Subscribe via RSS Feed

Category: Απόψεις-Πολεμική

Σεξιστικός εμετός στην Καθημερινή

σεξισμος

του Φύλου Συκής

«Η αριστερή παιδούλα» τιτλοφορείται άρθρο του Τάκη Θεοδωρόπουλου στην Καθημερινή

Κανένα μέσο ενημέρωσης δεν θα έπρεπε να δεχτεί να δημοσιεύσει αυτό το άρθρο, πόσο μάλλον όταν θέλει να θεωρείται σοβαρό…

«[…] η παιδούλα της ελληνικής αριστεράς έχασε την παρθενία της και την αθωότητά της. Μας βασάνισε, φώναξε τον μπαμπά της, επικαλέσθηκε το δίκαιο των ανθρώπων, όμως εντέλει παραδόθηκε. Η νύχτα ήταν μεγάλη, συμφωνώ, όμως εντέλει κατάλαβε πόσο σκληρό πράγμα είναι η εξουσία.

»Τώρα το παίζει ταπεινωμένη και καταφρονεμένη. Όμως, όταν περάσει η πρώτη ταραχή, αν της εξηγήσουμε όλοι μαζί πως η ρήξη του παρθενικού υμένα δεν είναι δα και το τέλος του κόσμου, είμαι βέβαιος πως θα τα πάει καλά».

Αυτά και άλλα παρόμοια περιέχει αυτό το άρθρο «σοβαρής» αρθρογραφίας. Δεν θα μπούμε καν στον κόπο να αναφερθούμε στον ανορθολογισμό, την απουσία επιχειρημάτων, την απαξίωση του πολιτικού λόγου και την υποτίμηση των αναγνωστών και αναγνωστριών. Θα αρκεστούμε μόνο να πούμε ότι αν ο αρθρογράφος αντιμετωπίζει και στην πράξη με αυτό τον τρόπο τις «παιδούλες» και το γυναικείο φύλο εν γένει, τότε μάλλον χρειάζεται πια εισαγγελέας.

Απαιτούμε το κείμενο να κατέβει άμεσα γιατί προσβάλλει την αξιοπρέπειά μας.

 

Share

For a feminist “no”

συνταγμα

In the referendum of July 5, we, the women of the afflicted majority, owe it to ourselves to vote against the proposal of the creditors; and we will explain the reasons why. It is true that during the past week we may have felt fear, insecurity, uncertainty and that decisions are made somewhere out there, beyond our control. We are constantly hearing the words “blackmail” and “ultimatum”, “pride” and “servitude”, as well as metaphors about countries driven into the rocks, off the cliffs and other accidents. And all around us, there is so much fanaticism and fury, often obscuring any rational arguments. How can we not worry? How can we keep our senses? And most importantly, what should we do?

Let’s take a look around us. On one hand we see the mess that the continuous austerity measures have brought, in every aspect of our lives. Especially us women, during the past years, we have been asked to take on an even bigger burden than usual. It’s not just the increased “care” labor shouldered by many of us inside the home, or the rising unemployment and precarious labor outside the home. With them came increased violence, harassment and all kinds of everyday sexism. Some of us remain trapped in the family home, with fathers and brothers looming over our heads (who we may love, but that is not the issue, is it?), while others would like to start our own family, but cannot. As if worrying about ourselves, our jobs and our diminishing rights was not enough, we also have to worry about our children, partners, parents, neighbors and friends and race around trying to “care” for everyone. And those of us who are trans, lesbian, immigrants and/or with darker skin, have to face further exclusion, violence and more problems…

On the other hand, we saw hope. We saw initiatives, collectives and all kinds of collaborative initiatives. We lived the protests of the squares, we held popular assemblies and organized collective kitchens. We supported the struggle for the reinstatement of the cleaning ladies fired from the ministry of Finance, and the effort to re-open public broadcaster ERT- while exercising our criticism, no matter. We learned to use social media, facebook, twitter and blogs for organizing ourselves. We learned to give away our old clothes, washed and folded, as well as food to those in need. When we saw that our dreams will not be realized, we felt very afraid. But we had already adapted and survived. And during this trajectory, we saw that there is another way. When we look around us, those experiences are like pebble stones that fell into place to compose an image of our lives.

Some would of course tell us that all this is populism and that politics means talking with macroeconomic indicators and statistics about the “people”, the “nation” and its -abstract- good. However, our feminism has taught us that politics cannot be detached from the experience of our daily lives. Feminism has also taught us that these generalizations, which underpin many of the analyses that are used to make policy decisions, are ultimately the narratives of white, Western, middle-class, cis straight men. So they are anything but comprehensive and global. This is why we have to clarify that we want nothing to do with cockfights about who is a political coward and who has “balls”. We are not interested in bleeding for “national unity”, because we know what is the position of women in this narrative, and our “pride” or “humiliation” do not depend on the course of negotiations or a ballot box. We are proud anyway because our struggle is daily, at home, at work, in the street and we won’t let anyone assume otherwise.

We will close our ears to those voices trying to distort what we know and live and sell us their own reality as a unique narrative. We will say “no” to new austerity measures, because we won’t forget that this crisis is not ours, and predatory austerity should not be loaded on our backs. We will say “no” to the European Union of inequality, sexism and austerity, the European Union that assumes and promotes unpaid “care” labor from all of us, and rewards us with precarious employment and violence in order to save banks. We have now learned about solidarity and collective effort, we know the democracy of the assemblies and this is the Europe we demand. Our need is to live past today. Our desire is to live in a society with equality and justice -and we will fight for it.

We are joining in our voices, we support the struggles!

On 5/7 we all vote “no” to the Memoranda, to austerity, to blackmail

fylo sykis /www.fylosykis.gr

translated by Ioulia Livaditi

In Greek:

Για ένα φεμινιστικό «όχι»

 

Share

Για ένα φεμινιστικό «όχι»

οχι1

Στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, εμείς, οι γυναίκες της πληττόμενης πλειοψηφίας οφείλουμε στους εαυτούς μας να καταψηφίσουμε την πρόταση των πιστωτών· και θα εξηγήσουμε τους λόγους. Είναι αλήθεια ότι την τελευταία εβδομάδα έχουμε ίσως κάποια στιγμή νιώσει φόβο, ανασφάλεια, αβεβαιότητα και πως οι αποφάσεις παίρνονται κάπου εκεί έξω, πέρα από τον έλεγχό μας. Ακούμε διαρκώς για εκβιασμούς και για τελεσίγραφα· για «περηφάνεια» και «υποτέλεια»· για βράχια, γκρεμούς και άλλα ατυχήματα ή δυστυχήματα. Και πολύ φανατισμό και οργή, που συχνά επισκιάζει τα όποια λογικά επιχειρήματα. Πώς να μην ανησυχούμε; Πώς να κρατηθούμε στα λογικά μας; Και κυρίως, τι κάνουμε;

Ας κοιτάξουμε λοιπόν γύρω  μας. Από τη μια αντικρίζουμε το χάλι που έχουν επιφέρει τα συνεχή μέτρα σε κάθε πτυχή της ζωής μας. Ειδικά οι γυναίκες, κληθήκαμε τα τελευταία χρόνια να σηκώσουμε ακόμα περισσότερα βάρη. Και δεν έφτανε η «φροντίδα» που επωμιστήκανε πολλές από εμάς στα πλαίσια της οικογένειας, όπως και η αυξημένη ανεργία και ευελιξία εκτός σπιτιού. Μαζί τους αυξήθηκε και η βία, η παρενόχληση και κάθε είδους καθημερινός σεξισμός. Άλλες πάλι παραμένουμε εγκλωβισμένες στην οικογενειακή εστία, με πατεράδες και αδερφούς πάνω από το κεφάλι μας (τους οποίους μπορεί και να υπεραγαπάμε, αλλά δεν είναι αυτό το θέμα, έτσι δεν είναι;) ενώ άλλες θα θέλαμε να ξεκινήσουμε τη δική μας οικογένεια, αλλά δεν μπορούμε. Σαν να μην έφτανε ότι ανησυχούμε για εμάς τις ίδιες, τις δουλειές μας, τα δικαιώματά μας που εξαφανίζονται, ανησυχούμε επιπλέον για τα παιδιά, τους/τις συντρόφους, τους γονείς, τους γείτονες και τις φίλες/φίλους μας και τρέχουμε να προλάβουμε (να «φροντίσουμε») τους πάντες. Κι όλα αυτά για όσες δεν είμαστε τρανς, λεσβίες ή με σκούρο δέρμα, για να αντιμετωπίζουμε επιπλέον αποκλεισμούς, βία και προβλήματα…

Από την άλλη βέβαια είδαμε και την ελπίδα. Είδαμε πρωτοβουλίες, κολλεκτίβες και κάθε είδους συλλογικά εγχειρήματα. Ζήσαμε τις πλατείες, φτιάξαμε λαϊκές συνελεύσεις και οργανώσαμε συλλογικές κουζίνες. Στηρίξαμε τις καθαρίστριες και την ΕΡΤ –ακόμα και με κριτική, δεν έχει σημασία. Μάθαμε το ίντερνετ, το φέισμπουκ και τα μπλόγκ. Μάθαμε ακόμα να βάζουμε τα παλιά ρούχα πλυμμένα και διπλωμένα δίπλα στον κάδο για εκείνους/ες που δεν έχουν, καθώς και το φαΐ που περισσεύει. Όταν είδαμε ότι τα όνειρά μας δεν πρόκειται να υλοποιηθούν, φοβηθήκαμε πολύ. Αλλά προσαρμοστήκαμε κιόλας και επιβιώσαμε. Και στην πορεία είδαμε ότι μπορούμε και αλλιώς. Όταν κοιτάμε λοιπόν γύρω μας, αυτές είναι οι εμπειρίες που σαν ψηφίδες μπαίνουν σε τάξη και συνθέτουν αυτά που ζούμε.

Κάποιοι θα μας πούνε βέβαια ότι όλα αυτά είναι λαϊκισμός και πως πολιτική είναι μόνο όταν μιλάς με μακροοικονομικούς δείκτες και στατιστικές, για το «λαό», το «έθνος» και κάποιο –αφηρημένο- καλό του. Όμως, ο φεμινισμός μας έχει διδάξει ότι η πολιτική δεν μπορεί να είναι ξεκομμένη από τα βιώματα της καθημερινότητάς μας. Μας έχει διδάξει ακόμα ότι αυτές οι γενικεύσεις, πάνω στις οποίες βασίζονται πολλές από τις αναλύσεις που ακούμε καθημερινά και χαράζονται πολιτικές, δεν είναι τελικά παρά αφηγήσεις λευκών, δυτικών, (μέσο)αστών στρέιτ αντρών. Άρα είναι κάθε άλλο παρά περιεκτικές και συνολικές. Για αυτό και εμείς οφείλουμε να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν έχουμε καμία σχέση με κοκορομαχίες για το ποιός πολιτικός είναι δειλός και ποιός έχει «τ’αρχίδια». Δεν μας ενδιαφέρει να ματώσουμε για κάποια «εθνική ομοψυχία», γιατί ξέρουμε ποιά είναι η θέση των γυναικών σε αυτή την αφήγηση, και δεν εξαρτούμε την «περηφάνεια» και την «ταπείνωσή» μας από την πορεία των διαπραγματεύσεων ή από μια κάλπη. Είμαστε περήφανες ούτως ή άλλως γιατί οι αγώνες μας είναι καθημερινοί, στο σπίτι, στη δουλειά, στο δρόμο και δεν αφήνουμε κανέναν να υποθέτει το αντίθετο.

Εμείς θα κλείσουμε τα αυτιά σε όσες φωνές προσπαθούν να διαστρεβλώσουν αυτά που ξέρουμε και ζούμε και να μας πουλήσουν τη δική τους πραγματικότητα ως μοναδική αφήγηση. Θα πούμε «όχι» σε νέα μέτρα λιτότητας γιατί δεν ξεχνάμε ότι αυτή η κρίση δεν είναι δική μας, οπότε ούτε και η εξοντωτική λιτότητα πρέπει να φορτώνεται στις πλάτες μας. Θα πούμε «όχι» στην Ευρωπαϊκή Ένωση της ανισότητας, του σεξισμού και της λιτότητας, στην Ευρωπαϊκή Ένωση που προϋποθέτει και προωθεί την απλήρωτη εργασία «φροντίδας» από όλες εμάς και μας επιβραβεύει με ευέλικτη απασχόληση και βία για να σώζει τράπεζες. Εμείς έχουμε πλέον μάθει στην αλληλεγγύη και τη συλλογική προσπάθεια, γνωρίσαμε τη δημοκρατία των συνελεύσεων και αυτή την Ευρώπη απαιτούμε. Η ανάγκη μας είναι να υπάρχουμε και την επόμενη μέρα. Η επιθυμία μας είναι να υπάρχουμε σε μια κοινωνία με ισότητα και δικαιοσύνη –και θα αγωνιστούμε για αυτό.

Ενώνουμε τις φωνές μας, στηρίζουμε τους αγώνες!

5/7 όλες ψηφίζουμε «όχι» στα μνημόνια, στη λιτότητα, στους εκβιασμούς

 

φύλο συκής /www.fylosykis.gr

 

 

Share

Γυναίκες στα όπλα: οι Ζαπατίστας και οι Κούρδοι της Ροχάβα Διαμορφώνουν μια Νέα Πολιτική για το Φύλο

kobane

της Charlotte Maria Sáenz

Η αντίσταση και η δύναμη μοιάζουν με το άγριο χορτάρι που ξεπηδάει μέσα από τις ρωγμές στην Τσιάπας, στο Μεξικό και στο διακρατικό Κουρδιστάν, όπου οι Ζαπατίστας και το Κουρδικό κίνημα αντίστασης, αντίστοιχα, δημιουργούν νέες σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων ως πρωτεύον κομμάτι της πάλης τους και της διαδικασίας οικοδόμησης ενός καλύτερου κόσμου. Και στα δύο μέρη, η συμμετοχή των γυναικών στις ένοπλες δυνάμεις έχει εισάγει μια νέα κοινωνική ερμηνεία της σχέσης των δύο φύλων βασισμένη στην ισότητα.

Ενώ οι Κούρδοι έχουν πολεμήσει για την επιβίωσή τους απέναντι στο ISIS στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας, στην πόλη του Κομπάνι, οι Ζαπατίστας έχουν εγκαταλείψει τα όπλα για παραπάνω από 20 χρόνια και από τότε, έχουν στραφεί σε έναν μη βίαιο αγώνα. Και στις δύο περιπτώσεις, οι γυναίκες έχουν αγωνιστεί μαζί με τους άντρες απέναντι στο συλλογικό τους αφανισμό κάνοντας παράλληλα ριζοσπαστικές αλλαγές στις σχέσεις των δύο φύλων. Δουλεύοντας για περισσότερη ισότητα, γίνεται δυνατή μια περισσότερο άμεση δημοκρατία στην οικοδόμηση μεγαλύτερης αυτονομίας από το κράτος. [1] Και στις δυο προσπάθειες, υπάρχει επίσης μια βαθιά σύνδεση με τη γη[2] που αντιλαμβάνεται την αξία της γυναίκας και το περιβάλλον σαν απαραίτητες προϋποθέσεις για την ίδια τη ζωή.

Και στα δύο κινήματα αντίστασης, οι γυναίκες πήραν τα όπλα για να παλέψουν μαζί με τους άντρες συντρόφους τους, δείχνοντας τόσο θέληση αλλά και αξίωση να παλέψουν σαν στρατιώτες. Ωστόσο, ο κύριος στόχος τους στα βουνά δεν είναι στρατιωτικός. Αντιθέτως, το πιο σημαντικό τους έργο είναι η διαμόρφωση νέων υποκειμένων: άντρες και γυναίκες σε μια περισσότερο ισότιμη σχέση μεταξύ τους – μια σχέση που επίσης είναι και αντικαπιταλιστική. “Πάνω απ’ όλα, θέλουμε η αγωνιστικότητά μας να δημιουργήσει μια νέα προσωπικότητα, μια προσωπικότητα που να βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τον Καπιταλισμό”, λέει μια αντιπρόσωπος της Κουρδικής Επιτροπής της επιστήμης της Γυναίκας (Jineology Committee) μιας επιτροπής από γυναίκες, για γυναίκες που ιδρύθηκε από το διακρατικό PKK (Partiya Karkerên Kurdistanê), το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα.[3] Η δέσμευσή τους είναι η οικοδόμηση της δημοκρατίας, του σοσιαλισμού, της οικολογίας και του φεμινισμού.

Οι Ζαπατίστας, ομοίως, δεσμεύτηκαν σε περισσότερο ισότιμες σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων. Ένα από τα πρώτα πράγματα που προέκυψαν από την ένοπλη εξέγερση το 1994 ήταν ο Επαναστατικός Νόμος των Γυναικών. Ο νόμος αυτός διατύπωσε 10 νέους κανόνες δίνοντας στις γυναίκες πρωτοφανή εξουσία στις ζωές τους, εμπεριέχοντας το εάν και με ποιόν θα παντρευτούν, το δικαίωμα να υπηρετήσουν στα συμβούλια διακυβέρνησης, και το δικαίωμα να κουβαλάνε όπλα όπως οι milicianas, μαχητές της πολιτοφυλακής στον Ζαπατιστικό Στρατό Εθνικής Απελευθέρωσης (EZLN στα ισπανικά). Οι γυναίκες των Ζαπατίστας ζήτησαν επίσης να εμπεριέχεται στο νόμο η απαγόρευση ναρκωτικών και αλκοόλ, έτσι ώστε να αντιμετωπίσουν τη μία από τις κύριες αιτίες της οικογενειακής βίας. Μετά την κατάπαυση πυρός μόλις δώδεκα μέρες μετά την εξέγερση, πολλές γυναίκες στρατιώτες ακολούθησαν μη στρατιωτική πολιτική ζωή, παίρνοντας πρωτοφανείς θέσεις στη διακυβέρνηση, την παιδεία, τη διαχείριση και την λήψη αποφάσεων – εναλλακτικούς τρόπους κατάληψης των όπλων, αυτή τη φορά μεταξύ τους και μαζί με τους άντρες. Για τα τελευταία 21 χρόνια, και οι άντρες και οι γυναίκες υπήρξαν σε μια διαδικασία αποδόμησης των παλιών προτύπων σχετικά με το φύλο, ξαναμαθαίνοντας πως να υπάρχουν και να σχετίζονται ο ένας με τον άλλο εκ νέου, και να μοιράζονται οικιακά και δημόσια καθήκοντα. Αν και το χτίσιμο της ισότητας των δυο φύλων βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη, αυτές οι νέες σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών συγκροτούν ένα θεμελιώδες συστατικό της ίδιας της οικοδόμησης της αυτονομίας των Ζαπατίστας.

Οι ριζοσπαστικές αυτές αλλαγές στις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων διαμορφώνονται μέσα σε πλαίσια σκληρής βίας και πολέμου υψηλής και χαμηλής έντασης. Στο Κομπάνι, κοντά στα Τουρκικά σύνορα οι Κούρδοι αντιστέκονται ηρωικά στις καταστροφές του ISIS από τη μια, και τις ρατσιστικές και κατασταλτικές μεθοδεύσεις του Τουρκικού Κράτους από την άλλη. Στην Τσιάπας, οι Ζαπατίστας χτίζουν την αυτονομία τους μέσα στην εντεινόμενη βία ενός ναρκο-κράτους που δεσπόζει ένα μεγάλο μέρος του έθνους, όπου είναι δύσκολο να διακρίνεις τη διαφορά ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους εμπόρους ναρκωτικών. Στην κοντινή Γκερέρο – μια νοτιοδυτική πολιτεία του Μεξικό επίσης γνωστή για τις πλούσιες φυσικές πηγές της, το έντονο εμπόριο ναρκωτικών, τα κινήματα αντίστασης και την αστυνόμευση από την κοινότητα – οι γυναίκες επίσης προσχώρησαν στις ένοπλες τάξεις της policia comunitaria. Αυτές οι ένοπλες περιπολίες προέκυψαν για να γεμίσουν το κενό που δημιούργησε η διεφθαρμένη αστυνομία με την μισθοδοσία τους μέσω ναρκωτικών και βρίσκονται σε έξαρση σε διάφορες άλλες κοινότητες ανά την χώρα. Άντρες και γυναίκες παλεύουν μαζί σ’ αυτές τις διαφορετικές εμπροσθοφυλακές, πολλές φορές περνώντας κράτη και εθνικά σύνορα για να προσχωρήσουν στη μάχη, όπως οι πολλές νέες αναρχικές γυναίκες από την Τουρκία που πέρασαν με λεωφορεία στη Συρία για να βοηθήσουν τους Κούρδους στο Κομπάνι να αντισταθούν στο ISIS τους περασμένους μήνες.

Συγκεκριμένα κομμάτια της 30ετούς Κουρδικής αντίστασης ανέλαβαν επίσης το έργο να σφυρηλατήσουν περισσότερο ισότιμες σχέσεις ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες σαν κρίσιμο στοιχείο του πολιτικού τους εγχειρήματος. Με τους Κούρδους διάσπαρτους σε Τουρκία, Συρία και Ιράκ, το γεωπολιτικό σχέδιο του Κουρδιστάν έχει εξαπλωθεί σε διακρατικό επίπεδο σε αυτό που μερικοί περιγράφουν ως “Δημοκρατική Συνομοσπονδία” που υπερβαίνει τα εθνικά και κρατικά σύνορα. Αυτή είναι μια φιλοδοξία μέχρι στιγμής, όχι μια πλήρως αναπτυγμένη πραγματικότητα ούτε αγκαλιάζεται από όλους τους Κούρδους. Οι ιδέες αυτές απορρέουν κυρίως από τα εξελισσόμενα γραπτά του ηγέτη του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK) Αμπντουλάχ Οτσαλάν, που έχει φυλακιστεί στην Τουρκία από το 1999. Η “Δημοκρατική Συνομοσπονδία” στοχεύει στην οικοδόμηση ενός νέου συστήματος το οποίο θα λειτουργεί σύμφωνα με τη δίκαιη διανομή των πόρων και την προστασία του περιβάλλοντος. Επιδιώκει να δημιουργήσει μια κοινωνία χωρίς σεξισμό, αντικαθιστώντας τις παραδοσιακές πατριαρχικές κοινωνίες, τις θρησκευτικές ερμηνείες και την καπιταλιστική εμπορευματοποίηση των γυναικών. Το κίνημα έχει εργαστεί έντονα σε κοινωνικό και εκπαιδευτικό επίπεδο για να πολεμήσει τις πατριαρχικές νοοτροπίες που είναι ριζωμένες στις γυναίκες, σαν μια μορφή υποταγής, και στους άντρες, σαν μια μορφή κυριαρχίας. [4]

Η Ζαπατιστική και Κουρδική αντίσταση δημιούργησαν μια ριζοσπαστική αλλαγή παραδείγματος που μετασχηματίζει τα πάντα. Στα αυτόνομα δημοτικά κέντρα διοίκησης των Ζαπατίστας που ονομάζονται “Caracol de Oventic” υπάρχει το “Γραφείο Γυναικείας Αξιοπρέπειας” όπου γυναίκες συγκεντρώνονται για να συζητήσουν τις επιτυχίες και αποτυχίες του Επαναστατικού Νόμου των Γυναικών. Ομοίως, η Επιτροπή της επιστήμης της Γυναίκας (Jineology Committee) του PKK μελετά τις γυναικείες ιστορίες για την κατανόηση της κατασκευής των ιεραρχιών και των εθνών-κρατών που διαβρώνουν την γυναικεία δύναμη στην κοινωνία. Και οι δύο κοινότητες προέρχονται από έντονα πατριαρχικές ιστορίες και πλαίσια, επομένως υπάρχει μακρύς δρόμος ακόμα και για τις δυο. Εν τούτοις σε μικρό χρονικό διάστημα έχουν αποκομίσει τεράστια οφέλη. Οι γυναίκες εκπροσωπούνται όλο και περισσότερο στα συμβούλια διακυβέρνησης και ενεργές στις ένοπλες τάξεις, αλλά η πραγματική επανάσταση διεξάγεται στον οικιακό χώρο, όπου η φροντίδα των παιδιών, της υγείας και του σπιτιού είναι εργασίες καταμερισμένες μεταξύ ανδρών και γυναικών. Και οι Κούρδοι και οι Ζαπατίστας προσφέρουν ένα ζωντανό παράδειγμα όχι μόνο του τι είναι δυνατό, αλλά του τι ήδη ασκείται και μεγαλώνει.[5]

Άντρες και γυναίκες, δουλεύοντας στην κατεύθυνση αυτού που οι Ζαπατίστας θα αποκαλούσαν “Άλλο” τρόπο δημιουργίας σχέσεων μεταξύ τους, διασχίζουν εμπόλεμες περιοχές, αλλά και πνευματικής, γεωργικής και οικιακής φροντίδας – μαθαίνοντας μαζί με και από τον άλλο είτε στο πεδίο της μάχης ή φτιάχνοντας φαγητό. Είναι, σ’ αυτές τις καθημερινές πρακτικές οικοδόμησης της αυτονομίας, που ξεκινάμε να φέρουμε στην επιφάνεια την δυνατότητα ενός άλλου είδους ζωής, γνώσης, ύπαρξης και δημιουργίας σχέσεων μεταξύ μας που μπορεί να δημιουργήσει και να τροφοδοτήσει καλύτερους τρόπους ζωής. Ξεκινά με το να κάνει τις πατριαρχικές συνήθειες ορατές. Η οικοδόμηση περισσότερο ισότιμων σχέσεων σημαίνει μια καθημερινή πρακτική καλύτερων, ευγενέστερων τρόπων στις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών. Αυτή είναι η γνώση για όλους εμάς για να την μετουσιώσουμε σε πράξη στα δικά μας μέρη και με τους δικούς μας ανθρώπους, όχι μόνο με τα όπλα στο χέρι αλλά και χέρι-χέρι…abrazándonos, αγκαλιάζοντας ο ένας τον άλλο.

 

Σημειώσεις

[1] Για παράδειγμα, οι Μεσοαμερικανικές συνελεύσεις ή οι πρώτοι Σουμέριοι και οι αποκεντρωμένοι οργανισμοί των σχηματισμών φυλών και φατριών όπως περιγράφονται στο “El confederalismo democrático: propuesta libertaria del pueblo kurdo.” ALB Noticias en Mar, 17 Σεπτέμβρη 2013.

[2] “Γη και Ελευθερία” ήταν το σύνθημα των Ζαπατίστας, τότε και τώρα, ενώ “Γη ή Θάνατος” το σύνθημα που ακούστηκε στην περιοχή Botan σήμερα όπως αναφέρθηκε από τον Heysam Mislim στο “Kobane Diary: 4 Days Inside the City Fighting an Unprecedented Resistance Against ISIS,” Newsweek, 15 Οκτώβρη 2014.

[3] Η Επιτροπή της επιστήμης της Γυναίκας (Committee of Jineology) όπως αναφέρεται από τον Jorge Ricardo Ottino, γράφοντας για το “Resumen Latinoamericano from mountains of Xinêre, areas of media defense, South Kurdistan, Republic of Iraq”, 3 Ιουλίου 2014.

[4] “El confederalismo democrático: propuesta libertaria del pueblo kurdo.” ALB Noticias en Mar, 17 Σεπτέμβρη 2013.

[5] Για μεγαλύτερη σε βάθος περιγραφή του κινήματος των Κούρδισσων Γυναικών δείτε https://www.opendemocracy.net/arab-awakening/necla-acik/kobane-struggle

Η Charlotte Maria Sáenz είναι Συντονίστρια Μέσων Ενημέρωσης και Εκπαίδευσης για το “Other Worlds” και διδάσκει στο CIIS (California Institute for Integral Studies) στο Σαν Φρανσίσκο, όπου είναι ιδρυτικό μέλος του Κέντρου για την Τέχνη και την Κοινωνική Δικαιοσύνη. Έχει εικοσαετή εμπειρία δουλεύοντας παγκοσμίως σε σχολεία, στους δρόμους, σε πανεπιστήμια, σε προσφυγικούς καταυλισμούς, αυτόνομες ζώνες και ταξιδιωτικά προγράμματα στην πατρίδα της το Μεξικό, σ’ ολόκληρο το Λίβανο και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Επιστρέφει ετησίως για να δουλέψει με το Universidad de la Tierra Chiapas, το Al-Jana στη Βηρυτό, και για να διδάξει στο παγκόσμιο ταξιδιωτικό πρόγραμμα του World Learning “Beyond Globalization.” Είναι μέλος των παγκόσμιων Κοινωνιών Μάθησης και του Διεθνούς Οργανισμού για μια Συμμετοχική Κοινωνία.

Μετάφραση: Συραγώ Λιάτσικου

Πηγή: Barikat

 

Διαβάστε ακόμα

Η απεικόνιση των κουρδισσών μαχητριών στα μέσα ενημέρωσης

Οι Κούρδοι της Συρίας ανακηρύσσουν την ισότητα των γυναικών αψηφώντας τους τζιχαντιστές

Αλληλεγγύη στις γυναίκες που αντιστέκονται στο Κουρδιστάν

 

Share

Μ’ένα πόνο το παιδί, μ’ένα γκάλοπ η 5η αξιολόγηση

πολιτικοι

της Φλώρας Νικολιδάκη

Προς το Φύλο Συκής, για δημοσίευση

Αγαπητές φίλες,

-ξεκινήσαμε την προσπάθειά μας για ένα ηλεκτρονικό σάιτ με θέμα τα ζητήματα του γυναικείου φύλου και πέρασαν σχεδόν τρία χρόνια από τη μέρα της απόφασής μας. Όλες σχεδόν στο χώρο του αριστερού φεμινισμού, πολύ συχνά συνδέσαμε τις ελπίδες μας με τις γενικότερες πολιτικές εξελίξεις. Χαρήκαμε, ονειρευτήκαμε, και ενώ πρόκειται για δομικό σφάλμα για τις φεμινίστριες, πιστέψαμε.

-Όλον αυτό τον καιρό παρακολουθούμε τη μάχη της Πολιτικής, γιατί στη μάχη της Κοινωνίας είμαστε όλες ενεργά μέλη. Τη μάχη όμως της πολιτικής την έδωσαν κυρίως οι φίλοι μας οι άνδρες. Συζητούσαμε συχνά ότι τα σημάδια δεν είναι καλά. Εμείς ξέρουμε τι σημαίνει και για την πιο αριστερή φρασεολογία, η χρησιμοποίηση του γυναικείου φύλου ως συνθήματος σε λόγους φτιαγμένους από επικοινωνιολόγους.

-Και τώρα? Τώρα ήρθε η στιγμή που συνήθως φτάνει απρόσκλητη και πάντα στην πιο ακατάλληλη ώρα. Ήρθε η στιγμή της απόφασης.

Ο φόβος, που ξορκίστηκε αμέτρητες φορές, είναι παρών. Ο φόβος που ο κόσμος καλέστηκε να ξεπεράσει, για να περάσει σε μια διαφορετική κατάσταση, εμποδίζει πλέον τους ίδιους τους «καθοδηγητές».

Ένας φόβος καταστροφικός, που μπορεί να τα διαλύσει όλα.

-Ένας φόβος που άνθρωποι χωρίς ήθος αξιοποιούν για να σιγουρέψουν το αποτέλεσμα της οπισθοχώρησης.

-Δειλία. Γνώρισμα των ανδρών. Κι ας είναι διαφορετικά γραμμένη η ιστορία.

-Η κυβέρνηση που αναδείχθηκε στις 25 Γενάρη κινείται αντιφατικά. Τη μια μας στέλνει στον ουρανό και την άλλη στον πάτο.

-Τώρα οι δανειστές, ανυποχώρητοι, ούτε μισό βήμα πίσω, έχουν περάσει ανοιχτά στο «γλέντι». Σε τρείς μήνες έχουν πάρει περίπου 4 δις. Γιατί να έχουν πρόβλημα με την αριστερή κυβέρνηση? Τα καταφέρνει καλλίτερα από την προηγούμενη.

-Τα χρήματα του ΟΑΕΔ, του ΙΚΑ των Περιφερειών, των ΟΤΑ καλούνται να υπηρετήσουν το χρέος. Πότε το αποφασίσαμε αυτό?

-Η κ. Μέρκελ, υπέδειξε στον πρωθυπουργό της χώρας, να πληρώσει τα 750 εκ. της Τρίτης 12/05, από κάποια χρήματα των συστημικών τραπεζών που βρίσκονται στην ΤτΕ. Η κ. Μέρκελ ξέρει τα πάντα για τα χρηματικά μας διαθέσιμα. Τα χρήματα όμως αυτά είναι η εξασφάλιση των καταθέσεων.  Ποιοι θα τα δώσουν?

-Είναι πολλά πια τα δείγματα, ότι κάτι δεν πάει καλά. Πρόσωπα στην κυβέρνηση που ανήκουν σε διαφορετικά στρατόπεδα, καμιά φορά παίρνουν κρίσιμες θέσεις «με το ζόρι». Πως γίνεται αυτό? Μήπως δεν είναι ολόκληρη η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ? Μήπως έχουν κι’ άλλοι λόγο? Πως συνέβη να μάθουμε ξαφνικά ότι εκτός από την κυβέρνηση που αναδείχθηκε με την ψήφο του λαού υπάρχει και η κ. Σαββαίδη, ο κ. Στουρνάρας, η κ. Σακελλαρίου, υπεράνω κάθε ελληνικής αρχής? Ποιοι τα ανέχονται αυτά και γιατί? Τα γνώριζαν? Κάποιοι συνέβαλλαν σε προεκλογικές συμφωνίες κάτω από το τραπέζι?

-Είμαστε γυναίκες και έχουμε ζήσει αρσενικές συμπεριφορές. Βρήκαμε τρίχες στο πέτο που δεν είναι δικές μας, βρήκαμε κοκκινάδια στο πουκάμισο, εισιτήρια θεάτρου στην τσέπη, ανεξήγητες απουσίες και χαμηλόφωνα τηλεφωνήματα. Κάτι παίζει εδώ πέρα. Επειδή όμως είμαστε αριστερές φεμινίστριες, η απάντησή μας είναι σαφής:

-Αν δώσετε 750 εκ από το υστέρημα του ελληνικού λαού την Τρίτη στους δανειστές, ο μόνος χώρος που υπάρχει για σας είναι το χαλάκι έξω από την πόρτα.

 

Share

Να τελειώνουμε πια με τον ενδοσωματικό έλεγχο στις φυλακές!

prisonone2008

της Βαγγελιώς Σουμέλη

Όσοι και όσες έχουν ασχοληθεί έστω και υποτυποδώς με τις συνθήκες κράτησης γνωρίζουν καλά ότι ο ενδοσωματικός έλεγχος, κολπικός συνήθως για τις γυναίκες κρατούμενες και πρωκτικός για τους άνδρες κρατούμενους, είναι μία αυθαίρετη πρακτική που εφαρμόζεται κατά κόρον στις ελληνικές φυλακές. Πρόκειται για μία ακραία μορφή βίας και εξευτελισμού που εφαρμόζεται στο πλαίσιο δήθεν ελέγχων για την εισαγωγή ναρκωτικών ουσιών στις φυλακές. Σύμφωνα με την Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων, η εν λόγω διαδικασία αντιτίθεται ακόμα και στις πρόνοιες του εσωτερικού κανονισμού των γενικών καταστημάτων κράτησης. Συγκεκριμένα, το άρθρο 10, παρ. 5 του κανονισμού προβλέπει ρητά ότι μόνο όταν υπάρχουν υπόνοιες ότι ένας κρατούμενος/κρατούμενη φέρει απαγορευμένες ουσίες ή άλλα απαγορευμένα είδη στο κατάστημα κράτησης επιτρέπεται με εντολή εισαγγελέα-επόπτη η ενδοσωματική ή ακτινολογική έρευνα, η οποία θα πρέπει να γίνεται αποκλειστικά από γιατρό.

Πολλές και ανατριχιαστικές είναι οι περιγραφές γυναικών κρατούμενων σχετικά με τη διαδικασία ενδοσωματικού ελέγχου ως μορφής βιασμού και ακραίας ταπείνωσης. Χθες νιώσαμε ανείπωτη ντροπή και λύπη όταν ακούσαμε ότι η σύντροφος απεργού πείνας που νοσηλεύεται στο κρατικό νοσοκομείο της Νίκαιας υποβλήθηκε στην ακραία αυτή μορφή βίας. Η Όλγα Κοσμοπούλου γιατρός στο νοσοκομείο της Νίκαιας σε σχετική συνέντευξή της στην εκπομπή “Ελληνοφρένεια” ανέφερε ότι η σύντροφος του απεργού πείνας έχει άδεια για 24ωρη παρουσία στο νοσοκομείο προκειμένου να του παρέχει βοήθεια και βασική φροντίδα δεδομένου ότι λόγω της άσχημης κατάστασης της υγείας του δεν μπορεί να φροντίσει ο ίδιος τον εαυτό του. Επισημαίνεται ότι οι 22 απεργοί πείνας ξεκίνησαν την απεργία πείνας στις 2 Μαρτίου 2015 με βασικό αίτημα την κατάργηση των τρομονόμων και των καταστημάτων κράτησης τύπου Γ.

Το Φ.Σ. δημοσιεύει την καταγγελία της γιατρού Όλγας Κοσμοπούλου και την καταγγελία του απεργού πείνας για τον εξευτελιστικό και ταπεινωτικό έλεγχο της συντρόφου του, θέτοντας και ένα ερώτημα. Ποιοι/ποιες θα τιμωρηθούν για την αποτρόπαια αυτή πράξη; Θα προχωρήσει η κυβέρνηση σε έρευνα για να αποδοθούν ευθύνες και να σταματήσουν επιτέλους να εφαρμόζονται πρακτικές γκουαντάναμο ή θα καθιερωθούν οι κυβερνώντες ως οι υποστηρικτές καλών και μόνο προθέσεων;

Η καταγγελία της Όλγας Κοσμοπούλου:

«Παρακαλώ κοινοποιείστε το παρακάτω κείμενο καταγγελίας. Δεν τα καταφέρνω να το ανεβάσω σε σάιτ…

Στην εξευτελιστική διαδικασία σωματικού ελέγχου με πλήρη γύμνωση και επισκόπηση γεννητικών οργάνων υπέβαλλε σήμερα την άναυδη σύζυγο κρατούμενου απεργού πείνας, που έχει 24ωρη άδεια να τον επισκέπτεται και να τον φροντίζει, εξωτερική ανώνυμη αστυνομικίνα που εκλήθη από τον επίσης ανώνυμο αστυνομικό που συνεπικουρούσε τους φρουρούς. Ο “έλεγχος” έγινε μέσα στο λουτρό του κελλιού. Σύντροφοι, φίλοι και συναγωνιστές, δεν έχω λόγια για να πω άλλα επί του θέματος. Πρόκειται για ένα από τα πιο απάνθρωπα, ταπεινωτικά και εξευτελιστικά πράγματα, που απαιτούμε να μην γίνονται ούτε στους κρατούμενους, πόσο μάλλον στις/τους συγγενείς τους. Κύριε Πανούση, εμείς, η αριστερά του “τίποτα”, και ο αναρχικός -αντιεξουσιαστικός χώρος, δεν πρόκειται να ανεχθούμε αυτές τις πρακτικές, αλλά ούτε και να μας ταπεινώσετε μπορείτε με τέτοιες μεθόδους.»

(Τελικά η καταγγελία αναδημοσιεύτηκε σε αρκετά σάιτ)

 

Καταγγελία του απεργού πείνας Ντάλιου Αργύρη για εξευτελιστικο σωματικο ελεγχο

Σήμερα 3/4 και ενώ διανύω την 33η ημέρα απεργία πείνας,δέχτηκα το πρωινό καθιερωμένο μου επισκεπτήριο από την σύντροφό μου. Επισκεπτήριο που αφορά την καθημερινή μου φροντίδα και υγιεινή με τη βοήθεια της,αφού μέρα με την μέρα οι δυνάμεις μου με εγκαταλείπουν. Ενημερωτικά έχει εγκριθεί από την διεύθυνση της φυλακής και του διοικητή της εξωτερικής φρουράς δυνατότητα επίσκεψης-βοήθειας σε 24ωρη βάση σε περίπτωση που χρειαστώ κάτι.

Όταν λοιπόν έφτασε η στιγμή του τυπικού σωματικού ελέγχου για να εισέλθει στο κελί-θάλαμο είχαμε το πρωτοφανές: Ειδοποιήθηκε γυναίκα-μπάτσος της ομάδα ΔΙΑΣ από τον επικεφαλή αστυνομικό της βάρδιας,η οποία στη συνέχεια προχώρησε σε ΕΞΕΥΤΕΛΙΣΤΙΚΟ/ΤΑΠΕΙΝΩΤΙΚΟ ΣΩΜΑΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ στη σύντροφό μου,κάνοντάς της μάλιστα και ερωτήσεις του τύπου “από που είσαι;”, “γιατί σε σταματήσανε;” κτλπ. (προσωπικού περιεχομένου και άσχετες φυσικά με την κατάσταση).

Καταγγέλω δημόσια ένα τέτοιο απάνθρωπο περιστατικό από ένα τσογλάνι της ομάδα ΔΙΑΣ κατόπιν φυσίκά ΕΝΤΟΛΗΣ ΤΩΝ ΑΝΩΤΕΡΩΝ ΤΗΣ. (μπάτσος της βάρδιας του κελιού θαλάμου).

Θεωρώ απαράδεκτο συγγενείς και στενά συντροφικά πρόσωπα να υφίστανται είτε σωματικό είτε ψυχολογικό βασανισμό από τα άρρωστα κωλόχερα των κάθε λογής μπάτσων.

ΤΕΤΟΙΕΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΕΣ ΚΑΙ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΕΙΝΟΥΝ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΕΣ

ΟΥΤΕ ΒΗΜΑ ΠΙΣΩ

Ντάλιος Αργύρης

Γενικό Κρατικό Νίκαιας

(Πηγή καταγγελίας: athens.indymedia)

 

Η γιατρός Όλγα Κοσμοπούλου στην Ελληνοφρένεια

YouTube Preview Image

 

Share

Το νομικό έκτρωμα 39Α του Ανδρέα Λοβέρδου και η νέα ηγεσία του υπουργείου Υγείας

rhseis_high

της Ζωής Μαυρουδή

«Ήδη επίσης καταργήσαμε την υγειονομική διάταξη 39Α, τη διάταξη στην οποία βασίστηκε αυτή η ρατσιστική διαπόμπευση των οροθετικών γυναικών, προσβάλλοντας την ίδια την αρχή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας». Αυτά τα λόγια ακούστηκαν δια στόματος του πρωθυπουργού στη χθεσινή συνέντευξη τύπου στο υπουργείο υγείας για τα έκτακτα μέτρα ανασυγκρότησης της δημόσιας υγείας.

Ενώ γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έχει εκδοθεί ακόμα το ΦΕΚ κατάργησης που σύμφωνα με τον γενικό γραμματέα του υπουργείου Υγείας Γιάννη Μπασκόζο σε προσωπική του ανάρτηση στο Facebook, υπεγράφη χτες στο υπουργείο και οδεύει προς δημοσίευση. Από αυτές τις πληροφορίες φαίνεται ότι η κυβέρνηση δεν θα παραβιάσει τη δέσμευσή της και θα δώσει μια και καλή τέλος σ’αυτό το νομικό έκτρωμα.

Η κατάργηση της 39Α ως πολιτική απόφαση είναι κατά κάποιον τρόπο για το πρώτο υπουργείο υγείας του Σύριζα ό,τι η επαναπρόσληψη των καθαριστριών για το υπουργείο του των οικονομικών: μια πολιτική απόφαση τεράστιας συμβολικής σημασίας για όσους στηρίχτηκαν στο κόμμα για μια ουσιαστική κοινωνική αλλαγή. Στη δήλωσή του ο Τσίπρας έκανε σωστά να αναφερθεί στη διαπόμπευση των γυναικών. Η 39Α όμως είχε χιλιάδες άλλα θύματα. Η υπογραφή της πριν 3 χρόνια, την 1η Απριλίου του 2012, άνοιξε το δρόμο για εξαναγκαστικές εξετάσεις χιλιάδων ανθρώπων στα πλαίσια του Ξένιου Δία, της επιχείρησης Θέτις κατά τοξικομανών και άλλων μεμονωμένων αστυνομικών επιχειρήσεων. Οι γυναίκες αυτές ήταν τα πειραματόζωα του καιροσκοπισμού όσων οραματίστηκαν την αντικατάσταση της κρατικής πρόνοιας με την αστυνομική καταστολή. Αυτοί δεν ήταν μόνο ο Λοβέρδος και ο Χρυσοχοΐδης αλλά και όσοι συνεργάστηκαν στην εφαρμογή της διάταξης και την υποστήριξαν επίμονα τα τελευταία τρία χρόνια από τις θεσμικές θέσεις τους.  Άν και το πείραμα απέτυχε παταγωδώς, οι περισσότερες από τις γυναίκες αντιμετωπίζουν ακόμα τη δικαιοσύνη, ενώ όσοι τις έριξαν σε αυτήν την περιπέτεια δεν υπέστησαν καμία απολύτως κύρωση. Χτες ανακοινώθηκε και η νέα σύνθεση του διοικητικού συμβουλίου του ΚΕΕΛΠΝΟ. Η πρόεδρος Τζένη Κρεμαστινού αποχωρεί έτσι αθόρυβα, αφήνοντας πίσω της ένα ντροπιαστικό στίγμα για τον οργανισμό. Δεν είναι σαφές ακόμα αν ο αντικαταστάτης της και πρώην υπουργός υγείας της Νέας Δημοκρατίας Θανάσης Γιαννόπουλος είναι διατεθειμένος να κρατήσει σαφείς αποστάσεις από τις ενέργειες της προκατόχου του.

Το τοπίο είναι όντως ασαφές. Η χθεσινή παρέμβαση Τσίπρα ακολούθησε μήνες ανυπομονησίας και σύγχυσης σχετικά με τις προθέσεις της ηγεσίας του υπουργείου υγείας, που κλιμακώθηκαν τις τελευταίες μέρες μετά από διφορούμενες ανακοινώσεις, δηλώσεις και ρεπορτάζ από το υπουργείο και εκπροσώπους του και πληροφορίες ότι η κατάργηση είχε σκαλώσει στην αναποφασιστικότητα του ίδιου του υπουργού υγείας Παναγιώτη Κουρουμπλή. Την Τρίτη, το υπουργείο υγείας εξέδωσε δελτίο τύπου, για δρομολογούμενες ενέργειες για κατάργηση χωρίς σαφή δέσμευση για το πότε.

Δεν υπήρχε όμως κανένας λόγος για δισταγμό στην άμεση κατάργηση της διάταξης. Το θεωρητικό επιχείρημα έχει κερδηθεί προ πολλού από τις προοδευτικές δυνάμεις. Πλήρωσαν άνθρωποι με την ελευθερία τους για να δούμε με τα μάτια μας και με πραγματικούς αριθμούς, ότι η 39Α ήταν μια τεράστια αποτυχία.

Η ανάγκη να αναθεωρηθεί συνολικά το νομικό πλαίσιο για την αντιμετώπιση των λοιμωδών νοσημάτων και όχι απλώς να καταργηθεί μια διάταξη έχει εκφραστεί εξ’άλλου ξεκάθαρα και επανειλημμένα από οργανώσεις για την υγεία και τα ανθρώπινα δικαιώματα που επανέλαβαν και σε υπόμνημά τους στο υπουργείο το αίτημα για κατάργηση και τροποποίηση δυο ακόμα που προϋποθέτουν εξαναγκαστικές εξετάσεις για ευάλωτες ομάδες και κοινή υπουργική απόφαση για διενέργεια ελέγχων, έτσι ώστε να υπάρχει σεβασμός στις διεθνείς συνθήκες.

Το τι θα αποφασιστεί εντός των ερχόμενων μηνών θα δείξει αν η καινούργια ηγεσία θέλει να αντιστρέψει τους όρους της δημόσιας συζήτησης για την προάσπιση της δημόσιας υγείας και αν σέβεται πραγματικά την κοινωνία των πολιτών που τόσο περιφρονήθηκε τα τελευταία χρόνια. Άν όχι, τότε η ακροδεξιά και οι προσκείμενοι σοσιαλιστές της θα συνεχίζουν να στιγματίζουν τη διαφορετικότητα, τους απανταχού αδύναμους ασθενείς, τους χρήστες ενδοφλέβιων ναρκωτικών, τους μετανάστες και τους πρόσφυγες για να κερδίζουν έδαφος στην κοινωνία.

Πηγή: unfollow

 

Share

Υπάρχει άντρας* που να μην έχει βιάσει γυναίκα;

ραπε

της Φιλίππας Διαμάντη

5 χρονών. Οι γονείς μου δεν είχαν πολύ χρόνο γιατί δούλευαν όλη μέρα και με εμπιστεύονταν για βόλτες σε φίλους και συγγενείς. Με έπαιρνε από το χέρι, μου αγόραζε κάτι από το περίπτερο και με πήγαινε βόλτα στην παραλιακή. Μια μέρα το χέρι του δεν έπιασε το δικό μου αλλά πήγε πιο χαμηλά. Ήταν το πρώτο άγγιγμα.

«Ήταν οικογενειακός φίλος»

10 χρονών. Με πήγαινε και με έφερνε από το σχολείο. Με άφηνε να διαλέξω όποια κούκλα ήθελα από τη βιτρίνα. Αργότερα μεγάλωσε και έμεινε κατάκοιτος. Πήγαινα να τον δω και καθόμουν σε μια καρέκλα δίπλα από το κρεβάτι του. Κάθε φορά που δεν ήταν κάποιος άλλος μπροστά, μου χάιδευε τα μπούτια. Ήταν ο αγαπημένος μου.

«Ήταν ο παππούς μου»

15 χρονών. Ήμουν πολύ ερωτευμένη και πολύ περήφανη για αυτό το φλερτ. Πηγαίναμε για μπάνιο στη θάλασσα, βόλτες με το μηχανάκι, φιλιόμασταν στα παγκάκια. Μια μέρα με πήγε σπίτι του, με φίλησε πεταχτά στο στόμα και σάλιωσε το πουλί του. Ήταν η πρώτη μου φορά.

«Ήταν η πρώτη μου σχέση»

25 χρονών.  Πηγαίναμε ταξίδια, μαγειρεύαμε παρέα, τρέχαμε σε πορείες μαζί. Ένιωθα όμορφα. Μια μέρα ήμασταν στο κρεβάτι, κοιμόμουν, άνοιξα τα μάτια μου και τον είδα από πάνω μου. Ήταν μια σοβαρή και μακροχρόνια σχέση.

«Ήταν ο σύντροφός μου»

30 χρονών. Κοριτσοπαρέα. Ήμαστε ξαπλωμένες στην παραλία και εξομολογούμαστε τα τραύματά μας. Η κάθε μια από εμάς είχε τη δική της ιστορία βιασμού. Η Λ. από τον παππού της, η Κ. από τον πατριό της, η Ε. από τον φίλο της, η Γ. από τον αδερφό της, η Ε. από έναν άγνωστο. Ήμασταν όλες γυναίκες.

«Ήταν ο παππούς, ήταν ο πατριός, ήταν ο αδερφός, ήταν ο άγνωστος»

32 χρονών. Έχω γίνει εμμονική με τις ειδήσεις για βιασμούς. Έχω ένα αρχείο που τα καταγράφω όλα. Διαβάζω τους τίτλους: «Ανάγκαζε την έγκυο φίλη του να κάνει σεξ με φετιχιστές», «Λιποθύμησε όταν είδε τον πατέρα που τη βίαζε», «Ο σύζυγός τη βίαζε στον ύπνο της», «Βιασμός δεκαπεντάχρονης από νεαρό που γνώρισε μέσω facebook», «Ομαδικός βιασμός μαθήτριας από συμμαθητές της», «Ομαδικός βιασμός τουρίστριας από ντόπιους»,  «Ομαδικός βιασμός μητέρας και κόρης από τους άνδρες του χωριού», «Καθηγητής βίασε μαθήτρια με ειδικές ανάγκες», «Βιασμός πεντάχρονης από τον θείο», «Ανήλικη βιάστηκε από τον αδερφό του παππού της», «Ληστής βίασε ηλικιωμένη», «Βιασμός εικοσάχρονης  από άγνωστο στο δρόμο», «Δάσκαλος βίασε εξάχρονη», «Βιάστηκε από τον νοσηλευτή της», «Βιασμός από τον εργοδότη», «Τη βίασε ο αρραβωνιαστικός της», «Κατήγγειλε συνάδελφο για βιασμό». Ήταν κόρη, ήταν σύζυγος, ήταν μαθήτρια, ήταν ηλικιωμένη, ήταν παιδί, ήταν σύντροφος, ήταν άγνωστη, ήταν εγγονή, ήταν συμμαθήτρια, ήταν φίλη, ήταν εργαζόμενη, ήταν αρραβωνιαστικιά, ήταν μητέρα, ήταν συνάδελφος…

ΕΙΝΑΙ ΟΛΟΙ ΑΝΤΡΕΣ.

Σήμερα. Τον Βασίλη δεν τον ήξερα. Με πήρε τηλέφωνο και μου ζήτησε να γράψω ένα κείμενο για τη γυναικεία κακοποίηση. Μου είπε, «αν γίνεται να είναι βιωματικό». Αναρωτήθηκα, πώς ήξερε ότι έχω κακοποιηθεί.

Είναι που όλες οι γυναίκες έχουν βιαστεί.

 

ΟΙ ΒΙΑΣΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΡΑΤΣΑ ΕΙΔΙΚΗ-ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΟΙ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΙ 

*το κείμενο αναφέρεται στο στρέητ, cis και ετεροκανονικό αρσενικό.

 

 

Share

Η πορνογραφία δείχνει πώς θα είναι το τέλος του κόσμου»

grey

του Κρις Χέτζες

Με αφετηρία τις Πενήντα αποχρώσεις του γκρι

Οι Πενήντα Αποχρώσεις του Γκρι, τόσο το βιβλίο όσο και η ταινία, είναι μια αποθέωση του σαδισμού που διαπνέει σχεδόν όλες τις εκφάνσεις της αμερικανικής κουλτούρας και βρίσκεται στην καρδιά της πορνογραφίας και του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Εξωραΐζει την πραγμοποίηση των γυναικών. Προασπίζει έναν κόσμο κενό από συμπόνια, ενσυναίσθηση και αγάπη. Μετατρέπει σε ερωτικό αντικείμενο μια υπεραρσενική εξουσία που κακομεταχειρίζεται, υποβιβάζει, ξεφτιλίζει και βασανίζει γυναίκες των οποίων οι προσωπικότητες έχουν αφαιρεθεί, των οποίων η μόνη επιθυμία είναι να υποβιβάζουν τους εαυτούς τους στην υπηρεσία του αντρικού πόθου. Η ταινία, όπως και ο Ελεύθερος Σκοπευτής του Ίστγουντ, έχει ως δεδομένο έναν κόσμο θηρευτών και θηραμάτων όπου οι αδύναμοι και ευάλωτοι είναι αντικείμενα εκμετάλλευσης ενώ οι ισχυροί είναι ναρκισσιστές και βίαιοι ημίθεοι. Καθαγιάζει αυτή την καπιταλιστική κόλαση ως φυσική και επιθυμητή.

«Η πορνογραφία», γράφει ο Ρόμπερτ Τζένσεν, «δείχνει το πώς θα μοιάζει το τέλος του κόσμου». Αν ορίσουμε το σεξ ως μια αμοιβαία ερωτική πράξη ανάμεσα σε δύο συντρόφους, τότε η πορνογραφία δεν έχει ως αντικείμενο το σεξ, αλλά τον αυνανισμό: έναν μοναχικό αυτο-ερεθισμό χωρίς οικειότητα, χωρίς έρωτα. Η λατρεία του εαυτού –η πεμπτουσία του πορνό- βρίσκεται στην καρδιά της κουλτούρας της αγοράς. Η πορνογραφία, όπως ο παγκοσμιοποιημένος καπιταλισμός, είναι το μέρος όπου στέλνονται οι άνθρωποι για να πεθάνουν.

Υπάρχουν λίγοι άνθρωποι στην Αριστερά που καταλαβαίνουν τον τεράστιο κίνδυνο που ελλοχεύει αν αφεθεί η πορνογραφία να αντικαταστήσει την οικειότητα, το σεξ και τον έρωτα. Δυστυχώς, πολλοί είναι εκείνοι –ακόμα και στην Αριστερά– που πιστεύουν πως η πορνογραφία έχει να κάνει με την ελευθερία του λόγου.

Ένα σύγχρονο κύμα φεμινιστριών προδίδουν το εμβληματικό έργο ριζοσπαστριών όπως η Αντρέα Ντβόρκιν, υπερασπίζοντας το πορνό ως μια μορφή σεξουαλικής απελευθέρωσης και ενδυνάμωσης. Αυτές οι «φεμινίστριες», που υποτίθεται ότι βασίζονται στον Μισέλ Φουκώ και την Τζούντιθ Μπάτλερ, δεν είναι παρά υποπροϊόντα του νεοφιλελευθερισμού και του μεταμοντερνισμού. Γι’ αυτές, ο φεμινισμός δεν αφορά πλέον την απελευθέρωση των καταπιεσμένων γυναικών, αλλά ορίζεται από μια χούφτα γυναίκες που τυχαίνει να είναι επιτυχημένες, πλούσιες και ισχυρές –ή, όπως στην περίπτωση των «50 Αποχρώσεων», πέτυχαν να «τυλίξουν» έναν πλούσιο και ισχυρό άντρα. Άλλωστε, γυναίκα έγραψε το βιβλίο και το σενάριο της ταινίας, γυναίκα τη σκηνοθέτησε και γυναίκα ήταν η επικεφαλής του στούντιο που αγόρασε τα δικαιώματα. Αυτή η γυναικεία συμπαιγνία είναι αντανάκλαση της εσωτερίκευσης της καταπίεσης και της σεξουαλικής βίας που έχουν τις ρίζες τους στην πορνογραφία. Η Ντβόρκιν αυτό το κατανοούσε. Έγραφε πως «η νέα πορνογραφία είναι ένα τεράστιο νεκροταφείο για την Αριστερά: δεν μπορείς να έχεις την πολιτική σου ολόκληρη και τις πόρνες χορτάτες».

Συνομίλησα με την Γκέιλ Ντάινς, μια από τις πιο σημαντικές ριζοσπαστικές φωνές της χώρας, σε ένα μικρό καφέ της Βοστόνης. Η Ντάινς, που έχει γράψει το βιβλίο Pornland: How Porn Has Hijacked our Sexuality (2010) είναι καθηγήτρια κοινωνιολογίας και γυναικείων σπουδών.

«Όταν καταπολεμάς το πορνό, αγωνίζεσαι εναντίον του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού», μου είπε. «Οι επενδυτές, οι τράπεζες, όλο το χρηματοπιστωτικό σύστημα βρίσκεται στην ίδια τροφική αλυσίδα με την πορνογραφία. Γι’ αυτό δεν βλέπεις ποτέ δημοσιεύματα ή ρεπορτάζ εναντίον της. Τα ΜΜΕ διαπλέκονται με τα πιστωτικά ιδρύματα, και η πορνογραφία μοιράζεται κι αυτή το ίδιο κρεβάτι. Από τη στιγμή που προτίθεσαι να προσφέρεις σε ένα ελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού την τεράστια πλειονότητα των αγαθών, πρέπει να έχεις εγκαταστήσει ένα πειστικό ιδεολογικό σύστημα που να νομιμοποιεί τα οικονομικά βάσανα των πολλών. Αυτό κάνει και η πορνογραφία, εκπέμποντας το μήνυμα ότι η υλική ανισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών δεν είναι απότοκο ενός οικονομικού συστήματος, αλλά εξηγείται βιολογικά. Οι γυναίκες δεν είναι παρά πουτάνες κατάλληλες μόνο για σεξ, οπότε δεν αξίζουν πλήρη ισότητα δικαιωμάτων. Η πορνογραφία είναι το ιδεολογικό φερέφωνο που νομιμοποιεί ένα σύστημα υλικής ανισότητας. Το πορνό είναι για την πατριαρχία ό,τι είναι τα ΜΜΕ για τον καπιταλισμό».

Για να συντηρηθεί η διέγερση όλων αυτών των μυριάδων αντρών (που βαριούνται εύκολα), η βιομηχανία του πορνό παράγει βίντεο που γίνονται ολοένα και πιο βίαια και εξευτελιστικά. Κάποιες πρωταγωνίστριες, μετά από αλλεπάλληλες διεισδύσεις από διάφορους άντρες ακόμα και σε ένα γύρισμα, καταναλώνουν τα παυσίπονα με τις χούφτες˙ άλλες χρειάζονται πλαστικές επεμβάσεις αποκατάστασης του πρωκτού ή του αιδοίου. Πολλές υποφέρουν από σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα και μετατραυματικό στρες. Και όσο το πορνό απενοχοποιείται –κάποιοι σταρ του είδους αντιμετωπίζονται σαν διασημότητες του κινηματογράφου στις εκπομπές της Όπρα ή του Χάουαρντ Στερν– συμπεριφορές όπως το στριπτίζ, η ακολασία, ο σαδομαζοχισμός και η επιδειξιομανία, θεωρούνται μοδάτες. Η πορνογραφία θέτει επίσης πρότυπα για την ομορφιά και τους τρόπους συμπεριφοράς των γυναικών –κάτι που έχει τρομακτικές επιπτώσεις στη συγκρότηση των νεαρών κοριτσιών.

«Οι γυναίκες έχουν ουσιαστικά δύο επιλογές στην κοινωνία μας», λέει η Ντάινς. «Να είναι είτε γαμήσιμες είτε αόρατες. Το να είσαι γαμήσιμη σημαίνει να συμμορφώνεσαι με την πορνογραφική κουλτούρα, να είσαι σέξι, πειθήνια και να κάνεις ό,τι θέλει ο άντρας. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αποκτήσεις ορατότητα. Και δεν μπορείς να ζητήσεις από έφηβα κορίτσια, που κάνουν τα πάντα για να είναι ορατές, να διαλέξουν να είναι αόρατες».

«Στη μεταπολεμική Αμερική, είχαμε την ανάδυση μιας μεσαίας τάξης με πλεονάζον εισόδημα», λέει. «Το πρόβλημα ήταν πως ήταν παιδιά μιας γενιάς που, έχοντας ζήσει τη μεγάλη ύφεση και τον πόλεμο, δεν ήξερε να ξοδεύει αλλά μόνο να αποταμιεύει. Έτσι, προκειμένου να εκκινήσουν την οικονομία, [οι καπιταλιστές] έπρεπε να κάνουν τους ανθρώπους να αγοράζουν πράγματα που δεν χρειάζονταν. Για τις γυναίκες, επινόησαν τις σαπουνόπερες».

«Αλλά πώς να μάθεις στους άντρες να ξοδεύουν;», συνεχίζει. «Με το περιοδικό Playboy. Εκεί φαίνεται η οξύνοια του Χιου Χέφνερ: κατάλαβε πως δεν αρκούσε να εμπορευματοποιήσεις τη σεξουαλικότητα, έπρεπε να σεξουαλικοποιήσεις το εμπόρευμα. Η υπόσχεση που πούλησε το Playboy δεν ήταν οι γυναίκες του, ήταν πως, αν αγοράζεις σε αυτό το επίπεδο, αν καταναλώνεις στο επίπεδο που σου υπαγορεύει το περιοδικό, τότε θα κατακτήσεις και το βραβείο, που είναι οι γυναίκες. Ο Χέφνερ περιέβαλε το πορνό, που σεξουαλικοποιούσε και εμπορευματοποιούσε το γυναικείο σώμα, με ένα περιτύλιγμα κοινωνικής ανόδου. Το κάλυψε με έναν μανδύα ευπρέπειας.

Ο τζίρος της παγκόσμιας πορνοβιομηχανίας ανέρχεται σήμερα στα 96 δισ. δολάρια, εκ των οποίων τα 13 είναι το μερίδιο αγοράς των ΗΠΑ. Υπάρχουν, όπως γράφει η Ντάινς στο βιβλίο της, «420 εκατομμύρια πορνογραφικές ιστοσελίδες, 4,2 εκατομμύρια ιστότοποι και 68 εκατομμύρια αναζητήσεις για πορνογραφία στις μηχανές του ίντερνετ καθημερινά».

Η κακοποίηση που υπάρχει έμφυτη στην πορνογραφία περνά απαρατήρητη σε μεγάλο βαθμό, τόσο από τους άντρες όσο κι από τις γυναίκες. Πρόσφατο παράδειγμα: οι εισπράξεις από τα εισιτήρια για τις «50 Αποχρώσεις του Γκρι», που άνοιξαν την παραμονή του Αγίου Βαλεντίνου και αναμένεται να φτάσουν στα 90 εκατομμύρια δολάρια το τετραήμερο (τη Δευτέρα ήταν η Ημέρα του Προέδρου).[1]

«Η πορνογραφία εκπαίδευσε μια ολόκληρη γενιά αντρών στην παρακολούθηση σεξουαλικών βασανισμών», λέει η Ντάινς. «Δεν γεννιέσαι με αυτή την ικανότητα, πρέπει να την αναπτύξεις εκπαιδευόμενος, όπως ακριβώς εκπαιδεύονται οι στρατιώτες να σκοτώνουν. Για να ασκήσεις βία εναντίον μιας ομάδας πρέπει να την απογυμνώσεις από την ανθρωπινότητά της, είναι παλιά μέθοδος. Οι Ιουδαίοι στο θρήσκευμα γίνονται βρωμοεβραίοι. Οι μαύροι γίνονται αράπηδες. Οι γυναίκες γίνονται καριόλες. Και κανείς δεν μετατρέπει τις γυναίκες σε καριόλες με μεγαλύτερη επιτυχία από την πορνογραφία».

O Chris Hedges είναι Αμερικανός δημοσιογράφος και συγγραφέας, βραβευμένος με Πούλιτζερ το 2002. Το κείμενο, από το οποίο αναδημοσιεύουμε εκτενή αποσπάσματα, δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Truthdig (15.2.2015)

[1] Εθνική αργία στις ΗΠΑ για τον εορτασμό των γενεθλίων του Τζ. Ουάσινγκτον (22 φεβρουαρίου, αλλά ο εορτασμός γίνεται κάθε τρίτη Δευτέρα του Φεβρουαρίου). Τελικά οι εισπράξεις της ταινίας το τετραήμερο ήταν 94 εκατ. δολάρια για τις ΗΠΑ και 172 εκατ. δολάρια για τον υπόλοιπο κόσμο, κάνοντας ρεκόρ “ανοίγματος” Φεβρουαρίου (Σ.τ.Μ)

μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου

Πηγή: ενθέματα

 

Διαβάστε ακόμα

Μποϋκοτάζ στις 50 αποχρώσεις του γκρι από γυναικείες οργανώσεις

 

Share

Το Τέρας κι εμείς (ένα υστερόγραφο στην προαναγγελθείσα απώλεια του Βαγγέλη)

vaggelis

της Μαρίας Λούκα

Σήμερα είναι Κυριακή, ταυτισμένη παραδοσιακά στην εθιμική κοινωνική κουλτούρα με τη χαλάρωση και την ξεγνοιασιά – όσο κι  αυτές οι έννοιες έγιναν πολύ στενές τα τελευταία χρόνια – κι ήρθε μια είδηση να ραγίσει την κανονικότητα και να μας κάνει να αναμετρηθούμε ξανά με την διαρκώς παρούσα «Κόλαση» του Σαρτρ.

Ο τίτλος «τραγικός επίλογος» πάνω από μια φωτογραφία ενός αγέλαστου νεαρού  φιγουράρει ως πρώτη είδηση σε όλα τα ειδησεογραφικά δίκτυα, αφού ο ανομολόγητος φόβος επιβεβαιώθηκε όταν η Αστυνομία εντόπισε το πτώμα του Βαγγέλη Γιακουμάκη 800 μέτρα μακριά από τη Γαλακτοκομική Σχολή Ιωαννίνων που έμελλε να αποβάλλει κάθε παιδαγωγικό σκοπό και να μετατραπεί σε τόπο μαρτυρίου για τον 20χρονο φοιτητή, ως μικροσκοπικό καθρέφτισμα ότι πιο σάπιου γέννησε η ελληνική κοινωνία.

Βλέπεις ο «τραγικός επίλογος» για το Βαγγέλη Γιακουμάκη είχε γραφτεί πολύ νωρίτερα, εμείς απλά τον διαβάζουμε τώρα. Γράφτηκε στα χρόνια της φοιτητικής του ζωής, όταν το σώμα του μετατράπηκε σε πεδίο βασανιστικής δοκιμής της «αρρενωπότητας» κάποιων συμφοιτητών του και σημαδεύτηκε ανεξίτηλα από το τραύμα μιας ετερότητας που δεν έγινε ανεκτή. Ένα σώμα που δε μέτρησε στο χρηματιστήριο των κοινωνικών αξιών και δε λογίστηκε ως άξιο σεβασμού, ταξινομήθηκε ως «διαφορετικό» και «κατώτερο» και τελικά μετρήθηκε άψυχο στα δελτία αστυνομικών συμβάντων.

«Bulling» το λένε στη σύγχρονη κοινωνιολογική έρευνα αλλά νομίζω ότι είναι αρκετά επιεικής ο όρος. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια διαδικασία εκφασισμού του κοινωνικού σώματος, όπου τα εγκατεστημένα κοινωνικά στερεότυπα για το φύλο, τη σεξουαλικότητα, την εθνικότητα, το χρώμα ή την ομορφιά δηλητηριάζουν τον ανθρώπινο ψυχισμό και εκτρέπουν την καθημερινότητα σε μια συνθήκη που προσομοιάζει σε ζούγκλα, όπου ο διαφορετικός ή ο αδύναμος αποανθρωποιούνται, παύουν να είναι υποκείμενα δικαιωμάτων και γίνονται αντικείμενα τιμωρίας.

Είναι φασισμός της καθημερινότητας, τόσο βαθιά ριζωμένος που γίνεται αδιόρατος, με την εκμετάλλευση του μετανάστη που είναι οκ για να μαζεύει τις ελιές και να προσέχει τη γιαγιά αλλά τρώει (το λιγότερο) μια κλωτσιά όταν διεκδικεί λεφτά ή χαρτιά, η απαξίωση του τοξικοεξαρτημένου στην Τοσίτσα που πρέπει διαρκώς να εκδιώχνεται γιατί χαλάει την εικόνα της πόλης, το χυδαίο πείραγμα από το αμάξι στην ανήλική αφρικανή – θύμα του trafficking λίγο πριν ο καθαγιασμένος «νυκοκυραίος» πάρει έναν ακόμα όρκο τιμής στην οικογένεια και τη θρησκεία, το «στ΄αρχίδια» μου παρκάρισμα στη ράμπα του ανάπηρου και όλες αυτές οι συμπεριφορές που είναι τόσο συχνές και αυτοματοποιημένες, ώστε να γίνονται απενεχοποιημένες.

Και σ’ αυτή τη συνομοταξία το φύλο ίσως είναι η πιο σκληρή κατηγορία νοήματος , γιατί σε εγκαλεί από τα πρώτα χρόνια της ύπαρξης σου σ’ ένα αυστηρά διχοτομικό πλαίσιο είτε να είσαι «γυναίκα» δηλαδή χαριτωμένη, γλυκιά και σέξυ, είτε να είσαι «άνδρας» δηλαδή μάτσο, σκληρός, αρρενωπός και επιβλητικός. Κι αν δε χωράς σ’ αυτή τη νόρμα ολόκληρο το πλέγμα των μηχανισμών εξουσίας και των κοινωνικών σχέσεων αναλαμβάνει την πειθαρχική «συμμόρφωση» σου , από το ήπιο κοροϊδευτικό γελάκι , τη νουθεσία να «γίνεις άνδρας» μέχρι την πρωτόγνωρη βαρβαρότητα μιας παρέας Κρητικών που θα δε δέσει σε μια καρέκλα, θα σου περάσει έναν ιμάντα στο λαιμό, θα σε κλειδώσει σε μια ντουλάπα κλπ κλπ.

Το χειρότερο στην περίπτωση του Βαγγέλη Γιακουμάκη ήταν ότι έπρεπε να συμβιώσει μ’ αυτή τη μαρτυρική διαδικασία απελπιστικά μόνος, απογυμνωμένος από οποιαδήποτε προστατευτική ασπίδα θα μπορούσε να δώσει ένα πλαίσιο υποστήριξης ή μια δομή συντροφικότητας και κατανόησης.

Μια ολόκληρη Σχολή και μια ολόκληρη κοινωνία στη χειρότερη περίπτωση συγκάλυπτε, στην καλύτερη παρακολουθούσε αδιάφορα αυτή τη διαρκή διαπόμπευση και τον εκμηδενισμό της προσωπικότητας του – πολύ υποκριτικά σήμερα- προσφωνηθέντος «άτυχου» νεαρού. Κι ίσως ένας εξίσου «μάγκας» βουλευτής από την Κρήτη – όπως λέγεται – να παρείχε την απαραίτητη πολιτική κάλυψη σ’ αυτά τα πρωτοπαλίκαρα της ντροπής και να εκφράσει σήμερα με τη σειρά του τον «αποτροπιασμό» για το έγκλημα. Και να μη γελιόμαστε  ότι κι αν δείξει η ιατροδικαστική έρευνα – γιατί πολλοί προσβλέπουν στη βολική εκδοχή της αυτοκτονίας – πρόκειται ξεκάθαρα για ένα έγκλημα με πολλούς αυτουργούς.

Και κάπου εδώ είναι που η ανάλυση όλης της κοινωνικής παθογένειας καταλήγει στην οικονομική κρίση, σαν ένα σφουγγάρι που σβήνει όλες τις προηγούμενες αμαρτίες και μπορεί να παρέχει νομιμοποιητικά επιχειρήματα υπεκφυγής της αλήθειας. Η ελληνική κοινωνία, όπως και οι περισσότερες κοινωνίες, κουβαλούσε αρκετή σκατοψυχιά και πριν την οικονομική κρίση.

Αυτό που συντελέστηκε με την τομή της κρίσης και κυρίως της λιτότητας που επιλέχθηκε ως στρατηγική επίλυσης ήταν να καταστήσει το φασισμό ορατή πολιτική δύναμη , όχι μόνο στην αυτούσια περίπτωση της Χρυσής Αυγής αλλά στη γενικότερη τακτική ποινικοποίησης του αδύνατου που εκπορεύτηκε από το σύστημα εξουσίας αυτή την πενταετία.

Μ’ αυτό τον τρόπο έστειλε ένα σινιάλο απενεχοποίησης της φασίζουσας συμπεριφοράς κι έστρωσε το δρόμο για να ξεδιπλωθεί  το σκοτάδι στην καθημερινή πρακτική. Γι’ αυτό και σήμερα η επανακατοχύρωση και η υπεράσπιση της δημοκρατίας – όσο μεγάλο κόπο κι αν απαιτεί – έχει κυρίαρχη σημασία και πρέπει να διαπεράσει όλες τις βαθμίδες της πυραμίδας.

Η αποφώνηση αναγκαστικά στο Μάνο Χατζιδάκι:

«Ο νεοναζισμός, ο φασισμός, ο ρατσισμός και κάθε αντικοινωνικό και αντιανθρώπινο φαινόμενο συμπεριφοράς δεν προέρχεται από ιδεολογία, δεν περιέχει ιδεολογία, δε συνθέτει ιδεολογία. Είναι η μεγεθυμένη έκφραση – εκδήλωση του κτήνους που περιέχουμε μέσα μας χωρίς εμπόδιο στην ανάπτυξη του , όταν κοινωνικές ή πολιτικές συγκυρίες συντελούν, βοηθούν, ενισχύουν τη βάρβαρη και αντιανθρώπινη παρουσία του… Και το κακό ελλοχεύει , χωρίς προφύλαξη, χωρίς ντροπή. Ο νεοναζισμός δεν είναι θεωρία, σκέψη και αναρχία . Είναι μια παράσταση. Εσείς κι εμείς. Και πρωταγωνιστεί ο θάνατος»

Πηγή: στο Κόκκινο

 

Share

Μην παραπονιέσαι, δεν σου βάλαμε και μπούρκα!

maxwell

της Hélène Vernerey

Ο πατέρας μου έχει κάποια κοινά χαρακτηριστικά με τον Στρος-Καν, η μάνα μου καθολική και υποταγμένη δηλώνει ότι τάσσεται υπέρ της ισότητας των φύλων, όμως δεν την εφάρμοσε στην περίπτωσή μου, μοναδική κόρη της οικογένειας ανάμεσα σε τέσσερα αγόρια. Είναι αλήθεια ότι πιο εύκολα ζητάς βοήθεια από την κόρη σου παρά από τους γιούς σου, και μάλιστα όταν έχουν ως πρότυπο τον πατέρα τους, ο οποίος μια φορά προκειμένου να βοηθήσει την μάνα με τα πιάτα, τα έβαλε όλα στο πλυντήριο ρούχων. Και φανταστείτε ότι ήταν και μηχανικός! Έτσι, ήμουν εγώ αυτή που έπρεπε να πηγαίνω τα αδέλφια μου στο σχολείο, κατά συνέπεια έφτανα πάντα με καθυστέρηση σε όλες τις τάξεις του δημοτικού. Πάλι καλά που πήρα το απολυτήριο.

Μια μέρα έφαγα ένα καλό χέρι ξύλο από τον μεγάλο μου αδελφό, διότι ήθελε να του σιδερώσω το παντελόνι του. Βιαζόταν να προλάβει το τρένο. Δεν του το σιδέρωσα και έχασε το τρένο. Έφυγα στην Ελλάδα και παντρεύτηκα. Η πεθερά μου θεωρούσε ότι δεν ήξερα να πλένω τα πιάτα, αλλά το πραγματικό πρόβλημα ήταν ότι δεν ήμουνα ορθόδοξη και ότι δεν είχα προίκα. Αφού είχα το επώνυμο του πατέρα μου, έπρεπε να αλλάξω και να πάρω εκείνο του άντρα μου. Είναι έξυπνοι οι Έλληνες που το έχουν στη γενική πτώση, έτσι είναι σίγουροι ότι είμαστε ιδιοκτησία τους. Εάν είναι αλήθεια ότι το 10% της προσωπικότητάς μας επηρεάζεται από το όνομά μας, καλύτερα να μην ξαναπαντρευτώ ποτέ!

Λόγω των πολιτιστικών μας διαφορών, ο γάμος δεν κράτησε παρόλο που ο πεθερός μου ήταν πεπεισμένος ότι θα άλλαζα και θα σηκωνόμουν από το τραπέζι να γεμίζω το ποτήρι του γιου του μόλις το άδειαζε. Εκείνη την εποχή η σύζυγος έκανε υποχρεωτικά τη φορολογική της δήλωση μαζί με τον άντρα της, συνεπώς έπρεπε να τον παρακαλέσω να μου δώσει την επιστροφή φόρου. Για να πάω στη Γαλλία να δω τη μάνα μου, έπρεπε να μου δώσει άδεια για να πάρω και τον γιο μου μαζί. Οπότε μου ήταν δύσκολο να τσακωθώ μαζί του για το ότι δεν μου έδινε τη διατροφή. Επιπλέον, όταν ζήτησα επιδοτούμενο δάνειο σαν μονογονεϊκή οικογένεια, δεν μπορούσα να αποδείξω την ύπαρξη του γιου μου, διότι είναι εγγεγραμμένος στην οικογενειακή μερίδα του πατέρα του. Έπειτα έπρεπε να ξαναπάρω το επώνυμο του πατέρα μου, που δεν είναι εκείνο του γιου μου που μεγαλώνω μόνη μου. Μπορείτε να φανταστείτε τι ταλαιπωρία ήταν να αλλάξω όλα τα χαρτιά. Ακόμα και πριν ένα μήνα τσακώθηκα με μια υπάλληλο της cosmote που μου ζήταγε την πράξη διαζυγίου, για μια αλλαγή προγράμματος στο κινητό μου.

Η ισότητα των φύλων είναι ακόμα πολύ μακριά. Θα χαιρόμουν αν οι Ελληνίδες κατάφερναν να κάνουν κάτι γι’αυτό.

 

Share

Η στιγμή μιας γυναίκας

vivianmaierVivian Maier, Untitled, 1956 Photography by Vivian Maier

της Φλώρας Νικολιδάκη

-Μπαίνω στη Βαρβάκειο Αγορά. Αγοράζω κρέας και κατευθύνομαι στο ταμείο. Μια νέα γυναίκα γύρω στα 40, πίσω από τον πάγκο. Τυλίγει το πακέτο και το ζυγίζει. Ξαφνικά παρατηρώ ότι τρέχουν δάκρυα από τα μάτια της. Αισθάνομαι άσχημα, αλλά την κοιτώ πιο προσεκτικά. Παίρνω την απόφαση:

-Τι σας συμβαίνει?

-Αισθάνομαι ότι διαλύομαι

-Σας απολύουν?

-Όχι, είναι καλοί άνθρωποι, αν και η δουλειά έχει πέσει πολύ. Ο  άνδρας μου ήταν άνεργος πάνω από 2 χρόνια. Τα μόνα χρήματα ήταν τα δικά μου. Αλλά προσπάθησα πολύ να τον στηρίξω όλο αυτό τον καιρό και τα παιδιά μου. Και τώρα που τον ξαναπήραν στη δουλειά, έσπασα. Δεν το θέλω που κλαίω.

Είπα διάφορα και έφυγα. Όλα διπλά τα κάνουν οι γυναίκες τελικά σκέφτηκα. Διπλά τα ωράρια, διπλές οι προσπάθειες, διπλή και η κρίση.

-Τι καλά που κάναμε στο Φύλο Συκής και αποφασίσαμε ότι δεν έχουμε να κάνουμε τίποτα για την επέτειο της 8 Μάρτη. Τι να πούμε? Ακόμα μια φορά άλλες και επείγουσες είναι οι προτεραιότητες. Και το χειρότερο, άλλες είναι οι προτεραιότητες και των γυναικών που αναδείχνονται σε δημόσια αξιώματα. Κουβέντα δεν έχει ακουστεί εδώ και καιρό, αλλά για τις 8 του Μάρτη, σαν κουρδισμένα στρατιωτάκια αρχίσανε: -«Τα προβλήματα των αιρετών γυναικών», «Γυναίκες και εξουσία», «Ο σεξισμός στο Κοινοβούλιο» κλπ. κλπ. κλπ.  Θέματα καυτά  για την απλή εργαζόμενη γυναίκα με τους 200 ρόλους.

-Απομακρύνομαι από την Αγορά και σκέφτομαι την όλη κατάσταση. Πάλι eurogroup τη Δευτέρα, αγωνία και άγχος. Σκέφτομαι την κόρη μου. Μετά από 2 μήνες δουλειάς τους έδωσαν από 300 ευρώ και τους είπαν να μην τους ξαναενοχλήσουν μέχρι το Πάσχα. Σκέφτομαι τον εαυτό μου που μπαίνω στον 4ο χρόνο αναμονής της σύνταξής μου. Σκέφτομαι και αυτό το νεαρό παιδί που είδα σήμερα στον κάδο των σκουπιδιών.

-Θέλεις να σου φέρω κάτι μπουκάλια μπύρας, το ρώτησα.

-Ναι, σας ευχαριστώ.

-Ευγενικός, ούτε 25 χρονών, ελληνότατος. Δε σήκωσε το βλέμμα του να με κοιτάξει. Τα μάτια καρφωμένα κάτω.

-Όχι, πρέπει να είναι πολύ βολεμένος κανείς ή καμιά, για να μην καταλαβαίνει από πού πηγάζει η βιασύνη προς τη νέα κυβέρνηση. Είναι που το νερό φτάνει στο πηγούνι.

 

Share

Γιατί θα έπρεπε περισσότεροι άντρες να αγωνίζονται για τα δικαιώματα των γυναικών

φουστες

του Owen Jones

Για να σταματήσει η ζημιά που προκαλείται από τον επιθετικό ανδρισμό, οι άντρες πρέπει να αγκαλιάσουν το φεμινισμό – χωρίς να τον κλέψουν

Η Özgecan Aslan ήταν μια 20χρονη φοιτήτρια ψυχολογίας με όνειρα, φόβους και προσδοκίες, που βασανίστηκε και δολοφονήθηκε από έναν άντρα. Θα μπορούσε να έχει γίνει ακόμα ένα στατιστικό στοιχείο σε μια παγκόσμια πανδημία αντρικής βίας ενάντια στις γυναίκες, αλλά στην Τουρκία και το γειτονικό Αζερμπαϊτζάν, η Özgecan Aslan έχει μετατραπεί σε ίνδαλμα.

Σε όλο το Twitter, γυναίκες από την Τουρκία έχουν απαντήσει στο έγκλημα αυτό μοιραζόμενες τις δικές τους εμπειρίες παρενόχλησης, αντικειμενοποίησης και κακοποίησης. Συνέβη, όμως και κάτι ακόμα: άντρες βγήκαν στους δρόμους φορώντας μίνι φούστες, διαδηλώνοντας ενάντια στην αντρική βία κατά των γυναικών και ενάντια σε αυτούς που τη δικαιολογούν ή την υποβαθμίζουν.

Πριν αναλογιστούμε ποιος είναι ο καλύτερος τρόπος με τον οποίο οι άντρες μπορούν να στηρίξουν τις γυναίκες, αξίζει να δούμε την κλίμακα της καταπίεσης των φύλων. Οι στατιστικές αποκαλύπτουν κάτι που μοιάζει με καμπάνια τρόμου. Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, πάνω από το ένα τρίτο των γυναικών σε παγκόσμιο επίπεδο έχουν υποφέρει από την άσκηση βίας από έναν σύντροφο ή σεξουαλικής βίας από κάποιον άλλο άντρα. Τα Ηνωμένα Έθνη εκτιμούν ότι περίπου 133 εκατομμύρια κορίτσια και γυναίκες έχουν υποφέρει από ακρωτηριασμό των γεννητικών τους οργάνων, ενώ θεωρούν ότι σχεδόν όλοι από τα 4,5 εκατομμύρια ανθρώπων που “έχουν εξαναγκαστεί σε σεξουαλική εκμετάλλευση” είναι κορίτσια και γυναίκες. Στη Βρετανία, περίπου 1,2 εκατομμύρια γυναίκες υποφέρουν από οικιακή βία κάθε χρόνο, 400.000 δέχονται σεξουαλικές επιθέσεις, και 85.000 βιάζονται: για μια ακόμα φορά, προκαλείται δυστυχία από τους άντρες ενάντια στις γυναίκες σε μαζική κλίμακα.

Και έπειτα, υπάρχει και η οικονομική πλευρά. Η Christine Lagarde από το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μιλάει για μια “ύπουλη συνωμοσία” ενάντια στις γυναίκες μέσα από νόμους που εμποδίζουν τις γυναίκες να δουλεύουν, συνωμοσία η οποία ποικίλει σε κλίμακα ανά τον κόσμο. Οι γυναίκες συγκεντρώνονται δυσανάλογα στις πιο χαμηλόμισθες, πιο ανασφαλείς και συχνά πιο ταπεινωτικές μορφές εργασίας – επίσης καταπιάνονται και με το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος της απλήρωτης οικιακής εργασίας και φροντίδας των παιδιών. Η καταπίεση των γυναικών είναι πράγματι συνολική.

Αλλά πώς μπορούν να μιλήσουν οι άντρες για μια μορφή καταπίεσης από την οποία επωφελούνται; Πάρτε αυτή τη στήλη. Είναι εγγενώς προβληματική. Δεν λείπουν οι άντρες που προσφέρουν τις γνώμες τους πάνω…στα πάντα. Είναι κυρίως οι άντρες αυτοί που εκπροσωπούν το έθνος και περνούν νόμους: περίπου 80% των βουλευτών είναι άντρες. Μια μελέτη το 2012 διαπίστωσε ότι πίσω από το 78% των πρωτοσέλιδων βρίσκονται άντρες δημοσιογράφοι, και 84% από όσους αναφέρονται σε κεντρικά άρθρα είναι επίσης άντρες. Ο εθνικός διάλογος διαμορφώνεται από τους άντρες – θέματα λαμβάνουν προτεραιότητα από άντρες και το πρίσμα κάτω από το οποίο αναλύονται είναι απόφαση που λαμβάνεται από άντρες. Πόσο μεγάλη φάρσα θα ήταν αν οι άντρες άρχιζαν να κυριαρχούν και στον διάλογο πάνω στη γυναικεία καταπίεση από τους άντρες.

Πράγματι, θα μπορούσε να υπάρχει μια διεστραμμένη ειρωνεία στους άντρες που τάσσονται υπέρ των γυναικών. Όπως το έχει θέσει η Αμερικανίδα κοινωνιολόγος Kris Macomber, οι άντρες είναι “μέλη της κυρίαρχης ομάδας· έχουν πρόσβαση σε κοινωνική και θεσμική εξουσία που οι γυναίκες δεν έχουν”. Με άλλα λόγια, η υποστήριξή τους στο φεμινισμό είναι χρήσιμη γι” αυτό ακριβώς ενάντια στο οποίο παλεύει ο φεμινισμός – την εξουσία τους. Οι φεμινίστριες μου έχουν συχνά εκφράσει την απογοήτευσή τους όταν άντρες επιδοκιμάζονται επειδή λένε κάτι που οι γυναίκες έχουν πει πολλές γενιές νωρίτερα.

Και έπειτα, υπάρχουν άντρες που αυτο-αναγορεύονται “φεμινιστές” ως ένας τρόπος για να αποδώσουν στον εαυτό τους μια ορισμένη μορφή “κουλ τύπου”, ή να κάνουν τον εαυτό τους πιο ελκυστικό στις γυναίκες: “Κοίτα πόσο ευαίσθητος είμαι και πόσο σε φροντίζω – είμαι μέχρι και φεμινιστής!” Ο σεξισμός αφθονεί στην αριστερά – όπως και σε ολόκληρη την κοινωνία – αλλά ο κίνδυνος είναι αριστεροί άντρες να αποφασίσουν ότι δεν θα ήταν δυνατόν να είναι σεξιστές, ακόμα και τη στιγμή που διακόπτουν μια γυναίκα για να επιβεβαιώσουν το φεμινισμό τους. Μια αριστερή φεμινίστρια μου έλεγε ότι μπορεί να καταλάβει ποια είναι η συμπεριφορά ενός άντρα απέναντι στις γυναίκες σε 5 λεπτά: “Σε διακόπτουν; Σε ακούν; Υποθέτουν ότι ξέρουν περισσότερα από εσένα;”

Επομένως, ποιος είναι ο ρόλος των αντρών σε όλα αυτά; Η απελευθέρωση των γυναικών είναι έργο των ίδιων των γυναικών, σε τελική ανάλυση, και οι μεγάλες πρόοδοι που έχουν γίνει ως σήμερα οφείλονται στην πάλη και τη θυσία των γυναικών: άλλες γνωστές κι άλλες διαγραμμένες από τα βιβλία της ιστορίας. Το γυναικείο κίνημα έχει αλλάξει τους άντρες προς το καλύτερο: είναι πιο πιθανό να έχουν γυναίκες και ομοφυλόφιλους/ες φίλους/ες, εν αντιθέσει με παλιότερα, να μιλούν για τα συναισθήματά τους (αν και όχι αρκετά), να έχουν μεγαλύτερο ρόλο στην ανατροφή των παιδιών, και τα λοιπά. Οι άντρες είναι τόσο εξοικειωμένοι με διάφορα προνόμια – όπως για παράδειγμα το να τους παίρνουν αυτομάτως πιο σοβαρά – που δεν συνειδητοποιούν καν ότι αυτά τα προνόμια υπάρχουν. Γι” αυτό είναι τόσο κρίσιμο οι άντρες να ακούν τις γυναίκες και τις εμπειρίες τους, και να μαθαίνουν.

Ωστόσο, οι άντρες θα σταματήσουν να σκοτώνουν, να βιάζουν, να τραυματίζουν και να καταπιέζουν τις γυναίκες μόνο αν αλλάξουν. Αυτό σημαίνει να αντιμετωπίσουν τις συμπεριφορές εκείνες μέσα στις τάξεις τους που καθιστούν δυνατή, π.χ. την αντικειμενοποίηση των γυναικών ή που κανονικοποιούν τη βία ενάντια στις γυναίκες. Η Καμπάνια Λευκή Κορδέλα (The White Ribbon Campaign) είναι ένα παράδειγμα που επιδιώκει να μετασχηματίσει τη συμπεριφορά των αντρών απέναντι σε αυτή τη βία. Αν οι άντρες δεν μιλήσουν, τέτοιες συμπεριφορές θα επιμένουν και ο τρόμος ενάντια στις γυναίκες θα συνεχίζεται.

Και ενώ οι άντρες δεν καταπιέζονται από την αντρική καταπίεση ενάντια στις γυναίκες, κάποιοι σίγουρα βλάπτονται από αυτή. Οι ομοφυλόφιλοι άντρες είναι ένα παράδειγμα: θεωρούμαστε ότι είμαστε πολύ σαν τις γυναίκες. Αλλά και κάποιοι ετεροφυλόφιλοι άντρες υποφέρουν από μια επιθετική μορφή αρρενωπότητας επίσης. Τα όρια του πώς πρέπει να συμπεριφέρεται ένας άντρας αστυνομεύονται επιθετικά τόσο από το σεξισμό όσο και από το ξαδερφάκι του, την ομοφοβία. Οι άντρες που δεν συμμορφώνονται με αυτό το στερεότυπο – που μιλούν για τα συναισθήματά τους, που αποτυγχάνουν στην αντικειμενοποίηση των γυναικών, που δεν παίζουν ξύλο αρκετά με άλλους άντρες – διατρέχουν τον κίνδυνο να κακοποιηθούν ως άνανδροι. “Σταμάτα να είσαι τόσο γυναικούλα” ή “Σταμάτα να είσαι τόσο αδερφή”. Αυτές οι συμπεριφορές δεν εξαναγκάζουν απλά πολλούς άντρες να παλεύουν με ψυχικές διαταραχές, ανίκανοι να μιλήσουν για τα συναισθήματά τους – είναι επίσης από τους βασικούς λόγους που η αυτοκτονία είναι η πρώτη αιτία θανάτου σε άντρες κάτω των 50 ετών. Αυτό είναι ένα από τα κεντρικά επιχειρήματα της Καμπάνιας ΑυτόςΓιαΑυτήν (HeForShe campaign), στην οποία πρωταγωνιστεί η Emma Watson (ΣτΜ: ηθοποιός και ακτιβίστρια), καμπάνια η οποία επιχειρεί να ενθαρρύνει τους άντρες να υποστηρίξουν τις γυναίκες.

Οπότε, ναι, αυτή η στήλη είναι προβληματική. Είμαι ένας ακόμα από τους άντρες που κυριαρχούν στις στήλες γνωμών των εφημερίδων. Οι φωνές των γυναικών δεν ακούγονται αρκετά. Και όταν ακούγονται, λαμβάνονται υπόψη λιγότερο σοβαρά από εκείνες των αντρών.

Πρέπει να είμαστε ταπεινοί: να ακούμε και να μαθαίνουμε. Αλλά αν οι άντρες δεν μιλήσουν, η πανδημία της βίας ενάντια στις γυναίκες θα συνεχιστεί.

μετάφραση: Ειρήνη Γαϊτάνου

Πηγή: το Περιοδικό

Αρχική δημοσίευση: Guardian

 

Share

Η Επόμενη Μέρα και η νέα Πρώτη Κυρία

christs-entry-into-brussels-in-1889

της  Σοφίας Ξυγκάκη

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Μετά από μερικές πολύ κουραστικές όλο ένταση μέρες και το χθεσινό ξενύχτι, σήμερα άρχιζα να ξυπνώ ευχαριστημένη, με αργές κινήσεις και διάθεση για εξίσου αργό 24ωρο, με ήπιες δραστηριότητες, ακόμα και τις ειδήσεις να τις πάω με το πάσο μου.

Πρωί πρωί όμως με πήρε μια φίλη, η Μαρία, με την οποία δεν καταφέραμε να βρεθούμε χθες βράδυ μες το πλήθος, αδημονώντας να πούμε για τις εξελίξεις, για τα δημοσιεύματα, για τη συνάντηση Τσίπρα Καμμένου «όπου νάναι αρχίζει, άνοιξε την τηλεόραση… πωπώ! λες να του δώσουν το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, όπως ακούγεται; Πάντως μόνο δυο βουλευτές χρειάζονται, δυο ακόμα», και την ίδια στιγμή τον Κώστα να με παίρνει απ’ τη δουλειά στο κινητό, όλο νεύρα «τάλεγα, δε στάλεγα; το φοβόμουν αυτό – καλά, με τον Καμμένο;» και η φίλη μου να συνεχίζει στο σταθερό ότι από σήμερα, το είπε λέει και ο Χατζηνικολάου, αποκαλούμε τον Σύριζα Στήριζα, καθότι βγήκαν όλοι με τον καλό λόγο στα χείλη.

Αφού ετοίμασα ένα δυναμωτικό ρόφημα, άρχισα κι εγώ να περιφέρομαι στα κανάλια. Ένα μακρινό πλάνο μια νέας γυναίκας με υπότιτλο Η νέα Πρώτη Κυρία και η γεμάτη ένταση φωνή του παρουσιαστή «Καταλαβαίνετε; Αυτή η γυναίκα, που όλοι φωνάζουν Μπέτυ, είναι η μόνη γυναίκα του Τσίπρα, μετά απ’ αυτή δεν γνώρισε άλλη, από τη Β΄Λυκείου είναι μαζί..» τράβηξε την προσοχή μου. Και συνέχισε «λένε ότι δεν είναι παραδοσιακός γιατί δεν παντρεύτηκε, δεν βάφτισε τα παιδιά του. Τι πιο παραδοσιακό», ύψωσε την παλλόμενη από το πάθος φωνή ο παρουσιαστής, «από αυτό, από το να είναι με μια γυναίκα όλη του τη ζωή; είναι έντιμος» και, δίνοντας το τελειωτικό χτύπημα σε αυτούς που ενδεχομένως θα αμφισβητούσαν τη σχέση με την παράδοση του νέου μας πρωθυπουργού, πρόσθεσε με ελαφρώς συγκινημένη φωνή «ο ίδιος  μάλιστα ασχολείται με τα παιδιά του». Η κουβέντα  συνεχίστηκε με στοιχεία για την προσωπικότητα και τις σπουδές αλλά και τη διακριτική παρουσία της αποκαλούμενης από αυτούς πρώτης κυρίας.

Λέω ας διαβάσω μερικά πραγματικά νέα, κλείνω την τηλεόραση, μπαίνω στο ίντερνετ ν’ αρχίσω να σερφάρω, τα μέιλ, το’να πίσω απ’ τ’ άλλο, δεν μ’ αφήνουν: ανάμεσα σε ενημερωτικά μέιλ για μετεκλογικές συζητήσεις «καλέ!», γράφει η Αρετούλα, «αριστεροδεξιά κυβέρνηση θάχουμε;» ενώ λιτά μας ερωτά η Δήμητρα με καυστική διάθεση «ξέρατε ότι η Μπέτυ θήλασε και τα δυο παιδιά;».

Αφήνω το κομπιούτερ, ανάβω την τηλεόραση, πέφτω σε ευτυχισμένα οικογενειακά ενσταντανέ που επιβεβαιώνουν τους παρουσιαστές του προηγούμενου καναλιού, κάπου εκεί και πλάνα με τον Αχελώο ποταμό, πώς προέκυψε τώρα τούτος, αναρωτιέμαι, είναι από το Αθαμάνιο της Άρτας, το χωριό απ’ όπου κατάγεται ο Τσίπρας, ακούω να λένε, εκεί κολυμπάει. Να και ένας παπάς που είναι ο θείος, «σεμνός αλλά είχε αστέρι», λέει για τον ανιψιό· «ειλικρινής με χιούμορ», θα πει ο φίλος· «όταν έρχεται, κλείνουμε την τηλεόραση», λέει η παιδική φίλη, «και η γυναίκα του τόσο απλή!», προσθέτει. Όλα αυτά υπό τους ήχους του κομαντάντε Τσε Γκεβάρα. Πάνω που πάω να σκεφτώ ε! καλά τώρα τι εύγλωττη μουσική υπόκρουση είναι αυτή, νάτη η απάντηση: «Τσέπρα τον φωνάζαμε εμείς, τόση αγάπη έτρεφε για τον Τσε», ακούγεται άλλος συγγενής να λέει, ενώ συνεχίζεται η προβολή των οικογενειακών στιγμών και σχόλια του τύπου «δεν πρόβαλε ποτέ την οικογένειά του…, ωραία γυναίκα κτλ». Κλείνω την τηλεόραση.

Μεσημέριασε ήδη και μου έρχεται στο νου μια παρατήρηση του Αντρέ Μπρετόν, τη δεκαετία του ’60, που αναφέρει ο Λουί Μπουνουέλ στο βιβλίο του Η τελευταία μου πνοή: «αγαπητέ μου φίλε, το σκάνδαλο δεν υπάρχει πια», μεταφέρω από μνήμης. Η πρόκληση, το σοκ που οι σουρεαλιστές ήθελαν να προκαλούν στην κοινωνία, χτυπώντας τα ήθη και την υποκρισία, δεν υπήρχε πια, είχε αφομοιωθεί, οι ίδιοι είχαν γίνει κατεστημένο. Παραπάει ως παράδειγμα αλλά, φαντάζομαι, ο συνειρμός έχει να κάνει με την αυτόματη προσαρμογή ή μήπως οικειοποίηση αυτού τού  ‘ξένου’ στη πρωινατζίδικη και γενικώς τηλεοπτική πραγματικότητα.

Σ’ αυτήν τη Χώρα του Ποτέ δεν Χειμωνιάζει, αφού ακόμη και με χιονιά όλες/οι ντύνονται για πλαζ, του Ποτέ δεν Στενοχωριόμαστε, αφού «όλα καλά, δόξα σοι ο Θεός, όλα καλά», του Πάντα Ντυνόμαστε για Πίστα, αφού σε μερικά κανάλια ακόμη και οι εκφωνητές των ειδήσεων ποζάρουν α λα μπουζουκερί, τα πάντα υπάγονται στους καθησυχαστικούς όρους του εντόπιου λάιφ στάιλ, που τροποποιεί ό,τι το ζορίζει και αφομοιώνει στους δικούς του μηχανισμούς ό,τι δεν συνάδει με την αισθητική και την αντίληψή του: έτσι ο μέχρι πρότινος επικίνδυνος υποστηρικτής της τρομοκρατίας αποκαλύπτεται τελικά ότι ‘δικός μας’ είναι,  αφού έχει χωριό και παραδόσεις, ενώ τα αυτονόητα λόγια των συγγενών και φίλων του μετατρέπονται σε ριάλιτι· ο μέχρι πρόσφατα άθεος αποκτά την οικεία μορφή του ανιψιού του θείου παπά, και τι σημασία έχει αν δεν είναι παντρεμένος με τη Μπέτυ, αφού από τα 16 του είναι η μοναδική γυναίκα της ζωής του (εξυπακούεται και γι’ αυτήν ο μοναδικός τής δικής της), μια γυναίκα διακριτική που θήλασε και τα δυο παιδιά της· στο κάτω κάτω, σάμπως ο μπουμπούκος Άδωνις ήταν παντρεμένος με την Ευγενία;

Βράδιασε, τα κεντρικά δελτία ειδήσεων άρχισαν ήδη, να μάθω ποιοι θα είναι τελικά στο υπουργικό συμβούλιο, τι έγινε με τον Σαμαρά, κατέληξαν σε Πρόεδρο; πώς ξινίζει έτσι τη μούρη του ο Κάμερον, ποια είναι αυτή η κοπέλα εκεί…; «η Περιστέρα..» (καλά, αυτή δεν είναι η Μπέτυ;) «..πάντα διακριτική, πάντα δυο βήματα πίσω από τον Τσίπρα», ακούγεται η φωνή της δημοσιογράφου του κεντρικού δελτίου ειδήσεων. Μπέττυ το πρωί και το μεσημέρι, Περιστέρα το βράδυ;

Δεν είναι κατάσταση αυτή. Τι είδα ότι παίζει το Ιντεάλ που θέλω να δω; Τα κλείνω και πάω σινεμά. Εξάλλου η μέρα μου χαλαρή όπως την ήθελα ήταν.

 

Share

Είμαι γυναίκα και στη χώρα μου γίνονται εκλογές

politicians

της Φλώρας Νικολιδάκη

Περπατάω βιαστικά στην Πανεπιστημίου. Έχω συνάντηση μα παλιούς φίλους για τις εκλογές. Δεν πρόλαβα να βγάλω τα ρούχα από το πλυντήριο. Δεν καθάρισα την άμμο των γατιών. Άλλη μια φορά δεν προλαβαίνω να βάψω τα μαλλιά μου. Πρέπει οπωσδήποτε να γυρίσω πίσω σε μερικές ώρες. Έρχεται η Κυριακή των εκλογών, πρέπει να προετοιμάσω μερικά πράγματα στο σπίτι, γιατί θα υπάρχει μεγάλη τρεχάλα από Δευτέρα. Σκέφτομαι και λίγο εκείνο το ανοίκειο τηλέφωνο από δικηγορικό γραφείο «να είστε σπίτι το μεσημέρι, για να σας φέρουμε ένα εξώδικο», «δεν πας καλά» της απάντησα.

-Φτάνω στου Μιχάλη. Το στέκι μας για πολλά χρόνια. Φοβερή μαγείρισσα η Βάσω, αλλά στο μυαλό μας το στέκι είναι «του Μιχάλη». Αγκαλιές φιλιά. Είχαμε καιρό να συναντηθούμε.  Τους κοιτάζω,  είμαι η μόνη γυναίκα στην παρέα. Είναι όλοι καλά, καλοβαλμένοι και ασφαλείς. Εκτός από έναν, αυτός χωρίζει. Το σύστημα καταρρέει.

Η συζήτηση ανάβει με τη μία. Για άλλη μια φορά, μεγάλα πράγματα συζητούνται χωρίς τις γυναίκες. Δεν έχω το κουράγιο ούτε καν να το βάλω στη συζήτηση. Δε χωράει. Ποτέ δε θα χωρέσει τελικά. Πάντα κάτι θα προηγείται, ειδικά τώρα.

-Απομακρύνομαι για λίγο από τη συζήτηση και κλείνομαι στις σκέψεις μου. Φέρνω διάφορες εικόνες στο μυαλό μου και αισθάνομαι ότι τα λόγια, είναι πράγματι περιττά.

-Σκέφτομαι το μέλλον. Θα συνεχίζουν πάντα έτσι? Θα ορκίζονται αιωνία πίστη και δεν θα είναι ποτέ συνεπείς? -Εμείς θα βάζουμε τις φωνές και τότε θα δικαιολογούνται κοκκινίζοντας?- Πως είναι δυνατό να ζούμε στη δημόσια ζωή αυτά που ζούμε και στην ιδιωτική?

-Κάτι πρέπει να γίνει κορίτσια. Ο χρόνος της νόμιμης και ομαλής πορείας της χώρας έκλεισε αισίως 41 χρόνια. Όλοι οι αριστεροί και προοδευτικοί άνδρες της χώρας, είχαν το χρόνο να δείξουν τον καλό τους εαυτό. Το ότι δεν έγινε, δεν είναι ούτε τυχαίο, ούτε ζήτημα διάθεσης ή πρόθεσης. Και το κακό προχωράει. Φτάνει μια γυναίκα να πάρει δημόσια θέση για να ξεχάσει τη φράση “γυναικείο φύλο”.

-Η λύση είναι πια κάτι παραπάνω από προφανής. Η πολιτική οργάνωση των γυναικών, είναι πλέον κοινωνική ανάγκη. Για να αποκτήσει βάθος το βήμα που όλες περιμένουμε να γίνει την Κυριακή. Για να καταγράψουμε τη συλλογική μας πείρα και να την αφήσουμε παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές. Για να μην ξεκινάει πάντα το κάθε νεόκοπο γυναικείο τμήμα του κάθε κόμματος από τη διαπίστωση του ρόλου των γυναικών στην κοινωνία και την πολιτική. Για να μην είναι τόσο εύκολο σε κάθε πολιτικό να αναφέρεται με άνεση σε πράγματα που δεν γνωρίζει. Για να κάνει ένα πραγματικά προοδευτικό βήμα η κοινωνία.

-Από Δευτέρα, λοιπόν.

 

Share

Σημειολογία της αναγούλας: τα σποτ της Νέας Δημοκρατίας

12

του Θωμά Τσαλαπάτη

Κάποιοι, στο άκουσμα της προκήρυξης των εκλογών, πανηγύριζαν επειδή η διακυβέρνηση από τον ακροδεξιό κυβερνητικό θίασο θα έφτανε επιτέλους στο τέλος της. Κάποιοι άλλοι, επειδή αναγνώριζαν το ενδεχόμενο να τελειώσει η χρόνια μνημονιακή πολιτική. Κάποιοι ίσως γιατί πίστευαν πως ένας νέος (έστω κάπως καλύτερος) κόσμος μπορεί να οικοδομηθεί στο τώρα. Όχι εμείς όμως. Εμείς πανηγυρίζαμε γιατί καταλαβαίναμε πως πλησίαζε η ώρα για ένα ακόμη τηλεοπτικό σποτ της Νέας Δημοκρατίας. Βλέπετε, μετά το θρυλικό «Γιατί κύριε;», η εξάρτησή μας στο απεχθές σημείωσε νέα όρια ανάγκης και επιθυμίας. Η προεκλογική περίοδος έμοιαζε με εξιλέωση. Και η σαμαρική Νέα Δημοκρατία δεν θα μας άφηνε για πολύ διψασμένους.

Το προεκλογικό παρόν του κόμματος

Έχει ενδιαφέρον να δούμε το πόσο όμοια είναι η εκστρατεία της Νέας Δημοκρατίας με αυτή που επιχείρησε στις προηγούμενες εκλογές. Πριν τρία χρόνια, για το αντίστοιχο προεκλογικό σποτ γράφαμε: «Στο συγκεκριμένο διαφημιστικό δεν υφίσταται ίχνος πολιτικής επιχειρηματολογίας. Η Νέα Δημοκρατία επιλέγει το φόβο ως βασικό επιχείρημα, αποφεύγοντας να περιγράψει οποιαδήποτε πολιτική διαδικασία που θα οδηγούσε ή θα απέτρεπε το αποτέλεσμα που τον δημιουργεί. Το σποτ λειτουργεί με όρους τηλεοπτικού μάρκετινγκ έξω από τη σφαίρα του πολιτικού. Ο τηλεθεατής – καταναλωτής – πολίτης πρέπει πάση θυσία να αγοράσει το προϊόν. Δεν χρειάζεται να γνωρίζει τις ιδιότητές του, τα προτερήματα ή τα μειονεκτήματα του. Η κακόγουστη και χυδαία επίκληση στο συναίσθημα, θα τον κάνει να λειτουργήσει χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τα αντανακλαστικά του. Η ανάλυση είναι πολυτέλεια όταν βλέπεις θλιμμένα παιδικά πρόσωπα. Ο φόβος για τα παιδιά ή μάλλον η αποτροπή του φόβου γίνεται ένας νέος μηχανισμός επιθυμίας. Στο μετααποκαλυπτικό περιβάλλον των διαφημίσεων, η ρητορική ταυτίζεται με την αποπλάνηση και το συναισθηματικό τραμπουκισμό». Σήμερα δεν θα αλλάζαμε ούτε λέξη.

Η πλήρης απαξίωση και ο αποκλεισμός του επιχειρήματος είναι το μόνιμο προεκλογικό παρόν του κόμματος. Τα σποτ δεν επιθυμούν να πείσουν, αλλά να υποβάλουν. Δεν εξηγούν, αλλά επιβάλλουν. Για το λόγο αυτό δεν εμφανίζουν δείκτες, έργα, πολιτική, αλλά αντίθετα ένα φθηνό ανθολόγιο σημείων. Τους πολίτες και τους ανθρώπους όπως τους αντιλαμβάνονται και όπως τους επιθυμούν, τους ρόλους όπως τους κατασκευάζουν και όπως τους αντιπροσωπεύουν. Και τελικά σε ένα ολίσθημα σκηνογραφικής αφέλειας τη χώρα, όπως την κατάντησαν.

Ο αστερισμός των σημείων

Ας περιπλανηθούμε, λοιπόν, στον αστερισμό των σημείων, όπως αυτός καταγράφηκε μέσα από τα πέντε διαφημιστικά του προϊόντος «Νέα Δημοκρατία». Υπεραπλουστευτικές γενικεύσεις ειπωμένες σε μια δήθεν γλώσσα της πιάτσας, ποδοσφαιρικές παρομοιώσεις υψηλού επιπέδου, μια εκβιαστική οικειότητα που επιτρέπει στον πρωθυπουργό να σου κλέβει την μπάλα ή να εισβάλει στο σαλόνι σου, η γυναίκα αποκλειστικά σε ρόλο συζύγου-μητέρας-νοικοκυράς που όλη την ώρα παίζει με τη βέρα της και ανησυχεί για το μέλλον της χώρας, ένας ελαφρώς ηλίθιος τύπος που δεν μπορεί να χειριστεί το φωτοτυπικό μηχάνημα, χυδαία εκμετάλλευση των δολοφονιών στο Παρίσι για τη δημιουργία φόβου σε σχέση με το μεταναστευτικό ζήτημα. Μια κοινωνία φυλετικής καθαρότητας όπου τα παιδιά που παίζουν στις πλατείες θα είναι αποκλειστικά ελληνόπουλα με γαλάζια μάτια. Μια αποκλειστικά προσωποκεντρική πολιτική ιεραρχίας, όπου ο πατέρας του έθνους μιλά στον πατέρα της οικογένειας ευθύγραμμα χωρίς αντιρρήσεις και ερωτήσεις. Κατοικίδια μιζέρια, όλη η Ελλάδα μια εσωτερικευμένη επαρχία και ο μεσσιανισμός του ηγέτη που «ό, τι υπόσχεται το δίνει και είναι για πάντα».

Πίσω από την καμπάνια

Και πίσω απ’ όλα η φλύαρη υποκρισία που εκκρεμεί πίσω από το κάθε πλάνο. Πίσω από τη νεολαγνεία της ευκαιριακής διαφημιστικής συγκίνησης κρύβεται ο αποκλεισμός των 18αρηδων και το σύνολο μιας πολιτικής που οδηγεί τους νέους στην απελπισία ή την μετανάστευση. Πίσω από την οικογένεια που καταθέτει ερωτήσεις στον μεγάλο Οικείο μέσα στην οικεία του, κρύβεται η διαλυμένη μεσαία τάξη καταδικασμένη στη φτωχοποίηση από τις πολιτικές της κυβέρνησης. Και πίσω από τις πλατείες που αναπνέουν μόνο ελληνόπουλα κρύβεται όλη η ρατσιστική πολιτική της κυβέρνησης με τις προσαγωγές, τις επιχειρήσεις σκούπα, τις ρατσιστικές συμπεριφορές των ομάδων ΔΕΛΤΑ και ΔΙΑΣ και το κλείσιμο του ματιού στις τακτικές της Χρυσής Αυγής. Τέλος, πίσω από την παρουσία του Αντώνη Σαμαρά στα διαφημιστικά σποτ κρύβεται η απουσία του από το κοινοβούλιο καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του, πίσω από την πυγμή και τη μαγκιά του λόγου του η υποτέλειά του στις διαπραγματεύσεις με τους ετέρους, πίσω από τον πολιτικό λόγο που εύχεται και υπόσχεται, οι πολιτικές πράξεις που ακυρώνουν και καταδικάζουν.

Τα πολιτικά σποτ της Νέας Δημοκρατίας μας περιγράφουν ένα ιδιόμορφο πολιτικό ταξίδι παρά τη θέλησή τους. Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς επισκέπτεται την καταστροφή, την οποία ο ίδιος δημιούργησε. Χαμογελώντας αυτάρεσκα, δίνοντας υποσχέσεις βελτίωσης και αλλαγής σαν κάποιον που φυτεύει αμέριμνα μαργαρίτες σε ένα καμένο δάσος.

Πηγή: Groucho Marxism (αρχική δημοσίευση στην Εποχή)

 

Share

Στις πρώτες 100 μέρες!

homophobia

του Στρατή Γατελούζου

Η σχεδόν σίγουρη πολιτική ανατροπή που έρχεται στις 25 Γενάρη κορυφώνει και τη συζήτηση για τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και των τρανς. Την τελευταία δεκαετία ιδρύθηκαν στην Ελλάδα δεκάδες ΛΟΑΤ οργανώσεις και ομάδες που διοργάνωσαν πολύ μεγάλο αριθμό δράσεων, εκδηλώσεων και φεστιβάλ με βασικό στόχο ακριβώς αυτόν: ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ για τους γκέι, τις λεσβίες και τις/τους τρανς! Μέσα από τη συνεχή δράση του ΛΟΑΤ κινήματος, σημαντικό μέρος της κοινωνίας δείχνει να αλλάζει στάση απέναντί μας. Η ομοφυλοφιλία και η διεμφυλικότητα μέχρι και πριν δέκα χρόνια ήταν το απόλυτο ταμπού σχεδόν για το σύνολο της κοινωνίας. Τώρα πια όχι. Τώρα οι ΛΟΑΤ έχουν για σύμμαχό τους ένα μέρος κοινωνίας που έχει αφήσει οριστικά πίσω του τον κοινωνικό νεοσυντηρητισμό και τον οικονομικό νεοφιλελευθερισμό των δεκαετιών του ’90 και του 2000. Δεν είναι η πλειοψηφία. Όπως δεν ήταν πλειοψηφία και όσοι το 1980 υποστήριζαν το δικαίωμα στον πολιτικό γάμο. Όμως αποτελούν και τώρα -όπως και τότε- ένα υπολογίσιμο κομμάτι της κοινωνίας. Και μάλιστα δυναμικό, δημιουργικό και προοδευτικό.

Η βασική προϋπόθεση λοιπόν είναι εδώ. Η διάθεση για ουσιαστικές προοδευτικές ανατροπές σε κάθε πτυχή της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής ζωής υπάρχει στο πιο δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας! Δε διαθέτουμε άλλο χρόνο, για να περιμένουμε. Η επόμενη κυβέρνηση ας αφουγκραστεί αυτή την υπαρκτή κοινωνική αλλαγή και ας θεσπίσει στις 100 πρώτες μέρες τουλάχιστον τα 2 βασικά δικαιώματα για τις/τους ΛΟΑΤ, τον ομόφυλο γάμο με πλήρη και ίσα δικαιώματα και την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου με δικαίωμα αλλαγής εγγράφων για τις/τους τρανς χωρίς ιατρικούς όρους!

Στις πρώτες 100 μέρες! Γιατί αυτά τα δύο δικαιώματα είναι ζωτικής σημασίας για χιλιάδες ανθρώπους. Γιατί τα ομόφυλα ζευγάρια χρειάζονται εδώ και τώρα νομική αναγνώριση για ζητήματα εργασιακά, ασφαλιστικά, ιατρικής περίθαλψης κ.α. Αλλά και για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους ως ισότιμοι ομόφυλοι γονείς απέναντι στο νόμο. Η «επιστημονική κοινότητα» και όλες οι σχετικές έρευνες «συγκλίνουν πως τα παιδιά των ομόφυλων ζευγαριών είναι το ίδιο πιθανό όπως τα παιδιά των ετεροφυλόφιλων γονέων να ευημερήσουν». Άλλωστε υπάρχουν ήδη πολλά παιδιά στην Ελλάδα που μεγαλώνουν με ομόφυλους γονείς. Η προοδευτική κυβέρνηση που έρχεται, είναι αυτονόητο ότι πρέπει να μεριμνήσει για το δικαίωμα της αναγνώρισης και των δύο γονιών τους…

Ακόμα περισσότερο είναι κρίσιμο να αναγνωριστεί άμεσα η ταυτότητα φύλου για τις/τους τρανς, που αντιμετωπίζουν συστηματικά διακρίσεις στην καθημερινότητά τους (ενοικίαση σπιτιού, συναλλαγές σε υπηρεσίες, παιδεία, περίθαλψη), επειδή η ταυτότητά τους αναγράφει διαφορετικό φύλο από αυτό με το οποίο αυτοπροσδιορίζονται. Η άμεση θέσπιση του δικαιώματος στην αλλαγή εγγράφων χωρίς ιατρικούς όρους θα πρέπει να αποτελεί απόλυτη προτεραιότητα για την επόμενη κυβέρνηση!

Παράλληλα, μετά τις 25 Γενάρη η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας επιβάλλεται να προγραμματίσει και να οργανώσει την εισαγωγή της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία με ισότιμη παρουσίαση όλων των σεξουαλικών προσανατολισμών και ταυτοτήτων φύλου. Για να σταματήσουν επιτέλους οι διακρίσεις εναντίον των ΛΟΑΤ παιδιών και να γαλουχηθεί η επόμενη γενιά με την αξία του σεβασμού στη διαφορετικότητα. Και για να ενημερώνονται οι μαθητές από έγκυρα χείλη για τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα και τη σεξουαλική υγιεινή.

Εφόσον «η ελπίδα έρχεται», ας αναλάβει η επόμενη κυβέρνηση να την κάνει και πραγματικότητα…

 

Share

Άντζελα Ντέιβις: «Στις ΗΠΑ υπάρχει μια αδιάσπαστη συνέχεια στην αστυνομική βία που μας πηγαίνει πίσω στην εποχή της δουλείας»

Angela Davis, 1974.

του Stuart Jeffries

Η ακτιβίστρια, φεμινίστρια και επαναστάτρια εξηγεί με ποιό τρόπο το  ‘βιομηχανικό – σωφρονιστικό σύμπλεγμα’ ωφελείται από τους μαύρους, πώς ο Μπάρακ Ομπάμα δεν πρέπει να κατηγορείται για την απουσία προόδου στο ζήτημα της φυλής και γιατί η Μπιγιονσέ δεν είναι τρομοκράτης.

“Στις ΗΠΑ υπάρχει μια αδιάσπαστη συνέχεια στην αστυνομική βία που μας πηγαίνει πίσω στην εποχή της δουλείας, στον απόηχο της δουλείας, την ανάπτυξη της Κου-Κλουξ-Κλαν”, λέει η Άντζελα Ντέιβις. “Η προϊστορία αυτής της ρατσιστικής βίας είναι τόσο μεγάλη που το να φέρεις ένα άτομο ενώπιον της δικαιοσύνης δεν πρόκειται να διαταράξει όλο αυτό το ρατσιστικό εποικοδόμημα”.

Ρώτησα την καθηγήτρια, ακτιβίστρια, φεμινίστρια και επαναστάτρια, τη γυναίκα που ο Ρίτσαρντ Νίξον είχε αποκαλέσει τρομοκράτρια και την οποία ο Ρόναλντ Ρήγκαν είχε προσπαθήσει να διώξει από τη θέση της καθηγήτριας, αν ήταν οργισμένη που πρόσφατα δεν απαγγέλθηκαν κατηγορίες σε έναν λευκό αστυνομικό για τον θανάσιμο πυροβολισμό ενός άοπλου μαύρου, του Μάικλ Μπράουν, στο Φέργκιουσον του Μιζούρι. “Το πρόβλημα με το να διώκεται ο κάθε δράστης ατομικά κάθε φορά στις πάμπολλες περιπτώσεις αστυνομικής βίας”, απαντάει η 70χρονη, “είναι ότι κάθε φορά εφευρίσκουμε τον τροχό και αυτό δεν μπορεί να αποτελέσει ούτε καν μια αρχή για τον περιορισμό της ρατσιστικής αστυνομικής βίας. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι οι δράστες δεν πρέπει να θεωρούνται υπεύθυνοι για τις πράξεις τους – φυσικά και πρέπει”.

Βρισκόμαστε στο Friends Meeting House στο Λονδίνο σε μια τελετή στη μνήμη του φίλου και συναδέλφου της Στιούαρτ Χολ, του μαύρου Βρετανού κοινωνιολόγου και θεωρητικού των πολιτισμικών σπουδών, που πέθανε τον περασμένο Φεβρουάριο. Ήταν ο Χολ, μου λέει, μαζί με τον μέντορά της, τον γερμανοεβραίο φιλόσοφο Χέρμπερτ Μαρκούζε, που την έκανε να σκεφτεί για τα δομικά ζητήματα κάθε πολιτικού αγώνα.

Η Ντέιβις δεν μένει απαθής μπροστά στην οργή που προκάλεσαν ορισμένες υποθέσεις αστυνομικής βίας εναντίον μαύρων, είτε πρόκειται για τις ταραχές στο Φέργκιουσον είτε για τις διεθνείς διαμαρτυρίες για τον θάνατο του Έρικ Γκάρνερ, που βρισκόταν υπό κράτηση, ή εκείνες για το θάνατο του Τράβιον Μάρτιν. Εστιάζει στην τελευταία για να κάνει ένα εμπρηστικό σχόλιο για τον εγγενή ρατσισμό στην Αμερική του Ομπάμα. Το 2012, μου θυμίζει, ο Μάρτιν, ένας μαύρος μαθητής, πυροβολήθηκε θανάσιμα σε μια περιφραγμένη κοινότητα στη Φλόριντα από τον Τζορτζ Τσίμερμαν, έναν λευκό συντονιστή των ομάδων περιφρούρησης της γειτονιάς. Ο Τσίμερμαν, που στη συνέχεια αθωώθηκε για τη δολοφονία του Μάρτιν, της θυμίζει “εκείνους που συμμετείχαν στο κυνήγι των σκλάβων την εποχή της δουλείας”.

Angela-Davis

“Πολλοί αρέσκονται στο να αντιμετωπίζουν τον Ομπάμα ως άτομο και να τον καθιστούν υπεύθυνο για την τρέλα που συνέβη”… Άντζελα Ντέιβις. Φωτογραφία: Richard Saker για τη Guardian

Είναι σίγουρο ότι η ζωή των Αφροαμερικανών το 2014 είναι καλύτερη από την εποχή της δουλείας; Η Ντέιβις δεν είναι η μόνη μαύρη διανοούμενη που δεν είναι ιδιαίτερα αισιόδοξη. Ο πανεπιστημιακός καθηγητής Κορνέλ Γουέστ πρόσφατα δήλωσε ότι οι ΗΠΑ ακόμα έχουν σε ισχύ ένα “δικαστικό σύστημα αλά Τζιμ Κρόου” που “δεν αποδίδει δικαιοσύνη στους μαύρους και τους μελαμψούς”. Η Ντέιβις συμφωνεί. “Υπάρχει  αυτός ο τεράστιος πληθυσμός που αντιμετωπίζει παρόμοιους περιορισμούς με αυτούς που έβαζε ο Νότος του Τζιμ Κρόου”, λέει. Οι νόμοι του φυλετικού διαχωρισμού που ίσχυαν μέχρι το 1965 στον αμερικανικό Νότο, εκεί όπου μεγάλωσε, μπορεί να έχουν καταργηθεί, όμως, όπως η Ντέιβις επισημαίνει, η ρατσιστική καταπίεση παραμένει.

Σημείο κλειδί αυτής της ρατσιστικής καταπίεσης, λέει η Ντέιβις, είναι αυτό που τόσο εκείνη όσο και άλλοι αριστεροί διανοούμενοι αποκαλούν ‘βιομηχανικό – σωφρονιστικό σύμπλεγμα’, η χυδαία και σιωπηλή συμμαχία μεταξύ του καπιταλισμού και ενός δομικά ρατσιστικού κράτους.

“Ο μαζικός και υπερβολικός εγκλεισμός μη λευκών γενικά στις ΗΠΑ συνεπάγεται την απουσία πρόσβασης σε βασικές δημοκρατικές πρακτικές και ελευθερίες. Γιατί οι κρατούμενοι/ες δεν μπορούν να ψηφίσουν, πρώην κρατούμενοι/ες σε τόσες πολιτείες δεν μπορούν να ψηφίσουν, άνθρωποι αποκλείονται από δουλειές αν έχουν ιστορικό φυλάκισης”.

Όμως, ούτε οι Βρετανοί πρέπει να εφησυχάζουν, μου λέει η Ντέιβις, “η αναλογία των μαύρων στις φυλακές στη Βρετανία είναι μεγαλύτερη από εκείνη στις ΗΠΑ”.

Αυτό δεν εκπλήσσει, σύμφωνα με τη φιλοσοφία της Ντέιβις. Για αυτήν, το  βιομηχανικό – σωφρονιστικό σύμπλεγμα δεν είναι απλώς μια ρατσιστική αμερικάνικη μηχανή παραγωγής χρημάτων, αλλά ένα μέσο εγκληματοποίησης, δαιμονοποίησης και άντλησης κέρδους από τους πιο αδύναμους. “Νομίζω ότι είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτό δεν είναι απλώς ένα φαινόμενο των ΗΠΑ, αλλά παγκόσμιο. Η ολοένα αυξανόμενη στροφή του κεφαλαίου από τις ανθρώπινες ανάγκες, τη στέγαση, την εργασία, την εκπαίδευση, σε άλλα πεδία κερδοφορίας σημαίνει την ύπαρξη μεγάλου αριθμού ανθρώπων παντού στον κόσμο που δεν μπορούν να επιβιώσουν. Μετατρέπονται σε πλεόνασμα και ως αποτέλεσμα αναγκάζονται να στραφούν σε πράξεις που χαρακτηρίζονται εγκληματικές. Έτσι  φυλακές ξεφυτρώνουν σε όλον τον πλανήτη, συχνά με τη βοήθεια ιδιωτικών εταιρειών που αντλούν κέρδη από αυτούς τους πλεονάζοντες πληθυσμούς.

Αν ο δομικός ρατσισμός και η κρατική βία απέναντι στους Αφροαμερικανούς, που  υποβοηθείται  και υποκινείται από τον παγκόσμιο καπιταλισμό είναι τόσο αχαλίνωτοι όσο υποστηρίζει η Ντέιβις, τότε δεν την απογοητεύει που ο πρώτος αφροαμερικανός Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν παίρνει θέση όταν προκύπτουν υποθέσεις σαν αυτές που περιγράφει; Η Ντέιβις χαμογελάει και ανακαλεί μια συζήτηση που είχε με τον Χολ δύο μήνες πριν τον θάνατό του. “Συζητήσαμε για το ότι πολλοί αρέσκονται στο να αντιμετωπίζουν τον Ομπάμα ως άτομο και να τον καθιστούν υπεύθυνο για την τρέλα που συνέβη. Φυσικά και υπάρχουν πράγματα που ο Ομπάμα ως άτομο θα μπορούσε να είχε κάνει διαφορετικά -θα μπορούσε να είχε επιμείνει περισσότερο στο κλείσιμο του Γκουαντάναμο- αλλά οι άνθρωποι που επένδυσαν τις ελπίδες τους σε αυτόν προσέγγισαν εξαρχής με λάθος τρόπο τις πολιτικές προσδοκίες. Αυτό ήταν κάτι για το οποίο ο Στιούαρτ Χολ πάντα επέμενε – η αλλαγή του κόσμου είναι συλλογική διαδικασία”.

Angela-Davis-1972

Η Ντέιβις στην πρώτη συνέντευξή της μετά την απελευθέρωσή της με εγγύηση το 1972. Φωτογραφία: Bettmann/Corbis

Δεν είναι σαν να αφήνει τον Ομπάμα να τη γλυτώσει; “Ίσως πρέπει πάντα να κατηγορούμε τους εαυτούς μας”, λέει. “Γιατί δεν έχουμε δημιουργήσει εκείνο το κίνημα που θα ασκούσε περισσότερη πίεση στον Ομπάμα και θα αναγκάζαμε την κυβέρνηση Ομπάμα να αντιμετωπίσει αυτά τα ζητήματα; Μπορεί να είχαμε πετύχει ένα καλύτερο σχέδιο υγειονομικής περίθαλψης αν όσοι/ες από εμάς που πιστεύουμε ότι η περίθαλψη είναι ανθρώπινο δικαίωμα ήμασταν στους δρόμους, σε αντίθεση με το Tea Party”.

Αυτή είναι η κλασική Ντέιβις – προσφέρει μια δυνατή ανάλυση που, αντί να κατηγορεί τους άλλους, βάζει το ζήτημα της αλλαγής του κόσμου στα χέρια μας. Για όλα αυτά, η Ντέιβις ήταν η ριζοσπαστική φωνή του τέλους της δεκαετίας του ’60 και των αρχών του ’70 που αντιτάχτηκε στο κατεστημένο, αντιπαραβάλλοντας σε αυτό τον άνθρωπο· για όλα αυτά, το ακατάβλητο πνεύμα της και το εμβληματικό χτένισμά της, έγινε το πρότυπο για τις νέες Αφροαμερικανές, τις φεμινίστριες και κάθε μία/έναν με ριζοσπαστική συνείδηση. Αυτή είναι η κομβική της σημασία τώρα – μια γυναίκα που προσλαμβάνει τα πιο καυτά πολιτικά θέματα με την πιο απρόσμενη και συναρπαστική ματιά. Για παράδειγμα, μια μέρα πριν βρεθούμε σε μια διάλεξη που έδωσε σε ένα συνέδριο με τίτλο Policing the Crisis today στη μνήμη του Χολ στο Goldsmith’s μίλησε για τη ρατσιστική βία, εστιάζοντας στην υπόθεση της Μαρίσα Αλεξάντερ, που καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλακή επειδή έριξε μια προειδοποιητική βολή πάνω από το κεφάλι του εν διαστάσει άντρα της, που δεν έπαθε τίποτα και που της επιτέθηκε και απείλησε ότι θα τη σκοτώσει. “Ας αναρωτηθούμε τι το τόσο απειλητικό υπάρχει σε μια μαύρη γυναίκα στο Νότο των ΗΠΑ που προσπαθεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της απέναντι στην ενδοοικογενειακή βία”, λέει η Ντέιβις καθώς ολοκληρώνει την ομιλία της εν μέσω θερμού χειροκροτήματος.

Γιατί, τη ρωτάω την επόμενη μέρα, εστίασες στην περίπτωση της Αλεξάντερ; “Σπανίως ακούμε για τις γυναίκες”, απαντάει. “Το ότι η πλειοψηφία του πληθυσμού των φυλακών είναι άντρες δεν σημαίνει ότι πρέπει να έχουμε ως αφετηρία τη δική τους εμπειρία”.

Η Ντέιβις εμπλέκεται από παλιά στις καμπάνιες ενάντια στις φυλακές, θεωρώντας τες βίαια ρατσιστικά ιδρύματα από τα οποία, εσχάτως, παράγονται πολλά κέρδη. Μετά την ομιλία της, όταν ερωτάται γιατί οι λευκοί αστυνομικοί που πυροβολούν μαύρους δεν πρέπει να αντιμετωπίζουν ποινές φυλάκισης, η Ντέιβις υπερασπίζεται τις θέσεις της λέγοντας ότι ο θεσμός των φυλακών “το μόνο που κάνει είναι να αναπαράγει το πρόβλημα που υποτίθεται ότι λύνει”. Όχι ότι έχει κάποια συγκεκριμένη απάντηση για τις εναλλακτικές στο  βιομηχανικό – σωφρονιστικό σύμπλεγμα. “Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάποια προκαθορισμένη απάντηση, θέλω απλά να σκεφτούμε”.

FBI Poster of Communist Activist Angela Davis

Το πόστερ από τη δεκαετία του ’70 που προκηρύσσει την Ντέιβις ως καταζητούμενη. Φωτογραφία: Bettmann/Corbis  

Κάποιος άλλος ρωτάει την Ντέιβις αν η Μπιγιονσέ είναι τρομοκράτης. Το ακροατήριο γελά, αλλά η ερώτηση είναι σοβαρή. Κατά τη διάρκεια ενός πάνελ νωρίτερα φέτος για την απελευθέρωση του μαύρου γυναικείου σώματος, η φεμινίστρια ακτιβίστρια μπελ χουκς περιέγραψε την Μπιγιονσέ ως τρομοκράτρια και αντι-φεμινίστρια που “συνεργούσε στην κατασκευή του εαυτού της ως δούλου”. Με μια διπλωματική απάντηση, η Ντέιβις είπε ότι της άρεσε που η Μπιγιονσέ είχε χρησιμοποιήσει αποσπάσματα της Νιγηριανής συγγραφέως Chimamanda Ngozi Adichie για τον φεμινισμό στο άλμπουμ της.

Την επόμενη μέρα την ρώτησα να μου πει περισσότερα. “Ό,τι προβλήματα κι αν έχω με την  Μπιγιονσέ, μου φαίνεται τόσο παραπλανητικό και ανεύθυνο να χρησιμοποιήσω αυτή τη λέξη για να την χαρακτηρίσω. Έχει χρησιμοποιηθεί για να ποινικοποιήσει απελευθερωτικούς αγώνες. Αλλά δεν χρησιμοποιούμε τη λέξη τρομοκρατία και τρομοκράτης για να περιγράψουμε την ιστορία των ΗΠΑ και τον ρατσισμό της εποχής πριν θεσπιστούν τα ανθρώπινα δικαιώματα”.

Σίγουρα ο τρόμος, αν αυτή είναι η λέξη, που δημιουργούνταν στους Αφροαμερικανούς όταν η Ντέιβις ήταν μικρό κορίτσι στο Μπέρμιγχαμ της Αλαμπάμα πριν την κατοχύρωση των ίσων δικαιωμάτων, έχει χαραχτεί στη συνείδησή της. Γεννήθηκε το 1944 σε μια πόλη που θα γίνονταν γνωστή κατά τη διάρκεια των αγώνων για ίσα κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα, καθώς ενάντια στους Αφροαμερικανούς που ζητούσαν το δικαίωμα στην ψήφο εξαπολύονταν σκυλιά και αντλίες νερού -και ακόμα χειρότερα. “Μεγάλωσα σε μια εποχή όπου η απάντηση σε μια διαφυλετική ομάδα συζήτησης στην οποία συμμετείχα ήταν το κάψιμο της εκκλησίας που τη φιλοξενούσε. Μεγάλωσα σε μια εποχή όπου όταν οι μαύροι  μετακόμιζαν στη λευκή γειτονιά απέναντι στο δρόμο όπου έμενα, βόμβες θα έσκαγαν στα σπίτια τους. Δεν έχω ακούσει ποτέ να χρησιμοποιείται η λέξη τρομοκρατία σε αυτό το πλαίσιο, αλλά, από την άλλη, χρησιμοποιείται για να εγείρει την αίσθηση του κινδύνου που έρχεται από κάπου εξωτερικά, χωρίς ποτέ να αναγνωρίζεται μέχρι ποιου βαθμού η ιστορία των ΗΠΑ είναι μια ιστορία τρομοκρατίας ενάντια στους ιθαγενείς πληθυσμούς, μια ιστορία τρομοκρατίας ενάντια στους ανθρώπους αφρικανικής καταγωγής”.

Η Ντέιβις με κοιτά και γελά: “Το να αποκαλείς την Μπιγιονσέ τρομοκράτη απλώς δεν γίνεται!”

Η λέξη ‘τρομοκράτης’ φέρει και έναν βαθύτερο, προσωπικό απόηχο. Έτσι την αποκάλεσε ο πρόεδρος Νίξον όταν, πριν από 44 χρόνια, ήταν στη λίστα των 10 πιο καταζητούμενων του FBI, μια φυγάς από την υποτιθέμενη δικαιοσύνη. Τελικά συνελήφθη και αντιμετώπισε κατηγορίες για συνωμοσία σε απαγωγή και φόνο, κατηγορίες για τις οποίες θα μπορούσε να εκτελεστεί. Στη δίκη της το 1972 αθωώθηκε, ενώ άλλοι συγκατηγορούμενοι, πρώην μέλη των Μαύρων Πανθήρων, για τους οποίους επιμένει ότι είναι πολιτικοί κρατούμενοι, ήταν λιγότερο τυχεροί. Ο Τζορτζ Τζάκσον, τον οποίο κάποτε αποκάλεσε σύζυγο “για μια ζωή” (αν και το ζευγάρι ποτέ δεν παντρεύτηκε), δεν είναι ανάμεσα σε αυτούς: σκοτώθηκε από πυρά το 1971 κατά τη διάρκεια μιας απόπειρας απόδρασης από τη φυλακή, τρεις μέρες πριν τη δίκη του για τη δολοφονία ενός λευκού φρουρού φυλακών. Η Ντέιβις έκτοτε δεν παντρεύτηκε ποτέ.

Τη ρωτάω για έναν άλλο Μαύρο Πάνθηρα, τον Άλμπερτ Γουντφοξ, φυλακισμένο για ένοπλη ληστεία και αργότερα καταδικασμένο μαζί με άλλους δύο για τη δολοφονία ενός φύλακα στο σωφρονιστικό ίδρυμα της Λουιζιάνα (γνωστό και ως φυλακή Αγκόλα)· τον προηγούμενο μήνα ο Γούντφοξ αθωώθηκε, αφού χρειάστηκε να αντέξει 42 χρόνια σε απομόνωση. “Φυσικά και είμαι χαρούμενη, ειδικά εφόσον για πολλά πολλά χρόνια συμμετέχω στην καμπάνια για την απελευθέρωση των Τριών της Αγκόλα, αλλά γιατί πήρε τόσο καιρό;”

fergusonΔιαδηλωτές/τριες που διαμαρτύρονται για το φόνο του Μάικλ Μπράουν, Σεντ Λούις, Νοέμβριος 2014. Φωτογραφία: Jewel Samad

Αν οι Μαύροι Πάνθηρες ήταν ενεργοί το 2014, η Ντέιβις πιστεύει ότι “θα ήταν οι αποδέκτες του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία”. Αναφέρει την Ασάτα Σακούρ, την ακτιβίστρια και υποστηρίκτρια των Μαύρων Πανθήρων που καταδικάστηκε πριν από 40 χρόνια ως συνένοχος στη δολοφονία ενός αστυνομικού και μπήκε στη λίστα των πιο καταζητούμενων νωρίτερα φέτος. “Νομίζω ότι η κίνηση να χαρακτηριστεί η Ασάτα ως τρομοκράτρια και να οριστεί αμοιβή $2εκ. για όποιον την πιάσει, πράγμα που σημαίνει ότι καθένας από τους μισθοφόρους από τις νέες ιδιωτικές εταιρείες ασφάλειας θα μπορούσε να ταξιδέψει στην Κούβα (όπου η Σακούρ ζει εδώ και 35 χρόνια), να την πιάσει και να τη φέρει πίσω για $2εκ, δεν είναι τόσο μια επίθεση στην Ασάτα -που φυσικά και είναι- αλλά ένα μήνυμα προς το μεγάλο αριθμό νέων ανθρώπων που ταυτίζονται με αυτή. Η αυτοβιογραφία της είναι πολύ δημοφιλής και νομίζω ότι το μήνυμα προς τη νεολαία σήμερα είναι: ‘Προσέξτε! Αν ανακατευτείτε με αγώνες, ριζοσπαστικά κινήματα, έτσι θα σας φερθούμε -θα σας αντιμετωπίσουμε σαν τρομοκράτες’”.

Ακόμα και έτσι, η Ντέιβις πιστεύει ότι οι άνθρωποι τώρα είναι πολύ πιο δυνατοί για να υποκύπτουν στους εκβιασμούς ενός τρομοκρατικού κράτους. “Είμαι πολύ, πολύ αισιόδοξη. Ακούω συνεχώς ανθρώπους να μιλάνε για την απάθεια των νέων, όμως όσοι/ες εμπλέκονται σε ριζοσπαστικά πολιτικά πρότζεκτ σήμερα στις ΗΠΑ είναι μάλλον περισσότεροι/ες από ότι τη δεκαετία του ‘60”.

Η ίδια αντλεί ελπίδα από το κίνημα Occupy, από εκείνες τις καταλήψεις στις οποίες μίλησε επανειλημμένα το 2011. “Δεν ήξεραν κατ’ ανάγκη πού πήγαιναν αλλά ήξεραν ότι εναντιώνονταν στον καπιταλισμό”. Για μια βετεράνο κομμουνίστρια (η Ντέιβις κατέβηκε δυο φορές ως υποψήφια Αντιπρόεδρος με το Κομουνιστικό Κόμμα των ΗΠΑ τη δεκαετία το ‘80), αυτός ο αντικαπιταλισμός είναι ιδιαίτερα ενθαρρυντικός. “Πιστεύω ότι η επιρροή του Occupy θα συνεχιστεί παρότι οι καταλήψεις μπορούσαν να υπάρχουν μόνο για μια ορισμένη χρονική περίοδο. Η επιρροή του Occupy είναι ορατή στις διαδηλώσεις στο Φέργκιουσον, με την έννοια ότι αυτοί οι άνθρωποι αναγνωρίζουν ότι δεν αρκεί να ζητάνε την καταδίκη ατομικά του συγκεκριμένου αστυνομικού, αλλά ότι αναγνωρίζουν, επίσης, τη σχέση ανάμεσα στη ρατσιστική βία και το κέρδος. Αυτό είναι που πολεμάμε”.

μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

Πηγή: Guardian

 

 

Share

2014: η χρονιά που οι γυναίκες νίκησαν;

malala

της Δήμητρας Σπανού

Λίγο πριν αλλάξει η χρονιά, η Guardian κυκλοφόρησε ένα βιντεάκι που αναρωτιέται αν η χρονιά που φεύγει ήταν καλή για τις γυναίκες και μας δίνει τροφή για σχολιασμό.

Το βίντεο ξεκινάει με την παρουσιάστρια να δηλώνει ότι οι γυναίκες πλέον μπορούμε να χαλαρώσουμε, γιατί το 2014 κερδίσαμε πολλά. Αμέσως, όμως, γίνεται σαφές ότι πρόκειται για μια ειρωνική δήλωση και πως πραγματικός σκοπός είναι να αναδείξει πως έχουμε πολύ δρόμο ακόμα για την ισότητα. Το βίντεο παραθέτει σημαντικά γεγονότα της προηγούμενης χρονιάς που πήραν αρκετή δημοσιότητα, άλλα περισσότερο και άλλα λιγότερο γνωστά σε εμάς εδώ, επειδή ανέδειξαν την υπόθεση της έμφυλης ισότητας. Στη συνέχεια προχωράει στην αποδόμησή τους, για να επιχειρηματολογήσει ότι δεν αρκούν. Για παράδειγμα, καλό είναι ότι η Μαλάλα πήρε το Νόμπελ, αλλά για να φτάσει εκεί, είχε πυροβοληθεί για να μην πάει σχολείο· η Έμμα Γουότσον έβγαλε έναν λόγο στον ΟΗΕ για την ισότητα των φύλων, για να δεχτεί στη συνέχεια απειλές από χάκερ ότι θα δημοσιευτούν (ανύπαρκτες μάλιστα όπως φάνηκε) γυμνές φωτογραφίες της· η Αντζελίνα Τζολί ξεκίνησε καμπάνια για τη σεξουαλική βία σε εμπόλεμες ζώνες, όμως αυτό δεν φαίνεται να έχει κανένα αποτέλεσμα μέχρι στιγμής. Και ούτω καθεξής…

Το γεγονός ότι η Guardian θεωρεί σημαντικό να περιλάβει ένα τέτοιο βίντεο στην ύλη της είναι σημαντικό. Επίσης σημαντικό είναι το γεγονός ότι, σε μια χρονιά που πράγματι ο φεμινισμός και τα δικαιώματα των γυναικών έχουν συζητηθεί πολύ, το συγκεκριμένο βίντεο δεν αποθεώνει τις όποιες θετικές εξελίξεις, αλλά συνεχίζει να τονίζει τις ανεπάρκειες, ενώ τελειώνει αποδομώντας την αποτελεσματικότητα των κινητοποιήσεων μέσω hashtag και selfies στα social media και προτείνοντας πολιτικές λύσεις. Προβάλλει τα θετικά, αλλά και τα αρνητικά. Όμως, το ποιά είναι τα αυτά, καθώς και το τι μένει τελικά απέξω δεν μπορούμε να το αφήσουμε ασχολίαστο. Προφανώς σε τέσσερα λεπτά δεν χωρούν τα πάντα, όμως οι επιλογές που γίνονται δεν είναι ουδέτερες.

Το πρώτο πρόβλημα είναι μια “δυτική” θα λέγαμε ματιά που διατρέχει ολόκληρο το βίντεο. Το δεύτερο είναι η “μιντιακή” οπτική. Παρότι θεωρεί τελικά ανεπαρκή την παρέμβαση μέσω social media, οι επιλογές που κάνει είναι ανάμεσα στις πιο πολύκροτες υποθέσεις (που έχουν καταστεί τέτοιες από τα ίδια τα μίντια), τις οποίες παραθέτει χωρίς κανέναν προβληματισμό σχετικά με τις αιτίες τους. Έτσι, τα προβλήματα για τις γυναίκες στον λεγόμενο “ανεπτυγμένο κόσμο” ανήκουν σε δύο κατηγορίες: αφενός στο πόσες γυναίκες βρίσκονται σε πόστα εξουσίας και αφετέρου μεμονωμένα περιστατικά που αφορούν διασημότητες. Αντίθετα, στον υπόλοιπο κόσμο, δηλαδή τον ισλαμικό (τυχαίο;), οι γυναίκες εμφανίζονται σε πολύ χειρότερη θέση και με συνολικότερους όρους.

Δεν μπορούμε λοιπόν να μην παρατηρήσουμε την απουσία μιας σειράς από καθημερινά ζητήματα που οι γυναίκες αντιμετώπισαν την προηγούμενη χρονιά και εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν. Τέτοια είναι για παράδειγμα οι επιπτώσεις των μέτρων λιτότητας. Ζητήματα κυρίως του δυτικού κόσμου, όπως οι περικοπές στην πρόνοια και την περίθαλψη, η αυξημένη ανεργία και η φτώχεια που, παρότι θίγουν και τα δύο φύλα, έχουν έμφυλο πρόσημο, κρύβονται κάτω από το χαλί. Παρομοίως, δεν υπάρχει καμία αναφορά στα προβλήματα των μη λευκών, των ομοφυλόφυλων και των τρανς γυναικών, καθώς και στις μετανάστριες, το γιατί χρειάζεται να φύγουν σε πρώτη φάση και τι αντιμετωπίζουν στη συνέχεια. Σε πόσες “επιχειρήσεις” άραγε εμπλέκεται τα τελευταία χρόνια το Ηνωμένο Βασίλειο;

Φυσικά, από το βίντεο απουσιάζει και κάθε αναφορά στα διάφορα κινήματα και ιδιαίτερα στη δράση των γυναικών. Μεγάλοι αγώνες όπως το νικηφόρο κίνημα κατά της απαγόρευσης των αμβλώσεων στην Ισπανία και η αντίσταση των γυναικών στο Κομπάνι είναι σαν να μην υπάρχουν. Αλλά και λιγότερο προβεβλημένοι, καθημερινοί αγώνες γυναικών σε όλο τον κόσμο, είτε για αμιγώς γυναικεία είτε για συνολικότερα ζηγτήματα, σε ανατολή και δύση, βορρά και νότο, απωσιοπούνται.

Τέλος, δεν μπορούμε να μην αναφέρουμε πως στο κλείσιμο, εκτός από τις πολιτικές λύσεις, η παρουσιάστρια προβληματίζεται και για το εάν χρειάζονται στρατιωτικές επεμβάσεις. Δεν θα το αναλύσουμε περαιτέρω, καθώς τα καταστροφικά τους αποτελέσματα τόσο στις ζωές όσο και στα δικαιώματα των γυναικών είναι γνωστά και απέχουν πολύ από τις φεμινιστικές ιδέες.

YouTube Preview Image
Share

Τα έμφυλα στερεότυπα δεν έχουν θέση κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο

children-christmas-tree

της Δήμητρας Κογκίδου

Τα έμφυλα στερεότυπα δεν έχουν θέση κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Αυτό είναι το κεντρικό σύνθημα της μεγάλης καμπάνιας No Gender December που διεξάγεται αυτόν τον μήνα στην Αυστραλία από την οργάνωση Play Unlimited με στόχο να δοθεί ένα τέλος στο έμφυλο μάρκετινγκ των παιχνιδιών και αυτό το Δεκέμβρη να μην υπάρχουν κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο ‘’κοριτσίστικα’’ ή ‘’αγορίστικα’’ παιχνίδια -όπως αυτά που προτείνουν πολλοί κατάλογοι και οδηγοί παιχνιδιών ως δώρα.

Η αντεπίθεση κατά των έμφυλων παιχνιδιών

Παρά την αξιοσημείωτη πρόοδο προς την κατεύθυνση της ισότητας  των φύλων, στον κόσμο των παιχνιδιών επικρατεί ο έμφυλος διαχωρισμός και υπάρχουν σοβαρές κοινωνικές κυρώσεις για τα παιδιά που παραβιάζουν το χάσμα των φύλων. Ευτυχώς κατά τα τελευταία χρόνια, αρκετοί άνθρωποι και οργανώσεις σε όλο τον κόσμο έχουν αρχίσει να αμφισβητούν την έμφυλη διχοτόμηση των παιχνιδιών.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, στα τέλη του 2012, η οργάνωση Let Toys Be Toys – For Girls and Boys  ξεκίνησε ως καμπάνια γονιών μέσα από μια σχετική ιστοσελίδα Mumsnet και  εξελίχθηκε σε μια δυναμική οργάνωση που έχει αναλάβει πολλές πρωτοβουλίες για να πάψει ο αυστηρός διαχωρισμός ανάμεσα σε αγορίστικα και κοριτσίστικα παιχνίδια.  Υποστηρίζει ότι τα παιχνίδια είναι για διασκέδαση, για μάθηση, για ενθάρρυνση της δημιουργικότητας και της φαντασίας. Τα παιδιά πρέπει να είναι ελεύθερα να παίξουν με τα παιχνίδια που τα κινούν το ενδιαφέρον. Τα καταστήματα πρέπει να σταματήσουν να καθοδηγούν τα παιδιά για τα παιχνίδια με τα οποία πρέπει να παίζουν σύμφωνα με το φύλο τους. Τα μέλη της οργάνωσης απευθύνονται σε εταιρείες κατασκευής παιχνιδιών και εμπόρους και τους ζητούν να κατηγοριοποιήσουν τα παιχνίδια θεματικά ή με βάση τις λειτουργίες τους, αλλά όχι το φύλο και έτσι να αφήσουν τα παιδιά να αποφασίσουν ποια παιχνίδια θέλουν. Μεγάλες εταιρείες παιχνιδιών έλαβαν υπόψη τις διαμαρτυρίες και τις παρατηρήσεις και βελτιώθηκαν.  Μάλιστα σε μία έρευνα που έκαναν το 2013 στα καταστήματα  παιχνιδιών διαπίστωσαν ότι ο διαχωρισμός  σε παιχνίδια ‘’για αγόρια’’ και παιχνίδια ‘’για κορίτσια’’ μειώθηκε κατά 60%. Επίσης, μετά από ενέργειες της  οργάνωσης Let Toys Be Toys στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα καταστήματα Tesco, Toys R Us, Next, Boots, Sainsbury’s, Debenhams και τελευταία το Marks & Spencer συμφώνησαν για ουδέτερη παρουσίαση των παιχνιδιών.  Επόμενος στόχος είναι τα καταστήματα Morrisons και οι εταιρείες που κατασκευάζουν παιχνίδια. Στο πλαίσιο αυτής της οργάνωσης λειτούργησε πρόσφατο και αντίστοιχη  πρωτοβουλία για τα βιβλία -Let Books Be Books.

Στην Αυστραλία το 2013, μετά το παράδειγμα της οργάνωσης  Let Toys Be Toys στο Ηνωμένο Βασίλειο, η Thea Hughes και η Julie Huberman ξεκίνησαν αντίστοιχη εκστρατεία και δημιούργησαν την οργάνωση Play Unlimited –Every Toy for Every Body  και γρήγορα έπεισαν τα καταστήματα  ‘’Toys R Us’’ να καταργήσουν την κατηγοριοποίηση των παιχνιδιών ‘’για αγόρια’’ ή ‘’για κορίτσια’’  στην ιστοσελίδα τους. Η  Play Unlimited υποστηρίζει ότι τα παιδιά θα πρέπει να είναι ελεύθερα να αποφασίσουν ποια παιχνίδια τα ενδιαφέρουν, χωρίς να έχουν ενημερωθεί από το έμφυλο μάρκετινγκ τι είναι κατάλληλο  ‘’γι ‘αυτά’’ και τι δεν είναι καθώς αυτό  περιορίζει το δικαίωμά τους να καθορίσουν το δικό τους τρόπο διασκέδασης. Η  οργάνωση ελπίζει να αυξήσει  τη συνειδητοποίηση των γονιών σχετικά με τις επιπτώσεις  που μπορεί να έχει το έμφυλο μάρκετινγκ στις απόψεις των παιδιών σχετικά με το τι θα πρέπει να τα αρέσει και τι όχι, ή με ποια παιχνίδια θα πρέπει να παίζουν σύμφωνα με το φύλο τους. Τα παιδιά δεν πρέπει να μάθουν ότι ορισμένα παιχνίδια δεν είναι κατάλληλα γι’ αυτά λόγω του φύλου τους. Επίσης, υποστηρίζουν ότι τα  παιδιά ωφελούνται από τη συμμετοχή τους σε ένα ευρύ φάσμα εμπειριών παιχνιδιού, εξασκούνται σε  διαφορετικές δεξιότητες καθώς μεγαλώνουν και  μαθαίνουν για τον κόσμο. Όλα τα παιδιά θα πρέπει να ενθαρρύνονται να μαθαίνουν χωρίς περιορισμούς με βάση το φύλο τους, απελευθερωμένα από  έμφυλα τα στερεότυπα που αποτελούν τροχοπέδη και αποθαρρύνουν την ισότιμη  πρόσβαση σε όλα τα παιχνίδια για όλα τα παιδιά.

Υπάρχουν και πολλές άλλες μεμονωμένες περιπτώσεις αντεπίθεσης κατά των έμφυλων παιχνιδιών σε όλο τον κόσμο. Θα αναφέρω δύο παραδείγματα.

Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, η Antonia Ayres-Brown,  μαθήτρια λυκείου, αρθρογράφησε πρόσφατα σε εφημερίδα αναφέροντας την εκστρατεία που άρχισε το 2008, όταν ήταν μόλις 11 ετών, για  να σταματήσει την παράδοση των εστιατορίων γρήγορου φαγητού McDonald’s  να δίνουν μαζί με το Happy Meal  ένα παιχνίδι  με βάση το φύλο του παιδιού. Στην επιστολή που είχε γράψει τότε  στον διευθύνοντα σύμβουλο της McDonald ‘s  ρωτούσε επιπλέον  αν θα ήταν νόμιμο για την McDonald ‘s  να ρωτάει στις συνεντεύξεις για  δουλειά αν κάποιος ήθελε τη δουλειά ‘’ανδρική’’ ή ‘’γυναικεία’’. Λίγες εβδομάδες αργότερα, έλαβε μια σύντομη απάντηση που την πληροφορούσε ότι «τα McDonald’s δεν εκπαιδεύουν τους υπαλλήλους τους να κάνουν τέτοιες ερωτήσεις και ότι μάλλον η εμπειρία της δεν ήταν ο κανόνας». Αυτή η απάντηση δεν ήταν ικανοποιητική και γι ‘αυτό άρχισε να επισκέπτεται αρκετά καταστήματα McDonald’s με τον πατέρα της για  συλλογή των δεδομένων, έκαναν  καταγγελία στην Επιτροπή Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και ίσων ευκαιριών κατά  των McDonald ‘s για τη διάκριση με βάση το φύλο,  αλλά αυτή απορρίφθηκε. Κατά την εκδίκαση της υπόθεσης το κατάστημα ισχυρίστηκε ότι αν είχε ζητήσει παιχνίδι ‘’για αγόρι’’, ευχαρίστως θα της το έδιναν και έτσι μετά από κάποιο διάστημα αποφάσισε να διερευνήσει αυτόν τον ισχυρισμό. Οργάνωσε 30 επισκέψεις  αγοριών  και κοριτσιών, ηλικίας 7-11 ετών, σε 15 καταστήματα  McDonald  και παρήγγειλαν – ανεξάρτητα -ένα Happy Meal.  Στο 92,9%  των περιπτώσεων δόθηκε το παιχνίδι που ήταν σύμφωνο με το φύλο του παιδιού, χωρίς καμιά ερώτηση.  Όταν τα παιδιά ζήτησαν αμέσως να αλλάξουν το παιχνίδι, στο 42,8 % των καταστημάτων υπήρξε άρνηση.

Η Antonia Ayres-Brown έστειλε νέα επιστολή στον διευθύνοντα σύμβουλο της McDonald ‘s  με τα αποτελέσματα της πρόσφατης μελέτης  και εκφράζοντας την ανησυχία της για τις  βλαβερές συνέπειες του έμφυλου διαχωρισμού των παιχνιδιών. Πήρε την ακόλουθη απάντηση: «Είναι πρόθεση και στόχος των McDonald’s   κάθε πελάτης που παίρνει το παιδικό γεύμα να του παρέχεται και το παιχνίδι της επιλογής του, χωρίς καμία κατάταξη του παιχνιδιού ως κατάλληλου ‘’για αγόρια’’ ή ‘’για κορίτσια’’. Έχουμε πρόσφατα επανεξετάσει τις κατευθυντήριες οδηγίες  και τις πρακτικές μας και έχουμε κάνει βελτιώσεις έτσι ώστε  να εξασφαλίσουμε ότι τα παιχνίδια θα διανέμονται με βάση την πολιτική μας». Είναι ενθαρρυντικό ότι έχει δημοσιευτεί ανακοίνωση τοίχου σε κατάστημα McDonald ‘s  με οδηγίες για το προσωπικό  ότι θα ρωτούν αν θέλει παιχνίδι My Little Pony ή Skylanders και όχι παιχνίδι ‘’για κορίτσι’’ ή ‘’για αγόρι’’. Βέβαια, αυτό δεν σημαίνει ότι όλα τα καταστήματα στην πράξη θα το εφαρμόσουν.  Μπορεί το θέμα αυτό να φαίνεται ασήμαντο για κάποια άτομα, αλλά σκεφτείτε ότι τα McDonald ‘s πουλούν πάνω από 1  δισεκατομμύριο Happy Meals κάθε χρόνο στις ΗΠΑ και αυτό το ερώτημα τίθεται σε γονείς ή και παιδιά και ασκείται πίεση να συμμορφωθούν στα έμφυλα στερεότυπα.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η Tricia Lowther συμμετέχει ενεργά στην κατάργηση του έμφυλου διαχωρισμού των παιχνιδιών  και αναφέρει ότι αφορμή στάθηκε το παρακάτω συμβάν. Στην 6χρονη κόρη της άρεσε η ταινία Pixar Cars και έτσι όταν βρέθηκαν σε  σούπερ μάρκετ και είδε για πρώτη φορά κουτιά χυμών με αυτοκίνητα και πριγκίπισσες, επέλεξε χάρτινα κουτάκια χυμών που είχαν απεικονίσεις με αυτοκίνητα πιστεύοντας ότι αυτό θα προτιμούσε και η κόρη της. Τότε η κόρη της έκρυψε τα κουτάκια με το χυμό και όταν τη ρώτησε η μητέρα της ποιο ήταν το θέμα, απάντησε: «Είναι αγορίστικο». Η μητέρα συνέχισε λέγοντας: «Αλλά σου αρέσουν τα αυτοκίνητα, έτσι δεν είναι;» και η μικρή απάντησε «Ναι, αλλά δεν θέλω να το μάθει κανείς». Σήμερα η Lowther συμμετέχει στην εκστρατεία της οργάνωσης Let Toys Be Toys.

Γιατί είναι σημαντικό να πάψει ο αυστηρός διαχωρισμός ανάμεσα σε αγορίστικα και κοριτσίστικα παιχνίδια;

Παρά το γεγονός ότι τα παιδιά περνούν μεγάλο χρονικό  διάστημα  παίζοντας, είναι αξιοσημείωτο  το γεγονός ότι  λίγη προσοχή έχει δοθεί στο φαινόμενο της έμφυλης διχοτόμησης των παιχνιδιών και στις επιπτώσεις του –ενδεχόμενα γιατί συμβαίνει πολύ συχνά και θεωρείται, ως ένα βαθμό, αυτονόητο μέσα σε ένα κόσμο βαθιά διχοτομημένο ως προς το φύλο. Το ελπιδοφόρο είναι ότι τα τελευταία χρόνια υπάρχει μια αυξανόμενη ανησυχία διεθνώς για το ζήτημα καθώς αυτή η πρώιμη διχοτόμηση των ενδιαφερόντων και των δραστηριοτήτων των παιδιών έχει ως αποτέλεσμα να  αποκτούν μέσα από το παιχνίδι διαφορετικές εμπειρίες και δεξιότητες τα αγόρια και τα κορίτσια και κατά συνέπεια να περιορίζονται οι δυνατότητες ολόπλευρης ανάπτυξής τους.

Επιπλέον, πέρα από τα διαφορετικά μηνύματα που δίνουν οι διαφορετικοί τύποι παιχνιδιών για τους έμφυλους ρόλους, έχουν και διαφορετικό εκπαιδευτικό περιεχόμενο, στοιχείο που έχει σχέση με τη μελλοντική επιτυχία των παιδιών στη μάθηση σε πολλούς τομείς του αναλυτικού προγράμματος και στη συνέχεια  στις επαγγελματικές τους επιλογές. Για παράδειγμα, αν τα αγοράκια είναι πιο εξοικειωμένα με τις κατασκευές και την τεχνολογία μέσα από το παιχνίδι από πολύ νωρίς, τότε στο σχολείο θα νοιώθουν πιο φιλικά για ορισμένους τομείς του αναλυτικού προγράμματος, θα έχουν περισσότερες δεξιότητες και αυτοπεποίθηση ότι μπορούν να τα καταφέρουν. Γνωρίζουμε ότι τα αγόρια ενθαρρύνονται να εμπλέκονται σε ενεργητικές δραστηριότητες και κατασκευαστικά παιχνίδια. Τα «αγορίστικα» παιχνίδια παροτρύνουν σε ανακαλύψεις,  αναζητήσεις, ανταγωνισμό,  κίνηση,  επίλυση προβλημάτων  Η υπόθεση είναι ότι οι αρχικές εμπειρίες των παιδιών μ’ αυτά τα είδη παιχνιδιού μπορεί να διευκολύνουν την ανάπτυξη μαθηματικών, μηχανικών και χωροτακτικών δεξιοτήτων – σημαντικά στοιχεία για την μετέπειτα ανάπτυξη των παιδιών σ’ αυτούς τους τομείς του αναλυτικού προγράμματος. Επιπλέον, υπάρχουν αρκετές ενδείξεις από πρόσφατες έρευνες ότι τα παιχνίδια με τα οποία παίζουν τα μικρά παιδιά ενδεχόμενα οδηγούν σε επιλογές καριέρας. Το ζήτημα δεν είναι τόσο απλό καθώς ένα κατασκευαστικό παιχνίδι δεν θα  διδάξει στα παιδιά πώς να γίνουν μηχανικοί,  αλλά είναι πιθανό να προωθήσει θετικές στάσεις προς τη συγκεκριμένη επιστημονική περιοχή και να καταγραφεί απο τα παιδιά ως μια ευχάριστη δραστηριότητα. Αυτό που τα παιδιά βρίσκουν διασκεδαστικό και ευχάριστο μπορεί να καθορίσει το τι θέλουν να κάνουν όταν μεγαλώσουν.

Πάρα πολλές ερευνήτριες επισημαίνουν ότι η βιομηχανία των παιχνιδιών φαίνεται να έχει αποσυνδεθεί από τις ευρύτερες αλλαγές στην κοινωνία  στον τομέα της ισότητας των φύλων. Αυτό εκ πρώτης όψεως είναι παράδοξο, ερμηνεύεται όμως αν διερευνήσουμε το ρόλο του μάρκετινγκ στον τομέα των παιχνιδιών, αλλά και συνολικά όλων των προϊόντων που απευθύνονται σε μικρά παιδιά.  Οι εταιρείες παιχνιδιών, όπως όλες οι εταιρείες,  θέλουν να αυξήσουν τα  κέρδη τους.  Είναι πολύ πιο επικερδές  να δημιουργήσουν χωριστές αγορές για τα αγόρια και για τα κορίτσια, που καθεμία έχει τα δικά της  διακριτά προϊόντα, αντί να κάνουν ενιαία προϊόντα που απευθύνονται  σε αγόρια και κορίτσια. Έτσι, προωθώντας τα έμφυλα στερεότυπα  επιβάλλουν διαφορετικούς χρωματικούς κώδικες για αγόρια και κορίτσια, προωθούν διαφορετικά χαρακτηριστικά  στην προσωπικότητα των κοριτσιών και των αγοριών, διαφορετικές επαγγελματικές καριέρες. Η βιομηχανία παιχνιδιών άρχισε να στηρίζεται περισσότερο στην κατάτμηση της αγοράς με βάση το φύλο και αυτό,  από οικονομική άποψη,  είναι λογικό  γιατί μπορεί  έτσι να πουλήσει σε μια οικογένεια δύο διαφορετικές εκδοχές ενός παιχνιδιού ή τελείως διαφορετικά παιχνίδια για το αγόρι και το κορίτσι. Η έμφυλη διχοτόμηση των  παιχνιδιών, όμως, αναπαράγει την εσφαλμένη αντίληψη ότι τα αγόρια και τα κορίτσια είναι τελείως διαφορετικά και την ενισχύει προδιαγράφοντας τα διαφορετικά ενδιαφέροντα, δεξιότητες και κλίσεις σε αγόρια και κορίτσια. Αυτή η επιλογή έχει, όμως, κοινωνικό κόστος –και τα επιστημονικά δεδομένα δεν προσφέρουν καμία άφεση στο επίπεδο της ηθικής ότι έχει βιολογικό έρεισμα.

Νέες τάσεις στο μάρκετινγκ των παιχνιδιών – Οι εταιρείες αλλάζουν την προσέγγισή τους

Μετά από πίεση οργανώσεων που έχουν αναλάβει πολλές πρωτοβουλίες για να πάψει ο αυστηρός διαχωρισμός ανάμεσα σε αγορίστικα και κοριτσίστικα παιχνίδια,  ορισμένες  κατασκευάστριες εταιρείες και  καταστήματα πώλησης παιχνιδιών αλλάζουν την προσέγγισή τους. Ορισμένοι έμποροι λιανικής πώλησης χρησιμοποιούν ουδέτερο ως προς το φύλο μάρκετινγκ, παρουσιάζοντας τα παιχνίδια (ή τα βιβλία και άλλα παιδικά είδη)  με τέτοιο τρόπο που ενθαρρύνει όλα τα παιδιά να τα εξερευνήσουν. Αυτό το πετυχαίνουν με πολλούς τρόπους, όπως με το να μην έχουν χωριστά τμήματα με πινακίδες σήμανσης ‘’για αγόρια’’ ή ‘’για κορίτσια’’ (στα καταστήματα και στις ιστοσελίδες ηλεκτρονικού εμπορίου),  αποφεύγοντας τη χρωματική σήμανση με βάση τη διχοτομία ‘’ροζ –γαλάζιο’’ και τις στερεοτυπικές έμφυλες απεικονίσεις στους καταλόγους στους (ηλεκτρονικούς και έντυπους). Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να γίνουν κατηγοριοποιήσεις παιχνιδιών χωρίς άμεση ή έμμεση αναφορά στο φύλο, όπως η ηλικία, ο τύπος του παιχνιδιού ή της δραστηριότητας κ.ά. Επίσης, πολλές κατασκευάστριες εταιρείες παράγουν παιχνίδια σε μια μεγάλη ποικιλία χρωμάτων αποφεύγοντας τον περιορισμό στο ‘’ροζ –γαλάζιο.

Η νέα στροφή –δεν είναι καθόλου διαδεδομένη στην Ελλάδα -μπορεί και αυτή να έχει να έχει ως απώτερο στόχο το κέρδος, αλλά είναι πιο συμβατή με αυτό που ορισμένες και ορισμένοι προσπαθούμε να διδάξουμε στα παιδιά, δηλαδή να παίζουν με  ‘’ουδέτερα ως προς το φύλο’’ παιχνίδια.

Τα παιχνίδια δεν είναι ‘’για αγόρια’’ ή ‘’για  κορίτσια’’.  Τα παιχνίδια  είναι  για τα παιδιά.

Η προσπάθεια για ουδέτερα ως προς το φύλο παιχνίδια δεν σημαίνει  απλά την κατάργηση του ροζ και του γαλάζιου ή τη στροφή των παιδιών και σε παιχνίδια που παραδοσιακά δεν συνδέονται με το φύλο τους. Σημαίνει ότι  δίνεται το μήνυμα στα παιδιά ότι όλες οι δυνατότητες για παιχνίδι είναι ανοικτές και διαθέσιμες έτσι ώστε να αποκτήσουν ένα μεγαλύτερο εύρος εμπειριών και δεξιοτήτων  -χωρίς άγχος για το αν αυτό είναι συμβατό με το φύλο τους. Επιπλέον, είναι σημαντικό τα παιδιά να έχουν πρόσβαση σε μια ευρεία ποικιλία παιχνιδιών χωρίς τους περιορισμούς των έμφυλων διχοτομήσεων  καθώς διαφορετικά παιχνίδια έχουν  διαφορετικό εκπαιδευτικό περιεχόμενο και  αυτό μεγιστοποιεί τις ευκαιρίες τους για μάθηση και τις επαγγελματικές επιλογές τους αργότερα και συμβάλλει στην ανάπτυξη σημαντικών δεξιοτήτων σε διάφορους τομείς.

Τώρα που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα είναι εύκολο να επιλέξουμε κούκλες ή  κουκλόσπιτα για τα κορίτσια και  αεροπλανάκια ή αυτοκινητάκια ή φιγούρες δράσης  για τα αγόρια, χωρίς πολύ σκέψη – αλλά υπάρχουν πολλοί λόγοι για να μην αγοράζουμε πάντα  παιχνίδια σύμφωνα με τα έμφυλα στερεότυπα καθώς αυτό βλάπτει τόσο τα κορίτσια, όσο και τα αγόρια. Τα  παιχνίδια κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο ας μην επιλεγούν φέτος με κριτήριο μόνον το φύλο του παιδιού, όπως προτείνει και η εκστρατεία No Gender December.

Ας οργανωθούμε

Ως γονείς, εκπαιδευτικοί και γενικά καταναλωτές/τριες  θα πρέπει να προσπαθήσουμε να ελαχιστοποιήσουμε την αγορά έμφυλων παιχνιδιών στα παιδιά.  Δυστυχώς, όμως, υπάρχουν λίγες  επιλογές παιχνιδιών που δεν είναι έμφυλες και δεν βασίζονται στα έμφυλα στερεότυπα.  Αυτό δεν θα επιφέρει άμεσα ευρύτερες αλλαγές στο τομέα αυτό. Για το λόγο αυτό νομίζω ότι πρέπει να απαιτήσουμε να έχουμε τη δυνατότητα να κάνουμε περισσότερες επιλογές ‘’ουδέτερων ως προς το φύλο’’ παιχνιδιών, δηλαδή αλλαγές στην κατασκευή των παιχνιδιών και γενικότερα στο μάρκετινγκ της βιομηχανίας παιχνιδιών. Η κατάργηση των διαφορετικών ζωνών ‘’για κορίτσια’’ και ‘’για αγόρια’’ στα καταστήματα  των παιχνιδιών είναι ένα σημαντικό πρώτο βήμα, αλλά πρέπει να συνεχιστεί με τις παραπάνω αλλαγές στην κατασκευή/ανακατασκευή των παιχνιδιών και στο μάρκετινγκ. Διαφορετικά θα συνεχίσει να υπάρχει πίεση στα κορίτσια και στα αγόρια να συμμορφωθούν στα έμφυλα στερεότυπα.

Και στην Ελλάδα θα πρέπει να υπάρξει καμπάνια για την κατάργηση του έμφυλου μάρκετινγκ των παιχνιδιών. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η δημιουργία της σελίδας μου στο Facebook  με την ονομασία  Όλα τα Παιχνίδια για Όλα τα Παιδιά.

Δεν αρέσουν όλα τα παιχνίδια σε όλα τα παιδιά –αλλά οι επιλογές αυτών που τους αρέσουν μπορεί να είναι ανεξάρτητες από το φύλο.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμα

Πέρα από το ροζ και το γαλάζιο

Τα παιχνίδια των παιδιών: Περισσότερο έμφυλα από ποτέ

 

Share