το παραπάνω ερώτημα, θα μπορούσατε να μας περιγράψετε τον τρόπο που η σύγχρονη θεωρητική σκέψη αντιμετωπίζει την ανάγκη και το δικαίωμα μιας μικρής χώρας να υπάρχει με τις δικές της εθνολογικές, πολιτιστικές, γεωγραφικές και κοινωνικές ιδιομορφίες; Έχει το δικαίωμα μιας συμμετοχής στο παγκόσμιο γίγνεσθαι με βάση τα χαρακτηριστικά που σας ανέφερα, ή εξ’ ανάγκης (;) θα πρέπει ίσως και βίαια να συνδράμει με την ύπαρξή της σε κάποιο διαφορετικά σχεδιασμένο αποτέλεσμα;

Ήδη από την απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα έχω τοποθετηθεί, νομίζω. Η Ελλάδα –και κάθε αντίστοιχη περίπτωση- έχει όχι μόνο «δικαίωμα» σε επιλογές, αλλά αυτές αποτελούν και το μοναδικό δρόμο για να ανταποκριθεί στις νέες συνθήκες, πολύ περισσότερο για να κινηθεί σε δρόμους καθολικής κοινωνικής χειραφέτησης.

Αυτό, ωστόσο, σε καμιά περίπτωση, δεν σημαίνει πως υπάρχουν επιλογές «αυτάρκειας» και «εθνικών δρόμων», του είδους, που ένας ορισμένος τριτοκοσμισμός όχι πολύ παλιά προέτασσε ως μονόδρομο σχεδόν. Το επισημαίνω γιατί η σύνολη συζήτηση στο εσωτερικό της αριστεράς στα χρόνια της κρίσης περιλαμβάνει και εθνικές επιλογές αυτοκτονικού, κατά τη γνώμη μου, απομονωτισμού.

Ο πολιτικός χώρος στον οποίο ανήκω με σαφήνεια και διεθνιστική «εμμονή» αντιλαμβάνεται πως το στοίχημα του  ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού, οι «ψίθυροι» για τον οποίο ακούγονται όλο και εντονότεροι τα τελευταία χρόνια, απαιτεί μεγάλες επικράτειες εφαρμογής –η μόνη περίπτωση όπου το «μεγάλο» είναι επιθυμητό και αναγκαίο. Αν ο σοσιαλισμός σε μια χώρα ήταν φενάκη στη δεκαετία του ’20 είναι σε πολλαπλάσιο βαθμό σήμερα.

Και μιλάω για σοσιαλισμό γιατί τα θέματα που θέτετε είναι σχετικά με τη σοσιαλιστική στρατηγική, αλλά και, ακόμη, γιατί το ζήτημα, όπως ήδη έχω πει, του ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού στο πλαίσιο της τετραπλής –οικονομικής, διατροφικής, ενεργειακής και, κυρίως, οικολογικής- κρίσης γίνεται επιτακτικό επί ποινή πλανητικής αποκάλυψης.

Δεδομένου πως ο σοσιαλισμός δεν είναι, εν τέλει και πριν απ’ όλα, παρά η δημοκρατία παντού, η προβληματική σας, έστω και αν δεν τον ονομάζει, τον υπαινίσσεται συνεχώς.

4.Τέλος θα μπορούσατε να μας περιγράψετε τη θέση της αριστεράς που εκπροσωπείτε για το προηγούμενο ερώτημα;

Σε συνέχεια των όσων ήδη ανέφερα, ο συντονισμός των κοινωνικών κινημάτων σε ευρωπαϊκή και μεσογειακή –καταρχήν- κλίμακα, οι ενωτικές πρωτοβουλίες της αριστεράς και του χώρου της ριζοσπαστικής οικολογίας,  η συνεργασία, ακόμη, των περιοχών που έχουν πολύ κοινά προβλήματα στην παρούσα φάση –όπως, π.χ., ο ευρωπαϊκός νότος, προτάγματα εφικτά και διεκδικήσιμα μπορούν να είναι η εκκίνηση για έναν προσανατολισμό σε κατεύθυνση εντελώς αντίρροπη αυτής που επιβάλλουν δια πυρός και σιδήρου οι κυρίαρχες τάξεις στον κόσμο και στην Ευρώπη.

Πολύ περισσότερο που οι επιλογές των κυρίαρχων είναι πολύ αμφίβολο κατά πόσο συμβάλλουν μεσοχρόνια στην ομαλή και διατηρήσιμη αναπαραγωγή του ίδιου του καπιταλισμού. Η αίσθηση του αδιεξόδου, που, με καταστρεπτικό τρόπο, έχει γίνει στοιχείο της συνείδησης του μέσου ανθρώπου στη σημερινό κόσμο, είναι αποτέλεσμα του πραγματικού συστημικού αδιεξόδου. Κι αυτό δεν αποτελεί κατ’ ανάγκη καλό νέο. Γιατί τα κοινωνικά συστήματα, κατά την πτώση τους, ιστορικά παράγουν ακραία καταστρεπτικά αποτελέσματα για τους ανθρώπους που ζουν τους «ενδιαφέροντες καιρούς». Για να το πώς, αλλιώς, αν δεν γίνει κάτι άλλο θα υλοποιηθεί το κακό σενάριο.

Και, προκειμένου να γίνει κάτι άλλο, η αξιακή συνεισφορά του φεμινισμού και της οικολογίας είναι εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση. Και όχι μόνο η πρακτική εμπειρία ή το άμεσο «βίωμα» -καθοριστικότατη είναι και η ήδη υπάρχουσα επιστημονική παραγωγή στους τομείς αυτούς, με προεξάρχουσα αυτή των φεμινιστικών οικονομικών. Θα είχε πολύ ενδιαφέρον να μιλήσουμε και σχετικά με αυτά. Προφανώς, σε μια άλλη συνέντευξη και με τη συνδρομή του Τσακαλώτου, που «το έχει» πολύ.

 

Share

Mήπως και στην οικονομία, το μικρό μέγεθος είναι πιο ανθρώπινο?

της Φλώρας Νικολιδάκη

Ζούμε στην εποχή, που το γυναικείο φύλο σημειώνει τη μεγαλύτερη συμμετοχή στην οικονομία του καπιταλισμού, στο σύνολο της ιστορικής του πορείας. Υπάρχουν άραγε κάποια σημάδια που δείχνουν την επίδραση αυτού του γεγονότος, στις παγιωμένες ανδροκρατικές αντιλήψεις για την εργασία και την οικονομία?

Θέσαμε 4 ερωτήματα, σε 3 πολιτικά στελέχη που ασχολούνται συστηματικά με τη θεωρία της οικονομίας:

1. Τον κ. Γιάννη Μηλιό, καθηγητή του ΕΜΠ και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.

2. Τον κ. Χρήστο Λάσκο, οικονομολόγο, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ

3. Τον κ. Τάκη Θανασούλα, οικονομολόγο, στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

 

Διαβάστε παρακάτω τις απαντήσεις του Γιάννη Μηλιού

 

1.Το σύστημα της μαζικής παραγωγής αγαθών, δια της καθετοποιημένης διαδικασίας (Tailor), για μεγάλο χρονικό διάστημα απαιτούσε μεγάλες εγκαταστάσεις, σε συγκεκριμένο χώρο  και χιλιάδες εργατικά χέρια σε ενιαία λειτουργία με τα μηχανήματα. Αυτός ο τύπος παραγωγής είναι ακόμη και σήμερα κυρίαρχος, παρά την εισαγωγή της νέας τεχνολογίας. Πιστεύετε ότι στην εποχή μας, με δεδομένη την κρίση υπερσυσσώρευσης, θα μπορούσαν οι ανάγκες σε υλικά κυρίως αγαθά, να καλυφθούν με τοπικές, μικρές και προσαρμοσμένες στο χώρο, λειτουργίες παραγωγής? Στην περίπτωση αυτή ποιος θα ήταν ο ρόλος της τεχνολογίας?

Η εισαγωγή νέας τεχνολογίας γίνεται λόγω της συνεχώς ανανεωνόμενης ανάγκης του κεφαλαίου για αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας. Δεν υπάρχει ουδέτερη τεχνολογία της οποίας η εισαγωγή θα μπορούσε να βελτιώσει τις συνθήκες που διαμορφώνει η εξέλιξη των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων, δηλαδή, η ταξική πάλη. Η κρίση (που όπως πολύ σωστά αναφέρετε είναι κρίση υπερσυσσώρευσης, δηλαδή έλλειψη υπεραξίας απαραίτητης για την αναπαραγωγή της κερδοφορίας του κεφαλαίου) θέτει τη δομή της παραγωγικής διαδικασίας σε αμφισβήτηση. Το κοινωνικό κίνημα του κόσμου της εργασίας αμφισβητεί την παρούσα δομή που το εξαθλιώνει αλλά και το κεφάλαιο αμφισβητεί το σημερινό βαθμό εκμετάλλευσης της εργασίας και προσπαθεί να τον αυξήσει. Μέσα στην πάλη αυτή εντάσσονται και τα τοπικά κινήματα, τα οποία αμφισβητούν τις φαραωνικού τύπου επενδύσεις κεφαλαίου οι οποίες υποβαθμίζουν το περιβάλλον. Σίγουρα η αντίσταση μπορεί να αναγκάσει το κεφάλαιο σε επενδύσεις μικρότερης κλίμακας. Αλλά είναι πολύ δύσκολο να εφαρμοστεί αυτό παντού μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία. Χρειάζεται ένας βαθύτερος κοινωνικός μετασχηματισμός για να αμφισβητηθούν τα μεγέθη συγκέντρωσης κεφαλαίου.

2.Ποια είναι η θέση μιας χώρας όπως η Ελλάδα, στο σύστημα της οικονομίας κλίμακας? Η ερώτηση έχει σχέση με το γεγονός ότι ακόμη και πριν την κρίση, ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός της χώρας μας, δεν έφτανε τα 4.000.000 ανθρώπους.

Κανένα κράτος (δηλαδή καμία κυβέρνηση κράτους) δεν μπορεί να αποφασίσει μόνο του τη θέση του στην παγκόσμια ιεραρχία του καπιταλιστικού κόσμου. Είτε συμμετέχει σε έναν υπερεθνικό οικονομικό και νομισματικό σχηματισμό όπως η Ελλάδα, είτε όχι, όπως για παράδειγμα η Χιλή, δεν μπορούν οι κυβερνήσεις να αποφασίσουν τη «θέση» της χώρας. Η θέση αυτή «αποφασίζεται» μέσα από ιδιαίτερα πολύπλοκες διαδικασίες της καπιταλιστικής οικονομίας, μέρος των οποίων αποτελεί και ένας ειδικού τύπου ανταγωνισμός μεταξύ των κρατών, αλλά το σημαντικότερο ρόλο σε τελική ανάλυση τον παίζει η ταξική πάλη στο εσωτερικό κάθε κράτους. Αυτή η πάλη καθορίζει, σε τελική ανάλυση, και τις πολιτικές αποφάσεις για την προσπάθεια της χώρας προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Αν για παράδειγμα στην Ελλάδα προκύψει κυβέρνηση της Αριστεράς, είναι βέβαιο ότι η παραγωγική δομή της χώρας θα μεταρρυθμιστεί, η εξωτερική πολιτική θα αλλάξει, οι σχέσεις με τα άλλα κράτη θα μεταβληθούν, όλα αυτά προς μια κατεύθυνση υπέρ των συμφερόντων του κόσμου της εργασίας, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και των άλλων κρατών. Η παραγωγική ανασυγκρότηση που θα προσπαθήσει να υλοποιήσει η κυβέρνηση της Αριστεράς έχει ως προτεραιότητες τον πρωτογενή τομέα, τον τομέα της ενέργειας, αλλά και τομείς εξειδίκευσης, τομείς προστιθέμενης αξίας.

3.Με βάση το παραπάνω ερώτημα, θα μπορούσατε να μας περιγράψετε τον τρόπο που η σύγχρονη θεωρητική σκέψη αντιμετωπίζει την ανάγκη και το δικαίωμα μιας μικρής χώρας να υπάρχει με τις δικές της εθνολογικές, πολιτιστικές, γεωγραφικές και κοινωνικές ιδιομορφίες? Έχει το δικαίωμα μιας συμμετοχής στο παγκόσμιο γίγνεσθαι με βάση τα χαρακτηριστικά που σας ανέφερα, ή εξ’ ανάγκης (?) θα πρέπει ίσως και βίαια να συνδράμει με την ύπαρξή της σε κάποιο διαφορετικά σχεδιασμένο αποτέλεσμα?

Κατ’ αρχήν υπάρχει ένα μεθοδολογικό ζήτημα στην ερώτηση όπως τίθεται. Όπως ανέφερα και πριν δε λαμβάνεται καμία απόφαση με τη «συναίνεση» του συνόλου των ανθρώπων που ζουν και δραστηριοποιούνται σε μία χώρα. Συνεπώς το υποκείμενο «χώρα», ειδικά με το ιδεολογικό πυρήνα ύπαρξής του ως έθνος, είναι σε μεγάλο βαθμό ένα κοινωνικά κατασκευασμένο υποκείμενο το οποίο, συνδέεται στην πραγματικότητα με τη θεσμική υπόσταση της κρατικής εξουσίας και υποστηρίζει την αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Οι ελληνίδες εργαζόμενες-άνεργες έχουν περισσότερα κοινά συμφέροντα με τις γερμανίδες που βρίσκονται στην ίδια ταξική θέση παρά με τις συμπατριώτισσές τους που κατέχουν τα μέσα παραγωγής και συνεπώς τις εκμεταλλεύονται. Επίσης κάθε αναφορά στα «εθνικά θέσφατα», είναι αποδεδειγμένο ότι πέρα από την υφέρπουσα ρατσιστική ιδεολογία συμπεριλαμβάνει και την κοινωνική κατασκευή του φύλου. Για να έρθω στο ερώτημά σας, οι εθνολογικές ιδιομορφίες της Ελλάδας για παράδειγμα δεν αφορούν μόνο ένα σύνολο πολιτισμικών πρακτικών (που έχουν ομοιότητες και διαφορές με τις αντίστοιχες άλλων χωρών), αλλά υλοποιούνται επίσης στην καταπίεση των μειονοτήτων και την άθλια αντιμετώπιση των μεταναστών από το κράτος και τα παρακλάδια του, και οι κοινωνικές ιδιομορφίες υλοποιούνται μεταξύ άλλων και στη θέση της γυναίκας στην ελληνική κοινωνία. Συνεπώς η αναπαραγωγή των «ιδιαιτεροτήτων μιας χώρας» είναι πάντα μέρος της αναπαραγωγής των ταξικών σχέσεων εξουσίας και κατ’ αυτήν την έννοια είναι απόλυτη ανάγκη συνεχίζεται ανεξάρτητα από την πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

4.Τέλος θα μπορούσατε να μας περιγράψετε τη θέση της αριστεράς που εκπροσωπείτε για το προηγούμενο ερώτημα?

Είμαι στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και με την έννοια αυτή αγωνίζομαι για να γίνουν πράξη οι θέσεις του. Μιλώντας γενικότερα, συμφωνώ με όσους υπερασπίζονται την αλληλεγγύη των εργαζόμενων ανεξάρτητα από την εθνικότητά τους, το φύλο τους και κάθε ρόλο που επιβάλλεται να έχουν στην καπιταλιστική κοινωνία.

Share

Του Πολυτεχνείου οι Ήρωες

της Κατερίνας Στυψανέλη

Οι πραγματικοί ήρωες του Πολυτεχνείου (όπως αναδείχθηκαν την χρονική αυτή περίοδο) δεν ήταν αυτοί που εξαργύρωσαν πολύ ακριβά την εκπομπή του ραδιοσταθμού, την παραμονή τους στις αίθουσες των συνελεύσεων, στο Πολυτεχνείο,

Οι ήρωες λοιπόν του Πολυτεχνείου δεν ήταν αυτοί που εμφανίστηκαν ως παρατρεχάμενοι, στελέχη υπουργείων και περιέφεραν αντιστασιακές περγαμηνές μεταξύ καναλιών, κομματικών γραφείων, ευρωβουλής, εν μέσω αμφισβητήσεων και διαπλοκής με τις εκάστοτε κυβερνητικές εξουσίες.

Οι ήρωες του Πολυτεχνείου δεν ήταν αυτοί, που γλείφοντας και έρποντας, τρέχανε στα κομματικά γραφεία να αρπάξουνε χαρτιά που βεβαίωνα την αντίσταση με μικρό ή μεγάλο οικονομικό όφελος.

Ήρωες του Πολυτεχνείου ήταν οι αφανείς άνθρωποι του μόχθου, οι εργάτες και οι αγρότες της Ελευσίνας και των Μεγάρων, οι μεροκαματιάρηδες, οι φοιτητριούλες και οι φοιτητές που δούλευαν το πρωί για να εξασφαλίσουν το χαρτζιλίκι και βρέθηκαν το μεσημεράκι έξω από τις πύλες του Πολυτεχνείου για να ενωθούν με τη φωνή και την αντίσταση των μαχόμενων φοιτητών.

Ήρωες ήταν αυτοί που αναρριχήθηκαν στα κάγκελα με τον ενθουσιασμό της νιότης, με πόθο για την ελευθερία και την ανατροπή της οστεωμένης χούντας των συνταγματαρχών. Δυστυχώς όμως, αργά το μεσημέρι οι πόρτες είχαν κλείσει. Γι’ αυτούς το Πολυτεχνείο ήταν και έμεινε ένα όνειρο ανεκπλήρωτης αντίστασης και ανατροπής.

Ήρωες ήταν αυτοί που βοήθησαν ενεργά με φάρμακα, τροφή και υλικά τους εγκλωβισμένους.

Ήρωες ήταν αυτοί που ξεχύθηκαν στους δρόμους προς την Ομόνοια, ύστερα από ανθρωποκυνηγητό και άλλοι κατέφυγαν στις διπλανές πολυκατοικίες γιατί ρίχναν στο ψαχνό, άλλους μαζέψανε και βασανίσανε στην  Ασφάλεια και άλλοι γυρνάγανε την επόμενη μέρα στους δρόμους, ψάχνοντας συγγενείς και φίλους.

Ηρωίδα ήταν η φίλη συντρόφισσα, συναδέλφισα Αγγελική, που βασανίστηκε φρικτά στην Ασφάλεια με φάλαγγα, έγινε κουρέλι γιατί την ανάγκασαν να ξαναδεί τους βασανιστές της στη δίκη της Χαλκίδας και ποτέ της δεν εξαργύρωσε τίποτα.

Ήρωες τελικά είναι οι πολλές δεκάδες νεκροί που πέρασαν στην Αθανασία.

Οι άνθρωποι, που με σεμνότητα αναζήτησαν άλλους συντρόφους να στήσουνε το σπίτι τους και να μεταφυτεύσουν στα παιδιά τους την αξία της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας είναι και αυτοί ήρωες.

Έγιναν θεατές της καθημερινής γελοιότητας, της ασυδοσίας των καναλιών, της διαφθοράς, της εξαγοράς και της αναλγησίας των δήθεν ηρώων του Πολυτεχνείου. Έγιναν θεατές της πολιτιστικής υποκουλτούρας και του καθημερινού βιασμού των συναισθημάτων, της καθημερινής υποτίμησης της νοημοσύνης από τους ήρωες του Πολυτεχνείου.

Ήταν όλοι εκεί οι ήρωες στην πορεία φέτος. Μεσήλικες πια, λίγο σκυφτοί, μα με πύρινη ματιά και φλόγα στην καρδιά. Με ανεκπλήρωτο έρωτα για τη δημοκρατία, την ελευθερία και την ανατροπή. Αυτοί είναι η καθαρή ηρωική γενιά του Πολυτεχνείου μαζί με τα παιδιά τους, τους συγγενείς και τους φίλους. Φώναξαν το ίδιο σύνθημα που φώναζαν πριν 39 χρόνια «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία». «Η Χούντα δεν τελείωσε το ’73». Από την χούντα των συνταγματαρχών στη χούντα της εξωτερικής και εσωτερικής τρόικας.

Ήταν και οι καλλιτέχνες, οι μουσικοί, οι ηθοποιοί και οι ποιητές. Αυτοί που μετρούν τ’ αστέρια, αγκαλιάζουν τις ρυτίδες, κατεβαίνουν σε απεργίες και διαδηλώσεις, γράφουν ποιήματα για την πύλη και τα τάνκς, για την πενηντάχρονη νεόπτωχη που ζητιανεύει στους δρόμους, για τον μετανάστη στη γωνία του δρόμου. Είναι αυτοί που ερωτεύονται και ονειρεύονται. Κρατάνε τη ζωή τους στα χέρια τους.

 

Et par le pouvoir d’un mot

Je recommence ma vie

Je suis né pour te connaître

Pour te nommer. Liberté.

 

Πηγή: www.ygeianet.gr

Share

Συρρίκνωση δικαιωμάτων για τις γυναίκες

Της Αφροδίτης Σταμπουλή

Η διάσταση του φύλου είναι κάτι που η κυβέρνηση υποβαθμίζει συστηματικά στο σύνολο του δημόσιου βίου, όπως φαίνεται από τη σύνθεσή της, όπως φάνηκε από τις προγραμματικές της δηλώσεις, όπως φαίνεται και από τον προϋπολογισμό της για το 2013.

Ο προϋπολογισμός βαθαίνει την ύφεση και εκτοξεύει την ανεργία στα ύψη, ανεργία που ήδη βρίσκεται στο 27% για τις γυναίκες (με 25% μέσο όρο) και 62% για τις νέες γυναίκες μέχρι 24 ετών (με 58% μέσο όρο). Η λύση που πρότεινε ο εποπτεύων τη Γενική Γραμματεία Ισότητας υφυπουργός Εσωτερικών συνοψίζεται σε προγράμματα για την καταπολέμηση της γυναικείας ανεργίας μέσω της ανάπτυξης της γυναικείας επιχειρηματικότητας. Τι προοπτικές έχουν όμως οι νέες επιχειρήσεις σε μια χώρα όπου καταστήματα κλείνουν καθημερινά, ενώ όλο και περισσότεροι κάτοικοι διαθέτουν όλο και λιγότερα χρήματα για να αγοράσουν οτιδήποτε, δεν φαίνεται να απασχολεί τον κ. υφυπουργό.

Ο προϋπολογισμός επίσης περικόπτει κεντρικά τις κοινωνικές δαπάνες και στραγγαλίζει τους ΟΤΑ με την παράνομη παρακράτηση θεσμοθετημένων πόρων τους, με τους οποίους ικανοποιούσαν σε τοπικό επίπεδο ορισμένες κοινωνικές ανάγκες, εξαναγκάζοντας τις γυναίκες να επιστρέψουν στους παραδοσιακούς τους ρόλους. Η φύλαξη των παιδιών και η φροντίδα των ηλικιωμένων και των αρρώστων παύουν να είναι ευθύνη της πολιτείας και έργο επαγγελματιών και ξαναγίνονται αυτονόητο «γυναικείο καθήκον» σύμφωνα με την κλασική πατριαρχική αντίληψη. Η μετατροπή της «βοήθειας στο σπίτι» σε «κατ’ οίκον φροντίδα συνταξιούχου» δεν σημαίνει μόνο τον αποκλεισμό των μη συνταξιούχων. Με προϋποθέσεις συμμετοχής α) την αναπηρία σε ποσοστό τουλάχιστον 67% ή ηλικία άνω των 78ετών και β) το να διαβιούν μόνοι ή με μέλος της οικογένειας που πληροί τις ίδιες προϋποθέσεις, σημαίνει ότι (αφού είναι συνηθισμένο το φαινόμενο στην κοινωνία μας η σύζυγος να είναι λίγα ή περισσότερα χρόνια νεότερη από τον σύζυγο) μια 75χρονη αυτοεξυπηρετούμενη αφήνεται να φροντίζει μόνη της έναν 77χρονο σύζυγο με αναπηρία μικρότερη του 67% μέχρι να κλείσει η ίδια τα 78. Οι υπάρχουσες δομές υποστήριξης των γυναικών θυμάτων βίας αφήνονται να κλείσουν υποχρηματοδοτούμενες. Όσο για τα χρηματοδοτούμενα από το ΕΣΠΑ προγράμματα, οι ήδη ελλειμματικοί ΟΤΑ δεν τολμούν να τα αναλάβουν έχοντας επίγνωση ότι δεν θα μπορέσουν να τα συνεχίσουν, όπως θα οφείλουν να κάνουν μετά το τέλος της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης.

Η εισαγωγή νομοσχεδίου με τίτλο «Εφαρμογή της αρχή της ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών κατά την άσκηση αυτοτελούς δραστηριότητας» (πρόκειται για εναρμόνιση με ευρωπαϊκή Οδηγία) φέρνει το καλό νέο ότι «στις αυτοαπασχολούμενες γυναίκες μπορεί να χορηγείται επίδομα μητρότητας ώστε να διακόπτουν τη δραστηριότητά τους για 14 εβδομάδες» – αν και η ευρωπαϊκή Οδηγία λέει πρέπει να χορηγείται. Το κακό νέο είναι ότι το ύψος του επιδόματος θα εξαρτηθεί από το τι μπορούν να πληρώσουν τα ξεπουπουλιασμένα από το PSI ταμεία, που χάνουν συνέχεια ασφαλισμένους και εισφορές. Όταν ο υφυπουργός Υγείας όλο καμάρι αναφέρει δεδομένα, που κατά την κρίση του επιβεβαιώνουν την «εξυγίανση» του ΕΟΠΥΥ, μεταξύ των οποίων η εξοικονόμηση 150 εκατ. ευρώ από φάρμακα, που τώρα αγοράζονται ιδιωτικά διότι αυτοί και αυτές που τα χρειάζονται δεν έχουν πια ασφάλιση, δεν μας λέει αν περιλαμβάνονται στο ποσό φάρμακα που αφορούν την αναπαραγωγική υγεία των γυναικών όπως το αντισυλληπτικό χάπι ή πολλά σκευάσματα τοπικής χρήσης, που είτε δεν ήταν από καιρό είτε παύουν καθημερινά να είναι συνταγογραφούμενα. Δεν μας λέει για το επίδομα τοκετού, που παρακρατείται πλέον από τα κρατικά νοσοκομεία ως νοσήλειο, όταν υπάρχει, και απαιτείται από τη λεχώνα (όχι ευτυχώς με όμηρο το νεογνό, πλέον) όταν δεν υπάρχει. Μάλλον ο προϋπολογισμός του υπουργείου δεν επιτρέπει επάνοδο στο προηγούμενο καθεστώς.

Η περικοπή του προϋπολογισμού της ΓΓΙΦ «μόνο» κατά 500.000 ευρώ, δηλαδή «μόνο» κατά 17,5%, πιθανόν να σημαίνει «μόνο» την απώλεια ορισμένων θέσεων συμβασιούχων. Όμως η ακύρωση προγράμματος παραγωγής καλλιτεχνικών έργων με θέμα την ισότητα με την αιτιολογία ότι έχει «περιορισμένο κοινωνικό όφελος» δείχνει μια μάλλον περίεργη αντίληψη του κοινωνικού οφέλους.

Σφαγιάζονται, λοιπόν, και όσο εξαρτάται από τον προϋπολογισμό, τα γυναικεία δικαιώματα, μαζί με τα διακαιώματα όλων των κατοίκων της χώρας, γυναικών και ανδρών, μεταναστών/τριών και Ελλήνων/ίδων, για να μειωθεί το έλλειμμα και να εξασφαλιστεί η δόση, η δόση που η κυβέρνηση κόπτονταν ότι αν δεν ερχόταν την περασμένη Δευτέρα, θα απειλούνταν η επιβίωσή μας. Νά όμως που η δόση δεν ήρθε ούτε αυτή τη Δευτέρα, μάλλον δεν θα έρθει ούτε την επόμενη Δευτέρα και ίσως κάτι να γίνει και να έρθει κάποια δόση πριν τη Δευτέρα Παρουσία, αλλά και τότε θα πρέπει να την ξοφλάμε με το μήνα και με ρήτρα… ξεπουληματικότητας. Στο μεταξύ, όλο και περισσότερες γυναίκες συνειδητοποιούν αυτό που λέει ο Μπρεχτ: «Είτε φταις είτε όχι, αν δεν μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις». Και, με τη σιγουριά ότι δεν φταίνε, παλεύουν αποφασισμένες να ζήσουν.

Πηγή: Αυγή

Share

Απόκρυφες πτυχές της μελανής ψήφου

των Εφη Αβδελα και Αγγέλικα Ψαρρα

Στις δύο πρόσφατες εκλογικές αναμετρήσεις η Χρυσή Αυγή πήρε 7% των ψήφων και εγκαταστάθηκε για τα καλά στην Ελληνική Βουλή. Την ψήφισαν περίπου πεντακόσιες χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως νέοι άνδρες μέσου μορφωτικού επιπέδου, στα αστικά και ημιαστικά κέντρα. Τα ερωτήματα που ανακύπτουν είναι πολλά, ένα, ωστόσο, αποκτά ιδιαίτερη πολιτική σημασία: Από πού τροφοδοτείται η συγκεκριμένη οργάνωση; Γιατί την επιλέγουν οι ψηφοφόροι της;

Είναι, πιστεύουμε, προφανές ότι το αναντίρρητο γεγονός πως η Χρυσή Αυγή είναι μια νεοναζιστική οργάνωση δεν συνεπάγεται αυτομάτως ότι οι ψηφοφόροι της ασπάζονται –και ακολουθούν– τις αμιγώς νεοναζιστικές θέσεις και πρακτικές της. Η πρόχειρη ταύτιση εκατοντάδων χιλιάδων ψηφοφόρων με τον φασισμό ή τον ναζισμό είναι ερμηνευτικά ανεπαρκής και ενδέχεται να αποδειχθεί και πολιτικά ατελέσφορη. Και είναι βέβαιο ότι οι ιστορικές αναλογίες με τις αιτίες που οδήγησαν στη γιγάντωση του φασισμού και του ναζισμού την εποχή του Μεσοπολέμου δεν είναι σε θέση να δώσουν απαντήσεις σε σύγχρονα ερωτήματα. Με άλλα λόγια, η ταύτιση των ψηφοφόρων της Χρυσής Αυγής με τον ναζισμό δεν αποτυπώνει την πραγματικότητα στην πολυπλοκότητά της και, κυρίως, δεν λειτουργεί αποτρεπτικά. Απόδειξη ότι η οργάνωση διατήρησε το ποσοστό της, παρά το ότι στο διάστημα που μεσολάβησε μεταξύ των δύο εκλογικών αναμετρήσεων αποκαλύφθηκε –και, με αδικαιολόγητη είναι αλήθεια καθυστέρηση, καταγγέλθηκε από πολλές πλευρές– ο νεοναζιστικός χαρακτήρας της.

Ο ναζισμός ή, έστω, οι σύγχρονες εκδοχές του δεν αποτελούν το κλειδί που θα μας επιτρέψει να αντιληφθούμε γιατί ένα 7% του εκλογικού σώματος στήριξε τη Χρυσή Αυγή — τη φορά, μάλιστα, αυτή μετά λόγου γνώσεως. Κατά τη γνώμη μας, οι βασικές αιτίες που οδήγησαν στην εντυπωσιακή εκλογική ενίσχυση της εγκληματικής συμμορίας πρέπει να αναζητηθούν στην ανθεκτικότητα –και τη συγκυριακή αναζωπύρωση στις συνθήκες της κρίσης– κάποιων «βαθιών δομών» της ελληνικής κοινωνίας, οι οποίες είχαν αφοπλιστεί πολιτικά, επομένως είχαν ως ένα σημείο περιθωριοποιηθεί στο κλίμα των πρώτων μεταπολιτευτικών δεκαετιών. Αναφερόμαστε στον αντισημιτισμό, τον ρατσισμό, τον εθνικισμό, την απαξίωση του πολιτικού προσωπικού –που φλερτάρει με τον αντικοινοβουλευτισμό– και τον σεξισμό. Οι «δομές» αυτές, οι οποίες αφορούν κατά κύριο λόγο τρόπους πρόσληψης και διαχείρισης της ετερότητας, συγκροτούν ένα συμπαγές σε μεγάλο βαθμό πλέγμα∙ αν τις διαχωρίζουμε, είναι γιατί έτσι μπορούμε ευχερέστερα να αντιληφθούμε τις κατά καιρούς εξάρσεις κάποιων από αυτές, αλλά και να παρακολουθήσουμε τη διάχυση που παρουσιάζουν οι λόγοι που επιτρέπουν τη νομιμοποίησή τους, εντοπίζοντας τους εκάστοτε πομπούς και τα αυξομειούμενα ακροατήριά τους.

Αρχέτυπη μορφή του ρατσισμού, ο αντισημιτισμός συνιστά σταθερό όσο και «αόρατο» χαρακτηριστικό της ελληνικής κοινωνίας. Κι αν στις ημέρες μας άλλες εκδοχές ρατσισμού διεκδικούν μεγαλύτερη ορατότητα, το έδαφος παραμένει ιδιαίτερα πρόσφορο σε αρχαϊκές συνωμοσιολογικές θεωρίες με αντισημιτικό πρόσημο, ενώ απροκάλυπτοι αντισημίτες έχουν πλέον αποκτήσει κεντρική πολιτική νομιμοποίηση. Δεν θα σταθούμε στην πασίδηλη όξυνση της ξενοφοβίας, του ρατσισμού και του εθνικισμού: τα προβλήματα της κρίσης έχουν εντείνει την από καιρό διαπιστωμένη έλλειψη ανοχής της ελληνικής κοινωνίας στην ετερότητα. Δεν είναι βέβαια αμελητέο το γεγονός ότι σήμερα αυτή η έλλειψη ανοχής μετασχηματίζεται σε ευθεία και απροκάλυπτη εχθρότητα. Η πρωτοφανής και συστηματική εκστρατεία άσκησης σωματικής βίας σε βάρος των μεταναστών, στην οποία επιδίδεται η Χρυσή Αυγή, βρίσκει σήμερα πολλούς υποστηρικτές. Ούτως ή άλλως, η φαντασιακή μετάθεση των προβλημάτων μέσα από την ανακάλυψη εσωτερικών ή/και εξωτερικών εχθρών –αποδιοπομπαίων τράγων– συνιστά παμπάλαια καταφυγή σε περιόδους οικονομικής δυσπραγίας, ψυχικής ανασφάλειας και φόβου για το μέλλον. Στις επιπτώσεις της κρίσης συγκαταλέγεται ασφαλώς και η ολοένα και πιο σκληρή απαξίωση του πολιτικού προσωπικού, που ενίοτε συμπαρασύρει και το ίδιο το κοινοβουλευτικό σύστημα. Βασισμένη σε προϋπάρχοντα χαρακτηριστικά της ελληνικής κοινωνίας, και, κυρίως, τη δυσπιστία προς το κράτος και τους θεσμούς του, εκφράζει σήμερα τη διάρρηξη των παραδοσιακών δομών ταύτισης των πολιτών με συγκεκριμένα πολιτικά πρόσωπα και κόμματα.

Είναι σαφές ότι οι ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής μοιράζονται τις συγκεκριμένες προκαταλήψεις τους με τους ψηφοφόρους ενός ευρύτατου πολιτικού φάσματος. Στο κλίμα αυτό, η απροσχημάτιστη επίκληση του σεξισμού και της ομοφοβίας αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα. Οι αναφορές της νεοναζιστικής οργάνωσης στην «ελληνική φυλή» –ή στο «ελληνικό έθνος»– βασίζονται σε μια εκδοχή του επιθετικού ανδρισμού, η οποία συνιστά καθαρή παλινδρόμηση σε σχέση με τις διαφοροποιήσεις που σημειώθηκαν στις έμφυλες σχέσεις κατά τις τελευταίες δεκαετίες. Τροφοδοτημένος από τις ανατροπές στην έμφυλη καθημερινότητα που παρήγαγε η κρίση, ο λόγος της Χρυσής Αυγής περί φύλων μοιάζει να αποκτά ανησυχητική εμβέλεια, ανεξάρτητη ως ένα βαθμό από το βιολογικό φύλο των υποστηρικτών του.

Η εκδοχή του ανδρισμού που προβάλλει η Χρυσή Αυγή συνιστά σημείο συνάντησης με σημαντική μερίδα ψηφοφόρων της. Πρόκειται για ένα πρότυπο επιθετικής αρρενωπότητας, το οποίο αντλεί από παραδοσιακές κοινωνικές αγκυλώσεις και είχε αμφισβητηθεί και περιθωριοποιηθεί στον δημόσιο χώρο εδώ και δεκαετίες ως αντίθετο με μια «ευρωπαϊκή» και «εκσυγχρονισμένη» εκδοχή των έμφυλων σχέσεων. Οι αναταράξεις που προκάλεσε η οικονομική κρίση έθεσαν σε αμφισβήτηση το ως πρόσφατα ηγεμονικό μοντέλο του «συναινετικού» ανδρισμού και πρόσφεραν το έδαφος για να στοχοποιηθούν στερεοτυπικά οι «υπεύθυνοι»: εκτός από τους «διεφθαρμένους» πολιτικούς, τους «εγκληματίες» ξένους, τους «θρασείς» ομοφυλόφιλους, μοιάζει να ενοχλούν πλέον και οι «γλωσσούδες» γυναίκες, αυτές που καταλαμβάνουν θέσεις ευθύνης, μιλούν στον δημόσιο χώρο ή –το χειρότερο–διατηρούν ενδεχομένως πιο εύκολα μορφές απασχόλησης στην άτυπη οικονομία, όταν νέοι άνδρες χάνουν τις δουλειές τους ή, απλώς, δεν έχουν δουλειά. Πόσοι –αλλά και πόσες– δεν είπαν ότι όλοι αυτοί χρειάζονται ένα «γερό χέρι ξύλο»; Και πόσοι ανάμεσά τους δεν έγιναν ψηφοφόροι της Χρυσής Αυγής;

Ας μην υποτιμήσουμε στο σημείο αυτό και το γεγονός ότι κεντρικές θέσεις του Μετώπου Γυναικών της νεοναζιστικής οργάνωσης, και συγκεκριμένα η έμφαση στον κοινωνικό και εθνικό ρόλο της μητρότητας σε συνδυασμό με την καταδίκη των εκτρώσεων ως «εγκλήματος κατά της φυλής», εφάπτονται με λόγους που εδώ και καιρό εκφέρονται με ολοένα μεγαλύτερη ζέση από ποικίλα κοινωνικά, πολιτικά και επιστημονικά περιβάλλοντα. Κι ας μην αγνοήσουμε τη συγγένεια των λόγων αυτών με την ευθέως ξενόφοβη και σεξιστική επιστροφή στην «ελληνική οικογένεια», την οποία, ενόψει των πρόσφατων εκλογών, ασπάστηκε η πλειονότητα των πολιτικών δυνάμεων της χώρας. Συνέπεια κι αυτή ανακατατάξεων που συνδέονται με τις οικονομικές επιπτώσεις της κρίσης, η τρέχουσα εμμονή στην «ελληνική οικογένεια» και τα δίκαιά της συνεπάγεται στα σημερινά συμφραζόμενα τη νομιμοποίηση αποκλεισμών που αφορούν κατά κύριο λόγο τους μετανάστες, αλλά περιλαμβάνουν και εκείνους και εκείνες που δεν πληρούν τις κανονιστικές προϋποθέσεις του «ελληνικού» οικογενειακού προτύπου.

Την ίδια ώρα, έχει ενδιαφέρον ότι στον λόγο της Χρυσής Αυγής χρησιμεύουν και πολλά από τα γνώριμα όπλα του παραδοσιακού αντιφεμινισμού. Διεκδικώντας πλέον εθνικό ακροατήριο, και στο πλαίσιο της «αντισυστημικής» κριτικής της, η οργάνωση καταδικάζει τον –από καιρό λησμονημένο από τις υπόλοιπες πολιτικές δυνάμεις– φεμινισμό μαζί με άλλες «επικίνδυνες» –καθότι «ξενόφερτες»– έννοιες, όπως ο διεθνισμός, η ισότητα ή η ομοφυλοφυλία. Οι θέσεις της Χρυσής Αυγής για τις γυναίκες (είτε αφορούν τη «γενοκτονία των εκτρώσεων» είτε τις «φεμινίστριες με τις τρίχες στις μασχάλες» που θυμήθηκε όλως τυχαίως η Ελένη Ζαρούλια Μιχαλολιάκου) γειτονεύουν ανησυχητικά με αρχαϊκές προϊδεάσεις για τα φύλα και τον σύμφωνο με τη φύση «προορισμό» τους, οι οποίες μοιάζει να σηκώνουν κεφάλι στη συγκυρία της κρίσης. Πράγματι, δεν είναι δύσκολο να διαπιστώσουμε το νήμα που συνδέει ακραία συντηρητικές αντιλήψεις για τα φύλα, οι οποίες μέχρι πρότινος παρέμεναν περιθωριακές, με τον έμφυλο λόγο της νεοναζιστικής οργάνωσης. Στις σημερινές συνθήκες, οι παραδοσιακές αυτές αντιφεμινιστικές και ομοφοβικές αντιλήψεις εντάσσονται σε ένα νέο πλαίσιο, που τους επιτρέπει να εμφανίζονται ως όχημα για την αποκατάσταση της διαταραγμένης φυσικής τάξης των πραγμάτων.

Είναι πλέον βέβαιο ότι η κρίση οδήγησε σε παροξυσμό κάποιες «βαθιές δομές» της ελληνικής κοινωνίας, μετατρέποντάς τες σε κοινούς τόπους. Εξίσου σαφές είναι ότι επέτρεψε να γίνει δημόσια αποδεκτό το επιθετικό ιδίωμα που υιοθετεί στον δημόσιο λόγο και στις πρακτικές της η Χρυσή Αυγή, μια εκδοχή επιθετικού ανδρισμού που διεκδικεί την ηγεμονία ως φορέας της σωτηρίας του «έθνους». Η κρίση διευκολύνει το ιδίωμα αυτό να εκδηλωθεί κατ’ επανάληψη σε πολλές και διαφορετικές περιστάσεις. Παραμένει το γεγονός ότι η χρήση σωματικής βίας ως συστατικό στοιχείο της πολιτικής της διαφοροποιεί τη νεοναζιστική οργάνωση από άλλες πολιτικές δυνάμεις, με τις οποίες μοιράζεται ορισμένες –ή πολλές– από τις θέσεις της. Στο σημείο αυτό, συναντά και πάλι τις κοινωνικές επιπτώσεις της κατάστασης «έκτακτης δημοσιονομικής ανάγκης». Με άλλα λόγια, την ανασφάλεια και την οργή μερίδας του εκλογικού σώματος, η οποία, λιγότερο ή περισσότερο συνειδητά, αποδεικνύεται πρόθυμη να εκχωρήσει στη Χρυσή Αυγή τις προσδοκίες της για τον κυριολεκτικό «αφανισμό» όσων θεωρεί υπεύθυνους για τη σημερινή της κατάντια.

Έρχονται δύσκολες μέρες…

Πηγή: Αυγή

Share

Η κοινωνική οικονομία

της Φλώρας Νικολιδάκη

Σε συνέχεια του άρθρου του σ. Γ. Μηλιού που δημοσιεύθηκε στην Αυγή στις 26.08.2012, θέλω να διατυπώσω ορισμένες σκέψεις, που φιλοδοξούν να συγκροτηθούν σε πρόταση, σχετικά με τις μορφές και τις δυνατότητες που μπορεί να έχει η Κοινωνική Οικονομία στην εποχή μας, σαν πρόταση της μαχόμενης κοινωνίας, της πλειοψηφίας δηλ., να οργανώσει με διαφορετικό τρόπο τη ζωή της, αμφισβητώντας στην πράξη το κύριο συστατικό του κοινωνικο-οικονομικού σχηματισμού που ονομάσθηκε καπιταλισμός:

Δημιουργία κέρδους-πλούτου για λίγους , με μέσο τη συντριβή των μυώνων και των νευρώνων (Κ.Μάρξ 1ος τόμος του Κεφαλάιου), των συναισθημάτων και της λογικής των πολλών ανθρώπων, που βρίσκονται σε σχέση εξάρτησης με την παντοδυναμία του κεφαλαίου, και της καταστροφής της φυσικής διαδικασίας παραγωγής της γής.

Η αφετηρία της σκέψης είναι το γεγονός ότι στην εποχή μας η ανθρώπινη κοινωνία διαθέτει γνώσεις εμπειρία και δεξιότητα, όχι σαν κάτι σπάνιο, ειδικό και κλειστό, αλλά σαν κτήμα των πολλών εκατομμυρίων των ανθρώπων. Και επι πλέον, πράγμα εξ ίσου σημαντικό,  εκατομμύρια  ανθρώπων διαθέτουν πλέον την αναγκαία υλική βάση για να αναλάβουν την αυτοεξυπηρέτησή τους στους τομείς της διατροφής και της ένδυσης.

Φαντάζομαι λοιπόν ένα μοντέλο οικονομίας, που θα ήθελα να γίνει η οικονομική πρόταση της ριζοσπαστικής αριστεράς, το οποίο συνδυάζει  τους τομείς της «Κεντρικής Οικονομίας», δηλ. ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, μεταφορές, χημική βιομηχανία και βιομηχανία παραγωγής αυτοματισμών και σύνθετων μηχανημάτων, έρευνα κλπ με τη δημιουργία  της Οικονομίας της Βάσης, σαν πρόδρομο για την εξέλιξη της οικονομίας στη σοσιαλιστική κοινωνία.

Το κράτος στην πρόταση της ριζοσπαστικής αριστεράς θα έπρεπε να ρυθμίζει τα έσοδά του από τους τομείς της «Κεντρικής Οικονομίας», ενώ οι «Συλλογικές Μορφές Βάσης» θα αναλάμβαναν τ ους τομείς που έχει πλέον τη δυνατότητα να δημιουργήσει και να διαχειριστεί η κοινωνία.

Στην εποχή λοιπόν του ακραίου και απάνθρωπου ανταγωνισμού, η ριζοσπαστική αριστερά πρέπει να προτείνει το συνδυασμό της Κεντρικής Οικονομίας, ως Δημόσιας Οικονομίας, με τον αυτοδιαχειριζόμενο τομέα της οικονομίας, ως Κοινωνική Οικονομία. Η πρόταση αυτή θα ισορροπήσει την επαναστατικότητα της πρότασης για την οικονομία, εξασφαλίζοντας το στόχο που είναι ο σοσιαλισμός, με την καθημερινή πρακτική της κοινωνίας, ΣΗΜΕΡΑ, προς άμεσο όφελος της. Η αντίληψη αυτή διορθώνει τα σημερινά κενά της πρότασής μας για την οικονομία, που δίνουν τη δυνατότητα στον αντίπαλό μας, κάθε φορά που προτείνουμε κάτι προς άμεσο όφελος της κοινωνίας, να ρωτάει: δηλ. θέλετε να γυρίσουμε πίσω?

Προς το παρών θέλω να αναπτύξω το ζήτημα της διατροφής όπως σχετίζεται με τη σημερινή οικονομία, και όπως θα πρέπει να γίνει σύμφωνα με την πρόταση για τους αυτοδιαχειριζόμενους τομείς της οικονομίας.

Σήμερα, από τον κλάδο της οικονομίας που παράγει, μεταποιεί και προμηθεύει την τροφή στους καταναλωτές, το καπιταλιστικό κράτος έχει το μεγαλύτερο έσοδο. Μετατρέποντας το τρόφιμο σε αναλώσιμο, και τους καταναλωτές σε μηχανές, και ένα μεγάλο μέρος της ιατρικής σε σέρβις των «μηχανών» που μασάνε-χωνεύουν και αφοδεύουν, μπορεί το σημερινό καπιταλιστικό κράτος να «κρατάει» την ανθρώπινη διατροφή, στο επίπεδο του καπιταλιστικής οικονομίας με ότι σημαίνει αυτό: υπερεκμετάλλευση του τροφίμου από την παραγωγή του μέχρι την κατανάλωσή του με σκοπό το κέρδος.

Η έξοδος του κλάδου διατροφής από τον επίσημο ιστό της οικονομίας είναι ώριμη και αναγκαία. Σε όλη την προηγούμενη περίοδο είχαμε δείγματα γραφής και από το κίνημα και από μεμονωμένους ανθρώπους που δείχνουν το δρόμο και τη δυνατότητα: μικροκαλλιεργητές, ομάδες γυναικών, συλλογικές κουζίνες, η εμφάνιση της Τράπεζας Τροφίμων, το αλληλέγγυο εμπόριο, «το κίνημα της πατάτας» κλπ κλπ.

Η έξοδος του κλάδου διατροφής από τον επίσημο ιστό της οικονομίας, σημαίνει προσβασιμότητα των ανθρώπων στη διατροφή ανεξαρτήτως οικονομικής κατάστασης, σημαίνει ποιοτική τροφή, φυσική τροφή και μια μεγάλη κόντρα στα μεταλλαγμένα τρόφιμα και την μονοπώληση των τροφίμων.

Από την εμπειρία μας, όσων έχουμε ασχοληθεί στην πράξη με το ζήτημα, αποδεικνύεται ότι μπορεί να φτάσει στο πιάτο μας, φαγητό καθαρό, καλομαγειρεμένο και υγιεινό (πράγμα που το εισπράττει η οικονομία από τον τομέα της υγείας), με ελάχιστα χρήματα. Αυτό που πρέπει να ανατραπεί είναι η σημερινή πραγματικότητα που θέλει σε άμεσους, έμμεσους και ειδικούς φόρους το 80% του τζίρου της διατροφής μας και μένει ένα 20%, για να αμειφθεί η περί τη διατροφή εργασία και να αγορασθούν οι πρώτες ύλες. Πράγμα που σημαίνει ότι η σταθερή τιμή σε ότι τρώμε είναι οι φόροι και η μεταβλητή τιμή η ποιότητα.

Ετσι το τρόφιμο αναδεικνύεται στην εποχή μας μέσο κοινωνικού διαχωρισμού. Στα Σ/Μ, με λίγη παρατηρητικότητα βλέπουμε γυναίκες να αγοράζουν πολύ συχνά λουκάνικα αντί για κρέας. Ενώ όλο και περισσότεροι καταναλωτές αγοράζουν τρόφιμα με μόνο κριτήριο την τιμή. Τι μπορεί να σκέφτεται ο γονιός όταν αναγκάζεται να αγοράσει γάλα με φίρμα Σ/Μ, που γράφει ότι παρασκευάζεται στη Γερμανία? Ενώ δίπλα φιγουράρει το βιολογικό γάλα καλής ελληνικής φάρμας με την τριπλάσια τιμή?

Εμείς όμως μπορούμε μια χαρά να φτιάξουμε και το ψωμί, και το φαγητό. Και να συνδεθούμε με τους παραγωγούς, και να γίνουμε κύριοι του εαυτού μας τουλάχιστον στην τροφή μας, ανοίγοντας ένα καινούργιο δρόμο προς την οικονομία του μέλλοντος. Ξέρουμε ότι η αντίδραση θα είναι λυσσαλέα, αλλά για να δούμε, ποιοι θα τα βγάλουν πέρα με γυναίκες κυρίως, που θα αποφασίσουν να προστατέψουν την υγεία της οικογένειάς τους?

πηγή: Αυγή 04/09/2012

Share