Subscribe via RSS Feed

Category: Κοινωνικά Κινήματα

Sexharassmap: η σημασία καταγραφής της σεξουαλικής βίας

blood

της Sexharassmap

Σχεδόν ένα χρόνο πριν ξεκινήσαμε να καταγράφουμε περιστατικά έμφυλης βίας σε έναν χάρτη: ξυλοδαρμούς, βιασμούς, δολοφονίες, παρενοχλήσεις. Τα περιστατικά που καταγράφουμε είτε τα βρίσκουμε στις ειδήσεις ή στα αστυνομικά δελτία είτε μας τα στέλνουν με ηλεκτρονικό μήνυμα, η καταγραφή είναι δηλαδή άτυπη και ερασιτεχνική. Αυτό σημαίνει πως, ενώ όσα περιστατικά μπαίνουν στον χάρτη είναι έγκυρα, δεν αποτελούν αντιπροσωπευτικό δείγμα καθώς δεν έχουμε πρόσβαση σε πολλές πηγές, δημοσιογραφικές ή αστυνομικές.

Παρόλα αυτά μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο έχουμε καταγράψει πάνω από 100 περιστατικά έμφυλης βίας. Παρακολουθώντας αυτά τα περιστατικά αναρωτηθήκαμε αν υπάρχει όντως έξαρση ειδικότερα της σεξουαλικής βίας το τελευταίο διάστημα ή αν οι γυναίκες καταγγέλλουν πλέον πιο εύκολα και πιο συχνά.

Γενικότερα, η έμφυλη βία σε όλες τις μορφές της παραβλέπεται, υπoτιμάται και αμφισβητείται συνεχώς. Είναι η βία αυτή που στιγματίζει όχι τον θύτη, τον βιαστή, τον εγκληματία αλλά το καθαυτό θύμα και ακόμη περισσότερο το βλέπουμε αυτό να συμβαίνει στη σεξουαλική βία. Και  έτσι η αμφισβήτηση  συνεχίζεται στην ίδια την ύπαρξη της βίας αυτής, στη σημασία της και στην συχνότητα εμφάνισης της.  Παρά το γεγονός ότι  πολλοί και πολλές επιλέγουν να αγνοούν και να απορρίπτουν  τις στατιστικές που σκιαγραφούν το πρόβλημα της σεξουαλικής βίας είναι ωστόσο ενθαρρυντικό το ότι καταγγέλλονται τόσο τα πιο άγρια περιστατικά (όπως οι βιασμοί και οι σεξουαλικές επιθέσεις) όσο και οι λεκτικές παρενοχλήσεις, η διακίνηση ηλεκτρονικού υλικού και ο εκβιασμός, οι επιδειξίες, κλπ. Καταγγέλονται δηλαδή πλέον και αυτές οι μορφές σεξουαλικής βίας οι οποίες αντιμετωπίζονται όχι μόνο με συγκατάβαση και αδιαφορία, αλλά και πολλές περιπτώσεις ακόμη και με σκωπτικότητα.

Τα θύματα αντιμετωπίζονται από το σύστημα και την κοινωνία σαν να δικάζονται για αυτό που τους συνέβη, σαν η ευθύνη να είναι δικιά τους. Αναγκάζονται να ξαναζούν την κακοποίηση τους μπροστά σε ακροατήρια, να πρέπει να αποδείξουν ότι δεν φταίνε αυτές που κάποιος τους επιτέθηκε. Και το ακροατήριο αυτό δεν είναι μόνο το δικαστικό σύστημα και η αστυνομία αλλά και τα media και η γειτονιά και η κοινωνία όλη. Στην περίπτωση της 22χρονης στα Χανιά για παράδειγμα, η δικηγόρος υπεράσπισης των βιαστών δήλωσε ότι δεν επρόκειτο για ποινικό αδίκημα αλλά για αταξία!  Τα εγκλήματα σεξουαλικής βίας είναι τα μόνα εγκλήματα στα οποία το ανθρώπινο σώμα φέρεται να έχει βαθμούς κακοποίησης: «δεν την βιάσαν μωρέ, την χούφτωσαν», «ε δεν την βίασε κιόλας απλά την ανάγκασε σε πεολειχία», «εντάξει την είδε το παιδί, άναψε και είπε να αυνανιστεί μπροστά σε όλο τον κόσμο», «την  έβγαλαν στο κλαρί ε και τι πήγε να κάνει αυτή με τους νταβατζήδες» κλπ.

Και μαζί με τις διαβαθμίσεις της κακοποίησης  του γυναικείου σώματος τα media φροντίζουν κάθε φορά να διαρρεύσουν πληροφορίες σε ένα σχεδόν πορνογραφικό πλαίσιο για το τι ακριβώς έγινε στο θύμα τροφοδοτώντας την ηδονοβλεπτική ανάγκη του θεατή/αναγνώστη/ακροατή, μεταδίδοντας τις σχετικές ειδήσεις σχεδόν σαν κουτσομπολιά, αναπαράγοντας τον κυρίαρχο λόγο που τα συντηρεί, συχνά εξωραϊζοντάς τα. Η είδηση για το  θύμα που κακοποιήθηκε με ξύλο στα γεννητικά της όργανα και κόντεψε να πεθάνει από την αιμορραγία αναπαράχθηκε από τα media με  τίτλους του στυλ «ερωτική περιπέτεια με επικίνδυνο τέλος» κ.ά.

Η καταγραφή και η παρακολούθηση των περιστατικών αυτών δείχνουν ότι η σεξουαλική βία είναι καθημερινή και θύτης μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε. Η κακοποίηση δεν έχει καμία σχέση με τον έρωτα, την περιπέτεια και το σεξ. Η κακοποίηση του γυναικείου σώματος έχει σχέση με την πατριαρχική θεώρηση του γυναικείου σώματος, με την επιβολή εξουσίας.

Ενδεικτικά θυμίζουμε μερικά περιστατικά:

  • την απαγωγή, ομαδικό βιασμό και εξαναγκασμό σε πορνεία 14χρονης στη Λάρισα
  • τον εξαναγκασμό σε πορνεία επίσης 14χρονης στην Καλλιθέα Αθήνας
  • την ομαδική σεξουαλική επίθεση σε 23χρονη στο χώρο του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
  • την περίπτωση της 17χρονης που έπεσε θύμα βιασμού 2 φορές μέσα σε ένα χρόνο στη Δράμα και τη 2η φορά μπήκε στην Μονάδα Εντατικής
  • την ομαδική σεξουαλική κακοποίηση 22χρονης και τη βιντεοσκόπηση της επίθεσης από μεταξύ άλλων και το φίλο του θύματος της με σκοπό τον εκβιασμό της στα Χανιά
  • τον εκβιασμό με ηλεκτρονικό υλικό και βιασμό κατ’ επανάληψη 16χρονης στη Ζάκυνθο
  • τον εγκλεισμό και αλλεπάλληλο βιασμό 25χρονης σε κοντέινερ στο Κιλκίς
  • την δολοφονία μιας γυναίκας στο Βελβεντό από τον σύζηγο της
  • την σεξουαλική κακοποίηση και εξαναγκασμό σε πορνογραφία 12χρονης και 14χρονης από τον πατέρα τους στη Λέσβο

Και αυτά είναι κάποια από τα περιστατικά που έχουμε καταγράψει, κάποια από τα περιστατικά τα οποία έφτασαν τα ΜΜΕ, κάποια από τα περιστατικά τα οποία συνέβησαν.

Η κακοποίηση και η έμφυλη βία αμφισβητούνται μεταξύ όλων των άλλων και διότι δεν ακούγονται: δεν μιλάμε γι’ αυτές, δεν τις συζητάμε και συχνά είναι σαν μην υπάρχουν. Και άμα κάτι μοιάζει ανύπαρκτο, για πολλούς είναι. Παρόλο όμως που τα θύματα έχουν να αντιμετωπίσουν bullying, σωματικές και ψυχολογικές συνέπειες, καταφέρνουν και καταγγέλλουν την κακοποίηση που έχουν υποστεί και συνεχίζουν να υφίστανται. Και οι καταγγελίες τους αποκτούν σημασία και στέκονται απέναντι στα τρολ, τους σεξιστές, τα ηδονοβλεπτικά media και την κουτσομπολίστικη γειτονιά, απέναντι στην πατριαρχία.

Ελπίζουμε ότι με την καταγραφή θα φανεί σιγά-σιγά η πραγματική έκταση του προβλήματος, ότι θα  συνειδητοποιήσουμε πως πραγματικά έχουν τα πράγματα και θα πάψουμε να ντρεπόμαστε και να φοβόμαστε. Ότι θα μπορούμε επιτέλους να απαντάμε στην έμφυλη βία κάθε μορφής όπως της αξίζει.

 

http://sexharassmap.espivblogs.net/

sexharassmap@espiv.net

sticker_semifinal2

Share

Ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!

kamia_ano

Πορεία ενάντια στη σεξιστική βία

Ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!

Πόσες γυναίκες ζούμε χωρίς βία; Κάποιες στατιστικές λένε πως 1 στις 3 γυναίκες έχει πέσει – ή θα πέσει – θύμα επίθεσης ή βιασμού. Είναι όμως μόνο ο βιασμός και το ξύλο βία;

Σε πόσες από εμάς την έχουν πέσει χοντρά άγνωστα άτομα στο λεωφορείο ή στο δρόμο; Πόσες από μας έχουμε αναγκαστεί να κάνουμε σεξ σε μια σχέση ενώ δεν θέλαμε; Πόσες έχουμε δεχτεί γλοιώδη και εν γένει παραβιαστικά σχόλια από κάποιον θείο, γείτονα, γνωστό άτομο; Πόσες μας έχουν χουφτώσει ή αγγίξει χωρίς την άδεια μας; Πόσες μας έχουν πει “πουτάνες” ή “σεμνότυφες” επειδή δεν συμμορφωθήκαμε σε κανονιστικά πρότυπα ή απλά δεν κάναμε το χατίρι σε κάποιους; Πόσες μας έχουν παρενοχλήσει στο δρόμο, στη δουλειά, στο σχολείο, στη σχολή, στη συλλογικότητα, σε κάποιο μαγαζί;

Στην προσωπική, κοινωνική και επαγγελματική ζωή βιώνουμε βία και συνεχείς διακρίσεις. Τα σώματά μας θεωρούνται δημόσιος χώρος, όπου άλλα άτομα πέρα από εμάς νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να παρεμβαίνουν (σχόλια, άγγιγμα κτλ.). Όσες εργαζόμαστε αντιμετωπίζουμε μισθολογική ανισότητα ή δυσμενέστερη μεταχείριση σε σχέση με τους άντρες συναδέλφους –κι ας είμαστε εξίσου, αν όχι περισσότερο, ικανές από πολλούς απ’ αυτούς. Πολλές αναγκαζόμαστε να αφήσουμε δουλειά, χόμπι, κοινωνική ζωή για την οικογένεια γιατί ο άντρας είναι αδιανόητο να τα κάνει αυτά. Τα ποσοστά ανεργίας είναι σαφώς μεγαλύτερα για τις γυναίκες. Η αθέατη γυναικεία εργασία, το νοικοκυριό και η μητρότητα δεν υποστηρίζονται  επαρκώς θεσμικά, ενώ αντίθετα εξακολουθεί να αναπαράγεται η μη ορατότητα και ο αποκλεισμός των γυναικών.

Ό,τι η κοινωνία αντιλαμβάνεται ως «γυναικείο» ιεραρχείται ως κατώτερo και υποτιμάται. Ο μισογυνισμός κι η έμφυλη βία δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, αλλά κομμάτι ενός συνολικού συστήματος σκέψης και καταπίεσης – της πατριαρχίας – που αναπαράγει βία κι αγγίζει όλα τα άτομα ανεξαιρέτως.

Πολλές πιστεύουμε ότι ζούμε χωρίς βία. Επειδή το σώμα μας δεν δέχεται επίθεση, επειδή η ψυχολογική βία ήταν πάντα εκεί και είναι η μόνη πραγματικότητα που ξέρουμε. Επειδή είμαστε γυναίκες η κάθε μας κίνηση καταγράφεται και κατακρίνεται. Είμαστε υπόλογες για κάθε τι λέμε και κάνουμε, λες και το δικαίωμά μας στο δημόσιο λόγο και χώρο μας παραχωρείται ή μας χαρίζεται. Ακούμε συχνά ότι είμαστε τρελές, υστερικές κι ότι είναι υπερβολή ή ακόμη και διχαστικό όταν προσπαθούμε να μιλήσουμε για τον σεξισμό που βιώνουμε στην καθημερινότητα μας.

Όμως όλα τα παραπάνω είναι επιθέσεις. Όλα τους είναι βία. Ως γυναίκες αναγκαζόμαστε καθημερινά να νιώθουμε στριμωγμένες, στοχοποιημένες, ανασφαλείς. Σήμερα και κάθε μέρα όλες οι γυναίκες θα βιώσουμε μια, έστω «μικρή», σεξιστική επίθεση.

Αρκετά έχουμε ανεχτεί!

Δεν θα αγγίζετε ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!

Σήμερα και κάθε μέρα μιλάμε για αυτήν την καθημερινότητα και αντιστεκόμαστε σε αυτήν.

Αυτός ο κόσμος ανήκει και σε μας: Ενώνουμε τις φωνές μας με όλες τις γυναίκες και με τα κινήματα τους  που αγωνίζονται και διεκδικούν διεθνώς, στην Πολωνία, στην Αργεντινή, στη Ν. Κορέα, στην Ισλανδία! Νίκη στους αγώνες τους!

Καμιά Ανοχή

kamia-anoxi@googlegroups.com

fb:  Καμιά Ανοχή

Όλες 25/11 στις 8μμ στην πλατεία Καπνικαρέας!

 

Τι είναι βία:

  • Βία είναι να σε σκοτώνουν
  • Βία είναι να σε βιάζουν
  • Βία είναι να σε χτυπάνε
  • Βία είναι να σε ρωτάνε τι φόραγες όταν βιάστηκες ή παρενοχλήθηκες
  • Βία είναι να «πρέπει να του κάτσεις»
  • Βία είναι να σε τραμπουκίζει κάποιος επειδή τον απέρριψες ή τον χώρισες
  • Βία είναι να φοβάσαι μόνη στο δρόμο το βράδυ
  • Βία είναι να πρέπει να ξέρει συνέχεια που είσαι
  • Βία είναι να σε απαξιώνουν όταν εκφράζεις την σεξουαλικότητα σου
  • Βία είναι να σου λένε να χαμογελάσεις, λες και οφείλεις να είσαι χαρούμενη συνέχεια
  • Βία είναι να νιώθει άνετα κάποιος να σχολιάζει το σώμα και την εμφάνιση σου επειδή είσαι γυναίκα
  • Βία είναι να θεωρείται «ευγενής» όποιος δεν θα χτύπαγε γυναίκα λες και σου κάνει χάρη
  • Βία είναι το να σου λέει ότι «πάλι για αυτά τα φεμινιστικά θα μας πεις;;;»
  • Βία είναι το να σε αποκαλούνε «σκύλα» επειδή εξέφρασες την άποψή σου
  • Βία είναι να κρύβουν σεξιστικά σχόλια σε «χιούμορ»
  • Βία είναι να σε ρωτάνε σε συνέντευξη για δουλειά αν «σκοπεύειες να κάνεις οικογένεια»
  • Βία είναι να σε απολύουν επειδή έμεινες έγκυος
  • Βία είναι να πρέπει να αφήσεις εσύ τη δουλειά σου και τα ενδιαφέροντα σου για να προσέχεις τα παιδιά
  • Βία είναι να αποδίδουν την επιτυχία σου στην εμφάνιση σου και όχι στις ικανότητες σου
  • Βία είναι να σε πιέζουν να κάνεις καισαρική
  • Βία είναι να μην σ’ αφήνουν να μιλάς για την καταπίεση σου
  • Bία είναι η κακοποίηση που υφίστανται από μπάτσους-δικαστές οι γυναίκες που καταγγέλλουν τους βιαστές τους/βιασμούς τους
  • Βία είναι το να είσαι μετανάστρια και να θεωρούν αυτομάτως ότι εκδίδεσαι.
  • Βία είναι ο εσωτερικευμένος μισογυνισμός, όπου γυναίκες πια έχουμε δεχτεί και αναπαράγουμε τη πατριαρχική βία μεταξύ μας
  • Βία είναι να σε ενοχοποιούν επειδή έκανες ή σκέφτεσαι να κάνεις έκτρωση
  • Βία είναι να σε μεγαλώνουν με την ιδέα ότι θα εξαρτάσαι από έναν άντρα
  • Βία είναι να πρέπει να ξαναγυρίσεις στο σπίτι των γονιών σου και στην πατρική εξουσία γιατί είσαι άνεργη

 

Share

Διαμαρτυρία και Πορεία ενάντια στους βιασμούς

foto40-copy

Το Σάββατο, 24 Σεπτέμβρη, συγκεντρωθήκαμε στο κέντρο της Αθήνας για να διαμαρτυρηθούμε για τους βιασμούς, τις δολοφονίες, τις κακοποιήσεις και για όλες τις εκφάνσεις της έμφυλης βίας. Για να ενημερώσουμε για όλη αυτή τη βία που, στην πλειοψηφία της, συμβαίνει με την ανοχή της κοινωνίας. Για να εκφράσουμε την αγανάκτηση μας ενάντια σε αυτή την βία και την πατριαρχία συνολικότερα που μας απαξιώνει. Για να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στο θύμα βιασμού από τη Λάρισα.

Στην Καπνικαρέα λοιπόν μοιράσαμε την ανακοίνωση μας και ενημερώσαμε τους περαστικούς για τη 14χρονη που απήχθη και βιάστηκε επανειλημμένα στη Λάρισα. Δεν έλειψαν τα απαξιωτικά βλέμματα ή το ύφος «τι γραφικές είναι πάλι αυτές». Πολλοί και πολλές όμως ανταποκρίθηκαν και ζητούσαν επιπλέον ενημέρωση για την εξέλιξη της υπόθεσης και για το  αν έπιασαν τους βιαστές. Μια εξηντάχρονη μας πλησίασε απηυδισμένη με τη φίλη της και μας ρώτησε “Γιατί οι άνδρες δεν δέχονται να πάρουν το ενημερωτικό φυλλάδιο; αυτοί θα έπρεπε να το πάρουν πρώτοι!”. Εκτός από τα φυλλάδια και το πανό, η κίνηση Καμία Ανοχή είχε και πικέτες, με συνθήματα στα ελληνικά, αγγλικά, γερμανικά, ισπανικά, ακόμα και στα τούρκικα. Πολλοί τουρίστες κοντοστάθηκαν να μάθουν και αυτοί γιατί διαμαρτυρόμαστε, γιατί είμαστε εκεί. Η ανάγνωση της ανακοίνωσης της Κίνησης εναλλασσόταν ανά τακτικά διαστήματα με τη μουσική των Siouxsie and the Banshees, Aretha Franklin, La Femme και άλλων. Ο κόσμος πολύς και ο παλμός έντονος. Αποφασίστηκε λοιπόν και η πορεία. Κατεβήκαμε λοιπόν την Ερμού για να καταλήξουμε στο Μοναστηράκι. Και εκεί ο κόσμος ήθελε να μάθει γιατί είμαστε εκεί, γιατί διαμαρτυρόμαστε. Τα συνθήματα συνεχίστηκαν και πάλι δυνατά. Δυο νεαρές Αμερικανίδες από τη Florida μας ρωτήσανε και αυτές τι ακριβώς κάνουμε. Ξαφνιάστηκαν: “Δεν το περιμέναμε ότι και στην Ευρώπη θα έχουν φεμινιστικές αντιδράσεις για την κουλτούρα του βιασμού”. Μας είπανε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στα κολλέγια με το date rape, για την υπόθεση του βιαστή Brock Turner και για το θύμα, που της την κατέστρεψε τη ζωή όχι μόνο ο βιαστής αλλά και ο δικαστής.

Το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου μαζευτήκαμε λοιπόν στο κέντρο της Αθήνας για να σπάσουμε τη σιωπή και την συγκατάβαση. Για να βροντοφωνάξουμε το όχι μας στην κουλτούρα του βιασμού και την επιβολή της πατριαρχίας στο γυναικείο σώμα. Για να δείξουμε την αλληλεγγύη μας σε όλες τις γυναίκες που αντιμάχονται την έμφυλη βία. Για να δείξουμε ότι βιασμοί σαν αυτόν της 14χρονης στη Λάρισα δεν θα περνάνε πια στα ψιλά και ότι απαιτούμε δικαιοσύνη για όλα τα θύματα βιασμού. Το Σάββατο ήταν μόνο η αρχή.

This slideshow requires JavaScript.

Share

Το ποτήρι ξεχείλισε: καμία ανοχή στους βιασμούς!

end-rape-culture

 

Το ποτήρι ξεχείλισε: καμία ανοχή στους βιασμούς

Δελτίο τύπου

Στη Λάρισα ένα κορίτσι 14 χρονών απήχθη, κρατήθηκε παρά τη θέληση του, βιάστηκε ομαδικά και συστηματικά και εξαναγκάστηκε σε πορνεία. Δεν είναι το πρώτο ούτε το τελευταίο περιστατικό βιασμού. Μάλιστα είναι από τα λίγα που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας.

Το ποτήρι έχει ξεχειλίσει προ πολλού. Γι’ αυτόν το λόγο συναντηθήκαμε τη Δευτέρα 12/9/2016 στην Αθήνα και δημιουργήσαμε την κίνηση «Καμιά Ανοχή»: γιατί δεν ανεχόμαστε πια τους βιασμούς, τις δολοφονίες, τους ξυλοδαρμούς, τις παρενοχλήσεις, το σεξιστικό λόγο και συμπεριφορά, την καθημερινή βία που στοχεύει τα γυναικεία σώματα.

Για όσα υπέστη  η 14χρονη κατηγορούνται 5 άτομα, τα οποία παρουσιάζονται για ακόμη μια φορά από τα ΜΜΕ ως «τέρατα», «ανώμαλοι» κλπ. Εμείς όμως κοιτάζοντας τις φωτογραφίες τους, βλέπουμε άντρες καθημερινούς και όχι «εξωκοινωνικά στοιχεία».

Βιασμό δεν διέπραξαν εξωκοινωνικά στοιχεία, τον διέπραξαν συγγενείς, δικηγόροι, μανάβηδες, οικογενειάρχες, γείτονες. Και στον βιασμό –στον κάθε βιασμό- συναινούν σιωπηλά ολόκληρες κοινωνίες. Συναινούν τα ΜΜΕ, που παρουσιάζουν την κάθε περίπτωση βιασμού, δολοφονίας και κακοποίησης ως σοκαριστικό μεμονωμένο γεγονός. Συναινούν όσοι αρχικά πέφτουν από τα σύννεφα, κάθε φορά, και στη συνέχεια ξεχνούν γρήγορα. Συναινούν και όσοι θεωρούν αποκλειστική ευθύνη των ίδιων των γυναικών την προστασία τους.

Εμείς αρνούμαστε να ξεχάσουμε. Ξέρουμε πως στη θέση της κοπέλας μπορούσε να είναι οποιαδήποτε από μας, μια γνωστή, μια φίλη, μια συμμαθήτρια και ξέρουμε πως στη θέση της υπήρξαν και θα υπάρξουν κι άλλες.

Απαιτούμε να αποδοθεί δικαιοσύνη. Δικαιοσύνη σημαίνει ποινή για όλους τους δράστες αντίστοιχη της πράξης τους. Δικαιοσύνη σημαίνει αλλαγή στο θεσμικό πλαίσιο έτσι ώστε να υποστηρίζονται τα θύματα. Δικαιοσύνη σημαίνει τα μέσα ενημέρωσης να μιλούν για το έγκλημα και όχι να ταΐζουν με κανιβαλιστικά άρθρα ένα κοινό που διψάει για θέαμα. Δικαιοσύνη σημαίνει να βρεθούν μπρος των ευθυνών τους όσοι κάνουν ότι δε βλέπουν και δεν ακούν, όσοι ποτέ δεν μιλάνε.

Δικαιοσύνη σημαίνει να μη φοβόμαστε – στο δρόμο, στη δουλειά, στο σπίτι, στην παρέα.

Σας περιμένουμε στην επόμενη συνάντηση μας στις 20/9 (Καλλιδρομίου 50 στις 6μμ) για να προετοιμάσουμε την συγκέντρωση για το Σάββατο 24/9 στην Καπνικαρέα στις 12μμ

Για να μη μείνει ο βιασμός της 14χρονης χωρίς απάντηση.

Για να μην νιώθει καμία μόνη της απέναντι στην πατριαρχία.

Καμία Ανοχή στη κουλτούρα του βιασμού.

 

Share

Τελική Διακήρυξη της Ευρωπαϊκής Συνέλευσης της ΠΠΓ. Βίγκο, 27-29 Μαΐου 2016

DEGENERADAS

Τελική Διακήρυξη της Ευρωπαϊκής Συνέλευσης της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών

Βίγκο, 27-29 Μαΐου 2016

Εμείς, ακτιβίστριες της ΠΠΓ στην Ευρώπη που συναντηθήκαμε στη Γαλικία, μετά από αρκετές μέρες στοχασμού, συζητήσεων και ανταλλαγών για το πώς θα απαντήσουμε την ανησυχητική διεθνή κατάσταση των πολέμων, των επιθέσεων της δεξιάς με πραξικοπήματα, την καταστολή των κοινωνικών κινημάτων, την ποινικοποίηση των αγώνων, τις δολοφονίες ακτιβιστριών, τον εκχυδαϊσμό της βίας, την περιστολή της ελευθερίας μας, τη στρατιωτικοποίηση των δημόσιων χώρων, τις στρατηγικές του φόβου, την εργασιακή επισφάλεια, την εμπορευματοποίηση των κοινών αγαθών και των σωμάτων μας, θέλουμε να εκφράσουμε:

  • την αλληλεγγύη μας προς τις Κούρδισες και το λαό τους που συνεχίζει να αντιστέκεται στις εγκληματικές επιθέσεις του ISIS και του Τουρκικού Κράτους. Θυμόμαστε ιδιαίτερα την Σεβέ Ντεμίρ και τις αδερφές μας από την ΠΠΓ, που δολοφονήθηκαν λόγω των αγώνων τους, καθώς και όλες/όλους τουςπολιτικούς κρατούμενους.
  • την καταγγελία μας για τη συνενοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που μέσω των κρατών μελών της εμπορεύεται όπλα, χρηματοδοτεί την αποσταθεροποίηση της περιοχής και εκμεταλλεύεται τους φυσικούς πόρους της.
  • την αντίθεσή μας στην ευρωπαϊκή πολιτική για την προσφυγική κρίση και το αίτημά μας να σταματήσουν οι πόλεμοι, να ανοίξουν τα σύνορα και να επιτραπεί η ασφαλής δίοδος, να καταργηθούν οι ποσοστώσεις και να γίνουν αποδεκτοί/ες όλοι/όλες οι πολιτικοί και οικονομικοί πρόσφυγες.
  • την ανησυχία και την απόρριψή μας για την οικολογική κρίση που δημιουργεί ο ληστρικός καπιταλισμός και η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων ανά τον κόσμο από πολυεθνικές εταιρείες.
  • την καταγγελία μας για την άνοδο της άκρας δεξιάς, που απειλεί τις δημοκρατίες ανά τον κόσμο, όπως είδαμε στη Βραζιλία με το πρόσφατο ρατσιστικό, καπιταλιστικό και μάτσο πραξικόπημα.
  • την οργή μας για τη βία, τις διώξεις, τις απελάσεις, την ποινικοποίηση και τις δολοφονίες που αντιμετωπίζουν ακτιβίστριες όταν υπερασπίζονται τα δικαιώματά μας και την περιβαλλοντική βιωσιμότητα.
  • την καταγγελία μας για τις εκβιαστικές πρακτικές που εφαρμόζουν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το ΔΝΤ και η Κομισιόν σε διάφορες χώρες, ειδικότερα σε Ελλάδα, Πορτογαλία και τα Ισπανικά Κράτη, στο όνομα της προώθησης των πολιτικών λιτότητας που υποβαθμίζουν τις ζωές των γυναικών και των λαών.

Ευχαριστούμε τις αδερφές μας από το Γαλικιανό Εθνικό Συντονιστικό της ΠΠΓ για την προσπάθειά τους να μας καλωσορίσουν και τη δουλειά που έβαλαν ώστε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνάντηση. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στις γυναίκες της Γαλικίας, ειδικά τη Λόρα Μπουλγκάλο, την αδερφή μας που αντιμετωπίζει δίωξη για την απαρέγκλιτη υποστήριξή της προς τους/τις μετανάστες/τριες, καθώς και τη συλλογικότητα Nós Mesmas, θύματα βίαιων επιθέσεων για τον λεσβιακό ακτιβισμό τους.

Αυτός δεν είναι ο κόσμος που θέλουμε να χτίσουμε, θέλουμε ένα κόσμο ειρήνης, αποστρατιωτικοποιημένο, έναν κόσμο χωρίς τείχη να μας χωρίζουν, έναν κόσμο όπου οι ανθρώπινες ζωές αξίζουν περισσότερο από το χρήμα. Θέλουμε να χτίσουμε έναν κόσμο όπου τα παιδιά θα μπορούν να παίζουν χωρίς να φοβούνται τους βιασμούς, τις δολοφονίες και τις εξαφανίσεις, όπου οι γυναίκες δεν θα είναι θύματα της σεξιστικής βίας και συμπεριφοράς.

 

Το μέλλον μας είναι η διεθνής αλληλεγγύη, θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε έως ότου όλες οι γυναίκες είναι ελεύθερες

 

Share

«Αγαπητοί επιβάτες…»

λεωφορεια

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί σύντομη ενημερωτική ανακοίνωση των αγωνιζόμενων καθαριστριών της ΟΣΥ που αναρτάται στις στάσεις των λεωφορείων και σε λεωφορεία Αθήνας με τη μορφή μικρών αφισών. Σ’ αυτήν οι καθαρίστριες εξηγούν γιατί δεν έχουν καθαριστεί τα λεωφορεία από τις 6 Μάη και ζητούν τη συμπαράσταση του κοινού

Οι καθαρίστριες των λεωφορείων της Ο.ΣΥ. βρισκόμαστε σε απεργία από τις 6 Μαίου

Αγαπητοί επιβάτες

Τα λεωφορεία της Ο.ΣΥ. έχουν να καθαριστούν από την Παρασκευή 6/5 – κανονικά καθαρίζονται κάθε βράδυ.

Ο λόγος είναι ότι οι καθαρίστριες των λεωφορείων της Ο.ΣΥ. βρισκόμαστε σε απεργία.

Η εταιρία Λινκ Απ που έχει αναλάβει το έργο του καθαρισμού των λεωφορείων της Ο.ΣΥ. και η οποία μας εργοδοτεί μας έχει απλήρωτες εδώ και μήνες. Συγκεκριμένα μας χρωστάει μισθούς 2-4 μηνών (ανάλογα με το αμαξοστάσιο).

Και αυτό συμβαίνει παρόλο που η Λινκ Απ πληρώνεται κανονικά από την Ο.ΣΥ. και παίρνει περίπου 140.000 ευρώ κάθε μήνα.

Στη συντριπτική πλειοψηφία των καθαριστριών η Λινκ Απ δίνει μισθό 450 ευρώ για 6ωρη, νυχτερινή, βαριά και ανθυγιεινή εργασία – ο μισθός που θα έπρεπε να μας δίνει σύμφωνα με το νόμο είναι τουλάχιστον 680 ευρώ. Επιπλέον η Λινκ Απ μας χρωστάει δώρα, επιδόματα, κ.α.

Σε όλα σχεδόν τα αμαξοστάσια μας αναγκάζουν να καθαρίζουμε κάθε βράδυ πολλά περισσότερα λεωφορεία απ’ ότι είναι νόμιμο. Στο αμαξοστάσιο της Ανθούσας για παράδειγμα πολλά βράδια μας αναγκάζουν να καθαρίζουμε 25 λεωφορεία η κάθε μία αντί για 13. Έτσι ούτε τα λεωφορεία καθαρίζονται σωστά και εμείς εξοντωνόμαστε.

Η Λινκ Απ δεν μας δίνει ατομικά μέσα προστασίας (γάντια, μάσκες, ρούχα και παπούτσια εργασίας). Δεν μας δίνει καν σακούλες για τα σκουπίδια. Σε πολλά αμαξοστάσια δίνει 1 μαύρη σακούλα κάθε 6μήνες και μας λέει να την πλένουμε κάθε βράδυ και να την ξαναχρησιμοποιούμε!

Από την αρχή του αγώνας μας αντιμετωπίζουμε απειλές ότι θα απολυθούμε κ.α.

Η Ο.ΣΥ. παρότι γνωρίζει πολύ καλά τι συμβαίνει (πήγαμε στη διοίκηση και κάναμε ενημέρωση και διαμαρτυρία) και παρότι μπορεί και οφείλει να παρέμβει αδιαφορεί πλήρως.

Ζητάμε τη συμπαράσταση όλων των επιβατών.

Διαδώστε τον αγώνα μας.

 

Σωματείο Εργαζομένων σε Καθαρισμούς

Το υπό σύσταση σωματείο των αγωνιζόμενων καθαριστριών των λεωφορείων

 

Πηγή: ξεκίνημα

Share

Η Sanaa Taleb και 40 από τις συγκρατούμενές της σε απεργία πείνας

sanaa

Κείμενο-φωτογραφία: Katja Lihtenvalner

6 μήνες πέρασαν, 9 μήνες πέρασαν, 1 χρόνος πέρασε.

Η Sanaa Taleb, μια 33χρονη από το Μαρόκο, η οποία το Νοέμβριο του 2015 αντιστάθηκε στην εξαναγκαστική απέλαση, παραμένει έγκλειστη στα κελιά του κέντρου κράτησης για μετανάστριες χωρίς χαρτιά στο Ελληνικό.

Η κράτησή της μετρά, πλέον, 1 χρόνο, 1 βδομάδα και 4 μέρες.

Εκτεθειμένη στην αστυνομική βία, εξευτελισμένη και έχοντας μεταφερθεί στην ψυχιατρική κλινική του Δαφνίου για θεραπεία, επέστρεψε, στη συνέχεια, στα κρύα κελιά του Ελληνικού. Απέρριψε το φαγητό μερικές φορές μαζί με συγκρατούμενές της, αντιδρώντας στις ανυπόφορες συνθήκες ζωής («κρύο φαγητό με ψωμί σαν πέτρα, καθόλου ζεστό νερό για ντους στη διάρκεια του χειμώνα»). Οι περισσότερες συγκρατούμενες της έχουν, στο μεταξύ, αφεθεί ελεύθερες. Όχι και η Sanaa.

Στις 4 Απριλίου συμπληρώθηκε 1 χρόνος από τη σύλληψή της. Είναι ελάχιστα γνωστό γιατί παραμένει κρατούμενη έπειτα από ένα χρόνο. Στην επέτειο αυτού του γεγονότος ξεκίνησε από το Αιγαίο ένα «κύμα» απελάσεων, στο πλαίσιο της συμφωνίας ανάμεσα στην Ε.Ε. και την Τουρκία. Όχι σιωπηρό, όπως παλιότερα, αλλά πλήρως νόμιμο, υπό τους προβολείς των Μ.Μ.Ε. και με τη συνδρομή των αστυνομικών δυνάμεων της Ε.Ε. Η εξαναγκαστική απέλαση έγινε κάτι αποδεκτό.

Η ζωή εκείνων που ήδη είναι έγκλειστοι και έγκλειστες στις ελληνικές φυλακές για μετανάστες/-ριες χωρίς χαρτιά συνεχίζει, πάντως, να αποτελεί εφιάλτη. Οι ιστορίες από το Ελληνικό δε συνιστούν εξαίρεση. Μόλις ένα μήνα πριν, μια γυναίκα από το Ιράν απέβαλε. «Ήδη τρεις μέρες πριν, ζήτησε να μιλήσει μαζί μας και μας είπε ότι είναι έγκυος κι ότι αιμορραγεί. Οι διαμαρτυρίες μας στους φύλακες για άμεση μεταφορά της στο νοσοκομείο αγνοήθηκαν παντελώς, αμφισβητώντας τόσο την εγκυμοσύνη όσο και την αιμορραγία της κρατούμενης», επισήμανε σε ανακοίνωσή της η ομάδα Αλληλέγγυες- αλληλέγγυοι Κρατουμένων στα Νότια.

Οι γυναίκες στα κελιά του Ελληνικού αποφάσισαν να θέσουν τέλος στις απάνθρωπες συνθήκες, στις οποίες είναι εκτεθειμένες. 3 μέρες πριν, 41 από αυτές, μαζί και η Sanaa, ξεκίνησαν απεργία πείνας. Αυτό ήταν το γράμμα που απεύθυναν στην κοινή γνώμη:

«Είμαστε οι γυναίκες από το τμήμα του Ελληνικού. Γράφουμε αυτό σε εσάς (άνθρωποι) για να γνωρίζετε πόσο κουρασμένες και θλιμμένες είμαστε. Είμαστε 47 όλες κι όλες μέσα τώρα και αντιστεκόμαστε με απεργία πείνας και δεν θέλουμε να φάμε, επειδή δεν γνωρίζουμε τι πρόκειται  να μας συμβεί. Κάποιες από εμάς είναι εδώ ένα χρόνο, κάποιες 11 μήνες, κάποιες έξι, κάποιες εφτά, κάποιες πέντε, κάποιες τέσσερις και πάει λέγοντας. Οι περισσότερες από εμάς ζουν στην χώρα για πολλά χρόνια και έχουμε τις δουλειές μας να μας περιμένουν και τους συζύγους και τα παιδιά μας έξω, οπότε παρακαλώ ικετεύουμε για την ελευθερία μας. Αν υπάρχει κάτι που εσείς άνθρωποι μπορείτε να κάνετε για να μας βοηθήσετε να απελευθερωθούμε θα είμαστε πολύ χαρούμενες».

Στο μεταξύ, η μάχη της Sanaa και η φυλάκιση όλων των μεταναστριών δεν ξεχάστηκαν. Η ομάδα Antifa lab δημιούργησε ένα αξιοσημείωτο graffiti στη μνήμη της. “Free Sanaa Taleb. Χαρτιά στους μετανάστες”. Βρίσκεται στη λεωφόρο Αθηνών.

Το κίνημα υποστήριξης στην Sanaa και σε όλες τις μετανάστριες κρατούμενες εξαπλώνεται σε όλη την Ελλάδα: στη Θεσσαλονίκη, το Αγρίνιο, τη Λέσβο και αλλού. Αύριο Σάββατο, 16 Απριλίου, διοργανώνεται πορεία στις 12 το μεσημέρι, στην πλατεία Αγίου Τρύφωνα, Άνω Γλυφάδα, που θα κατευθυνθεί προς το κέντρο κράτησης Ελληνικού.

Και για να μην ξεχάσουμε την Sanaa Taleb, μια μετανάστρια εκτεθειμένη στην καταπίεση, την ταπείνωση και τη στέρηση της ελευθερίας, ένα σύμβολο αντίστασης στις απελάσεις και της μάχης ενάντια στις αρχές, στις 31 του Μάη δικάζεται για τα αδικήματα της απείθειας και της φθοράς δημόσιας περιουσίας.

Η μάχη για την ελευθερία είναι μακρά και πικρή, αλλά τα χνάρια της μένουν για πάντα. Η Sanaa Taleb έχει ήδη καθιερωθεί ως μια σύγχρονη ηρωίδα και ο αγώνας της δε θα πάει χαμένος.

Μετάφραση: Γιάννης Κοντός

Πηγή: hitandrun

Share

Καταγγελία συντονιστικού lgbtqi+ pride Κρήτης για το δημοτικό συμβούλιο Ρεθύμνου

RTX1GDIN

Την Τετάρτη 16 Μαρτίου του 2016, κληθήκαμε μέλη της συντονιστικής ομάδας LGBTQI+ Pride Κρήτης, Φεστιβάλ Ορατότητας και Διεκδικήσεων για την Απελευθέρωση Φύλου, Σώματος και Σεξουαλικότητας, να παρευρεθούμε στο ολομελειακό Δημοτικό Συμβούλιο Ρεθύμνης για να εξεταστεί το αίτημά μας για την παραχώρηση του Δημοτικού Κήπου στις 9 και στις 10 Ιουλίου για την πραγματοποίηση του Φεστιβάλ. Παρά τις προσπάθειές μας και τη θετική γνωμοδότηση που μας είχε δοθεί από τη συνέλευση της Δημοτικής Κοινότητας Ρεθύμνου, στην οποία επίσης παρευρεθήκαμε μία εβδομάδα νωρίτερα (στις 9/3), το Δ.Σ. αρνήθηκε να μας παραχωρήσει την άδεια.

Δεν είναι η πρώτη φορά που από Δημοτικές Αρχές αντιμετωπίζουμε παρόμοια αρνητική στάση. Πέρυσι, ο Δήμος Ηρακλείου, μετά από πολλές συναντήσεις και συνεννοήσεις, φαινομενικά θετικά προσκείμενος και δίνοντάς μας μία καθησυχαστική-άτυπη απάντηση ως προς τη παραχώρηση του πάρκου Γεωργιάδη, λίγες μέρες πριν από τη διεξαγωγή του Φεστιβάλ, με επίσημη ανακοίνωση, υπό την πίεση εκκλησιαστικών και ακροδεξιών στοιχείων, αποποιήθηκε οποιασδήποτε ευθύνης και ανάμιξης με το Φεστιβάλ, φτάνοντας λίγες ώρες πριν την έναρξη, να μας αρνείται την έγγραφη άδεια παραχώρησης/ηλεκτροδότησης του πάρκου.

Με μια ματιά στην ελληνική νομοθεσία, σύμφωνα με απόφαση του συμβουλίου επικρατείας και το άρθρο 11 του Συντάγματος (δικαίωμα του συνέρχεσθαι), θα έπρεπε να είναι δεδομένη η αποδοχή του αιτήματός μας για την παραχώρηση του κήπου. Σε έκθεση του συνηγόρου του πολίτη για τη διαχείριση των κοινόχρηστων χώρων από τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης, ο εκάστοτε δήμος αναλαμβάνει τη διαχείριση και την αξιοποίηση των κοινόχρηστων χώρων κατά τρόπο που να μην αναιρεί την κοινή χρήση (άρθρο 970 του Αστικού Κώδικα) και να προάγει τη κοινή ωφελεία (άρθρο ι 969 του Αστικού Κώδικα). Κάθε πολίτης έχει την εξουσία να χρησιμοποιεί ελεύθερα τους κοινόχρηστους χώρους, εξουσία που απορρέει από το δικαίωμα της προσωπικότητας (άρθρο 57 του Αστικού Κώδικα). Τέλος στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση των δικαιωμάτων των ανθρώπων στο άρθρο 10 (ελευθερία έκφρασης ) αναφέρεται κατά λέξη «Παν πρόσωπον έχει δικαίωμα εις την ελευθερία εκφράσεως. Το δικαίωμα τούτο περιλαμβάνει την ελέυθερίαν γνώμης ως και την ελευθερίαν λήψεως ή μεταδόσεως πληροφοριών ή ιδεών, άνευ επεμβάσεως δημοσίων αρχών και ασχέτως συνόρων»

Αυτό που μας αρνείται κάθε φορά ο Δήμος ή ο φορέας, δεν είναι μόνο η χρήση του εκάστοτε χώρου ή μια νομική διευκόλυνση, αλλά το ίδιο το δικαίωμα στο δημόσιο χώρο. Για όλ@ εμάς που επιτελούμε ταυτότητες έξω από τη νόρμα [cis, λευκός, ευκατάστατος, υγιής, ετεροφυλόφιλος, ετεροκανονικός άνθρωπος], ο δημόσιος χώρος είναι τοξικός. Αποτελεί πεδίο μάχης και η ύπαρξή μας σε αυτόν διαρκώς αμφισβητείται, όταν δεν πολεμάται.

Η απόφαση του Δ.Σ. είναι ενάντια στον διαρκή αγώνα μας για ορατότητα, αυτοδιάθεση και ελευθερία. Με εμφανή άγνοια των μελών του ως προς τη μορφή, το περιεχόμενο και τις διεκδικήσεις του Φεστιβάλ, και παρά τις τοποθετήσεις μας κατά τη διάρκεια του συμβουλίου, το τυπικό μας αίτημα απορρίφθηκε χωρίς κάποιο λογικό και πρακτικό επιχείρημα. Αντ΄ αυτού, η επιχειρηματολογία τους εξαντλήθηκε στην αναπαραγωγή ομοφοβικών, σεξιστικών, τρανσφοβικών, πατριαρχικών λόγων.

Εφόσον δεν μας δόθηκε ο χώρος να απαντήσουμε κατά τη διάρκεια του συμβουλίου, σχολιάζουμε παρακάτω κάποια από τα βασικά επιχειρήματα που ακούστηκαν:

Για την παρουσία παιδιών και μητέρων στο κήπο τις ώρες του Φεστιβάλ και τον κίνδυνο που διατρέχουν από την «έκθεσή»’ τους σε αυτό: το Δ.Σ. χαρακτηρίζει «υστερικές» τις μητέρες για τις οποίες κατά τα άλλα νοιάζεται, προδίδοντας το μισογύνικο και σεξιστικό του βλέμμα. Γνωρίζουμε πως όλα αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν με πρώτη και κυρίαρχη υποχρέωση να επιτελέσουν το φύλο που τους έχει αποδοθεί κατά τη γέννησή τους. Πολλά από αυτά είναι ή θα υπάρξουν θύματα ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού. Τα ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας που ανοίγει το Φεστιβάλ δεν αφορούν μόνο την LGBTQI+ κοινότητα αλλά όλους τους ανθρώπους που μεγαλώνουν στην πατριαρχική κοινωνία και καταπιέζονται από τα κυρίαρχα πρότυπα. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι να ανοίξουν σε κάθε σχολείο, καφενείο και παιδική χαρά.

Πόσοι Γιακουμάκηδες, πόσοι βιασμοί και δολοφονίες χρειάζονται για να αντιληφθούν την έμφυλη βία; Δεν μπορεί παρά να είναι υποκριτικό το σοκ και η ευαισθητοποίηση για όλα αυτά από φορείς που την επόμενη στιγμή φιμώνουν και εξοστρακίζουν ένα φεστιβάλ που μιλάει για το σώμα, το φύλο την σεξουαλικότητα. Αξίζει να σημειωθεί μάλιστα πως μέλος του Δ.Σ. απείλησε με αποχώρηση από τη διαδικασία εάν το σώμα συνεχίσει να συνδιαλέγεται με εμάς.

Καμία από τις υποτιθέμενες αντιπροτάσεις του συμβουλίου (κλειστό γυμναστήριο Μ. Μερκούρη, σπίτι του πολιτισμού) δεν μπορεί ρεαλιστικά να στεγάσει το πρόγραμμα και την μορφή του φεστιβάλ. Αντίθετα, το μόνο που κάνουν είναι να υποβαθμίζουν την διοργάνωση και τους συμμετέχοντες σε αυτή. Δε νοείται Φεστιβάλ Ορατότητας σε κλειστό χώρο. Η επόμενη αντιπρόταση για τον κήπο για τις δεύτερες βραδινές ώρες (αυστηρά 21:00-00:00) μας υποβαθμίζει αυτόματα σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας, εφόσον γνωρίζουμε ότι ο κήπος είναι διαθέσιμος καθ’ όλη την διάρκεια της ημέρας για οποιαδήποτε άλλη οργανωμένη δραστηριότητα.

Για την άποψη που ορίζει τις έμφυλες και σεξουαλικές μας ταυτότητες ως κάτι ιδιωτικό που πρέπει να συμβαίνει μόνο στα κρεβάτια μας και είναι ανωμαλία: Για εμάς δεν είναι ούτε φύση ούτε ατομική επιλογή ή ιδιωτική υπόθεση. Είναι κομμάτι της κοινωνικοπολιτικής μας υπόστασης, ταυτότητες τις οποίες φέρουμε και με βάση τις οποίες οργανωνόμαστε και αγωνιζόμαστε καθημερινά.

Ενδεικτικό της τάσης ορισμένων συμβούλων, ήταν μία τοποθέτηση η οποία αναπαρήγαγε μία ψευδή είδηση περί δημόσιου αυνανισμού στη Πράγα, ταυτίζοντάς την με το Φεστιβάλ μας. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει τόσο την άγνοια του συγκεκριμένου Δημοτικού Συμβούλου για το περιεχόμενο του LGBTQI+ Pride Kρήτης όσο και την ενοχοποίηση του ανθρώπινου σώματος.

Καμία έκπληξη δε μας προκαλεί που στην ίδια διαδικασία λίγα λεπτά πριν, σε ένα προ ημερησίας ψήφισμα σχετικά με το προσφυγικό, εκφέρθηκε ρατσιστικός, ισλαμοφοβικός και εθνικιστικός λόγος. Οι μετανάστες και οι μετανάστριες, η LGBTQI+ κοινότητα και κάθε άλλη καταπιεσμένη ομάδα ανέκαθεν αποτελούσαν τον εύκολο στόχο για κοινωνικό κανιβαλισμό. Δεν είναι τυχαίο πως πολλοί από τους κήρυκες μίσους, ομοφοβικών, τρανσφοβικών και σεξιστικών αντιλήψεων είναι και οι θεσμικοί εκπρόσωποι του ρατσισμού και του φασισμού.

Το Δ.Σ προέβαλε ως βασικό επιχείρημα το φόβο για την δημιουργία επεισοδίων από εχθρικά προσκείμενους κατά την διάρκεια του Φεστιβάλ. Την προσωπική μας ασφάλεια, την οποία προτάσσει, έχουμε μάθει πολύ καλά να την διαφυλάσσουμε καθημερινά. Είναι τουλάχιστον αστείο να την επικαλείται την στιγμή που με την στάση του στέκεται απέναντί μας, ενώ δημοτικοί σύμβουλοι – πέραν του κακοποιητικού λόγου που εξέφρασαν απέναντί μας – κατά την αποχώρησή των μελών του Συντονιστικού έφτασαν να απειλούν την σωματική μας ακεραιότητα.

Με αφορμή το περιστατικό αυτό καταδεικνύονται για μια ακόμη φορά όλες αυτές οι εξουσιαστικές αντιλήψεις που συντηρούνται στο εσωτερικό της τοπικής – και όχι μόνο – κοινωνίας. Κυρίως, φαίνεται πόσο σημαντικό είναι το να καθιερωθεί στο νησί ένα Φεστιβάλ που θα αγγίξει όλα αυτά για τα οποία φοβόμαστε ή αποφεύγουμε να μιλήσουμε. Αυτοοργανωμένα και αυτοχρηματοδοτούμενα, φτιάχνουμε μόνα μας ασφαλείς χώρους και διεκδικούμε ορατότητα, αυτοδιάθεση, ζωή κ’ ελευθερία.

Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για τον δημόσιο χώρο που μας ανήκει, για την ελευθερία των σωμάτων και των επιθυμιών μας. Όροι καταπίεσης όπως το φύλο, η φυλή, η τάξη μπλέκονται πρώτα απ’ όλα πάνω στα ίδια μας τα σώματα. Γι’ αυτό δεν μπορούμε παρά να συνδεθούμε με κάθε δίκαιο κοινωνικό αγώνα, ενάντια σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Καλούμε αλληλέγγυα άτομα και συλλογικότητες να συνυπογράψουν την καταγγελία, να δημοσιοποιήσουν το γεγονός και να παράξουν το δικό τους λόγο.

Να διεκδικήσουμε συλλογικά τον δημοτικό κήπο του Ρεθύμνου για τις 9-10 Ιούλη, για το 2o LGBTQI+ Pride Κρήτης, Φεστιβάλ Ορατότητας και Διεκδικήσεων για την Απελευθέρωση Φύλου, Σώματος,Σεξουαλικότητας

Ολόκληρη η Συνεδρίαση Δημοτικού Συμβουλίου Ρεθύμνης, υπάρχει βιντεοσκοπημένη και προσβάσιμη διαδικτυακά στον παρακάτω σύνδεσμο :

Η πλατφόρμα συνυπογραφής online είναι στο παρακάτω σύνδεσμο :

http://www.ipetitions.com/petition/public-garden-of-rethymno-for-the-2nd-lgbtqi 

 

lgbt

Share

Δίκη για την επίθεση των ΜΑΤ εναντίον των καθαριστριών – μια συνέντευξη με την Ευαγγελία Αλεξάκη

aleksaki-gkova

της Λίνας Φιλοπούλου

Την Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου οδηγούνταν στο δικαστήριο η υπόθεση της επίθεσης των αγωνιζόμενων καθαριστριών από τον αστυνομικό των ΜΑΤ έξω από το Υπουργείο Οικονομικών στις 10 Ιουλίου 2014. Ένας άντρας της διμοιρίας επιτέθηκε με μανία στις καθαρίστριες Ευαγγελία Αλεξάκη και Βάσω Γκόβα, που βρίσκονταν έξω από το Υπουργείο Οικονομικών για να διαμαρτυρηθούν για τη μη υλοποίηση της απόφασης για επανατοποθέτηση στη δουλειά τους και για την έλευση της τρόικας, και τις τραυμάτισε σοβαρά. Ο αστυνομικός μάλιστα, αντιστρέφοντας τα γεγονότα και διαψεύδοντας δεκάδες αυτόπτες μάρτυρες, κατέθεσε μήνυση εναντίον τους για απρόκλητη σωματική βλάβη, αντίσταση κατά της αρχής και εξύβριση. Παρότι η δίκη αναβλήθηκε λόγω της αποχής των δικηγόρων, με αφορμή το γεγονός συζητήσαμε με την Ευαγγελία Αλεξάκη.

Τι έγινε ακριβώς εκείνη τη μέρα; Μπορείς να μας περιγράψεις τα γεγονότα;

Εκείνη τη μέρα, όπως και άπειρες άλλες φορές στη διάρκεια του πολύμηνου αγώνα, δεχτήκαμε την επίθεση των ΜΑΤ έξω από το Υπουργείο Οικονομικών. Αιφνιδιάζοντας τους αστυνομικούς που φρουρούσαν το Υπουργείο Οικονομικών, καταφέραμε να μην αφήσουμε να κατέβει το ρολό για να μην κλείσει η είσοδος του Υπουργείου. Η επέμβαση των ΜΑΤ ήταν άμεση. Εμένα με άρπαξε ένας άντρας των ΜΑΤ και μου γύρισε το χέρι με τόσο βίαιο τρόπο που υπέστην ολική ρήξη στον υπερακάνθιο και υποακάνθιο τένοντα, όπως φάνηκε από τη μαγνητική τομογραφία. Προσήγαγαν τη συναδέλφισσα Βάσω Γκόβα, αφού κατάφεραν να την αρπάξουν μετά από τραβήγματα. Την είχαν σχεδόν ξεγυμνώσει με τα χέρια τους. Την έβαλαν μέσα στην κλούβα με αυτόν τον βίαιο τρόπο που φαίνεται και στα βίντεο και στις φωτογραφίες τραυματίζοντάς την στα πλευρά.

Εδώ και τρεις μήνες δεν μπορώ να εργαστώ καθόλου, είμαι συνεχώς με αναρρωτικές άδειες. Δεν μπορώ να κάνω ούτε τις δουλειές του σπιτιού μου, περιμένοντας μέρα με τη μέρα να με καλέσουν για το χειρουργείο ελπίζοντας ότι θα αρχίσει η αποκατάσταση του χεριού.

Με αφορμή αυτή τη δίκη συστάθηκε και μια πρωτοβουλία από κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, σωματεία, αλλά και άτομα, η «Πρωτοβουλία για τη δικαίωση των αγωνιζόμενων καθαριστριών», αναδεικνύοντας και υποστηρίζοντας το αίτημά σας που δεν είναι άλλο από το «να πάψει κάθε δίωξη κατά των αγωνιζόμενων καθαριστριών και η παραδειγματική τιμωρία του άνδρα των ΜΑΤ που χτύπησε την Ευαγγελία Αλεξάκη και Βάσω Γκόβα».

Ζω για τη μέρα που θα γίνει το δικαστήριο για να δείξω με το χέρι μου τον κύριο Τσοκαναρίδη. Θέλω να τιμωρηθεί, όχι μόνο γιατί εγώ υποφέρω εδώ και τόσο καιρό από το τραύμα που μου προκάλεσε, είναι καθαρά πολιτικό το ζήτημα για μένα. Δεν μπορεί ένας εργαζόμενος που βγαίνει στο δρόμο να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του και να διεκδικήσει τη ζωή του και την εργασία του να αντιμετωπίζεται από την κρατική καταστολή κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν μπορεί όποιος σηκώνει το κεφάλι να προσπαθούν να του το κατεβάσουν με τη βία. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα να απλώνουν τα χέρια τους και να χτυπάνε κανέναν. Νιώθω μια αηδία, μας βρώμιζαν κάθε μέρα με τα χέρια τους. Ήμασταν και μεγάλες γυναίκες, από 45 μέχρι 60 χρονών. Χτυπούσαν τις μανάδες τους. Είχαμε απέναντί μας κάτι 25χρονα που χτυπούσαν γυναίκες στην ηλικία των μανάδων τους. Τα δικά μου τα παιδιά είναι μεγαλύτερα από αυτούς. Πως αυτοί οι άνθρωποι ακούμπαγαν τα χέρια τους επάνω μας; Με ποιο δικαίωμα; Δεν μπόρεσα ποτέ να το δεχτώ αυτό.

Όλοι μας πρέπει να αναδεικνύουμε αυτά τα ζητήματα, γιατί οι κύριοι που πληρώνονται με τα δικά μας τα λεφτά δήθεν για να μας προστατεύουν, δεν μπορούν να μας σακατεύουν για αυτονόητα δικαιώματα, γιατί η εργασία για μένα είναι δικαίωμα. Η δικαίωση ενός αγώνα δεν είναι μόνο προσωπική, είναι δικαίωση για όλους τους εργαζόμενους συνολικά. Ο αγώνας των καθαριστριών ήταν πολύ μεγάλος αγώνας. Είχε ψυχή, είχε αποφασιστικότητα, είχε πείσμα, δεν αφήσαμε να μας πάρουν τη ζωή από τα χέρια, απαιτήσαμε να την πάρουμε πίσω, δεν μείναμε στον καναπέ μας. Αυτός ο αγώνας είναι ένας σταθμός για άλλους αγώνες, τους οποίους πρέπει να στηρίξουμε όλοι μαζί, γιατί είναι πάρα πολλά όλα που πρέπει να διεκδικήσουμε στις μέρες μας, είναι πάρα πολλά αυτά που μας έχουν πάρει πίσω. Έχουμε χρέος, έχουμε υποχρέωση να αντιδράσουμε για μας, για τις δικές μας ζωές, αλλά και για τις γενιές που έρχονται πίσω μας, για τα παιδιά μας.

Σε τι φάση βρίσκεται αυτή τη στιγμή ο αγώνας των καθαριστριών; Τελείωσε με την επανατοποθέτησή σας στη δουλειά σας τον περασμένο Σεπτέμβριο ή συνεχίζεται με άλλον τρόπο;

Ο αγώνας των καθαριστριών δεν έχει τελειώσει ακόμα. Ακολουθούν ακόμα πολλά δικαστήρια για υποθέσεις κρατικής καταστολής. Αλλά όχι μόνο. Η επανατοποθέτησή μας έγινε από τη σημερινή κυβέρνηση, η οποία με μια πολιτική απόφαση μας ξαναγύρισε πίσω στις δουλειές μας. Και βέβαια ήταν το λιγότερο που θα μπορούσε να κάνει. Ωστόσο το Μάιο του 2016 έχουμε το σημαντικό δικαστήριο στον Άρειο Πάγο, καθώς το δημόσιο επιμένει να μην αποσύρει την προσφυγή του. Τίποτα λοιπόν δεν έχει τελειώσει ακόμα από τον αγώνα που δώσαμε.

Μετά από 22 μήνες δεν είμαστε οι ίδιες. Όλο αυτό που ζήσαμε ήταν ένα μεγάλο σχολείο, όλες αυτές οι εμπειρίες δεν μας αφήνουν να είμαστε οι ίδιες που ήμασταν πριν από τον αγώνα. Εγώ προσωπικά δεν μπορώ να κάτσω άπραγη στο σπίτι μου, δεν μπορώ να σταματήσω ξαφνικά να διεκδικώ, δεν μπορώ να σταματήσω να απεργώ, δεν μπορώ να μην στέκομαι αλληλέγγυα δίπλα σε αυτούς που διεκδικούν. Σήμερα που κανένας δεν έχει σίγουρη τη δουλειά του, κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος. Γι’ αυτό πρέπει να οργανωθούμε, να στηρίξουμε ο ένας τον κλάδο του άλλου. Πρέπει να ενωθούμε όλοι μαζί για να πάρουμε πίσω τα δικαιώματά μας.

 

 

Share

Γυναικείες Φυλακές Ελεώνα Θηβών: Κλειδωμένα παιδικά χαμόγελα

prison

Δελτίο τύπου

Αθήνα 4 Φεβρουαρίου 2016

Την Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016, η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων πραγματοποίησε επίσκεψη στις Γυναικείες Φυλακές Ελεώνα Θηβών. Σήμερα στις εν λόγω φυλακές  κρατούνται 341 γυναίκες. Από αυτές οι 109 είναι αλλοδαπές, οι 4 είναι ανήλικες (18-21 ετών), οι 32 υπόδικες και οι 38 ισοβίτισσες. Από το σύνολο των παραπάνω κρατούμενων οι 10  είναι μωρομάνες και κρατούνται  στο Παράρτημα με τα παιδιά τους, τα οποία βάσει νόμου μπορούν να παραμείνουν μαζί τους έως την ηλικία των 3 ετών. Σήμερα υπάρχουν 11 παιδιά κρατούμενα από 0-3 ετών.

Αυτές είναι και οι γυναίκες που τα μέλη της Πρωτοβουλίας κατ’ αρχάς επιδίωξαν να επισκεφτούν, στο πλαίσιο της τρέχουσας καμπάνιας της Πρωτοβουλίας «ΚΑΝΕΝΑ ΜΩΡΟ ΣΕ ΚΕΛΙ»  Από τη σύντομη συζήτηση με τις γυναίκες του Παραρτήματος αλλά και από τη συζήτηση με τη διεύθυνση της φυλακής διαπιστώθηκαν προβλήματα που καταδεικνύουν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την πλήρη ανικανότητα της Πολιτείας να ανταποκριθεί στις θεσμοθετημένες υποχρεώσεις της. Η περίθαλψη των βρεφών και νηπίων έχει «ανατεθεί» πλήρως σε εθελοντή παιδίατρο, ενώ  γυναικολόγος και οφθαλμίατρος ούτε καν σε εβδομαδιαία βάση δεν επισκέπτεται τις φυλακές, όπως συμβαίνει με κάποιες άλλες ειδικότητες. Επιπλέον, παντελής είναι η απουσία παιδαγωγού και παιδοψυχολόγου καθώς δεν προβλέπεται ανάλογη θέση από το οργανόγραμμα της φυλακής (!!) σύμφωνα με τον διευθυντή. Όμως η ύπαρξη των εν λόγω επαγγελματιών είναι απολύτως απαραίτητη όχι μόνο για τη γνωστική και ψυχο-κοινωνική ωρίμανση των παιδιών κρατουμένων τα οποία επί 24 ώρες παραμένουν εντός της φυλακής, χωρίς καμία δημιουργική απασχόληση και  χωρίς καμία επαφή με τον έξω κόσμο καθώς η μεταφορά τους σε κάποιο βρεφονηπιακό σταθμό προσκρούει σε «τεχνικά» προσκόμματα εκ μέρους της διεύθυνσης, αλλά και για να καταστήσει εφικτή τη συμμετοχή των μητέρων τους στα ελάχιστα έστω εκπαιδευτικά προγράμματα που χάρη στον ανθρωπισμό κάποιων εθελοντών πραγματοποιούνται όταν και όποτε καθίσταται εφικτό.

Όσον αφορά την ύδρευση και τη θέρμανση, τουλάχιστον για τις μωρομάνες η κατάσταση κρίνεται σαφώς βελτιωμένη σε σχέση με προηγούμενες επισκέψεις μας, ωστόσο οι τέσσερις με πέντε ώρες θέρμανσης και ζεστού νερού δεν καλύπτουν πλήρως τις ανάγκες των γυναικών και των παιδιών τους. Τα ίδια ισχύουν και για τη διατροφή τους, καθώς όπως μας είπαν οι ίδιες και μας επιβεβαίωσε ο διευθυντής της φυλακής το διαιτολόγιο είναι λιτό και δεν περιλαμβάνει φρούτα  παρά μόνον,  όποτε και αν υπάρξει κάποιου τύπου δωρεά.

Σημαντικό πρόβλημα διαπιστώθηκε επίσης όσον αφορά την αντιμετώπιση έκτακτων περιστατικών ασθένειας με νωπό ακόμη το πρόσφατο παράδειγμα της εξηνταεφτάχρονης Γεωργίας Γεωργιάδου-Κάπρη η οποία ξεψύχησε στο υπηρεσιακό τζιπ, όπως ενημερωθήκαμε από τη διεύθυνση της φυλακής, κατά τη διάρκεια μεταγωγής της στο ανεπαρκέστατο ούτως ή άλλως «νοσοκομείο» της Θήβας. Το περιστατικό αυτό δείχνει με τον πλέον τραγικό τρόπο την απουσία ουσιαστικής μέριμνας για την προστασία της υγείας και της ζωής των κρατουμένων των ελληνικών φυλακών, καθώς η προαναφέρομενη  κρατούμενη θα ζούσε αν η δραματική αδιαφορία δεν ωθούσε τόσο το νοσοκομείο του Ευαγγελισμού όσο και τη Φυλακή Κορυδαλλού να τη στείλουν εσπευσμένα πίσω στον Ελεώνα προτού αντιμετωπιστούν με την αναγκαία φροντίδα τα προβλήματα υγείας της και τα οποία σαφώς δεν βελτίωσε η γνωστή για την απάνθρωπη ταλαιπωρία που εμπεριέχει μεταγωγή με κλούβα. Για την υπόθεση αυτή, από όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, δεν έχει καν διαταχθεί ΕΔΕ, γεγονός που ενισχύει την πεποίθησή μας πως οι κρατούμενοι της Ελλάδας αντιμετωπίζονται σαν άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας.

Συνοψίζοντας, καλούμε το Υπουργείο Δικαιοσύνης να μεριμνήσει ώστε να διερευνηθούν οι ευθύνες που αναλογούν σε όσους ευθύνονται για το θάνατο της Γεωργίας Γεωργιάδου-Κάπρη, αλλά και να διασφαλιστούν οι συνθήκες που θα καταστήσουν αδύνατη την επανάληψη παρόμοιων περιστατικών. Επιπλέον, καλούμε την Πολιτεία να αναλάβει τις ευθύνες της όσον αφορά την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τη σίτιση, την εκπαίδευση και τη δημιουργική απασχόληση των κρατούμενων –γυναικών και παιδιών–,  ευθύνες που απ’ ό,τι φαίνεται για την ώρα έχουν άτυπα μεταβιβαστεί σε εθελοντές.

Τέλος, όπως επισημαίνουμε και στην τρέχουσα καμπάνια μας, θα επιμείνουμε μέχρι τέλους στην επιτακτική ανάγκη βελτίωσης της νομοθεσίας και των τιμωρητικών πρακτικών που αφορούν τις μητέρες κρατούμενες και τα παιδιά τους στο σύνολό τους, καταδεικνύοντας πως εναλλακτικές μορφές έκτισης της ποινής υπάρχουν και είναι εύκολο να εφαρμοστούν, όπως συμβαίνει σε πολλές ακόμη χώρες,  αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση εκ μέρους της Πολιτείας.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

Πηγή: το κελί

 

Share

Πρώτη φορά Αριστερά, δεύτερη φορά Στάλιν

πανο

Στις 29 Ιουνίου ημέρα Δευτέρα συνέβη κάτι πρωτόγνωρο για τα δεδομένα του κινηματικού-ριζοσπαστικού ή όπως αλλιώς θέλετε, χώρου της Ξάνθης. Άλλωστε οι λέξεις πολλές φορές μέσα στην ανθρώπινη ιστορία έχασαν  και εξακολουθούν να χάνουν την αξία τους και το σημασιακό τους μάγμα. Το γιγαντοπανό που κρέμασε η Συνέλευση ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού και την έμφυλη βία στην εξωτερική όψη του αναγνωστηρίου του Δ.Π.Θ και αφορούσε την ανάδειξη και την καταγγελία δεκάδων περιστατικών βιασμών στην Ξάνθη,  καθώς  και την επιθετική μας διάθεση απέναντι στην κουλτούρα του βιασμού, μιας και για εμάς τουλάχιστον, η έμφυλη βία, αποτελεί κεντρική και αυτόνομη κοινωνική σχέση σε όλο το εύρος του ιστορικού χρόνου,  κατέβηκε με πρωτοβουλία μελών της νεολαίας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α Ξάνθης. Στην θέση του αναρτήθηκε ένα άλλο πανό, στα πλαίσια της καμπάνιας για την στήριξη του «όχι» από τα μέλη της συγκεκριμένης νεολαίας. Το πανό της συνέλευσής μας μεταφέρθηκε στο στέκι τους, το kardelen. Όταν μέλος της συνέλευσης πήγε να το πάρει πίσω, οι δημοκράτες ακτιβιστές  και υπερασπιστές μιας δικαιότερης κοινωνίας της νεολαίας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. του είπανε πως το κατέβασαν προσωρινά, για ένα πενθήμερο και μέχρι να τελειώσει η καμπάνια από την μεριά τους,  για την στήριξη του «όχι» στο δημοψήφισμα. Μετά θα μας το επέστρεφαν. «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν». Όντως η Δημοκρατία δεν έχει διλήμματα!

Φαίνεται βέβαια  πως πέσαμε πάνω σε μια  άσχημη, για εμάς τουλάχιστον, πολιτική συγκυρία και όταν λέμε «εμάς», δεν υπονοούμε τίποτα άλλο παρά τον δικό μας χώρο ιδεών. Ή αλλιώς, η έμπνευσή μας πήγε και τράκαρε και χωροθετικά ακόμη αν το προτιμάτε, πάνω σε μία εξεγερσιακή στιγμή της ένδοξης ελληνικής κοινωνίας και μάλιστα του πιο πατριωτικά συνειδητοποιημένου της κομματιού. Αυτού της αριστεράς. Κομματιού πάντα διακριτού μέσα στην κοινωνική και πολιτική κονίστρα, που αδυνατεί να αντιληφτεί τον εαυτό του έξω από το πατριωτικό και εθνικό συγκείμενο. Ιστορικός θεματοφύλακας της εθνικής ενότητας και των συμφερόντων της. Που πάντα πιστό στις αρχέγονες και αδιαπραγμάτευτες δημοκρατικές παραδόσεις του, με έντονες πινελιές αμεσοδημοκρατίας και αντιιεραρχίας τα τελευταία χρόνια, ιεράρχησε το ζήτημα του δημοψηφίσματος σαν πιο σπουδαίο, παίρνοντας έτσι την «πρωτοβουλία», πάντα από μόνο του, και σε συστοιχία με την επαναστατική του συνείδηση, ηθική και προοπτική,  να κατεβάσει το πανό μας και στην θέση του να τοποθετήσει ένα δικό του για να στηρίξει την καμπάνια του «όχι» στο δημοψήφισμα της Κυριακής. Ένα «όχι» των Ελλήνων, όπως αρέσκονται να λένε μεταξύ τους, που θα γίνει ο πυροκροτητής και το εφαλτήριο για περισσότερη δημοκρατία εντός της Ευρώπης. Ολοκληρωτικός ακτιβισμός, εθνικισμός, σιχασιά ή και όλα μαζί; Αποκαΐδια της Δημοκρατίας που ευαγγελίζονται ή ράκη αυτής, που ιεραρχώντας για άλλη μία φορά σκοπούς και μέσα, υποτάσσουν τον πρώτο (σκοπό), στον δεύτερο (μέσο); Πρακτική, εκτίμηση και τροφός πολύ σκοτεινών στιγμών στην διάρκεια και εντός της ανθρώπινης ιστορικής περιπέτειας.

Αυτή η επιλογή τους βέβαια, δεν αποτελεί κάποια έκπληξη. Τουλάχιστον σε όσες/ους ασχολούνται με ζητήματα έμφυλης βίας και έμφυλων διαχωρισμών. Η στάση της ελληνικής κοινωνίας και της αριστεράς που της αναλογεί και όχι μόνο, είναι παλιά και γνωστή σε τέτοιου είδους ζητήματα. Έτσι και τα μέλη της Νεολαίας Σύριζα Ξάνθης δεν αποτελούν κάποιου είδους εξαίρεση από τις άλλες κομματολάγνες και εξουσιομανείς φοιτητικές παρατάξεις. Ενώ έχουν βιαστεί φοιτήτριες μέσα στη χρονιά, έχουν συνωμοτήσει με τη συγκαλυπτική και σεξιστική τοπική κοινωνία τηρώντας την ίδια συναινετική στάση στους βιασμούς.

Για  όλους αυτούς λοιπόν, αυτά είναι ζητήματα δευτερεύοντα. Λύση υπάρχει. Και όρεξη ταυτοχρόνως. Και έμπνευση επίσης. Ιεράρχηση, υποβάθμιση και τέλος αποσιώπηση. Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσαμε. Πρωτεύει ο όχλος και οι ενοράσεις του. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου πως αν και αποτελούμε μια νεοπαγή συνέλευση, προλάβαμε να δούμε να κατεβαίνει πανό μας μέσα στην πόλη καθώς και άλλη μία φορά συστηματικά και στοχευμένα οι αφίσες μας. Είτε από μπράβους είτε από αριστερούς.

Υ.Γ.  Το πανό της συνέλευσής  μας υπολογίζουμε ότι κατέβηκε γύρω στις 9 το βράδυ της Δευτέρας. Το ίδιο βράδυ πράξαμε το αυτονόητο. Το πανό της νεολαίας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α αποκαθηλώθηκε με την σειρά του. Στο μεσοδιάστημα και μέχρι να ξανατοποθετήσουμε το πανό της συνέλευσης  μας, ανέβηκε νέο, στο ίδιο σημείο από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Το βράδυ της Πέμπτης 2 Ιουλίου κατεβάσαμε εκ νέου και το δεύτερο πανό τοποθετώντας αυτό της συνέλευσης μας. Πράξαμε αυτό που ήδη ορίσαμε σαν το αυτονόητο για εμάς. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Παλεύοντας κάθε στιγμή να συστοιχηθούμε  με ό,τι ορίζουμε και ό,τι ορίζει το πολιτικό και ηθικό αξιακό μας σύστημα. Αναλαμβάνοντας την ευθύνη, στο δημόσιο χώρο και όχι εν κρυπτώ.

Συνέλευση ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού και την έμφυλη βία

22 Ιουλίου 2015

 

Διαβάστε ακόμα

Ξάνθη, η πόλη με τα χίλια χρώματα ή η πόλη με τους τόσους βιασμούς;

 

Share

Σερβιέτες, προφυλακτικά και λοιπά είδη πολυτελείας…

σερβιετες

του Φύλου Συκής

Στα νέα μέτρα που ψηφίστηκαν στη βουλή ως προαπαιτούμενα περιλαμβάνεται η μετάταξη στον υψηλό συντελεστή ΦΠΑ 23% μια σειράς προϊόντων, με συνέπεια την αύξηση της τιμής τους. Δύο από αυτά όμως είναι εξαιρετικής σημασίας για τη ζωή των γυναικών: το προφυλακτικό και οι σερβιέτες.

Το προφυλακτικό, εκτός από το πιο διαδεδομένο μέσο αντισύλληψης στην Ελλάδα ούτως ή άλλως, αποτελεί το πιο σημαντικό μέσω πρόληψης για τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, όπως είναι π.χ. ο ιός HIV, ο HPV, η ηπατίτιδα κτλ. Η χορήγησή του στα πλαίσια ενός κράτους πρόνοιας που σέβεται τους/τις πολίτες, την υγεία και τις ατομικές επιλογές τους σε ό,τι αφορά τη σεξουαλική τους ζωή θα έπρεπε να είναι δωρεάν σε όλους και όλες. Η αύξηση της τιμής στις σερβιέτες και τα υπόλοιπα είδη «γυναικείας υγιεινής» αποτελούν από την άλλη ένα καθαρά γυναικείο πρόβλημα, κάτι που μάλλον εξηγεί σε μεγάλο βαθμό την αδιαφορία της κυβέρνησης, η οποία ούτως ή άλλως μέχρι στιγμής δεν έχει δείξει σημάδια ευαισθησίας σε γυναικεία θέματα. Κι όμως πρόκειται για ένα προϊόν τόσο απαραίτητο σε καθεμιά από εμάς που δεν σκεφτόμαστε καν το ενδεχόμενο να μην μπορούμε να το προμηθευτούμε. Έχετε αναρωτηθεί ποτέ τι γίνεται με τις γυναίκες που δεν έχουν πρόσβαση σε προϊόντα για την περίοδό τους (π.χ. άστεγες, φυλακισμένες στις ελληνικές φυλακές κτλ); Για τι συνθήκες υγιεινής και ποιά ποιότητα ζωής μιλάμε;

Από ένα πραγματικό κράτος πρόνοιας που ενδιαφέρεται για την υγεία μας θα απαιτούσαμε τόσο την παροχή προφυλακτικών όσο και σερβιετών ή άλλων παρόμοιων προϊόντων δωρεάν. Μέχρι τότε, θα περιμέναμε από το κράτος να αναλάβει όλες εκείνες τις πρωτοβουλίες που θα οδηγούσαν σε μείωση της τελικής τιμής, κάτι που συμπεριλαμβάνει και το φορολογικό συντελεστή. Αντίθετα, με το να τοποθετούνται τα προφυλακτικά και οι σερβιέτες στην κατηγορία προϊόντων με συντελεστή ΦΠΑ 23%, ουσιαστικά εξισώνονται με τα καταναλωτικά είδη πολυτελείας, περνώντας έτσι και λανθασμένα μηνύματα τόσο για τη σημασία τους στις ζωές μας όσο και για τις ίδιες τις ζωές μας.

 

Share

Κείμενο αντιρατσιστικών, ΛΟΑΤ και εργατικών οργανώσεων της Θεσσαλονίκης για ένα βροντερό ΟΧΙ στο δημοψήφισμα

οχι3

Τα κινήματα στον αγώνα για το ΌΧΙ

Όλα αυτά τα χρόνια, όλοι και όλες εμείς που συμμετέχουμε στα κοινωνικά κινήματα έχουμε δώσει μικρές και μεγάλες μάχες για την υπεράσπιση των κοινών αγαθών, για την εργατική αξιοπρέπεια και την προοπτική της εργατικής χειραφέτησης, για τα δικαιώματα των προσφύγων, των μεταναστών και των παιδιών τους, για την ισότητα και την κατάργηση των πατριαρχικών και σεξιστικών διακρίσεων, για την άρση των κοινωνικών αποκλεισμών που η καταστολή, η φτώχεια, ή ακόμα οι κοινωνικές προκαταλήψεις επιβάλλουν απέναντι στους πολίτες με αναπηρίες, την LGBTQI κοινότητα, τους φυλακισμένους και αποφυλακισμένους, τους τοξικοεξαρτημένους ή τα άτομα με ψυχιατρικές διαγνώσεις.

Αυτό που καταλαβαίναμε όλο και πιο καθαρά μέσα από τη συμμετοχή μας σε όλα αυτά τα κινήματα, είναι ότι οι επιμέρους αγώνες δεν μπορούν να καταφέρουν τίποτα, αν δεν συνδυάζονται με τον αγώνα για τα δικαιώματα όλων μας, ντόπιων και ξένων, σε δουλειά με αξιοπρέπεια, στη δημόσια υγεία και παιδεία, με τον αγώνα ενάντια στη φτώχεια που έφεραν η κρίση και τα μνημόνια. Για αυτό και συμμετείχαμε όλοι μαζί στις μεγάλες εργατικές και λαϊκές κινητοποιήσεις των περασμένων χρόνων, στις πλατείες και τις απεργίες. Ισχύει βέβαια και το αντίστροφο: οι αγώνες για κοινωνική δικαιοσύνη και ελευθερία δεν έχουν αποτέλεσμα και νόημα αν δεν συμπεριλαμβάνουν όλους τους φτωχούς και καταπιεσμένους, αν δεν αίρουν στα λόγια και στην πράξη τους διαχωρισμούς ανάμεσα σε ντόπιους και ξένους εργαζόμενους, ανάμεσα σε νόμιμους και «λαθραίους» μετανάστες, αν δεν αναμετρώνται καθημερινά με το ρατσισμό, τo φασισμό και τον εθνικισμό που μας θέλουν χωρισμένους και νικημένους.

Σήμερα, οι αγώνες αυτοί βρίσκονται μπροστά σε ένα κρίσιμο κατώφλι: μετά από ένα διάστημα υποχώρησης και αμηχανίας, η προκήρυξη του δημοψηφίσματος φέρνει ξανά στο προσκήνιο τα κινήματα, τις κοινωνικές αντιστάσεις, το λαϊκό παράγοντα. Το δημοψήφισμα συνδέει τους διαφορετικούς αγώνες σε ένα κοινό μέτωπο ενάντια στη φτωχοποίηση, τους αποκλεισμούς και τη δυστυχία που θα φέρει η συνέχιση των μνημονίων και αναδεικνύει ένα ξεκάθαρο διαχωρισμό ανάμεσα στους πλούσιους και τους φτωχούς, την εξουσία και τους καταπιεσμένους, τους εκμεταλλευτές και τους εκμεταλλευόμενους, αυτούς που παλεύουμε για να μείνουμε όρθιοι και αξιοπρεπείς και αυτούς που παλεύουν για να «μείνουν Ευρώπη». Ένα «ναι» στο δημοψήφισμα θα οδηγήσει σε ολική παλινόρθωση του μνημονιακού καθεστώτος, στην πιο στυγνή και αποκρουστική του εκδοχή.

Ένα ΌΧΙ, κι ακόμα περισσότερο ένα μεγάλο, ριζοσπαστικό, λαϊκό ΌΧΙ, βγαλμένο μέσα από την κινητοποίηση του λαού και της κοινωνίας, θα ανοίξει νέους δρόμους διεκδίκησης και αξιοπρέπειας. Πολλοί από εμάς έχουμε διαφορετικές απόψεις για το τι πρέπει να γίνει μετά, ποιος δρόμος είναι ο καλύτερος για το λαό και τους εργαζόμενους. Αυτό όμως που όλοι και όλες μας συμφωνούμε, είναι ότι αυτός ο δρόμος δεν μπορεί να περνά μέσα από την υποταγή και τη διολίσθηση στο μνημονιακό καθεστώς, μέσα από τη συνέχιση της λιτότητας, την ιδιωτικοποίηση των κοινών αγαθών και υπηρεσιών. Για αυτό, το ΟΧΙ σε αυτό το δημοψήφισμα, σημαίνει για εμάς ταυτόχρονα και ΌΧΙ σε κάθε άλλη μνημονιακή και αντιλαϊκή συμφωνία. Και γνωρίζουμε ότι όσο πιο δυνατό θα είναι το ΌΧΙ της Κυριακής, όσο περισσότερο κινητοποιηθεί για αυτό η κοινωνία και τα κινήματα, τόσο περισσότερο θα καθορίσει και τις εξελίξεις από τη Δευτέρα, αποτρέποντας τις υπαναχωρήσεις. Αυτή την εβδομάδα, τα κινήματα και ο λαός βγαίνουμε ξανά στους δρόμους και δεν πρόκειται να μαζευτούμε ξανά εύκολα.

Καλούμε την Παρασκευή στις 7 στη μεγάλη συναυλία για το ΟΧΙ στο Λευκό Πύργο.

 

ΟΧΙ στα μνημόνια της φτώχειας

Όλοι και όλες στους δρόμους

 

Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης

Ομάδα Sylvia Rivera για ένα κινηματικό Thessaloniki Pride

Δίκτυο Ανέργων κι Επισφαλώς Εργαζομένων,

Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Θεσσαλονίκης

Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό

Σχολείο Αλληλεγγύης “Οδυσσέας”

Share

“Εμείς το “όχι” το είπαμε – θα το πούμε την κυριακή – θα συνεχίσουμε να το λέμε αν χρειαστεί και στη συνέχεια!!!”

κριση

Χώρος αλληλεγγύης γυναικων-πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στο χρέος και στα μέτρα λιτότητας

“Εμείς το “όχι” το είπαμε – θα το πούμε την κυριακή – θα συνεχίσουμε να το λέμε αν χρειαστεί και στη συνέχεια!!!”

Εδώ και πέντε χρόνια εμείς οι γυναίκες έχουμε ζήσει σκληρά τις μνημονιακές πολιτικές λιτότητας που πήραν οι προηγούμενες κυβερνήσεις υπηρετώντας τις διαταγές της ΕΕ, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ στο όνομα του χρέους.

ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ λοιπόν ό,τι και να κάνουν μέσα από την μιντιακή προπαγάνδα τους ΝΑ ΜΑΣ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΟΥΝ!!!

Γιατί εμείς ξέρουμε καλά ότι η μεγαλύτερη Βια είναι η Φτώχεια, όταν:

*μας φτάσανε να μην έχουμε φαγητό και εμβόλια-φάρμακα για τα παιδιά και τους ηλικιωμένους γονείς μας

*είμασταν οι πρώτες που απολύσανε, οι περισσότερο ανασφάλιστες

*είμασταν οι πρώτες στα ποσοστά ανεργίας

*είμασταν εμείς που αποχωριζόμασταν τα παιδιά μας που φεύγαν μετανάστες

*είμασταν εμείς που κρατούσαν τα μωρά μας όταν δεν είχαμε να πληρώσουμε για τη γέννα

*είμασταν αυτές που δεχτήκαμε τις συνέπειες από την αυξανόμενη βία στην κοινωνία

ΑΛΛΑ είμασταν κι αυτές που μέσα από την ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗ και την ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ μας ΑΝΤΙΣΤΑΘΗΚΑΜΕ και θα συνεχίσουμε ΝΑ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ!!!

ΓΙΑΤΙ:

– εμείς το “όχι” το είπαμε μαζί με τις αγωνιζομενες καθαριστριες, τους/τις διαθέσιμους στην εκπαίδευση, τους σχολικούς φύλακες, τους απολυμένους της coca-cola και μαζί με όλα τα κινήματα που εδώ και πέντε χρόνια είμασταν μαζί στους δρόμους!!!

– εμείς το “όχι” το είπαμε από την πρώτη στιγμή που έπεσε το μαύυρο στην δημόσια ραδιοτηλεόραση!!!

– εμείς το “όχι” το είπαμε – θα το πούμε την κυριακή – θα συνεχίσουμε να το λέμε αν χρειαστεί και στη συνέχεια!!!

 

 

Share

Με αφορμή τη διεξαγωγή του 4ου Thessaloniki Pride-Φεστιβάλ Υπερηφάνειας

thessaloniki-pride

Ανοιχτή Επιστολή* Φοιτητών/τριών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας πλησιάζει και το περιμένουμε με ανυπομονησία. Κλασικά πλέον, μαζί με το Pride, πληθαίνουν και τα διάφορα κείμενα και δημόσιες καταγγελίες, που κατακρίνουν τη διεξαγωγή του. Το μόνο σίγουρο είναι πως το Pride, μια εκδήλωση και πορεία προστατευμένη από το Σύνταγμα (δικαίωμα του συνέρχεσθαι 11Σ), χρησιμοποιείται ως πρόφαση για να εξαπολυθεί επίθεση κατά του διαφορετικού σεξουαλικού προσανατολισμού και της ταυτότητας ή έκφρασης φύλου. Έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε πηγές και επιχειρήματα απομονωμένα, που παρουσιάζονται βολικά και μονομερώς, προκειμένου να εξυπηρετηθεί μια συγκεκριμένη ομοφοβική, αμφιφοβική και τρανσφοβική οπτική γωνία.

Και όλα αυτά στη Θεσσαλονίκη, μια πόλη που θέλει να λέγεται προοδευτική, στην οποία αναγκαστήκαμε ή επιλέξαμε να ζήσουμε. Εδώ λοιπόν, συχνά ερχόμαστε αντιμέτωπες και αντιμέτωποι με σκληρή ρητορική μίσους. Εδώ, το να κρατάς το χέρι του/της συντρόφου σου αυτόματα σε στιγματίζει, θα δεχτείς ομοφοβικά, αμφιφοβικά και τρανσφοβικά σχόλια από τυχαία άτομα στο δρόμο, θα σε χτυπήσουν σε μια σκοτεινή γωνία του δρόμου, θα έρθουν κάτω από το σπίτι σου, θα σε πετάξουν έξω από μαγαζιά.

Αλλά ας δούμε τι συναντά κανείς στη ρητορική αυτή και ας προσπαθήσουμε να βρούμε λογικά και τεκμηριωμένα την αλήθεια από διαφορετικές προσεγγίσεις.

1) Ιατρική/Ψυχολογική Προσέγγιση

Βλέποντας το θέμα της ομοφυλοφιλίας/αμφιφυλοφιλίας και της ταυτότητας φύλου από την ιατρική του και πιο συγκεκριμένα, από την ψυχιατρική του σκοπιά, δεν έχουμε να πούμε πολλά πράγματα. Η ομοφυλοφιλία και η αμφιφυλοφιλία δε θεωρούνται πια ψυχικήπάθηση και έχουναφαιρεθείαπότο DSM (Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders) και από το ICD-10 (International Statistical Classification of Diseases and Related Health Problems – 10th Revision) (εδώ και εδώ). Η ιατρική κοινότητα έχει σταματήσει να αντιμετωπιζει το ζήτημα ως ιατρικό/ψυχιατρικό, αφού ο/η καθημερινός/ή ιατρός πλέον το προσεγγίζει απλά ως ένα ακόμη χαρακτηριστικό των ασθενών του (όπως το ύψος ή την ηλικία τους) (εδώ και εδώ).

Βιβλίο της Ιατροδικαστικής του Α.Π.Θ. (Ιατροδικαστική: από τη θεωρία στην πράξη – καθ. Δημήτρης Ψαρούλης), που αναφέρεται στο θέμα της ομοφυλοφιλίας, έχει λάβει έντονη κριτική από την πανεπιστημιακή κοινότητα για την εξαιρετικά παρωχημένη προσέγγιση του στο θέμα. Τα σχετικά κεφάλαια έχουν αποσυρθεί μετά από διαμαρτυρία και έντονη πίεση. Το συγκεκριμένο βιβλίο δεν αναλώνεται μόνο στο χαρακτηρισμό της ομοφυλοφιλίας ως διαστροφή, αλλά έχει και διάφορες σεξιστικές αναφορές. Υπάρχουν επίσης διάχυτα λάθη καθαρά ιατρικής φύσεως, απόψεις που είναι πλέον παρωχημένες και έχουν ανατραπεί από νεότερες έρευνες (εδώ).

2) Νομική Προσέγγιση

Η νομοθετική εξουσία δεν μπορεί να απαγορεύσει, πόσο μάλλον να ποινικοποιήσει, οποιαδήποτε μορφή σεξουαλικής δραστηριότητας, εφόσον διαπράττεται ιδιωτικά μεταξύ συναινούντων ενηλίκων, ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού. Η ιδιωτικότητα αποτελεί δικαίωμα, μέρος του οποίου είναι το άσυλο της κατοικίας (9Σ) και η ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας (5Σ). Δεν μπορεί κάποιος/α, κάνοντας χρήση της θρησκευτικής του/της ελευθερίας (13Σ), να καταπατήσει άλλα δικαιώματα (τυπική ισότητα δικαιωμάτων). Πρέπει να υπάρχει βέλτιστη εφαρμογή και των δύο, χωρίς παραμερισμό του ενός έναντι του άλλου. (Ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα (2006) – Κώστας Χ. Χρυσόγονος)

Δείγμα επιλεκτικής ανάγνωσης αποτελεί η αναφορά στο άρθρο 347 του Ποινικού Κώδικα (“Ασέλγεια παρά φύση”), στο οποίο, το πρώτο εδάφιο προστατεύει τη γενετήσια ελευθερία, ενώ το δεύτερο την ανηλικότητα. Πουθενά δε γίνεται λόγος για ποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας. Στον Ποινικό Κώδικα, βέβαια, επιβιώνουν συντηρητικές κι αναχρονιστικές διατάξεις, που προσβάλλουν την ισότητα των φύλων ή είναι παρωχημένες, γι’ αυτό και δεν εφαρμόζονται στην πράξη.

Το Σύνταγμα αναγνωρίζει υπεροχή σε διεθνείς κι ευρωπαϊκές συμβάσεις (28Σ), όπως είναι η Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και ο Χάρτης των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων. Το Ε.Δ.Δ.Α. (Ευρωπαϊκό Δικαστήριο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου) έχει διαπιστώσει παράβαση αυτών από τη χώρα μας στην υπόθεση “Βαλλιανάτος και άλλοι” για το σύμφωνο συμβίωσης.(εδώ)

Ούτε η ομοφυλοφιλία, η αμφιφυλοφιλία και ο επαναπροσδιορισμός φύλου είναι ποινικοποιημένα, ούτε αποτελούν επιβαρυντικό παράγοντα στα ήδη ποινικώς τυποποιημένα εγκλήματα, στην Ελλάδα και στις περισσότερες χώρες του κόσμου. Αντίθετα, βλέπουμε ότι τα δικαιώματα της ΛΟΑΤΚΙ (λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι, τρανς, κουήρ, ίντερσεξ) κοινότητας θεωρούνται και αναγνωρίζονται πλέον και σαν ανθρώπινα δικαιώματα και σαν πολιτικά δικαιώματα. (εδώ και εδώ)

3) Ο Γάμος

Ο γάμος προϋπήρχε της χριστιανικής θρησκείας, και μάλιστα επιτελούσε το σκοπό που η εκάστοτε κοινωνία είχε ανάγκη απ’ αυτόν. Είναι κοινώς αποδεκτό ότι οι θεσμοί αλλάζουν για να προσαρμοστούν στις ανάγκες της εκάστοτε κοινωνίας, και οι νόμοι υπάρχουν για να εξυπηρετούν τους ανθρώπους που την αποτελούν.

Ως “οικογένεια” νοείται (κατά το Σύνταγμα) η κοινότητα γονέων και τέκνων, άσχετα αν αυτά είναι φυσικά ή υιοθετημένα. Από αυτό και μόνο συνάγεται ότι (αποκλειστικός) σκοπός του γάμου κατά το νομοθέτη δεν είναι η δημιουργία φυσικών απογόνων, γνωστό επιχείρημα των ομοφοβικών φωνών. Το Σύνταγμα του 1975 αναθεωρήθηκε ως προς τμήμα του οικογενειακού δικαίου το 1982 οπότε και ρυθμίστηκαν διάφορα αναχρονιστικά ζητήματα. Φαίνεται πως το Σύνταγμα και οι νόμοι είναι δεκτικοί σε νέες μορφές συμβίωσης. Το σημαντικό όμως είναι ότι εφόσον το άρθρο 21 ούτε προστατεύει ούτε απαγορεύει παρόμοιες μορφές συμβίωσης, η νομοθετική εξουσία δεν είναι υποχρεωμένη να τις θεσπίσει, αλλά άπαξ και το κάνει, δημιουργείται κοινωνικό κεκτημένο, το οποίο δε μπορεί να καταργηθεί, ούτε και να περιοριστεί σε βαθμό που να αναιρείται ουσιαστικά. (Ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα (2006) – Κώστας Χ. Χρυσόγονος) Στο σύμφωνο συμβίωσης του 2009 εξαιρούνται ρητά τα ομόφυλα ζευγάρια, δίνοντας αυτή τη δυνατότητα μόνο στα ετερόφυλα. Ακριβώς εκεί έγκειται η διάκριση και το “πάτημα” που δίνεται, προκειμένου και τα ομόφυλα ζευγάρια να απαιτήσουν την επέκτασή του (εδώ).

Επιπλέον, ουσιαστική προϋπόθεση στον γάμο αποτελεί η διαφορά φύλου, δηλαδή ο γάμος μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου θεωρείται ανυπόστατος. Όμως, ο γάμος τρανς ατόμων μπορεί να γίνει, εφόσον κατά τη στιγμή της σύναψης οι δύο σύζυγοι έχουν αντίθετο φύλο(!). Η απαγόρευση ομόφυλων γάμων βασίζεται δηλαδή στο φύλο των συντρόφων, και όχι στον σεξουαλικό προσανατολισμό. Η απλοϊκή προσέγγιση “όχι σε ομόφυλους γάμους” ή και “όχι στο γάμο ομοφυλόφιλων” δημιουργεί περίεργες καταστάσεις, όπου για παράδειγμα τα αμφιφυλόφιλα άτομα δέχονται μια διάκριση, καθώς τους απαγορεύεται να παντρευτούν άτομα ενός φύλου, ενώ με τα άτομα διαφορετικού φύλου δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα. Είναι μια διάκριση βασισμένη στο φύλο, αντισυνταγματική στις περισσότερες “αναπτυγμένες” χώρες (εδώ). Συγκεκριμένα στην Ελλάδα, οι διακρίσεις με βάση το φύλο είναι αντισυνταγματικές και η ισότητα των φύλων είναι δημιουργική, δηλαδή τα άτομα του ενός φύλου δικαιούνται να απαιτήσουν δικαστικά την αναγνώριση των δικαιωμάτων του άλλου φύλου.

4) Δημόσια Σφαίρα

Κάτι που ακούμε συχνά είναι: “Μπορούν στην προσωπική τους ζωή να κάνουν ότι θέλουν, αλλά να μην εκδηλώνουν αυτήν την διαστροφή και να μην προσπαθούν να την επιβάλλουν ως κάτι φυσιολογικό”. Όποιος/α εκφράζει τέτοιου είδους απόψεις, δε κάνει παραχώρηση ή χάρη, με το να “επιτρέπει” την άσκηση του δικαιώματος να κάνουμε ότι θέλουμε στο σπίτι μας, που έτσι κι αλλιώς μας παρέχει το Σύνταγμα. Από τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα διεκδικείται η ορατότητα και η συμμετοχή στην κοινωνική ζωή επί ίσοις όροις, χωρίς να θεωρείται ότι προκαλεί. Σε αυτές τις διεκδικήσεις, οι προϋποθέσεις και τα “αλλά” δε χωράνε.

Σχετικά με την προσβολή της δημοσίας αιδούς (353ΠΚ), για να υφίσταται έγκλημα απαιτείται, συν τοις άλλοις, η τέλεση συνουσίας ή άλλης ίσης βαρύτητας πράξης / υποκατάστατο (παρά φύσιν ασέλγεια, ετεροαυνανισμός, πεολειχία, αιδοιολειχία και κτηνοβασία). Είναι ξεκάθαρο ότι το φιλί, το χάδι και η αγκαλιά μεταξύ ατόμων, ανεξαιρέτως φύλου, δεν αποτελούν καμία προσβολή, ούτε με το πρόσχημα της προσβολής της “αισθητικής” κανενός/καμιάς, αφού ο νόμος δεν ορίζει κάτι τέτοιο κι η αισθητική δεν αποτελεί έννομο αγαθό. (Εγκλήματα κατά προσωπικών αγαθών (2006) – Ελισάβετ Συμεωνίδου- Καστανίδου)

5) Θρησκεία, Εκκλησία και “ιερά” κείμενα

Στην Ελλάδα υπάρχει ελευθερία θρησκευτικής συνείδησης, και όχι ανεξιθρησκεία. Το “επικρατούσα θρησκεία” που αναφέρεται στο άρθρο 3Σ αφορά μόνο τον αριθμό των πιστών, και όχι την εξουσία που μπορεί να ασκήσει η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία. Για το λόγο αυτό, προφανώς και δεν μπορεί να απαγορεύσει ή να επιβάλει κανείς/καμία τις απόψεις και τα πρότυπα συμπεριφοράς του/της σε άλλον/η, με το επιχείρημα ότι τα ιερά κείμενα της ΔΙΚΗΣ ΤΟΥ/ΤΗΣ θρησκείας το υπαγορεύουν. Απεναντίας, στην Ελλάδα έχουμε δει να γίνονται αναίσχυντες δηλώσεις από τους κληρικούς, όπως π.χ. η “απειλή” βουλευτών με αφορισμό, η δήλωση ότι η ομοφυλοφιλία δημιουργεί καρκινογενέσεις, η τέλεση αγρυπνιών κατά του Pride (εδώ, εδώ και εδώ).

6) Ιστορικά Γεγονότα και Πολιτικές

Τουλάχιστον αστεία μπορεί να θεωρηθεί η επιλεκτική αναφορά σε κείμενα της αρχαίας ελληνικής γραμματείας, πολιτισμό που θεωρείται ειδωλολατρικός από τους/τις χριστιανούς/ες, οι οποίοι/ες μάλιστα ήταν αυτοί/ές που τον κατέστρεψαν. Και αυτό, μόνο και μόνο για να να στηρίξουν τις ομοφοβικές τους απόψεις. Η αναφορά σε καταστάσεις και νομοθεσίες του αρχαίου ελληνικού, του ρωμαϊκού και του βυζαντινού συστήματος δε λειτουργεί ως αυθεντία. Ας θυμηθούμε ότι αυτά είναι τα συστήματα που τιμωρούσαν τους/τις χριστιανούς/ες με φυλακίσεις και σωματικά βασανιστήρια. Αυτό δε σημαίνει ότι τα πράγματα δεν αλλάζουν ή δεν εξελίσσονται, προς μια ουμανιστική κατεύθυνση. Έχουμε ,λοιπόν, μίσος για την ομοφυλοφιλία και την αμφιφυλοφιλία, αλλά όχι για τους/τις ομοφυλόφιλους/ες και αμφιφυλόφιλους/ες, σεβασμός για αυτούς/ές, αλλά μη αποδοχή τους, παρά μόνο με δικούς τους, “χριστιανικούς” όρους.

7) Ρητορική Μίσους

Όλοι/ες έχουμε δικαίωμα στην ελευθερία έκφρασης, με την (συνταγματική) επιφύλαξη “τηρώντας του νόμους του Κράτους”. Ενώ η ελευθερία έκφρασης των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων δεν περιορίζει ή προσβάλλει κανέναν, η ρητορική μίσους προς αυτά παραβιάζει, εκτός των προαναφερθέντων, και το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, αφού προτρέπει σε αίσθημα μίσους με βάση το σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου. Λαμβάνοντας υπ’ όψιν το χρόνο δημοσίευσης των σχετικών κειμένων και τις συνθήκες μέσα στις οποίες εκδηλώνεται η ρητορική αυτή, κινδυνεύει ξεκάθαρα η ειρηνική και ομαλή κοινωνική συμβίωση, αφού μπορεί να οδηγηθούμε και σε πραγματοποίηση βιαιοπραγιών εν όψει των Φεστιβάλ Υπερηφάνειας. (εδώ)

Επίλογος

Φτάνοντας στο τέλος της επιστολής, αλλά δυστυχώς όχι στο τέλος της ρητορικής αυτής, θέλουμε να ευχηθούμε σε όλες και όλους ένα καλό Pride.Αναγνωρίζουμε  ότι τα προβλήματα που αναφέρθηκαν, είναι αποτέλεσμα πατριαρχικών και θρησκοληπτικών απόψεων που είναι βαθιά ριζωμένες στα μυαλά του/της μέσου/ης Έλληνα/Ελληνίδας και ότι δε λύνονται μόνο με ένα κείμενο. Χρειάζεται σωστή παιδεία και εκπαίδευση σε θέματα σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου, προκειμένου να επιτευχθεί η περιβόητη ισότητα και ισονομία. Ελπίζουμε ότι ο καιρός που όλες και όλοι θα απολαμβάνουμε ίσα δικαιώματα, πλησιάζει.

Φοιτήτριες και Φοιτητές του Α.Π.Θ.

 

*Η ανοικτή επιστολή αυτή, μπορεί να χρησιμοποιηθεί και ως απάντηση στις επιστολές προς το Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Άνθιμο και προς το Δήμαρχο Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη που απέστειλαν φοιτητές της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ

 

Share

Σ. Φεντερίτσι: Οι γυναίκες είναι το κλειδί για να επανακαθορίσουμε την σημασία των ταξικών αγώνων

silvia-federici-por-barbara

της Σταυρούλας Πουλημένης

«Θα χρησιμοποιήσω τον όρο γυναίκα και αυτό το θεωρώ πολύ σημαντικό». Με την φράση αυτή η ριζοσπάστρια φεμινίστρια και φιλόσοφος Σίλβια Φεντερίτσι,  ομότιμη καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο Hofstra στην Νέα Υόρκη ξεκίνησε την Τρίτη την ομιλία της σε μια κατάμεστη αίθουσα στο Κέντρο Αρχιτεκτονική του Δήμου Θεσσαλονίκης, γεμάτη από γυναίκες και άνδρες, καλεσμένη του Ινστιτούτου Ν. Πουλαντζάς και του Συλλόγου Φίλων του Ινστιτούτου στην πόλη μας . Η Σ. Φεντερίτσι προχώρησε στην δήλωση αυτή που θα εξηγούσε στην συνέχεια, απορρίπτοντας την απαγόρευση του όρου από πολιτικούς κύκλους στις ΗΠΑ.

Να αναφέρουμε πως η Σ. Φεντερίτσι την δεκαετία του `70 είχε έντονη δράση και συμμετοχή στην καμπάνια «Μισθός για την οικιακή εργασία» βοηθώντας στην κατανόηση της οικιακής εργασίας ως απλήρωτης εργασίας ενώ κατά την 8χρονη παραμονή της στην Νιγηρία όπου και δίδαξε, αγωνίστηκε για τα δικαιώματα των κοινοτήτων ενάντια στο πρόγραμμα Δομικής Προσαρμογής που είχε επιβάλλει το ΔΝΤ. Συνέδεσε τα έμφυλα ζητήματα με τις ταξικές διαιρέσεις αναλύοντας το πώς η είσοδος της γυναίκας στην εργασία δεν σήμαινε σε καμία περίπτωση την χειραφέτησή της αλλά την εγκαθίδρυση μιας νέας πατριαρχίας με νεωτερικό πρόσημο.

Παίρνοντας αφορμή από τον τίτλο της εκδήλωσης «Γυναίκες, σώμα και κοινωνική αναπαραγωγή» η Σ. Φεντερίτσι ξεκαθάρισε ότι δεν αποδέχεται την φυσικοποίηση  των κατηγοριών του φύλου καθώς συνιστούν μια κοινωνική κατασκευή αλλά, σύμφωνα με την ίδια,  με τον όρο γυναίκα  δηλώνεται μια συγκεκριμένη θέση στην καπιταλιστική οργάνωση της εργασίας.

«Το να μην αναφέρουμε τον όρο αυτό είναι σαν να κλείνουμε το στόμα μας για σημαντικά ζητήματα της εκμετάλλευσης. Η αναλυτική κατηγορία γυναίκες είναι το κλειδί για να κατανοήσουμε την λειτουργία της αναπαραγωγικής εργασίας στον καπιταλιστικό καταμερισμό της εργασίας, τους αγώνες και τους κόπους που κατέβαλλαν  οι γυναίκες στο πεδίο αυτό, τον σεξουαλικό διαχωρισμό της εργασίας  αλλά και να επανακαθορίσουμε την σημασία των ταξικών αγώνων».

silivia_2

Κινητήριος δύναμη της παγκόσμιας οικονομίας τα σώματα των γυναικών

Ο καπιταλισμός για την Σ. Φεντερίτσι χρησιμοποίησε μηχανισμούς για να διαιρεί τους ανθρώπους και να δικαιολογεί την απλήρωτη εργασία.

«Το να βλέπεις την ιστορία από την γυναικεία πραγματικότητα σημαίνει την αναγνώριση της αναπαραγωγική εργασίας ως πεδίο -κλειδί για την οργάνωση της κοινωνίας και για τον τρόπο που αυτή χρησιμοποιήθηκε για την πρωταρχική συσσώρευση του κεφαλαίου. Σημαίνει ότι κατανοείς πως ο καπιταλισμός που είναι συνδεδεμένος με τον ρατσισμό και τον σεξισμό πρέπει να υποτιμά την αναπαραγωγική εργασία με σκοπό να μειώνει ακόμη περισσότερο το εργατικό κόστος. Οι γυναίκες δεν αποτελούν όμως μόνο απλά ένα κομμάτι στον καταμερισμό της εργασίας αλλά και ένα μεγάλο τμήμα της αντίστασης σε αυτόν» τόνισε μεταξύ άλλων.

«Αν δούμε την παγκόσμια οικονομία τα τελευταία 40 χρόνια από την οπτική των γυναικών, θα καταλάβουμε πως η κινητήριος δύναμη της δεν ήταν οι νέες τεχνολογικές εφευρέσεις αλλά η  παγκόσμια επίθεση που δέχτηκαν τα σώματα των γυναικών,  μια επίθεση στην ανάγκη των ανθρώπων για αναπαραγωγή».

Η Σ. Φεντερίτσι αναφέρθηκε σε πολλά παραδείγματα  στον κόσμο όπως την μετεγκατάσταση βιομηχανικών ζωνών οι οποίες έγιναν χάρη στην εργασία των γυναικών. «Την ίδια στιγμή που ο καπιταλισμός άνοιγε τις πόρτες στην γυναικεία εργασία η μισθωτή εργασία έχανε όλα τα δικαιώματα με τα οποία ήταν συνδεδεμένη. Και ενώ οι γυναίκες απελευθερώνονταν με την είσοδό τους στην μισθωτή εργασία συνέχιζαν την απλήρωτη εργασία στο σπίτι» τόνισε απορρίπτοντας την θέση που συχνά λέγεται ότι οι γυναίκες έχουν πλέον εγκαταλείψει το σπίτι.

«Πράγματι κάποιες από τις οικιακές εργασίας έχουν εμπορευματοποιηθεί. Παρ’όλα αυτά ένα μεγάλο κομμάτι εργασίας έχει επιστρέψει στο σπίτι λόγω των περικοπών και την αποστέρηση πρόσβασης στα δημόσια αγαθά (φροντίδα, υγεία κ.α.)»

Μιλώντας για την κατάρρευση του κοινωνικού κράτους παγκοσμίως έφερε ως παράδειγμα την Ελλάδα τονίζοντας πως αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα συμπυκνώνει αυτό που έχει συμβεί σε παγκόσμιο επίπεδο εδώ και 40 χρόνια σε όλο τον κόσμο.

Η ζωή των γυναικών απέχει πολύ από το όραμα της χειραφέτησης

«Αν δούμε την ιστορία από την οπτική των γυναικών θα καταλάβουμε πως οι γυναίκες δεν αναπαρήγαγαν απλά μια οικογένεια αλλά δεκάδες εκατοντάδες εργαζομένους, σερβιτόρους, καθαρίστριες, εργάτριες τους σεξ κ.α.. Είναι οι γυναίκες αυτές που υπέστησαν τις περικοπές που έχει επιφέρει η διάλυση του κοινωνικού κράτους. Η ζωή των γυναικών μόνο άθλια μπορεί να χαρακτηριστεί και αυτό απέχει πολύ από το όραμα της χειραφέτησης» πρόσθεσε φέρνοντας ως παράδειγμα τις ΗΠΑ όπου ένα μεγάλο ποσοστό γυναικών πάσχει από κατάθλιψη λόγω του ελάχιστου χρόνου  που διαθέτουν για τον εαυτό τους.

Ταυτόχρονα σύμφωνα με στατιστικές ένα στα 4 παιδιά πάσχει από κάποιου είδους διαταραχή. «Ιατρικοποιούν το πρόβλημα της έλλειψης χρόνου των γονιών και αυτό γιατί η άμισθη εργασία στο σπίτι δεν αντισταθμίστηκε με δημόσιες δομές από το κράτος».

Τραγικές διαστάσεις  παίρνει  επίσης το φαινόμενο της αδυναμίας των γυναικών να φροντίσουν τα παιδιά τους με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν να τα χάσουν. Στην Ιταλία π.χ. μόλις αποδειχτεί ότι οι γυναίκες χάνουν την δουλειά τους και κάνουν αίτηση για οικονομική ενίσχυση κινδυνεύουν να χάσουν και το ίδιο τους το παιδί από τις κοινωνικές υπηρεσίες του κράτους. Αντίστοιχες ρυθμίσεις έχουν περάσει και σε πολιτείες των ΗΠΑ που ορίζουν τους «ιδανικούς» γονείς.

«Αν για παράδειγμα στο αίμα μιας εγκύου γυναίκες βρεθούν ίχνη ναρκωτικών τιμωρείται με είκοσι χρόνια φυλακής» είπε η Φεντερίτσι επισημαίνοντας πως ενώ όλες αυτές οι πολιτικές παρουσιάζονται ως υπεράσπιση της ζωής των παιδιών ουσιαστικά αποτελούν πολιτικές που εμποδίζουν τις γυναίκες από το να κάνουν παιδιά για να μην είναι κοστοβόρες στο κράτος. «Εγώ το βλέπω ως μιας μορφής στείρωσης» δήλωσε.

Δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στους χιλιάδες πρόσφυγες που έχουν χάσει την ζωή τους στην Μεσόγειο η οποία έχει μετατραπεί σταδιακά σε ένα «νεκροταφείο ανθρώπων που η Ε.Ε. τους χειρίζεται ως σκουπίδια». «Πρέπει να ξεπεράσουμε τον τρόπο που διαχειρίζονται τις ζωές μας μέσα από τις γραμμές του φύλου και της εθνότητας και να ξαναχτίσουμε τον ιστό της κοινωνίας που έχει καταστραφεί από τα πολλά χρόνια καπιταλισμού» τόνισε.

Όσον αφορά την αυξανόμενη βία ενάντια στις γυναίκες διερωτήθηκε πως μπορούμε να έχουμε μεγάλους αγώνες όταν οι άνθρωποι που εμπλέκονται είναι τόσο διαχωρισμένοι μεταξύ τους και όταν επιτρέπονται τέτοια ποσοστά βίας εναντίον των γυναικών.

«Η βία αυτή δεν συνιστά μόνο μια παραβίαση των δικαιωμάτων αλλά αποτελεί υπονόμευση του ίδιου του αγώνα μας»

silvia

Τι να κάνουμε;

Η Σίλβια Φεντερίτσι δεν έμεινε μόνο σε διαπιστώσεις θεωρητικές και  πολιτικές αλλά προχώρησε και στην απάντηση του ερωτήματος “τι να κάνουμε;” καλώντας στην δημιουργία εναλλακτικών δρόμων στην καπιταλιστική ανάπτυξη.

«Μπορεί να μην μπορούμε  να αλλάξουμε την πολιτική του παγκόσμιου καπιταλισμού αλλά μπορούμε να αρνηθούμε ο πλούτος που παράγουμε να χρησιμοποιείται για τον πόλεμο». Αποτελεί τραγική ειρωνεία για την ίδια, πως «το  να μεγαλώνεις ένα παιδί δεν θεωρείται παραγωγική εργασία σε αντίθεση με το να φτιάχνεις ένα όπλο για να σκοτώσεις ένα παιδί»

Η Σ. Φεντερίτσι έφερε ως παράδειγμα κοινότητες της Λατινικής Αμερικής όπου άνθρωποι εκτοπισμένοι από τις πόλεις ξεκίνησαν να καλλιεργούν από μόνοι τους την αγροτική γη και μέσα από κολλεκτίβες δημιουργούν νέες μορφές ζωής και αναπαραγωγής πέρα από το κράτος και την αγορά.

Όπως είπε «Έχουν εφεύρει έναν άλλο τρόπο ζωής όχι εκκεινώντας από κάποια ιδεολογική συνειδητοποίηση αλλά από την ίδια την ανάγκη και  σήμερα βιώνουν την ευχαρίστηση του επανελέγχου της ζωής τους και της μεταξύ τους αλληλεγγύης. Αυτές οι πρακτικές δεν συνιστούν κάτι περιθωριακό καθώς εμπλέκουν χιλιάδες ανθρώπους με τις  γυναίκες να παίζουν κεντρικό ρόλο».

Εξάλλου όπως κατέληξε: «Αν δεν πάρουμε τις ζωές μας στα χέρια μας για να δομήσουμε διαφορετικά τον κόσμο μας θα είμαστε συνεχώς στο έλεος ενός συστήματος που το μόνο που θα δίνει θα είναι ψήγματα ‘ευημερίας΄ για λίγους τα οποία θα περιβάλλονται από την μιζέρια του κόσμου των άλλων».

Το βιβλίο της Σίλβια Φεντερίτσι Ο Κάλιμπαν και η Μάγισσα,Γυναίκες, σώμα και πρωταρχική συσσώρευση κυκλοφορεί από το 2011 (εκδόσεις των Ξένων) ενώ σε κυκλοφορία βρίσκεται από το 2012 και το τελευταίο βιβλίο της που αποτελεί συλλογή άρθρων της από το 1975 Revolution at Point Zero: Housework, Reproduciton and Feminist Struggle.

Πηγή: alterthess

Share

Συνεχίζονται οι κινητοποιήσεις στο Χωριάτικο

χωριατικο 9

της Μαρίας Παπαδοπούλου

Μπορεί η δικαιοσύνη να επέτρεψε στους ενόχους της υπόθεσης «Χωριάτικο» να κυκλοφορούν ελεύθεροι, όμως ένα μέρος της κοινωνίας αρνείται να νομιμοποιήσει αυτή την απόφαση. Έτσι, εδώ και περίπου τρεις μήνες, σε διάφορες γειτονιές συνεχίζουν να γίνονται δράσεις ενημέρωσης και ακτιβισμοί ενάντια στην αλυσίδα, που εκφράζουν την αλληλεγγύη του κινήματος στις γυναίκες-θύματα και καλούν σε μποϊκοτάζ των φούρνων.

Πίσω απ τις βιτρίνες του «Χωριάτικου» και των θυγατρικών «Αττικών Φούρνων» λειτουργεί κύκλωμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης αλλοδαπών γυναικών. Μετά από 2 επιχειρήσεις της αστυνομίας, σύλληψη των κατηγορούμενων και 2 δικογραφίες οι υπεύθυνοι κυκλοφορούν ελεύθεροι, οι φούρνοι λειτουργούν κανονικότατα (και μάλιστα με κακές εργασιακές συνθήκες για τους/τις υπαλλήλους). Οι κατηγορούμενοι, μεταξύ των οποίων και οι ιδιοκτήτες της αλυσίδας, κρίθηκαν ένοχοι με την κατηγορία της σύστασης εγκληματικής οργάνωσης και σωματεμπορίας, ενώ ομόφωνα αθώοι κρίθηκαν άλλοι 18. Ωστόσο, όλοι οι καταδικασθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι με καταβολή εγγυοδοσίας και περιοριστικούς όρους. Για τον Άγγελο Γιαννακόπουλο ορίστηκε το ποσό των 200.000 ευρώ, για τον Φλιοστόρ Ιγκόρ 70.000 ευρώ, για τον Κωνσταντίνο Κύρου, η εγγύηση ορίστηκε στα 50.000 ευρώ και, τέλος, για τον Μιχάϊ Κρέτου στα 20.000 ευρώ. Όλοι οι κατηγορούμενοι αθωώθηκαν για τη νομιμοποίηση εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα και για την παράβαση του νόμου περί ναρκωτικών.

(Μερικά δέιγματα των πρόσφατων κινητοποιήσεων εδώ, εδώ, εδώ, εδώεδώ και εδώ)

This slideshow requires JavaScript.

 

Share

Το Φύλο Συκής για το Pride

pride

Το Σάββατο 13 Ιουνίου 2015, το pride της  Αθήνας θα διεξαχθεί με την επίσημη αποχή των περισσότερων ομάδων, οργανώσεων, συλλογικοτήτων και ΜΚΟ της lgbtq κοινότητας, ως αντίδραση στον αποκλεισμό τρανς ατόμων από την διοργάνωση.

Έχοντας ξεκινήσει ως πορεία μνήμης της εξέγερσης του Stonewall στις 28 Ιουνίου του 1969, το pride έχει καθιερωθεί ως μέρα ορατότητας για όλη την lgbtq κοινότητα. Την μέρα αυτή  όλοι, όλες και όλ@ διεκδικούν παρουσία στο δημόσιο χώρο και ελευθερία έκφρασης μέσα σε αυτόν. Παρόλο που τα χαρακτηριστικά του έχουν εμφανώς αλλάξει από τότε, το pride παραμένει ένα σημαντικό ραντεβού και γι’ αυτόν ακριβώς το  λόγο αναρωτιόμαστε γιατί τα τρανς άτομα εξαιρούνται με τέτοιον τρόπο απ’ αυτό.

Υπάρχουν πολλές κριτικές ως προς τον χαρακτήρα των pride, τους φορείς που το στηρίζουν αλλά και το γεγονός ότι την διοργάνωση κατέχει μια ΜΚΟ. Τόσο πέρυσι όσο και φέτος αποδείχτηκε πως η διοργάνωση του pride δεν εκφράζει την lgbtq κοινότητα σαν σύνολο και αδυνατεί να αποτυπώσει το σύνολο των επιθέσεων που δέχτηκε και των αγώνων, θεσμικών και κινηματικών που έχει πετύχει.

Όσο το pride δεν αποτελεί κτήμα και διοργάνωση του συνόλου της lgbtq κοινότητας, ένα μεγάλο της μέρος δεν θα μπορεί να δει τ@ν εαυτ@ τ@ μέσα σε αυτό.

 

Share

Η ομάδα παραγωγής του ντοκιμαντέρ Ερείπια / Ruins για την απόσυρση της 39Α

ερειπια

Εκδόθηκε το ΦΕΚ (αρθιμός φύλλου 627) με την κατάργηση της Υγειονομικής Διάταξης 39Α, γνωστής και ως «διάταξης Λοβέρδου».

Ο υπουργός υγείας Π. Κουρουμπλής καταργεί πλέον και επίσημα την επαναφορά της διάταξης από τον Άδωνι Γεωργιάδη η οποία είχε γίνει τον Ιούλιο του 2013, ένα μήνα μετά την απόσυρση της αρχικής διάταξης Λοβέρδου από την πρώην υφυπουργό Φωτεινή Σκοπούλη.

Η διάταξη 39Α ήταν μια απόπειρα να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη οι κυβερνώντες –με τη βοήθεια των ΜΜΕ– από τις ευθύνες τους για τις επιπτώσεις στη δημόσια υγεία της λιτότητας και των απάνθρωπων πολιτικών τους.

Η διάταξη 39Α είχε και έχει θύματα. Τις γυναίκες που στοχοποιήθηκαν πριν ακριβώς 3 χρόνια και εκείνες που ακόμα αντιμετωπίζουν σαθρές κατηγορίες. Επίσης, τους χιλιάδες ανθρώπους, γυναίκες, άντρες, Έλληνες πολίτες και μετανάστες, τα θύματα τράφικινγκ, τους χρήστες ενδοφλέβιων ουσιών και τα μέλη της ΛΟΑΤ κοινότητας, που δέχτηκαν τον εξευτελισμό και τη βία των προσαγωγών και εξαναγκαστικών εξετάσεων αίματος τόσο κατά την επιχείρηση Λοβέρδου – Χρυσοχοΐδη το 2012, όσο και αργότερα, στον Ξένιο Δία και σε άλλες μεμονωμένες αστυνομικές επιχειρήσεις.

Η διάταξη υπήρξε η αφετηρία μιας μαζικής και οργανωμένης παραπληροφόρησης που συνεχίζεται μέχρι σήμερα και περιλαμβάνει ανεύθυνες και απαράδεκτες γενικεύσεις για τον ιό HIV και για το AIDS (την νόσο που μπορεί να προκαλέσει ο ιός αν ο φορέας δεν χορηγηθεί με την απαραίτητη θεραπεία).

Η διάταξη ενίσχυσε την επικίνδυνη λογική ότι οι εξαναγκαστικές εξετάσεις, οι διώξεις και η στοχοποίηση ευάλωτων ομάδων είναι απαραίτητη τακτική για την προστασία της δημόσιας υγείας παρά την έλλειψη στοιχείων για τον ισχυρισμό αυτό και τις όλο και αυξανόμενες διεθνής αντιδράσεις για το ότι η καταστολή αναχαιτίζει την υποστηρικτική δράση και έχει το αντίθετο αποτέλεσμα.

Η διάταξη έβαλε τη χώρα μας στον ντροπιαστικό παγκόσμιο χάρτη των χωρών που ποινικοποιούν την οροθετικότητα και παραβιάζουν τα δικαιώματα των ανθρώπων που ζουν με τον ιό HIV, με αποτέλεσμα να δεχτεί τα πυρά σημαντικών διεθνών φορέων –όπως το τμήμα των Ηνωμένων Εθνών UNAIDS– οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και επιστημόνων διεθνούς κύρους.

Η κατάργηση της 39Α θα πρέπει να οδηγήσει και σε περαιτέρω πρωτοβουλίες για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και για να ανατραπεί το στίγμα που άφησε στην πολιτική σκηνή και την κοινωνία. Οι θεσμικά υπεύθυνοι θα πρέπει να αντιμετωπίσουν με θάρρος και αυστηρότητα όσους από θέση εξουσίας και θεσμικού κύρους πιθανόν επαναλάβουν παρόμοιες ενέργειες υπό το πνεύμα της 39Α που μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο τη ζωή και την υγεία ευάλωτων ανθρώπων.

Ως ομάδα παραγωγής του ντοκιμαντέρ Ruins / Ερείπια θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τα μέλη των οργανώσεων και των ομάδων που πάλεψαν τόσο για την κατάργηση όσο και για την ενημέρωση του κοινού για την διάταξη εδώ και τρία χρόνια, όσο και για να στηρίξουν τα θύματά της.

***

An official repeal of Health Decree 39A has been published on the Official Journal of the Hellenic Republic as of Friday, April 17. The decree led to the case chronicled in our documentary which involved the mandatory testing and prosecution of a group of HIV-positive women, most of them injecting drug users, in a 2012 police operation in central Athens.

The minister of health P. Kouroumplis has signed a repeal of the decree’s reinstatement by Adonis Georgiadis in July 2013 (a month after it was first repealed by former deputy minister Foteini Skopouli).

Health decree 39A was an attempt by our former governments to distract the Greek public -with the help of the media- from the disastrous effect of their inhumane austerity policies.

The decree has had many victims. Firstly, the women that were targeted 3 years ago, as well as those among them who are still facing trial in the Greek courts. The signing of the decree was also followed by the victimization of thousands of people including women, men, Greek citizens and migrants, victims of trafficking, injecting drug users and members of the LGBT community, who were rounded up and violated through mandatory blood tests during the original police operation by former ministers Loverdos and Chrysochoidis, as well as in later operations such as Xenios Zeus.

The decree launched a mass, organized campaign of misinformation that continues to this day and promotes irresponsible and unacceptable generalizations about the HIV virus and AIDS (the disease that is caused by the virus in the absence of treatment).

Its supporters promoted the view that mandatory exams, criminal prosecution and the scapegoating of vulnerable populations is a valid public health tactic in spite of a lack of evidence to support this claim and the ever-increasing international concern that such tactics of repression have the opposite of the desired effect on public health.

Decree 39A and the women’s arrests also put Greece on the shameful world map of countries that have criminalized HIV, and was widely condemned by UNAIDS among many international organizations and renowned scientists and experts.

The repeal of 39A must be followed by further initiatives to protect human rights and to reverse the stigma it has left on our society and political life. Our institutions must address with resolve any attempts from anyone in a position of power to repeat similar actions inspired by 39A, that could risk the life and well-being of vulnerable people.

We in the production team of the documentary Ruins: Chronicle of an HIV Witch-Hunt, wish to thank the members of all those organizations and initiatives, who fought for the repeal of the decree and who have made efforts to keep the public informed about the relevant issues for the past three years, as well as for their ongoing support to the victims.

Πηγή: Ερείπια/Ruins

 

Διαβάστε ακόμα

Το νομικό έκτρωμα 39Α του Ανδρέα Λοβέρδου και η νέα ηγεσία του υπουργείου Υγείας

Share

A short travelogue during the start of the feminist caravan of Women’s World March in Kurdistan

5καραβανι3

by Voula Taki *

With the slogan “From Lisbon to Kobane  all women in march” six women from “Women’s Solidarity Venue  – Women’s Initiative Against Debt and Austerity Measures” set off on our journey to participate at the launch of the feminist caravan (4th international action of the World March of Women) in the city Nusaybin, a town in the Turkish Kurdistan at the border with the autonomous region of Rojava opposite the canton Jazira. In Rojava there are three cantons: Jazira, Kobane and Afrin. The launch of the feminist caravan from this area marked the solidarity of women while honoring the heroic struggle of the Kurdish women fighters against the violent and brutal attacks by jihadists (ISIS).

Affected by everything we had seen and heard throughout the previous period about both this great fight of the Kurdish female fighters and their attempt to create a new society from ‘below’, we arrived in the city Mardin on March 4 – two days earlier. Some of us – two women journalists among us – wanted to see, live and share more closely all these experiences of the Kurdish women.

This slideshow requires JavaScript.

So, during the first day, after we propagated the launch of the feminist caravan together with the comrades from Mardin, we organized with their help our visit to refugee camps in Diyarbakir (capital of Turkish Kurdistan).

First we visited the camp where more than 3,000 refugees live, the camp of the Yazidi – an ethno-religious group of Kurdish tribes – who lived in northern Iraq and had been victims of extreme brutality by jihadists (murders, tortures, kidnapping, rapes, sexual slavery) when the latter had conquered huge parts of northern Iraq. In the camp we had a detailed discussion about their life before the attack, the genocide they had suffered and about their plans – if one can speak of “plans” – for the future. Alarmed with their words “We do not want to go back. There is not nothing left there…”, we asked them to explain what they meant. The answer was “… we want to go to the West to tell the whole world what happened in our land, to inform them about us”. After that, we walked through the camp surrounded by children who were happy because they had visitors, we went into some tents and talked to some women about their lives before the attacks of ISIS, the genocide committed and the difficult conditions of life in the present. Though uprooted from their homeland, their tight faces showed how determined they were to continue this uncertain journey into the future.

This slideshow requires JavaScript.

Early in the afternoon we arrived in Diyarbakir. Accompanied by three young Kurdish women who spoke English, we went to a large sports center where Kurdish women from Kobane were hosted. Lots of women with babies in their arms came to greet us and talk with us. Those refugee women described their own personal experiences of the brutal attacks of ISIS on their areas. Central feature to all their narrations was the proud fight of their companions at the battle forefront. Shocking experiences uttered from lips tightened from the pain and tenacity to continue fighting until victory. The shocking stories all had a common denominator: the call for militant solidarity in the combat against barbarism and obscurantism. Full of emotion and with tears in our eyes – for our own common memories awakened with their stories – we hugged them goodbye…

This slideshow requires JavaScript.

March 6th. In the town Nusaybin – at the border with Rojava region, opposite the Jazira canton. The launch of the feminist caravan. The reception was staggering!!! Crowds of people, women of all ages, the elder wearing local costumes, young girls dressed in military uniforms, music, dances, slogans in the courtyard of an imposing building covered with the photos of Kurdish female fighters who had fallen in battles!!! Most of them beautiful young girls, all around us, smiling at us with a proud look…

This slideshow requires JavaScript.

During the forum scheduled, the main subject is the whole project attempted in Rojava. The topic: “Democratic Confederalism and Rojava Revolution under the leadership of women”. The room was packed with Kurdish women who had come from all three cantons of Rojava, local women and us, the women from abroad who had come to take part in the feminist caravan.

Both Kurdish speakers initially welcomed the World March of Women that supported their struggle launching the feminist caravan from their area. Then, they referred to the revolution attempted in Rojava through their struggle to create a different kind of society!!! As Yildan (YPJ) states in some parts of her speech: “We try, through self-management, from the bottom to the top, to give space to all, to create a society with many voices!!! We are building autonomy!!! We create social centres where all women, the minorities, have the opportunity to be self-managed!! We fight for the liberation of all women against the traditions and customs that restrict them!! The women involved in military organizations (YPJ) affect the changes undertaken in society. Women are trained in weapons and women fighters protect themselves and their homes, fighting against violence, but also fighting to win the “battle” for this different kind of society that is being built, in which women participate equally with men in positions of power and decision-making. This new type of organization of society is not political (in terms of politics of the ‘civilized’ West) but self-management with political content. In this, all together, Kurdish Arab and Assyrian women, we organize our lives and participate in the public sphere and this is an example for the rest of the world!! There are “Women’s Homes” where women can put all the issues that concern them – e.g. violence against women – and they can do the same to the whole community!!! There are educational and training courses in Academies on Diplomacy – where posts were held by men until now, but this is now changing with the participation of women even in this field – the Law, women’s studies, culture, history and women’s struggle, etc. We strive to change the old mentality!!!” Meize goes on: “The revolution in Rojava, is the first socializing process that a society creates, a democratic confederation, a multicultural, democratic society which allows for all nationalities to coexist and enables women to fight against patriarchy, those women who give their own “color” in this society being built!! The revolution in Rojava fights against the old to create the new!!!”

This slideshow requires JavaScript.

Other discussions in the same forum were entitled: «Ecology and Exploitation of Nature», «Discussions on Gyneology» and «Women’s Labour and All Forms of Violence Against Women». The next day, on 7/3 there was a massive vigorous demonstration – which brought together over 5,000 women – along the border with a simultaneous march of women from across the canton Jazira which resulted in two major aggregations!!! The women’s slogans and songs of women abolished the borders!!!!

This slideshow requires JavaScript.

On the same afternoon, five women from our group started with a mini-bus our trip to Sourouts, located on the border, five kilometers from Kobane. It was a long trip and we arrived at the refugee camp for Kobane people late in the evening. We decided to stay the next day, so a young couple of Kurds put us up for the night. I should not forget to mention that we received such warm and generous hospitality from those people all these days!! So, the dawn of March 8 found us in the camp “talking” with women and children from Kobane!! March 8, International Women’s Day, and we were sitting close to the women from Kobane!! Kobane, whose heroic struggle had been identified with women!!! Kobane, where a major effort is being made at the moment, not only to rebuild the place, but also to create a new society from below with the same determination and persistence, as is the case throughout Rojava!! Women are at the center of this effort. Despite the objective difficulties, all issues concerning them are open (equality, equal participation in politics, labour, knowledge and information about the history and struggle of women, motherhood, abortion, etc.). Even in the camp of refugees from Kobane there is a “Women’s House” in a tent, where women take part in training seminars on all of the above subjects. A political and social project in progress!!!!

This slideshow requires JavaScript.

Overwhelmed with emotion for those women who fight actual and symbolic battles every day and with whom we were able to communicate without speaking each other’s language but through the eyes, the gestures and especially the heart, we exchanged headscarves, hugged them and bid them goodbye, leaving our souls there as we set off.

Arriving at the border and seeing Kobane right across in front of us, we were informed that we could not get in and the excuse of the Turkish authorities was the paperwork required … However, we went on and approached as close as possible, because we wanted to send a message: “We’re here!!! With you!! Hang in there!!! Keep the good fight until the final victory!!!”. And then two strong explosions were heard, the one – the most powerful – followed by smoke. The people who escorted us informed us that it was missiles and shells exploding and that the whole area was covered in them as well as in mines, left behind by jihadists. We visited the small village and the museum with pictures of the dead men and women fighters who had fallen in battle…

This slideshow requires JavaScript.

Taking the road back and reaching Sourouts, we faced a massive militant demonstration. A lot of people on the street, men, women, children, holding flags, shouting slogans loudly, with raised hands, faces determined!!! We heard gunshots in the air. Our mini-bus stopped and we found ourselves among the crowd… We learned that men from  PKK and YPG were bringing two dead fighters from Kobane and the people were accompanying them to their homes with such a militant demonstration with raised arms showing the sign of victory !!

THERE IS NO MOURNING IN KOBANE!! ONLY DETERMINATION AND FIGHT UNTIL THE FINAL VICTORY!!

This slideshow requires JavaScript.

We arrived late at night in Diyarbakir where a large militant and massive demo had been completed!! March 8, 2015: the feminist caravan – the 4th international action of the World Women’s March was starting its long journey!!!

This slideshow requires JavaScript.

* “Women’s Solidarity Venue – Women’s Initiative Against Debt and Austerity Measures”

 

The Greek version:

Ένα σύντομο οδοιπορικό κατά τη διάρκεια της έναρξης του φεμινιστικού καραβανιού της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών στο Κουρδιστάν

 

Share