Subscribe via RSS Feed

Category: Κοινωνικά Κινήματα

Οι γυναίκες και η πόλη

της Ελένης Πορτάλιου

Οι εμπειρίες από τις γειτονιές της Αθήνας είναι γεμάτες από τη δράση των γυναικών στα τοπικά κινήματα. Μαχητικές και ουσιαστικές, εφευρετικές και αποτελεσματικές, οι γυναίκες όλων των ηλικιών παίρνουν στα χέρια τους τα λεγόμενα «μικρά» ζητήματα, που, όμως, αποτελούν σημαντικές και σπουδαίες υποθέσεις της καθημερινής ζωής και της ανθρώπινης διαβίωσης στην πόλη.

Το σπίτι, η γειτονιά, το σχολείο, η λέσχη φιλίας  για τους ηλικιωμένους, το πάρκο, η παιδική χαρά, το πεζοδρόμιο, τα σκουπίδια, οι παιδικοί σταθμοί, οι χώροι άθλησης της νεολαίας, οι σχολικές επιτροπές, όλα αυτά αποτελούν τον ζωτικό χώρο δράσης των γυναικών. Όχι ότι δεν συμμετέχουν άνδρες, αλλά οι γυναίκες κυριαρχούν. Ξέρουμε ότι ο κατά φύλα καταμερισμός της εργασίας και των ρόλων, ο οποίος αναπαράγεται μέσα από τις πατριαρχικές δομές και ιδεολογίες, βρίσκεται πίσω από τον καταμερισμό των «μικρών» θεμάτων και της πολιτικής χαμηλών τόνων στις γυναίκες, ενώ οι άνδρες έχουν το βασίλειό τους στην «υψηλή» πολιτική και τις ανώτερες ιεραρχικά  θέσεις του συνδικαλισμού, των τοπικών κοινοβουλίων και της Βουλής.

Ισχυρίζομαι, ότι στα κινήματα βάσης πραγματοποιούνται σημαντικές αναιρέσεις των πολιτικών στερεοτύπων, που αφορούν τόσο στην αξιολόγηση των θεμάτων όσο και στην αμφισβήτηση της πολιτικής ως μηχανισμού εξουσίας και χειραγώγησης. Και πρώτα απ’ όλα, το αντικείμενο τίθεται κατ’ ευθείαν από τους φυσικούς φορείς, δηλαδή τα άτομα που το επιλέγουν. Είναι εξ’ αρχής δικής τους υπόθεση. Τα προβλήματα δεν διαμεσολαβούνται, οι συμμετέχοντες αντιπροσωπεύουν τον εαυτό τους.

Η άμεση δημοκρατία και η ισότιμη συμμετοχή στη λήψη των αποφάσεων, προκύπτουν με φυσικό τρόπο, ως οι πιο δόκιμες μορφές κοινωνικής παρέμβασης και πολιτικής πράξης. Φυσικά και υπάρχουν εντάσεις, διαφορές, αλλά απορροφούνται, γιατί ο κανόνας λειτουργίας είναι η συναίνεση  ή/και η ομοφωνία. Η υλοποίηση αποφάσεων καταμερίζεται σε πολλούς/ες αν όχι σε όλους/ες επιτρέποντας τη συμμετοχή, τη δημιουργικότητα, την πρωτοβουλία. Έτσι αναβιώνουν η γνωριμία, η φιλική επαφή και η αλληλεγγύη μεταξύ των γειτόνων.

Οι εστίες αντίστασης για τα θέματα της πόλης είναι οι μικρές φλόγες, που θερμαίνουν τις γειτονιές, όταν τα φώτα της κεντρικής σκηνής έχουν χαμηλώσει ή εκπέμπουν τις εκτυφλωτικές λάμψεις των realities. Και αυτές τις φλόγες τις ανάβουν και τις συντηρούν πιο συχνά οι γυναίκες. Έτσι, λοιπόν, οι φερόμενες ως κατ’ εξοχήν γυναικείες υποθέσεις, παράγουν κοινωνικά και πολιτικά υποδείγματα, που ανανεώνουν τις μορφές των κοινωνικών οργανώσεων και των πολιτικών φορέων.

Η ιστορία των αστικών κοινωνικών κινημάτων έχει αναδείξει τον καθοριστικό ρόλο των γυναικών στη δημιουργία και τα χαρακτηριστικά τους. Στο μνημειώδες έργο του «Η πόλη και οι Αποκάτω» ο Manuel Castells περιγράφει τη δράση των γυναικών και τη μαζική παρουσία τους  στα αστικά κοινωνικά κινήματα.

Ένα παράδειγμα, αυτό της Απεργίας Ενοικίων στη Γλασκόβη, το 1915, που καθιέρωσε το δικαίωμα στην κατοικία ως υποχρέωση του κράτους, ξεκίνησε από γυναίκες και συγκροτήθηκε μέσα στους χώρους της καθημερινής ζωής τους: τη γειτονιά και το σπίτι. Η Ένωση των Γυναικών της Γλασκόβης για την Κατοικία αριθμούσε 3.000 μέλη. Οι γυναίκες τέθηκαν στην πρώτη γραμμή.  Οι άνδρες και οι γιοι τους πολεμούσαν τους Πρώσους της Γερμανίας, έτσι  η μόνη εναλλακτική λύση γι’ αυτές ήταν η δημοτική κατοικία. Ίδρυσαν επιτροπές αγώνα ανά τετράγωνο και γειτονιά, πραγματοποίησαν μαζικές διαδηλώσεις και απέκρουσαν με δυναμικά μέσα  τις εξώσεις,  καλώντας σε υποστήριξη τα εργοστάσια, όπου αυτό ήταν αναγκαίο.

Παρόλα αυτά δεν έχουν καταγραφεί καθαρά φεμινιστικά αιτήματα στο κίνημα. Οι γυναίκες διεκδίκησαν το δικαίωμα στη ζωή για τις οικογένειές τους και αποτέλεσαν τους αντιπροσώπους μιας διαμαρτυρίας προσανατολισμένης στην κατανάλωση, ως συνέχεια του ρόλου τους μέσα στην οικογένεια. Βέβαια, η ίδια η διαδικασία δεν μπορεί παρά να μετασχηματίζει την αντίληψη των γυναικών για τον εαυτό τους  και τον ρόλο τους στην κοινότητα, έτσι μπορούμε να περιγράψουμε την απεργία της Γλασκόβης, με τα λόγια του Castells, ως ένα κίνημα γυναικών με αίσθηση εγγύτητας στο φεμινιστικό κίνημα.

Όσον αφορά το Κίνημα των Ενοικιαστών, στη Βέρα Κρουζ, το 1922, το οποίο συγκλόνισε το Μεξικό αλλά τελικά ηττήθηκε, όλες οι εκτιμήσεις συγκλίνουν στον αποφασιστικό ρόλο των γυναικών. Οι γυναίκες ξεκίνησαν δυναμικά την απεργία των ενοικίων, οργάνωσαν τις επιτροπές σε κάθε συγκρότημα κατοικίας και αντιστάθηκαν στις εξώσεις, συγκρουόμενες με την αστυνομία. Αυτοοργανώθηκαν σε ένα δίκτυο ομάδων που έτρεχαν σε βοήθεια όταν άκουγαν το σινιάλο της σφυρίχτρας. Οι συλλήψεις ήταν περισσότερες μεταξύ των γυναικών και οι γυναίκες βγήκαν στο δρόμο ενάντια στο στρατό, όταν ήρθε η ώρα,  τον Ιούλιο του 1922. Γνωρίζουμε ότι πολλές γυναίκες ακτιβίστριες ήρθαν από την πόλη του Μεξικού για να ενωθούν με το κίνημα.

Όπως και σε άλλες περιπτώσεις, δεν βρίσκουμε ίχνη ρητών φεμινιστικών θεμάτων στο κίνημα, του οποίου η ηγεσία ήταν άνδρες. Αλλά η αλήθεια παραμένει: ήταν κυρίως ένα κίνημα γυναικών.

Όσον αφορά τα κινήματα στις γειτονιές της Αθήνας, με τη γυναικεία υπεροχή και σφραγίδα,  δεν είναι σαφές το κατά πόσο οι στόχοι, τα περιεχόμενα και οι μορφές του αγώνα, ανάγονται ευθέως ή εμμέσως στη φεμινιστική προσέγγιση. Φυσικά συμμετέχουν και φεμινίστριες, το πιο σημαντικό, όμως, στοιχείο είναι ότι τα ανατρεπτικά συμβάντα στα κινήματα αυτά συναντούν τη φεμινιστική προβληματική που αρνείται την ιεραρχία, ενθαρρύνει τη συμμετοχή και αφοπλίζει τον πολιτικό λόγο από στερεότυπα στερούμενα ουσίας.

Πηγή: Αυγή

 

 

Share

Νέοι ορίζοντες στη Φλωρεντία

της Σίσσυς Βωβού

Στις 8-11 του Νοέμβρη, πολλά κοινωνικά και συνδικαλιστικά κινήματα της Ευρώπης συναντιούνται στη Φλωρεντία, σε μια προσπάθεια δημιουργίας ενός νέου ευρωπαϊκού κοινωνικού χώρου, με σκοπό την ανάλυση, το συντονισμό και την εκπόνηση πολιτικής και διεκδικήσεων στο νέο τοπίο της οικονομικής κρίσης που πλήττει ιδιαίτερα βαριά τις χώρες του Νότου της Ευρώπης. (Περισσότερες πληροφορίες:  Αυγή)

Οι εργασίες περιστρέφονται γύρω από 5 άξονες, που αγγίζουν όλο το φάσμα δραστηριοποίησης των κοινωνικών αντιστάσεων.

  • Δημοκρατία στην Ευρώπη-αντίσταση στον νεοφασισμό
  • Οικονομία, χρέος, πολιτικές λιτότητας και εναλλακτικές πολιτικές.
  • Εργασία και άλλα κοινωνικά δικαιώματα.
  • Κοινωνικά αγαθά και δημόσιες υπηρεσίες
  • Μεσόγειος στην Ευρώπη και στον κόσμο (γεωπολιτικές εξελίξεις, ειρήνη στην Νότια Ευρώπη, αραβικές κινητοποιήσεις και επαναστάσεις).

Χιλιάδες άνθρωποι αναμένεται να συμμετέχουν στα σεμινάρια και τις συζητήσεις γύρω από αυτούς τους 5 άξονες.

Στην ομάδα εργασίας που συγκροτήθηκε ήδη στην Ελλάδα συμμετέχουν περίπου 20 κοινωνικές οργανώσεις, συνδικάτα και παρατάξεις, ενώ  παραμένει ανοιχτή για νέες συμμετοχές. Ήδη οργάνωσε ένα σεμινάριο για την κοινωνική αλληλεγγύη, με στόχο την δικτύωση και ανταλλαγή εμπειριών. Επίσης, στον άξονα δημοκρατία, προετοιμάζουμε παρεμβάσεις με θέμα την καταστολή και το κράτος έκτακτης ανάγκης, όσο και τις ακραίες μορφές καταπάτησης ανθρωπίνων δικαιωμάτων όπως φυλάκιση οροθετικών γυναικών, φασιστικά πογκρόμ, βασανιστήρια σε αστυνομικά τμήματα, κακοποιήσεις ανθρώπων στις διαδηλώσεις από την αστυνομία.

► Η διοργάνωση εναλλακτικής συνόδου στην Ευρώπη την άνοιξη του 2013 έχει ήδη αποφασιστεί, ενώ στη Φλωρεντία θα καταληχθεί ο τόπος διεξαγωγής της. Υπάρχει ήδη πρόταση να οργανωθεί στην Αθήνα, κάτι που θεωρείται μεγάλη πρόκληση και ευκαιρία τόσο για το συντονισμό των ευρωπαϊκών κινημάτων όσο και για την ανάπτυξη της αλληλεγγύης στα κινήματα και το λαό της Ελλάδας. Η πιθανότητα αυτή συζητιέται ήδη σε βάθος στην ευρωπαϊκή επιτροπή της εναλλακτικής συνόδου.

http://www.firenze1010.eu

Πηγή: Αυγή

Για τη μετάβαση: Οργνώνουμε μετακίνηση με επιστροφή με την ανώτερη τιμή των 170 ευρώ ανά άτομο, με πούλμαν και καράβι. Υπάρχει μεγάλη πιθανότητα ενίσχυσης – επιδότησης από το ευρωπαϊκό συντονιστικό του κινήματος για συντρόφους και συντρόφισσες που έχουν οικονομική δυσκολία, με προοπτική να κατέβει η τιμή του εισιτηρίου περίπου στο μισό και με ακόμα μεγαλύτερη έκπτωση.

Παρακαλούμε για άμεση επικοινωνία των ενδιαφρερομένων. στα τηλέφωνα: 210-3378517 και 3378519, 10.00-15.00. 6976114478, 6944594869. Υπάρχει δυνατότητα δωρεάν διαμονής σε κοινωνικούς χώρους και φιλοξενίας σε σπίτια καθώς και φθηνά χόστελ και πανσιόν.

ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ:

Αναχώρηση: Τετάρτη 7 ΝΟΕΜΒΡΗ 13.00 από Αθήνα, Μετρό Μεταξουργείου. Φθάνουμε Πάτρα με αναχώρηση πλοίου στις 17.00.

Το πλοίο στην Ηγουμενίτσα 23.30 (για τυχόν νέους επιβάτες)

Φθάνουμε Ανκόνα Πέμπτη 8 Νοέμβρη 16.00. Συνεχίζουμε Φλωρεντία, όπου φθάνουμε 19.00.

Για τα καταλύματα θα κάνουμε ανακοίνωση σύντομα.Επιστροφή: Αναχώρηση από Φλωρεντία Κυριακή 11 Νοεμβρη, στις 09.00. Κράβι  από Ανκόνα στις 13.00. Φθάνουμε Αθήνα 12 Νοέμβρη στις 18.00

Η ομάδα εργασίας

 

 

 

 

 

Share

Άνομο χρέος, λιτότητα, κοινωνικό κραχ και Φεμινισμός

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ποιες προκλήσεις, ποιες εναλλακτικές λύσεις, ποιες δράσεις; 

 

Προσκαλούμε τα δίκτυα, τις ενώσεις και τις πρωτοβουλίες γυναικών στην Ευρώπη σ’ ένα φεμινιστικό Φόρουμ. Θα διεξαχθεί στη Φλωρεντία, στο πλαίσιο του «Firenze 10 + 10», από τις 8 έως τις 11 Νοεμβρίου, στη Fortezza da Basso / www.firenze1010.eu

Ενάντια στο χειρότερο πετσόκομμα των δικαιωμάτων μας από το Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο, ενάντια στις πολιτικές λιτότητας, θέλουμε να ξεκινήσουμε μια διαδικασία επανασυσπείρωσης, να συζητήσουμε τις νέες προκλήσεις και να επεξεργαστούμε εναλλακτικές φεμινιστικές λύσεις. Να οικοδομήσουμε ένα πλατύ και ενωτικό κίνημα φεμινιστικών δράσεων για μια άλλη Ευρώπη – Να ποιος είναι ο στόχος μας!

Κάτω από την πίεση των αγορών, οι πολιτικές λιτότητας εφαρμόζονται ακολουθώντας το ίδιο μοντέλο παντού στην Ευρώπη: αυτό της δραστικής μείωσης των δημόσιων δαπανών, που μεταφράζεται σε περικοπές στις δημόσιες υπηρεσίες, στη κοινωνική προστασία, στους μισθούς, στις συντάξεις, κάποιες φορές και με αύξηση των φόρων, που επιβαρύνει, κατά πλειοψηφία, τους φτωχούς πληθυσμούς. Τα μέτρα αυτά έρχονται να συμπληρώσουν τις νεοφιλελεύθερες πολιτικές των ιδιωτικοποιήσεων, της “ευελιξίας” της αγοράς εργασίας και της επισφάλειας των μισθωτών σχέσεων.

Οι γυναίκες είναι οι πρώτες που πλήττονται από αυτές τις πολιτικές λιτότητας -κι αυτό για πολλούς λόγους:

  • Εξαιτίας της διάλυσης του κοινωνικού κράτους, είναι οι γυναίκες που πρέπει, μέσω της αύξησης της άμισθης, “αόρατης” εργασίας τους, να επωμιστούν τα καθήκοντα περίθαλψης που εγκαταλείφτηκαν από το κοινωνικό κράτος. Γινόμαστε ήδη μάρτυρες μιας πραγματικής μεταφοράς ρόλων και ευθυνών από το κράτος προς τον ιδιωτικό τομέα και προς τις γυναίκες, με αύξηση της δωρεάν εργασίας τους, του άγχους τους, της εξάρτησής τους και της βίας εναντίον τους, με την ποινικοποίηση του δικαιώματός τους στην εργασία και την εξώθησή τους στον “παραδοσιακό” τους ρόλο.
  • Οι γυναίκες αποτελούν το μεγαλύτερο μέρος του εργατικού δυναμικού του κοινωνικού κράτους και κατά συνέπεια, πλήττονται άμεσα από τις πολιτικές λιτότητας, από τη μείωση του προσωπικού και των αμοιβών στον δημόσιο τομέα.
  • Είναι, επίσης, οι πρώτοι χρήστες των υπηρεσιών του κοινωνικού κράτους, η ύπαρξη των οποίων είναι κρίσιμης σημασίας για το δικαίωμά τους στην εργασία, τη συμμετοχή τους στην αγορά εργασίας και την οικονομική τους αυτονομία.
  • Η υγεία των γυναικών -και κυρίως η σεξουαλική και αναπαραγωγική τους υγεία- τους επιτρέπει να ασκούν έναν έλεγχο στο ίδιο τους το σώμα και άρα και στη ζωή τους. Αυτός ο τομέας της δημόσιας υγείας είναι ιδιαίτερα σημαντικός για την αποτελεσματική προώθηση της ισότητας των φύλων. Όμως, τα μέτρα λιτότητας περιορίζουν διαρθρωτικά τη χρηματοδότησή του.
  • Λιγότερες δημόσιες επιδοτήσεις χορηγούνται επίσης στη καταπολέμηση του AIDS, στα κέντρα νόμιμων εκτρώσεων, στον οικογενειακό προγραμματισμό, στις υπηρεσίες υγείας πριν από και μετά τον τοκετό καθώς και στη προληπτική φροντίδα της υγείας των γυναικών.

Αυτές οι πολιτικές επωφελούμενες από τη κρίση, επιχειρούν να ολοκληρώσουν το νεοφιλελεύθερο μοντέλο, πράγμα που αποτελεί απειλή για τη δημοκρατία και για τα δικαιώματά μας και μπορεί να οδηγήσει σε ένα πολιτισμικό πισωγύρισμα. Επιστροφή στο σπίτι, κατάσταση ακραίας ανασφάλειας, εξάρτησης, βίας κατά των γυναικών, αποκλεισμός εκατομμυρίων γυναικών από την πρόσβαση σε ζωτικές τους ανάγκες.

Απέναντι σ’ αυτή την κατάσταση οι γυναίκες οργανώνονται. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες δίκτυα φεμινιστικών οργανώσεων θέλουν να κάνουν να ακουστούν οι απαιτήσεις και οι εναλλακτικές λύσεις τους, να οικοδομήσουν την αλληλεγγύη, να χτίσουν ένα ευρωπαϊκό φεμινιστικό κίνημα αντίστασης ενάντια στη λιτότητα. Πρωτοβουλίες έχουν ήδη πάρει σάρκα και οστά και συνεχίζουν, μαζί με δημόσιες συζητήσεις, με την οργάνωση μιας περιοδείας διεθνών φεμινιστριών αγωνιστριών σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, την παραγωγή ποικίλων αναλύσεων και δημοσιευμάτων…

Να αρνηθούμε τη λιτότητα, να κάνουμε να ακουστούν οι προτάσεις μας

Τα μέτρα λιτότητας όχι μόνο είναι κοινωνικώς απαράδεκτα, αλλά είναι και αναποτελεσματικά από οικονομική άποψη: ενώ  παρουσιάστηκαν ως απαραίτητα για τη μείωση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων και χρεών, προκαλούν -αντίθετα- την έναρξη ενός φαύλου κύκλου: ύφεση, αύξηση των δημοσιονομικών ελλειμμάτων, λιτότητα, κ.λπ.

Υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις σε αυτό το κοινωνικό κραχ. Περνούν μέσα από τον αυστηρό έλεγχο οικονομίας και το δημοκρατικό έλεγχο του χρηματιστικού κεφαλαίου. Περνούν επίσης μέσα από την αμφισβήτηση του άνομου δημόσιου χρέους, που θα οργανωθεί από επιτροπές λογιστικού ελέγχου πολιτών, που υπάρχουν σε διάφορες χώρες.

Με δεδομένο ότι οι κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών χωρών δεν έχουν προφανώς τη πρόθεση να αρνηθούν τα κελεύσματα των αγορών, ούτε τη λιτότητα που αυτές επιβάλλουν, δεν μπορούμε να υπολογίζουμε παρά μόνο στους κοινωνικούς  συσχετισμούς δυνάμεων που θα δημιουργήσουν οι μεγάλες  κινητοποιήσεις, για να επιβάλλουν την αλλαγή. Αλλά δεν πρόκειται να υπάρξουν μεγάλες κινητοποιήσεις χωρίς τις γυναίκες, που αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το μισό πληθυσμό.

Για να αγωνιστούμε ενάντια σ’ αυτές τις πολιτικές λιτότητας και να συγκεκριμενοποιήσουμε τις προτάσεις για την επιβολή αυστηρού ελέγχου στο χρηματιστικό κεφάλαιο, για να επεξεργαστούμε ένα νέο μοντέλο κοινωνίας στην Ευρώπη, πρέπει όλες εμείς, οι γυναίκες της Ευρώπης, να μπορέσουμε να συναντηθούμε, να συζητήσουμε μαζί και να δράσουμε! Με λίγα λόγια, πρέπει να δημιουργήσουμε μια ενωτική ευρωπαϊκή διαδικασία φεμινιστικών αγώνων ενάντια στο άνομο χρέος και τη γενικευμένη λιτότητα.

 

Υπογραφές:

  1. Magda Alves – Μέλος της πορτογαλικής φεμινιστικής ένωσης UMAR
  2. Sylviane Dahan – “Dones dEnllac“,  εκπρόσωπος της FAVB (Ομοσπονδία Ενώσεων Γειτόνων της Βαρκελώνης)
  3. Christiane Marty – μέλος της Επιτροπής Φύλου του ATTAC και του Ιδρύματος Copernic
  4. Cathy Menard – Επιτροπή Γυναικών των συνδικάτων SUD του Loiret
  5. Σόνια Μητραλιά – μέλος της Πρωτοβουλίας “Γυναίκες ενάντια στο χρέος και τα μέτρα λιτότητας” και της “Ελληνικής Επιτροπής ενάντια στο χρέος”
  6. Judit Morva – μέλος της ευρωπαϊκής φεμινιστικής Πρωτοβουλίας (IFE)
  7. Marlene Tuininga – μέλος της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών (MMF) και της WILPF
  8. Christine Vanden Daelen – μέλος του CADTM και της Πρωτοβουλίας “Γυναίκες ενάντια στο χρέος και τα μέτρα λιτότητας”
  9. Felicity Dowling – Γυναίκες του Merseyside ενάντια στις Περικοπές
Share

Έκκληση για το δάσος των Σκουριών από γυναίκες της ΒΑ Χαλκιδικής – Το βίντεο της καταστροφής

Αλιεύσαμε από το διαδίκτυο τη μαρτυρία γυναικών που προχώρησαν σε διαμαρτυρία για την καταστροφή του δάσους των Σκουριών στη Χαλκιδική. Την αναδημοσιεύουμε λοιπόν, μαζί με τις φωτογραφίες και το βίντεο που τράβηξαν. Για την ιστορία, στη Χαλκιδική αυτή τη στιγμή συμβαίνει μια τεράστια οικολογική καταστροφή χάριν της υλοποίησης άλλης μιας επένδυσης που κρίνεται ως “ιδιαίτερα συμφέρουσα για την εθνική οικονομία”…

Χθες το πρωί, 12 Οκτωβρίου 2012, 50 γυναίκες όλων των ηλικιών από την Ιερισσό, τη Μ. Παναγία και τα Ν. Ρόδα, ανεβήκαμε στον Κάκαβο για να διαμαρτυρηθούμε για τα σχέδια της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ/ELDORADO για την περιοχή μας και να δούμε με τα μάτια μας πόσο έχει προχωρήσει καταστροφή του δάσους.

Xωρίς να γνωρίζουμε αν η αστυνομία είναι ενήμερη για τις κινήσεις μας, χωρίς να γνωρίζουμε αν μας περιμένουν μπλόκα και συλλήψεις, χωρίς να γνωρίζουμε καν αν θα μας επιτραπεί να φτάσουμε μέχρι τις Σκουριές, οι δυο ομάδες από την Ιερισσό και τη Μ. Παναγία δώσαμε ραντεβού στο Χοντρό Δέντρο και ξεκινήσαμε την ανάβασή μας.

Αφήσαμε τα αυτοκίνητα εκεί που βρισκόταν παλιά το φυλάκιο του αγώνα, αυτό που με τόσο μίσος κατεδάφισαν στις 20 Μαρτίου οι 500 τραμπούκοι που έστειλε η εταιρεία να χτυπήσουν 30 από εμάς. Συνεχίσαμε με τα πόδια προς το χώρο όπου σήμερα η εταιρεία κόβει το δάσος – όπως έχουμε κάθε δικαίωμα, αφού ο δρόμος είναι δημόσιος δασικός και όχι ιδιοκτησία της εταιρείας.

Δεν μας σταμάτησαν. Προχωρήσαμε φωνάζοντας συνθήματα, βλέποντας γύρω μας τα πρώτα σημάδια της καταστροφής και γεμάτες αγωνία γι’αυτό που θα συναντήσουμε παρακάτω.

Αυτά που είδαν τα μάτια μας δεν περιγράφονται, οι δε φωτογραφίες και τα βίντεο που πήραμε είναι πολύ φτωχά για να δώσουν την εικόνα, τη μυρωδιά των φρεσκοκομμένων δέντρων και τον ήχο του βουνού που αντηχεί ολόκληρο από τα πριόνια και τα τρυπάνια. Η άδεια υλοτόμησης από το Δασαρχείο υποτίθεται ότι δόθηκε μόλις την Τετάρτη, 10 Οκτωβρίου, αλλά αυτή η κοσμογονία αποκλείεται να έγινε μέσα σε μόλις δυο μέρες. Είναι βέβαιο ότι η εταιρεία δούλευε και απο πριν χωρίς άδεια, αλλά ποιος είδε, ποιος έλεγξε, ποιος νοιάστηκε για τη νομιμότητα; Και ποιος θα νοιαστεί από εδώ και πέρα;

Σήμερα μαύρισαν οι ψυχές μας. Ο χώρος όπου πρόκειται να γίνει το εργοστάσιο έχει πλέον “καθαριστεί”, έτσι το λένε, έχει καθαριστεί από τη “βρωμιά” των αιωνώβιων δέντρων. Ατελείωτες στοίβες από κομμένους κορμούς βρίσκονται κατα μήκος του δρόμου για πολλές εκατοντάδες μέτρα και μέσα στο δάσος, όσο μακριά μπορεί να φτάσει το μάτι. Οι υλοτόμοι δουλεύουν πυρετωδώς βγάζοντας τα ξύλα με τα μουλάρια. Υλοτόμοι που οι περισσότεροι δεν είναι από την περιοχή μας, αφού οι δικοί μας δασικοί συνεταιρισμοί, προς τιμήν τους, αρνήθηκαν να πάνε.

Δεν υπήρξε καμμία συμπλοκή με τους εργαζόμενους της εταιρείας με τους οποίους δεν έχουμε, δεν θέλουμε να έχουμε καμμία αντιπαλότητα. Γνωρίζουμε τις δυσκολίες τους, δεν υπάρχει καμμια οικογένεια που να μην έχει τις ίδιες δυσκολίες, και οι δικές μας οικογένειες έχουν ανέργους, αλλά προσπαθούμε να επιβιώσουμε διαφορετικά χωρίς να καταστρέψουμε το σπίτι μας. Με ορισμένους προσπαθήσαμε να πιάσουμε κουβέντα, να τους εξηγήσουμε ότι καμμια δουλεια δεν είναι ντροπή αλλά για εμάς, ναι, το να καταστρέφεις τον τόπο σου, το μέλλον των παιδιών σου και το μέλλον των άλλων παιδιών, αυτό είναι ντροπή. Συναντήσαμε σφιγμένα χείλη από τους περισσότερους και ειρωνικά γελάκια από ελάχιστους. Σε γενικές γραμμές μας αντιμετώπισαν σαν μια πολύχρωμη θορυβώδη παρέλαση, ένα τσούρμο ενοχλητικές γυναίκες που ανήκουν στην κουζίνα και όχι στο βουνό. Βολική σκέψη για να αποφεύγονται οι προβληματισμοί.

Τέλος διασχίσαμε τα “κατεχόμενα”, το δρόμο με τα συρματοπλέγματα, τα ηλεκτρονικά συστήματα ανίχνευσης κίνησης και τις προειδοποιητικές πινακίδες, για να πάμε να δούμε το παλιό όρυγμα που θα είναι το κέντρο της μελλοντικής γιγαντιαίας εξόρυξης. Δεν καταφέραμε να το προσεγγίσουμε, γιατί ο χώρος ήταν αποκλεισμένος από συρματοπλέγματα και σεκιουριτάδες.  Χθες δεν υπήρχαν εκεί άλλοι εργάτες εκτός από της αρχαιολογίας, αλλά ξέρουμε ότι οι εργασίες προετοιμασίας του χώρου έχουν ήδη αρχίσει. Το πηγάδι θ’αρχίσει να κατασκευάζεται σύντομα.

Μας ακολουθούσαν διαρκώς και μας βιντεοσκοπούσαν διαρκώς, προσπαθώντας μάλλον να μας τρομοκρατήσουν, ξυπνώντας το φόβο της αστυνομίας, της ασφάλειας, του παρακράτους. Τι ήθελαν να μας πούν; Προσέχετε, σας ξέρουμε; Όμως εμείς δεν κρυφτήκαμε ποτέ, εμείς δεν φοράμε κουκούλες, τα πρόσωπα και τα ονόματά μας είναι γνωστά σε όλους.

Αναρωτιόμαστε: Για κάθε δέντρο που πρόκειται να κοπεί στην Αθήνα ή στα άλλα αστικά κέντρα, ξεσηκώνονται δεκάδες φορείς και ομάδες πολιτών για να αποτρέψουν την “καταστροφή”. Είναι δυνατόν οι ίδιοι άνθρωποι να είναι αδιάφοροι στη σφαγή χιλιάδων αιωνόβιων δέντρων, που έστω ότι είναι σε άλλη περιοχή της χώρας; Τόσο έχει στενέψει ο ορίζοντας των ανθρώπων λόγω της κρίσης;

Απευθυνόμαστε σε όλους τους Ιερισσιώτες, σε όλους τους Μεγαλοπαναγιώτες, σε όλους τους Χαλκιδικιώτες, σε όλους τους Έλληνες και μη. Τώρα είναι η ώρα να πονέσετε. Εμείς ήμασταν μάρτυρες των πρώτων σταδίων καταστροφής της Χαλκιδικής που όταν ολοκληρωθεί θα τη νοιώσετε όλοι. 3300 στρέμματα από αυτό το αρχέγονο δάσος θα αποψιλωθούν για να γίνει ο κρατήρας εξόρυξης, δρόμοι, εργοστάσια και χαβούζες τοξικών αποβλήτων. Η Χαλκιδική που ξέρατε δεν θα υπάρχει πια.

Απευθυνόμαστε σε όλους τους ευαίσθητους ανθρώπους αυτής της χώρας. Πολεμάμε συμφέροντα δεκάδων δισεκατομμυρίων, ενάντια σε εταιρικούς κολοσσούς και σε ολόκληρο το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και τον κρατικό μηχανισμό.

Τώρα είναι η ώρα να μας βοηθήσετε.

Πηγή: Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων

 

Share