Subscribe via RSS Feed

Category: Διεθνή

Τουρκία: Ο νέος νόμος δίνει αρμοδιότητα στους μουφτήδες να τελέσουν πολιτικούς γάμους

φοτο

της Esra Dogan

Πριν 2 εβδομάδες, από το κοινοβούλιο της Τουρκίας ψηφίστηκε το νομοσχέδιο που δίνει την αρμοδιότητα στους μουφτήδες να τελέσουν πολιτικούς γάμους και χτες δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα δια της οποίας απόκτησε ισχύ. Τι σημαίνει αυτός ο καινούργιος νόμος για τις γυναίκες της Τουρκίας;

Το αμφισβητούμενο νομοσχέδιο, ενάντια στο οποίο οι φεμινιστικές οργανώσεις διαμαρτύρονταν για εβδομάδες, πέρασε στη Ολομέλεια με τις ψήφους του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ και του εθνικιστικού κόμματος MHP.

Η κυβέρνηση του ΑΚΡ υπερασπίστηκε το νομοσχέδιο αυτό με τη δικαιολογία ότι θα διευκολύνει τους πολιτικούς γάμους αφενός και αφετέρου ότι ήδη ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας διεξάγει μη επίσημους θρησκευτικούς γάμους. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης Abdulhamit Gul ισχυρίστηκε ότι η νομική τροποποίηση ήταν σύμφωνη με την κοινωνική πραγματικότητα της χώρας.

Tα κόμματα της αντιπολίτευσης HDP και CHP αντέδρασαν έντονα στο νομοσχέδιο, εστιάζοντας κυρίως στο γεγονός ότι ήταν κατά των συνταγματικών αρχών τόσο της κοσμικότητας όσο και της ισότητας, καθώς στόχος ήταν να απευθυνθεί μόνο στην Σουνι-μουσουλμανική πλειοψηφία της Τουρκίας, υπονομεύοντας την ύπαρξη άλλων θρησκευτικών ομάδων, όπως οι Αλεβίτες, οι οποίοι αποτελούν σχεδόν το ένα τέταρτο της χώρας. Επίσης, υποστηρίζεται ότι η διάκριση των πολιτικών γάμων σε αυτούς που τελούνται από δήμους και σε αυτούς που τελούνται από μουφτήδες θα έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της κοινωνικής πόλωσης, καθιστώντας την μορφή του γάμου σε πολιτικό σύμβολο.

Οι φεμινίστριες ακτιβίστριες στην Τουρκία υπογραμμίζουν ότι αυτός ο νόμος θα έχει ως συνέπεια να παραβιάζονται τα ιδιαίτερα δικαιώματα των γυναικών και θα βλάψει περαιτέρω την ισότητα των φύλων.

Και οι φόβοι τους δεν είναι καθόλου αβάσιμοι.

Οπότε λοιπόν, γιατί αυτός ο νόμος θέτει σε κίνδυνο το μέλλον των γυναικών;

Αυτό στο οποίο δίνουν περισσότερο βάση οι φεμινίστριες είναι ότι, αποκτώντας το δικαίωμα να τελέσουν πολιτικούς γάμους, οι μουφτήδες, που έχουν ήδη επικριθεί σκληρά για τις μισογυνιστικές ρητορείες τους, θα μπορούν να επεμβαίνουν πιο εύκολα στις ζωές των γυναικών και των ανήλικων κοριτσιών.

Έτσι, η αύξηση των ανήλικων νυφών και της πολυγαμίας, περιστατικά ήδη αρκετά δημοφιλή και που δημιουργούν κοινωνικούς προβληματισμούς, θα είναι αναπόφευκτη. Οι μουφτήδες θα έχουν την αρμοδιότητα να ελέγξουν εάν μια 17χρονη έχει συναίνεση για γάμο ή όχι. Και πιθανώς δεν θα ελεγχθούν και πολλές άλλες υποθέσεις ανήλικων νυφών. Να σημειωθεί ότι η Τουρκία έχει γύρω στις 180 χιλιάδες ανήλικες νύφες.

Στη Τουρκία δεν αποδέχονται επίσημα τους θρησκευτικούς γάμους που τελούνται από μουφτήδες και ιμάμηδες, αλλά αυτοί οι θρησκευτικοί γάμοι τελούνται εδώ και καιρό γιατί διευκολύνουν τους γάμους ανηλίκων, οι οποίοι δεν προβλέπονται στο νομικό πλαίσιο. Ταυτόχρονα, αρκετοί άντρες χρησιμοποιούν τους θρησκευτικούς γάμους για να επιβάλουν κοινωνικά την πολυγαμία τους που είναι αποδεκτή από την Ισλαμική θρησκεία.

Οπότε, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι ο νέος νόμος δεν σημαίνει κάτι περαιτέρω από την νομιμοποίηση των χωρίς έλεγχο θρησκευτικών γάμων και τη θρησκειοποίηση του οικογενειακού θεσμού. Το πρώτο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση είχε γίνει το 2015 με την ακυρωτική απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου κατά του νόμου που προέβλεπε ποινική δίωξη σε αυτούς που τελούσαν θρησκευτικούς γάμους χωρίς να προϋπάρχει ο πολιτικός γάμος.

Τα φεμινιστικά κινήματα στην Τουρκία έχουν ανακοινώσει ότι δεν αναγνωρίζουν αυτόν τον νόμο και ότι θα αγωνιστούν συλλογικά για να καταργηθεί de facto.

 

Διαβάστε ακόμα

Οι γυναίκες αντιδρούν στον νόμο για τους «θρησκευτικούς γάμους» στην Τουρκία

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

Νομιμοποίηση του βιασμού ανηλίκων: πού πάει η Τουρκία;

Share

Οι Τούρκοι εκπαιδευτικοί Ν. Γκιουλμέν και Σ. Οζακτσά μπαίνουν στη 134η ημέρα απεργίας πείνας

Nuriye Semih

της Esra Dogan

Η σημερινή μέρα σηματοδοτεί την 254η ημέρα διαμαρτυρίας, την 134η ημέρα απεργίας πείνας και την 58η ημέρα φυλάκισης της απολυμένης ακαδημαϊκού Νουριγιέ Γκιουλμέν (Nuriye Gulmen) και του απολυμένου δασκάλου Σεμίχ Οζακτσά (Semih Ozakca) που αντιμετωπίζουν 25 χρόνια φυλάκισης, κατηγορούμενοι για τρομοκρατική δράση μετά την έναρξη απεργίας πείνας με αίτημα να επιστρέψουν στις θέσεις τους.

Υπενθυμίζω ότι η Νουριγιέ, πανεπιστημιακή καθηγήτρια λογοτεχνίας, και ο Σεμίχ, δάσκαλος πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, βρίσκονται ανάμεσα στους 15.000 απολυμένους εκπαιδευτικούς του δημόσιου τομέα που απολύθηκαν λόγω της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που επιβλήθηκε στην Τουρκία μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος το περασμένο καλοκαίρι. Όπως και στην περίπτωση χιλιάδων άλλων απολυμένων δημοσίων υπαλλήλων που έχασαν τη δουλειά τους λόγω ισχυρισμών (που δεν βασίζονται σε αποδείξεις και έρευνα) ότι διατηρούν δεσμούς με την «Αδελφότητα Γκιουλέν» -το κίνημα του ιεροκήρυκα Fethullah Gulen που κατηγορείται για την οργάνωση της προσπάθειας πραξικοπήματος- ο νομικός μηχανισμός απουσίαζε και δεν μπόρεσαν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους προσφεύγοντας στα δικαστήρια.

Στις 9 Νοεμβρίου 2016 η Νουριγιέ ξεκίνησε καθιστική διαμαρτυρία μπροστά στο Μνημείο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου -το άγαλμα μιας γυναίκας η οποία διαβάζει καθισμένη τη διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων- στην οδό Γιουκσέλ (Yüksel) της Άγκυρας, κρατώντας ένα πανό που έγραφε «θέλω πίσω τη δουλειά μου». Ο Σεμίχ και μερικοί άλλοι ενώθηκαν μαζί της λίγο αργότερα και έκτοτε το πλήθος γύρω τους μεγάλωνε καθημερινά. Στην οδό Γιουκσέλ γίνονταν διαδηλώσεις, και οι διαδηλωτές της λεγόμενης «Αντίστασης της Γιουκσέλ (Yüksel Resistance)» συλλαμβάνονταν σχεδόν καθημερινά για αρκετούς μήνες πριν η Νουριγιέ και ο Σεμίχ ανακοινώσουν, στις 11 Μαρτίου, ότι θα ξεκινούσαν απεργία πείνας μέχρι να πάρουν τις δουλειές τους πίσω.

Σύντομα η απεργία πείνας και τα δικαιολογημένα αιτήματα τους προσέλκυσαν την προσοχή της κοινής γνώμης και εκατοντάδες αλληλέγγυοι/ες άρχισαν να γεμίζουν όχι μόνο την οδό Γιουκσέλ, αλλά και πολλές άλλες πλατείες σε διάφορα μέρη της χώρας. Στις 21 Μαΐου η Νουριγιέ και ο Σεμίχ συνελήφθησαν μετά από εισβολή ειδικών αστυνομικών δυνάμεων μέσα στα σπίτια τους. Οι δικηγόροι τους δήλωσαν ότι η κράτησή τους οφείλεται στο φόβο ότι η διαμαρτυρία τους θα μπορούσε να κλιμακωθεί σε εξέγερση, όπως αυτή που ξεκίνησε το 2013 στο πάρκο Γκεζί. Κατά τη διάρκεια της προκαταρκτικής ακρόασης λίγες μέρες αργότερα, οι εισαγγελείς τους κατηγόρησαν ότι προσπαθούν να προκαλέσουν αναταραχές στη χώρα και συνελήφθησαν με το επιχείρημα ότι «διαταράσσουν τη λειτουργία του δικαστικού συστήματος σε περίπτωση που δεν συλληφθούν, και ότι τα δοκιμαστικά μέτρα είναι ανεπαρκή εφόσον λαμβάνονται υπόψη οι προθεσμίες που πρέπει να επιβληθούν για τα αντίστοιχα εγκλήματα».

Η Νουριγιέ και ο Σεμίχ που βρίσκονται τώρα στη φυλακή επιβιώνουν με μια διατροφή λεμονιού, αλμυρού νερού και υγρών σακχάρων, που επιτρέπονται τα φάρμακα με βιταμίνη B1. Ωστόσο, μετά από 133 ημέρες απεργίας πείνας, η υγεία της Νουριγιέ και του Σεμίχ επιδεινώνεται ραγδαία, σύμφωνα με τις δηλώσεις των δικηγόρων τους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Και οι δύο πάσχουν από μυϊκή ατροφία, το ανοσοποιητικό τους σύστημα έχει εξασθενήσει και εμφανίζουν καρδιακές αρρυθμίες και υψηλά επίπεδα πόνου στα νεφρά. Είναι σαφές ότι οι συνθήκες φυλάκισης, η έλλειψη των απαραίτητων εφοδίων για τη διατροφή τους και του τακτικού ιατρικού ελέγχου επιδεινώνουν περαιτέρω την κατάστασή τους.

Τον περασμένο μήνα ο επίσης φυλακισμένος ηγέτης του κούρδικου κόμματος HDP, Σελαχατίν Ντεμιρτάς (Selahattin Demirtas), κάλεσε την Νουριγιέ και τον Σεμίχ να σταματήσουν την απεργία πείνας αξιολογώντας την μεν ως ουσιαστική και αποτελεσματική αντίστασή τους ενάντια στην αδικία που αντιμετωπίζουν, υπογραμμίζοντας το σεβασμό του για την ελεύθερη βούλησή τους να αποφασίσουν για το μέλλον της διαμαρτυρίας τους, αλλά εκφράζοντας ωστόσο τις ανησυχίες του για την επιδείνωση της υγείας τους. Πολλοί ανησυχούν επίσης ότι οι τουρκικές αρχές θα μπορούσαν να τους εξαναγκάσουν να φάνε, εάν η κατάσταση φτάσει σε κρίσιμο σημείο, φοβούμενοι ότι ένας πιθανός θάνατός τους θα μπορούσε να προκαλέσει την οργή της αντιπολίτευσης και να προωθήσει την κοινωνική αναταραχή. Η Τουρκία έχει κακό προηγούμενο με περιστατικά εξαναγκαστικού ταϊσματος σε απεργούς πείνας, με αποτέλεσμα τη μόνιμη βλάβη στον οργανισμό τους.

Ο Υπουργός Δικαιοσύνης Μπεκίρ Μποζνταγκ (Bekir Bozdağ), βρίσκεται επίσης μεταξύ των Τούρκων αξιωματούχων που κάλεσαν δημοσίως την Νουριγιέ και τον Σεμίχ να σταματήσουν την απεργία πείνας, αλλά αντί να επαινέσει τον αγώνα τους, τους έστειλε μήνυμα ότι συνεχίζοντας την απεργία πείνας, που θέτει σε κίνδυνο την υγεία τους, δεν θα πρέπει να προσδοκούν τίποτα.

Αυτό που δεν βλέπουν όμως ο Μποζνταγκ και οι άλλοι κυβερνώντες, είναι ότι η Νουριγιέ και ο Σεμίχ έχουν ήδη κερδίσει στα μάτια των πολλών. Έχουν γίνει το σύμβολο της πολιτικής ανυπακοής ενάντια στην κρατική καταστολή. Η απεργία πείνας τους έχει επανεστιάσει την προσοχή στα δεινά χιλιάδων ανθρώπων που έχουν απολυθεί, προφυλακιστεί και φυλακιστεί υπό το καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Η γενναιότητα και η αποφασιστικότητά τους ενθάρρυναν πολλούς να μην παραμείνουν σιωπηλοί ενόψει των προσπαθειών της κυβέρνησης να τσακίσει κάθε μορφή αντιπολίτευσης.

Επισημαίνοντας σε κάθε συνέντευξη ότι η απεργία πείνας είναι ο μοναδικός τρόπος που τους έχει απομείνει να απαιτήσουν δικαιοσύνη, η Νουριγιέ και ο Σεμίχ συνεχίζουν την ειρηνική διαμαρτυρία τους, με τίμημα να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους.

Μένει ακόμη να δούμε αν με αυτή τους τη διαμαρτυρία θα επιτύχουν τους δηλωμένους στόχους τους, επιστρέφοντας πίσω στις παλιές τους θέσεις. Μένει ακόμα να δούμε εάν η απεργία πείνας θα τερματιστεί πριν ο οργανισμός τους υποστεί μη αναστρέψιμη βλάβη. Αυτό που γνωρίζουμε σίγουρα είναι ότι ο χρόνος δυστυχώς εξαντλείται γι αυτούς και ότι αξίζουν με κάθε τρόπο την αλληλεγγύη μας για την αντίστασή τους και το δικαίωμά τους στη ζωή.

Eντωμεταξύ πολλοί άλλοι έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας σε συμπαράσταση και αλληλεγγύη στον αγώνα της Νουριγιέ και του Σεμίχ, συμπεριλαμβανομένης της συζύγου του, η οποία βρίσκεται σήμερα στην 56η ημέρα απεργίας πείνας.

#NuriyeAndSemihMustLive

#NuriyeveSemiheSesVer

#nuriyevesemihyaşasın 

#NuriyeveSemiheÖzgürlük 

Share

Ελ Σαλβαδόρ: 30 χρόνια κάθειρξη σε έφηβη θύμα βιασμού

elsalvador-protest

της Γεωργίας Μανώλη 

Για ακόμη μια φορά το Ελ Σαλβαδόρ παραβιάζει  τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών με το χειρότερο τρόπο. Δικαστήριο του Ελ Σαλβαδόρ καταδίκασε την 19χρονη Evelyn Hernández, θύμα βιασμού, σε 30 χρόνια κάθειρξη επειδή γέννησε νεκρό το παιδί του βιαστή της. Συγκεκριμένα, γυναίκα δικαστής απεφάνθει ότι η αποτυχία της Hernández να εξασφαλίσει προγεννητική φροντίδα ισούται με φόνο. Η Hernández ήταν ακόμη μαθήτρια όταν μετά το συστηματικό βιασμό από μέλος συμμορίας της περιοχής της, γέννησε στη τουαλέτα του σπιτιού της τον Απρίλη του 2016. Στη συνέχεια, λόγω πόνου στην κοιλιακή χώρα μεταφέρθηκε από τη μητέρα της στο νοσοκομείο, το οποίο κατήγγειλε στις αρχές ότι η έφηβη γέννησε το μωρό νεκρό.

Η αστυνομία, αφού βρήκε το έμβρυο στη τουαλέτα, προχώρησε σε σύλληψη και κράτηση της Hernández ενώ νοσηλευόταν για σοβαρές επιπλοκές, κρατώντας την δεμένη με χειροπέδες στο κρεβάτι του νοσοκομείου επί μια βδομάδα. Η δήλωση της ότι δεν γνώριζε ότι ήταν έγκυος μέχρι και τη γέννα δεν έγινε δεκτή από το δικαστήριο το οποίο αποδέχθηκε τους ισχυρισμούς του κατηγόρου, ότι η 19χρονη πέταξε το έμβρυο στη τουαλέτα και ότι δεν αναζήτησε προγεννητική φροντίδα επίτηδες γιατί δεν ήθελε το μωρό. Το δικαστήριο όχι μόνο καταδίκασε την Hernández χωρίς στοιχεία και χωρίς κάποια ιατρική έκθεση που να επιβεβαιώνει αυτές τις υποθέσεις, αλλά πρότεινε και την δίωξη της μητέρας της για συνέργεια σε έγκλημα.

Η δικαστική αυτή απόφαση δεν είναι ούτε η πρώτη και σίγουρα δεν θα είναι και η τελευταία. Το Ελ Σαλβαδόρ είναι μια από τις έξι χώρες (Χιλή, Νικαράγουα, Ονδούρας, Δομινικανή Δημοκρατία και Μάλτα) που απαγορεύουν την άμβλωση σε όλες τις περιπτώσεις (ακόμη και σε περιπτώσεις βιασμού, αιμομιξίας ή στη περίπτωση που κινδυνεύει η ζωή της μητέρας). Επιπλέον, η απόλυτη ποινικοποίηση της άμβλωσης το 1998, μετά από μια καμπάνια κατά των γυναικείων δικαιωμάτων αναπαραγωγής από λόμπι συνδεδεμένα με τη καθολική εκκλησία, συντέλεσε στη φυλάκιση πολλών, κυρίως φτωχών, γυναικών λόγω επιπλοκών κατά τη γέννα. Η εκπρόσωπος της Ένωσης Πολιτών για την Αποποινικοποίηση της Άμβλωσης, δήλωσε ότι η δικαστική αυτή άποψη «δείχνει πώς η δικαιοσύνη στο Ελ Σαλβαδόρ εφαρμόζεται χωρίς άμεσες αποδείξεις και χωρίς επαρκή στοιχεία που να διευκρινίζουν τι έχει κάνει μια γυναίκα» (Independent).

Αν και  πρόσφατα έχουν ξεκινήσει κάποιες προσπάθειες να αλλάξει ο νόμος και να αποδέχεται την άμβλωση έστω σε περιπτώσεις βιασμού ή τράφικινγκ, ωστόσο παρά τις κοινοβουλευτικές ακροάσεις των νομοθετικών προτάσεων κατά την άνοιξη του 2017 καμία αλλαγή δεν έχει γίνει μέχρι στιγμής ούτε έχει κατατεθεί σχετικό νομοσχέδιο από τη Νομοθετική Επιτροπή. Έτσι, το Ελ Σαλβαδόρ συνεχίζει να τιμωρεί τις γυναίκες ακόμα και όταν αποβάλουν και να ελέγχει το σώμα τους με το πιο κατάπτυστο τρόπο. Όμως, η Hernández, θύμα παραπάνω από μια φορές της πατριαρχικής σκληρότητα,ς μαζί με τη δικηγόρο της δήλωσαν ότι θα κάνουν έφεση και θα αγωνιστούν να αλλάξουν αυτή την τόσο άδικη απόφαση.

 

Διαβάστε ακόμη:

Το Ελ Σαλβαδόρ δεν απονέμει χάρη σε γυναίκες που έχουν φυλακιστεί για άμβλωση ή για αποβολή

Στον δρόμο της προσφυγιάς λόγω δίωξης για άμβλωση

Η στείρωση ως ευγονική των φτωχών

 

Share

Μαριτσού: η φωνή των ιθαγενών

maritsoy_mexiko

Η Μαρία ντε Χεσούς Πατρίσιο Μαρτίνες, υποψήφια των Ζαπατίστας για τις προεδρικές του 2018 στο Μεξικό | WIKIPEDIA – PETROHSW

της Χριστίνας Πάντζου

Λένε πως έχει το χάρισμα να ανακουφίζει τον πόνο των ανθρώπων. Οχι μόνο γιατί από τα 20 της έφτιαξε τα πρώτα της ιάματα με παραδοσιακά βότανα. Ούτε απλά γιατί μία δεκαετία αργότερα, μπροστά στην αδιαφορία των τοπικών αρχών για την υγεία των ιθαγενών κοινοτήτων, ίδρυσε ένα κέντρο υγείας προσφέροντας μέσω της παραδοσιακής ιατρικής φροντίδα και περίθαλψη στις πιο ευάλωτες κοινότητες του Τουξπάν, στο δυτικό Μεξικό.

Αλλά κυρίως γιατί με τους αγώνες της πασχίζει να θεραπεύσει και τις ρίζες της κακοδαιμονίας των ιθαγενών και των αποκλεισμένων της πατρίδας της: τη βία, τη φτώχεια, την ανισότητα, τη διαφθορά, την ψευδο-δημοκρατία.

Η Μαρία ντε Χεσούς Πατρίσιο Μαρτίνες («Μαριτσού» για τους φίλους της), γυναίκα, ιθαγενής, πρωτεργάτρια στη διάσωση της πανάρχαιας ιθαγενικής ιαματικής γνώσης, μητέρα τριών παιδιών, εξελέγη τον περασμένο Μάιο από το Εθνικό Ιθαγενικό Κογκρέσο (CNI) του Μεξικού -οργάνωση κοινοτήτων, συνοικιών και φυλών- και τον Ζαπατιστικό Εθνοαπελευθερωτικό Στρατό (EZLN) υποψήφιά τους για τις προεδρικές εκλογές του 2018, τις πρώτες στις οποίες επιτρέπεται η συμμετοχή ανεξάρτητων υποψηφίων.

Εάν καταφέρουν να συγκεντρώσουν τον απαιτούμενο από τον νόμο αριθμό των 850.000 υπογραφών, «η Μαριτσού που δεν προδίδει, δεν συνθηκολογεί, δεν παραδίδεται», όπως λένε οι σύντροφοί της, θα είναι η πρώτη ιθαγενής γυναίκα υποψήφια για την προεδρία του Μεξικού.

Η υποψηφιότητά της είναι μια πρωτοβουλία ξεχωριστής σημασίας σε μια χώρα που συνεχίζει να διεξάγει πόλεμο κατά των ιθαγενών και όπου η βία κατά των γυναικών και οι θηλεοκτονίες σημειώνουν από τα υψηλότερα ποσοστά στον κόσμο. «Είναι μια πράξη εξέγερσης κατά της “νεοφιλελεύθερης δημοκρατία της βιτρίνας” που κρύβει την όξυνση του ρατσισμού, του σεξισμού, της πατριαρχίας».

Το ζητούμενο για τη Μαριτσού, το ιθαγενικό κίνημα και τους Ζαπατίστας δεν είναι κάποια εκλογική νίκη στο πλαίσιο αυτού του σαθρού πολιτικού συστήματος, αλλά να φέρει στο προσκήνιο τη φωνή των κινημάτων αντίστασης του Μεξικού και τα δεινά που υφίστανται οι ιθαγενείς και οι πιο ευάλωτες και περιθωριοποιημένες ομάδες της χώρας: εκτοπισμοί από τα εδάφη τους που καταστρέφονται από μεγαλοεπενδύσεις σε ορυχεία, τουρισμό, υποδομές προς όφελος των μεγάλων επιχειρήσεων, ελάχιστη πρόσβαση σε εκπαίδευση, υγεία, εργασία, ακραία φτώχεια και ανείπωτη καταστολή και βία.

«Δεν το κάνουμε για τις ψήφους. Στόχος μας είναι να αναδείξουμε τα προβλήματα όλων των ανθρώπων σαν κι εμάς, που ανήκουμε στα πιο χαμηλά στρώματα», λέει προσδοκώντας μέσα από αυτή την καμπάνια να μπορέσει να δημιουργηθεί ένα δίκτυο ανάμεσα στις ιθαγενείς κοινότητες και το εργατικό κίνημα. «Για να δούμε πώς μπορούμε να διασώσουμε το Μεξικό που το στραγγαλίζουν μια χούφτα άνθρωποι. Κάποιοι λίγοι αποφασίζουν για κάποιους πολλούς. Κι αυτοί οι πολλοί πρέπει να ενώσουμε τις φωνές μας, να σκεφτούμε από κοινού και να βοηθήσουμε να γιάνει αυτό το νοσηρό Μεξικό. Να καταστρέψουμε το πολιτικό σύστημα και να το ξαναχτίσουμε από τα κάτω προς τα πάνω».

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Διαβάστε ακόμα

Ιθαγενής Γυναίκα η Υποψήφια του EZLN για την Προεδρία του Μεξικό

Γυναίκες στα όπλα: οι Ζαπατίστας και οι Κούρδοι της Ροχάβα Διαμορφώνουν μια Νέα Πολιτική για το Φύλο

Share

Ινδές με μάσκες αγελάδας: Ασφαλέστερο να είσαι ζώο αντί γυναίκα;

cows

Φωτογραφία του Σουχάτρο Γκος (Φωτογραφία:Facebook) 

επιμέλεια Ελισάβετ Σταμοπούλου

Οι αποτρόπαιοι ομαδικοί βιασμοί γυναικών στην Ινδία δεν έχουν αφήσει ασυγκίνητους τους καλλιτέχνες. Έργο του ινδού φωτογράφου Σουχάτρο Γκος φέρνει στην επιφάνεια ενα κοινωνικό πρόβλημα που σοκάρει όλη την υφήλιο. Αποφάσισε να μιλήσει με ειλικρίνεια και χωρίς φόβο για το φλέγον ζήτημα της σεξουαλικής κακοποίησης γυναικών, φωτογραφίζοντας φίλες του να φορούν μάσκες αγελάδας.

Πρόκειται για μια κίνηση με ιδιαίτερο συμβολισμό, αφού η αγελάδα είναι το ιερό ζώο της Ινδίας.

Ινδές με μάσκες ποζάρουν μπροστά στον φακό του φωτογράφου Γκος και η φράση που συμπυκνώνει την ουσία του έργου και χρησιμοποιείται από τον καλλιτέχνη ως περιγραφή του εγχειρήματός του είναι η εξής: «Είναι άραγε πιο ασφαλές να είσαι ένα φοβισμένο ζώο στην Ινδία ή μια γυναίκα;»

Επιδιώκοντας να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες της Ινδίας απέναντι στον μισογυνισμό, ο φωτογράφος κάλεσε τις γυναίκες φίλες του να σταθούν μπροστά στον φακό φορώντας τις μάσκες, τις οποίες αγόρασε από μαγαζί με αποκριάτικα στη Νέα Υόρκη.

Γυναίκες με μάσκα αγελάδας ποζάρουν ξαπλωμένες στο κρεβάτι, άλλες κοιτάζουν έξω από το παράθυρο του τρένου και άλλες στέκονται απέναντι στον καθρέφτη με ένα μακρύ τσιγάρο. Τα μοντέλα του Γκος, μέσα από διαφορετικές στάσεις, απασχόλησαν χιλιάδες χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

O φωτογράφος, που εργάζεται στο Δελχί, μιλά για την αδράνεια που χαρακτηρίζει την ινδική κοινωνία όσον αφορά στο ζήτημα της βίας απέναντι στις γυναίκες. Η σεξουαλική κακοποίηση σε βάρος τους αποτελεί συχνό φαινόμενο στην Ινδία.

Η δολοφονία φοιτήτριας στο Δελχί, το 2012, έπειτα από ομαδικό βιασμό άνοιξε μια μεγάλη συζήτηση γύρω από τη βία κατά των γυναικών, δεν φάνηκε όμως αρκετή για να μειωθεί δραστικά το πρόβλημα.

Ο Γκος επανειλημμένα έχει πει ότι οι ινδικές αρχές είναι πιθανότερο να τιμωρήσουν όσους κακομεταχειρίζονται αγελάδες παρά όσους κακοποιούν γυναίκες ή κορίτσια. Η αδικαιολόγητα αδιάφορη στάση των αρχών αφήνει τους δράστες ανεξέλεγκτους: Το 2016 καταγράφονταν τουλάχιστον έξι βιασμοί την ημέρα.

Το ποσοστό, δε, όσων καταδικάζονται για σεξουαλικές επιθέσεις έχει μειωθεί ανησυχητικά τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

«Το θέμα που με απασχολεί είναι η θωράκιση των δικαιωμάτων των γυναικών. Δεν τίθεμαι κατά της προστασίας των αγελάδων, αγαπώ τα ζώα. Με απασχολεί όμως το κοινωνικοπολιτικό πρόβλημα έλλειψης σεβασμού των γυναικών στη χώρα μου» δήλωσε ο Γκος στον Guardian, ο οποίος στέκεται στην αξία της αλληλεγγύης και της κατανόησης.

«Η λύση δεν θα έρθει πολεμώντας εξτρεμιστικές ομάδες, αλλά καθιστώντας αναγκαία την τήρηση των δικαιωμάτων των γυναικών» επισημαίνει χαρακτηριστικά.

Το 2014 κατεγράφησαν στην Ινδία 337.922 περιστατικά βίαιων επιθέσεων με θύματα γυναίκες, ανάμεσα τους βιασμοί, σεξουαλικές παρενοχλήσεις και απαγωγές, αριθμός αυξημένος κατά 9% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος.

Κύμα δημόσιων διαδηλώσεων που πυροδοτήθηκε από τον ομαδικό βιασμό και τη δολοφονία μιας γυναίκας σε ένα λεωφορείο στο Νέο Δελχί, τον Δεκέμβριο του 2012, οδήγησε την κυβέρνηση να δώσει εντολή ώστε να επιβάλλονται αυστηρότερες ποινές, ακόμη και θανατική ποινή  σε δράστες βιασμών κατ’ εξακολούθηση, αλλά και να περάσει έναν νόμο με τον οποίο ποινικοποιήθηκε η παρενοχλητική παρακολούθηση.

Το 2016, όμως, αρκετά περιστατικά ομαδικών βιασμών είχαν καταγγελθεί στην Ούταρ Πραντές, ένα από τα ινδικά κρατίδια που χαρακτηρίζονται λιγότερο ασφαλή για τις γυναίκες.

Πηγή: in.gr

Δείτε μερικές ακόμα φωτογραφίες στο ίδιο θέμα:

This slideshow requires JavaScript.

Διαβάστε ακόμη

Fearless Collective: H τέχνη κατά της έμφυλης βίας στην Ινδία και στο Πακιστάν

Share

«Αν με σκοτώσουν, τι θα πουν για μένα;»

justicia

της Ιουλίας Λειβαδίτη

Αυτή την Τετάρτη 3 Μάιου, η πανεπιστημιούπολη του Εθνικού Αυτόνομου Πανεπιστήμιου του Μεξικού ξημέρωσε με μια νεαρή κοπέλα νεκρή. Το σώμα της Lesby Berlín Osorio, 22 ετών, κειτόταν δίπλα σε ένα περίπτερο μπροστά από τη Σχολή Μηχανικών. Είχε στραγγαλιστεί με ένα καλώδιο τηλεφώνου. Όταν βρέθηκε, στο χέρι της κρατούσε ακόμα το λουρί του σκύλου της. Δύο ημέρες αργότερα, οι αρχές δεν έχουν βρει τον ένοχο. Οι ύποπτοι που εξετάζονται αυτή τη στιγμή είναι δυο: το αγόρι της και αυτή η ίδια. «Ήταν αλκοολική και κακή φοιτήτρια», «έκανε ναρκωτικά με φίλους της», «είχε φύγει από το σπίτι για να συζήσει με τον φίλο της», ανακοίνωσε την Πέμπτη η Εισαγγελία. Οι δηλώσεις αυτές προκάλεσαν οργή σε μια χώρα που μαστίζεται από την έμφυλη βία και τις γυναικοκτονίες.

«Αν με σκοτώσουν, τι θα πουν για μένα;» αναρωτήθηκαν χιλιάδες Μεξικάνες στο τουίτερ, αγανακτισμένες με την πρώτη ανακοίνωση του Εισαγγελέα. Και το hashtag #SiMeMatan (#ΑνΜεΣκοτώσουν) με προσωπικές μαρτυρίες γυναικών που κάνουν εικασίες για τους διαφορετικούς τρόπους με τους οποίους θα μπορούσαν να κριθούν αν βρίσκονταν δολοφονημένες, έχει γίνει ένα σύμβολο, όπως είχε γίνει και με το #MiPrimerAcoso (#ΗΠρωτηΜουΠαρενόχληση). Η πανεπιστημιακή κοινότητα έχει οργανώσει διαδήλωση με σκοπό να απαιτήσει δικαιοσύνη για την έμφυλη βία σήμερα Παρασκευή, σε μια χώρα όπου επτά γυναίκες δολοφονούνται κάθε μέρα. Και με τον πιο σκληρό τρόπο: στην πλειοψηφία τις έχουν απαγχονίσει, στραγγαλίσει, πνίξει, κάψει ή μαχαιρώσει, σύμφωνα με το Εθνικό Ινστιτούτο Στατιστικής.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ

Παρακάτω ένα πολύ δυνατό σκίτσο, που κυκλοφόρησε στα σόσιαλ μίντια, με τις λίγο πολύ γνωστές «δικαιολογίες»:

ανμεσκοτωσουν

«Έπινε», «Ηταν αντιδραστική», «Είχε γκόμενο», «Τρανς», «Δεν τελείωσε το σχολείο», «Φόρουσε μίνι», «Τσούλα», «Φτωχή», «Πρεζόνι», «Παράξενη», «Πόρνη», «Πήγαινε γυρεύοντας», «Ιθαγενής», «Ξένη», «Λεσβία», «Ζούσε μόνη της», «Έβγαινε κάθε βράδυ»

Share

Hengameh Golestan: 100.000 γυναίκες διαδηλώνουν εναντίον του χιτζάμπ

hijab0

Η Hengameh Golestan (1952-2003) ήταν πρωτοπόρος ανάμεσα στις Ιρανές φωτογράφους. Γεννημένη στη Τεχεράνη, είχε ταξιδέψει εκτεταμένα για να καταγράψει με το φακό της τις ζωές των γυναικών στο Ιράν και στο Κουρδιστάν. Όντας γυναίκα η ίδια, κατάφερε να αποκτήσει πρόσβαση στα ενδόμυχα των οικιακών χώρων, όπως επίσης και στη δουλειά και τις πρακτικές της ζωής των γυναικών αυτών.

Η δουλειά της Hengameh είχε και πολιτικό κίνητρο. Το 1991 για παράδειγμα, βοήθησε τον σύζυγο της στο project «Καταγράφοντας την αλήθεια», μια ταινία που εξέταζε τον ρόλο της λογοκρισίας στο Ιράν.

Ίσως η πιο εντυπωσιακή φωτογραφική δουλειά της Hengameh ήταν ωστόσο η καταγραφή των δημόσιων αντιδράσεων των γυναικών στο Ιράν, στον απόηχο της εξορίας του Σάχη και στην άνοδο της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Αγιατολάχ Χομεϊνί.

hijab3

Κατά τη διάρκεια της άνοιξης του 1979 περισσότερες από 100.000 γυναίκες άρχισαν να συγκεντρώνονται στους δρόμους της πρωτεύουσας. Αυτή η τεράστια έκρηξη της γυναικείας αντίδρασης αποτέλεσε τη διαμαρτυρία ενάντια στην απόφαση της νέας Ισλαμικής κυβέρνησης να φοράνε υποχρεωτικά χιτζάμπ. Οι γυναίκες, που παλιότερα τους επιτραπόταν να ντύνονται όπως ήθελαν, υποχρεώνονταν τώρα από το κράτος να φοράνε συνέχεια μαντίλι στο κεφάλι στο δημόσιο χώρο. Αυτό δεν ήταν απλά θέμα επιβολής ενδυματολογικού κώδικα αλλά αποτελούσε για πολλές γυναίκες μια απόφαση ενδεικτική της απόρριψης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους.

Η Hengameh, η οποία ήταν 27 χρονών τότε, κατέγραψε αυτή τη τεράστια διαμαρτυρία των γυναικών, επικεντρώνοντας στην έκταση, την αποφασιστικότητα και την γενναιότητα της εξέγερσης αυτής. Οι διαδηλώτριες προέρχονταν από όλες τις κοινωνικές τάξεις, συμπεριλαμβανομένων και νοσοκόμων, καλλιτεχνών, γιατρών, δασκάλων, δικηγόρων και οικιακών εργατριών. Η ίδια η φωτογράφος είχε μιλήσει για τη πολιτικά φορτισμένη ατμόσφαιρα της εποχής εκείνης, στην οποία η ανησυχία και ο φόβος δεν ήταν ποτέ μακριά. Η Hengameh, αναφερόμενη στην καταγραφή της διαδήλωσης, σχολίασε πόσο δύσκολο ήταν να φωτογραφήσει ένα τόσο μεγάλο πλήθος ενώ ταυτόχρονα έπρεπε να κρύβεται από τους κυβερνητικούς υπαλλήλους. Παρόλα αυτά, η μαυρόασπρη απεικόνιση της συγκέντρωσης από την Hengameh αποτυπώνουν εξαιρετικά την παλλόμενη ζωντάνια και ένταση της.

Το έργο της φωτογράφου έχει παρουσιαστεί δημόσια σε εκθέσεις τα τελευταία χρόνια στο Λονδίνο και μάλιστα πολύ μετά τη μετακόμιση της Hengameh στη Βρετανία το 1984. Πάντως η Hengameh συνέχισε να δουλεύει ως φωτορεπόρτερ μέχρι και το θάνατο της, το 2003.

Η διαμαρτυρία κατέληξε σε βία για πολλές γυναίκες και χωρίς τις ελευθερίες αυτές που τόσες γυναίκες είχαν εμπνευστεί να διεκδικήσουν. Οι φωτογραφίες που τράβηξε η Hengameh δεν αποτελούν μόνο ντοκουμέντα της διαμαρτυρίας, αλλά και της τελευταίας μέρας που οι γυναίκες μπορούσαν να περπατούν στους δρόμους ακάλυπτες.

hijab2

Ωστόσο, ο φακός της Hengameh απαθανάτισε μια μοναδική στιγμή στην Ιρανική ιστορία μια που αντικατόπτριζε την δύναμη και την ανθεκτικότητα των Ιρανών γυναικών, ενώ ταυτόχρονα έγειρε ανησυχίες για την ευθραυστότητα όλων των κατοχυρωμένων ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών και για τη συνεχιζόμενη καθυπόταξη των γυναικών σε όλο τον κόσμο.

Το πρωτότυπο κείμενο δημοσιεύτηκε 19/03/2017 στο blog #WomensArt

Μετάφραση-Σημείωση: Γεωργία Μανώλη

 

Διαβάστε ακόμα:

Μουσουλμάνες γυναίκες: τα πρώτα θύματα της ισλαμοφοβίας

Απαγόρευση του μπουρκίνι στις Κάννες: τα γυναικεία σώματα και πάλι στο στόχαστρο

Οι άλλες Μαλάλες: κορίτσια ακτιβίστριες στον αναπτυσσόμενο κόσμο – μέρος α΄

Share

Άλλη μια γυναικοκτονία συγκλονίζει την Αργεντινή

micaela garcia

της Γεωργίας Μανώλη

Για ακόμη μια φορά, μετά τη δολοφονία της 16χρονης Lucia Perez το φθινόπωρο του 2016, οι γυναίκες της Αργεντινής κατέβηκαν στους δρόμους για να διαδηλώσουν και να εκφράσουν τον αποτροπιασμό τους για μια γυναικοκτονία, αυτή της 21χρονης ακτιβίστριας των «Ni Una Menos», Micaela Garcia. Η 21χρονη φοιτήτρια εξαφανίσθηκε ενώ έφευγε από κλαμπ στην πόλη Gualeguay το βράδυ της 1ης Απριλίου. Μια εβδομάδα αργότερα το απογυμνωμένο της σώμα βρέθηκε πεταμένο έξω από τη πόλη.

Η κοινωνική κατακραυγή εναντίον των δυο ανδρών που απήγαγαν, βίασαν και στραγγάλισαν την Garcia ήταν τεράστια. Μεγαλύτερη ακόμη οργή όμως ξέσπασε μετά τη σύλληψη τους, καθώς διαπιστώθηκε ότι ένας εκ των δυο δραστών ήταν κατά συρροή βιαστής με ποινές κάθειρξης για προηγούμενες επιθέσεις, μέχρι και το 2020. Ωστόσο, ο κατά συρροή βιαστής ήταν έξω με αναστολή από τον Αύγουστο του 2016, μετά από απόφαση του δικαστή Carlos Rossi.  «Σ’ αυτή τη περίπτωση δυο άνθρωποι είναι υπεύθυνοι: ο δολοφόνος της Micaela και ο δικαστής που τον άφησε ελεύθερο παρά την προτροπή για το αντίθετο» δήλωσε η Fabiana Tuñez, Πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Γυναικών της Αργεντινής (Telesur). Σύμφωνα με τα media της Αργεντινής, ο δικαστής αγνόησε παντελώς τις παρατηρήσεις και τις αναφορές από τις σωφρονιστικές υπηρεσίες σχετικά με τη συμπεριφορά του κρατουμένου και προχώρησε κανονικά στην αναστολή των ποινών του.

Η αντίδραση των γυναικών ήταν άμεση και οι κινητοποιήσεις μαζικές καθώς χιλιάδες γυναίκες κατέβηκαν σε διαδήλωση το Σάββατο 8 Απριλίου στο Buenos Aires, αλλά και σε άλλες πόλεις, όπως την Santa Fe και τη Rosario καθώς και σε άλλες μικρότερες. Με συνθήματα όπως «Ni Una Menos» (Ούτε μια λιγότερη), «Vivas Nos Queremos» (Μας θέλουμε ζωντανές), «Estado Responsable» (Το κράτος είναι υπεύθυνο) και  «Justicia por Micaela» (Δικαιοσύνη για τη Micaela) οι γυναίκες απαίτησαν να αποδοθεί δικαιοσύνη για το θύμα όχι μόνο με την παραδειγματική τιμωρία των βιαστών και δολοφόνων της αλλά και με τη τιμωρία του δικαστή Carlos Rossi. Η Micaela Garcia είχε συμμετάσχει στα κοινωνικά κινήματα και είχε ενεργή συμμετοχή στον αγώνα κατά της έμφυλης βίας. «H Micaela αγωνιζόταν για μια δικαιότερη κοινωνία και εμείς δεν θα εγκαταλείψουμε ποτέ αυτόν τον αγώνα» σχολίασε η Sandra Miguez, δημοσιογράφος και εκπρόσωπος του Δικτύου Δημοσιογράφων με Έμφυλο Όραμα (El Pais).

Την επόμενη μέρα των κινητοποιήσεων, ο Πρόεδρος της Αργεντινής Macri ζήτησε τη παραίτηση του δικαστή ενώ ο Υπουργός Δικαιοσύνης  Garavano δήλωσε ότι εάν δεν παραιτηθεί ο Rossi, θα πρέπει να καθαιρεθεί άμεσα από το Δικαστικό Συμβούλιο.

Σύμφωνα με τις τελευταίες έρευνες, στην Αργεντινή μια γυναίκα δολοφονείται κάθε 30 ώρες -από το 2008 μάλιστα, όταν ξεκίνησε και η καταγραφή των γυναικοκτονιών, έχουν δολοφονηθεί 3.000 γυναίκες. Τα στοιχεία αυτά δείχνουν ότι δεν πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά έμφυλης βίας αλλά αντίθετα σκιαγραφούν μια πανδημία γυναικοκτονιών. Παρόλο που ο όρος «γυναικοκτονία» έχει συμπεριληφθεί στο Ποινικό Κώδικα ήδη από το 2012, μόνο ένας δράστης έχει φυλακιστεί, μέχρι στιγμής, με την κατηγορία αυτή.

Ο αγώνας κατά της πατριαρχίας είναι ήδη δύσκολος αλλά δυσχεραίνεται ακόμα περισσότερο σε όλες τις περιπτώσεις, από την Αργεντινή έως την Ελλάδα, όταν οι ίδιοι οι θεσμοί και οι δικαστές αντί να αποδώσουν δικαιοσύνη υπέρ των γυναικών, συντελούν στην βία κατά των γυναικών και στην διαιώνιση μισογυνιστικών πρακτικών.

 

Διαβάστε ακόμα

«Η Αργεντινή και ο κόσμος όλος δεν θέλει ούτε μια γυναίκα λιγότερη»

 

Share

Το Δημοψήφισμα στη Τουρκία: Οι Γυναίκες λένε το δυνατότερο ΟΧΙ

hayir

της Esra Dogan

Το βράδυ της Πέμπτης, εκατοντάδες γυναίκες συγκεντρώθηκαν σε 12 πόλεις της Τουρκίας, καλώντας το λαό να ψηφίσει ‘Όχι’ στο συνταγματικό δημοψήφισμα της Κυριακής, που μπορεί να μεταμορφώσει το κοινοβουλευτικό σύστημα της χώρας σε μια ενισχυμένη προεδρεία. Το ‘Όχι’ στο δημοψήφισμα ήταν επίσης το βασικό μήνυμα 40 χιλιάδων γυναικών που βγήκαν στους δρόμους στις 8 του Μάρτη για την νυχτερινή φεμινιστική πορεία στη Κωνσταντινούπολη. Γυναίκες από διάφορες γυναικείες ομάδες, εργατικά σωματεία και κόμματα της αντιπολίτευσης, έχουν μέχρι στιγμής αντιπροσωπεύσει την πιο ενωμένη και δυνατή φωνή ενάντια στην ατζέντα του δημοψηφίσματος του Ερντογάν, σχηματίζοντας τη πλατφόρμα ‘Οι Γυναίκες Λένε ΟΧΙ’, συμμετέχοντας στις συγκεντρώσεις του ’Όχι’ σε πολλές γειτονίες της Τουρκίας και χρησιμοποιώντας εκτενώς τα κοινωνικά δίκτυα για να παροτρύνουν όλες τις γυναίκες να απορρίψουν τις συνταγματικές αλλαγές.

Για να το υπενθυμίσω, οι προτεινόμενες συνταγματικές αλλαγές, εάν εγκριθούν, θα δώσουν πλήρη εκτελεστική εξουσίας στον Πρόεδρο Ερντογάν, που ως ηγέτης του πρώτου κόμματος, θα έχει το κοινοβούλιο υπό τον έλεγχο του και θα έχει αποφασιστικό ρόλο στο διορισμό των μελών των ανωτάτων δικαστηρίων. Με άλλα λόγια, ένα πιθανό ‘Ναι’ στο συνταγματικό δημοψήφισμα θα σημαίνει την εγκαθίδρυση ενός καθεστώτος ανεξέλεγκτης ‘μοναρχίας’.

Τι σημαίνουν οι συνταγματικές αλλαγές για τις γυναίκες της Τουρκίας?

Για την ακρίβεια δεν υπάρχει πουθενά αναφορά στη λέξη ‘γυναίκα’ στις προτάσεις για συνταγματικά αναθεώρηση, που είναι και ένας λόγος που προκαλεί τόση οργή στις ακτιβίστριες των γυναικείων δικαιωμάτων. Επίσης, οι αλλαγές στο πολιτικό καθεστώς θα σημάνουν το σχηματισμό μια αυταρχικής και συντηρητικής κυβέρνησης, που το πιθανότερο είναι να μην αφήσει καθόλου χώρο διαλόγου με τον Ερντογάν και τις ομάδες των γυναικών σχετικά με τα γυναικεία ζητήματα.

Το δηψημόφισμα  απειλεί βαθιά τις γυναίκες της Τουρκίας, όχι μόνο επειδή γεννά μια αίσθηση ότι οι υποσχεθείς, αλλά μέχρι στιγμής ανεκπλήρωτες νομικές αλλαγές σε ζητήματα φύλου θα μείνουν στο ράφι για πάντα, αλλά και επειδή τώρα αντιμετωπίζουν ένα μεγαλύτερο κίνδυνο να χάσουν τα βασικά τους δικαιώματα, που έχουν κατακτηθεί μετά από έναν αιώνα διεθνούς και εθνικού γυναικείου κινήματος.

Η έλλειψη εμπιστοσύνης των γυναικών στον Ερντογάν και στο AKP δεν είναι αδικαιολόγητη

Παρότι τα πρώτα χρόνια της στην εξουσία η κυβέρνηση του AKP κράτησε την υπόσχεση της για μεταρρυθμίσεις στα θέματα των γυναικείων δικαιωμάτων και επιζητούσαν τη συνεργασία με ανεξάρτητες ομάδες γυναικών στο σχεδιασμό των νομικών αλλαγών, τη τελευταία δεκαετία οι πρωτοβουλίες για τα δικαιώματα των γυναικών έχουν μονίμως αγνοηθεί. Αντιθέτως, ο Ερντογάν έχει προσπαθήσει να επιτεθεί σε όποιον κι όποια τόλμησε να αντιταχθεί στον αυξανόμενο απολυταρχισμό του.

Οι Τουρκάλες είναι πλήρως συνειδητοποιημένες για το πως η δημοκρατία έχει εκφυλιστεί σοβαρά στη Τουρκία. Τα ΜΜΕ είναι λογοκριμένα, τα κοινωνικά δίκτυα μπλοκαρισμένα, οι Κούρδοι δήμαρχοι αντικαθίστανται από εντεταλμένους της κυβέρνησης και στελέχη του HDP, δημοσιογράφοι, δικηγόροι και ακτιβιστές φυλακίζονται.

Και μέσα σε ένα τόσο έντονο πολιτικό κλίμα, ο ίδιος ο Ερντογάν αντιτάχθηκε στην ιδέα της ισότητας των φύλων και ξεκίνησε ένα πόλεμο ενάντια στις γυναίκες.

Τα τελευταία χρόνια έχουν σημαδευτεί από πολλές αμφιλεγόμενες δηλώσεις του Ερντογάν που τρέφουν το μισογυνισμό και την έμφυλη βία αλλά και από τις προσπάθειες της κυβέρνησης του να νομιμοποιήσει το βιασμό και να αποδομήσει την αλληλεγγύη των γυναικών. Ας θυμηθούμε κάποιες από αυτές:

Ιούνιος 2011: Ο Ερντογάν άσκησε κριτική σε μια ακτιβίστρια που ανέβηκε σε ένα περιπολικό κατά τη διάρκεια διαμαρτυρίας για τον θάνατο συνταξιούχου δασκάλου από υπερβολική ρίψη δακρυγόνων, λέγοντας: «Δεν ξέρω αν ήταν κοπέλα ή γυναίκα», σε μια προσπάθεια να αμφισβητήσει την «αγνότητά» της κάνοντας αναφορά στην παρθενιά της.

Απρίλιος 2013: Κατά τη διάρκεια του Διεθνούς Συνεδρίου για τον Εθισμό στην Τεχνολογία, ο Ερντογάν ισχυρίστηκε ότι η μητρότητα έχει γίνει κάτι εύκολο, χάρη στις πάνες μιας χρήσης. «Τη διπλώνεις (την πάνα), την πετάς, παίρνεις μια καινούρια και συνεχίζεις», είπε στις γυναίκες παροτρύνοντάς τις να κάνουν τουλάχιστον τρία παιδιά.

Νοέμβριος 2014: Ο Ερντογάν είπε στη Διεθνή Διάσκεψη για τις Γυναίκες και τη Δικαιοσύνη ότι οι γυναίκες και οι άντρες δεν είναι ίσοι και ότι αυτό είναι «ενάντια στη φύση».

Δεκέμβριος 2014: Ο Ερντογάν, σε ένα γάμο όπου βρέθηκε ως καλεσμένος, κατηγόρησε τους υπέρμαχους του ελέγχου των γεννήσεων ως «προδότες» που επιχειρούν να αφαιμάξουν το έθνος.

Τον Μάιο του 2016: μιλώντας για το ίδιο θέμα, προσέθεσε: «Ο οικογενειακός προγραμματισμός και η αντισύλληψη δεν είναι για τις μουσουλμανικές οκογένειες».

Ιούνιος 2016: Κατά τη διάρκεια μιας ομιλίας ενώπιον της Τουρκικής Ένωσης Γυναικών και Δημοκρατίας, ο Ερντογάν είπε ότι η γυναίκα είναι «ατελής, μισή γυναίκα» αν δεν γεννήσει, κάνοντας διάλεξη στις γυναίκες με τον ισχυρισμό ότι «η απόρριψη της μητρότητας σημαίνει εγκατάλειψη της ανθρωπότητας» και ενθαρρύνοντάς τις να συμβάλλουν στην αύξηση του πληθυσμού της χώρας. Μάλιστα παραπονέθηκε ότι «οι φεμινίστριες απορρίπτουν τη μητρότητα».

Νοέμβριος 2016: Η Κυβέρνηση του AKP σφράγισε τις πόρτες αρκετών γυναικείων οργανώσεων μέσω των διαταγμάτων που εκδόθηκαν μετά την κήρυξη της χώρας σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης.

Νοέμβριος 2016: Η Κυβέρνηση του ΑΚΡ εισήγαγε στο Κοινοβούλιο ένα νομοσχέδιο (γνωστό και ως Νόμος περί Βιασμών) που θα επέτρεπε την απελευθέρωση των βιαστών που παντρεύονται τα θύματά τους. Η σθεναρή αντίσταση του γυναικείου κινήματος ανάγκασε την Κυβέρνηση να κάνει ένα βήμα πίσω και να αποσύρει το νομοσχέδιο.

Και η λίστα συνεχίζεται…

Ο Ερντογάν και οι κυβερνήτες, που δικατέχονται από μια βαθιά εμμονή να μοιράζονται δημοσίως τις ιδέες τους σχετικά με την «θηλυκότητα» και την «γυναικεία φύση», προσπάθησαν αμέτρητες φορές να «διδάξουν» τις γυναίκες πώς πρέπει να ντύνονται, πώς πρέπει να γελάνε, πόσα παιδιά πρέπει να έχουν, πώς πρέπει να θηλάσουν, πώς πρέπει να ακολουθήσουν την καριέρα τους, καθώς και τι πρέπει να ζητάνε (η ισότητα σίγουρα δεν είναι στη λίστα).

Δεν είναι τόσο δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί κατά τη διάρκεια των 15 χρόνων της κυριαρχίας του ΑΚΡ, η βία εναντίον των γυναικών – ο αριθμός των βιασμών, των σεξουαλικών επιθέσεων και γυναικοκτονιών κ.λ.π.- έχει αυξηθεί σημαντικά. Μετά την απόπειρα πραξικοπήματος η κατάσταση μόνο χειροτέρεψε, με τους άνδρες στους δρόμους να βάζουν τυχαία γυναίκες στο στόχαστρο, επειδή φορούσαν μίνι σορτς ή φούστες. Με δεδομένο πως θρησκευτική ρητορική του Ερντογάν και πατριαρχική διακυβέρνηση του νομιμοποιούν τη βία, οι γυναίκες αισθάνονται πιο ανασφαλείς τόσο στο δρόμο όσο και στο σπίτι.

Γιατί είναι ο Ερντογάν τόσο επιφυλακτικός απέναντι στις γυναίκες;

Ο Ερντογάν και η κυβέρνησή του επιθυμούν να διαμορφώσουν  ένα πρότυπο «γυναίκας» στην Τουρκία – μιας γυναίκας υπάκουης και υποχωρητικής, έτσι ώστε να μπορούν να διαμορφώσουν την κοινωνία σύμφωνα με τις πατριαρχικές και θρησκευτικές νόρμες, και να διευκολύνουν έτσι την επικράτηση τους στην εξουσία. Οι γυναίκες που δεν ανταποκρίνονται σε αυτό «πρότυπο», γίνονται αντιπαθείς, όχι μόνο επειδή αποτελούν μια πρόκληση για τους παραδοσιακούς ρόλους των δύο φύλων, τις οικογενειακές αξίες και τις θρησκευτικές ιδέες, αλλά και επειδή εκπροσωπούν τη μεγαλύτερη απειλή για το σύστημα και αποτελούν μια σημαντική πρόκληση για τη κυριαρχία του Ερντογάν. Ο Ερντογάν περιφρονεί ιδιαίτερα το κουρδικό πρότυπο γυναίκας, το οποίο στη Ροτζάβα και τις γύρω περιοχές του Κουρδιστάν, έχει μετατραπεί σε σύμβολο της ελευθερίας, της ισότητας και της αντίστασης κατά της κρατικής εξουσίας και εναντίον του καταπιεστικού και ριζοσπαστικού Ισλάμ.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι γυναίκες εκφράζουν το ηχηρότερο «Όχι»

Εκατομμύρια γυναίκες στην Τουρκία γνωρίζουν πολύ καλά ότι ένα πιθανό «Ναι» στο δημοψήφισμα θα έχει αρνητικές συνέπειες για τα δικαιώματά τους επί των σωμάτων τους και τις διεκδικήσεις τους για ισότητα – δικαιώματα για τα οποία έχουν αγωνιστεί σκληρά και πρέπει να διασφαλιστούν με κάθε κόστος. Η παντοδυναμία του Ερντογάν θα δημιουργήσει μια αόρατη φυλακή για εκείνες, θέτοντας έτσι τη ζωή τους σε περαιτέρω κίνδυνο.

Οι γυναίκες φαίνεται να γνωρίζουν επίσης, ότι αν ενωθούν μαζί,  περικλείοντας τα διαφορετικά χρώματα της εθνικότητας, της θρησκείας και τη σεξουαλικότητα τους, η αλληλεγγύη τους μπορεί να δημιουργήσει το δυνατότερο «Όχι» απέναντι στη δικτατορία του Ερντογάν.

 

Διαβάστε ακόμα

Το κράτος έκτακτης ανάγκης στην Τουρκία τώρα στοχοποιεί το κίνημα γυναικείας αλληλεγγύης

Νομιμοποίηση του βιασμού ανηλίκων: πού πάει η Τουρκία;

Οι γυναίκες αντιδρούν στον νόμο για τους «θρησκευτικούς γάμους» στην Τουρκία

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

 

Share

Ανοιχτό γράμμα από επιζήσασες σεξεμπορίου στις διοργανώτριες της πορείας γυναικών της Washington

soohncn0

Είδαμε στις 21/1 τις πορείες γυναικών κατά του Trump, οι οποίες είχαν συγκινητικά μεγάλη προσέλευση και θίγανε πληθώρα ζητημάτων. Μεταξύ άλλων είδαμε στα media να ανοίγει και μια συζήτηση σχετικά με την προσέγγιση του φεμινισμού και κατά πόσο η πορείες αυτές προσεγγίζουν επαρκώς το φάσμα των ζητημάτων που αυτός αφορά. Οι κριτικές αυτές, που πάντα έπονται των κινητοποιήσεων, είναι αναπόσπαστο κομμάτι κινηματικών (και εν δυνάμει κινηματικών) διαδικασιών.

Χαιρετίζουμε κάθε τέτοια κριτική, εφόσον γίνεται συντροφικά, ως ζωτικό κομμάτι της διαδικασίας παραγωγής πολιτικού λόγου και πράξης: κινήματα που δεν συζητάνε δεν προχωράνε. Και ελπίζουμε αυτές οι κριτικές να μην μείνουν απλά εξωτερικές κριτικές, αλλά να ενσωματωθούν στις συζητήσεις των ανθρώπων που εμπλέκονται άμεσα στα κινήματα, γιατί τόσο στις ΗΠΑ όσο και στον υπόλοιπο κόσμο, η ανάπτυξη ενός σύγχρονου φεμινιστικού λόγου είναι τόσο αναγκαία, όσο και η ύπαρξη του φεμινιστικού κινήματος που θα τον εκφέρει.

Πριν λίγο καιρό κυκλοφόρησε το παρακάτω κείμενο κριτικής, το οποίο και αναδημοσιεύουμε στα πλαίσια μιας συζήτησης που γίνεται καιρό τώρα, σχετικά με το θέμα της πορνείας και του διπόλου πορνείας/σεξεργασίας. Συμπεριλαμβάνουμε επίσης (πριν από την μετάφραση) σχετικό απόσπασμα από τις διακηρυχτικές θέσεις της πορείας γυναικών της Washington από την ιστοσελίδα τους. Το συγκεκριμένο απόσπασμα βέβαια απλά αναφέρεται στο θέμα και με τρόπο μάλλον αντιφατικό, χωρίς να παίρνει σαφώς θέση. Παρ όλα αυτά το γράμμα που ακολουθεί είναι μια ενδιαφέρουσα συνεισφορά στην συζήτηση.

Απόσπασμα:

“[…] στεκόμαστε αλλυλέγγυες με το κίνημα των σεξεργατών/τριων. Αναγνωρίζουμε ότι η σεξουαλική και εργατική εκμετάλλευση σε όλες τις μορφές της αποτελεί καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων.”

Ανοιχτό γράμμα από επιζήσασες σεξεμπορίου στις διοργανώτριες της πορείας γυναικών της Washington

Εμείς, οι υπογράφουσες, είμαστε επιζήσασες του σεξεμπορίου από πολλές χώρες, συμπεριλαμβανμένων και των ΗΠΑ. Είμαστε ηγέτιδες, ακτιβίστριες και συνήγοροι επιζούντων. Πολλές είμαστε πάροχοι άμεσων υπηρεσιών και βρισκόμαστε στην πρώτη γραμμή, προσπαθόντας να βοηθήσουμε ανθρώπους να επιβιώσουν στο σεξεμπόριο και να τους υποστηρίξουμε κατά την δύσκολη αποχώρηση τους από αυτό, εάν είναι έτοιμες.

Από τις πολλές προσωπικές εμπειρίες μας γνωρίζουμε ότι το εμπόριο του σεξ είναι μια αρένα όπου οι γυναίκες θεωρούνται εμπορεύματα κι όχι άνθρωποι, ότι πωλούνται, αγοράζονται και χρησιμοποιούνται σαν αντικείμενα. Μετά από όλα όσα έχουμε δει παρακολουθόντας τις ζωές των ανθρώπων που εξυπηρετούμε, ενηλίκων και ανηλίκων, έχουμε αντιληφθεί ότι η πλειονότητα των ανθρώπων στο εμπόριο του σεξ είναι γυναίκες και κατά κύριο λόγο μη λευκές, φτωχές, σε μειονεκτική θέση από πλευράς εκπαίδευσης και προέρχονται σχεδόν πάντα από τις πλέον περιθωριοποιημένες ομάδες της κοινωνίας.

Η πορεία των γυναικών (Women’s March) έχει πιαστεί κορόιδο από τις μειοψηφούσες περιπτώσεις που αναφέρουν ουδέτερες εμπειρίες από το εμπόριο του σεξ και έχει εξαπατηθεί ώστε να πιστεύει πως το να είναι «υπέρ της σεξεργασίας» αποτελεί ζήτημα προάσπισης ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στην πραγματικότητα όμως αυτή η προσέγγιση διαιωνίζει την κατάσταση των γυναικών ως εμπορεύσιμα αγαθά, τουτέστιν ως ιδιοκτησίες αντρών. Είναι μια εξαιρετικά αντιφεμινιστική στάση.

Η πορεία των γυναικών υποστηρίχθηκε παγκοσμίως από παρόμοιες πορείες. Τα βλέμματα ήταν στραμμένα πάνω σας και ο κόσμος περίμενε από εσάς καθοδήγηση και τους παραπλανήσατε. Μέσα στην άγνοια σας για το πολιτικό αυτό ζήτημα δεν αντιληφθήκατε πως τα «δικαιώματα των σεξεργατριών» είναι συνώνυμα των «δικαιωμάτων των νταβατζήδων».

Είναι προφανές πως δεν γνωρίζετε πως το –ας το πούμε- κίνημα που υποστηρίζετε θεωρεί και τους νταβατζήδες «σεξεργάτες». Δεν μας πιστεύετε; (Δεν μπορούμε να σας κατηγορίσουμε. Είναι απίστευτο.) Γι αυτό, ρωτήστε τους. Το κίνημα που υποστηρίζετε θα χαρεί να σας πει πως οι νταβατζήδες είναι «μάνατζερς» και εφόσον διευκωλύνουν την «σεξεργασία» είναι και αυτοί «σεξεργάτες»!

Αυτό που τελικά καταφέρνετε είναι να παρέχετε μια πλατφόρμα για όσους επωφελούνται από το σεξεμπόριο (τους πορνοπελάτες, τους νταβατζήδες, τους διακινητές κλπ) και να αγνοείτε και να διαγράφετε το κίνημα των επιζόντων του σεξεμπορίου, το οποίο υπάρχει για να δώσει τέλος στην καθολική απανθρωποποίηση των γυναικών και κοριτσιών παγκοσμίως.

Καλούμε όσες συντάσουν τις θέσεις της πορείας των γυναικών να αυτομορφωθούν, να αλλάξουν την στάση τους απέναντι στο συγκεκριμένο ζήτημα, να απαρνηθούν το σεξεμπόριο και να κινηθούν προς μια κατεύθηνση που δίνει βήμα και προτεραιότητα στις φωνές όσων έχουν επιβιώσει του σεξεμπορίου. Το ζητάμε επώνυμα, ως γυναίκες που επέζησαν και εκ μέρους αυτών που προσπάθησαν να επιζήσουν.

Alexandra (Sandi) Pierce

Alisa Louise Bernard

Amber Richardson

Amy Andrews-Gray

Amy Smith

Angie Conn

Anna Rodriguez

April Chabot

Apryl Green

arianna di vitto

Autumn Burris

Barbara Amaya

BllliJo House

Bridget Perrier

Brittany Meyer

Cherie Jimenez

Cheryl Angle

Chong Kim

Christine Stark

Corina Hernandez

Daniell Read

Delores Day

Dina S.

Dr Lesley Semmens

Elizabeth Beckman

Elizabeth Gordon

Elle Snow

Emily Cooper

Erica Napier

Erin Graham

Erin Sweeney

Fiona Broadfoot

Hazel Fasthorse

Huschke Mau

Isabel Suarez

J Anderson

J c d

Jacqueline Homan

Jaimee

Jane Douglas

Jane Wolfe

Janet Cotgrave

Jasmine Grace Marino

Jeanette Westbrook

Jeri Moomaw

Jess Bear

Jessica Bahr

Jessica Silverman

Jewell Baraka

Jill Brogdon

Julia Anderson

Julka

Karen

Karen Cayer

Kathi Hardy

Kathy Bryan

Kristy Childs

Laurin Crosson

Lia Patris

Lierre Keith

Linda Oluoch

Mari íngeles Suíçrez

Marian Hatcher

Marie Merklinger

Marin Stewart

Marissa Kokkoros

Marjorie Saylor

Marti MacGibbon

Megan Lundstrom

Melanie Thompson

Michael Lovan

Monica Vida

Nancy Johnson

Ne’cole Daniels

Nic Van Dyke

Nicole Tynan

Noel Gomez

Pamela Rubin

Rachel Moran

Rae Story

Rebecca Bender

Rebecca Mott

Robert Frederick

Robin Miller

Robyn Bourgeois

Rosen Hicher

Sabrinna Valisce

Sarah B. F.

Shanna Parker

Sherri Erickson

Sierra Harris

Simone Watson

Spider Redgold

Tanja Rahm

Tess

Tessa Anne

Tom Jones

Trisha Baptie

Vednita Carter

Wendy Barnes

Windie Lazenko

Yohanna Ramirez

 

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο medium.com

Για περισσότερα δείτε εδώ

Μετάφραση-εισαγωγή: Άννα Σιγαλού

 

Διαβάστε ακόμα:

Οι γυναίκες ενάντια στον Τραμπ

Να είσαι και να πωλείσαι: μια συνέντευξη με την Κάισα Έκις Έκμαν

Share

Η Salome Karwah, νοσηλεύτρια-σύμβολο στον αγώνα κατά του ιού Έμπολα, πέθανε μετά από άρνηση ιατρικής περίθαλψης

Salome-Karwah1

της Γεωργίας Μανώλη

Η Salome Karwah, η νοσηλεύτρια από τη Λιβερία η οποία έγινε γνωστή για τον αγώνα της κατά της επιδημίας του ιού Έμπολα στη Δυτική Αφρική, πέθανε στη Μονράβια στις 21 Φεβρουαρίου, αφού το ιατρικό προσωπικό αρνήθηκε να της παράσχει ιατρική φροντίδα μετά από επιπλοκές που παρουσίασε κατά τη γέννηση του τέταρτου παιδιού της. Σύμφωνα με το σύζυγο και την αδερφή της, οι νοσοκόμες αρνήθηκαν να την αγγίξουν και δε δέχτηκαν ούτε καν για να τη μεταφέρουν στο χειρουργείο ή να της κάνουν μια ένεση μήπως κολλήσουν τον ιό Έμπολα!

Η Karwah έγινε διάσημη όταν επιλέχθηκε ως πρόσωπο της χρονιάς 2014 από το περιοδικό Time για την δράση της κατά της επιδημίας Έμπολα στη χώρα της. Η Λιβερία ήταν μια από τις τρεις χώρες της Δυτικής Αφρικής μαζί με τη Σιέρα Λεόνε και τη Γουινέα που είχαν πληγεί από την έξαρση του ιού το 2014 και η οποία μετά τον εμφύλιο πόλεμο δεν είχε ουσιαστικά κανένα σύστημα υγείας και κοινωνικής πρόνοιας για να αντιμετωπίσει μια τέτοια καταστροφική επιδημία.

Η Karwah είχε ασθενήσει από τον ιό, επέζησε όμως για να δουλέψει μετέπειτα μαζί με τους Γιατρούς χωρίς Σύνορα στην ίδια ιατρική μονάδα όπου υπήρξε ασθενής. Η ίδια υποστήριζε ότι οι επιζώντες του ιού έχουν κατά κάποιο τρόπο υπερδυνάμεις αφού έχουν ανοσία πλέον στον ιό και μπορούν να βοηθήσουν τους ασθενείς χωρίς φόβο. Αφού έχασε και τον πατέρα της, τοπικό γιατρό, από τον ιό, σκόπευε να ξανανοίξει την κλινική του στην οποία θα προσφερόταν ιατρική περίθαλψη στους ασθενείς με Έμπολα από αυτές και από αυτούς που είχαν νικήσει τον ιό και δεν είχαν κανένα φόβο να πλησιάσουν τους ασθενείς. Η ανταποκρίτρια του Time στην Αφρική Aryn Baker την περιέγραψε ως μια αξιοθαύμαστη γυναίκα που δεν δίστασε στιγμή μετά την ανάρρωση της να βοηθήσει άλλους ασθενείς. Η ίδια έλεγε «Μπορώ να κάνω πράγματα που οι άλλοι άνθρωποι δεν μπορούν. Αν ένας ασθενής με Έμπολα είναι στο σπίτι του και οι κοντινοί συγγενείς δεν μπορούν να τον φροντίσουν, μπορώ να το φροντίσω εγώ» (Women In the World).

Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι αναπόφευκτο το κλισέ της τραγικής ειρωνείας, αφού μια γυναίκα που επέζησε από ένα φονικό ιό και είχε προσφέρει τόσο στη τοπική της κοινότητα πέθανε με αυτό το τρόπο. Η Λιβερία, ακόμα και μετά από τρία χρόνια από την επιδημία Έμπολα, εξακολουθεί να υποφέρει από την έλλειψη δομών αντιμετώπισης του ιού, αλλά και το σκοταδισμό και την προκατάληψη που βιώνουν όχι μόνο οι ασθενείς αλλά και οι επιζήσαντες του ιού, οι οποίοι στιγματίζονται ως επικίνδυνοι ακόμα και μετά από τόσο καιρό.

 

Share

Καλέσματα για την απεργία γυναικών από όλο τον κόσμο

strike

της Δήμητρας Σπανού

Η απεργία γυναικών που έχει προκηρυχτεί σε πάνω από 30 χώρες βρίσκεται μια ανάσα μακριά. Καθώς η μέρα πλησιάζει, πληθαίνει και το υλικό που κυκλοφορούν γυναικείες συλλογικότητες, κόμματα, οργανώσεις και φορείς, που καλεί τις γυναίκες να συμμετάσχουν στις κινητοποιήσεις στις χώρες τους. Παρακάτω δημοσιεύουμε κάποιο από αυτό το υλικό που κυκλοφορεί. Δεν είναι όλο! Αδυνατούμε να συγκεντρώσουμε τα δεκάδες καλέσματα, πολλές φορές πολλαπλά σε κάθε χώρα, λόγω των διαφορετικών ομάδων. Το υλικό που μαζέψαμε δίνει όμως μια γεύση του τι θα ακολουθήσει. Επιπλέον, οι λόγοι που καλούνται οι απεργίες και λοιπές κινητοποιήσεις και οι αιχμές που βάζουν έχει κάτι ανατριχιαστικά γνώριμο και οικείο. Οι τυχόν ομοιότητες αποτελούν άλλη μια απόδειξη ότι, παρά τις επιμέρους εκφράσεις, η επίθεση που δέχονται οι γυναίκες είναι κοινή.

Όσο βρίσκουμε υλικό, το ποστ θα ανανεώνεται.

Θυμίζουμε, ότι στην Αθήνα το κάλεσμα είναι πλ. Κλαυθμώνος, ώρα 19.00 και πορεία προς τη Βουλή και στη Θεσσαλονίκη ώρα 18.00 στο Άγαλμα Βενιζέλου.

 

Διαβάστε ακόμα

Εμείς στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζουμε, αγωνιζόμαστε, το 2017 και κάθε χρόνο

Ένας φεμινισμός που θα μας αγκαλιάζει όλες

Πέρα από το νεοφιλελεύθερο φεμινισμό: Για ένα φεμινισμό του 99% και μια Διεθνή Αγωνιστική Απεργία στις 8 Μάρτη  

This slideshow requires JavaScript.

 

This slideshow requires JavaScript.

Πουέρτο Ρίκο

Αργεντινή

Ιταλία

Τουρκία

Σουηδία

Μιλάνο

Ισπανία

ΗΠΑ

This slideshow requires JavaScript.

Αθήνα

Share

Παλεύοντας σε όλα τα μέτωπα: Η αντίσταση των γυναικών στη Συρία

palestinh

της Leila al Shami

Καθώς έπεφτε το ανατολικό Χαλέπι, από το σφυροκόπημα του καθεστώτος, τις ρωσικές αεροπορικές επιδρομές και την εισβολή στο έδαφος των ελεγχόμενων από το Ιράν πολιτοφυλακών, μία νεαρή γυναίκα διακινδυνεύει τα πάντα για να επικοινωνήσει με τον έξω κόσμο τη φρίκη των τελευταίων ημερών στο απελευθερωμένο τμήμα της πόλης.

Η Lina Shamy είναι στα είκοσί της. Είναι μία από τους πολλούς θαρραλέους ακτιβιστές που χρησιμοποιούν τα social media για να περιγράψουν τον τρόμο που προκλήθηκε στους πολίτες που βρέθηκαν παγιδευμένοι στην πολιορκημένη, ανταρτοκρατούμενη περιοχή, χωρίς ασφαλές μέρος να διαφύγουν. Εγκλωβισμένοι στις πιο τραγικές συνθήκες, περιβάλλονται από το θάνατο και την καταστροφή, με barrel bombs, βόμβες χλωρίου και φωσφόρου να πέφτουν βροχή από τον ουρανό. Όπως είναι γνωστό, οι ακτιβιστές δεν μπορούν να καταφύγουν στις περιοχές του καθεστώτος, όπου οι πολίτες από το ανατολικό Χαλέπι έχουν πυροβοληθεί, συλληφθεί ή έχουν επιστρατευτεί με τη βία και αποσταλεί στην πρώτη γραμμή του πολέμου. Το δικό τους παιχνίδι, είναι αυτό της αναμονής.

Τη στιγμή που γράφω, καθώς άλλη μία συμφωνία κατάπαυσης του πυρός καταρρέει, η Lina μόλις δημοσίευσε ένα βίντεο στο Twitter. Στέκεται πάνω σε ένα μπαλκόνι, κρατάει τη φωτογραφική μηχανή με το ένα χέρι, υπό τον ήχο των αμείλικτων βομβαρδισμών στο παρασκήνιο. «Το εγκληματικό καθεστώς Άσαντ και οι Ιρανοί έχουν σπάσει την κατάπαυση του πυρός και επέστρεψαν για να επιτεθούν σε αμάχους», μας λέει. Σε ένα άλλο βίντεο καταγγέλλει τη διεθνή κοινότητα για την αποτυχία της να ανταποκριθεί στον ανθρώπινο πόνο που κατάπιε τη Συρία. «Δεν είναι δικαίωμά μας … ως επαναστάτες που αρνηθήκαμε την καταπίεση και τη δουλεία, που καλέσαμε για ελευθερία και αξιοπρέπεια για να αντιμετωπίσουμε αυτό το άδικο καθεστώς με τις φωνές μας και τις ειρηνικές διαδηλώσεις, να μην εκτιθόμαστε σε συλλήψεις ή στα χειρότερα είδη βασανισμού ή δολοφονίας ή εκτοπισμού;» αναρωτιέται. Ωστόσο, παρά τη φρίκη και την εκκωφαντική σιωπή διεθνώς γύρω από την εξάλειψη του Ελεύθερου Χαλεπίου, διατηρεί την πίστη ότι οι άνθρωποι θα ξεσηκωθούν, θα δείξουν την αλληλεγγύη τους και θα καλέσουν τους πολιτικούς ηγέτες σε δράση. Στις 12 Δεκεμβρίου, καθώς τρομακτικές αγριότητες είχαν διαπραχθεί σε όλη την πόλη, απευθύνθηκε στην Twitterόσφαιρα: «Άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, μην κοιμάστε! Μπορείτε να κάνετε κάτι! Διαμαρτυρηθείτε τώρα!»

Η Lina δεν συμμορφώνεται στα τεμπέλικα δυτικά (ιμπεριαλιστικά) στερεότυπα για τις Σύριες μουσουλμάνες γυναίκες ως αδύναμες και υποτακτικές, ως στερούμενες οποιασδήποτε ενεργητικότητας, καταπιεσμένες πάνω απ’ όλα από τη δική τους κουλτούρα και θρησκεία. Ούτε συμμορφώνεται με την οριενταλιστική απεικόνιση της αντιπολίτευσης στον Άσαντ, σαν να είναι όλοι τρελαμένοι τζιχαντιστές μαχητές. Αυτή είναι μια ισχυρή, επαναστάτρια, Άραβας γυναίκα. Δεν δέχεται ούτε την εγχώρια τυραννία του Άσαντ, ούτε την εισβολή ξένων δυνάμεων κατοχής. Μέσω της εμφάνισης της στην κάμερα, απορρίπτει προκλητικά τα παραδοσιακά κοινωνικά ήθη, που συχνά καθιστούν τις γυναίκες αόρατες ή σιωπηλές. Δικός της αγώνας, είναι ένας αγώνας ενάντια στο φασισμό, τον ιμπεριαλισμό και την πατριαρχία.

Μακριά από το να είναι στο περιθώριο, οι γυναίκες ήταν στην πρώτη γραμμή της πολιτικής αντίστασης στο καθεστώς Άσαντ. Κατά τις πρώτες ημέρες της επανάστασης, πριν επιδεινωθεί η κατάσταση της ασφάλειας, θα μπορούσε να τις δει κανείς στους δρόμους σε μεγάλους αριθμούς, να διαμαρτύρονται ενάντια στο κράτος και την κτηνωδία του. Οι γυναίκες έχουν διαδραματίσει βασικό ρόλο στην επαναστατική οργάνωση. Οι δύο μεγαλύτεροι συνασπισμοί βάσης που αναδύθηκαν το 2011 ιδρύθηκαν και οι δύο από γυναίκες: οι τοπικές επιτροπές συντονισμού (LCCs) από την Razan Zeitouneh, και η Γενική Επιτροπή της Συριακής επανάστασης από την Suhair Attassi. Οι LCC, ήταν ένα αξιοσημείωτο παράδειγμα της οριζόντιας οργάνωσης της νεολαίας και αντιπροσώπευε το καλύτερο από τα ιδανικά της επανάστασης: ήταν χωρίς αποκλεισμούς, δημοκρατικές και μη σεχταριστικές. Γυναίκες συμμετείχαν ενεργά στις επιτροπές που οργάνωσαν την πολιτική ανυπακοή και αργότερα την ανθρωπιστική βοήθεια, και επίσης συμμετείχαν στα μέσα ενημέρωσης που ανέλαβαν οι LCC για να επικοινωνήσουν τα μηνύματα της επανάστασης προς τον έξω κόσμο. Στο Χαλέπι, το Ραδιόφωνο Naseem ιδρύθηκε ως ο πρώτος ανεξάρτητος ραδιοφωνικός σταθμός γυναικών. Η δημοσιογράφος Zaina Erhaim από το Ιντλίμπ, εν τω μεταξύ, εκπαίδευσε πολλές γυναίκες στη δημοσιογραφία των πολιτών και βοήθησε στην καθιέρωση ενός Blog Γυναικών με έδρα τη Δαμασκό. Το blog περιλαμβάνει ιστορίες με αξιόλογες γυναίκες από όλα τα κοινωνικά στρώματα που έχουν ανταποκριθεί στην επανάσταση και στον πόλεμο με αφοσίωση και δημιουργικότητα.

Οι γυναίκες ήταν, επίσης, στην πρώτη γραμμή της αντίστασης σε μερικές από τις πιο ακραίες ισλαμιστικές πολιτοφυλακές που γιγαντώθηκαν σε ισχύ, καθώς η Συρία καιγόταν. Κάποιες από αυτές, έχουν εφαρμόσει κατασταλτικά μέτρα σε βάρος των γυναικών, όπως αυστηρούς κώδικες ένδυσης. Η Razan Zeitouneh, μαζί με τους ακτιβιστές Samira Khalil, Wael Hamadeh και Nazem Hammadi, απήχθη τον Δεκέμβριο του 2013, πιθανότατα από την ένοπλη ομάδα της αντιπολίτευσης, Jaish al Islam. Η Razan, χωρίς μαντίλα στο κεφάλι και έντονα ανεξάρτητη ακτιβιστής για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ασκούσε ισχυρή κριτική όχι μόνο εναντίον του καθεστώτος, αλλά και όλων των αυταρχικών ομάδων, συμπεριλαμβανομένων της Jaish al Islam. Αυτή ήταν μια πιθανή αιτία για την απαγωγή της.

Στη Raqqa, η Jana, μία γυναικεία οργάνωση που ιδρύθηκε ώστε οι γυναίκες να «επιβεβαιώσουν το ρόλο τους στην ανοικοδόμηση της κοινωνίας και να λάβουν την ισάξια θέση τους δίπλα σε άνδρες της συριακής επανάστασης», πραγματοποίησε διαδηλώσεις κατά της σκληροπυρηνικής ισλαμικής πολιτοφυλακής Ahrar Al Sham. Διένειμε ψωμί, όταν υπήρχαν ελλείψεις και αποκατέστησε ένα γυμνάσιο. Οι γυναίκες που ίδρυσαν τη Jana είναι όλες θρησκευόμενες, όμως έχουν αγωνιστεί εναντίον του πολιτικού ισλαμισμού στο κίνημα. Ο αγώνας τους ήταν ενάντια στην αυταρχική νοοτροπία. «Η θρησκεία είναι μια προσωπική υπόθεση και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να την επιβάλει σε άλλους ανθρώπους,» εξήγησε ένα από τα μέλη τους[1]

Στις κατεχόμενες από το Daesh περιοχές, οι γυναίκες αντιστάθηκαν γενναία στη βαρβαρότητα της οργάνωσης. Το 2013 η δασκάλα Souad Nofal από τη Raqqa πραγματοποιούσε διαδήλωση της μιας γυναίκας ενάντια στο Daesh κάθε μέρα για δύο μήνες. Μόνη, στάθηκε έξω από την έδρα τους, κρατώντας πανό – ένα κάλεσμα για την απελευθέρωση των κρατουμένων, ένα άλλο που δείχνει την αλληλεγγύη της προς τους χριστιανούς των οποίων οι εκκλησίες είχαν καταστραφεί. Έγινε ένα σύμβολο της αντίστασης των γυναικών για τους επαναστάτες της Συρίας. Τελικά διέφυγε στην Ευρώπη. Άλλες δεν ήταν τόσο τυχερές. Στα τέλη του περασμένου έτους η 30χρονη Ruqia Hassan (γνωστή με το ψευδώνυμο της «Nissan Ibrahem») μία Σύρια Κούρδη που ζούσε στην Raqqa, δολοφονήθηκε από το Daesh. Μία πρώην φοιτήτρια φιλοσοφίας στο πανεπιστήμιο του Χαλεπίου, προσχώρησε στις πρώτες διαδηλώσεις κατά του καθεστώτος Άσαντ και όταν το Daesh κατέλαβε την πόλη της συνέχισε να μιλάει ανοιχτά και να πληροφορεί για τις φρικτές συνθήκες ζωής κάτω από την κατοχή του Daesh. Παρείχε τακτικές ενημερώσεις σχετικά με τους βομβαρδισμούς από τον διεθνή συνασπισμό και τις ρωσικές δυνάμεις. Σε μια από τις τελευταίες αναρτήσεις της στο Facebook έγραψε: «Είμαι στην Raqqa και δέχομαι απειλές για τη ζωή μου. Όταν το ISIL με συλλάβει και με σκοτώσει θα είμαι εντάξει, γιατί ενώ θα κόβεται το κεφάλι μου, θα έχω αξιοπρέπεια, που είναι καλύτερο από το να ζω στην ταπείνωση.»

Καθώς το κράτος κατέρρευσε οι γυναίκες είχαν συχνά αναλάβει ηγετικό ρόλο στην υποστήριξη των κοινοτήτων τους και στην οικοδόμηση εναλλακτικών λύσεων στον ολοκληρωτισμό του κράτους. Σήμερα εργάζονται ως γιατροί, νοσοκόμες και καθηγήτριες σε παράνομες κλινικές και σχολεία. Προσφέρονται εθελοντικά για τα Λευκά Κράνη και θυσιάζουν τη ζωή τους για να τραβήξουν τα θύματα των αεροπορικών επιδρομών από τα ερείπια. Παρέχουν υλικοτεχνική υποστήριξη για τις ένοπλες ομάδες και σε ορισμένες περιπτώσεις έχουν πάρει τα όπλα, ιδρύοντας αποκλειστικά γυναικεία τάγματα. Μία περίπτωση είναι της Αλαουΐτισσας στρατηγού Zubaida Al Meeki, η οποία έγινε και εκπαιδευτρια μαχητών του Ελεύθερου Στρατού. Καθώς οι άνδρες συγκεντρώνονταν στις φυλακές, ή σκοτώνονταν στη μάχη, οι γυναίκες (συμπεριλαμβανομένων των πιο συντηρητικών κοινωνιών) αμφισβήτησαν τις παραδοσιακές νόρμες του φύλου και εργάστηκαν για να συντηρήσουν τις οικογένειές τους. Στη Banias, οι γυναίκες διαπραγματεύτηκαν επιτυχώς μια απελευθέρωση κρατουμένου, και στη Zabadani γυναίκες διαπραγματεύτηκαν μια προσωρινή κατάπαυση του πυρός για να επιτραπεί η χορήγηση βοήθειας στην πολιορκημένη πόλη.

Πολλές γυναίκες είναι πιο ανεξάρτητες από πριν και έχουν μεγαλύτερη ελευθερία στις επιλογές ζωής τους. Φυσικά η κατάσταση του πολέμου και του εκτοπισμού έχει επίσης επιδεινώσει τις συνθήκες για πολλές, καθώς παρατηρείται αύξηση στην πολυγαμία, στους γάμους ανηλίκων και την εργασία του σεξ, επειδή οι γυναίκες αγωνίζονται για την επιβίωση τους.

Σε όλες τις περιοχές που απελευθερώθηκαν από το καθεστώς και το Daesh, έχουν συσταθεί κέντρα γυναικών για να ξεπεραστούν τα εμπόδια της συμμετοχής των γυναικών στον πολιτικό, κοινωνικό και οικονομικό τομέα. Ένα παράδειγμα είναι το κέντρο Mazaya στο Kafranbel, του Ιντλίμπ. Ιδρύθηκε από την Um Khaled τον Ιούνιο του 2013, λειτουργεί μια βιβλιοθήκη και αποσκοπεί στην ανάπτυξη των δεξιοτήτων και την εκπαιδευτική κατάρτιση των γυναικών, ώστε να μπορούν να επιτύχουν οικονομική ανεξαρτησία. Στην Ντούμα, προάστιο της Δαμασκού, το τοπικό συμβούλιο έχει καθιερώσει ένα Γραφείο Γυναικείων Υποθέσεων με επικεφαλής την Rehan Bayan, η οποία διεξάγει ακούραστα εκστρατείες για την μεγαλύτερη ένταξη των γυναικών στα πολιτικά όργανα της αντιπολίτευσης και ενθαρρύνει τις γυναίκες να αναλάβουν πιο ενεργό ρόλο.

Η μεγαλύτερη απειλή για τον πολιτικό ακτιβισμό των γυναικών παραμένει το καθεστώς. Ακόμη και πριν από την επανάσταση, οι ανεξάρτητες οργανώσεις γυναικών δυσκολεύονταν να λειτουργούν. Εκείνες που επιτρέπονταν ήταν στενά συνδεδεμένες με το καθεστώς και κυριαρχούνταν από κοινωνικά προνομιούχες γυναίκες από τα αστικά στρώματα που είχαν ελάχιστα κοινά με τις βιωματικές εμπειρίες των πιο απλών γυναικών. Σήμερα οι γυναίκες ακτιβίστριες και εθελόντριες ανθρωπιστικής βοήθειας, βρίσκονται στο στόχαστρο συλλήψεων και φυλακίσεων όπου αντιμετωπίζουν βασανιστήρια και σεξουαλική κακοποίηση. Μαζικές εκστρατείες βιασμού έχουν διεξαχθεί από τις φιλοκαθεστωτικές δυνάμεις εναντίον διαφωνούντων κοινοτήτων. Ο βιασμός και η απειλή του βιασμού είναι ένα εργαλείο που χρησιμοποιείται από το καθεστώς, όχι μόνο για την αντιμετώπιση της πολιτικής αντίστασης των γυναικών μέσω της χρησιμοποίησης του σώματός τους ως σημείο καταπίεσης και ταπείνωσης, αλλά και ως εργαλείο για τον έλεγχο των ανδρών και το σπάσιμο της κοινότητας των κοινωνικών δεσμών. Τα ταμπού του βιασμού και οι παραδοσιακές αξίες της τιμής και της ντροπής, συνεπάγονται ότι μερικές φορές υπάρχει ένα κοινωνικό στίγμα γύρω από τις γυναίκες που έχουν περάσει χρόνο υπό κράτηση, και ο βιασμός μπορεί να οδηγήσει σε διαζύγιο ή στην απόρριψη από την οικογένεια. Ένα εργαλείο εκτοπισμού, καθώς πολλές έχουν εγκαταλείψει τη χώρα λόγω της απειλής του βιασμού.

Το συριακό Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου αναφέρει ότι 13.920 γυναίκες έχουν συλληφθεί ή εξαφανιστεί στη Συρία από τον Μάρτιο του 2011 έως τον Νοέμβριο του 2016, κατά κύριο λόγο από το καθεστώς. Ωστόσο, ακόμη και στις βάναυσες συνθήκες κράτησης, οι σύριες γυναίκες έχουν δείξει το θάρρος και την ενεργητικότητα τους. Τον Ιούλιο του 2013, μια ομάδα των γυναικών κρατουμένων στη διαβόητη φυλακή Adra κατέβηκαν σε απεργία πείνας. Ήταν σε καθεστώς επ’ αορίστου κράτησης από το δικαστήριο της τρομοκρατίας, και ανάμεσά τους ήταν ηλικιωμένες, έγκυες και ασθενείς γυναίκες. Οι απεργοί πείνας απαίτησαν το δικαίωμά τους σε δίκαιη δίκη, να λαμβάνουν οικογενειακές επισκέψεις και να έχουν πρόσβαση σε ιατρική περίθαλψη.

Οι γυναίκες στη Συρία αντιμετωπίζουν πολλές προκλήσεις, αλλά συνεχίζουν να αγωνίζονται ενάντια στο φασισμό, τον ιμπεριαλισμό και την πατριαρχία. Ωστόσο, με μερική εξαίρεση τις Σύριες-Κούρδισσες γυναίκες στο βορρά, είναι απούσες από τις επικρατείς αφηγήσεις για τη Συρία, υποβιβάστηκαν σε αόρατες από την εστίαση στον στρατιωτικό αγώνα, έναν αρσενικής ηγεμονίας τομέα. Οι σύριες γυναίκες διαδραματίζουν ουσιαστικό ρόλο στην πολιτική αντίσταση και στην οργάνωση της κοινότητας. Αλλά έχουν λάβει λίγη υποστήριξη από δυτικές φεμινίστριες ή μια αριστερά που προτιμά να τις βλέπει ως θύματα και όχι σαν τις ισχυρές επαναστάτριες που είναι. Το πρόβλημα, βέβαια, βρίσκεται με τις δυτικές φεμινίστριες και την αριστερά, όχι με τις σύριες γυναίκες.

Πηγή: elaliberta 

 

[1] Syria Untold, ‘‘Jana: Women of Raqqa reclaim their place in society’’, 30 November 2013.

http://www.syriauntold.com/en/2013/11/jana-women-of-raqqa-reclaim-their-place-in-society/

 

Συνέντευξη της Lina Shamy:

http://m.huffpost.com/us/entry/us_5898cc55e4b0c1284f275dd5

Για την επαναστάτρια Razan Zaitouneh:

https://en.m.wikipedia.org/wiki/Razan_Zaitouneh

 

 

Share

Ένας διαφορετικός Βαλεντίνος

FB_IMG_1487030636168

της Λίνας Φιλοπούλου

Απεργία πείνας στην Πουέρτα ντελ Σολ της Μαδρίτης ξεκίνησαν από την περασμένη Πέμπτη οκτώ γυναίκες επιβιώσασες έμφυλης βίας, απαιτώντας από την κυβέρνηση πολιτικές αντιμετώπισης της βίας κατά των γυναικών.

Τονίζουν ότι η κατάσταση που βιώνουν οι γυναίκες στην Ισπανία έχει φτάσει πλέον στο απροχώρητο και καθιστά την κρατική παρέμβαση επείγουσα. Καθημερινά δολοφονούνται γυναίκες και νεαρά κορίτσια ενώ από την αρχή του έτους έχουν ήδη χάσει το μέτρημα. Η αδιαφορία σκοτώνει εμάς τις γυναίκες. Πρόκειται για ζήτημα ζωής και θανάτου.

Την Τρίτη 14 Φεβρουαρίου καλούν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πλατεία Πουέρτα ντελ Σολ

#todasasol14F

#huelgadehambre

#pactodeestado #conmaltratonohaytrato #ASolVamosTodas

This slideshow requires JavaScript.

Share

Πέρα από το νεοφιλελεύθερο φεμινισμό: Για ένα φεμινισμό του 99% και μια Διεθνή Αγωνιστική Απεργία στις 8 Μάρτη  

women

 

Οι μαζικές πορείες γυναικών στις 21 Γενάρη μπορεί να σηματοδοτήσουν την αρχή ενός νέου κύματος μαχητικού φεμινιστικού αγώνα. Αλλά πού ακριβώς θα επικεντρώνεται αυτός ο αγώνας; Κατά την άποψή μας, η αντίδραση ενάντια στον Τραμπ και τις  επιθετικά μισογυνικές, ομοφοβικές, τρανσφοβικές και ρατσιστικές του πολιτικές δεν είναι αρκετή· πρέπει επίσης να στοχοποιήσουμε τη συνεχιζόμενη νεοφιλελεύθερη επίθεση στις κοινωνικές παροχές και τα δικαιώματα των εργαζομένων. Παρότι ο κραυγαλέος μισογυνισμός του Τραμπ αποτέλεσε το έναυσμα για τη μαζική απάντηση τις 21ης  Γενάρη, η επίθεση κατά των γυναικών (και όλου του κόσμου της εργασίας) έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετό καιρό. Οι συνθήκες ζωής των γυναικών, ιδιαίτερα των έγχρωμων, των εργαζομένων, των ανέργων και των μεταναστριών, έχουν επιδεινωθεί σταθερά τα τελευταία 30 χρόνια, λόγω της χρηματιστικοποίησης και της εταιρικής παγκοσμιοποίησης. Ο “lean-in” και οι άλλες παραλλαγές του εταιρικού φεμινισμού έχουν απογοητεύσει τη συντριπτική πλειοψηφία από εμάς, που δεν έχουμε πρόσβαση στην αυτο-προώθηση με ατομικούς όρους και την εταιρική ανέλιξη και των οποίων οι συνθήκες ζωής μπορούν να βελτιωθούν μόνο μέσω πολιτικών που υπερασπίζονται την κοινωνική αναπαραγωγή, διασφαλίζουν αναπαραγωγική δικαιοσύνη και εγγυόνται τα δικαιώματα των εργαζομένων. Κατά την άποψή μας, το νέο κύμα της κινητοποίησης των γυναικών πρέπει να αντιμετωπίσει όλους αυτούς τους προβληματισμούς με κατά μέτωπο. Πρέπει να είναι ένα φεμινισμός για το 99%.

Το είδος του φεμινισμού που αναζητούμε ήδη αναδύεται διεθνώς, από αγώνες σε όλο τον κόσμο: από την απεργία των γυναικών στην Πολωνία κατά της απαγόρευσης των αμβλώσεων, στις απεργίες και τις πορείες των γυναικών στη Λατινική Αμερική κατά της ανδρικής βίας· από τις μαζικές διαδηλώσεις γυναικών τον περασμένο Νοέμβρη στην Ιταλία, στις διαμαρτυρίες και την απεργία των γυναικών για την υπεράσπιση των αναπαραγωγικών τους δικαιωμάτων στη Νότια Κορέα και την Ιρλανδία. Το εντυπωσιακό σε αυτές τις κινητοποιήσεις είναι ότι πολλές από αυτές συνδύαζαν αγώνες κατά της ανδρικής βίας με την εναντίωση στην ελαστικοποίηση της εργασίας και τις μισθολογικές ανισότητες, ενώ αντιτάσσονταν επίσης στην ομοφοβία, την τρανσφοβία και τις ξενοφοβικές πολιτικές για τη μετανάστευση. Μαζί, προαναγγέλλουν ένα νέο διεθνές φεμινιστικό κίνημα με μια διευρυμένη ατζέντα, που είναι ταυτόχρονα αντιρατσιστική, αντιιμπεριαλιστική, αντιετεροσεξιστική και αντι-νεοφιλελεύθερη.

Θέλουμε να συμβάλουμε στην ανάπτυξη αυτού του νέου, διευρυμένου φεμινιστικού κινήματος

Ως πρώτο βήμα, προτείνουμε να βοηθήσουμε στην οικοδόμηση μιας διεθνούς απεργίας κατά της ανδρικής βίας και σε υπεράσπιση των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων, στις 8 Μαρτίου. Σε αυτό, συντασσόμαστε με φεμινιστικές ομάδες από περίπου τριάντα χώρες, που έχουν απευθύνει αντίστοιχη έκκληση. Η ιδέα είναι να κινητοποιηθούν γυναίκες, trans- γυναίκες και όλοι όσοι τις υποστηρίζουν σε μια διεθνή ημέρα αγώνα: μια μέρα απεργίας, πορειών, κλεισίματος δρόμων, γεφυρών και πλατειών, αποχής από την οικιακή εργασία, τη φροντίδα και την εργασία του σεξ, μποϊκοταρίσματος και αμφισβήτησης των μισογυνιστικών πολιτικών και επιχειρήσεων και απεργιών σε εκπαιδευτικά ιδρύματα. Οι δράσεις αυτές στοχεύουν στο να καταστήσουν ορατές τις ανάγκες και τις προσδοκίες εκείνων τις οποίες ο νεοφιλελεύθερος φεμινισμός αγνοεί: τις γυναίκες στην επίσημη αγορά εργασίας, τις γυναίκες που εργάζονται στον τομέα της κοινωνικής αναπαραγωγής και της φροντίδας, τις άνεργες και επισφαλώς εργαζόμενες γυναίκες.

Ασπαζόμενες ένα φεμινισμό για το 99%, εμπνεόμαστε από την Αργεντίνικη συμμαχία Ni Una Menos. Η βία κατά των γυναικών, όπως εκείνες την ορίσανε, έχει πολλές όψεις: είναι η ενδοοικογενειακή βία, αλλά και η βία της αγοράς, του χρέους, των καπιταλιστικών σχέσεων ιδιοκτησίας και του κράτους· η βία των πολιτικών που συνεπάγονται διακρίσεις εναντίον των λεσβιών, των τρανς και queer γυναικών, η βία της ποινικοποίησης των μεταναστευτικών ροών από το κράτος, η βία των μαζικών φυλακίσεων και η θεσμική βία κατά του γυναικείου σώματος μέσω της απαγόρευσης των αμβλώσεων και της ελλιπούς πρόσβασης σε δωρεάν υγειονομική περίθαλψη και δωρεάν αμβλώσεις. Η οπτική τους επικαιροποιεί τη δική μας αποφασιστικότητα να αντιταχθούμε στις θεσμικές, πολιτικές, πολιτιστικές και οικονομικές επιθέσεις εναντίον μουσουλμάνων γυναικών και μεταναστριών, έγχρωμων, εργαζόμενων και άνεργων γυναικών, λεσβίων, των μη συμμορφούμενων με ένα φύλο και των trans-γυναικών.

Οι πορείες στις 21 Γενάρη έδειξαν ότι και στις ΗΠΑ μπορεί να υπάρχει ένα νέο φεμινιστικό κίνημα εν τη γενέσει. Είναι σημαντικό να μη χαθεί η δυναμική. Ας ενωθούμε στις 8 Μάρτη για να απεργήσουμε, να κατέβουμε στους δρόμους και να διαδηλώσουμε. Ας αδράξουμε την ευκαιρία αυτής της διεθνούς ημέρας δράσης για να τελειώσουμε με το νεοφιλελεύθερο φεμινισμό και να τον αντικαταστήσουμε με ένα φεμινισμό για το 99%, έναν από τα κάτω, αντικαπιταλιστικό φεμινισμό – ένα φεμινισμό σε αλληλεγγύη με τις γυναίκες της εργασίας, τις οικογένειές και τους συμμάχους τους διεθνώς.

 

Cinzia Arruzza

Tithi Bhattacharya

Angela Davis

Nancy Fraser

Linda Martín Alcoff

Keeanga-Yamahtta Taylor

Rasmea Yousef Odeh

 

Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφτείτε τη σελίδα στο facebook εδώ και το event εδώ 

#womenstrikeus #march8strike

 

Share

Γιατί ο Τραμπ αποτελεί φασιστικό φαινόμενο

τραμπ φασίστας

της Τζούντιθ Μπάτλερ

Ας θυμηθούμε ότι τον Ντόναλντ Τραμπ τον ψήφισε λιγότερο από το ένα τέταρτο της αμερικανικής κοινωνίας, και ότι γίνεται πρόεδρος χάρη στο παρωχημένο εκλογικό σύστημα και μόνο. Δεν πρέπει να φανταστούμε ότι έχει κάποια διαδεδομένη λαϊκή υποστήριξη. Υπάρχει διαδεδομένη απογοήτευση με τη συμμετοχική πολιτική, και υπάρχει σοβαρή δυσπιστία και για τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα των ΗΠΑ. Αλλά η Χίλαρι Κλίντον πήρε περισσότερες ψήφους από τον Τραμπ. Έτσι, όταν ρωτάμε τι υποστήριξη έχει ο Τραμπ, ρωτάμε πώς μια μειοψηφία στις Ηνωμένες Πολιτείες κατόρθωσε να φέρει τον Τραμπ στην εξουσία. Μιλάμε για ένα έλλειμμα δημοκρατίας, όχι για μια κοσμοπλημμύρα.

Δική μου αίσθηση είναι ότι ο Τραμπ απελευθέρωσε μια οργή που έχει πολλά αντικείμενα και πολλές αιτίες, και μάλλον θα πρέπει να είμαστε δύσπιστοι απέναντι σε όσους ισχυρίζονται ότι ξέρουν την πραγματική αιτία και το μοναδικό της αντικείμενο. Η οικονομική ερήμωση και η απογοήτευση, η απώλεια της ελπίδας μπροστά σε ένα οικονομικό μέλλον και σε οικονομικούς και χρηματοπιστωτικούς χειρισμούς που αποδεκατίζουν ολόκληρες κοινότητες, είναι σίγουρα σημαντική. Εξίσου σημαντική όμως η αυξανόμενη δημογραφική πολυπλοκότητα των Ηνωμένων Πολιτειών, και οι μορφές ρατσισμού –παλιές και νέες.

Ο Τραμπ ως φασίστας;

Ίσως είναι η στιγμή να διακρίνουμε μεταξύ παλαιών και νέων φασισμών. Βασικό σημείο αναφοράς παραμένουν οι μορφές ευρωπαϊκού φασισμού των μέσων του εικοστού αιώνα. Με τον Τραμπ έχουμε μια διαφορετική κατάσταση, την οποία όμως θα εξακολουθούσα να αποκαλώ φασιστική. Η φασιστική στιγμή έρχεται όταν ο Τραμπ επιφυλάσσει στον εαυτό του την εξουσία να απελάσει εκατομμύρια ανθρώπους ή να βάλει τη Χίλαρι στη φυλακή μόλις αναλάβει καθήκοντα (αυτό το πήρε πίσω τώρα), να σπάζει εμπορικές συμφωνίες κατά το δοκούν, να προσβάλλει την κυβέρνηση της Κίνας, να ζητά την επαναφορά του εικονικού πνιγμού και άλλων τρόπων βασανιστηρίων. Όταν μιλά έτσι, ενεργεί σαν να έχει την αποκλειστική εξουσία να καθορίζει την εξωτερική πολιτική, να αποφασίζει ποιος θα πάει φυλακή, ποιος θα απελαθεί, ποιες εμπορικές συμφωνίες θα τηρηθούν … Πολλοί από μας εξέλαβαν την αλαζονεία του, τη γελοία αυτοπροβολή του, τον ρατσισμό του, το μισογυνισμό του και τη φοροδιαφυγή του ως αυτοκαταστροφικά χαρακτηριστικά, αλλά όλα αυτά ήταν στ’ αλήθεια γοητευτικά για πολλούς από τους ψηφοφόρους του. Κανείς δεν είναι σίγουρος ότι έχει διαβάσει το Σύνταγμα ή ότι ενδιαφέρεται καν γι’ αυτό. Η αλαζονική αυτή αδιαφορία είναι κάτι που ελκύει κόσμο προς αυτόν. Και αυτό είναι φασιστικό φαινόμενο. Αν κάνει πράξεις τα λόγια του, τότε θα έχουμε μια φασιστική κυβέρνηση.

Η Προεδρία και η Reality TV

Είναι σαφές ότι η Προεδρία έχει γίνει όλο και περισσότερο une phénomène médiatique [ένα φαινόμενο των ΜΜΕ]. Είναι ένα ερώτημα αν πολλοί άνθρωποι βλέπουν την ψηφοφορία όπως βλέπουν τα like και τα dislike που βάζουν στο Φέισμπουκ. Ο Τραμπ καταλαμβάνει χώρο στην οθόνη, γίνεται μια φιγούρα απειλητική, και αυτό το απέδωσε πολύ ωραία ένα σκετς στο Saturday Night Live[1] στο οποίο ο Άλεκ Μπώλντουιν αλωνίζει γύρω γύρω στη σκηνή και εμφανίζεται σχεδόν να επιτίθεται στη Χίλαρι. Αυτού του είδους η υφέρπουσα και απειλητική δύναμη τρέφεται, επίσης, από τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις του Τραμπ. Πηγαίνει όπου γουστάρει, λέει ό,τι θέλει, παίρνει ό,τι θέλει. Έτσι, ακόμη κι αν κάποιος δεν είναι χαρισματικός με οποιαδήποτε παραδοσιακή έννοια, αποκτά μέγεθος και προσωπική ισχύ κυριαρχώντας στην οθόνη όπως κάνει αυτός. Με αυτή την έννοια, επιτρέπει την ταύτιση με κάποιον που σπάει τους κανόνες, κάνει αυτό που θέλει, βγάζει χρήματα, κάνει σεξ όποτε και όπου αυτός θέλει. Η χυδαιότητα γεμίζει την οθόνη, στην επιθυμία της να γεμίσει τον κόσμο. Και πολλοί χαίρονται που βλέπουν αυτό το άτσαλο και όχι ιδιαίτερα έξυπνο άτομο να ποζάρει ως το κέντρο του κόσμου και να αποκτά δύναμη μέσα απ’ αυτή την πόζα.

Μετα-αλήθεια

Δεν είμαι βέβαιη ότι είμαστε στη μέση της μετα-αλήθειας. Οι δηλώσεις του Τραμπ δεν είναι εντελώς αυθαίρετες, αλλά είναι πρόθυμος να αλλάξει θέσεις κατά το δοκούν, δεσμευμένος μόνο από την περίσταση, από την παρόρμησή του και την αποτελεσματικότητά του. Δεν ζει σε έναν κόσμο πειστηρίων. Δεν έχει σημασία αν αντιφάσκει προς τον εαυτό του ή αν είναι προφανές ότι απορρίπτει όσα συμπεράσματα μειώνουν την εξουσία ή τη δημοτικότητά του. Τόσο ο θρασύς και πληγωμένους ναρκισσισμός του, όσο και η άρνησή του να υποβληθεί στη λογική των αποδείξεων, τον κάνει όλο και πιο δημοφιλή. Ζει πάνω από το νόμο, και αυτό είναι κάτι που πολλοί από τους υποστηρικτές του θέλουν κι αυτοί να βιώσουν.

Η Συνέλευση και ο Ξένος

Το να πεις την αλήθεια απέναντι στην εξουσία δεν είναι κατά βάση ατομική πράξη. Πριν όμως ρωτήσουμε τι σημαίνει να λες την αλήθεια απέναντι στην εξουσία, πρέπει να ρωτήσουμε ποιος μπορεί να μιλήσει. Μερικές φορές, μέσα από τη δομή αυτή αναδύεται η ίδια η παρουσία όσων υποτίθεται ότι πρέπει να παραμείνουν βουβοί στον δημόσιο διάλογο.  Πολλές από τις διαδηλώσεις κατά της λιτότητας και της επισφάλειας βγάζουν στο δρόμο, και καθιστούν δημόσια ορατά, σώματα που έχουν τα ίδια υποστεί εκτοπισμό και στέρηση δικαιωμάτων. Επίσης, επιβεβαιώνουν την πολιτική αυτενέργεια που τα σώματα αυτά διαθέτουν από κοινού, καθώς συγκεντρώνονται. Έτσι, μολονότι μπορεί να σκεφτόμαστε τις κοινοβουλευτικές συνελεύσεις ως μέρος της δημοκρατίας, μπορούμε εξίσου να κατανοήσουμε πώς η εξωκοινοβουλευτική δύναμη των συνελεύσεων μετασχηματίζει τη δημόσια αντίληψη για το ποιος είναι ο λαός. Ιδίως όταν εμφανίζονται εκείνοι που ως τώρα δεν είχαν δικαίωμα να εμφανίζονται.

Παρότι οι διαδηλώσεις και οι συνελεύσεις συχνά δεν αρκούν για να φέρουν ριζική αλλαγή,  ωστόσο μεταβάλλουν τις αντιλήψεις μας για το ποιοι είναι «ο λαός», και εδραιώνουν θεμελιώδεις ελευθερίες οι οποίες ανήκουν σε σώματα στην πολλαπλότητά τους. Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία χωρίς ελευθερία του συνέρχεσθαι, και δεν μπορεί να υπάρξει συνέλευση χωρίς την ελευθερία μετακίνησης και συγκέντρωσης. Όταν συγκεντρώνονται οι μετανάστες χωρίς χαρτιά, ή όσοι έχουν υποστεί έξωση, όσοι πλήττονται από την ανεργία ή τις περικοπές στις συντάξεις, επιβάλλουν την παρουσία τους μέσα στην εικονογραφία και την ανάπτυξη λόγων που μας δίνουν μια αίσθηση για το ποιος είναι ή θα έπρεπε να είναι ο λαός. Φυσικά, θέτουν και συγκεκριμένα αιτήματα, αλλά η συνέλευση είναι επίσης ένας τρόπος να θέσεις ένα αίτημα με το σώμα, μια ενσώματη αξίωση στο δημόσιο χώρο και ένα δημόσιο αίτημα προς τις πολιτικές εξουσίες. Όσο η «ασφάλεια» συνεχίζει να δικαιολογεί την απαγόρευση και τη διάλυση διαδηλώσεων, συνελεύσεων και κατασκηνώσεων σε πλατείες, τόσο θα εξυπηρετεί τον αποδεκατισμό δημοκρατικών δικαιωμάτων και της ίδιας της δημοκρατίας. Μόνο μια κινητοποίηση ευρείας βάσης –μια μορφή ενσώματου και διεθνικού θάρρους, θα μπορούσαμε να πούμε- μπορεί να αναχαιτίσει με επιτυχία τον ξενόφοβο εθνικισμό και τα διάφορα άλλοθι που απειλούν σήμερα τη δημοκρατία.

Επιλεγμένα αποσπάσματα από συνέντευξη της Judith Butler στον Christian Salmon. Η πλήρης συνέντευξη δημοσιεύθηκε στα γαλλικά, και μέρος της μεταφράστηκε από την ίδια την Μπάτλερ στα αγγλικά και δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο του περιοδικού Cultural Anthropology με τον τίτλο Reflections on Trump. Στην παρούσα μετάφραση χρησιμοποιήθηκε το αγγλικό κείμενο και ο γαλλικός τίτλος.


Το μεταφρασμένο κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Nomadic Universality και μπορείτε να το βρείτε εδώ

 

[1] Μια από τις πιο μακρόβιες σατιρικές τηλεοπτικές εκπομπές στις ΗΠΑ [σ.τ.μ.]

 

Διαβάστε ακόμα

“Η ιστορία δεν μπορεί να διαγραφεί όπως οι ιστοσελίδες”

Οι γυναίκες ενάντια στον Τραμπ

Share

“Η ιστορία δεν μπορεί να διαγραφεί όπως οι ιστοσελίδες”

αντζελα ντειβις

Η ακτιβίστρια των πολιτικών δικαιωμάτων Angela Davis μίλησε το Σάββατο στην Ουάσινγκτον στο πλαίσιο της Πορείας Γυναικών μπροστά σε πλήθος εκατοντάδων χιλιάδων που συγκεντρώθηκαν για να διαμαρτυρηθούν για τη νέα κυβέρνηση Trump. Η Davis, γνωστή για τη συγγραφή βιβλίων όπως το Γυναίκες, Φυλή και Τάξη, έκανε μια παθιασμένη έκκληση για αντίσταση και ζήτησε από τον κόσμο να γίνει πιο μαχητικός στα αιτήματά του για κοινωνική δικαιοσύνη για τα επόμενα τέσσερα χρόνια της προεδρίας Τραμπ.

 

Ολόκληρη η ομιλία:

«Σε μια γεμάτη προκλήσεις στιγμή της ιστορίας μας, ας θυμηθούμε ότι εμείς οι εκατοντάδες χιλιάδες, τα εκατομμύρια των γυναικών, των τρανς, των αντρών και των νέων που είμαστε σήμερα εδώ στην Πορεία των Γυναικών, εμείς αντιπροσωπεύουμε τις ισχυρές δυνάμεις της αλλαγής που είναι αποφασισμένες να αποτρέψουν τις ετοιμοθάνατες κουλτούρες του ρατσισμού και της ετερο-πατριαρχίας από το να αναβιώσουν.

Αναγνωρίζουμε ότι είμαστε συλλογικά υποκείμενα της ιστορίας και ότι η ιστορία δεν μπορεί να διαγραφεί, όπως οι ιστοσελίδες. Ξέρουμε ότι μαζευόμαστε σήμερα το απόγευμα σε γη αυτόχθονων και ακολουθούμε το παράδειγμα των πρώτων λαών που, παρά τη μαζική βία και τις γενοκτονίες, ποτέ δεν εγκατέλειψαν τον αγώνα για τη γη, το νερό, τον πολιτισμό, τους ανθρώπους τους. Σήμερα απευθύνουμε ιδιαίτερο χαιρετισμό στη φυλή των Ινδιάνων Sioux του Standing Rock.

Οι αγώνες για ελευθερία των μαύρων που έχουν διαμορφώσει την ίδια τη φύση της ιστορίας αυτής της χώρας δεν μπορούν να διαγραφούν με το πέρασμα ενός χεριού. Δεν μπορούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι οι μαύρες ζωές έχουν σημασία. Πρόκειται για μια χώρα στηριγμένη στη δουλεία και την αποικιοκρατία, που σημαίνει καλώς ή κακώς ότι η ίδια η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι μια ιστορία μετανάστευσης και υποδούλωσης. Η διάδοση της ξενοφοβίας, οι κατηγορίες για φόνους και βιασμούς και η ανέγερση τειχών δεν θα διαγράψουν την ιστορία.

Κανένας άνθρωπος δεν είναι παράνομος.

Ο αγώνας για να σώσουμε τον πλανήτη, να σταματήσουμε την κλιματική αλλαγή, να εξασφαλίσουμε την προσβασιμότητα στο νερό από τα εδάφη των Sioux στο Standing Rock, το Flint, το Michigan, μέχρι τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα. Ο αγώνας για να σώσουμε τη χλωρίδα και την πανίδα μας, να σώσουμε τον αέρα, αποτελεί το σημείο μηδέν του αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη.

Αυτή είναι μια πορεία γυναικών και αυτή η πορεία γυναικών αντιπροσωπεύει την υπόσχεση του φεμινισμού απέναντι στις ολέθριες δυνάμεις της κρατικής βίας. Ενός συμπεριληπτικού και διαθεματικού φεμινισμού που καλεί όλες και όλους μας να συμμετάσχουμε στην αντίσταση απέναντι στο ρατσισμό, την ισλαμοφοβία, τον αντισημιτισμό, το μισογυνισμό, την καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Ναι, χαιρετίζουμε τον αγώνα για τα 15 δολάρια ωρομίσθιο. Αφιερωνόμαστε στη συλλογική αντίσταση. Αντίσταση απέναντι στους δισεκατομμυριούχους που κερδοσκοπούν με τα ενυπόθηκα δάνεια και στους gentrifiers. Αντίσταση απέναντι στους υποστηρικτές της ιδιωτικοποίησης της υγειονομικής περίθαλψης. Αντίσταση απέναντι στις επιθέσεις σε μουσουλμάνους και μετανάστες. Αντίσταση στις επιθέσεις σε άτομα με αναπηρία. Αντίσταση στην κρατική βία που διαπράττεται από την αστυνομία και το βιομηχανικό – σωφρονιστικό σύμπλεγμα. Αντίσταση τόσο στη θεσμική έμφυλη βία όσο και σε εκείνη μέσα στις στενές σχέσεις, ιδιαίτερα ενάντια σε έγχρωμες τρανς γυναίκες.

Τα δικαιώματα των γυναικών είναι ανθρώπινα δικαιώματα σε όλο τον κόσμο και αυτός είναι ο λόγος που ζητάμε ελευθερία και τη δικαιοσύνη για την Παλαιστίνη. Πανηγυρίζουμε για την επικείμενη απελευθέρωση της Chelsea Manning. Και του Oscar López Rivera. Αλλά ζητάμε επίσης την απελευθέρωση του Leonard Peltier. Του Mumia Abu-Jamal. Της Assata Shakur.

Κατά τη διάρκεια των επόμενων μηνών και ετών θα κληθούμε να εντείνουμε τις διεκδικήσεις μας για κοινωνική δικαιοσύνη, να γίνουμε πιο μαχητικές/οί στην υπεράσπιση ευάλωτων πληθυσμών. Αυτοί που εξακολουθούν να υπερασπίζονται την υπεροχή της λευκής ανδρικής ετερο-πατριαρχίας ας έχουν το νου τους.

Οι επόμενες 1.459 ημέρες κυβέρνησης Τραμπ θα είναι 1.459 ημέρες αντίστασης: αντίστασης στο έδαφος, αντίστασης στις σχολικές αίθουσες, αντίστασης στους χώρους εργασίας, αντίστασης στην τέχνη και στη μουσική μας.

Αυτή είναι μόνο η αρχή, και όπως έλεγε η αμίμητη Ella Baker, ‘Εμείς που πιστεύουμε στην ελευθερία, δεν μπορούμε να ησυχάσουμε μέχρι να έρθει’. Ευχαριστώ».

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

 

Διαβάστε ακόμα

Οι γυναίκες ενάντια στον Τραμπ

Άντζελα Ντέιβις: «Στις ΗΠΑ υπάρχει μια αδιάσπαστη συνέχεια στην αστυνομική βία που μας πηγαίνει πίσω στην εποχή της δουλείας»

 

Share

Οι γυναίκες ενάντια στον Τραμπ

πορεία γυναικών 21_1 2

της Λίνας Φιλοπούλου

Οι πρόσφατες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες και η ανάδειξη του Ντόναλντ Τραμπ σε Πρόεδρο προκάλεσαν αυθόρμητες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας χιλιάδων διαδηλωτών σε πολλές πόλεις με κεντρικό σύνθημα «not my president», θέλοντας να διαχωρίσουν τη θέση τους και να σταθούν απέναντι στην επιθετική προεκλογική ρητορική του και στις ρατσιστικές, σεξιστικές και ξενοφοβικές απόψεις του. Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ απέδειξε πόσο πραγματική είναι η απειλή των συλλογικών δικαιωμάτων των γυναικών και των ελευθεριών τους καθώς η προεκλογική του εκστρατεία των τελευταίων εβδομάδων επικεντρώθηκε στο μισογυνισμό και τη μισαλλοδοξία.

Αυτό που ξεκίνησε ως αυθόρμητη αντίδραση αμέσως μετά την εκλογή Τραμπ, παίρνει πλέον οργανωτική μορφή στις 21 Ιανουαρίου, όταν χιλιάδες γυναίκες θα ενώσουν τις φωνές τους στην Ουάσιγκτον, στην Πορεία Γυναικών, διεκδικώντας την προστασία των δικαιωμάτων τους, ασφάλεια, υγεία για τις ίδιες και τις οικογένειές τους. Εκατοντάδες συγκεντρώσεις, μάλιστα, διοργανώνονται στις 21 Ιανουαρίου σε όλον τον κόσμο στο πλαίσιο του καλέσματος της Πορείας Γυναικών στην Ουάσινγκτον (Womens’ March Washington), η οποία αναμένεται να είναι η ιστορικά μεγαλύτερη αντι-συγκέντρωση που διοργανώνεται στο πλαίσιο ορκωμοσίας Προέδρου των ΗΠΑ. Όπως τονίζουν οι διοργανώτριες, η ρητορική των τελευταίων εκλογών προσέβαλε, δαιμονοποίησε και απείλησε πολλές κατηγορίες γυναικών – μετανάστριες, γυναίκες με διαφορετική θρησκεία, ιδιαίτερα τις μουσουλμάνες, LGBTQIA άτομα, ιθαγενείς και αυτόχθονες, αφροαμερικάνες, άτομα με αναπηρία, φτωχές και επιβιώσασες σεξουαλικής βίας.

Όλες αυτές οι γυναίκες, καθώς και άντρες σύμμαχοί τους, θα ενώσουν τις διαφορετικές τους ταυτότητες υπερασπιζόμενες τα ανθρώπινα δικαιώματα, την αξιοπρέπεια, τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη σε μια μεγαλειώδη συγκέντρωση που δύσκολα θα μπορέσει να αγνοήσει η καινούρια κυβέρνηση. Σύμφωνα με την προκήρυξη που έχει κυκλοφορήσει η πορεία αυτή τοποθετείται στο πλαίσιο παλιότερων αλλά και σύγχρονων κινημάτων για την ισότητα, τιμώντας με αυτόν τον τρόπο την κληρονομιά κινημάτων, όπως οι Σουφραζέτες και το κίνημα για την κατάργηση της δουλείας, το Κίνημα για τα Αστικά Δικαιώματα, το φεμινιστικό κίνημα, το Κίνημα των Ινδιάνων της Αμερικής, το Occupy Wall Street, το κίνημα για την Ισότητα στο Γάμο, το Black Lives Matter, κ.α. Δεν παραλείπει να αναφέρει επίσης μια σειρά ηγετικών μορφών του φεμινιστικού κινήματος, συμπεριλαμβανομένων των Angela Davis, Harriet Tubman, Gloria Steinem, Audre Lorde, Malala Yousafzai, Dolores Huerta, από το αγροτικό κίνημα, Wilma Mankiller, πρώην αρχηγός της φυλής των Τσερόκι, και Sylvia Rivera, η τρανς αγωνίστρια της εξέγερσης του Stonewall, κ.α. Όλες αυτές οι γυναίκες είναι ο λόγος για τον οποίο σήμερα μπορούμε όλες εμείς να συνεχίσουμε τον αγώνα για την ισότητα.

Οι συμμετέχουσες θα φτάσουν στην Ουάσινγκτον από όλη τη χώρα με πούλμαν. Σύμφωνα με τις διοργανώτριες, πρωταρχικός σκοπός της κινητοποίησης είναι η διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων για τις γυναίκες και η υπεράσπιση των πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Επιπλέον επιδιώκουν η Πορεία Γυναικών στην Ουάσινγκτον να στείλει αφενός ένα ηχηρό μήνυμα προς τη νέα κυβέρνηση από την πρώτη κιόλας μέρα και αφετέρου, προς τον κόσμο, ότι τα δικαιώματα των γυναικών είναι ανθρώπινα δικαιώματα. Περισσότερες από 200 οργανώσεις έχουν δηλώσει ότι θα συμμετέχουν στην πορεία, συμπεριλαμβανομένων των Planned Parenthood, Define American και United We Dream, την NARAL Pro-Choice America – θέτοντας στην ατζέντα και το δικαίωμα στην έκτρωση –, την NAACP, τον Εθνικό Οργανισμό για τις Γυναίκες και το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, την Ένωση Μουσουλμάνων Γυναικών, των Girls Who Code και Black Girls Rock, προσωπικότητες από τον καλλιτεχνικό κόσμο, ενώ δεκάδες είναι οι ομιλήτριες και ομιλητές σε αυτή την εκδήλωση. Πρόκειται επίσης για μια πορεία που στόχο έχει να αναδείξει τα θετικά στοιχεία της αντίστασης και κυρίως να ενδυναμώσει τις γυναίκες, να δυναμώσει την αλληλεγγύη.

Η πολιτική αναταραχή και η προκλητική τέχνη συναντήθηκαν επίσης στον απόηχο της νίκης του Ντόναλντ Τραμπ. Πριν καν προλάβει να ορκιστεί η νέα κυβέρνηση, ένα νέο κίνημα διαμαρτυρίας γυναικών καλλιτέχνιδων έκανε ήδη την εμφάνισή του με την έκθεση «Nasty Woman» στη Νέα Υόρκη. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν συγκλονιστική. Το πρότζεκτ Pussyhat, που ξεκίνησε από τις Krista Suh και Jayna Zweiman στο Λος Άντζελες λίγες εβδομάδες μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου, έχει κάνει πάταγο. Γυναίκες πλέκουν σκουφάκια με αυτιά γάτας από ροζ νήμα για τις ίδιες και για τις εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες, άνδρες, και γενικά τους υποστηρικτές των δικαιωμάτων των γυναικών που αναμένεται να συμμετάσχουν στην πορεία στην Ουάσιγκτον. Το όνομα τους προέκυψε μετά την διαρροή video του 2005 με τον Trump να λέει για τις γυναίκες “grab them by the pussy”, που ελληνικά πάει να πει ότι ο τωρινός Πρόεδρος των Η.Π.Α. κοκορευόταν πως άρπαζε τις γυναίκες από το μουνί αφού στα αγγλικά η λέξη γατούλα-pussy χρησιμοποείται στην αργκώ και για το αιδοίο.

Οι γυναίκες δεν σιωπούμε και δεν θα ησυχάσουμε μέχρι να κερδίσουμε ισοτιμία και ισότητα. Οι γυναίκες δεν θα επιτρέψουμε να υποβιβαστούν τα δικαιώματά μας χωρίς μάχη. Την ίδια μέρα διοργανώνονται συγκεντρώσεις σε πολλές άλλες χώρες σε ένδειξη αλληλεγγύης και με επίκεντρο την προάσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών. Δημιουργείται μια δυνατότητα μέσα σε αυτήν την αντίσταση, με οργανωμένες κινητοποιήσεις τη μέρα της ορκωμοσίας. Η εμφάνιση στο δρόμο ενός ριζοσπαστικού κινήματος αντίστασης στον Τραμπ, από την ημέρα της ορκωμοσίας κιόλας, είναι μια πολύ αισιόδοξη αρχή για τους αγώνες που θα ακολουθήσουν και η ενδεχόμενη επιτυχία του θα αποτελέσει σημαντική επίδειξη ενότητας σε ένδειξη διαμαρτυρίας και μηδενικής ανοχής στον νέο πρόεδρο.

Γυναίκες, ετοιμαστείτε να διαδηλώσουμε!

 

Μπορείτε να δείτε σε ποια μέρη διοργανώνονται συγκεντρώσεις εδώ

Περισσότερες πληροφορίες για την Πορεία Γυναικών στην Ουάσινγκτον μπορείτε να βρείτε:

EventbriteOfficial WebsiteTwitterInstagram

Βίντεο: #WhyIMarch #WhyWeMarch on January 21st εδώ και εδώ 

Λίστα με βιβλία που πρέπει να διαβάσεις αν σκοπεύεις να συμμετάσχεις στην πορεία διαμαρτυρίας ενάντια στον Τραμπ εδώ

#ResistTrump  #OccupyInauguration #BlackLivesMatter #Taxtherich #healthcareforall

 
πορεία γυναικών 21_1

Share

Ιθαγενής Γυναίκα η Υποψήφια του EZLN για την Προεδρία του Μεξικό

uilhne1vcwa-andres-sanz

Μεταξύ 29ης Δεκεμβρίου και 1ης Ιανουαρίου έλαβε χώρα ο δεύτερος γύρος του πέμπτου συνεδρίου του Εθνικού Ιθαγενικού Κογκρέσου (C.N.I.), οι εργασίες του οποίου είχαν ξεκίνησαν τον περασμένο Οκτώβρη στην πόλη Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας της επαρχίας Τσιάπας. Στο τέλος των εργασιών του συνεδρίου, στο οποίο μετείχαν αντιπρόσωποι περίπου 66 εθνοτήτων, αποφασίστηκε η δημιουργία ενός Ιθαγενικού Συμβουλίου Διακυβέρνησης (Consejo Indígena de Gobierno) το οποίο μεταξύ άλλων θα έχει ως διακηρυγμένο στόχο του τη διακυβέρνηση της χώρας. Στη βάση αυτή αποφασίστηκε επίσης ότι τον ερχόμενο Μάιο θα ανακοινωθεί εκ μέρους του Κογκρέσου και του EZLN γυναίκα ιθαγενής υποψήφια για τις προεδρικές εκλογές του 2018. Η απόφαση αυτή, που σηματοδοτεί σταθμό για την κατεύθυνση του ιθαγενικού κινήματος, καθότι πρώτη φορά επιλέγεται η ανάληψη μιας τόσο κεντρικοπολιτικής πρωτοβουλίας με αναφορά στο σύνολο της χώρας, πάρθηκε ύστερα από πολύμηνη συμβουλευτική διαδικασία, στην οποία συμμετείχαν περί τις 523 κοινότητες προερχόμενες από 25 ομόσπονδα κρατίδια (σε σύνολο 31). Όσον αφορά δε το πολιτικό στίγμα της υποψηφιότητας, η διακήρυξη του συνεδρίου δίνει σαφή τόνο: «προσπαθούμε η αγανάκτηση, η αντίσταση, η εξεγερτικότητα να είναι παρούσες στις εκλογικές λίστες του 2018». Και συνεχίζει «αλλά δεν είναι καθόλου στόχος μας να συναγωνιστούμε με τα κόμματα και την πολιτική τάξη που ήδη μας χρωστάει τόσα: κάθε νεκρό, εξαφανισμένο, φυλακισμένο, κάθε έναν που του αποστέρησαν τα πάντα, κάθε πράξη καταστολής και κάθε περιφρόνηση. Να μην μας μπερδεύουν, δεν προσπαθούμε να συναγωνιστούμε με αυτούς γιατί δεν είμαστε ίδιοι, δεν είμαστε οι ψεύτικες και διεστραμμένες τους υποσχέσεις. Είμαστε η συλλογική φωνή των από τα κάτω και της αριστεράς, εκείνης που συνταράσσει τον κόσμο όταν η γη τρέμει με επίκεντρα της αυτονομίας και που μας κάνει τόσο περήφανα διαφορετικούς».

Ολόκληρη η διακήρυξη των CNI-EZLN μπορεί να διαβαστεί στα ισπανικά εδώ

Πηγή: encuentro

 

Share

Μπουένος Άιρες: πλέον αδίκημα η σεξουαλική παρενόχληση στο δρόμο

banner-11

της Γεωργίας Μανώλη

Στις 7 Δεκέμβρη του 2016, η τοπική κυβέρνηση του Buenos Aires (υπενθύμιση: η Αργεντινή διοικητικά είναι ομοσπονδιακό κράτος) ψήφισε την ποινικοποίηση της σεξουαλικής παρενόχλησης στο δρόμο. Η ποινικοποίηση αυτή περιλαμβάνει όλες τις μορφές της παρενόχλησης όπως την λεκτική παρενόχληση ή εξύβριση, την καταδίωξη ή την παρακολούθηση, τον δημόσιο αυνανισμό και την απρεπή επίδειξη γεννητικών οργάνων, την σωματική επαφή χωρίς συγκατάθεση και την φωτογράφιση γεννητικών οργάνων ή την προβολή ανάλογων φωτογραφιών επίσης χωρίς συγκατάθεση. Οι παραβάτες θα πληρώνουν πρόστιμο 1.000 πέσος πρόστιμο (60 ευρώ) και θα προσφέρουν 10 μέρες κοινωφελoύς εργασίας. Η απόφαση αυτή έγινε δεκτή τόσο με ενθουσιασμό όσο και με κάποιες επιφυλάξεις και αμφιβολίες από τις φεμινιστικές οργανώσεις της Αργεντινής. Η Raquel Vivanco, εκπρόσωπος της ΜΚΟ «Γυναίκες της Λατινοαμερικάνικης Μητέρας Πατρίδας» (MuMaLá) καλωσόρισε την απόφαση αυτή αφού «η σεξουαλική παρενόχληση στο δρόμο είναι η πιο κανονικοποιημένη μορφή της έμφυλης βίας» και έτσι «το γεγονός ότι οι γυναίκες πρέπει να σκαρφίζονται διάφορες στρατηγικές, όπως το να αλλάζουν πεζοδρόμιο ή να ντύνονται διακριτικά είναι από μόνο του μια μορφή σεξιστικής βίας  η οποία σκιαγραφεί την απουσία του κράτους». Η Vivanco σε εκδήλωση της MKO μάλιστα παρουσίασε, μια μέρα πριν τη ψήφιση του νομοσχεδίου, έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε 10 περιφέρειες της Αργεντινής και έδειξε ότι το 100% των γυναικών που ερωτήθηκαν, έχουν παρενοχληθεί κάποια στιγμή στο δρόμο. Ειδικότερα, το 50% απάντησε ότι δέχθηκαν σεξουαλικά σχόλια ενώ το 47% δήλωσε ότι τις είχε ακολουθήσει κάποιος άνδρας ενώ περπατούσαν στο δρόμο (Le Monde).

Ωστόσο κάποιες φεμινίστριες δηλώνουν σκεπτικές ως προς τον νέο νόμο  όπως για παράδειγμα η δημοσιογράφος Mariana Carbajal η οποία αναρωτιέται αν τελικά η ποινικοποίηση είναι ο καλύτερος τρόπος για την εξάλειψη της σεξιστικής βίας, μιας βίας που είναι τόσο βαθειά ριζωμένη στην αργεντινίτικη κουλτούρα (Pagina/12). Προσθέτει μάλιστα ότι «δεν μπορώ να φανταστώ να τον εαυτό μου να πηγαίνει να καταγγείλει παρενόχληση στο δρόμο στην ίδια αυτή αστυνομία που δεν κάνει τίποτα όταν έρχονται γυναίκες στο τμήμα με μαυρισμένο μάτι αφού τις έχουν δείρει στο σπίτι τους». Επίσης, ενδεικτικό άλλωστε αυτής της σεξιστικής κουλτούρας κατά την Carbajal είναι η σεξιστική δήλωση του κεντροδεξιού Προέδρου της Αργεντινής, Mauricio Macri, το 2014 όταν ήταν μάλιστα δήμαρχος του Buenos Aires, ότι στις γυναίκες αρέσει να τους λένε ένα «piropo» όταν για παράδειγμα πηγαίνουν στο μανάβη για ψώνια ακόμα κι όταν είναι σχόλιο για «το πόσο ωραίος είναι ο κώλος τους» (Cultura Collectiva). Το piropo στα ισπανικά της Λατινικής Αμερικής είναι συνώνυμο του αντίστοιχου«cat-calling» στα αγγλικά και δεν έχει μετάφραση στα ελληνικά καθώς ακριβώς δεν υπάρχει ακόμα αντίστοιχος και ακριβής ορισμός για την σεξουαλική παρενόχληση στο δρόμο-ίσως η κοντινότερη μετάφραση να είναι το καμάκι. Παρεμπιπτόντως η φράση  «το πόσο ωραίος είναι ο κώλος σου» από έναν άγνωστο σε μια γυναίκα που βρίσκεται στο δημόσιο χώρο δεν αποτελεί φιλοφρόνηση ή φλερτ σε καμία γλώσσα. Αυτός ο Πρόεδρος κράτους λοιπόν, που πιστεύει ότι οι γυναίκες επιθυμούν τη σεξουαλική παρενόχληση στο δρόμο, δέχθηκε το Νοέμβρη στο Προεδρικό Μέγαρο συγγενείς των θυμάτων της σεξουαλικής βίας, ένα μήνα δηλαδή μετά την δολοφονία και την σεξουαλική κακοποίηση της 16χρονης Lucia Perez!

Οι φωνές αυτές, οι οποίες αμφιβάλλουν για την αποτελεσματικότητα της ποινικοποίησης, αναφέρονται και στα στοιχεία που δείχνουν ότι η έμφυλη βία έχει αυξηθεί από το 2008 κατά 78% και ότι μια γυναίκα δολοφονείται στην Αργεντινή ανά 30 ώρες παρά το νόμο του 2012 για την ενδοοικογενειακή βία και τα εγκλήματα τιμής (Global Citizen). Ο υπεύθυνος νομοθέτης ωστόσο για το νομοσχέδιο αυτό, Pablo Ferreyra, επιμένει ότι «επειδή κάποιες μορφές της δημόσιας σεξουαλικής παρενόχλησης είναι βαθειά ριζωμένες στην κουλτούρα μας αυτό δεν αποτελεί λόγο να ανεχόμαστε μια τέτοια κακοποίηση» και ότι ο νόμος αυτός συνοδεύεται και από ενημερωτικές και το κυριότερο εκπαιδευτικές καμπάνιες σχετικά με την έμφυλη βία και την παρενόχληση. Με δεδομένο ότι 230 γυναίκες έχουν δολοφονηθεί το 2016 μόνο στο Buenos Aires, ο νόμος αυτός αφενός είναι ένα θετικό βήμα προς την καταπολέμηση της έμφυλης βίας αφετέρου όμως καταδεικνύει το γεγονός ότι χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμη για να ξεριζωθεί η πατριαρχία και ο σεξισμός από την κουλτούρα μιας οποιασδήποτε χώρας.

 

Share
Page 1 of 1212345...10...Last »