Subscribe via RSS Feed

Category: Απόψεις-Πολεμική

Ο φασισμός και το επιθετικό λάιφ στάιλ

της Ελένης Καρασαββίδου

«Έναν τον κλότσησαν στο στομάχι ώσπου ξέρασε, έπειτα τον έκαναν να ξαναβάλει στο στόμα του ό,τι του είχαν βγάλει έξω. Όταν προσπάθησε να πνιγεί στο  ίδιο του το ζουμί τον συνέφεραν: «Είσαι χειρότερος από αράπη ή Οβριό», είπε ο κρανοφόρος «Είσαι διανοούμενος» (από το αριστουργηματικό ποίημα Γάγραινα του F. Lewin, μτφρ Κ. Αγγελάκη-Ρουρκ).

Αν θέλεις να έχεις ελπίδες να ανατρέψεις ή να σταματήσεις κάτι πρέπει να το κατανοήσεις. Το σκοτάδι είναι η καταδίκη του Μεφιστοφελή κι η αποδοχή αυτής της αλήθειας η απαρχή της λύτρωσής του (χαίρεται κ. Φρόυντ!) Η ανάγνωση, πχ, του ναζισμού ως μία έκφανση ακραίας συντηρητικότητας είναι ελλιπέστατη και «πολύ βολική» για το συλλογικό μας προσωπείο. Στην πραγματικότητα, όταν η χρονική απόσταση θα είναι επαρκής, θα κατανοηθεί πως δεν υπάρχει ούτε ιδεολογικός χώρος, ούτε τάξη που να απετέλεσαν στεγανά στην προσπάθεια του ναζιστικού καθεστώτος να στρατολογήσει στελέχη.  Μέλη του ΚΚΓ έτρεξαν με «ενθουσιασμό» στις γραμμές του, και η «καλλιεργημένη» μεγαλοαστική τάξη είχε τους Άλμπερ Σπίαρ της. Παρόλο που η κύρια πελατεία των ναζί λέγεται πως ήταν οι φοβικοί και αποτυχημένοι (και δεν έχουμε κανέναν λόγο να το αμφισβητήσουμε), δεν ίσχυε το ίδιο για όσους κυνικά διαχειρίστηκαν τις δυναμικές του και εν πολλοίς τις συνδημιούργησαν. Ούτε η θεωρητική συγκρότηση ούτε η επιτυχία απετέλεσαν ασπίδες. Για την ιστορία, χρειάστηκε βέβαια ένα κομμάτι των συντηρητικών  να συμμαχήσει με τους ναζί (κι έχει την σημασία του αφού αποτελεί εδραίο έδαφος του ναζισμού) ώστε αυτοί να αποκτήσουν τον απαραίτητο αριθμό εδρών και λίγα χρόνια επίπλαστης ευμάρειας κι ευτυχίας. Αλλά θα είναι λάθος στην  προσπάθεια ν’ αναλύσουμε μία από τις πλευρές του πολυσύνθετου αυτού φαινομένου να το ταυτίσουμε μονοσήμαντα με τον συντηρητισμό. Ο συντηρητισμός ο ίδιος δεν είναι συνεκτικός μονόλιθος, και υπάρχουν νησίδες του που εμφορούνται από έναν συντηρητικό μεν αλλά βαθύ ανθρωπισμό. Αν οι ιδιοσυγκρασίες και οι κοσμο-αντιλήψεις των ανθρώπων δρούσαν ανεξάρτητα από συμπαγείς ομάδες ταξικών -και όχι μόνο!- συμφερόντων, κι αν η παιδεία μας προσέφερε ορίζοντα κι ανάσα που θα νικούσε τον ατομικό και συλλογικό μας ναρκισσισμό, τότε είναι ελπίζω προφανές ότι θα χρειάζονταν «και τα δυο» (προοδευτικοί και συντηρητικοί) ώστε ο κόσμος να βρισκόταν διαρκώς σε μια κατάσταση δυναμικής (ποτέ ακίνητης, γιατί αυτή είναι η μαύρη συντήρηση ό,τι χρώμα κι αν φοράει) και δημιουργικής ισορροπίας. Αλλά τα πράγματα δεν είναι ανεξάρτητα, όπως κι οι άνθρωποι. “Το ζήτημα δεν είναι απλά ότι κάποιοι άνθρωποι δεν τυγχάνουν πολιτισμικής αναγνώρισης από άλλους. Αλλά ότι η διαχείριση της πολιτισμικής αναγνώρισης σχετίζεται με μια σύνθετη διαδικασία που μετατρέπει ένα υποκείμενο σε “Άλλον”, το λεγόμενο othering, (Beavouoir, 1979) κι αυτή η εξουσία, διάχυτη κι ανώνυμη, διακατέχει τους πάντες και κανέναν», όπως έγραψε η Butler στα 1999 (μτφρ. Α. Γαβριηλίδης).

Έτσι λοιπόν, υπάρχει και μια ποσόστωση του πληθυσμού που δεν ταυτίζεται  με την σημειολογία της συντήρησης, μα αποτελεί μεγάλη δεξαμενή της οργάνωσης με το ρομαντικό όνομα και το εφιαλτικό ραντεβού (γιατί μετά τη νύχτα με τους ναζί δεν σε περιμένει η χρυσή αυγή…). Η ομάδα αυτή (περισσότερο συσσωμάτωση παρά ομάδα) έχει αντικαταστήσει την πλάνη του γερμανικού αστισμού (Τ. Μαν) με την πλάνη του ελληνικού μικροαστισμού (και όχι μόνο ελληνικού…). Αν οι Γερμανοί αστοί αρνήθηκαν να πάρουν στα σοβαρά τον Χίτλερ και τα στρατόπεδα, ήταν γιατί θεωρούσαν την κλασσική παιδεία επαρκές αντιβιωτικό (λυπάμαι για την ιατρικοποιημένη πρόσληψη της πολιτικής, αλλά σ’ αυτόν τον αγώνα –αντοχής και δρόμου ταυτόχρονα- προτίθεμαι να πολεμήσω τον ραγδαία ανερχόμενο ιό με -μερικά από- τα όπλα του).

Οι Έλληνες μικροαστοί, -χαρακτηριστικά χαζοχαρούμενοι πάντα- στη θέση της κλασσικής παιδείας έχουν βάλει την μάτσο  (ψευτο)μαγκιά, την mainstream τσοντίτσα της γκόμενας-γλάστρας, το σεξιστικό/ρατσιστικό καλαμπουράκι, το σκουλαρικάκι  στο αυτί και την πολιτική συνείδηση στον κ… Και πάνω απ’ όλα, ως ομπρέλα τους, την ατομική/οικογενειακή επιτυχία του «δε γαμείς και μπρος εμείς» που προγκίζει παντοιοτρόπως τις συλλογικότητες από τα τέλη του προηγούμενου αιώνα! Είναι ακριβώς το εμβληματικό κοινό ενός επιθετικού λάιφ στάιλ που δεν συναντάς στα κατηχητικά (όπου μπορείς να βρεις και μερικούς εξαιρετικά μειλίχιους ανθρώπους) αλλά στον καναπέ να βλέπει την πολιτιστική εκφορά του να συμπυκνώνεται στο πρόσωπο του Θέμου Αναστασιάδη….

Αν στην εκπομπή του οι φαντασιώσεις παίζουν με τον μέσο μαλάκα για να τον ευνουχίσουν ή να του τα πάρουνε («βαλιτσάκια έξω» λοιπόν ο Θέμος!) κι αν η φυλλάδα του δρα ως δελτίο τύπου της Χ.Α., κι αν ο ίδιος δεν είναι ο «μοναδικός Έλληνας μάγκας σερνικός» (Notis! Πέτρος! Tss!), παραπληρωματικές (και θα το γράψω ενόψει 8ης Μάρτη) σε αυτό το τόσο χαζό ώστε να ναι σίγουρα επιτυχημένο τοπίο είναι οι γυναίκες-βόμβες στυλ Τρέμη αλλά και της ανώνυμης ημίγυμνης του Θέμου. Όπως ο Κουβέλης είναι η αριστερά της Ε-φτύνεις! (έγραψε ο παιχταράς στον τοίχο, όχι στον τύπο φυσικά!) έτσι κι αυτές –ετεροκαθοριζόμενα με το αζημίωτο θηλυκά από την ηγεμονική ματιά- ρετουσάρουν ως εξισωτικό έναν βαθιά άνισο κόσμο, και τον ρετουσάρουν στον έναν ρόλο που θα μπορούσε να τις ανατεθεί: της διανοητικής ή σωματικής γλάστρας, σε έναν πλανήτη που ιδιωτικοποιείται ακόμη και το νερό. Και -ελλείψη του- τα μόνα φυτά (θηλυκά κι αρσενικά) που θα επιβιώσουν θα είναι όσα αποφεύγουν την κατάρα της σκέψης και έχουν το πλέον κατάλληλο προσόν απ’ όλα: Την υπακοή.

Αποφασίζοντας (και διατάσσοντας), και πάνω απ’ όλα πουλώντας, ότι το σκοτάδι δεν είναι η κατάρα του Μεφιστοφελή, αλλά η μοίρα του.

 

ΥΓ: Την ίδια ώρα ο Μιχαλολιάκος οργανώνεται σε όλα τα ένστολα σώματα, ακόμη και στα λογοτεχνικά σωματεία (κι είναι η λογοτεχνία η καταγραφή κάθε εποχής) και –αν δεν γίνει πραγματικά κάτι δυνατό και συνεργατικό και συντονισμένο- περιμένει απλώς να αποκτήσει την κρίσιμη μάζα πριν «κινηθεί»… Αλίμονο! Τέτοια πράγματα δεν γίνονται! Καημένη γιαγιά, που μας έλεγες ότι εμείς ποτέ δε θα γνωρίσουμε το Μακρονήσι…

 

 

 

Share

Σεξισμός και μίντια: Ο συμβολικός Φαλός…

της Ελένης Καρασαββίδου

Σε ένα συντονιστικό του Φύλου Συκής συζητήσαμε το ενδεχόμενο να δημιουργήσουμε ένα Παρατηρητήριο (ή όπως αλλιώς το πούμε) για τον σεξισμό στα ΜΜΕ. Και πως όχι; Από τις διαφημίσεις απορρυπαντικών και καλλυντικών ως τις εκπομπές λόγου, τα ΜΜΕ, η κύρια δίοδος αναπαράστασης του κόσμου με ευθεία και βαθιά επιρροή στην ανθρώπινη συνείδηση, «φυσιολογικοποιούν» κι έτσι «νομιμοποιούν» το βασικό δίπολο αναπαραγωγής ενός βαθιά ιεραρχικού, κι άρα και σεξιστικού κόσμου: Από τη μια οι δικαιωματικοί κυρίαρχοι του κοινωνικού γίγνεσθαι και της «σοφίας του» (λευκοί για τα δεδομένα μας, χριστιανοί άνδρες) κι από την άλλη το «άλλο» στην μορφή της γυναίκας ως καταναλώτριας, δέκτη, ή κι αναπαραγωγού των δικών τους προτύπων, ώστε η κυριαρχία όχι μόνο να μην απειλείται αλλά να αυτοβαυκαλίζεται και να επανανομιμοποιείται ως «συμμετοχική».

Αλλά σε εποχές κρίσης έρχεται στην επιφάνεια και κάτι ακόμη βαθύτερο που δεν αφορά μόνο όσα προβάλλονται προς τα έξω μα και τις εσωτερικές δομές των «οργανισμών» που τα προβάλλουν. Και κυρίως πια αφορά και τη σημειολογική λειτουργία τους: Χρόνια τα τραστ των ΜΜΕ, συγκεντρώνοντας πάνω σε ελάχιστους αριθμητικά οργανισμούς μια παγκόσμια εξουσία, θεωρούνταν ως τυπικά παραδείγματα μιας κοινωνίας με πατριαρχικό υπόβαθρο κι ενός ολιγοπωλιακού καπιταλισμού. Η γραφειοκρατική τους δομή, η σεξιστική και φυλετική ποσόστωση στις θέσεις εξουσίας, η διανομή των ρόλων και τα κριτήρια στην παγιοποίηση ή στις εξαιρέσεις τους, αποδείκνυαν βασικά συμπεράσματα της Gestalt θεωρίας αλλά και της Δυναμικής των Ομάδων. Τα γεγονότα είναι αυτό που είμαι εγώ, όχι αυτό που τα ίδια είναι ανεξάρτητα από εμένα. Αυτός ο ετεροκαθορισμός της κυρίαρχης ματιάς μέσα μας, το άδειασμα μου από την πιθανότητα να επαναοικιοποιήσω το βλέμμα μου και τον κόσμο γύρω είτε ως γυναίκα είτε ως μη μάτσο άνδρας, αφαιρούσε από την πραγματικότητα «σάρκα» και την έκανε μια άψυχη, τυπική αναπαραγωγή μηχανιστικών αν κι εξαιρετικά εύπεπτων προτύπων προς υλική αλλά και ψυχολογική κατανάλωση.

Φαίνεται όμως πως σε εποχές που ακόμη και η αστική δημοκρατία απεκδύεται τα καλά της κι αμήχανη ή «ανήξερη» βαδίζει προς έναν μηδενιστικό (ισοπεδωτικό ακόμη κι ως προς την έννοια του οράματος κι άρα της θυσίας) ολοκληρωτισμό, (γύρω όχι από μια υψηλή ιδέα –και να που είναι δυνατόν!- αλλά από την οικονομία) τα Μίντια, ακολουθώντας  ίσως την ίδια μάτσο περιφρόνηση για την κοινωνία και τις κατακτήσεις της με την οικονομική ολιγαρχία και τους κομματικούς και μιντιακούς εκπροσώπους της, σιγά σιγά αρχίζουν «ως δομή» να αντιλαμβάνονται το “μέγεθός” τους και να μην αρκούνται πλέον στο ρόλο του αναπαραστατικού μηχανισμού υπέρ του συστήματος, αλλά προσανατολίζονται υπέρ “του εαυτού τους” και των πολυποίκιλων κερδών της βιομηχανίας τους.

Λέγεται ότι στο τέλος του 20ου αιώνα αποκρυσταλλώθηκε μια διαδικασία «ανεξαρτητοποίησης» των παγκόσμιων ΜΜΕ, τα οποία από πιόνια του ιεραρχικού συστήματος της κοινωνίας αρχίζουν να θέτουν μόνα τους τούς όρους του παιχνιδιού και να διεκδικούν/αναλαμβάνουν ξεκάθαρα τον ηγετικό ρόλο για τον εαυτό τους, ως ένας σημειολογικός «φαλλός» που ορθώνεται για να «νουθετήσει». H πορεία αυτή δε συνεπάγεται αυτόματα πως θα είναι απόλυτη, μονοσήμαντη ή απρόσκοπτη. Όπως και να ’χει, όμως, μπορεί να εξελιχθεί (και εξελίσσεται ήδη) στο σημαντικότερο παράγοντα θεμελιωδών πολιτειακών μετατροπών κι εξελίξεων.

Πρωτοποριακές έρευνες στο χώρο των ΜΜΕ έχουν προειδοποιήσει εδώ και αρκετά χρόνια πως πολλά από τα συμβαίνοντα στο χώρο της βιομηχανίας της ενημέρωσης (πιθανότατα πλέον πιο κερδοφόρα κι απ’ αυτές των όπλων ή των ναρκωτικών) εξαρτώνται άμεσα από τη γραφειοκρατική τους δομή κι άρα τείνουν να γίνουν τα υποχείρια μιας τεράστιας, απρόσωπης (και γι’ αυτό πιο δύσκολα προσβάσιμης κι ελεγχόμενης) μάτσο στα βασικά της χαρακτηριστικά εξουσίας εξαιρετικά ολίγων πλανητικά και σε κάθε τόπο. Αν όλος αυτός ο εξουσιαστικός μηχανισμός αυτονομηθεί πλήρως, (με δεδομένες τις τεράστιες δυνατότητες της εικονικής τεχνολογίας που ίσως θα μπορεί να κατασκευάζει σε λίγο “δήθεν πραγματικότητες” που θα έχουν άμεσο αντίκτυπο στην καθημερινότητά μας, αλλά και το ότι η επικοινωνιακή εξουσία δεν παρουσιάζει ένα αυταρχικό προσωπείο που σύμφωνα με έρευνες της γνωστικής ψυχολογίας κρατά την κριτική ικανότητα σε εγρήγορση, αλλά αντίθετα ένα ευχάριστο ή συναρπαστικό προσωπείο που μπορεί να σε κατέχει/κοιμίζει εσωτερικά), ίσως κάνει κάποτε ακόμη και τις φριχτότερες εξουσίες που γνώρισε μέχρι τώρα ο/η άνθρωπος να μοιάζουν κυριολεκτικά με παιδική χαρά. Ή τουλάχιστον με σταυρόλεξο για -σχετικά- εύκολους λυτές.

Επηρεασμένα από το φωτεινό διάλλειμα της μεταπολεμικής ανάτασης και της δεκαετίας του 60 στη Δύση, στο ζοφερό κατά τα άλλα τοπίο του ψυχρού πολέμου, τα ΜΜΕ έπαιζαν σημαντικό έτσι κι αλλιώς ρόλο. Είναι πασίγνωστη η καταλυτική επίδραση που είχαν μη λογοκριμένες εικόνες από τον πόλεμο του Βιετνάμ στη δημιουργία αντιπολεμικών συναισθημάτων και των αντίστοιχων κινημάτων. Σε μια πορεία όμως από την κριτική στην αποδοχή, (και με δεδομένο το μάθημα που παίρνει ένα σύστημα που το κυριότερο ταλέντο του είναι να φυλάγει τα νώτα του και να βγάζει και κέρδος από αυτό) η κάλυψη του πολέμου στο Βιετνάμ αντικαταστάθηκε από τον τρόπο κάλυψης του πολέμου στο Ιράκ και δώθε (έχει γράψει ο Ρ. Φισκ νομίζω για την μη δημοσιογραφία που αντί έρευνας αναπαρήγαγε απλώς τις απόψεις των ΥΠΕΞ ΗΠΑ και Βρετανίας…). Αυτή η πορεία υπήρξε -καθόλου τυχαία- παράλληλη με την υποχώρηση, ποδηγέτηση, ή ακύρωση των νέων κοινωνικών κινημάτων κι ανάμεσα τους το φεμινιστικό, που αμφισβητούσαν και μέσω των αντιπολεμικών ή αντιαποικιοκρατικών κινημάτων το κοντάρι πάνω στο οποίο καρφώνονται όλοι οι ολοκληρωτισμοί στο σώμα της γης. Κι ανάμεσά τους -όχι τον εθνισμό πάντα δημιουργικός όταν είναι κριτικά διακείμενος κατά την γνώμη μου-  τον εθνικισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι οποιαδήποτε αμφισβήτηση της κυρίαρχης ιστορικής ανάγνωσης (σωστής ή λάθος δεν μας αφορά εδώ) επιλέχθηκε να ονομαστεί ως «παλινόρθωση της κλειτορίδας» (Ζουράρης). Ούτε ότι αυτή η… φοβική αντίδραση, καλά «προστατευμένη» πίσω από την ειρωνεία, (αλλά και την ψευτομαγκιά του κάθε Κωστόπουλου, Αναστασιάδη ή Τατσόπουλου) συμπίπτει –και συνδιαμορφώνει σε σημαντικό βαθμό- μια εποχή όπου η ομοφοβία αλλά και η ακόμη εντονότερη «δημόσια» ξενοφοβία βιαιοπραγούν σωματικά και ηθικά κάθε ημέρα!

Στην Ελλάδα, έχουμε κατ’ αντιστοιχίαν του μεγέθους μας δημοσιογραφικά γραφεία κι ονόματα να λειτουργούν με το απίστευτα διαπλεκόμενο αζημίωτο (την ίδια ώρα που… καταγγέλλουν συντεχνίες) ως γραφεία τύπου συγκεκριμένων συμφερόντων και υπουργούς να καθοδηγούνται από δημοσιογράφους σε σχέση με την «στρατηγική της έντασης». Έχουμε ένα ΕΣΡ που αναπαράγει με ποινές ή λογοκριτικές πρακτικές κι αποδοχές όλα τα φοβικά σύνδρομα, την ίδια ώρα που αφήνει «ελεύθερη» την ρητορική μίσους. Κι έχουμε παλιά, καλά, καλλιεργημένα αστικά φύλα ή κανάλια να διαπράττουν όσα… κατήγγειλαν στους… σταλινικούς, απολύοντας όσους κι όσες γράφουν «με το αριστερό χέρι» ώστε να μην υπάρχει συγκριτικός αντίλογος στα λογικοφανή άρθρα τους μέσα από τα οποία το κοινό παραδίνεται στην παράνοια μιας εξωφρενικής εποχής η οποία –το πιθανότερο- μόλις ξεκινάει.

Σε αυτό το ζοφερό τοπίο λίγα ΜΜΕ, κυρίως ηλεκτρονικά (και το διαδίκτυο αποτελεί ένα άλλο μεγάλο θέμα) εξακολουθούν να θυμίζουν ακόμη την ιδεατή λειτουργία της δημοσιογραφίας, ως δικλείδα κριτικής της εξουσίας και του μάτσο προτύπου που τόσα συμφραζόμενα κυοφορεί και δημιουργεί. Λίγα ΜΜΕ (κι αυτά, όπως όλοι κι όλες  μας, με καλές και κακές στιγμές) φιλοξενούν κριτικές και έξω από τα λόμπι φωνές. Όμως, ιδίως αυτά που δεν μπορούν να γραφικοποιηθούν εύκολα εξαιτίας της προσωπικής ιστορίας και αξίας των συντελεστών τους όπως το tvxs ή το HotDoc, δέχονται ποικίλες επιθέσεις, είτε από πολιτικούς αντιπάλους είτε από χώρους που θα περίμενε κανείς να είναι προσεκτικότεροι στην εφαρμογή ενός επαναστατικού μεγαλοϊδεατισμού στο πεδίο της καθεαυτό πραγματικότητας, ώστε να μην παίζουν άθελα τους, παιχνίδια όσων θέλουν την δημοσιογραφία πλυντήριο μιας ολοένα και κυνικότερης εξουσίας. Στο θολό τοπίο των ΜΜΕ ας προστατεύσουμε τις λίγες νησίδες δημοσιογραφίας….

Ήδη, μέσω της ερώτησης του Παναγιώταρου, η Χ.Α. επιτέθηκε στην Τηλεόραση Χωρίς Σύνορα, ενώ είναι γνωστότατες (και σοκαριστικές) οι ιστορίες για το Hot Doc και την σύλληψη του Κ. Βαξεβάνη, και του Unfollow, με την καταγγελλόμενη επίθεση του Μελισσανίδη. Όποιος μάλιστα δεν βλέπει πόσο αυτά τα μίντια ανέδειξαν καίρια  ζητήματα σε καιρούς σιωπής (για να θυμηθούμε τον Μπρεχτ) έχει προφανώς πρόβλημα στην ανάγνωση ή παίζει (ηθελημένα ή αθέλητα) παιχνίδια περίεργων κύκλων. Με δεδομένο ότι (καθόλου τυχαία) αυτά αποτελούν ανεξάρτητες προσπάθειες στον μιντιακό χώρο δεν είναι άσχετα με την αποδόμηση θεμελιωδών στοιχείων της δημοκρατίας σε ένα περιβάλλον αυξανόμενης  καταστολής κι άρα επέλασης του «ματσισμού»…

Η υπεράσπιση της ανεξάρτητης δημοκρατίας όπου αυτή εντοπίζεται (ακόμη κι όταν δεν μας βολεύει) δεν αφορά διαπροσωπικές σχέσεις, συμπάθειες κι αντιπάθειες αλλά απείρως σημαντικότερα από την ζωή του ενός ή των δυο, ζητήματα, που θα τα βρούμε όλοι και όλες μπροστά μας…. Πέρα όμως από την –σημαντική- περιπτωσιολογία (στην οποία οι αποκλεισμένες ή παραιτημένες γυναίκες απουσιάζουν!) καλό είναι να εντοπίσουμε, να αναδείξουμε και να αντιπαλέψουμε -στον βαθμό που μας αναλογεί- το όλο και πιο επικίνδυνο επικίνδυνο υπόστρωμα: Ο σεξισμός στα μίντια δεν έχει να κάνει  μόνο με αυτό που φαίνεται και την τεράστια δύναμή του, ούτε με αυτό που δεν φαίνεται και την προσβλητική εξουσία του. Αλλά έχει ακόμη να κάνει και με την ιδιαίτερα παγιωμένη, κι άρα ανησυχητική, δυνατότητα να αυτοαναπαράγεται ό,τι δεν θα ’πρεπε ποτέ  να παραχθεί: Εξουσιαστικές δομές και «νομιμοποιημένες» νοοτροπίες, σε επιχειρήσεις που δρουν ως τα πλέον συμβολικά και στιβαρά κύτταρα στο τέρας της κυριαρχίας, διεκδικώντας το όλο και πιο πολύ για τον εαυτό τους….

 

 

Share

Ακόμα και οι ήρωες σκοτώνουν

της Δήμητρας Σπανού

Από την περασμένη Πέμπτη παρακολουθούμε τις διαρκείς εξελίξεις στην τραγική δολοφονία της Ρέεβα Στέενκαμπ, που πέθανε ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου από τις σφαίρες του συντρόφου της Όσκαρ Πιστόριους. Τι είναι όμως αυτό που κάνει τη συγκεκριμένη υπόθεση να αξίζει της προσοχής μας σε σχέση με τα πολλά άλλα εγκλήματα κατά των γυναικών;

Αυτό που προκάλεσε το ενδιαφέρον των μέσων διεθνώς είναι ότι μια όμορφη και αρκετά διάσημη γυναίκα πέθανε από το χέρι ενός ακόμα πιο διάσημου άντρα. Ενός λευκού στη Νότια Αφρική -το τονίζω- και μάλιστα εθνικού ήρωα και γνωστού διεθνώς αθλητή.

Σε κάποια πηγαδάκια άκουσα ότι φταίει η αναπηρία του. Όπως πάντα, τα τραγικά εγκλήματα οφείλονται σε ψυχολογικά προβλήματα, γιατί οι λεγόμενοι “καθημερινοί” άντρες δεν βιάζουν ή σκοτώνουν. Ίσως ζήλευε, ίσως ένιωθε μειονεκτικά, κοκ. Ακούγοντας δε τις διάφορες ανταποκρίσεις μαθαίνουμε και για άλλες εικασίες, όπως ότι μπορεί να ήταν υπό την επήρεια ουσιών ή να ζήλευε τη σύντροφό του. Σε αυτό το σημείο θα πρέπει να ξεκαθαρίσω ότι, βασικά, δεν μας νοιάζει. Αν είχε προβλήματα, ας τα αντιμετώπιζε.

Το λυπηρό με όλες αυτές τις εικασίες είναι ότι συγκρίνουν πάντα τον θύτη με έναν ιδεατό άντρα, που φέρει τα γνωστά χαρακτηριστικά του πετυχημένου λευκού, αρτιμελή, ετεροφυλόφιλου κτλ ώστε να εξηγήσουν τη συμπεριφορά του με βάση κάποια υποτιθέμενη έλλειψη. Τι κι αν ο Πιστόριους είναι ολυμπιονίκης και έχει πετύχει μοναδικά ρεκόρ; Δεν μπορεί, κάποιο κουσούρι θα του έχει αφήσει η “έλλειψή” του, αλλιώς δεν θα σκότωνε. Αυτού του είδους οι εξηγήσεις είναι μεν κατανοητές, ως απόπειρες εκλογίκευσης τέτοιων ενεργειών. Παραλείπουν όμως το γεγονός ότι αυτός ο ιδανικός άντρας δεν υπάρχει.

Σε πολλές περιπτώσεις κοινωνίες “σοκάρονται” όταν άντρες που θεωρούνται “καλά παιδιά”, “καθημερινοί”, “καλοί οικογενειάρχες”, “που τα έχουν όλα” προβαίνουν σε αντίστοιχες πράξεις. Είναι πράγματι εντυπωσιακή η διαπίστωση ότι οι κοινωνίες ακόμη σοκάρονται με τέτοιου είδους αποκαλύψεις. Αυτό δε σημαίνει ότι κάθε άντρας είναι ένας εν δυνάμει βιαστής ή δολοφόνος, αλλά πως ένας βιαστής ή δολοφόνος γενικά δεν φοράει μια ταμπέλα στο κούτελο που να δηλώνει τις προθέσεις του. Αυτοί/ες που φαντάζονται ανθρωπόμορφα τέρατα με κόκκινα μάτια και γαμψά νύχια ουσιαστικά αδυνατούν να αναγνωρίσουν το πρόβλημα της έμφυλης βίας ως τέτοιο.

Κι εδώ οφείλουμε να τονίσουμε τον ρόλο τον μίντια. Αν ο Πιστόριους δεν ήταν ένας διεθνούς φήμης αθλητής, τότε δεν θα μαθαίναμε ποτέ για αυτή τη δολοφονία. Όπως δεν μάθαμε για τον ομαδικό βιασμό και άγρια δολοφονία της  Anene Booysen που συνέβη στις 2 Φλεβάρη στην ίδια χώρα. Το περιστατικό προκάλεσε οργή και αποτέλεσε αφορμή να ξανασυζητηθεί το ζήτημα της έμφυλης βίας, που αποτελεί ένα κυριολεκτικά ανεξέλεγκτο φαινόμενο στη Νότια Αφρική. Στην Ελλάδα, τα πράγματα δεν είναι διαφορετικά. Ο βιαστής στην Ξάνθη προβλήθηκε γιατί δολοφόνησε άγρια την κοπέλα. Όταν όμως κατηγορήθηκε στο παρελθόν για απόπειρα βιασμού, πόσοι/ες το έμαθαν; Η υπόθεση του κατά συρροή βιαστή τουριστριών, γνωστού με το μιντιακό παρατσούκλι “βιαστής με την τυρόπιτα” έγινε περισσότερο γνωστή εξαιτίας της συνηγόρου του, παρά για αυτό που είναι. Τέλος, πόσες φορές κάποιος σκοτώνει τη σύντροφό του και αυτοκτονεί και αυτό χαρακτηρίζεται ως “έγκλημα πάθους”, για να μην αναφέρουμε και όλες τις περιπτώσεις που τα μέσα ανακαλύπτουν “δράκους” ή “τέρατα”. Μόνη εξαίρεση η περίπτωση της Ινδίας, όπου τα μίντια αναγκάστηκαν να καλύψουν το θέμα λόγω των μαζικών διαδηλώσεων που στρέφονταν ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού και απαιτούσαν συνολική αλλαγή αντιλήψεων. Ακόμα κι εκεί όμως, συχνά προβλήθηκε η εικόνα ότι οι Ινδοί έχουν κάποιο μονοπώλιο στη βία κατά των γυναικών, σε αντίθεση με τις δυτικές, πολιτισμένες κοινωνίες. Επιπλέον, από τη στιγμή που έγιναν συλλήψεις και ξεκίνησε η δίκη, τα νέα που μαθαίνουμε είναι ελάχιστα. Το πιο πιθανό είναι πως η επόμενη είδηση για αυτό το τραγικό θέμα θα είναι όταν κρεμάσουν τους ενόχους.

Σε όλες αυτές τις -ενδεικτικές- περιπτώσεις αυτό που κυριαρχεί δεν είναι ούτε η συζήτηση για δικαίωση των θυμάτων ούτε ο προβληματισμός για τη βία κατά των γυναικών. Για τη μεταχείριση των περιστατικών κακοποίησης από τα μέσα πράγματι πολλά μπορούν να γραφτούν, που θα γέμιζαν σελίδες επί σελίδων… Καταρχάς, η επιλογή του ποιά περιστατικά θα προβληθούν γίνεται ανάλογα με το πόσο θα πουλήσουν. Έπειτα, ο τρόπος που προβάλλεται η κάθε είδηση με λέξεις όπως “συγκλόνισε” και “σόκαρε”, “δράκος” και “έγκλημα πάθους” ώστε να αποτελέσει ένα ελκυστικό προϊόν, υπονοεί πως κάθε περιστατικό είναι μεμονωμένο και αποτελεί μια εξαίρεση στην κανονικότητα, μια μικρή παρεκτροπή. Ο κανιβαλισμός των θυμάτων δε -εδώ είναι μακρύς ο κατάλογος- το μόνο που καταφέρνει είναι να παρουσιάσει το έγκλημα ως μια πράξη “κατανοητή” (π.χ. τον απατούσε-τη σκότωσε).

Αυτή η αντιμετώπιση το μόνο που πετυχαίνει είναι να συσκοτίζει το πρόβλημα, να αποκρύπτει τις πραγματικές διαστάσεις και να καλλιεργεί λάθος αντιλήψεις, σαν αυτές που περιγράφτηκαν στην αρχή. Έτσι, κάθε περιστατικό, αντί να αποτελέσει αφορμή για σκέψη ή και δράση, χωνεύεται αμάσητο από ένα ηδονοβλεπτικό κοινό που αγωνιά να επαληθεύσει ότι “αυτά είναι μεμονωμένα” και “συμβαίνουν αλλού”. Προτιμούμε τα “τέρατα” από την παραδοχή ότι υπάρχει πρόβλημα. Όμως, ένας ολυμπιονίκης, έξι φτωχοί Ινδοί και ένας μανάβης στην Ξάνθη μπορεί να έχουν περισσότερα κοινά από όσα φανταζόμαστε. Όπως η Ρέεβα Στέενκαμπ και η Ανένε Μπόυσεν έχουν περισσότερα κοινά από το ότι ζούσαν στην ίδια χώρα -αν και σε διαφορετικούς κόσμους- και η πρώτη είχε ποστάρει ένα σχόλιο για τον θάνατο της δεύτερης στα social media.

Σε φωτογραφίες από το δικαστήριο είδαμε τον Πιστόριους να κλαίει. Φυσικά και κλαίει, σκότωσε έναν άνθρωπο που υποτίθεται αγαπούσε, πράγμα για το οποίο δεν έχουμε λόγο να αμφιβάλουμε. Κάτι ξέρουν άλλωστε όλοι αυτοί που αφού σκοτώσουν την αγαπημένη τους αυτοκτονούν. Αυτό όμως δεν πρέπει να αποτελέσει ελαφρυντικό ή δικαιολόγηση της πράξης. Αυτοί που βιάζουν, κακοποιούν ή δολοφονούν είναι όντως τέρατα, ασχέτως με το πόσο γνωστοί ή καθημερινοί ή καλά παιδιά είναι. Οι ένοχοι πρέπει να τιμωρούνται, όμως πρέπει και σαν κοινωνίες να ασχοληθούμε επιτέλους με το βασικό ερώτημα, γιατί αυτές οι πράξεις συμβαίνουν καθημερινά και πώς θα τις απαλείψουμε. Και καλό είναι να γίνει επιτέλους αυτός ο διάλογος δημόσια.

 

 

Share

Και να αδελφές μου,

Το κείμενο που ακολουθεί είναι απάντηση στο άρθρο του Θανάση Καρτερού στην Αυγή  

 

της Φλώρας Νικολιδάκη

Και να αδελφές μου,

(που πήραμε το απειροστό μάθημα της πατριαρχικής εξουσίας)

Μια παρθένος τουρίστρια (όχι στο ζώδιο), ξεπαρθενιάστηκε στην ωραία μας χώρα.

Το ξέρω ότι ακούγεται απίστευτο, και ότι χιλιάδες αρσενικά θα ήθελαν να έχουν την τύχη του κόκορα-πρωταγωνιστή. Υπάρχει όμως μια ενοχλητική λεπτομέρεια:

-Η κοπέλα, ετών 19, βιάσθηκε.

Κινήθηκε η διαδικασία, και βγήκε η απόφαση:

Ακόμα ένας τίμιος οικογενειάρχης, βίασε μια γυναίκα. Ο τύπος καταδικάσθηκε πρωτοδίκως και στο εφετείο με 5 χρόνια φυλακή και τώρα παλεύει η δικηγόρος του να του μειώσει την ποινή κάνοντας αναίρεση στον Άρειο Πάγο.

Τίποτα το περίεργο. Τι θα μπορούσαμε να πούμε? Ετελέσθη μια παράνομη πράξη, ανέλαβε η δικαιοσύνη και όλα καλά.

Όλα καλά στον κόσμο των ονείρων. Γιατί στην πραγματικότητα των γυναικών τα πράγματα είναι αλλιώς:

Ο βιασμός είναι πράξη χωρίς επιστροφή. Έχει ομοιότητες με το θάνατο. Κάποια στοιχεία είναι απόλυτα στη ζωή των θυμάτων, αν ζήσουν.

Το έγκλημα στην Ξάνθη τι δείχνει? Ο βιαστής επιτέθηκε, το θύμα τον αντέκρουσε και τότε αυτός με τη λαβή ενός φαρασιού κομμάτιασε τη νεαρή γυναίκα και στο αιδοίο και στον πρωκτό, εκτονώνοντας τα κτηνώδη ένστικτά του. Μετά την έκαψε, την εξαφάνισε.

Ο βιαστής είναι ένας ακραίος και κτηνώδης εξουσιαστής. Στην υπόλοιπη ζωή του, προστατευόμενος από την ιδεολογία και την πρακτική της πατριαρχικής κοινωνίας, μοιάζει «κανονικός», αφού εργάζεται, έχει οικογένεια και διάφορους κοινωνικούς ρόλους που υποδύεται με επιτυχία.

Τίποτα γύρω του δεν του δείχνει ότι είναι εγκληματίας. Γνωρίζει πολλούς γύρω του που έχουν αναγκάσει στην καλύτερη περίπτωση, μια γυναίκα να κάνει έρωτα μαζί τους.

Μήπως δεν υπάρχει το συζυγικό καθήκον? Η μήπως δεν γνωρίζουμε ότι στην ωραία  μας χώρα, εκατομμύρια ανδρών, όλων των ηλικιών, τάξεων και ιδεολογικών πεποιθήσεων, απέκτησαν την εμπειρία ενός «θεσμοθετημένου» βιασμού, προς γυναίκες που βρίσκονται σε αναγκαστική πορνεία?

Η μήπως ο «πελάτης» δεν καταλαβαίνει τι κάνει, όταν τον βάζουν σε ένα κλειστό και χωρίς κανένα διακριτικό διαμέρισμα, να ανακουφιστεί επί τέλους, πάνω σε μια γυναίκα, με άδεια ψυχή και τον τρόμο στο βλέμμα? Μήπως όμως αυτό είναι πιο ερεθιστικό? Μήπως ο ανδρικός πληθυσμός της χώρας «εκπαιδεύεται» πάνω από 25 χρόνια, στην απόλυτη ικανοποίηση του καταναγκαστικού σεξ?

Μήπως δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι και στα πιο αριστερά πολιτικά κόμματα η συζήτηση περί των κοινωνικών διακρίσεων λόγω φύλου έχει σταματήσει εντελώς, με  αποτέλεσμα οι ίδιες οι γυναίκες, μέλη τους και στελέχη τους να αισθάνονται άσχημα με την ποσόστωση, όπως τη δεκαετία του ’80, που πρωτοτέθηκε το ζήτημα της γυναικείας εκπροσώπησης στα κέντρα λήψης αποφάσεων? Γιατί αυτό το άσχημο, άβολο συναίσθημα που εκφράζουν γυναίκες στελέχη της αριστεράς για την ποσόστωση, δεν είναι παρά κοινωνικός συντηρητισμός, που επανέρχεται, μετά 3 δεκαετίες.

Και κοίτα πως τα φέρνει η ζωή Θανάση: εσύ και πολλοί άλλοι και άλλες δυστυχώς, μπορεί να χαίρεσαι που  στριμώχνεται η επιτροπή για τη λίστα Λαγκάρντ, όπως και όλοι μας άλλωστε. Αλλά γιατί ξεχωρίζεις το πρόσωπο και όχι την πολιτική που οδηγεί σ’ αυτό το στρίμωγμα? Το πρόσωπο, ως επαγγελματίας, με την ίδια μέθοδο προσπαθεί να αθωώσει και ένα βιαστή. Θα μπορούσες να τη δεις με την ίδια μέθοδο να υπερασπίζεται και τον δολοφόνο – φασίστα του Πακιστανού στα Πετράλωνα? Η μήπως εδώ το αρσενικό μυαλό ξελαμπικάρει?

Και ξέρεις, υπάρχει μια ανατριχιαστική λεπτομέρεια:

Όταν η Ζωή της Ξάνθης, ούρλιαζε στα χέρια του βιαστή της, δύο τραγικές ανδρικές φιγούρες, κατέβηκαν, πολύ αργά, να δουν τι συμβαίνει: ο πατέρας της και ο αδελφός της.

 

 

Share

Ο Ντερτιλής, οι φεμινίστριες κι ο Φρόυντ

της Ελένης Καρασαββίδου

«Το πιο σημαντικό ζήτημα στην λογοτεχνία είναι «πώς» τοποθετείται κανείς απέναντι στον δήμιο», έγραψε ο Γάλλος συγγραφέας Πωλ Γκαντέν. Το ίδιο ισχύει όμως και για τη ζωή, δηλαδή τη σκέψη και τη δράση. Πολύς θόρυβος προκλήθηκε λοιπόν για τον «αλύγιστο και άμεμπτο» στρατηγό Ντερτιλή. Τόσο αλύγιστο και άμεμπτο που θεωρούσε «συμβιβασμένους» τους άλλους χουντικούς, Τόσο αλύγιστο και άμεμπτο όπως όλοι οι «αποκαθαρμένοι ιδεολόγοι» που δεν είχαν την γενναιότητα ποτέ να συνομιλήσουν με μια πραγματικότητα πολύ πιο σύνθετη ώστε ξεπερνούσε επώδυνα τις αλήθειες τους.

Ο Ντερτιλής δεν έκλεψε, και σ’ έναν κόσμο κουρασμένο από κάθε χρώματος μαφίες (που εφευρίσκουν κι από πάνω μονίμως δικαιολογίες κατ’ επίφασην σπουδαίες για τον ατομικό ή συλλογικό «εαυτό» τους) αυτό μοιάζει έως και «ανακουφιστικό». Ο Ντερτιλής δεν συμβιβάστηκε ούτε καν για να πάει στην κηδεία του γιου του, και παρά τις προτάσεις αποφυλάκισης επέλεξε ο ίδιος (κάτι που δεν τονίζεται αρκετά ώστε η ακροδεξιά να μιλά για «εκδικητική δημοκρατία») να παραμείνει στην φυλακή. Και σ’ έναν κόσμο που πλέει μέσα στην συμβιβασμένη και προβεβλημένη μετριότητα, αυτό φαντάζει έως και «φωτεινό». Οι τρόποι δημόσιας πρόσληψης του Ντερτιλή μαρτυρούν όχι πρωταρχικά την τιμή σε αυτό που «υπήρξε», αλλά ακόμη (κάτι τόσο «Βαλκανικό» όπως έχει υποστηριχθεί) περισσότερο την επώδυνη παρουσία μιας απουσίας. Αυτού που δεν μπορέσαμε να γίνουμε εμείς κι όσοι, κι ό,τι πιστέψαμε.

Αλλά μαρτυρούν ακόμη και την κατίσχυση κάποιων αξιών, όσο κι αν κατά περιόδους το περιτύλιγμα της πραγματικότητας έμοιαζε να μας «ξεγελάει». Ο Ντερτιλής λοιπόν θεωρείται μέγα σύμβολο μιας εποχής που οι άντρες είχαν «κοχόνες», κοινώς «απίδια». Που ο καθένας ήξερε την θέση του και που οι ανώτεροι (πχ Έλληνες άνδρες και Χριστιανοί κατά τον ίδιον και τους ομοϊδεάτες του) απαιτούσαν υπακοή και απέδιδαν τιμωρία. Ο πόλος αυτός σκέψης, (που διεισδύει σε όλες τις ιδεολογίες, ας μη γελιόμαστε) πάντα έτοιμος να αηδιάσει με τα νέα κοινωνικά κινήματα και τον κοινωνικό φιλελευθερισμό, θεωρώντας τις φεμινίστριες, τους ομοφυλόφιλους, τους μαύρους, τους αλλόθρησκους, ακόμη και τους ανάπηρους κλπ ένα λειψό κι επικίνδυνο κι άχρηστο είδος ανθρώπου, υπήρξε πάντα πρόθυμος την ίδια ώρα να καρφώσει την σημαία του (ιεροποιημένη όπως όλα τα απόλυτα φετίχ που εξυψώνονται πάνω και από τη ζωή του ανθρώπου) σε έναν εικονικό φαλλό, το «κοντάρι πάνω στο οποίο φυτεύτηκαν όλες οι ολοκληρωτικές ιδεολογίες.

Ο «Ντερτιλής» υπήρξε η πεμπτουσία του. Η ακρότητα του ήταν τόση ώστε όταν στη μάχη της Μασούρας στην Κύπρο ο Γρίβας (ακόμη και ο Γρίβας! φανταστείτε τι γινόταν!) του ζήτησε να μην μακελεύει αμάχους, ο Ντερτιλής πυροβόλησε τον ασύρματο και συνέχισε το «έργο» του. Αυτό που οι αρχαίοι Έλληνες αποκαλούσαν ύβρη ή έλλειψη μέτρου, θεωρούνταν το χειρότερο ελάττωμα της ανθρώπινης δράσης: μια βούληση μεθυσμένη από τον εαυτό της, μια έπαρση που πείθει το άτομο για την παντοδυναμία του, έγραψε ο Τσβετάν Τοντόροφ. Έκανε εκκαθάριση των «αλλόφυλων» κι «αλλόθρησκων» (ανεξάρτητα μάλιστα από ηλικία, φύλο, ιδεολογία ή ικανότητα), διαπράττοντας ένα από εκείνα τα εγκλήματα πολέμου που έδωσαν το δικαίωμα σε λίγα χρόνια στην Άγκυρα να εισβάλλει και στο Time να δημοσιεύσει, μετά την εισβολή, το περίφημο εξώφυλλο όπου αντί να καταγγέλλεται, η Τουρκία αποκαλούνταν «ένα κράτος με απίδια» ακριβώς. Ο κόσμος αποτελείται από ανταγωνιζόμενους Ντερτιλήδες.

Ευτυχώς και δυστυχώς όχι μόνο. Αν ο Ντερτιλής υπήρξε η εθνικιστική πεμπτουσία αυτής της νοοτροπίας, ο Στάλιν υπήρξε η (δήθεν) ταξική. Ο Στάλιν πέθανε με ένα αμπέχωνο. Και οι δυο αρνήθηκαν να κλέψουν. Αλλά σκότωσαν όσους περισσότερους «άχρηστους» για το πλάνο τους μπορούσαν στο εύρος δικαιοδοσίας τους. Μαζί με τον Χίτλερ που τους ξεπέρασε όλους, (η καταγγελία όλων των ολοκληρωτισμών άλλωστε, όταν δεν είναι απολίτικη δεν προχωρά σε χειραγωγιστικές ταυτίσεις «των δυο άκρων» κι αναγνωρίζει τις διαφορές, δίχως να ξεχνά την καταγγελία) υπενθυμίζουν αυτό που ίσχυε όταν ακόμη η καπιταλιστική τίγρη (με τον «υπαρκτό» να κόβει βόλτες απέξω) ήταν στο κλουβί κι ελεγχόταν κάπως. Ότι ο ακάθαρτος θέλει «να φάει», (μέρος του κόπου σου, μέρος απ τα χρήματα σου, μέρος της φύσης «σου») ο «καθαρός» όμως θέλει να «σε» φάει.

Καθαροί κι Ακάθαρτοι

Τα σύνορα της κάθε «εσωομάδας» στις αρχαϊκές κοινωνίες στους «καθαρούς» και στους «ακάθαρτους» στηρίζονταν. Επιβάλλοντας το δικαίωμα μιας σχετικής ηθικής (ποτέ αξεχώριστης από τα συμφέροντα των εξουσιαστών, ποτέ απαγκιστρωμένης από τις ιδεοληψίες των «από κάτω») να απολυτοποιείται. Και μπορεί ο εξοβελισμός απ’ το χωριό να έγινε πυρά κατά των μαγισσών και μετά πάλι εξορία ή πυρά στα κρεματόρια. Αλλά τώρα το άκαθαρτο και το καθαρό, έννοιες σχεδόν ξεπερασμένες, χρησιμοποιούνται για να σκουπίζει τα σαγόνια του ο νέος οικονομικός και ηθικίστικος ολοκληρωτισμός που αν δεν ελεγχθεί, θα φάει τον πλανήτη.

Ο Ντερτιλής πεθαίνει τώρα ακριβώς κι η πρόσληψη του θανάτου του ξεπερνά και παγιώνει την ίδια στιγμή τα προτάγματα «του ολοκληρωτισμού του νέου». Με τις βαθύτατα «μάτσο» (πόσο θεμελιακά ήταν κινήματα όπως το φεμινιστικό λοιπόν για να προσεγγίσουμε το φως αλλά κι ο Φροϋδισμός για ν αποδεχτούμε το σκοτάδι!) ανανεωμένες και πρωτόφαντες»(;) καταγγελίες του για το διαφορετικό που δεν θα αντιμετωπίζεται με τον ορθό λόγο ώστε να συμβάλλει σε μια νέα ισορροπία, μα θα ταυτίζεται με τον σατανά και την τρομοκρατία, κολλώντας το στον τοίχο του «άκρου», επιστρέφοντας σε μια προνεωτερική (προ Διαφωτισμού) εποχή. Και φεύγει ως ήρωας όσων δεν κατανοούν ότι η ηθική δεν περιδιαβαίνει τον κόσμο απεκδυόμενη το όνομά της, ότι δηλαδή έχει πρώτιστα να κάνει με την ηθική ακριβώς και όχι με την ύλη. Ο Ντερτιλής (όπως κι όλοι οι όμοιοι του) δεν έκλεψε (έμεινε στρατιώτης ακόμη κι όταν άλλοι χουντικοί «έκαναν πάρτι») γιατί προσδοκούσε ένα κέρδος πιο επικίνδυνο (όταν απομακρύνεται από την αλληλεγγύη στον «άλλον») από το υλικό: Το ψυχολογικό. Το ίδιο είχα εντοπίσει να λέγεται σε ένα ντοκιμαντέρ για τον μέγιστο ηγέτη της Κου Κλουξ Κλαν που δολοφόνησε μυριάδες δύσμοιρους νέγρους (αφροαμερικάνους): «Ήτανε μέγιστος γιατί είχε απίδια, δεν έκανε μακακίες». Έτσι κι η βαθύτατα ανήθικη αποδοχή του από «ηθικούς» που γίνεται στη βάση μιας «ηθικής» που αντιδιαστέλλεται στους «πολιτικούς κλέφτες» αλλά παραδίδεται στους δολοφόνους: «Αλήτες προδότες πολιτικοί» ούρλιαζαν με μίσος τσουβαλιάζοντας τους πιο ετερόκλητους ανθρώπους στην κηδεία του οι οπαδοί του. Όλοι οι στρατιωτικοί καλοί, όλοι οι αριστεροί ή φιλελεύθεροι κακοί. Ο κόσμος τους δεν είναι διάτρητος. Είναι συμπαγής. Σαν Θάνατος.

«Μήπως η εισβολή του αιώνιου θανάτου είναι λιγότερο βαριά από την αιώνια πλήξη;» θα αναρωτηθεί ο τραγικός Βασίλι Γκρόσμαν στην «Καπέλα Σιξτίνα». Το ερώτημα μένει ανοιχτό, (όπως κι οι δυνατότητες μας για το καλό ή το κακό) πλην όμως, εξακολουθεί να απαιτεί μια απάντηση που δεν μπορεί να αγνοεί ούτε τον εαυτό μας αλλά ούτε τον «Άχρηστο Άλλον»:

Υπάρχει ένας Κινέζικος μύθος για την μικρή (γι’ αυτό τεράστια) διαφορά που χωρίζει την Κόλαση από τον Παράδεισο. Κάποτε ένας μαθητής ρώτησε τον δάσκαλο του: «Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στον Παράδεισο και στην Κόλαση;» Ο δάσκαλος του απάντησε: «Πολύ μικρή, ωστόσο έχει μεγάλες συνέπειες. Έλα θα σου δείξω την Κόλαση»… Μπήκαν σε ένα δωμάτιο, όπου μια ομάδα ανθρώπων καθόταν γύρω από μια τεράστια χύτρα γεμάτη ρύζι. Όλοι όμως έμοιαζαν απελπιστικά πεινασμένοι. Ο καθένας είχε από ένα παράξενο κουτάλι που το κρατούσε από την άκρη με προσοχή κι έφτανε ως τη χύτρα, κάθε κουτάλι, όμως, είχε τόσο μακρύ χερούλι που δεν μπορούσαν να το φέρουν στο στόμα του. Η πείνα και η ταλαιπωρία ήταν φοβερή. -«Έλα» είπε μετά ο δάσκαλος. «Τώρα θα σε πάω στον Παράδεισο». Μπήκαν σε ένα άλλο δωμάτιο, πανομοιότυπο με το πρώτο, υπήρχε η ίδια χύτρα ρυζιού, οι ίδιοι άνθρωποι και τα ίδια περίεργα κουτάλια. Εκεί όμως όλοι έμοιαζαν πραγματικά ευτυχισμένοι. -«Δεν καταλαβαίνω» είπε ο μαθητής. «Γιατί εδώ είναι όλοι ευτυχισμένοι, ενώ στο άλλο δωμάτιο είναι τόσο δυστυχισμένοι, τη στιγμή που όλα είναι ίδια και πανομοιότυπα;» Ο δάσκαλος χαμογέλασε και απάντησε: «Εδώ, έμαθαν να ταΐζουν ο ένας τον άλλον».

Τελικά, «το πιο σημαντικό ζήτημα στη ζωή είναι πώς τοποθετείται κανείς απέναντι στον δήμιο». Κι όπως σωστά έχει γραφτεί τιμώντας το πολύχρωμο της αληθινής ζωής, μόνο αν είσαι διάτρητος μπορεί να σε διαπεράσει το Φως.

 

 

Share

Ανοιχτή επιστολή στον Νίκο Ρωμανό

της Φλώρας Νικολιδάκη

Φίλε μου,

Σε θυμάμαι από την κηδεία του Αλέξη. Όλα αυτά τα χρόνια αναρωτήθηκα μερικές φορές για την ύπαρξή σου. Τώρα κατάλαβα.

Ήταν πολύ βαρύ αυτό που έγινε τότε. Ήταν απόλυτο. Γι’αυτό και ικανό να ανατρέψει τα πάντα. Πρέπει να ξέρεις ότι τότε αφυπνιστήκαμε πολλές και πολλοί. Όσες και όσοι βέβαια μπορούσαμε να αφουγκραστούμε.

Αφυπνίστηκαν όμως και όλα τα κέντρα εξουσίας στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Ένας φίλος μου είπε ότι 2 χρόνια μετά το Δεκέμβρη συζητιόταν ακόμα το θέμα σε διάφορα γραφεία του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Θα σκεφτόντουσαν ασφαλώς πως είναι δυνατό σε μια χώρα που θεώρησαν ότι το «σύστημα εδραιώθηκε», (η φράση αυτή ανήκει σε βιβλίο που πραγματεύεται το τραπεζικό δίκαιο, και αναλύει ότι η δράση του ιδιωτικού τραπεζικού συστήματος αναπτύσσεται σε χώρες που θεωρούνται «σίγουρες»), να πάρει τέτοια έκταση και ένταση η αντίδραση σε μια δολοφονία.

Από τότε έγιναν πολλά. Συχνά σκέπτομαι τα συνθήματα του Δεκέμβρη. Είχαν μεγάλη προβλεπτικότητα,  για το μέλλον της χώρας που ζούμε, και μάλιστα το άμεσο μέλλον.

Η νεολαία κατάλαβε. Αλλά όποιοι καταλαβαίνουν πολλά όπως ξέρεις γίνονται στόχοι. Το «σωστό» είναι να καταλαβαίνουμε αυτά που οι άλλοι προσπαθούν να μας δώσουν να καταλάβουμε. Τότε θεωρείται σωστή η επικοινωνία.

Θέλω να σου πω ότι έχεις δίκιο. Αυτός ο κόσμος είναι σάπιος. Το κακό έχει νικήσει. Τα πάντα αγοράζονται και πωλούνται. Άπειροι τόνοι υποκρισίας κατακλύζουν όλες τις πτυχές της ζωής μας.

Υπάρχουν όμως τα παιδιά, τα ζώα, τα δένδρα και τα λουλούδια, και αυτά αξίζουν μια προσπάθεια. Θα καταλαβαίνεις ότι δεν πιστεύω ότι μπορεί να γίνει κάτι με πράξεις ακραίες εναντίον του συστήματος από πολύ λίγους ανθρώπους. Έχω πεισθεί ότι οι αλλαγές γίνονται με τεράστια επιμονή και προσήλωση στους κανόνες της δημοκρατίας. Στο κάτω-κάτω αν ελάχιστοι αντιδράσουν σε κάτι που οι πάρα πολλοί δεν καταλαβαίνουν, πoιο είναι το αποτέλεσμα?

Ίσως να σκέπτομαι έτσι, γιατί δεν μου αρέσει τίποτα που γίνεται με βίαιο τρόπο, δεν μου αρέσει καθόλου ο πόλεμος και τα όπλα. Δεν αντέχω και τα αποτελέσματά τους. Γνωρίζω βέβαια ότι κάποιες φορές το αρνί μπορεί να γίνει λιοντάρι μπροστά σε καταστάσεις ακραίας αδικίας και επιβολής.

Καταλαβαίνω ότι εσύ τη ζωή σου τη «διέθεσες», ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Επίσης δεν μπορώ να προβλέψω τι θα γίνει από δω και πέρα. Απλώς αισθάνομαι την ανάγκη, ως πολίτης αυτής της χώρας, να διαχωρίσω τη θέση μου από όλο αυτό τον οχετό περί τρομοκρατίας, αλητείας, εγκληματικότητας και πολλά άλλα. Και διαχωρίζω τη θέση μου γιατί δε νομίζω ότι παριστάνοντας ότι συμφωνώ, βοηθάω τη δημοκρατία.

Υπομονή και καλή δύναμη.

 

Share

Οι μισογύνηδες και η αριστερά

Το παρόν άρθρο έχει γραφτεί με αφορμή ένα περιστατικό στην Αγγλία που δίχασε την αριστερά και προκάλεσε έντονη συζήτηση πρόσφατα. Δυστυχώς αφορά το δικαίωμα των γυναικών να ζουν χωρίς βία ή τον φόβο βίας ή βιασμού. Όχι μόνο στο δρόμο, όχι μόνο στο ίδιο μας το σπίτι, αλλά και στο ίδιο μας το κόμμα ή συλλογικότητα, ακόμη κι αν αυτό διακηρύσσει τον σεβασμό στα δικαιώματα των γυναικών. Το αδιέξοδο των συγκεκριμένων γυναικών, που περιγράφεται μέσα από αυτή τη φεμινιστική ανάλυση, προβληματίζει και το μόνο που μπορούμε να επαναλάβουμε, προς το παρόν, είναι ότι εμείς οι γυναίκες πρέπει να σπάμε τη σιωπή, κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες. Αποφασίσαμε να μεταφράσουμε και να αναδημοσιεύσουμε αυτό το κείμενο λοιπόν ως αφορμή προβληματισμού, γιατί θεωρούμε ότι η υπεράσπιση των γυναικείων δικαιωμάτων είναι μια αξία που δεν μπορεί και δεν πρέπει να υποτάσσεται σε καμιά σκοπιμότητα. Όσο περισσότερη σιωπή, τόσο το χειρότερο για εμάς. Αλλά και για την αριστερά και τις συλλογικότητες που θέλουμε να έχουμε και στις οποίες συμμετέχουμε.

Σ.Β. – Δ.Σ.

 

της Mhairi McAlpine  

Πρώτα ο Τζέρι Χίλι, μετά ο Τόμι Σέρινταν και ο Τζορτζ Γκάλογουεϊ, και τώρα ο Μάρτιν Σμιθ. Γιατί τόσοι πολλοί άνδρες που κατέχουν ηγετικές θέσεις μέσα στις σοσιαλιστικές οργανώσεις είναι τόσο αδιάφοροι για τα γυναικεία δικαιώματα ώστε κακοποιούν σεξουαλικά γυναίκες, συγχωρούν τη σεξουαλική βία και συμμετέχουν στη σεξουαλική εκμετάλλευση; 

Οι περισσότερες αναγνώστριες και αναγνώστες αυτού του μπλογκ είναι πολύ νέοι για να θυμούνται το σκάνδαλο που αποτέλεσε το Εργατικό Επαναστατικό Κόμμα (Workers Revolutionary Party). Υπό την ηγεσία του  Gerry Healy, ενός επιφανούς διεθνώς τροτσκιστή, διαλύθηκε το 1985 όταν η  Aileen Jennings, για πολλά χρόνια γραμματέας του Χίλι, έστειλε ένα γράμμα στο Πολιτικό Γραφείο του κόμματος όπου ισχυριζόταν ότι το αρχηγείο και το παρακείμενο σπίτι του Χίλι, χρησιμοποιούνταν για «ευκαιριακές σεξουαλικές επαφές». Ή, με μια λιγότερο ευγενική γλώσσα, ότι ο Χίλι βίαζε συστηματικά γυναίκες μέλη του κόμματος, χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό εκφοβισμού και ευθέων απειλών βίας, για να εξασφαλίζει τη σιωπή τους. Είκοσι έξι γυναίκες προχώρησαν σε δήλωση ότι είχαν βιαστεί από τον Χίλι, μια εκ των οποίων χτυπημένη τόσο άσχημα ώστε έμεινε ανάπηρη. Το WRP διαλύθηκε.

Πιο πρόσφατα, το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Σκωτίας, κατέρρευσε μετά την αποκάλυψη ότι ο επιφανής ηγέτης Tommy Sheridan επισκεπτόταν sex club. Η απόπειρα του Σέρινταν να μηνύσει για δυσφήμιση την εφημερίδα News of the World απέτυχε μετά από την άρνηση της πλειοψηφίας της ηγεσίας να ψευδορκήσει, ενώ αυτός προσπάθησε να συγκαλύψει τις ύποπτες σεξουαλικές συναλλαγές με την επίκληση της γνωστής αστικής αφήγησης ότι είναι ένας «αφοσιωμένος οικογενειάρχης». Η επιτυχημένη μήνυση για δυσφήμιση σύντομα ακολουθήθηκε από μια δίκη για ψευδορκία και από περαιτέρω ιστορίες που μιλούσαν για εμπλοκή του με σπείρες της νύχτας που ασχολούνταν με τη βιομηχανία του σεξ. Παρ’ ότι η ηγεσία πήρε τις αποστάσεις της από τον Σέρινταν, η ζημιά είχε γίνει.

Πέρυσι, ο George Galloway δήλωσε δημόσια ότι υπό ορισμένες συνθήκες, ο βιασμός δεν είναι τίποτα άλλο παρά κακοί τρόποι. Όταν η Selma Yacoob πήρε αποστάσεις, ο Γκάλογουεϊ πέρασε στην επίθεση και μέσα σε ένα μήνα το μόνο αριστερό κόμμα που είχε γυναίκα ηγέτη την έχασε, καθώς τα μέλη έκαναν αδύνατη την παραμονή της, προτιμώντας να στηρίξουν έναν διάσημο μισογύνη παρά μια δυναμική μαύρη γυναίκα.

Και τώρα, ο Martin Smith. Φήμες για συγκάλυψη σεξουαλικής κακοποίησης, ενδοοικογενειακής βίας και σεξουαλικής βίας κυκλοφορούσαν στο Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα (SWP) εδώ και πολλά χρόνια. Και πολλές από αυτές φωτογράφιζαν τον Εθνικό Γραμματέα, Μάρτιν Σμιθ. Οι διασπάσεις που οδήγησαν στη δημιουργία νέων οργανώσεων, της Counterfire και της International Socialist Group είχαν επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τη συγκάλυψη αυτών των κατηγοριών και την άρνηση της ηγεσίας να τις διερευνήσει επαρκώς. Κι όμως, σε καμιά από τις διακηρύξεις για τις διασπάσεις αυτές και τη δημιουργία των νέων οργανώσεων δεν αναφέρονταν αυτά τα περιστατικά. Όμως, τώρα το τζίνι έχει βγει από το μπουκάλι. Στο πρόσφατο συνέδριο του SWP εμφανίστηκαν δύο διακηρυγμένες φράξιες και υπήρξαν φήμες για μια τρίτη, καθώς άνθρωποι κοντά στο κόμμα μίλησαν για μια υπογεγραμμένη δήλωση που κυκλοφόρησε από γυναίκες μέλη, η οποία επιβεβαιώνει ότι πράγματι ο Μάρτιν Σμιθ είναι ένα σεξουαλικό αρπακτικό. Ο πιο προεξέχων υπογράφων σε αυτόν τον κατάλογο έχει πλέον αποπεμφθεί, σε μια προσπάθεια του SWP να περιορίσει τη ζημιά.

 

Πρέπει να τεθεί το ερώτημα. Γιατί μισογύνηδες καταλαμβάνουν τόσο επιφανείς θέσεις στην αριστερά;

Πρώτον, είναι απλώς γιατί πολλοί άνδρες είναι μισογύνηδες. Πράγματι, δεν είναι καθόλου σπάνιο. Συνεπώς δεν εκπλήσσει ότι αρκετοί από αυτούς βρίσκουν το δρόμο προς τις αριστερές οργανώσεις. Και δεν πρέπει να μας εκπλήσσει επίσης, ότι τουλάχιστον κάποιοι ανέρχονται μέσα στις αριστερές οργανώσεις, πρέπει να το περιμένουμε. Από την κουλτούρα του βιασμού στην κουλτούρα της αισχρότητας, ο μισογυνισμός είναι παντού. Ένας στους 20 άνδρες έχουν βιάσει τουλάχιστον ένα πρόσωπο, ενώ κατά μέσον όρο ο καθένας έχει πραγματοποιήσει έξι βιασμούς. Και συνεπώς πρέπει να βρούμε τρόπους περιορισμού των ευκαιριών που ο μισογυνισμός, και ιδιαίτερα η σεξουαλική βία, έχουν για να εκδηλωθούν μέσα στις οργανώσεις μας.

Όταν οι άνδρες έχουν εξουσίες μέσα σε μια οργάνωση, η δύναμη αυτή μπορεί να απονεμηθεί σε γυναίκες μέσω σεξουαλικών σχέσεων μαζί τους. Όταν ένας επιφανής αγωνιστής ξεκινά μια σχέση με μια λιγότερο γνωστή γυναίκα αγωνίστρια, μπορεί ως συνέπεια να προκύψει πολιτική εύνοια και ανάθεση υπευθυνοτήτων. Αυτό οδηγεί στην παγίωση της εξουσίας, καθώς μέσω της σχέσης ασκείται έμμεσος έλεγχος σε τομείς δράσης, τοποθετώντας τη δική της δράση στη δική του σφαίρα εξουσίας. Αυτό μπορεί να χρησιμοποιείται ως μοχλός για τη συνέχιση μιας σχέσης που η γυναίκα θέλει να εγκαταλείψει. Το τέλος της σχέσης σημαίνει το τέλος της διάκρισης για τη γυναίκα καθώς ο πρώην εραστής προσπαθεί να την περιθωριοποιήσει μέσα στην οργάνωση, ενώ η πικρία για τις προσδοκώμενες ή τις πραγματικές χάρες οδηγεί τους ανθρώπους να παραβλέπουν την πραγματική πολιτική δουλειά.

Μέσα σ’ ένα τέτοιο περιβάλλον, οι ερωμένες ανώτερων σε θέση ανδρών στελεχών προωθούνται ως οι γυναίκες εκπρόσωποι της οργάνωσης. Οποιαδήποτε υπόθεση περί ανδρικής κυριαρχίας, αντικρούεται δείχνοντας προς αυτές τις γυναίκες αγωνίστριες. Ωστόσο, η πρόσβαση που έχουν αυτά τα στελέχη στον χρόνο των γυναικών μέσω της σχέσης μπορεί να χρησιμοποιείται για να διασφαλιστεί ότι δεν θα αμφισβητηθεί αυτή η ανδρική κυριαρχία. Προσωπικές και πολιτικές δεσμεύσεις διαπλέκονται, με τους άνδρες να έχουν πάντα το πάνω χέρι και στις δύο περιπτώσεις.

Οι άνδρες –ως ομάδα– κερδίζουν εξουσία από την σεξουαλική βία άλλων ανδρών. Οι γυναίκες έχουν εκπαιδευτεί να φοβούνται την σεξουαλική βία, συνεπώς είναι λιγότερο πιθανόν να συμμετέχουν σε συναντήσεις που τελειώνουν αργά τη νύχτα, γιατί πρέπει να φύγουν για να μην χάσουν τη συγκοινωνία και πρέπει να πάνε με τα πόδια σπίτι τους, για λόγους ασφάλειας. Παρότι και οι άνδρες μπορεί να αποτελέσουν θύματα, δεν φοβούνται συστηματικά τη βία με τον ίδιο τρόπο. Έτσι, η πολιτική συνάντηση ή επικοινωνία με έναν άνδρα σύντροφο δεν έχει τις ίδιες επιπτώσεις για έναν άνδρα και για μια γυναίκα. Οι άνδρες μπορούν να κανονίζουν τις συναντήσεις σε περιβάλλοντα εχθρικά προς τις γυναίκες και μετά να σηκώνουν τους ώμους αδιάφορα όταν αυτές δεν εμφανίζονται. Οι γυναίκες αυτο-αστυνομεύουν τη συμπεριφορά τους για να αποφύγουν οποιοιδήποτε υπόνοια ότι «προκαλούν» ή ότι «δίνουν λανθασμένες εντυπώσεις», περιορίζοντας συστηματικά την συμμετοχή τους σε οργανώσεις όπου μεγάλο μέρος της εξουσίας ασκείται από άνδρες.

Οι άσχημες αντιδράσεις που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες σε ισχυρισμούς για σεξουαλική βία είναι ένας επιπλέον παράγοντας. Η στάση που αντιμετωπίζουν «ή πήγαινε στην αστυνομία ή δεν συνέβη τίποτα» φιμώνει τις γυναίκες, σε ένα περιβάλλον όπου η αστυνομία αναγνωρίζεται ως δύναμη κρατικού ελέγχου με φριχτό ρεκόρ στο χειρισμό υποθέσεων βιασμού, ιδιαίτερα όταν ο θύτης είναι γνωστός στο θύμα. Οι περισσότερες γυναίκες που αντιμετωπίζουν σεξουαλική βία δεν πάνε στην αστυνομία-κι έχουν σημαντικούς λόγους- ωστόσο, όποια απόφαση κι αν ληφθεί το πιθανότερο είναι η χαμένη να είναι η γυναίκα. Μόνο περίπου 5% από τις παραπομπές για βιασμό καταλήγουν σε καταδίκη. Το να πάει μια γυναίκα στην αστυνομία καταγγέλλοντας ένα στέλεχος αριστερού κόμματος προκαλεί κατηγορίες για «τροφή στον εχθρό» και με 95% πιθανότητες να μην υπάρξει καταδίκη, η αφήγηση συνεχίζει μάλλον με την αθώωση του θύτη και τη δαιμονοποίηση του θύματος – κάτι που μειώνει τις πιθανότητες για καταγγελία από επόμενα θύματα.

Ωστόσο, οι προσπάθειες για διαχείριση του ζητήματος της σεξουαλικής βίας μέσα σε μια οργάνωση δεν έχουν και πολλή τύχη, ιδιαίτερα όταν ο θύτης έχει μια θέση εξουσίας. Το να ληφθεί δράση ενάντια σε έναν θύτη με την διατήρηση παράλληλα του απαιτούμενο επιπέδου εμπιστευτικότητας για το θύμα, σημαίνει την πλοήγηση σε ένα ναρκοπέδιο ισχυρισμών για φραξιονιστική πάλη και αγώνες εξουσίας. Κάποιες από αυτές τις καταγγελίες δεν είναι αβάσιμες, καθώς οι πεινασμένοι για εξουσία άνδρες μέσα στα πολιτικά κόμματα επιδιώκουν να κεφαλαιοποιήσουν τα λάθη άλλων στελεχών για να ανελιχθούν οι ίδιοι. Η αφοσίωση σε αυτούς που κατέχουν ήδη εξουσία ανταμείβεται καθώς προχωρούν τα κουκουλώματα, ενώ άλλοι άνδρες επιδιώκουν να χρησιμοποιήσουν το κενό εξουσίας που προκύπτει σε περίπτωση σεξουαλικού σκανδάλου για να οικοδομήσουν οι ίδιοι μια βάση εξουσίας. Και πολύ συχνά το θεμελιώδες ζήτημα ότι οι γυναίκες αποκλείονται συστηματικά και τους αρνούνται την συλλογική εξουσία λόγω της σεξουαλικής βίας των ανδρών χάνεται.

Μέσα σε τέτοιες οργανώσεις, όπου δεν αμφισβητείται η ανδρική εξουσία, οι γυναίκες χρησιμοποιούνται ως πιόνια και η σεξουαλική βία περνά απαρατήρητη, οι μισογύνηδες θα βρουν τη συμπεριφορά τους να εξωραΐζεται και να κουκουλώνεται – κάτι που οδηγεί στην απίστευτη αλαζονεία ότι είναι ανώτεροι όχι μόνο από τις συντρόφισσες αλλά και από τον ίδιο το νόμο. Στηρίζονται στην ταύτισή τους με την οργάνωση και τη ζημιά που θα φέρουν στο κόμμα συνολικά τέτοιες αποκαλύψεις για να παρακάμψουν τις καταγγελίες, ενώ η επιβεβαίωση άλλων μισογύνηδων και εκμεταλλευτών που φοβούνται παρόμοιες αποκαλύψεις συνωμοτούν για τη συνέχιση της ανδρικής κυριαρχίας.

Για τον Σάβιλ όπως και για τον Σμιθ, αυτή η σιωπή δεν κρατά άλλο. Εκεί που οι γυναίκες πριν ήταν απομονωμένες, αντιμετωπίζοντας τη μονολιθικότητα της σφυρηλατημένης εξουσίας, υπάρχουν τώρα πολύ περισσότερες ευκαιρίες για τις γυναίκες να μιλήσουν με άλλες γυναίκες για τις εμπειρίες τους του μισογυνισμού και της βίας και να τις αμφισβητήσουν με επιτυχία.

Η αριστερά είναι η εστία για τον φεμινισμό, και είναι ώρα να πετάξουμε τους μισογύνηδες έξω απ’ την πόρτα.

Τροποποιήθηκε στις 9/1/13 – για να ξεκαθαρίσει ότι η δήλωση με υπογραφές που πληροφορούσε για τον Μάρτιν Σμιθ, βασίστηκε σε συζητήσεις και πληροφορίες πέραν του συνεδρίου.

μετάφραση: Σίσσυ Βωβού, Δήμητρα Σπανού

Πηγή: Second Council House of Virgo

 

Share

Όχι στις καταλήψεις! Τα κτίρια να μένουν άδεια και να ρημάζουν

της Σίσσυς  Βωβού

Δυστυχώς αυτή είναι η άποψη της εξουσίας, που πρόσφατα προέβη στην αποβολή καταληψιών από άδεια κτίρια, που είχαν μετατραπεί σε χώρους εκδηλώσεων και κοινωνικής δικτύωσης. Έχουμε τη Βίλα Αμαλίας, την κατάληψη Σκαραμαγκά, την Λέλας Καραγιάννη όσον αφορά το Δήμο Αθηναίων, και φοβόμαστε ότι αναμένονται και άλλα.

Τα κτίρια αυτά βρίσκονται στο χώρο του Δήμου Αθηναίων, αν και δεν γνωρίζουμε το ιδιοκτησιακό καθεστώς. Πάντως ο δήμαρχος κύριος Καμίνης δεν διαμαρτυρήθηκε για το κλείσιμο των καταλήψεων, για τα ΜΑΤ και τα δακρυγόνα και τις συλλήψεις νέων ανθρώπων. Δεν γνωρίζουμε μήπως και απαίτησε αυτές τις ενέργειες από το κράτος.

Αυτό που γνωρίζουμε σίγουρα, είναι ότι προτιμά τα δικά του κτίρια να είναι άδεια και να ρημάζουν. Και το γνωρίζουμε από το γεγονός ότι η “Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών” έστειλε επιστολή (24-11-2011) να της χορηγηθεί από το Δήμο χώρος για τις δραστηριότητες των γυναικείων οργανώσεων, μετά από δική μας έρευνα, όπου βρήκαμε ένα διαμέρισμα ιδιοκτησίας του Δήμου, περίπου 100 τ.μ., σε ωραία πολυκατοικία, το επισκεφθήκαμε (δεν μπήκαμε μέσα) και μάθαμε από τους περίοικους ότι είναι άδειο και κλειστό εδώ και 17 τουλάχιστον χρόνια, και μάλιστα η διαχείριση της πολυκατοικίας βρίσκεται στα δικαστήρια με το Δήμο γιατί δεν πληρώνει τα κοινόχρηστα.

Την επιστολή μας την παραθέτουμε παρακάτω, στο μεταξύ να πούμε ότι κάναμε επανειλημμένα επισκέψεις για να συζητήσουμε το αίτημά μας, για χορήγηση χώρου γενικώς αλλά αναφέραμε τα στοιχεία για τον συγκεκριμένο χώρο, τον οποίο θεωρούμε πολύ κατάλληλο, και η απάντηση διαφόρων υπηρεσιών και αντιδημάρχων είναι ότι εξετάζουν το αίτημα, ότι ίσως ο δήμος το χρησιμοποιήσει για δικές του ανάγκες, και γενικά να περιμένουμε. Αν εμείς είχαμε κάνει κατάληψη, θα είχαμε το διαμέρισμα εδώ και δύο σχεδόν χρόνια, και θα στεγάζαμε τις δραστηριότητές μας. Επίσης θα πληρώναμε τα κοινόχρηστα και τους λογαριασμούς.

Τελικά, φαίνεται ότι ο Δήμαρχος και ο Δήμος αγαπούν τα άδεια κτίρια, και μισούν τις κοινωνικές δραστηριότητες. Αυτό είναι το συμπέρασμα, και αυτή η καταγγελία στην ουσία επαναφέρει το αίτημα για χορήγηση του άδειου διαμερίσματος, και για την υποχρέωση του Δήμου συνολικά προς τους δημότες και δημότισσές του.

 

Επιστολή της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών προς τον δήμο Αθηναίων:

 

Προς

Τον Δήμαρχο Αθηναίων κ. Καμίνη

Το Δημοτικό Συμβούλιο Αθηναίων

Κοινοποίηση: Δημοτικές παρατάξεις Δήμου Αθηναίων

 

Αθήνα, 25-4-2011

 

Θέμα: Αίτημα για χορήγηση στέγης για δραστηριότητες φεμινιστικών-γυναικείων συλλογικοτήτων

 

Κύριε Δήμαρχε,

Κυρίες-κύριοι, μέλη του Δημοτικού Συμβουλίου Αθηναίων

 

Η Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών συστάθηκε πριν 3 χρόνια με αφορμή την 25η Νοέμβρη,  Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών, με βάση την αναγκαιότητα που υπήρχε ώστε όλες οι γυναικείες ομάδες, οργανώσεις, δομές να ενώσουν τις φωνές τους και να δράσουν από κοινού για έναν και μοναδικό σκοπό, που είναι η εξάλειψη της έμφυλης βίας και των διακρίσεων, στην προοπτική της χειραφέτησης όλων των ανθρώπων για την ύπαρξη μιας κοινωνίας ισότητας και δικαιοσύνης. Στην Πρωτοβουλία συμμετέχουν, ή στηρίζουν ανάλογα με την εκάστοτε δράση που επιλέγεται, περίπου 15 συλλογικότητες, οι οποίες μέσα από κοινές συναντήσεις συναποφασίζουν τις ενέργειες και τις θεματικές που κάθε φορά θα εστιάσουν. Οι αρχές μας βασίζονται στην δημοκρατία, την ισότητα, τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και βάσει αυτών δραστηριοποιούμαστε.

Η Πρωτοβουλία μας θα ήθελε να σας ενημερώσει ότι στην Αθήνα, που αποτελεί και τον κυρίως τόπο δραστηριοποίησής μας, δυστυχώς δεν παρέχεται από την πολιτεία ή τον Δήμο κάποιος χώρος για τη στέγαση γυναικείων οργανώσεων. Όλοι οι χώροι που μέχρι σήμερα χρησιμοποιούμε για τις δραστηριότητές μας είναι μισθωμένοι, γεγονός που δυσκολεύει τις ενέργειες μας αφού υποχρεωνόμαστε να καταβάλουμε τα μισθώματα από προσωπικές εισφορές.

Με την γνώση ότι σε όλες τις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες αλλά και σε πολλές μικρότερες πόλεις, οι Δήμοι προσφέρουν κτίρια και χώρους για τη στέγαση των γυναικείων οργανώσεων, θέλουμε να σας θέσουμε αυτό το ζήτημα και να ζητήσουμε την εκ μέρους σας παραχώρηση ενός κατάλληλου για τις δραστηριότητές μας χώρου. Θα δοθεί έτσι η δυνατότητα στην Πρωτοβουλία και τις συλλογικότητες που την στηρίζουν να στεγαστούν στο χώρο αυτό και να δημιουργηθεί ένα  γόνιμο σημείο συνάντησης, που θα τους εξασφαλίζει ταυτόχρονα και μια αυτόνομη και ανεξάρτητη δράση, με στόχο πάντα να προάγουμε την συνταγματικά κατοχυρωμένη ισότητα των δυο φύλων και τα εν γένει αιτήματα των γυναικών για τα οποία αγωνιζόμαστε, με προεξέχον την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών.

Σας απευθύνουμε αυτή την επιστολή, με το αίτημα να προγραμματιστεί μια συνάντηση με τον αρμόδιο/αρμόδια του Δήμου Αθηναίων ώστε να αναπτύξουμε αναλυτικότερα το αίτημά μας.

Αναμένουμε την άμεση ανταπόκρισή σας και σας παρακαλούμε να επικοινωνήσετε στα τηλέφωνα: (ΑΝΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΤΡΙΑ ΤΗΛΕΦΩΝΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ)

 

Ευχαριστούμε εκ των προτέρων

 

Τη Φεμινιστική Πρωτοβουλία στηρίζουν οι παρακάτω συλλογικότητες:

Φεμινιστικό Κέντρο Αθήνας, Κίνηση Δημοκρατικών Γυναικών, Παγκόσμια Πορεία Γυναικών (Ελληνικό Δίκτυο), Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ Σπάρτακος, Ομάδα Γυναικών Κόκκινο, Ομάδα Φύλου Νεολαίας ΣΥΝ, Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας, Δίκτυο Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ, Ομοφυλοφιλική και Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (ΟΛΚΕ), Θεματική Ομάδα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Οικολόγων Πράσινων, Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης, Κέντρο Γυναικείων Μελετών και Ερευνών ΔΙΟΤΙΜΑ, Ομάδα Γυναικών Διεθνούς Αμνηστίας.

 

Share

Το χαμόγελο του Ηλία και το κλάμα της Ηλιάνας

της Φλώρας Νικολιδάκη

Τελικά πόσο θα υποστηρίξουμε τα αρσενικά, ακόμα και στις πιο έξαλλες ακροβασίες τους?

Η έννοια της «κατάληψης» περιέχει το στοιχείο του ξαφνικού και του σύντομου. Ξεκινάει μια διαδικασία με «κατάληψη» και μετά εξελίσσεται σε κάτι άλλο. Η κατάληψη ενός χώρου λοιπόν, εξελίσσεται σε ιδιοκτησία (τυπική ή άτυπη) επί του χώρου αυτού. Και η ιδιοκτησία γεννά δικαιώματα χρήσης του χώρου, αλλά και υποχρεώσεις.

Τα δικαιώματα χρήσης του χώρου βρίσκονται μέσα στο πλαίσιο της κοινής συμβίωσης σε μια πόλη. Οι υποχρεώσεις έχουν σχέση με λογαριασμούς και συντήρηση του χώρου.

Όταν χρησιμοποιούμε ένα χώρο για δεκαετίες, και αυτό το ονομάζουμε «κατάληψη», νομίζω ότι κάνουμε πλάκα σ’όλους αυτούς τους κακόμοιρους ανθρώπους, δηλ. τους εργαζόμενους άνδρες και γυναίκες, τους συνταξιούχους, μικροεπαγγελματίες κλπ. που δουλεύουν ατελείωτες ώρες για να μπορούν να συντηρούν ένα χώρο διαβίωσης.

Ο κάθε Ηλίας, έχει κάθε λόγο να χαμογελάει. Αυτός δεν τόχει το πρόβλημα. Είναι καταληψίας. Δεν έχει υποχρεώσεις. Αν συνειδητοποιούσε την υποχρέωσή του σαν πολίτης να έχει υποχρεώσεις, θα καταλάβαινε ότι η δική του επιλογή να ζει σε ένα κοινοβιακό χώρο, θα έπρεπε κάποια στιγμή να πάψει να είναι «κατάληψη», και να γίνει αυτό που πραγματικά είναι: ιδιωτική χρήση ενός χώρου, με τις ανάλογες υποχρεώσεις. Για να γίνει αυτό χρειάζεται κάποια συγκεκριμένα άτομα να αναλάβουν την ευθύνη της ιδιοκτησίας του χώρου που κατελήφθη. Ιδιαίτερα που μετά 20 χρόνια η ιδιοκτησία μπορεί και νομικά να κατοχυρωθεί. Πράγμα το οποίο έπρεπε να είχε γίνει αφού και στην περίπτωση της «Αμαλίας», αλλά και της «Λέλας», πρόκειται για αξιόλογα διατηρητέα κτίρια. (Και τότε θα την καταλάβαινα την πολύχρονη κατάληψη, σαν συμβολή στον αστικό χώρο).

Όλα αυτά τα χρόνια που συμβιώνουμε με διάφορες καταλήψεις τι έχουμε διαπιστώσει? Ποια είναι η διαφορά της συμβολής στον πολιτισμό της Βίλλας Αμαλίας, από τη δράση που αναπτύσσεται από τα στέκια των προοδευτικών συλλόγων της περιοχής και των γραφείων των κομμάτων της αριστεράς? Χρόνια ολόκληρα γίνονται εκδηλώσεις από την αριστερά και τα προοδευτικά στέκια : προβολές ταινιών, συζητήσεις, δράσεις για τοπικά προβλήματα, δράσεις αλληλεγγύης κλπ κλπ. Ποια είναι η διαφορά? Μήπως ότι κάποιοι πρέπει να μαζεύουν χρήματα για το ενοίκιο και τους λογαριασμούς κοινής ωφέλειας και κάποιοι όχι?

Δεν καταλαβαίνω, η προβολή μιας προοδευτικής ταινίας είναι πιο «πολιτισμός» μέσα σε ένα κατειλημμένο κτίριο, από την προβολή της ίδιας ταινίας σε ένα ενοικιαζόμενο κτήριο που πχ. χρησιμοποιεί ο Σύριζα?

Σίγουρα όμως στις καταλήψεις μαζί με τον Ηλία, ασφαλώς υπάρχει και η Ηλιάνα. Είναι τυχαίο άραγε που η Ηλιάνα ασχολείται πιο πολύ από τον Ηλία, με την καθαριότητα της κατάληψης? Σε μένα συμβαίνει όποτε βρεθώ σε τέτοιο στέκι να μου φτιάχνει καφέ η Ηλιάνα?

Κι αν υποθέσουμε ότι αυτός είναι ο προτεινόμενος τρόπος ζωής από τον Ηλία στην Ηλιάνα, αυτό το μωρό που έρχεται που θα βρίσκεται?

Ή τα μωρά δεν έχουν δικαιώματα αγαπημένε μου Ηλία?

Τι θα γίνει χαρούμενα και ελεύθερα αγόρια? Όλα, μα όλα δικά σας?

 

Share

μετράω τις φορές που έχω ακούσει: “την έχετε αποκτήσει την ισότητά σας. τι φωνάζετε;”

της Ζωής Κόκαλου

μετράω τις φορές που έχω ακούσει: “την έχετε αποκτήσει την ισότητά σας. τι φωνάζετε;”

τις φορές που έχω ακούσει μέσα στα ίδια τα κινήματα: “δεν είναι ώρα τώρα να συζητήσουμε για τη βία στις γυναίκες, εδώ υπάρχουν σοβαρότερα προβλήματα – ο κόσμος πεινάει” ή “γίνεστε γραφικές – υπάρχει ισότητα” ή ακόμα και “για τη βία στους άνδρες τι έχετε να πείτε”

μετράω τις φορές που έχω ακούσει: “αυτοί οι μουσουλμάνοι τα κάνουν όλα, εμείς εδώ δεν έχουμε τέτοια προβλήματα”

– και έρχεται ο τερατώδης ομαδικός βιασμός στην ινδία – εκεί οι γυναίκες είναι ακόμα υποδεέστερες, σου λένε. ένας βιασμός, ανά 20 λεπτά. είναι στην κουλτούρα τους, σου λένε.

ναι φίλε μου, αλλά δενξέρωαντοξέρεις στην ινδία δεν είναι μουσουλμάνοι, είναι ινδουιστές, είχαν γυναίκα πρωθυπουργό εδώ και 30 χρόνια και ο βιασμός δεν έχει τοπική κουλτούρα, αλλά διεθνή.

– και έρχεται ο ομαδικός βιασμός και διαπόμπευση σε πανεπιστήμιο της αμερικής – εκεί οι αθλητές πίνουνε και κάνουνε διάφορα, σου λένε. ένας βιασμός ανά λεπτό. είναι στην κουλτούρα τους η βία.

ναι φίλε μου, αλλά δενξέρωαντοξέρεις, στην αμερική οι ρεπουμπλικάνοι κήρυξαν τον πόλεμο στις γυναίκες, με νομοθετικές ρυθμίσεις που γυρίζουν τα γυναικεία αναπαραγωγικά δικαιώματα στον μεσαίωνα, ενώ οι γυναίκες ακόμα στην αμερική ακόμα πληρώνονται λιγότερα από τους άνδρες για την ίδια δουλειά.

-και έρχονται οι αποκαλύψεις για τον παρουσιαστή του bbc που επί 40+ χρόνια βίαζε και κακοποιούσε 100άδες ανήλικα κορίτσια και παρά τις καταγγελίες όλοι και όλες σιωπούσαν. -μα ήταν σελέμπριτι ο μακαρίτης και είχε πολιτική και κοινωνική κάλυψη, σου λένε. άλλωστε είναι στην κουλτούρα του lifestyle η συγκεκαλυμμένη βία. και εδώ ένας βιασμός ανά λεπτό.

ναι φίλε μου, αλλά δενξέρωαντοξέρεις, στην αγγλία τα θύματά του και μίλησαν και κατήγγειλαν, αλλά μάταια. απειλήθηκαν και κατηγορήθηκαν σαν να ήταν εκείνες ο θύτης και όχι τα θύματα.

-και έρχεται η αποτρόπαια καύση στην ξάνθη.

και περιμένω να μου πεις ρε φίλε, ποια κουλτούρα και ποιο κίνητρο ωθεί ένα δικαστήριο να αγνοήσει ότι ένας άνθρωπος έχει ήδη ομολογήσει απόπειρα βιασμού, έχει ομολογήσει, ότι την είδε στον δρόμο και έπρεπε να “την έχει” (=κατασπαράξει) και να τον αθωώνει.

και περιμένω να μου πεις επίσης, ποια κουλτούρα και ποιο κίνητρο ωθεί έναν άνθρωπο να δει μια γυναίκα να περπατά στο δρόμο και να αποφασίσει ότι πρέπει να την ισοπεδώσει. να μην αφήσει ίχνος από την ύπαρξή της.

 

οι ινδοί θύτες όπως φαίνεται είχαν βγει παγανιά, με το λεωφορείο του τρόμου με σκοπό να πάρουν τη ζωή μιας γυναίκας.

οι αμερικανοί θύτες είχαν οργανώσει την έξοδο με το θύμα τους, το οποίο είχαν ποτίσει για τα καλά με αλκοόλ, ώστε να μην έχει συναίσθηση και αντίσταση.

ο άγγλος θύτης χρησιμοποιούσε τη θέση του και διάφορες φιλανθρωπίες ώστε να μην πιστεύει κανείς τα θύματά του.

ο έλληνας θύτης το είχε κάνει ήδη μια φορά, αλλά είχε πάρει άφεση αμαρτιών, με την “παραίνεση να μην το ξανακάνει”. είχε βγει κι αυτός παγανιά εκείνο το βράδυ. ε, λοιπόν κυρία εισαγγελεύ, κύριοι, κυρίες δικαστές, το ξαναέκανε…

Share

Είσαι γυναίκα; Ας πρόσεχες!

της Αναστασίας Γιάμαλη

Aς μιλήσουμε για βιασμούς. Ας μιλήσουμε για βιασμούς στην πολιτισμένη Δύση και ειδικά στις ΗΠΑ, που παρουσίασαν τον ομαδικό βιασμό της άτυχης Ινδής φοιτήτριας στο λεωφορείο ως «εγγενές πρόβλημα κουλτούρας»… Την ώρα που η μέση αμερικανική οικογένεια μεγαλώνει και γαλουχεί τους γιους της με τα πρότυπα του “μάτσο” άνδρα, δυνητικά βιαστών…

Επιδημία βιασμών υπάρχει και στις ΗΠΑ

Κάθε δύο λεπτά κάποιος κακοποιείται σεξουαλικά στις ΗΠΑ. Είναι “πολιτισμένοι” όμως εκεί. Τόσο “πολιτισμένοι” που σύμφωνα με τα στοιχεία του RAINN (Rape Abuse and Incest National Institute) μία στις έξι γυναίκες έχει πέσει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού!

Τον Δεκέμβρη ήρθε στο φως της δημοσιότητας  -στη χώρα μας πέρασε στα ψιλά- ακόμη μια υπόθεση ειδεχθούς ομαδικού βιασμού στο Steubenville του Οχάιο. Εκεί, δύο “σταρ”- παίκτες της ομάδας ράγκμπι -την οποία οι κάτοικοι έχουν αναγάγει σε υπέρτατη αξία- βίασαν μια μεθυσμένη έφηβη. Ενημέρωσαν σχετικά και τους φίλους τους με αναρτήσεις στο twitter, τις οποίες όμως στη συνέχεια διέγραψαν. Οι “σοβαροί” ενήλικες έσπευσαν να υποστηρίξουν και να υπερασπιστούν όχι την κοπέλα, αλλά τα «αστέρια» και το πώς θα επηρεαστεί το μέλλον και η καριέρα τους. Ενδεικτικά ο βοηθός προπονητή της ομάδας δήλωσε σχετικά: “O βιασμός ήταν απλά μια δικαιολογία, νομίζω. Τι άλλο να πεις στους γονείς σου όταν επιστρέφεις λιώμα στο σπίτι… Έπρεπε να εφεύρει κάτι. Τώρα προσπαθούν να διαλύσουν το αθλητικό πρόγραμμα εξαιτίας αυτού».

Την περασμένη εβδομάδα, οι Anonymous αποφάσισαν να επέμβουν δημοσιεύοντας ένα βίντεο ενός παλιού μαθητή του Steubenville, του Michael Nodianos -τραβηγμένο την ώρα που γίονονταν ο βιασμός- με τον νεαρό φοιτητή πλέον να σχολιάζει αστειευόμενος πως «Τη βιάσαν πιο γρήγορα κι από τον Μάικ Τάισον»… Μετά τους Anonymous σειρά είχαν οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας. Το «Οccupy Steubenville» ξεκίνησε την περασμένη εβδομάδα με στόχο να καταγγελθεί η προστασία που παρείχε ο σερίφης της πόλης στους δύο νεαρούς λόγω της φιλίας που τον δένει με τον προπονητή τους. Κάποιοι κάτοικοι του Steubenville -εκείνοι που δεν είναι με τα “μυαλά στα κάγκελα” για την ομάδα- αντιδρούν. Η πρώην πορνοστάρ Traci Lords, μεγαλωμένη στο Steubenville, αποκάλυψε στη διάρκεια ραδιοφωνικής εκπομπής πως είχε πέσει θύμα βιασμού στην ηλικία των δέκα ετών και συνέχισε αναλύοντας τη «μάτσο» κουλτούρα που επικρατεί σε μία πόλη «κολλημένη με την μπάλα» και το ράγκμπι. Η δίκη έχει προγραμματιστεί για τις αρχές Φλεβάρη.

Την ίδια εβδομάδα που το επίμαχο βίντεο δόθηκε στην δημοσιότητα από τους Anonymous, οι Ρεπουμπλικάνοι δεν επικαιροποίησαν τον νόμο περί “Βίας κατά των Γυναικών” (VAWA) με ρυθμίσεις που θα κάλυπταν την LGBT (ομοφυλόφιλη και τρανσέξουαλ) κοινότητα, τους μετανάστες και τις γυναίκες της κοινότητας των αυτόχθονων Αμερικανών.

Ναι, ενδεχομένως στην Ινδία ο μισογυνισμός να είναι μέρος της κουλτούρας κάποιων κοινωνικών ομάδων. Ούτε λόγος όμως για τον μισογυνισμό και σεξισμό όπως αυτός ξεδιπλώνεται σε όλο του το μεγαλείο στις ΗΠΑ. Στην Ινδία -σύμφωνα με τα κυρίαρχα ΜΜΕ- “είναι όλοι μισογύνηδες”, γεγονός που εξηγεί τον βιασμό και τον βάζει σε πλαίσιο, ενώ στις ΗΠΑ τα παιδιά είναι «ψυχοπαθείς», άρα πρόκειται για πράξη εκτός πλαισίου και αδικαιολόγητη, μια εξαίρεση που θα παραμείνει εξαίρεση. Όπως τότε, που έσπευδαν να παρουσιάσουν τον ακροδεξιό μακελάρη Άντερς Μπρέιβικ ως ψυχασθενή, ενώ στην πραγματικότητα ήταν ιδεολόγος, φασίστας. Έτσι και τώρα, προτιμούν να παρουσιάσουν τους βιαστές ως τέρατα, παρά να δουν το ουσιαστικό πρόβλημα. Η συγκεκριμένη λογική της πλειονότητας των κατοίκων, των γονέων και των προπονητών δεν είναι μεμονωμένη περίπτωση που συναντάται μονάχα σε αυτή την πόλη του Οχάιο, κάθε άλλο…

Σε μια χώρα, τόσο υποκριτική που το να μιλήσεις στον ενικό σε χώρο δουλειάς μπορεί να θεωρηθεί σεξουαλική παρενόχληση, ο βιασμός μίας έφηβης θεωρείται εξαίρεση και “ατόπημα” που δεν θα έπρεπε να στοιχίσει την καριέρα των νεαρών αθλητών. Στην ίδια χώρα που οι Ρεπουμπλικάνοι -θυμόμαστε όλοι τα προεκλογικά σχόλια του Ρεπουμπλικάνου βουλευτή Tόντ Άκιν και τόσων άλλων- αποκαλούν τον βιασμό… “θέλημα Θεού” και που το Ανώτατο Δικαστήριο -αυτό της Άιοβα που απαρτίζεται αποκλειστικά από άντρες- αποφασίζει πως τα αφεντικά δικαιούνται να απολύσουν μια εργαζόμενη επειδή τη βρίσκουν “ακαταμάχητη” και τη θεωρούν “απειλή για τον γάμο τους”, οι βιασμοί αυτού του τύπου από αυτούς τους τύπους είναι αναμενόμενοι. Μιλάμε για μία χώρα που ο ομαδικός βιασμός μιας 11χρονης στο Τέξας παρουσιάζεται από τους “Νew York Times” συνοδευόμενος από παραλειπόμενες λεπτομέρειες, όπως ότι “φορούσε μακιγιάζ και ρούχα που θα άρμοζαν σε 20άρα”…

Στην Αμερική του σήμερα ισχύει αυτό που έλεγαν κάποτε για την Κίνα: “Ό,τι κινείται τρώγεται”, με τη μόνη διαφορά ότι για να φαγωθεί πρέπει να ‘ναι γυναίκα… Αν είναι και φτωχή, τόσο το καλύτερο… Μην ξεχνάμε πως η ιστορία με τον βιασμό της καμαριέρας από τον τότε ισχυρό άντρα του ΔΝΤ Ντομινίκ Στρος Καν κατέληξε με τον πλούσιο κύριο να πληρώνει 7 εκατ. στην άτυχη εργαζόμενη και να τη βγάζει λάδι εξωδικαστικά…

Οι βιασμοί είναι συνάρτηση κουλτούρας, πολιτικής και κυρίαρχου συστήματος. Στην Αμερική γίνονται βιασμοί όπως και στην Ινδία και οπουδήποτε αλλού. Και, όπως οπουδήποτε αλλού, τιμωρούνται μόνο μερικοί συνδυασμοί: π.χ., λευκός βιαστής-μαύρη βιαζόμενη δεν τιμωρείται. Πλούσιος βιαστής-φτωχή βιαζόμενη δεν τιμωρείται. “Καλά παιδιά” βιαστές, προκλητικά ντυμένη βιαζόμενη δεν τιμωρείται. Δεν θεωρείται καν “θύμα”. Αν μας θυμίζουν κάτι όλα αυτά, δεν είναι τυχαίο. Ισχύουν και στα καθ’ ημάς.

Πηγή: Αυγή 

 

Share

Το χαμόγελο του Ηλία… (για την Βίλα Αμαλία)

 For Everything thaty lives is Holy!

W. Blake

Στους Ηλίες όλου του κόσμου

της Ελένης Καρασαββίδου

Με τον Ηλία βρεθήκαμε λίγα καλοκαίρια πριν στο ένα καράβι για την Γάζα, μια από τις σημαντικότερες πρωτοβουλίες που μπορεί ένας ή μία άνθρωπος να συμμετέχει, (να συμμετέχει κριτικά) θαμμένη και διαστρεβλωμένη από τα διεθνή και τοπικά μιντιακά τραστ.

Παρόλο που χαθήκαμε στο πλατύ ποτάμι των προσωπικών και κινηματικών ζωών, τον ξανασυνάντησα ξαφνικά όταν είδα το χαμόγελο του σε ένα λεωφορείο. Το λεωφορείο ήταν της Ασφάλειας και ο Ηλίας ήταν ένας από τους συλληφθέντες της ανακατάληψης της Βίλας Αμαλία, αυτού του χώρου που παλινδρομεί –έμπλεος ενός καθόλου ουδέτερου πολιτικού φορτίου- μεταξύ της μιντιακής του αναπαράστασης και της καθαυτό ανθρώπινης συμμετοχής.

Δεν είναι τυχαίο, άλλωστε, πως τις τελευταίες δεκαετίες, οι ανθρωπιστικές επιστήμες έχουν ανακαλύψει νέους, διεπιστημονικούς τρόπους στην διερεύνηση του χώρου, θεωρώντας το αστικό περιβάλλον ως μία παράμετρο που προσπερνά τα γεωμετρικά χαρακτηριστικά και «παίζει τον ρόλο» μιας υλικής καταγραφής των αντιθέσεων, των περιορισμών, των δεδομένων και ιεραρχιών που χαρακτηρίζουν τις κοινωνικο-πολιτισμικές λειτουργίες κι αλληλεπιδράσεις (Habermas, 1980) σε έναν συγκεκριμένο «χώρο και χρόνο».

Η ανάδειξη αυτή σχετίζεται κατά πολύ με τις δυσλειτουργίες “του αστικού αινίγματος” (Harloe and Lebas, 1981), δηλαδή της “μεγάλης πόλης” στα τέλη του 20ου και στις αρχές του 21ου αιώνα, όσο και με τη συνειδητοποίηση ότι η γενική παρακμή παραδοσιακών βιομηχανικών μονάδων που στήριζαν την οικονομία και τον κοινωνικό ιστό, μαζί με σύγχρονα ή επανακάπτοντα ρεύματα όπως της μαζικής μετανάστευσης στις νέες συνθήκες, συμβάλλουν σε μια όχι μόνο οικονομική μα και υπαρξιακή/ιδεολογική κρίση.

Η ίδια η πόλη υπήρξε εξαρχής (3 αιώνες πριν) τόσο ένα “πρόβλημα” όσο κι ένα “αίνιγμα”, όσο και πηγή πολλαπλών κοινωνικών διαδικασιών κι εξελίξεων, επηρεάζοντας την κοινωνικο-πολιτισμική, οικονομική κι επιστημονική ιστορία του πλανήτη. Γιατί, η ανάγκη εύρεσης φθηνού εργατικού δυναμικού που η μαζική εκβιομηχάνιση δημιούργησε, αποτέλεσε το έναυσμα για βιαστική συγκέντρωση πληθυσμού που επρόκειτο να αποκαλύψει και να ενισχύσει όσο ποτέ πριν τις κοινωνικές ανισότητες, γεννώντας ή ενισχύοντας κοινωνικά κινήματα και ποικίλες δυναμικές. Οι ετερογένειες μεταξύ των πληθυσμιακών ομάδων, όχι μόνο ήρθαν στην επιφάνεια όπως ποτέ πριν, αλλά και άρχισαν να επιδρούν στην καθημερινή ζωή και στον τρόπο σκέψης των ανθρώπων με εκπληκτικά αποτελέσματα σε όλες σχεδόν τις επιστήμες και σε όλες ανεξαιρέτως τις μορφές τεχνών.

Οι φτωχογειτονιές και τα γκέτο που δημιουργήθηκαν, προκάλεσαν το φόβο των κοινωνικά ενταγμένων, οι οποίοι είδαν τη μεγάλη πόλη ως ένα είδος παράσιτου στο σώμα του έθνους και τον απόκληρο ή τον τότε μετανάστη (όμοια με σήμερα) ως έναν διαφθορέα της φυλετικής αγνότητας και της κοινωνικής αρμονίας. “Μια απειλή στην κοινωνική τάξη και το μέλλον της δημοκρατίας” (Hall, 1988). Αποφασίζοντας την ίδια στιγμή να προωθήσουν την δημιουργία «εξαγνισμένων περιβαλλόντων» (Cunningham. 1997) όπως πχ τα σχολεία και τα κατηχητικά με σκοπό να πάρουν πληθυσμούς όπως τα παιδιά μακριά από τους γεμάτο θυμό και ιδέες δρόμους.

Συχνά, για να το επιτύχουν αυτό δημιουργούσαν έναν «ηθικό πανικό» (Moore, 1987), με σκοπό να επιβάλλουν το «δικαίωμα» μιας «ηθικής» «πλειοψηφίας» (ή μειοψηφίας αφού αναπαράχθηκε μια χαρά και σε εναλλακτικούς χώρους που ενσωμάτωσαν το πρότυπο της εξουσίας την ίδια ώρα που δήθεν το αποδομούσαν ή το αποδομούν) να επιβάλλει στο σύνολο έναν συγκεκριμένο κώδικα ζωής και ιδεολογίας. Αυτό δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί δίχως την δημιουργία του «Γκροτέσκου Άλλου», η χρήση του οποίου, ιδίως σε περιόδους οικονομικής και υπαρξιακής κρίσης, εντάσσει το, αποκλεισμένο από το σύστημα σχηματισμού ταυτότητας, “Άλλο“ των χαμηλών κοινωνικών στρωμάτων, τάξεων και μαζών στα πλαίσια της παραγωγής «αποδεκτών» ονείρων και ιδεατών μοντέλων, δηλαδή αποκτά την δική του θέση ως “αντικείμενο επιθυμίας“ ή “αποφυγής”.

Αυτές οι διαδικασίες αναπτύσσονται σε δύο παράλληλες κατευθύνσεις: α) στο επίπεδο της παραγωγής και στο επίπεδο των αντιθέσεων του υλικού περιβάλλοντος που βρίσκονται σε άμεση ή έμμεση αναφορά με τα οικονομικά, κοινωνικά, και πολιτισμικά δεδομένα μιας κοινωνίας και β) στο επίπεδο του τρόπου χρήσης τους τόσο από άτομα όσο και από ομάδες που ζουν στο εσωτερικό του, γεγονός που «τεκμαίρει» την πόλη σε κομμάτια (βλ. Έκο Νεομεσαιωνισμός). Εδώ οι κοινωνικο-ψυχολογικοί παράγοντες, όπως τα δίκτυα κοινωνικών σχέσεων, οι ανάγκες, οι προσδοκίες, το αξιακό σύστημα και τα κοινωνικά μοντέλα (κυρίως αυτά που σχετίζονται με την διαχείριση ή αποδόμηση της κοινωνικής εξουσίας) αποκτούν μεγάλη σπουδαιότητα, αποτελώντας (παράλληλα με το υλικό) την οικονομική, κοινωνική και συμβιωτική ενότητα που ονομάζουμε «πόλη».

 

Η «Βίλα Αμαλία», επιλεγμένη «ξαφνικά» μετά από 22 χρόνια να γίνει η χωροταξική συμπύκνωση αυτού του «Γκροτέσκου Άλλου» κι όλων αυτών των διαδικασιών, (και μάλιστα να το προσέξουμε! επιλεγμένη αρχικά από την Χρυσή Αυγή που πρωτοξεκίνησε τις επιθέσεις 2 χρόνια πριν!) δεν θα μπορούσε παρά να χρησιμοποιηθεί ως κορωνίδα ενός τόσο προβλεπόμενου μα και αποτελεσματικού «ηθικού πανικού». Είναι εντελώς χαρακτηριστικός ο τρόπος αναπαράστασης της βίλας (και «εθολόγοι» όπως ο Chombart de Lawe έχουν αναδείξει την σημασία του «χώρου αναπαράσταση» για την δόμηση και λειτουργία του καθεαυτού «υλικού χώρου»), η οποία μετά από (κυριολεκτικά) εκατοντάδες βραδιές πολιτικής κουβέντας, εικαστικών εκθέσεων, κινηματογραφικών προβολών, στέγασης ανθρώπων, δανειστικής βιβλιοθήκης, (στα οποία όχι μόνο περάσαμε τόσοι και τόσες συνδημιουργώντας τον δωρεάν προσφερόμενο συμμετοχικό πολιτισμό, αλλά και συμμετείχε ολόκληρη η γειτονιά) και προφανώς καλών και κακών στιγμών, (να συγκρίνουμε την ποσόστωση των τελευταίων με τους κριτές της;;) προσφέρεται στον μέσο μικροαστό μαλάκα (και μαλάκο) ως αντικείμενο επικίνδυνης ονείρωξης σε μια διαδικασία «κάθαρσης». (Όποιος κατηγορεί τον ελληνικό λαό ότι δεν πρωτοπορεί πουθενά προφανώς δεν παίρνει υπόψη του τα ποσοστά μαλακίας που εκδηλώνονται με την πρώτη ευκαιρία στους πιο ετερόκλητους φοβάμαι χώρους, από ανώνυμους top commenter στο ίντερνετ μέχρι πολύφερνες επώνυμες γραβάτες, κι ας έκρινε δεκαετίες όλους τους άλλους. Και δεν θα μας απαλλάξει η ιστορία λόγω βλακείας.)

Αυτά από την πλευρά ενός συστήματος που έχει όλους τους μηχανισμούς υπέρ του και παίζει με τις προσλήψεις των μικροαστικών στρωμάτων ένα τόσο ηλίθιο, ώστε δεν θα μπορούσε να μην είναι επιτυχημένο, σκάκι. “Feed them shit!” είναι η αλάνθαστη συνταγή της επιτυχίας σε όλες τις πολιτικές κι όλες τις τέχνες όπως την περιέγραψε ο Mayer της Metro Goldwin Mayer. Ή αλλιώς «λευτεριά στους φυλακισμένους τηλεθεατές!» (ΓΙΔΙΑ! Μπρρρ!) Κι αν ενοχλεί η γλώσσα να θυμίσω πως ο Wordsworth ενέπλεξε επίτηδες τον 19ο αιώνα επιλεγμένες λαϊκές και διανοούμενες εκφράσεις στα Lucy Poems για να σπάσει ακριβώς όλα τα ιδεολογήματα της «νόμιμης» γλώσσας κι άρα της συνείδησης.

 

Το κείμενο αυτό δεν γράφεται βέβαια ούτε για να στηρίξει τις αυτό-τρικλοποδιές της αριστεράς που έχει έτσι κι αλλιώς τον δυσκολότερο ρόλο. (Όποτε κάνω κριτική στην αριστερά, -με δεδομένες τις αγκυλώσεις του χώρου αλλά και την γενναιότητά του σε ιστορικές στιγμές-, νιώθω το βάρος να μην συνεισφέρω στην «απογοήτευση εναντίον όλων», παίζοντας το παιχνίδι ενός συστήματος που θέλει να άρει την ένταξη στο αντίπαλο κοινωνικό –και όχι μόνο ιδεολογικό- αριστερό «δέος», αλλά και την ευθύνη να συμβάλλω με την σωστή ή ηλίθια –γιατί όχι;;- κριτική μου ώστε αυτό το «αντίπαλο δέος» να ξεπεράσει κάτι αντι-διαλεκτικούς του «κοινοτισμούς» και να γίνει πραγματικό «δέος» και πράγματι «κοινωνικό», γιατί η σιωπή δεν προωθεί αλλά αναβάλλει την ανατροπή, μεταμφιέζοντας το «ίδιο»). Κάποιες φορές (ανάμεσα σε άλλα προβλήματα) ο υπερακτιβισμός δεν αφήνει τα χρονικά περιθώρια να συνειδητοποιήσουμε πως υπάρχουν περιπτώσεις που τα σύνορα μεταξύ των κυρίαρχων και των λαϊκών «αντιλήψεων» είναι διαπερατά, κι ότι στην πραγματικότητα δεν θα έπρεπε να δημιουργείται η εντύπωση (που θα τοκιστεί ιδεολογικά από ένα κυνικό και στην ουσία του αντιλαϊκό σύστημα) ότι επιτιθέμεθα στην «περιοχή» των λαϊκών αντιλήψεων ή αναπαραστάσεων. Αλλά αντίθετα ότι η αριστερά προσπαθεί (ως κομμάτι τους) να απελευθερώσει τον «λαϊκό χώρο» από την επίβουλη επιβολή (και χρήση) των συμφερόντων της κυριαρχίας.

Αλλά διάολε σε σχέση με τη Βίλα Αμαλία (και παρά σημαντικές επιμέρους δικές μου διαφοροποιήσεις σε αριστερές τοποθετήσεις και στο ζήτημα αυτό, αφού δεν υπάρχουν συνεκτικοί χώροι) έχει κατά βάση απόλυτο δίκιο! Ακόμη και το επιχείρημα περί Δημόσιου χώρου καταντάει κυνικότατο ιδεολόγημα αν σκεφτούμε με τι αντικαθιστούν το Δημόσιο την εποχή της κρίσης, την ίδια ώρα που «φοβούνται» όταν μέρος  του απόκληρου «Δήμου» καταλαμβάνει λίγο δικό του χώρο στο κέντρο της πόλης ως κάρφος στο μάτι για να δούμε (από την κλειδαρότρυπα έστω) έναν κόσμο άλλον. (Και να δείτε τι κόπος θα καταβληθεί ώστε να σβηστεί το κινηματικό όνομα του κτηρίου…. Δεν χάνουμε μόνο σε δικαιώματα  αλλά και σε ό,τι μας σημάδεψε ως γενιά σε συμβολικό επίπεδο, πάρτε τα όλα εσείς του «πάρτα όλα!»)

 

Με τι όπλα όμως μπορεί να το αναδείξει έξω από τους γνωστούς (και κουρασμένους από την αυτοκατανάλωση τους) κύκλους «της» αυτό το δίκιο σε μια «πραγματικότητα» που ακόμη και οι λέξεις δεν της ανήκουν; Δεν έχω καμιά μαγική λύση πέρα από το χαμόγελο του Ηλία. Ο Ηλίας χαμογελά, είναι ένας άνθρωπος που συμμετείχε σε μια ειρηνική καταδρομική ενέργεια έχοντας ως μόνο σίγουρο την σύλληψή του. Χαμογελά πλατιά κι ας έχει κερδίσει το λαχείο, ας μην έχει διοριστεί από κομματόσκυλα ώστε να σώσει την πάρτυ του, ας μην κάνει τις αρπαχτές όσων θέλαν σε 3 μήνες να ζήσουν για έναν χρόνο, ας μην παίρνει τον μισθό του Καμπουράκη του Μέγκα, (και να δείτε που κάποιοι χρήσιμοι ηλίθιοι θα αποπειραθούν να τον ηρωοποιήσουν!) ας μην ζει σε βίλα, κι ας μην έχει η αλληλεγγύη του στο είδος των ανθρώπων την σικέ προβολή της Βαρδινογιάννη. (Χαρακτηριστικό του πόσο το κανάλι των λομπιστών παίζει με την σημειολογία είναι πως είχε φέρει έναν παγκοσμίως άγνωστο νεαρό καθηγητάκο της παντείου την επόμενη της ομιλίας του Ζίζεκ για να… ταυτίσει θαμπωμένος από την κάμερα τον Ζίζεκ με την τρομοκρατία!!!!!, και σε μια  μικροαστική χώρα που το όνειρο της «μαμάς» είναι να πάρεις θέση έρποντας κι όχι πετώντας, οι ημιμαθείς -και ημιθανείς- τηλεθεατές θα «θαμπώνονταν» από το επάγγελμα και θα συμφωνούσαν κι ας μην καταλάβαιναν γρι! Χαρακτηριστικό άλλωστε της  βαθιάς αρρώστιας αυτού του πλανήτη είναι πως άτομα σαν τον Ηλία τα κρίνουν μονίμως ασύλληπτα άτομα σαν τον Βενιζέλο τον Παπακωνσταντίνου και τον Πρετεντέρη! Με κάτι ξανασυμπαθάς τον ΣΥΡΙΖΑ και θέλεις να –τους- κερδίσει μια φορά κι ας μην τον εμπιστεύεσαι! Αλλά πως με αυτά τα βόδια που ψηφίζουν και που θα απαιτούν και τον παράδεισο μετά, και πως όχι αφού «έτσι» τους φλερτάρει και η αριστερά!)

Όμως ο Ηλίας την μοναδική εκείνη στιγμή χαμογελάει! Δεν έχει σημασία αν είμαστε (εγώ κι εσύ) αυτοί που είμαστε, αν τα κινήματα έχουν κι αυτά κάφρους, ούτε αν η κοινωνία (και η πολιτική) είναι αυτή που είναι. Δεν έχει καν σημασία αν ο Ηλίας θα στοχοποιηθεί στην Ασφάλεια αφού οι ανθρωποφύλακες (κι όχι, αυτό δεν αφορά όλους τους ένστολους κι ας το «χαλάω»!) μισούν -από βαθιά λαχανιασμένο τρόμο- το χαμόγελο των ανθρώπων. Ο Ηλίας χαμογελάει και φεύγοντας πιθανότατα στο εξωτερικό σε λίγους μήνες, δεν βρίσκω τίποτε πιο ελπιδοφόρο –μ’ άλλα λόγια ανατρεπτικό- να πάρω μαζί μου…

 

Share

Ένας δεύτερος βιασμός

της Δήμητρας Κυρίλλου

Η συνέντευξη του βιαστή και δολοφόνου της Ζωής Δαλκαλίδου από την Ξάνθη στην εκπομπή της Στεφανίδου είναι προσβολή για την ίδια τη νεκρή γυναίκα και για όλο τον κόσμο που έχει οργιστεί από το τραγικό γεγονός.

Είναι πρόκληση και ύβρις για δύο λόγους: Πρώτον, γιατί παραχωρεί στον δράστη το μικρόφωνο να περιγράψει τη δική του εκδοχή του συμβάντος και να δικαιολογήσει τις πράξεις του (το οποίο και κάνει), ισχυριζόμενος ότι δεν υπήρξε βιασμός αλλά συναινετικό σεξ, ότι στο τέλος η κοπέλα απείλησε να τον καταγγείλει και έτσι «θόλωσε» και «αναγκάστηκε» να την κάψει ζωντανή ενώ δεν ήθελε, κλπ.κλπ.

Πρόκειται για προφανή ψέμματα και κλασσική γραμμή άμυνας των βιαστών –των ελάχιστων περιπτώσεων που φτάνουν μέχρι τα δικαστήρια-, μια γραμμή που έχει λειτουργήσει με επιτυχία ως τώρα, φορτώνοντας τις ευθύνες στο θύμα γιατί «τα γύρευε» με το προκλητικό (!) ντύσιμο και συμπεριφορά και αθωόνοντας τους θύτες που εμφανίζονται σαν «κυνηγοί» που έπεσαν σε κακόβουλη παγίδα. Μ’αυτό τον τρόπο οι δίκες βιασμών συνήθως καταλήγουν σε αθώωση του κατηγορούμενου «ελλείψει επαρκών στοιχείων» και σε κόλαφο για τα θύματα που γίνονται ρεζίλι και βγαίνουν επιπλέον και φταίχτες.

Ρόλος των ΜΜΕ

Σε ένα δεύτερο επίπεδο αξίζει να σταθούμε στο ρόλο των ΜΜΕ και όλων των παπαγάλων της κυρίαρχης ιδεολογίας, γιατί έχουν τεράστια συμβολή στην προβολή των πιο καθυστερημένων σεξιστικών και ρατσιστικών ιδεών: Στην καλλιέργεια ατομικών ρόλων και προτύπων, όπως της γυναίκας – «ανάφτρας» και του άντρα -«κυνηγού», τον ανταγωνισμό και την αντιπαλότητα των οποίων παρουσιάζουν σαν απόλυτη και αδιαμφισβήτητη ανθρώπινη φύση, με λίγα λόγια «η γυναίκα προκαλεί και ο άντρας κατακτά».

Στα τηλεσκουπίδια τους καθημερινά λοιδωρούν όσους είναι φτωχοί, κοντοί, χοντροί, κακοντυμένοι, αποτυχημένοι και άρα αποκλεισμένοι από τον λαμπερό κόσμο που προβάλλουν και κολακεύουν, τον κόσμο των διάσημων και ωραίων. Όμως η πραγματικότητα κατά βαση δεν ταιριάζει με την εικόνα που καλλιεργείται και συχνά γεννιούνται παρεκτροπές από τους ρόλους και τους όρους του παιχνιδιού. Τότε προκύπτουν οι ανώμαλοι, οι βιαστές και δολοφόνοι, τα «κτήνη» που με τόση ευκολία οι Τατιάνες μας επιστρέφουν στην οθόνη, μας τους πετάνε κυριολεκτικά στα μούτρα, πουλώντας ακόμη μεγαλύτερη τηλεθέαση, κλαίγοντας και κραυγάζοντας για τα τέρατα που αυτοί οι ίδιοι καθημερινά γεννάνε.

Οι Τατιάνες είναι μέρος του προβλήματος, της κυρίαρχης ιδεολογίας στα μυαλά και τις ζωές των ανθρώπων. Η απελευθέρωση από το σεξισμό και τα εγκληματικά αποτελέσματά του όπως οι βιασμοί προϋποθέτει και τη σύγκρουση μαζί τους και με το σύστημα που ευλαβικά εκπροσωπούν.

Πηγή: εργατική αλληλεγγύη

 

Share

Στη μνήμη …….

της Φλώρας Νικολιδάκη

Στη μνήμη της …………………….που μπήκε σ’ένα λεωφορείο, στο Νέο Δελχί. Τη βίασαν και τη σκότωσαν, τη βασάνισαν όπως κανείς διεστραμμένος βασανιστής δεν έχει φανταστεί να το κάνει.

Στη μνήμη της …………………….που γύριζε στο σπίτι της. Τη βίασε, την κομμάτιασε και την έκαψε, όπως ο χειρότερος βασανιστής στα στρατόπεδα της χιτλερικής Γερμανίας.

Στη μνήμη όλων των παιδιών, θυμάτων του πορνοτουρισμού  των διεστραμμένων ευρωπαίων και αμερικανών.

Στη μνήμη των θυμάτων των διεστραμμένων παιδεραστών, που ηδονίζονται ακόμα και με βρέφη 6 μηνών, που πεθαίνουν στα χέρια τους ή μπροστά στα μάτια τους, την ώρα που παρακολουθούν ζωντανούς και ακριβοπληρωμένους βιασμούς παιδιών.

Στη μνήμη της ηθικής όλων αυτών των εκσυγχρονισμένων «προοδευτικών», «μορφωμένων» και προβεβλημένων πολιτών, γυναικών και ανδρών, που ανήκουν σε όλο το πολιτικό-ιδεολογικό φάσμα της κοινωνίας, ακόμη και αριστερών και που ξεδιάντροπα υποστηρίζουν ότι μπορεί μια δικηγόρος, μια γυναίκα, να υπερασπιστεί ως δικηγόρος έναν βιαστή.

Στο Νέο Δελχί, στη μακρινή Ινδία: κανένας δικηγόρος δεν αναλαμβάνει την υπεράσπιση των βιαστών της αδικοχαμένης φοιτήτριας.

 

Share

Επτά τρόποι που φτιάχνονται τα στερεότυπα για τις γυναίκες και τα κορίτσια, γίνονται σεξουαλικά αντικείμενα και υπο-εκπροσωπούνται στην οθόνη.

Νέα μελέτη τονίζει τις συγκλονιστικές ανισότητες μεταξύ των φύλων στον κινηματογράφο και την τηλεόραση – ακόμα και στα παιδικά προγράμματα.

των Dana Liebelson και Asawin Suebsaeng,  30 Νοεμβρίου 2012

Μετάφραση: Χριστίνα Κούρκουλα

Δεν είναι αποκάλυψη ότι οι γυναίκες ηθοποιοί και οι ηθοποιοί που προέρχονται από εθνικές μειονότητες αγωνίζονται για χρόνια για να καταφέρουν να παίξουν σημαντικούς ρόλους  στις ακριβές παραγωγές του Hollywood. Τόσο στην ψυχαγωγία όσο και στα μίντια η υπερβολική προβολή της γυναίκας ως σεξουαλικό αντικείμενο (ακόμη και κατά την κάλυψη των Ολυμπιακών Αγώνων) είναι οικτρά οφθαλμοφανής. Όμως τι συμβαίνει στα παιδικά τηλεοπτικά προγράμματα και στις ταινίες για όλη την οικογένεια;

Το Geena Davis Institute on Gender in Media (Ίδρυμα Geena Davis  για το Φύλο στα ΜΜΕ), που ιδρύθηκε το 2004 από την βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιό και πρέσβειρα των Ηνωμένων Εθνών Geena Davis, έχει δημοσιεύσει μια νέα έκθεση που καταγράφει λεπτομερώς τα στερεότυπα, τα εμπόδια και την στυγνή εκμετάλλευση που καθορίζει ακόμα τον τρόπο μεταχείρισης των γυναικών και κοριτσιών στην οθόνη. Η μελέτη μπαίνει βαθειά στην τηλεόραση της υψηλής ζώνης θέασης, στα παιδικά προγράμματα και στις ταινίες για την οικογένεια. Οι γυναίκες είναι πιο σπάνιες  στα προγράμματα της υψηλής τηλεθέασης και στις ταινίες για την οικογένεια, όπου, όπως επισημαίνει η μελέτη παρουσιάζονται «λιγότερες γυναίκες σε επαγγελματικές θέσεις κύρους. Οι γυναίκες όχι μόνο απουσιάζουν από τα δημοφιλή μέσα, αλλά και όταν βρίσκονται στην οθόνη φαίνεται πως παίζουν διακοσμητικό ρόλο».

Δείτε μερικά από τα εκπληκτικά στατιστικά παρακάτω:

Ποσοστά χαρακτήρων σε οικογενειακές ταινίες που φορούν σέξυ φορεσιά ανάλογα με το φύλο.

 

Ποσοστά χαρακτήρων με λεπτό κορμί στα προγράμματα υψηλής τηλεθέασης ανάλογα με το φύλο.

 

Ποσοστά ομιλούντων χαρακτήρων στις κωμωδίες της ζώνης υψηλής θέασης ανάλογα με το φύλο.

 

Ποσοστά προγραμμάτων της ζώνης υψηλής θέασης με εξισορροπημένο καστ ως προς το φύλο.

 

Αναλογία ανδρικών και γυναικείων χαρακτήρων σε παιδικά τηλεοπτικά προγράμματα.

 

Ποσοστά οικογενειακών ταινιών με άνδρα αφηγητή.

 

Ποσοστά χαρακτήρων της μαύρης φυλής σε προγράμματα της ζώνης υψηλής θέασης ανάλογα με το φύλο.

 

Εικόνες: Walt Disney Pictures , CBS , HBO , NBC , Group W Productions , 20th Century Fox , TBS

Πηγή: Mother jones

Share

Αποκλειστικό -Το Φύλο Συκής αποκαλύπτει: 2.160 πορνοπελάτες συνελήφθησαν

Σε συντονισμένη μυστική επιχείρηση της αστυνομίας σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα και Ηράκλειο Κρήτης συνελήφθησαν 2.160 πορνοπελάτες. Οι δράστες μεταφέρθηκαν προσωρινά σε αδρανή στρατόπεδα στις παρυφές των αντίστοιχων πόλεων, τους έγινε τεστ για HIV/AIDS και οι 156 βρέθηκαν θετικοί. Όσοι είναι θετικοί στον ιό θα παραπεμφθούν στη δικαιοσύνη με την κατηγορία της «βαριάς, σκοπούμενης σωματικής βλάβης», παρά τις διαμαρτυρίες των περισσοτέρων ότι δεν γνώριζαν ότι ήταν φορείς. Η βλάβη θα αναφέρεται ότι σχετιζόταν με τις γυναίκες τους και τις εκδιδόμενες γυναίκες τις υπηρεσίες των οποίων συχνά αναζητούσαν. Οι κατηγορούμενοι θα προφυλακιστούν μέχρι την δίκη τους. Οι υπόλοιποι θα απελαθούν με συνοπτικές διαδικασίες σε χώρα όπου η πορνεία είναι παράνομη και κάθε παράβαση διώκεται με βαριές ποινές.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του Φύλου Συκής, τα προσωπικά στοιχεία όλων όσοι βρέθηκαν θετικοί στον ιό θα δημοσιοποιηθούν, δηλαδή φωτογραφίες τους, όνομα και επίθετο, όνομα πατρός και μητρός, διεύθυνση κατοικίας, ημερομηνία και τόπος γέννησης. Ήδη έχουν ειδοποιηθεί οι σύζυγοι των παντρεμένων πορνοπελατών, ενώ αναζητούνται οι ερωμένες, οι οποίες έτσι κι αλλιώς θα δουν σύντομα όλους τους συλληφθέντες φορείς στα δελτία ειδήσεων των 8, κατά τα πρότυπα της γνωστής περίπτωσης των οροθετικών εκδιδόμενων γυναικών που είχαν συλληφθεί, διαπομπευτεί και φυλακιστεί πριν από έξι μήνες. Όπως ήταν αναμενόμενο, όλοι οι πορνοπελάτες διαμαρτύρονται και ορκίζονται ότι είναι η πρώτη φορά που προχωρούν σε τέτοια ενέργεια, την ίδια στιγμή που άλλοι που συχνάζουν τακτικά στις ιερόδουλες δεν συλλαμβάνονται.

Ενδιαφέρον παρουσιάζει η πρωτότυπες μέθοδοι της αστυνομίας, καθώς κινήθηκε σε συνεννόηση με εκδιδόμενες γυναίκες, οι οποίες ήταν στημένες τάχα ζητώντας πελάτη, και μόλις κάθε πορνοπελάτης συμφωνούσε την τιμή για την συνεύρεση, συλλαμβάνονταν.

Όπως ήταν αναμενόμενο, έχει ήδη δημιουργηθεί τεράστιο κοινωνικό πρόβλημα με τις συζύγους και τις ερωμένες των πορνοπελατών που δεν γνώριζαν τις δραστηριότητες των συντρόφων τους, καθώς και ότι ήταν οροθετικοί, για όσους βρέθηκαν θετικοί στον ιό.

Τεράστιες ουρές γυναικών έχουν σχηματισθεί έξω από τις υγειονομικές υπηρεσίες για την πραγματοποίηση ιατρικού ελέγχου, ενώ οι δικηγόροι στις περιοχές αυτές είδαν ξαφνικά να γεμίζουν τα γραφεία τους με γυναίκες που ζητούν διαζύγιο.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του αρμόδιου υπουργείου, η υπομονή της κυβέρνησης προς τους πορνοπελάτες τέλειωσε, τέρμα το τράφικινγκ και η παράνομη πορνεία, δεν μπορούν οι πορνοπελάτες να παίζουν με τις ζωές των οικογενειών τους αλλά και των εκδιδομένων γυναικών.

Η αστυνομία κατάφερε τη συνεργασία με τις εκδιδόμενες γυναίκες, Ελληνίδες και αλλοδαπές, έναντι αδρής αμοιβής, που παρά τις δυσκολίες στις οποίες βρίσκονται τα δημόσια ταμεία, αποφάσισε να καταβάλει.

Σημαντική λεπτομέρεια: Σε κάθε προσαγωγή, ο πορνοπελάτης καλούνταν να επιδείξει προφυλακτικά που είχε επάνω του. Όσοι είχαν περισσότερα από ένα προφυλακτικά, θεωρήθηκαν «συνειδητοί» και αφέθηκαν ελεύθεροι.

Είναι πρωτάκουστο, αναφώνησε ο πρόεδρος του Συλλόγου Ελλήνων Μαστροπών, να διώκεται ο  πορνοπελάτης επειδή δεν είχε προφυλακτικό επάνω του, κανένας νόμος δεν περιέχει τέτοια ρύθμιση. Και μάλιστα, όπως φαίνεται, προετοιμάζεται πυρετωδώς για νομικές και κοινωνικές αντιδράσεις, ενώ σε ιδιωτικές συζητήσεις δηλώνουν ότι θα φθάσουν ακόμα και στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων γι’ αυτή την ανήκουστη παραβίαση των δικαιωμάτων του πορνοπελάτη, για τον οποίον δουλεύουν νυχθημερόν, και μάλιστα χωρίς το επάγγελμά τους να έχει χαρακτηριστεί ως επικίνδυνο, ενώ είναι γνωστό ότι δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που καταλήγουν στη φυλακή από παρεξηγήσεις που υπάρχουν για το ρόλο τους.

 

Share

Το σώμα ως μαρτυρία και το σώμα ως κανιβαλισμός

της Ελένης Καρασαββίδου

Η ιστορία της εξουσίας, όπως έχει γραφτεί, είναι η ιστορία των σωμάτων και των αναπαραστάσεών τους. Γιατί το σώμα – υποκείμενο, χτίζοντας τη μνήμη, υπόκειται πρώτο και ξεχνά τελευταίο. Αλλά και γιατί το συλλογικό σώμα χρησιμοποιείται για να δομήσει ή να επιβεβαιώσει (συχνά και τα δυο αλληλοτροφοδοτούμενα) σύνορα και έμφυλες, εθνικές και ταξικές ιεραρχίες αλλά και ιδεολογικούς (ιδεοληπτικούς στ’ αλήθεια) ολοκληρωτισμούς.

Δεν είναι τυχαίο ότι η κοινωνιολογία της ετερότητας έχει δείξει ότι «η στοχοποίηση ενός προσώπου ή μιας ομάδας ως βλαπτικού, μολυσματικού, μοχθηρού, τρέπεται σε προσωποποίηση μιας ευρύτερης απειλής (του διαβόλου ή του Ισλάμ από τη μια ή του κοινωνικού φιλελευθερισμού από την άλλη για παράδειγμα) κι έχει ως συνέπεια την κοινωνική του απομόνωση, κι άρα την ποινικοποίηση των σχέσεων του και την εργασιακή ή/και κοινωνική του απαξίωση.

Το είδαμε με πρωτοφανή ένταση το φαινόμενο αυτό τόσο στη απίστευτη υποκρισία σε σχέση με τις οροθετικές (ρημαγμένες από τις διελκυστίνδες μιας κοινωνίας κυνικών ανθρωποεμπόρων από τη μια και “αθώων” μάτσο πελατών από την άλλη, και κατηγορούμενες από παντού κι από πάνω) όσο και στον τρόπο προεκλογικής δράσης της Χρυσής Αυγής.

Γιατί οι ιστορίες για βιασμούς από μετανάστες σε νεαρά ζευγάρια Ελλήνων διαχύθηκαν όπως η φωτιά στα σπαρτά στην ελληνική επαρχία και πάντα “κάποιος/α άκουσε κάτι από κάπου”. Όπως στην Κόρινθο που “τα κακά μίντια κάλυψαν ομαδικό βιασμό Νεαρών Ελλήνων που οδήγησε στον θάνατο του ενός” κι όπου η Χρυσή Αυγή απέσπασε το εμβληματικό 12%. Σε έρευνα όμως που έκανε η Λ. Στεφάνου για αναφορές παρόμοιων περιπτώσεων αποκαλύφθηκε ότι ούτε στα αστυνομικά ούτε στα ιατρικά αρχεία των περιοχών υπάρχουν οι συγκεκριμένες καταγραφές.

Το συλλογικό σώμα (της γυναίκας που πρέπει να προστατεύεται πχ και του άντρα που πεθαίνει για να προστατεύσει), έχει ανάγκη από ένα συλλογικό κακό. Και μέσα από αυτό επαναορίζονται ιεραρχίες και σύνορα “περιούσιων που διώκονται” (κι εδώ η αριστερά θα πληρώσει κάτι ιδεολογικά της δάνεια, αφού από την αντι-διαλεκτική γελοιότητα του εθνομηδενισμού έφτασαν όπως αναμενόταν κάποιοι στο άλλο αντι-διαλεκτικό άκρο προωθώντας με μη πολιτικούς όρους το δίπολο μνημόνιο-αντιμνημόνιο) και “μαυριδερών που διώκουν”.

Το πολιτικό διαταύτα ενός τέτοιου κειμένου όμως δεν είναι φυσικά να δικαιολογήσει ή να απαξιώσει “ιδεολογικοποιώντας” την, (ή απο-ιδεολογικοποιόντας την στ’ αλήθεια;) την εγκληματικότητα (και μάλιστα τον βιασμό και δη μετά φόνου) από όπου κι αν προέρχεται. Το σώμα του καθενός ξεχνά τελευταίο, κι αυτό το σώμα το σεβόμαστε.

Αλλά να καταδείξει ότι ο τρόπος αναπαράστασης του «κακού» σχετίζεται βαθιά με την διαδικασία «ετεροποίησης», ανοικείωσης με άλλα λόγια, αυτού που βγαίνει έξω από τον κύκλο του «εμείς» κι έρχεται απ τα μαύρα δάση (για να θυμηθούμε λίγο τον Μπρεχτ). Συμπεριλαμβάνει άρρητες μορφές αντίληψης του «εγώ» και του «εμείς» κι άτυπες μορφές διαπραγμάτευσης και επικοινωνίας με το «άλλο» (όπως το βαθύ ανθρωπολογικό ταμπού της “γυναίκας της φυλής” και όχι μόνο) οι οποίες διέπουν τις ομαδικές και διομαδικές σχέσεις που δεν είναι πολιτικά ουδέτερες κι έχουν στόχους.

Ο βιασμός των πελατών στα θύματα του trafficking (παρόλο που αν αντιμετωπίσουμε ως ανθρώπινα πλάσματα τα τελευταία κι όχι ως υποκείμενα πατερναλισμού ή ματερναλισμού δεν θα τους αφαιρέσουμε τον “εαυτό” κι άρα ένα ποσοστό προσωπικής ευθύνης που όμως έπεται κατά πολύ των εμπόρων και των πελατών) δεν διαχύθηκαν πχ ώστε να γίνουν αστικός μύθος ή μύθος της ελληνικής επαρχίας. Δεν συνειδητοποιεί η ελληνική κοινωνία τον βαθύ σεξισμό της με πρώτα θύματα της μετανάστριες. Κι άλλωστε στην φριχτή ιστορία των οροθετικών που χειραγωγήθηκε τόσο από μια σάπια και βαθύτατα υποκριτική κοινωνία αξίζει να αναρωτηθεί κανείς βλέποντας τις φωτογραφίες των οροθετικών τι είδους ανδρών μπορεί και φαντασιώνει με τέτοια ρημαγμένα κορμιά, παλικαρίζει απαιτώντας απροφύλακτο σεξ (ποιος κόλλησε ποιον άραγε;) κι επιστρέφει ως σύντροφος, αδερφός, φίλος στα σπίτια μας ευχαριστημένος κι από πάνω, κι ας μυξοκλαίει τώρα στα ραδιόφωνα «βρίζοντας τους ξένους και τις ξένες».

Σε σχέση όμως με τον βιασμό των Ελληνίδων θυμίζω ότι η ίδια ομαδική ρητορική-φαντασίωση (“βιασμοί λευκών γυναικών από μαύρα κτήνη του Αμερικάνικου νότου”, κι ενώ στις αγροτικές περιοχές των ΗΠΑ δεν υπάρχει τίποτε πιο φιλήσυχο από τους θρησκόληπτους μαύρους…) είχε επιλεγεί και τον καιρό των Freedom Riders στις ΗΠΑ του 60…

Στις ημέρες μας παρόλο που συμβαίνει ως εξαίρεση (όπου και πρέπει να τιμωρείται γιατί δεν είμαστε αλληλέγγυοι στην κτηνωδία από όπου κι αν προέρχεται) έρευνες δείχνουν ότι η είδηση του βιασμού μιας λευκής Ευρωπαίας από «μολυσματικό άλλον» αναπαράγεται σαν «εκτεταμένο θέσφατο» πανευρωπαϊκά ως προεκλογική (και όχι μόνο) στρατηγική από την άκρα δεξιά, αφού “στον πόλεμο όλα επιτρέπονται” κι έχουν για δάσκαλο τον Γκέρινγκ.

Η ανάσυρση των φοβιών για το σώμα (το τελευταίο σύνορο) και μέσα από αυτό για την καθαρότητα της φυλής, αποπειράται να καλύψει τα οικονομικά προβλήματα και μεταβάλλει σ’ έναν βαθμό την πολιτική ατζέντα, αποτελώντας εύκολο χωράφι για εκλογικούς λαϊκισμούς που δεν καταγγέλλει κανείς… Αλλά και σε πλανητικό επίπεδο το σώμα γίνεται ένα εμβληματικό όπλο (προορισμένο για ευαίσθητους δυτικούς καταναλωτές που θεωρούν ότι η μπούργκα εξαφανίζεται όταν επέμβουν πχ «οι αμερικάνοι» και πάψουν τα μίντια να έχουν την ανάγκη να μιλούν γι’ αυτήν) σε γεωπολιτικά παιχνίδια που έχουν σκοπό να πείσουν ότι οι χώρες του τρίτου κόσμου είναι ανίκανες να επιλύσουν τα προβλήματα τους μόνες τους (ενδέχεται φυσικά) και έχουν ανάγκη από ισχυρές «δημοκρατικές» χώρες ώστε να νομιμοποιείται εντός κι εκτός δύσης η ιεραρχία του κόσμου. Οι γυναίκες, όπως και τα παιδιά, παραμένουν αποτελεσματικά εργαλεία ενός απίστευτα κυνικού μιντιακού και πολιτικού (φυσικά μαζί εδώ και δεκαετίες) μάρκετινγκ που ωραιοποιεί διαρκώς τις προθέσεις ενός απαράδεκτου κόσμου πολιτών και καταναλωτών. Άλλωστε και στον χώρο της αριστεράς η ανάσυρση μιας πρόχειρης φεμινιστικής ρητορικής αποπειράται συχνά να καλύψει την έλλειψη φεμινιστικής πρακτικής. Ακόμη, όπως πάντα όσοι απαξιώνουν τους ναζί ως βλάκες (δεξιοί κεντρώοι και αριστεροί, και λοιποί κοινοβουλευτικοί αλληλοκανιβαλιζόμενοι όπως στη Βαιμάρη) πλανώνται και θα το βρουν κανά ξημέρωμα μπροστά τους. Οι νεοναζί είναι μάστορες στο να εκκινούν από την πραγματικότητα (Ελλάδα αποθήκη μεταναστών λόγω και συνθήκης Δουβλίνο 2 και αύξηση της εγκληματικότητας από απελπισμένους, στους οποίους συνωθούνται όλο και μεγαλύτερα τμήματα πληθυσμού μηδέ των γηγενών ελλήνων εξαιρουμένων) αλλά να την αντιμετωπίζουν μέσα από την ανάσυρση βαθιών ανθρωπολογικών αρχετύπων («η γυναίκα της φυλής») φοβιών, ταμπού κλπ.

Η βαρβαρότητα που υιοθετεί η ακραία δηλωτική προπαγάνδα δεν έλειψε ποτέ από το είδος των ανθρώπων: Στην κάθοδο των Σλαβικών φύλων και κατά περιόδους στον μεσαίωνα πχ (βλ. Medieval Studies An Oppresive Silence του  Joe Eckman κλπ) μετακινούμενοι πληθυσμοί που ήθελαν να φοβίσουν άλλους πληθυσμούς σκότωναν μια γυναίκα, την βίαζαν με έναν κορμό κι αφού πάγωνε το σώμα τραβούσαν τον κορμό αφήνοντας την σε δημόσιο πέρασμα ώστε να ληφθεί το εκφοβιστικό μήνυμα ενός υπερμεγέθους φαλού. Θυμηθείτε ακόμη την ανάσυρση των δαιμονικών αισθημάτων στη Γερμανία του 30 όπως μας έδειξε η περίφημη μελέτη της Lote Aisner και όχι μόνο…

Η προνεωτερικότητα ζει και βασιλεύει και στην η εποχή μας θριαμβεύει… Kι όποιοι χαρούν αν πέσει το ποσοστό των νεοναζί σε σχέση με τις δημοσκοπήσεις δεν κατανοούν ότι ο ναζισμός διαχέεται σε πολλούς χώρους, ακόμη και στο ακραίο κέντρο και θα επανέλθει πίσω από άλλο σχήμα! Και σ’ αυτούς να προσθέσω και κάτι ακροαριστερούς που δεν βλέπουν κατάματα το πρόβλημα. Σχηματικά (αλλά όχι ψεύτικα!) μιλώντας έχει σημασία (γιατί δεν εξομοιώνονται επιτέλους!) που οι ακρότητες από την μεριά της αριστεράς γίνονται από ρομαντισμό κι από την μεριά της άκρας δεξιάς από αλητεία, αλλά και τα δυο χρησιμοποιούνται από ένα (πολυώνυμο και με ρωγμές που αναδεικνύουν και την ευθύνη των πολιτών) σύστημα που προωθεί τον εκφασισμό της κοινωνίας έχοντας ήδη καταδικάσει το σύνολο της κοινωνίας να αλληλοφαγωθεί. «Είναι η μάχη με το αξεδιάλυτο κακό» που έγραφε ο Μπέκετ στον αρχιεπίσκοπο του Καρντέρμπουρι, μιλώντας για την ίδια παλιά ιστορία πίσω από εποχές, χρώματα κι ονόματα, που επιστρέφει χαιρέκακα στις μέρες μας.

Κι αυτό που θα κρίνει ίσως την δύσκολη (και με αντιφάσεις παντού) μάχη είναι κυρίως το σώμα (η πράξη) όταν το κινεί η κριτική στάση που δεν αίρει την αλληλεγγύη ούτε στο ίδιο ούτε στο διαφορετικό…

 

Share

Οι δικές μας στυλιστικές συμβουλές για την περίοδο της κρίσης

της Συντακτικής Ομάδας

Σύμφωνα με πρόσφατη διαφημιστική εκστρατεία της εταιρείας ρούχων Kookai, οι γυναίκες μπορεί να μην έχουν να φάνε, να πληρώσουν το ρεύμα και να θερμάνουν τα σπίτια όπου ζουν, όμως μπορούν να το κάνουν με στυλ. Η μόδα βρήκε τη λύση και με έναν απίθανο ελιγμό έκανε την ανάγκη εμπόρευμα. Με μεγάλη χαρά λοιπόν παρουσιάζουμε κάποιες απλές στυλιστικές συμβουλές για αυτή τη δύσκολη περίοδο.

Γνωρίζουμε ότι πολλές από εσάς λόγω της ανεργίας δεν αντέχετε οικονομικά τις εξόδους. Τώρα κυρίες μου μπορείτε να κάθεστε άνετα στα κρύα σπίτια σας, φορώντας διπλά και τριπλά πουλόβερ πολύ μοδάτα, ώστε να νιώθετε καλά με τον εαυτό σας. Γιατί όπως θα πρέπει ήδη να γνωρίζετε από τα πολλά έντυπα με ανάλογα ρεπορτάζ, μια γυναίκα νιώθει όμορφα με τον εαυτό της μόνο όταν φοράει το κατάλληλο ρούχο. Αν πάλι είστε από τις τυχερές που εργάζονται ακόμα, τότε οφείλετε να ξοδέψετε κάτι παραπάνω για ένα συνολάκι, που θα αρέσει στο αφεντικό και ίσως έτσι μείνετε λίγο παραπάνω στην επιχείρηση. Πάνω από όλα όμως, μην εκτεθείτε στα μάτια του μπόυφρεντ. Μπορεί να έχουμε κρίση, όμως μην σας θεωρήσει ατημέλητες και έτσι σταματήσει να σας αγαπάει. Γιατί είναι γνωστό ότι ο άντρας δε μένει αν η γυναίκα του δεν φοράει το σωστό ρούχο, ώστε να την καμαρώνει και να νιώθει πιο πολύ άντρας έτσι. Να βλέπουμε τη θετική σκοπιά των πραγμάτων δηλαδή!  Να δείτε την κρίση ως ευκαιρία, αν δεν έχετε να φάτε κιόλας τόσο το καλύτερο, θα φτιάξετε και σιλουέτα μοντέλου.

Eίμαστε σίγουρες ότι οι υπάλληλοι του καταστήματος Fokas που είναι απλήρωτοι/ες μήνες νιώθουν πολύ μοδάτοι/ες ως πεινασμένοι/ες, εφόσον τι πιο τρέντι από το να είσαι απλήρωτος/η στις μέρες μας…

Και επειδή κι εμείς είμαστε τρέντι γυναίκες, άνεργες ή ελαστικές, με αγωνίες και δυσκολίες, δηλώνουμε πως με πολύ στυλ δεν θα πεινάσουμε. Θα μποϋκοτάρουμε τα προϊόντα της αλυσίδας Kookai, που ξεφτιλίζει τη γυναικεία αξιοπρέπεια. Και θα δείξουμε την αλληλεγγύη μας στους εργαζόμενους/ες της αλυσίδας Fokas που διεκδικούν τα δεδουλευμένα τους. Και θα πλασάρουμε νέα μόδα, σύμφωνα με την οποία κανένας και καμία δεν θα γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης στην κρίση από εταιρείες και εργοδότες!

Share

Ο Άλλος σαν «υγειονομική βόμβα»

του Παντελή Μπουκάλα

Υπάρχουν συνθήματα στους τοίχους των πόλεων ή στα πλαϊνά των εθνικών οδών που για κάποιον μυστήριο λόγο αντέχουν όσα χρόνια κι αν περάσουν, όσες βροχές κι αν ξεπλύνουν την μπογιά τους. Μένουν έτσι σαν σημάδια άλλων εποχών, που καλό είναι να μην τις ξεχνάμε ή σαν σφραγίδες μιας αέναα επίκαιρης σημασίας που διεκδικούν την αδιάλειπτη προσοχή μας. Στην πρώτη κατηγορία ανήκει σίγουρα το σύνθημα «Ούτε θεατές ούτε εθελοντές», που έμεινε για να θυμίζει την εποχή ενός απολύτως ψευδαισθησιογόνου και καταστροφικά σπάταλου μεγαλείου, των δήθεν «Ολυμπιακών του μέτρου»· το εθνικό μας αναβολικό, η Ολυμπιάδα, μας κόστισε, όχι μόνη της βέβαια, και ένα και δύο και τρία Μνημόνια. Στη δεύτερη κατηγορία συγκαταλέγονται αναρχολογοπαικτικά συνθήματα του είδους «Κάτω οι Πάνω / Πάνω κανείς», εθνοαυτοκριτικά όπως το «Ελληνες, οι Αμερικάνοι των Βαλκανίων» από τον καιρό που νομίζαμε πως γίναμε νοματαίοι στη χερσόνησό μας και πια τίποτα δεν μας τρομάζει, φιλάλληλα όπως «Είμαστε όλοι μετανάστες», ή προτρεπτικά σαν το «Κλειστή Τιβί, ελεύθερη ζωή», που θυμίζει πόση ζωή χάνεται όταν αυτοεγκλωβιζόμαστε στα όρια του γυάλινου κόσμου.

Σε μια ενδιάμεση κατηγορία ανήκει ένα σύνθημα το οποίο και μια συγκεκριμένη περίοδο του δημόσιου βίου μάς θυμίζει, πρόσφατη μάλιστα αλλά ήδη απωθημένη, και τη διαρκή προσοχή μας διεκδικεί, ώστε να μην ενδώσουμε άλλη φορά στον ίδιο πειρασμό, στη διαπόμπευση ανθρώπων καταφανώς αδύναμων. Είναι γραμμένο, με μαύρο ως συνήθως μαρκαδόρο, σε άσημο δρόμο του Νέου Κόσμου: «Υγειονομική βόμβα είναι οι Ελληνες πορνοπελάτες κι όσοι τους κάνουνε τις πλάτες». Θυμόμαστε σε τι ανταποκρίνονται οι λέξεις «υγειονομική βόμβα»: στις διαγνώσεις ενός πολιτικού ιατρού (πρόκειται για νέα ειδικότητα)· του κ. Ανδρέα Λοβέρδου. Ως υπουργός Υγείας, ο κ. Λοβέρδος, ο οποίος ήδη ασχολείται με το μέλλον του τόπου από νέα μετερίζια, είχε πιστέψει ότι για να πιστοποιήσει πως κατέχει την ύλη του χαρτοφυλακίου του, όφειλε να χρησιμοποιεί ελαφρώς ιατρική ορολογία. Και το διέπραξε. Κι όχι μονάχα μία φορά.

Τον Φεβρουάριο του 2011, όταν οι μετανάστες απεργοί πείνας της Νομικής μεταφέρθηκαν στο μέγαρο Υπατία της Πατησίων, ο υπουργός, σε συνέντευξή του, είχε γνωματεύσει ότι το εν λόγω μέγαρο αποτελεί «βόμβα λοιμώξεων». Μια βόμβα απειλητική, εννοούσε, για έναν πληθυσμό που κατά τα λοιπά απολάμβανε και απολαμβάνει απροβλημάτιστα τις παροχές ενός αρτιότατου εθνικού συστήματος υγείας. Δεκατέσσερις μήνες αργότερα, Πρωτομαγιά του 2012, δηλαδή μια ανάσα πριν από τις εκλογές που έμελλε να αποδειχθούν δίδυμες, ο ίδιος υπουργός αποφάσισε να ταΐσει και πάλι τον κοινωνικό Mινώταυρο με μια υγειονομική διάταξή του και με αναβαθμισμένη τώρα την παραϊατρική ορολογία του, αφού δανείστηκε και στοιχεία από το λεξικό των αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών. Γνωματεύει λοιπόν και κηρύσσει: «Απασφαλισμένη βόμβα οι μολυσμένες με HIV ιερόδουλες». Οχι απλώς βόμβα, δηλαδή, παρά και απασφαλισμένη, έτοιμη να εκραγεί· και να θερίσει. Και δήθεν για να εμποδιστεί το θεριστικό της έργο, σπεύδει να αναλάβει δράση και ο ειδικός στα θέματα αυτά κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, υπουργός Προστασίας του Πολίτη και επίσης δελφίνος τότε. Και οι δυο τους έχουν στο μυαλό τους τη σκέψη να παρουσιάσουν το κόμμα τους σαν προστάτη της δημόσιας υγείας αλλά και της δημόσιας ηθικής, και να αποσπάσουν έτσι τον έπαινο του δήμου υπό μορφήν ψήφων.

Με συνοπτικές διαδικασίες λοιπόν προσάγονται 96 γυναίκες, με την κατάθεση ενός και μόνον παντεπόπτη και πανταχού παρόντος αστυνομικού, ο οποίος δήλωσε ότι τις είδε «να κινούνται προκλητικά στο πλήθος». Προσάγονται δηλαδή με βάση εντελώς εξωτερικά γνωρίσματα και χωρίς τη συνδρομή άλλων στοιχείων. Οι 26 οδηγήθηκαν σε δίκη, με την κατηγορία της «σκοπούμενης βαριά σωματικής βλάβης». Σαν να λέμε, εξεπιτούτου αρρώστησαν, επίτηδες επιδόθηκαν στην πορνεία και εσκεμμένα συνευρέθηκαν με απρόθυμους καθώς φαίνεται πελάτες, για να τους μολύνουν. Οι 16 είναι ακόμα στη φυλακή, δίχως ειδική φροντίδα, όπως έχει καταγγελθεί. Συναρμοδίως δρώντες και του ίδιου λαϊκισμού μέτοχοι, οι δύο υπουργοί αποφασίζουν να δοθούν στη δημοσιότητα οι φωτογραφίες όσων γυναικών κρίθηκαν οροθετικές, αφού πρώτα υποβλήθηκαν σε τεστ, χωρίς καν να γνωρίζουν αρκετές εξ αυτών τι ακριβώς υφίστανται, αλλά και χωρίς να δοθεί ιδιαίτερη σημασία στα προβλεπόμενα για το τεκμήριο αθωότητας, που παραβιάστηκε με την προσχηματική επίκληση της αναλογικότητας. Και το ιατρικό απόρρητο, τα ίδια υπέστη.

Ο ευγενής στόχος, όπως ειπώθηκε, ήταν να δουν τις φωτογραφίες όσοι τυχόν είχαν γνωρίσει τις γυναίκες (με τη βιβλική σημασία του ρήματος) και να σπεύσουν να εξεταστούν. Αυτό ήταν το φενακιστικό, δήθεν ανθρωπιστικό μήνυμα. Αλλά επρόκειτο απλώς για ωφελιμοθηρική διαπόμπευση εν ονόματι ενός μείζονος αγαθού που δεν ήταν η δημόσια υγεία, όπως υποκριτικά υποστηρίχτηκε, αλλά η αντιμετώπιση μιας χρόνιας κομματικής νόσου και η εξυπηρέτηση προσωπικών φιλοδοξιών. Δεν θα αρκούσε άραγε να κοινοποιηθούν οι διευθύνσεις των «ύποπτων» οίκων ανοχής και να γνωστοποιηθούν οι κρίσιμες πιάτσες; Κι αν πράγματι το κράτος απέβλεπε στην προστασία της δημόσιας υγείας, γιατί μέτρησε τις ευθύνες του με πειραγμένη ζυγαριά; Αν ήταν σύμφωνο με την ίδια τη λογική του, όφειλε να γνωστοποιήσει και τα στοιχεία όσων ανδρών εξετάστηκαν και βρέθηκαν οροθετικοί, διότι και αυτοί θα μπορούσαν να αποτελούν «βόμβα», σαν διασπορείς που ίσως απέκρυπταν και από τους οικείους τους ακόμα ενδεχόμενο πρόβλημα της υγείας τους. Το σεξ χωρίς προφυλακτικό άλλωστε (που παραλίγο να ποινικοποιηθεί από ευφυέστατους «νομοθέτες» και να ανατεθεί ο έλεγχός του σε ειδικό σώμα προφυλακτόρων) το απαιτούν οι άντρες, εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη της δόσης όσων γυναικών είναι τοξικοεξαρτημένες ή τον φόβο του προστάτη.

Παρ’ όλες τις αντιδράσεις, πάντως, οι φωτογραφίες των «επικηρυγμένων», που παρά τα αρχικά λεγόμενα («οι Ρωσίδες…»), στην πλειονότητά τους ήταν Ελληνίδες, παρέμειναν αναρτημένες στην ηλεκτρονική σελίδα της αστυνομίας έως τα τέλη Αυγούστου. Στίγμα εσαεί. Οσο για τις καταγγελίες ορισμένων γυναικών ότι ασκούσαν καταναγκαστική πορνεία, ως θύματα σωματεμπορίας, δεν βρήκαν πρόθυμα ώτα στην πλευρά της πολιτείας και καμία έρευνα δεν έγινε. Το «καλά να πάθουν» να πρυτάνευσε άραγε ή το «τα ‘θελαν και τα ‘παθαν»;

Η συνέχεια την άλλη Κυριακή.

* Ομιλία στο 24ο Πανελλήνιο Συνέδριο της Ελληνικής Εταιρείας Μελέτης και Αντιμετώπισης του AIDS (23 – 25 Νοεμβρίου).

Πηγή: Καθημερινή

Share

Περί της βασιλικής μήτρας

της Δήμητρας Σπανού

Διαβάζουμε τις τελευταίες μέρες σε αγγλόφωνα, κυρίως, μέσα για το χαρμόσυνο νέο της βρετανικής βασιλικής οικογένειας, μια είδηση που αναπαράχθηκε, φυσικά, και από τα εγχώρια και φαντάζομαι κυκλοφόρησε σε όλο τον κόσμο. Σύμφωνα με αυτά, όλη η υφήλιος, έστω και για μια μέρα, ένιωσε βαθιά συγκίνηση για τον ερχομού του/της διαδόχου και κρατάει την ανάσα της για να πάνε όλα καλά με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η μέλλουσα μητέρα.

Καταρχάς ομολογώ ότι κι εγώ διάβασα αυθόρμητα το νέο όπως εκατομμύρια άλλοι άνθρωποι, ίσως με μια ηδονοβλεπτική διάθεση. Από τα λίγα που έχω δει μέχρι στιγμής, τα διάφορα μέσα συζητούν το ζήτημα του/της διαδόχου ήδη από την είδηση του γάμου. Έπειτα, η είδηση της εγκυμοσύνης συνοδεύεται από ποικίλα ερωτήματα που το κοινό πρέπει να σκεφτεί, όπως τη μέρα και τόπο σύλληψης, καθώς τα σημάδια που απέτυχαν να παρατηρήσουν τόσο καιρό οι ρεπόρτερ. Φαντάζομαι τους επόμενους μήνες θα ασχοληθούν με την πορεία της εγκυμοσύνης και πόσο φουσκώνει η κοιλιά της Κέιτ, τη δίαιτα και τα κιλά της, τα ρούχα εγκυμοσύνης που θα γίνουν μόδα, το φύλο του παιδιού κτλ.

Ήδη από την αναγγελία του γάμου, η νεαρή δούκισσα αποτέλεσε το απόλυτο αντικείμενο. Όφειλε να έχει το σωστό μαλλί, να φοράει τα κατάλληλα ρούχα και να είναι πάντα χαμογελαστή στις διάφορες εκδηλώσεις, ώστε να είναι αρεστή στα κουτσομπολίστικα έντυπα, άρα και στους υπηκόους. Να είναι η ζωντανή διαφήμιση του θεσμού που εκπροσωπεί. Το σώμα της δεν της ανήκει, ακόμη και το γεγονός ότι δεν ήταν παρθένα πριν τον γάμο έγινε παγκόσμια είδηση. Τώρα, η υγεία και το παιδί της είναι εθνική υπόθεση. Ουσιαστικά για τους επόμενους μήνες μια ολόκληρη κοινωνία –τουλάχιστον- θα ασχολείται με τη μήτρα της.

Ο ρόλος των μέσων είναι προφανώς καθοριστικός. Δεν δημιουργούν απλώς μια εικόνα, αλλά πείθουν ότι η εικόνα είναι η πραγματικότητα. Το λυπηρό της υπόθεσης είναι η απήχηση που η ζωή της βασιλικής οικογένειας έχει σε πλήθος κόσμου. Ιδίως νέες κοπέλες που μέσα τους εύχονται μια παρόμοια κατάληξη για τις ίδιες ή δακρύζουν από συγκίνηση με κάθε είδηση για το ζεύγος. Που ζηλεύουν μια κατασκευασμένη εικόνα και αδυνατούν να διακρίνουν την χυδαία αντικειμενοποίηση.  Παρόλα αυτά, την ίδια την δούκισσα μπορεί να μην την ζηλεύουμε, όμως δεν τη λυπόμαστε κιόλας. Η ίδια επέλεξε αυτό τον ρόλο, όπως και άλλες πριν από αυτή, τη στιγμή που αποφάσισε να γίνει κομμάτι αυτού του ανατριχιαστικού θεσμού. Όσο για την εγκυμοσύνη της, ευχόμαστε να της πάνε όλα καλά, όμως εμάς δεν μας αφορά.

Share
Page 10 of 11« First...7891011