Subscribe via RSS Feed

Category: Κοινωνικά Κινήματα

Ένα σύντομο οδοιπορικό κατά τη διάρκεια της έναρξης του φεμινιστικού καραβανιού της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών στο Κουρδιστάν

5καραβανι3

της Βούλας Τάκη*

Με κεντρικό μας σύνθημα «Από το Κομπάνι ως τη Λισαβόνα όλες οι γυναίκες στο δρόμο του αγώνα», έξι γυναίκες από το «Χώρο Αλληλεγγύης Γυναικών – Πρωτοβουλία Γυναικών Ενάντια στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας» ξεκινήσαμε το ταξίδι μας για να συμμετέχουμε στην έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού (4η διεθνής δράση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών) στην πόλη Nusaybin, μια πόλη στο τουρκικό Κουρδιστάν στα σύνορα με την αυτόνομη περιοχή της Rojava απέναντι από το καντόνι Jazira. Στην περιοχή της Rojava υπάρχουν τρία καντόνια: το Jazira, το Kobani και το Afrin. Η έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού από αυτήν την περιοχή ήθελε να σηματοδοτήσει την αλληλεγγύη των γυναικών τιμώντας ταυτόχρονα τον ηρωικό αγώνα των Κουρδισών μαχητριών ενάντια στις βίαιες και βάρβαρες επιθέσεις των τζιχαντιστών (ISIS).

Γεμάτες με τις εικόνες και τα ακούσματα όλο το προηγούμενο διάστημα τόσο για αυτόν το μεγάλο αγώνα των Κουρδισσών μαχητριών όσο και για τη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας από «τα κάτω», φτάσαμε στις 4 Μάρτη – δύο μέρες πιο νωρίς – στην πόλη Mardin. Κάποιες γυναίκες από μας – ανάμεσά μας και δύο γυναίκες δημοσιογράφοι – θέλαμε να δούμε, να ζήσουμε και να μοιραστούμε από κοντά όλες αυτές τις εμπειρίες των Κουρδισών γυναικών.

This slideshow requires JavaScript.

Έτσι, την πρώτη μέρα, αφού συμμετείχαμε με τις συντρόφισσες από το Μardin στην προπαγάνδιση την έναρξης του φεμινιστικού καραβανιού, οργανώσαμε με τη βοήθειά τους την επίσκεψή μας σε καταυλισμούς προσφύγων στο Diyarbakir (πρωτεύουσα του τουρκικού Κουρδιστάν).

Πρώτα επισκεφτήκαμε τον καταυλισμό όπου ζουν πάνω από 3.000 πρόσφυγες, οι Γεζίντι – εθνοθρησκευτική ομάδα κουρδικών φυλών – που ζούσαν στο βόρειο Ιράκ, οι οποίοι έπεσαν θύματα της ακραίας βιαιότητας των τζιχαντιστών (δολοφονίες, βασανιστήρια, απαγωγές, βιασμοί, σεξουαλική δουλεία) όταν αυτοί κατέλαβαν τεράστια τμήματα του βορείου Ιράκ. Στον καταυλισμό είχαμε μία αναλυτική συζήτηση για την ζωή τους πριν την επίθεση, για τη γενοκτονία που υπέστησαν, για τα σχέδια τους – αν μπορεί κανείς να μιλήσει για «σχέδια» – όσον αφορά το μέλλον τους. Θορυβημένες με τις φράσεις τους «Δεν θέλουμε να γυρίσουμε πίσω. Δεν έχει μείνει πια τίποτα εκεί…» τους ζητήσαμε να το αιτιολογήσουν. Η απάντηση ήταν ότι «…θέλουμε να πάμε στη Δύση να πούμε σ’ όλον τον κόσμο αυτό που συνέβη στα μέρη μας, να τους ενημερώσουμε για μας…». Στη συνέχεια, περπατήσαμε μέσα στον καταυλισμό περικυκλωμένες από παιδιά που ήταν χαρούμενα γιατί είχαν επισκέψεις, μπήκαμε σε κάποια αντίσκηνα και μιλήσαμε με κάποιες γυναίκες για τη ζωή τους πριν τις επιθέσεις του ISIS, τη γενοκτονία που διαπράχθηκε και τις δύσκολες συνθήκες της ζωής τους στο παρόν. Ξεριζωμένες από τον τόπο τους ωστόσο με πρόσωπα σφιγμένα αλλά και αποφασισμένα να συνεχίσουν το αβέβαιο αυτό ταξίδι τους στο μέλλον.

This slideshow requires JavaScript.

Νωρίς το απόγευμα φτάσαμε στο Ντιγιάρμπακιρ και με τη συνοδεία τριών νεαρών Κουρδισών που μιλούσαν αγγλικά, πήγαμε σ’ ένα μεγάλο αθλητικό κέντρο όπου φιλοξενούνταν Κούρδισες από το Kobani. Βγήκαν πολλές γυναίκες με τα μωρά στην αγκαλιά για να μας υποδεχτούν και να μιλήσουν μαζί μας. Οι γυναίκες πρόσφυγες μας εξιστόρησαν τις δικές τους βιωματικές εμπειρίες από τις βάρβαρες επιθέσεις του ISIS στις περιοχές τους. Κεντρική θέση σε όλες τις αφηγήσεις τους ο περήφανος αγώνας που δίνουν συντρόφισσές τους στην πρώτη γραμμή των συγκρούσεων. Εμπειρίες συγκλονιστικές από χείλη σφιγμένα από τον πόνο αλλά και το πείσμα για συνέχιση της μάχης μέχρι τη νίκη. Οι συγκλονιστικές αφηγήσεις είχαν όλες ένα κοινό παρανομαστή: την έκκληση για αγωνιστική αλληλεγγύη στη μάχη ενάντια στη βαρβαρότητα και το σκοταδισμό. Γεμάτες από συγκίνηση και με δάκρυα στα δικά μας μάτια – για τις κοινές μνήμες που μας ξύπνησαν με τις αφηγήσεις τους – τις αγκαλιάσαμε και τις χαιρετίσαμε…

This slideshow requires JavaScript.

6 Μάρτη. Στην πόλη Nusaybin – στα σύνορα με την περιοχή της Rojava απέναντι από το καντόνι Jagira. Η έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού. Η υποδοχή συγκλονιστική!!! Πλήθος κόσμου, γυναίκες όλων των ηλικιών, οι πιο μεγάλες με τοπικές ενδυμασίες, νέες κοπέλες ντυμένες στρατιωτικά, μουσικές, χοροί, συνθήματα στην αυλή ενός επιβλητικού κτιρίου όπου παντού υπάρχουν οι φωτογραφίες των Κουρδισών μαχητριών που πέσανε στις μάχες!!! Νέες κοπέλες οι πιο πολλές, όμορφες, μας χαμογελάνε, μας κοιτάνε από παντού μ’ ένα περήφανο βλέμμα…

This slideshow requires JavaScript.

Στο φόρουμ με τις συζητήσεις που έχει προγραμματιστεί, κύριο θέμα είναι όλο αυτό που επιχειρείται στην περιοχή της Rojava. Το θέμα: «Δημοκρατική Συνομοσπονδία και η Επανάσταση στη Rojava κάτω από την ηγεσία των γυναικών» (“Democratic Confederalism and Rojava Revolution under the leadership of women”). Η αίθουσα κατάμεστη από Κούρδισες που έχουν έρθει και από τα τρία καντόνια της Rojava, από ντόπιες Κούρδισες, από τις γυναίκες που συμμετέχουμε στο φεμινιστικό καραβάνι.

Οι δύο Κούρδισες ομιλήτριες, χαιρετίζουν αρχικά την Παγκόσμια Πορεία Γυναικών που στηρίζει τον αγώνα τους με την έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού στον τόπο τους. Στη συνέχεια, η αναφορά τους στην επανάσταση που επιχειρείται στη Rojava  μέσα από τον αγώνα και την προσπάθειά τους να δημιουργήσουν μια άλλη κοινωνία!!! ‘Oπως αναφέρει σε κάποια σημεία της ομιλίας της η Γιλντάν (YPJ) «Προσπαθούμε, μέσα από την αυτοοργάνωση, από τη βάση προς την κορυφή, να  δώσουμε χώρο σε όλους, να δημιουργήσουμε μια κοινωνία με πολλές φωνές!!! Χτίζουμε την αυτονομία!!! Δημιουργούμε κοινωνικά κέντρα όπου όλες οι γυναίκες, οι μειονότητες έχουν την ευκαιρία να αυτοοργανωθούν!! Παλεύουμε για την απελευθέρωση όλων των γυναικών κόντρα στις παραδόσεις και στα έθιμα που περιορίζουν τις γυναίκες!! Οι γυναίκες που συμμετέχουν στις στρατιωτικές οργανώσεις (YPJ) επιδρούν στις αλλαγές που επιχειρούνται στην κοινωνία. Οι γυναίκες που εκπαιδεύονται στα όπλα και οι γυναίκες μαχήτριες προστατεύουν τον εαυτό τους και τα σπίτια τους, μάχονται ενάντια στη βία αλλά μάχονται για να κερδηθεί και η «μάχη» γι αυτήν την άλλη κοινωνία που χτίζεται, όπου με ισοτιμία οι γυναίκες συμμετέχουν σε θέσεις εξουσίας και στη λήψη των αποφάσεων. Αυτή η νέα οργάνωση της κοινωνίας δεν είναι πολιτική αλλά αυτοοργάνωση με πολιτικό περιεχόμενο. Σ’ αυτήν, όλες μαζί, Κούρδισσες, Αράβισσες, Ασσύριες, οργανώνουμε τις ζωές μας και συμμετέχουμε στο δημόσιο χώρο κι αυτό είναι ένα παράδειγμα και για τον υπόλοιπο κόσμο!! Υπάρχουν «Σπίτια γυναικών» όπου οι γυναίκες συμμετέχουν και μπορούν να βάλουν όλα τα θέματα που τις αφορούν – π.χ. τη βία κατά των γυναικών – όπως το ίδιο μπορούν να κάνουν και σ’ όλη την κοινότητα!!! Υπάρχουν προγράμματα μόρφωσης και επιμόρφωσης σε Ακαδημίες που αφορούν τη διπλωματία – που μέχρι τώρα κατέχονταν από τους άνδρες κι αυτό τώρα αλλάζει με τη συμμετοχή των γυναικών και σ’ αυτόν τον τομέα – τη νομοθεσία, τις γυναικείες σπουδές, τις πολιτισμικές, την ιστορία και τον αγώνα των γυναικών κ.ά. Αγωνιζόμαστε να αλλάξουμε την παλιά νοοτροπία!!!..» Και συνεχίζει η Μεϊζέ: «Η επανάσταση στη Rojava, είναι η πρώτη διαδικασία κοινωνικοποίησης που δημιουργεί μια κοινωνία, μια δημοκρατική συνομοσπονδία, μια κοινωνία πολυπολιτισμική, δημοκρατική, που επιτρέπει να υπάρχουν όλες οι εθνότητες μαζί, που δίνει τη δυνατότητα στις γυναίκες να μάχονται ενάντια στην πατριαρχία, στις γυναίκες που δίνουν το «χρώμα τους» σ’ αυτήν την κοινωνία που χτίζεται!! Η επανάσταση στη Rojava μάχεται τις παλιές νοοτροπίες και γεννά το καινούριο!!!»

This slideshow requires JavaScript.

Οι άλλες συζητήσεις που οργανώθηκαν στο ίδιο φόρουμ είχανθέματα: «Ecology and Exploitation of Nature» και «Discussions on Gyneology» και «Women’s Labour and All Forms of Violence Against Women». Την επόμενη μέρα, στις 7/3 έγινε μία μαζική και μαχητική πορεία – όπου πήραν μέρος πάνω από 5.000 γυναίκες – κατά μήκος των συνόρων με ταυτόχρονη πορεία των γυναικών από την απέναντι πλευρά στον καντόνι Jazira που κατέληξαν σε δύο μεγάλες συγκεντρώσεις!!! Τα συνθήματα και τα τραγούδια των γυναικών σπάσανε τα σύνορα!!!!

This slideshow requires JavaScript.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας μια ομάδα πέντε γυναικών από το Χώρο μας, ξεκινήσαμε με ένα μίνι-μπας το ταξίδι για το Σουρούτς που βρίσκεται στα σύνορα, σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων από το Kobani.  Ήταν ένα μεγάλο ταξίδι και φτάσαμε στον καταυλισμό των προσφύγων από το Kobani αργά το βράδυ. Αποφασίσαμε να μείνουμε και την άλλη μέρα και μας φιλοξένησε το βράδυ ένα νεαρό ζευγάρι Κούρδων στο σπίτι τους. Πρέπει να αναφέρω ότι η φιλοξενία των ανθρώπων όλες αυτές τις μέρες ήταν απλόχερη και πολύ θερμή!!  Έτσι, ξημερώνοντας 8 του Μάρτη ήμασταν στον καταυλισμό «μιλώντας» με τις γυναίκες και τα παιδιά από το Κομπάνι!! 8 Μάρτη, παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, με τις γυναίκες από το Κομπάνι!! Το Κομπάνι που ο ηρωικός αγώνας του ταυτίστηκε με τις γυναίκες!!! Στο Κομπάνι που αυτή την στιγμή γίνεται μια μεγάλη προσπάθεια όχι μόνο να χτιστεί ξανά αλλά που σ’ ολόκληρη την περιοχή της Rojava «χτίζεται» με την ίδια επιμονή και πείσμα – όπως κι ο αγώνας τους – από τα κάτω μια άλλη κοινωνία!! Οι γυναίκες είναι στο κέντρο αυτής της προσπάθειας. Παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, ανοίγονται όλα τα θέματα που τις αφορούν (ισοτιμία, ισότιμη συμμετοχή στην πολιτική, εργασία, γνώση κι ενημέρωση για την ιστορία και τον αγώνα των γυναικών, μητρότητα, έκτρωση, κ.ά). Ακόμη και στον καταυλισμό των προσφύγων από το Κομπάνι υπάρχει σε σκηνή ένα “Σπίτι Γυναικών” όπου συμμετέχουν γυναίκες σε επιμορφωτικά σεμινάρια για όλα τα παραπάνω θέματα. Ένα πολιτικό και κοινωνικό εγχείρημα βρίσκεται σε εξέλιξη!!!!

This slideshow requires JavaScript.

Φορτισμένες συναισθηματικά και με πολύ μεγάλη συγκίνηση γι αυτές τις γυναίκες που δίνουν πραγματικές αλλά και συμβολικές μάχες καθημερινά, που χωρίς να ξέρουμε η μία τη γλώσσα της άλλης καταφέραμε με τα μάτια, με τις κινήσεις και κυρίως με την καρδιά να επικοινωνήσουμε, τις αγκαλιάσαμε, τις χαιρετήσαμε, ανταλλάξαμε τα μαντήλια μας και ξεκινήσαμε να φύγουμε αφήνοντας εκεί την ψυχή μας.

Φτάνοντας στη συνοριακή γραμμή και βλέποντας απέναντί μας το Κομπάνι, ενημερωθήκαμε ότι δεν μπορούσαμε να μπούμε μέσα και η δικαιολογία των τουρκικών αρχών ήταν η γραφειοκρατία που απαιτείται… Ωστόσο προχωρήσαμε και πλησιάσαμε όσο πιο κοντά γινόταν, θέλοντας να στείλουμε ένα μήνυμα:«Είμαστε εδώ!!! Μαζί σας!! Κουράγιο!!! Καλόν αγώνα μέχρι την τελική νίκη!!!». Κι έπειτα ακούστηκαν δύο δυνατές εκρήξεις και η μία – η πιο δυνατή – συνοδεύονταν και από καπνό. Οι άνθρωποι που μας συνόδευαν μας ενημέρωσαν ότι ήταν βλήματα που σκάγανε και ότι υπήρχαν τέτοια όπως και νάρκες σ’ όλη την περιοχή που άφησαν φεύγοντας οι τζιχαντιστές. Επισκεφτήκαμε τον μικρό οικισμό και το μουσείο με τις φωτογραφίες των νεκρών αγωνιστών και αγωνιστριών που πέσανε πολεμώντας…

This slideshow requires JavaScript.

Παίρνοντας το δρόμο της επιστροφής και φτάνοντας στο Σουρούτς, βρεθήκαμε μπροστά σε μια μεγάλη μαχητική διαδήλωση. Κόσμος πολύς στο δρόμο, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, κρατώντας σημαίες, φωνάζουν δυνατά συνθήματα, με χέρια υψωμένα, με πρόσωπα αποφασισμένα!!! Ακούγονται πυροβολισμοί στον αέρα. Το μίνι-μπας σταματάει, είμαστε ανάμεσα στο πλήθος… Μαθαίνουμε ότι άνδρες του PKK και του YPG φέρνουν δύο νεκρούς μαχητές από το Κομπάνι και ο κόσμος τους συνοδεύει μέχρι τα σπίτια τους μ’ αυτήν τη μαχητική διαδήλωση με τα υψωμένα χέρια με το σήμα της νίκης!!

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΡΗΝΟΣ ΣΤΟ ΚΟΜΠΑΝΙ!! ΜΟΝΟ ΠΕΙΣΜΑ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ!!

This slideshow requires JavaScript.

Φτάσαμε αργά το βράδυ στο Ντιγιάρμπακιρ όπου είχε ολοκληρωθεί μια μεγάλη μαχητική και μαζική πορεία!! 8 Μάρτη 2015: το φεμινιστικό καραβάνι – η 4η διεθνής δράση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών ξεκινούσε το μεγάλο ταξίδι του!!!

This slideshow requires JavaScript.

*«Χώρος Αλληλεγγύης Γυναικών – Πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στο χρέος και στα μέτρα λιτότητας»

 

Διαβάστε ακόμα

Ακολουθώντας το καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών

 

 

Share

Το καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών φτάνει στην Ελλάδα  

afisa1

«Από το Κομπάνι ως τη Λισσαβώνα όλες οι γυναίκες στο δρόμο του αγώνα!!!»

Στα πλαίσια της  4η Διεθνούς δράσης της, η Παγκόσμια Πορεία Γυναικών Ευρώπης διοργανώνει το φεμινιστικό καραβάνι. Το Καραβάνι αυτό, θα ταξιδέψει σε όλη την Ευρώπη από 8 Μαρτίου έως 17ης Οκτωβρίου 2015. Οι στόχοι του καραβανιού είναι να ενδυναμώσει τους δεσμούς μεταξύ των φεμινιστριών από διαφορετικές χώρες, και να γίνουν φανεροί οι αγώνες και οι αντιστάσεις των γυναικών σήμερα στην Ευρώπη. Θέλουμε οι αγώνες αυτοί να γίνουν γνωστοί και να επεκταθεί η αλληλεγγύη και οι πρωτότυπες ιδέες της συλλογικής αντίστασης μεταξύ μας. Θέλουμε να ενισχύσουμε τις φεμινιστικές ομάδες σε όλα τα εδάφη έτσι ώστε η Δύναμη και η Ελπίδα να κυκλοφορήσουν ανάμεσα μας!

Επειδή η διαφορετικότητά μας είναι η δύναμή μας, πρέπει να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε αλληλέγγυα με όλα τα φεμινιστικά κινήματα στον κόσμο, δημιουργώντας δίκτυα και ενισχύοντας τις συμμαχίες μας και τις φεμινιστικές πολιτικές πρακτικές μας.

Κανείς δεν είναι ελεύθερος μέχρι όλες οι γυναίκες να είναι ελεύθερες!

 

Πρόσκληση

17 -18 -19 Μάρτη Θεσσαλονίκη-Έδεσσα

Η πόλη μας από τις 17 έως τις 19 Μαρτίου θα έχει την χαρά να φιλοξενήσει τη 4η Διεθνή Δράση της Παγκόσμια Πορείας Γυναικών, το Παγκόσμιο Φεμινιστικό Καραβάνι, που θα ξεκινήσει από το Κουρδιστάν και θα φτάσει μέχρι την Πορτογαλία. Με σύνθημα μας «από το Κομπάνι ως τη Λισαβόνα, όλες οι γυναίκες στο δρόμο του αγώνα», θα συναντηθούμε εδώ για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας στις αγωνιζόμενες γυναίκες όλου του κόσμου, να ανταλλάξουμε τις απόψεις και τις εμπειρίες μας και να συντονίσουμε την κοινή διεθνή μας δράση.

Σας προσκαλούμε στη Συνέντευξη Τύπου που θα γίνει την Τετάρτη 18/3, 12:00, στο Χώρο Αλληλεγγύης Γυναικών (Βύρωνος 5), όπου θα συμμετέχουν γυναίκες από το Κουρδιστάν και το Κομπάνι, την Τουρκία, το Διεθνές Φεμινιστικό Κίνημα και την Ελλάδα.

Σας προσκαλούμε στην υποδοχή του Καραβανιού την Τρίτη 17/3, 12:00, Τσιμισκή με Πλατεία Αριστοτέλους και στην κοινή μας Συνέλευση- Εκδήλωση που διοργανώνουμε την Τετάρτη 18/3, 18:30 στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο (Λεωφόρος Στρατού με 3ης Σεπτεμβρίου) όπου θα μιλήσουν γυναίκες από όλο τον κόσμο και θα χαιρετίσουν τα κινήματα της πόλης.

 

Τρίτη 17 Μάρτη Θεσσαλονίκη

12.00-13.00: Υποδοχή καραβανιού στην πλατεία Αριστοτέλους – πορεία

13.30-15.00: Γεύμα

15.00-20.00: Ελεύθερο απόγευμα για ξεκούραση και περιήγηση στην πόλη

20.30: Μουσική βραδιά στο «ΧΩΡΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ» (Βύρωνος 5- πλατεία Ναυαρίνου)

Τετάρτη 18 Μάρτη Θεσσαλονίκη

10.00 – 12.00: Συνάντηση στο «ΧΩΡΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ»

12.00 – 13.30: Συνέντευξη τύπου για το φεμινιστικό καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών και ενημέρωση για τα προβλήματα των γυναικών λόγω οικονομικής κρίσης

13.30 – 15.30: Γεύμα

15.30 – 18.30: Ελεύθερο απόγευμα

18.30 – 22.00: Ανοιχτή συνέλευση με τα κινήματα της πόλης στο Βελλίδειο

Πέμπτη 19 Μάρτη Έδεσσα

9.00: Αναχώρηση για Έδεσσα. Στάση στον αρχαιολογικό χώρο Βεργίνα

12.00 – 13.00: Υποδοχή – Γεύμα

15.30 – 17.30: Ανοιχτή συνέλευση γυναικείων ομάδων και κινημάτων (παλιό «Παρθεναγωγείο»)

17.30: Πορεία στην πόλη

18.00: Αναχώρηση για Θεσσαλονίκη.

Παρασκευή 20 Μάρτη Θεσσαλονίκη

Το φεμινιστικό καραβάνι συνεχίζει το ταξίδι!!!

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ – ΧΩΡΟΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ – ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΧΡΕΟΣ ΚΑΙ ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ – ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΕ ΔΡΑΣΗ

afisa

 

Συνεχής ενημέρωση για την πορεία το καραβανιού, με φωτό και ανταποκρίσεις εδώ

 

Share

Ακολουθώντας το καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών

COMPLETO_FINAL_EN

Το καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών ξεκίνησε! Το καραβάνι, που οργανώνεται στα πλαίσια της 4ης Δράσης της ΠΠΓ, από τις 8 Μάρτη ως τις 17 Οκτώβρη 2015 θα διασχίσει την Ευρώπη, από την Τουρκία μέχρι την Πορτογαλία, φέρνοντας το μήνυμα της αλληλεγγύης και συνδέοντας φεμινιστικά κινήματα βάσης, αγώνες και αντιστάσεις. Φιλοδοξία αυτού του ποστ είναι η ενημέρωση για την πορεία του καραβανιού, για αυτό και θα προσπαθούμε να το ενημερώνουμε σε τακτικά διαστήματα. Περισσότερα για το καραβάνι μπορείτε να διαβάσετε εδώ και εδώ


 

 

23-25 Μαΐου – Γενεύη, Ελβετία

23.5.: Συζήτηση για την αντίσταση των γυναικών ενάντια στο μιλιταρισμό.

24.5.: Συζήτηση για τη λιτότητα εναντίον των γυναικών, για τις γυναίκες μετανάστριες χωρίς νομικό καθεστώς στην Ελβετία και μαρτυρίες από την εκμετάλλευση που υφίστανται. Δράση αλληλεγγύης προς τις γυναίκες μετανάστριες στην Ελβετία: Ζουν εδώ, εργάζονται εδώ, θα μείνουν εδώ. Το βράδυ ακολούθησε μουσική και χορός με το κολομβιανό γκρουπ La puntica.

Στις 25 Μαΐου έγινε δράση για την επάρκεια στην τροφή με την κολλεκτίβα Les Artichauts.

This slideshow requires JavaScript.

 

22 Μαΐου – Λωζάνη, Ελβετία

Το φεμινιστικό καραβάνι φτάνει επισκέπτεται το Κέντρο Γυναικών «Appartenances». Πολλές γυναίκες συμμετείχαν στη σημερινή μας δράση, από την Ερυθραία, τη Βοσνία, το Κοσσυφοπέδιο, την Αλβανία, το Περού, τον Ισημερινό, τη Βενεζουέλα, το Πράσινο Ακρωτήριο, το Τόγκο, το Μπαγκλαντές και την Αργεντινή.

This slideshow requires JavaScript.

 

20-21 Μαΐου – Neuchâtel, Ελβετία

Στην κατάληψη Prise Imer στο Neuchâtel.

21 maiou Neuchâtel

 

18-19 Μαΐου – Βέρνη, Ελβετία

16 μέρες ενάντια στη βία κατά των γυναικών: Από τη Δευτέρα 18 Μαΐου 2015, το φεμινιστικό καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών κάνει στάση στη Βέρνη. Γυναίκες από διάφορες χώρες συγκεντρώνουν από τις 8 Μαρτίου τις εμπειρίες τους διασχίζοντας την Ευρώπη σχετικά με το πώς να εξαλείψουμε τις αδικίες. Στη Βέρνη έγινε μια δράση δρόμου με το πλοίο «αλληλεγγύη-ισότητα-ελευθερία», μια δράση αλληλεγγύης στις Κούρδισσες και παρουσίασης του φεμινιστικού καραβανιού.

Στις 19 Μαΐου επίσκεψη σε έκθεση για την ιστορία του γυναικείου κινήματος στην Ελβετία.

 

This slideshow requires JavaScript.

 

14-17 Μαΐου –Τίτσινο και Λουγκάνο, Ελβετία

Στις 14 Μαΐου βαδίσαμε περίπου 4 ώρες από το Chiasso στο Λουγκάνο, κάτω από ένα λαμπρό ήλιο. Σταματήσαμε στο Λουγκάνο για να εκφράσουμε την αλληλεγγύη μας προς τις χιλιάδες μετανάστριες που έχασαν τη ζωή τους στη Μεσόγειο. Ακολούθησε θεατρική παράσταση. Στις 15 Μαΐου, οι γυναίκες από την Παγκόσμια Πορεία Γυναικών Ελβετίας εξέφρασαν την αλληλεγγύη τους με τη Γουατεμάλα στον αγώνα τους για παραίτηση του προέδρου της.

Στις 17 Μαΐου έγινε περφόρμανς στο Λουγκάνο.

This slideshow requires JavaScript.

 

7-9 Μαΐου – Ebensee, Αυστρία

Το Φεμινιστικό Καραβάνι φτάνει στη λίμνη Ebensee στην Αυστρία, όπου παρατίθεται συνέντευξη τύπου για το φεμινιστικό καραβάνι στο γυναικείο φόρουμ Salzkammergut – που μας φιλοξένησε – και τη Via Campesina, ανάμεσα σε άλλες οργανώσεις. Την επόμενη μέρα επίσκεψη σε έκθεση γυναικών καλλιτεχνών και το ίδιο απόγευμα επίσκεψη στο μουσείο κατά του ναζισμού.

Στις 9 Μάη επίσκεψη στο ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης του Μαουτχάουζεν, ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης. Εκεί αποτίσαμε φόρο τιμής στις γυναίκες που εξαναγκάστηκαν σε σεξουαλική σκλαβιά για τους αξιωματικούς και τους στρατιώτες των ναζί, αλλά και για άντρες κρατούμενους,

This slideshow requires JavaScript.

 

 

28 Απριλίου – Ζάγκρεμπ, Κροατία

Διοργάνωση θεάτρου του καταπιεσμένου από μια φεμινιστική σκοπιά, προκειμένου να εντοπιστούν οι διαφορετικές μορφές καταπίεσης των γυναικών ώστε μέσω της συλλογικής συζήτησης και ανταλλαγής ιδεών να βρεθούν στρατηγικές για την αντίσταση στα κοινά προβλήματα και την καταπολέμησή τους. Το θέατρο του καταπιεσμένου είναι ένα εργαλείο για την ατομική και συλλογική χειραφέτηση.

zagreb

Περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες μπορείτε να δείτε εδώ και εδώ

 

24 Απριλίου – 24ωρη φεμινιστική δράση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών

24ωρη φεμινιστική δράση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών σε όλο τον κόσμο για τα 2 χρόνια από την κατάρρευση του οκταόροφου εργοστασίου παραγωγής ενδυμάτων Rana Plaza στην Dhaka, Μπαγκλαντές, όπου έχασαν τη ζωή τους περισσότερα από 1.100 άτομα (κυρίως γυναίκες) και άλλα 2.500 τραυματίστηκαν.

Μέσα από τις δράσεις μας θέλουμε να αναδείξουμε ότι το Rana Plaza είναι παντού και ότι οι γυναίκες υφίστανται σε κάθε γωνιά του κόσμου τις συνέπειες της ατέρμονης απληστίας του καπιταλιστικού συστήματος. Ενδεικτικά δράσεις έγιναν στο Μπιλμπάο (Χώρα των Βάσκων), στη Γαλικία, στη Λισαβώνα, στην Κοΐμπρα, στις Αζόρες και στο Πόρτο (Πορτογαλία), στο Σάο Μπερνάρδο (Ισπανία), στο Σαντιάγο της Χιλής, στο Πόρτο Αλέγκρε, στο Μοσσορό, στο Καρουάρο Ρεσίφε, στο Καμπίνας και στη Φορταλέζα (Βραζιλία), στο Μόντρεαλ και στο Κεμπέκ (Καναδάς), στην Ελβετία, στην Αυστραλία, στην Αγγλία, στη Βιέννη (Αυστρία), στο Παρίσι (Γαλλία), στις Φιλιππίνες, στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, στο Μπουένος Άιρες (Αργεντινή), στο Περού, στη Γουαδαλαχάρα και Χουάρες (Μεξικό), στο Μπαγκλαντές, στο Μπενίν, στη Μοζαμβίκη.

Περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες μπορείτε να δείτε εδώ:

https://www.facebook.com/caravanafeminista?fref=ts

 

 

1 Μάη

Το Φεμινιστικό Καραβάνι συμμετέχει στην Πορεία για την 1η Μάη στη Βιέννη

YouTube Preview Image

 

This slideshow requires JavaScript.

 

16 Απριλίου

Λεσβιακή Πορεία στο Βελιγράδι:

Αδερφές,

Ελάτε στην λεσβιακή άνοιξη!

Απευθυνόμαστε σε όλες εσάς που θέλετε να συμμετάσχετε στις τετραήμερες εκδηλώσεις στο Βελιγράδι (Σερβία). Θα διεξαχθούν από τις 16 έως τις 19 Απριλίου.

Είμαστε μια οργάνωση βάσης που αποτελείται από λεσβίες, φίλους/ες, ακτιβιστές/στριες από διάφορες ομάδες στην Σερβία και θέλουμε να μαζευτούμε για να ανταλλάξουμε ενέργεια και να ενθαρρύνουμε η μια την άλλη, να ανταλλάξουμε γνώση κι εμπειρίες για την λεσβιακή μας ύπαρξη/πολιτική δράση/λεσβιακή κουλτούρα και να αλληλοϋποστηριχτούμε. Η δράση μας βασίζεται στον εθελοντισμό και τα φεμινιστικά ιδεώδη. Άρα, θέλουμε να σπάσουμε την πατριαρχία και την λεσβιοφοβία στην Σερβία! Όσο πιο αγριεμένες, τόσο πιο χαρούμενες!

Η δράση στο Βελιγράδι είναι η συμμετοχή μας στο φεμινιστικό καραβάνι που οργανώνεται από την Παγκόσμια Πορεία Γυναικών. Το καραβάνι ξεκινάει στις 6 Μαρτίου στο Κουρδιστάν και για τους επόμενους οκτώ μήνες θα ταξιδέψει στην Ευρώπη (Βαλκάνια, Γαλλία, Ιταλία, Πολωνία, Ισπανία, Γερμανία, Αυστρία και τέλος Πορτογαλία). Στόχος του είναι να συναντήσει γυναίκες από διαφορετικές χώρες και να υποστηρίξει τους αγώνες τους ενάντια στην καταπίεση, την πατριαρχία και τον καπιταλισμό.

Είναι σημαντικό ώστε να καταλάβουμε τις διαφορετικές εμπειρίες των γυναικών με ερωτήσεις σχετικά με συγκεκριμένες πολιτισμικές παραδώσεις, ποιότητα ζωής, οικονομία και να μπορέσουμε να καταλάβουμε καλύτερα τη θέση των γυναικών, να μοιραστούμε γνώσεις για να βοηθήσουμε τον αγώνα μας, την ενδυνάμωση μας και την δημιουργία ενός δικτύου γυναικών.

Η κατάσταση στην Σερβία δεν είναι ακριβώς θετική για τις λεσβίες –υπάρχει πολλή λεσβιοφοβία και πολλές επιθέσεις εις βάρος λεσβιών και το να κρατιέσαι από το χέρι ή να εκφράζεις οικειότητα σε δημόσιους χώρους μπορεί να αποβεί επικίνδυνο. Παρόλα αυτά οι λεσβίες στη Σερβία πάντα ήταν θαραλλέες: το 2001 οργανώσαμε το πρώτο Pride στο Βελιγράδι, αλλά δεχτήκαμε βίαιη επίθεση. Άσχετα με το πως έληξε, το Pride ήταν πολύ σημαντικό μιας και ήταν η πρώτη φορά που ως λεσβίες εμφανιστήκαμε δημόσια, δείξαμε την δύναμη μας και αποδείξαμε πως είμαστε ανίκητες!

Οι ρίζες του λεσβιακού κινήματος στη Σερβία εντοπίζονται στις αρχές της δεκαετίας του ’90, όπου φεμινίστριες και λεσβίες, μέλη του αντιπολεμικού κινήματος, οργανώθηκαν γύρω από κοινά γι’ αυτές ζητήματα. Από τότε υπήρξαν περίοδοι έντονης επιστροφής στις παραδόσεις, η θρησκεία εδραιώθηκε ως ισχυρός κοινωνικός παράγοντας, ενώ η όλη διαδικασία παρήγαγε μια ωμή εκδοχή του καπιταλισμού με μόνο σκοπό τη διαίρεση και απομάκρυνση των ανθρώπων.

Αυτή η δράση έχει σκοπό να δυναμώσει και να καθιερώσει διευρωπαϊκά λεσβιακά δίκτυα και να βοηθήσει στην ορατότητα των λεσβιών μέσω της προώθησης της λεσβιακής κουλτούρας. Η ίδια η δράση αποτελείται από δύο μέρη: το πρώτο θα είναι μια καλλιτεχνική δράση σε γνωστό πάρκο στο Βελιγράδι (ακριβώς απέναντι από την προεδρία), μια τοποθεσία που επιλέχθηκε λόγω των πολλών λεσβιοφοβικών επιθέσεων που συνέβησαν. Θα διαβαστεί ακτιβιστική λεσβιακή ποίηση μιας φίλης λεσβίας ακτιβίστριας, της Κάρνα Κόσικ (Carna Cosik), η οποία ήταν μέλος της λεσβιακής  οργάνωσης Novi Sad αλλά δυστυχώς δεν είναι πια μαζί μας και θέλουμε να την θυμόμαστε και με αυτόν τον τρόπο.

Έπειτα η πομπή θα ανέβει σε πλατό μπροστά από τη Σέρβικη βουλή όπου θα γίνει διαμαρτυρία για τα δικαιώματα των λεσβιών και των γυναικων, με σκοπό να φανεί η αλληλεγγύη μεταξύ του φεμινιστικού και του λεσβιακού κινήματος. Παρότι είμαστε κατά της αστυνομικής παρουσίας, λόγω της υποχρέωσης να αναφέρονται οι διαμαρτυρίες στην αστυνομία, αναμένουμε μια μικρή παρουσία.

Μετά την πορεία των νταλικών (Dyke March) θα προχωρήσουμε στην κατάληψη Inex[1]  όπου θα υπάρξει ένα πλούσιο και ποικίλο πρόγραμμα. Η τοποθεσία επιλέχθηκε διότι για μας έχει μεγάλη πολιτική σημασία να ανοιγόμαστε σε νέους χώρους και να στηρίζουμε πολιτιστικές πρωτοβουλίες. Στο Inex θα προσφέρουμε vegan γεύματα, μιας και για μας η vegan στάση είναι πολύ σημαντική.

Είναι σημαντική η συμμετοχή σας σε αυτήν την εορταστική περίσταση γιατί θα γιορτάσουμε τα 20 χρόνια του Σέρβικου λεσβιακού κινήματος! Θα είναι επίσης μια εξαιρετική ευκαιρία συνάντησης φεμινιστριών και λεσβιών ακτιβιστριών από τις χώρες τις πρώην Γιουγκοσλαβίας.

Η αδελφότητα ανθίζει, η άνοιξη μας δεν θα ναι ποτέ πια ίδια!

Πώς να συμμετάσχετε;

Απλό: γράψτε μας, πείτε μας το όνομα σας, από που είστε, την ηλεκτρονική σας διεύθυνση και το τηλέφωνο σας και πότε σοπεύετε να ρθετε και να πότε να φύγτε. Επίσης, όλα τα πάνελ και οι συζητήσεις θα είναι στα αγγλικά, οπ΄΄οτε άμα χρειάζεστε  διερμηνεία σε κάποια άλλη γλώσσα παρακαλούμε να μας το πείτε. Για οποιαδήποτε άλλη πληροφορία επικοινωνίστε μαζί μας.

Επικοινωνία:

lesbianspringbelgrade@gmail.com

Η διαμονή θα γίνει είτε σε σπίτια γυναικών στο Βελιγράδι είτε στο Inex squat, ανάλογα με την προσέλευση.

Περισσότερεα σχετικά με την διαμονή, τον προγραμματισμό και επιπλέον χρήσιμες πληροφορίες θα σας σταλούν μετά την εγγραφή σας.

Μετάφραση: Άννα Σιγαλού

[1] Inex squat (κατάληψη Inex): Κατηλημένο κτίριο στο Karaburma, προάστιο του Βελιγράδι, που άνηκε παλιότερα σε δημόσια εταιρία με το όνομα Inex Film. Το 2001, ομάδες και άτομα, πολλοί εκ των οποίων καλλιτέχνες, κατέλαβαν τον χώρο. Αρχικά περιορίστηκαν στο να αποκαταστήσουν τον χώρο, σύντομα όμως μετατράπηκε σε έναν χώρο που στεγάζει συζητήσεις, εκθέσεις, συναυλίες, φεστιβάλ κ.α.

 

6 Απριλίου

Το καραβάνι φτάνει στο Πίροτ, στην νοτιοανατολική Σερβία στο άνοιγμα του Πανηγυριού Γυναικών που οργάνωσε η ομάδα Žene juga (Γυναίκες του Νότου). Το Πανηγύρι Γυναικών τιμά τους αγώνες των γυναικών του Πίροτ για την οικονομική τους ανεξαρτησία, τη δημιουργικότητα και δύναμη που έχουν στην καθημερινή ζωή. Πάνω από 25 γυναίκες εκθέσαν τα προϊόντα τους, έδειξαν πώς και πάνω σε τι δουλεύουν και αντάλλαξαν εμπειρίες. Η είσοδος ήταν δωρεάν, ενώ στο χώρο υπήρχαν επίσης workshop πλεξίματος και χούλα χουπ.

This slideshow requires JavaScript.

 

3 Απριλίου

Το καραβάνι φτάνει στη Σόφια και ενώνεται με την ομάδα Beyond Borders: Linking our Stories. Σκοπός της ομάδας είναι να φέρει κοντά γυναίκες από την Τουρκίακ αι την Αρμενία και να χτίσει την αλληλεγγύη μέσω της αφηγηματικής και παρασττικής τέχνης.

Περισσότερα για την ομάδα εδώ

 

28-29 Μαρτίου

Βουκουρέστι. Το Φεμινιστικό Καραβάνι συμμετέχει στη συνάντηση και τις συζητήσεις με ακτιβιστές/ακτιβίστριες για το δικαίωμα στην κατοικία και τις στρατηγικές ενάντια στις εξώσεις, που οργάνωσε η οργάνωση FCDL (Common Front for the Right to Housing-Κοινό Μέτωπο για το Δικαίωμα στην Κατοικία).

Εκεί μάθαμε πώς η ομάδα “Vulturilor 50”, που αποτελείται από θύματα εξώσεων, αντιστέκεται και αγωνίζεται, από τον Σεπτέμβρη 2014, έχοντας καταστκηνώσει στο κέντρο της πόλης· για τους Ρουμανικούς νόμους σχετικά με το δικαίωμα στη στέγη και στην κατοικία· για το πώς οι δημοτικές αρχές (δεν) αντιμετωπίζουν αυτή και άλλες παρόμοιες περιπτώσεις. Ακούσαμε μαρτυρίες και μοιραστήκαμε εμπειρίες πάνω στο θέμα της κατοικίας από άλλες χώρες, όπως η Πορτογαλία και η Ισπανία.

This slideshow requires JavaScript.

 

Συνάντηση με γυναίκες Ρομά στον αυτόνομο χώρο Centrul Claca: μαρτυρίες και συζήτηση με την Elena Garofita Rupa, τη Mihaela Dragan και τη Giorgiana Lincan για την κατάσταση των γυναικών στις κοινότητες Ρομά στη Ρουμανία, τους γάμους σε μικρή ηλικία και τις ακτιβίστριες Ρομά.

This slideshow requires JavaScript.

Περισσότερα: centrul clacaCommon Front for the Right to Housing

 

27 Μαρτίου

Στο δρόμο για Βουκουρέστι

βουκουρεστι

 

19 Μαρτίου

Η Πρωτοβουλία Γυναικών σε Δράση φιλοξενεί σήμερα στην Έδεσσα, στο παλιό Παρθεναγωγείο της πόλης, τις γυναίκες που συμμετέχουν στο φεμινιστικό καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών λίγο πριν φύγουν για να συνεχίσουν το μακρύ συμβολικό τους ταξίδι προς την υπόλοιπη Ευρώπη. Υποδέχεται τις αγωνίστριες κούρδισσες σε μια συζήτηση για να στηρίξει τον αγώνα τους. Ακολουθεί το πρόγραμμα εκδηλώσεων:

13.00-15.00 Υποδοχή του Καραβανιού στο Παρθεναγωγείο – Καλωσόρισμα

15.00-17.30 Συνάντηση γυναικείων οργανώσεων και κινημάτων  – Συζήτηση

17.30 Πορεία στην πόλη

This slideshow requires JavaScript.

 

17-18 Μαρτίου

Φωτογραφίες από τη συνέντευξη τύπου και την ανοιχτή συνέλευση των γυναικών του φεμινιστικού καραβανιού με τα κινήματα της πόλης. Μαζί με το “ΧΩΡΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ” ήταν όλο το διήμερο οι απολυμένες καθαρίστριες, οι εργαζόμενες/νοι της ραδιοτηλεόρασης ΕΡΤ 3, οι απολυμένοι της Coca-Cola, οι εργαζόμενοι της ΒΙΟΜΕ, οι σχολικοί φύλακες, κοινωνικό ιατρείο, εκπαιδευτικοί σε διαθεσιμότητα, η Γ΄ΕΛΜΕ-Θ, το SOS Χαλκιδική κ.α.

This slideshow requires JavaScript.

Την Τετάρτη 18 Μαρτίου παραχωρήθηκε συνέντευξη τύπου του καραβανιού και ενημέρωση για τα προβλήματα των γυναικών στην κρίση. Το απόγευμα πραγματοποιήθηκε στο Βελλίδειο Συνεδριακό Κέντρο ανοιχτή συνέλευση-εκδήλωση με συμμετοχή των γυναικών του καραβανιού και των κινημάτων της πόλης, με σκοπό την ανταλλαγή εμπειριών από τους αγώνες και τη δημιουργία δικτύων αντίστασης και ανατροπής των νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Φωτογραφίες από την υποδοχή του φεμινιστικού καραβανιού στη Θεσσαλονίκη και την πορεία που ακολούθησε στο κέντρο της πόλης

This slideshow requires JavaScript.

 

12-13 Μαρτίου

Φτάνοντας στην Αττάλεια, οι γυναίκες συναντήθηκαν στην πλατεία Cumhuriyet με εργαζόμενες γυναίκες στην τοπική αυτοδιοίκηση. Ο δήμος της Αττάλειας υπό τη διοίκηση του Μεντερές Τουρέλ (κυβερνόν κόμμα ΑΚΡ) είχε απολύσει ή μεταθέσει γυναίκες υπαλλήλους σε απομακρυσμένες περιοχές, διότι ήταν μέλη συνδικάτου. Η πορεία βάδισε μαζί με αυτές τις γυναίκες έξω από το δημαρχείο ζητώντας από το δήμαρχο να τις επαναπροσλάβει. Το συνδικάτο δημοσίων υπαλλήλων KESK καταγγέλει ότι το ΑΚΡ διοικεί εδώ και 12 χρόνια μέσω μιας πολιτικής εκφοβισμού και καταστολής. “Οι γυναίκες δεν θα το επιτρέψουν, ούτε θα υπακούσουν στο πατριαρχικό σουλτανάτο του Ταγίπ Ερντογάν και του Μεντερές Τουρέλ” δηλώνει η Gülistan Atasoy, μέλος του KESK. Το πρόγραμμα της Αττάλειας συνέχισε με μια συζήτηση σχετικά με τις γυναίκες και την πόλη.

This slideshow requires JavaScript.

Στην Αττάλεια οι γυναίκες επισκέφθηκαν το απόγευμα το μνημείο Alyazma, το οποίο χτίστηκε στις 7 Μαρτίου 2012 στη μνήμη των 476 δολοφονημένων γυναικών από γυναίκες, και στη συνέχεια βγήκαν στους δρόμους της πόλης σε μια χαρούμενη βραδινή πανηγυρική πορεία φωνάζοντας συνθήματα κατά της ανδρικής βίας και υπέρ της αλληλεγγύης των γυναικών και τραγουδώντας τραγούδια της Ajda Pekkan και των Bandista

YouTube Preview Image

 

12 Μαρτίου

Το μικρό χωριό Ahmetler στην Αλάνια ήταν η πρώτη στάση στην επαρχία της Αττάλειας για το φεμινιστικό καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών, όπου έγινε μια εκδήλωση ανταλλαγής εμπειριών με γυναίκες της τοπικής κοινωνίας με θέμα την αντίστασή τους ενάντια στην κατασκευή μιας μονάδας υδροηλεκτρικής ενέργειας. Οι ντόπιες γυναίκες μοιράστηκαν την ιστορία για το πώς κατάφεραν να εμποδίσουν με επιτυχία την κατασκευή της μονάδας στήνοντας σκηνές και μπλοκάροντας το δρόμο προς το εργοτάξιο.

Στις φωτογραφίες μπορείτε να δείτε γυναίκες αγρότισσες, την ώρα που ετοιμάζουν παραδοσιακές πίτες.

This slideshow requires JavaScript.

 

11 Μαρτίου

Αφήνοντας πίσω τους την Αντιόχεια, οι γυναίκες του φεμινιστικού καραβανιού έφτασαν στην πόλη Μερσίν, όπου επισκέφθηκαν τους τάφους σημαντικών γυναικών του κινήματος στην Τουρκία και το Κουρδιστάν: της Leyla Şaylemez, μίας από τις τρεις κούρδισσες ακτιβίστριες που δολοφονήθηκε στο Παρίσι το 2013 και της Özgecan Aslan, της φοιτήτριας που βιάστηκε, κάηκε μέχρι θανάτου και διαμελίστηκε από τρεις άνδρες, το βράδυ που πήρε το λεωφορείο από την πανεπιστημιούπολη για να επιστρέψει στο σπίτι της. Η αντίστασή της έγινε σύμβολο της εξέγερσης των γυναικών στην Τουρκία.

Στη συνέχεια επισκέφτηκαν την οικογένεια της Yasemin Çakar, η οποία δολοφονήθηκε πρόσφατα από το σύζυγό της στο Gaziantep, στη σκηνή όπου δέχονταν συλλυπητήρια. Τέλος, επισκέφθηκαν μια έκθεση φωτογραφίας για τις γυναίκες στο θέατρο Hadra Hamam.

Περισσότερα για την υπόθεση της Özgecan Aslan εδώ και εδώ

Περισσότερα για τρεις κούρδισσες ακτιβίστριες εδώ, εδώ και εδώ

 

10 Μαρτίου

Το φεμινιστικό καραβάνι φτάνει στην Αντάκια (Αντιόχεια). Χιλιάδες γυναίκες συμμετείχαν στις διαδηλώσεις φωνάζοντας το σύνθημα “Jin jiyan azadi” (γυναίκα ζωή ελευθερία), κάποιες με παραδοσιακές στολές και τραγουδώντας στα κουρδικά, τούρκικα και αραβικά, κρατώντας πανό που έγραφαν συνθήματα ενάντια στις γυναικοκτονίες, στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, στη βία, στην εργασιακή εκμετάλλευση, στη σεξουαλική παρενόχληση, αλλά και πλακάτ με τις φωτογραφίες των τριών κουρδισσών ακτιβιστριών που είχαν δολοφονηθεί στο Παρίσι το 2013, και εκφράζοντας την αλληλεγγύη τους στις γυναίκες που αντιστέκονται και αγωνίζονται και στις γυναίκες που έχασαν τη ζωή τους πολεμώντας στο Κομπάνι.

Περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να διαβάσετε εδώ

This slideshow requires JavaScript.

 

9 Μαρτίου

Μανιφέστο που διαβάστηκε από την οικολογική επιτροπή του KJA στο δάσος της πόλης Talaytepe στο Diyarbakir (Κουρδιστάν) στις 9 Μαρτίου, μετά από δενδροφύτευση.

Τα δέντρα μας είναι η ελπίδα και η αντίστασή μας

Προς τον τύπο και την κοινή γνώμη:

Ως οικολογική επιτροπή του KJA (Συνέδριο Ελεύθερων Γυναικών), χαιρετίζουμε την αντιπροσωπία της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών και όλες τις γυναίκες προλαιτάριες που βρίσκονται σήμερα εδώ. Βρισκόμαστε στο Talaytepe, μια από τις σημαντικότερες περιοχές που βοηθούν την πόλη να αναπνεύσει. Αυτή η έκταση ανακυρήχθηκε δάσος της πόλης από τον δήμο, αλλά δυστυχώς αντιμετωπίζει πολλούς κινδύνους. Η κυβέρνηση θέλει να χρησιμοποιήσει αυτή την έκταση αλλιώς, να την καλύψει με τσιμέντο, δηλαδή να μας αφήσει χωρίς ανάσα.

Ως κοινωνίες γινόμαστε χρόνια μάρτυρες τέτοιων αντιλήψεων. Λόγω πολλών καταστροφών, φραγμάτων, υδροηλεκτρικών σταθμών, τεράστια έργα στο Κουρδιστάν και την Τουρκία, όλοι σχεδόν οι κοινοί χώροι κινδυνεύουν να καταστραφούν.

Η αντίδραση στους υδροηλεκτρικούς σταθμούς στη Μαύρη Θάλασσα, η αντίσταση στο πάρκο Gezi, στο Πολυτεχνείο της Μέσης Ανατολής και στους κήπους Hevsel ήταν η εκούσια κραυγή της κοινωνίας ενάντια σ αυτές τις επιθέσεις.

Πριν ένα χρόνο η κυβέρνηση ανήγγηλε πως θα εφαρμόσει τρελά έργα όπως την λεηλασία της κοιλάδας του Τίγρη, υδρηλεκτρικούς σταθμούς και την μετατροπή ενός σταδίου σε εμπορικό κέντρο. Αυτά είναι μερικά μόνο παραδείγματα αυτής της αντίληψης. Στόχος αυτών των έργων δεν είναι μόνο το κέρδος αλλά και η συντριβή του πολιτισμού και της ταυτότητας μας μέσω της καταστροφής της μνήμης μας.

Εμείς όμως δηλώναμε και δηλώνουμε την νόμιμη, δημοκρατική αντίδραση μας σ αυτά τα έργα λεηλασίας. Δεν θα επιτρέψουμε τα έργα καταστροφής.

Σήμερα στην Talaytepe φυτέψαμε τα δέντρα μας με το σύνθημα «ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΚΙ Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΜΑΣ». Όλοι και όλες πρέπει να μάθουν ότι τα φυτέψαμε χάρη στις προσπάθειες όλων των προλετάριων γυναικών και ότι [αυτά τα δέντρα] θα μεγαλώσουν. Αυτό το κάναμε σήμερα για να υπερασπιστούμε τους κοινούς χώρους των ανθρώπων. Ξανά, λέμε δυνατά ότι θα υπερασπιστούμε τον πολιτισμό μας, τους κοινούς χώρους και την φύση μας μέχρι τέλους!

 

ΖΗΤΩ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ!

ΖΗΤΩ Η ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ!

ΖΗΤΩ ΤΟ ΧΩΜΑ, Η ΔΙΚΑΙΩΣΥΝΗ ΚΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΦΥΣΗ!»

Πηγή: caravana feminista 

This slideshow requires JavaScript.

 

8 Μαρτίου

ανταπόκριση από τη Βούλα Τάκη, από τον Χώρο Αλληλεγγύης Γυναικών στη Θεσσαλονίκη, που συμμετέχει στο φεμινιστικό καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών:

8 ΜΑΡΤΗ παγκόσμια ημέρα της γυναίκας με τις γυναίκες από το Κομπάνι!!!! Το Κομπάνι που ο ηρωικός αγώνας του ταυτίστηκε με τις γυναίκες!!! Στο Κομπάνι που αυτή την στιγμή γίνεται μια μεγάλη προσπάθεια όχι μόνο να χτιστεί ξανά αλλά που σ’ ολόκληρη την περιοχή της Ροζάβα “χτίζεται” με την ίδια επιμονή και πείσμα – όπως κι ο αγώνας τους – από τα κάτω μια άλλη κοινωνία!! Οι γυναίκες είναι στο κέντρο αυτής της προσπάθειας. Παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, ανοίγονται όλα τα θέματα που τις αφορούν (ισοτιμία, ισότιμη συμμετοχή στην πολιτική, εργασία, γνώση κι ενημέρωση για την ιστορία και τον αγώνα των γυναικών, μητρότητα, έκτρωση, κ.ά). Ακόμη και στον καταυλισμό των προσφύγων από το Κομπάνι – όπου βρεθήκαμε σήμερα – υπάρχει σε σκηνή ένα “ΣΠΙΤΙ ΓΥΝΑΙΚΩΝ” όπου συμμετέχουν γυναίκες σε επιμορφωτικά σεμινάρια για όλα τα παραπάνω θέματα. Ένα πολιτικό και κοινωνικό εγχείρημα βρίσκεται σε εξέλιξη!!!!

photo6

Στο μεταξύ, το καραβάνι έχει φτάσει στο Ντιγιάρμπαρκιρ, όπου και πραγματοποιείται συγκέντρωση και πορεία

This slideshow requires JavaScript.

Περισσότερες φωτογραφίες εδώ

Διαβάστε ακόμα: Women of the world assemble in Diyarbakır

 

6 Μαρτίου

Έναρξη της 4ης Παγκόσμιας Δράσης της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών στην κουρδική πόλη Nusaybin. Το Φεμινιστικό Καραβάνι ξεκινάει τη διαδρομή του από το τουρκικό Κουρδιστάν στις 8 του Μάρτη για να καταλήξει τον Οκτώβριο του 2015 στην Πορτογαλία.

Εκατοντάδες γυναίκες συγκεντρώθηκαν στις 6 Μάρτη στην πόλη Nusaybin (τουρκικό Κουρδιστάν) για την έναρξη της 4ης Παγκόσμιας Δράσης της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών. Γυναίκες από τη Γερμανία, τη Σερβία, την Πορτογαλία, τη Βραζιλία, τη Χώρα των Βάσκων, την Καταλονία, την Αγγλία, τη Γαλλία, την Ισπανία, την Ελλάδα, το Αφγανιστάν, το Λίβανο, την Τουρκία, το Μπασούρ (Κουρδιστάν του Ιράκ) τη Ροτζάβα (Κουρδιστάν της Συρίας), το Ροτζιλάτ (Κουρδιστάν του Ιράν), το Μπακούρ (Κουρδιστάν της Τουρκίας). Μίλησαν για την επανάσταση στη Ροτζάβα, για την οικολογία και την εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, για τη βία κατά των γυναικών.

This slideshow requires JavaScript.

Για περισσότερες φωτογραφίες και βίντεο από την έναρξη του καραβανιού εδώ

5 Μαρτίου

Με κυρίαρχη σκέψη το σύνθημα για το φεμινιστικό καραβάνι «Από το Κομπάνι ως τη Λισσαβόνα όλες οι γυναίκες στο δρόμο του αγώνα», γυναίκες που συμμετέχουν στο φεμινιστικό καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών επισκέφθηκαν στις 5 Μαρτίου το στάδιο που φιλοξενούνται πρόσφυγες από το Κομπάνι, στο Ντιγιάρμπακιρ. Εκεί συναντήθηκαν με γυναίκες πρόσφυγες, οι οποίες τους εξιστόρησαν τις δικές τους βιωματικές εμπειρίες από τις βάρβαρες επιθέσεις του ISIS στις περιοχές τους, καθώς, και από τον περήφανο αγώνα που δίνουν συντρόφισσές τους στην πρώτη γραμμή των συγκρούσεων. Εμπειρίες συγκλονιστικές από χείλη σφιγμένα από τον πόνο αλλά και το πείσμα για συνέχιση της μάχης μέχρι τη νίκη. Οι συγκλονιστικές αφηγήσεις είχαν όλες ένα κοινό παρανομαστή: την έκκληση για αγωνιστική αλληλεγγύη στη μάχη ενάντια στη βαρβαρότητα και το σκοταδισμό.

This slideshow requires JavaScript.

Share

Οκτώ του Μάρτη – Ώρα για τo Σπίτι των Γυναικών!

skitso_11_email

το σκίτσο είναι της Σόνιας Μητραλιά

της Σόνιας Μητραλιά

Εδώ και μερικές εβδομάδες, έχει αρχίσει και συνεχίζεται η καμπάνια συλλογής υπογραφών για τη δημιουργία του Σπιτιού των Γυναικών στην Αθήνα. Είναι μια ευτυχής χρονική στιγμή: το ιστορικό αποτέλεσμα των εκλογών και ο σχηματισμός της πρώτης αριστερής κυβέρνησης στην ιστορία της χώρας δημιουργούν νέες συνθήκες, πολύ πιο ευνοϊκές, για την ικανοποίηση βαθύτατα κοινωνικών και προοδευτικών αιτημάτων, όπως αυτό του Σπιτιού των Γυναικών. Το Σπίτι των Γυναικών, που υπάρχει στις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες, στην δυτική και ανατολική, αλλά και στη Θεσσαλονίκη, μπορεί επιτέλους, με καθυστέρηση μερικών δεκαετιών, να δημιουργηθεί και στην Αθήνα.

Η αναγκαιότητα αυτού του Σπιτιού των Γυναικών είναι πιστεύουμε αυτονόητη. Πριν απ’ όλα, σε αυτό το Σπίτι των Γυναικών θα μπορούν δεκάδες γυναικεία και φεμινιστικά κινήματα, καθώς και κάθε λογής γυναικείες συλλογικότητες, να βγουν από την απομόνωσή τους και να συναντηθούν, να συνομιλήσουν, να προβληματιστούν, και να παράξουν από κοινού έργο. Θα είναι το στέκι τους αλλά, ταυτόχρονα, και ένας χώρος αλληλεγγύης, ο οποίος θα είναι αυτοδιαχειριζόμενος. Θα μας κάνει να γνωρίσουμε από πρώτο χέρι τους  διαφορετικούς, πολύχρωμους αγώνες, να αντιμετωπίσουμε τα προβλήματά μας και, κυρίως, να συνειδητοποιήσουμε τη δύναμή μας. Και συνειδητοποιώντας την να ανεβάσουμε τον πήχη των φιλοδοξιών μας, ώστε να μπορέσουμε να διεκδικήσουμε πολύ πιο αποτελεσματικά τα δικαιώματά μας και να παίξουμε τον πρωταγωνιστικό ρόλο που μας αρνούνται και που μας αντιστοιχεί,  μέσα σε αυτή τη κοινωνία…

Με άλλα λόγια, απαιτούμε αυτό που σε άλλες χώρες, στον κόσμο, σε μεγάλες και μικρές πόλεις, σε μητροπόλεις αλλά και στην επαρχία, θεωρείται προ πολλού αυτονόητο: την ύπαρξη Σπιτιού των Γυναικών.

Σήμερα λοιπόν 8 του Μάρτη, που γιορτάζουμε την ημέρα των δικαιωμάτων των γυναικών, νομίζουμε ότι είναι προτιμότερο να αντικαταστήσουμε τα επετειακά λόγια, που συνήθως μένουν χωρίς πρακτικό αντίκρισμα, με χειροπιαστές ενέργειες και πράξεις. Και τίποτα δεν μπορεί να είναι πιο συγκεκριμένο και χειροπιαστό από το Σπίτι των  Γυναικών, που τώρα δημιουργούμε, για να αποκτήσει το γυναικείο κίνημα εδώ και τώρα την υλική βάση που έχει ανάγκη για να ανοίξει τα φτερά του και να διεκδικήσει δυναμικά και ενωτικά τα δικαιώματά του. Από την Περιφέρεια και το Δήμο διεκδικούμε το οίκημα.

Στ’ αλήθεια, ποιος θα τολμήσει να μας πει ότι το Σπίτι των Γυναικών είναι… δευτερεύουσας σημασίας για την πρώτη ελληνική κυβέρνηση της (ριζοσπαστικής) αριστεράς;

Στήριξε και εσύ και υπόγραψε εδώ

Για επαφή:  spiti.gynaikon@gmail.com

 

Share

Διαμαρτυρία στα γραφεία της Καθημερινής για το άρθρο Κασιμάτη

This slideshow requires JavaScript.

 

Με αφορμή άρθρο του Στέφανου Κασιμάτη που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή και το οποίο, με δήθεν χιουμοριστικό τρόπο, καταφερόταν κατά της πολιτικής δράσης των γυναικών και του κινήματος ενώ εγκωμίαζε τη ματσίλα και εντέλει το βιασμό, πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση διαμαρτυρίας έξω από τα γραφεία της εφημερίδας.

Διαβάστε το σχετικό κείμενο-καταγγελία εδώ

Βίντεο-φωτογραφίες: Άγγελος Καλοδούκας 

 

YouTube Preview Image
Share

Ελεεινός σεξισμός -ένα “χιουμοριστικό” εγκώμιο στο βιασμό

femen

«Φτηνά τη γλίτωσαν

Οι βλαμμένες της Femen επιτέθηκαν (με τα γυμνά στήθη τους, με τι άλλο;) στον Γκομενίκ Στρος-Καν. Στάθηκαν τυχερές, δυστυχώς, οι αντιπαθέστατες. Αφενός διότι υπήρχε κόσμος τριγύρω και αφετέρου επειδή ο ζωηρός τέως διευθυντής του ΔΝΤ αντιμετωπίζει κάτι δικαστικά προβληματάκια και, συνεπώς, δεν τον συνέφερε να προκαλέσει. Ειδάλλως, οι υστερικές θα έκαναν τρεις μέρες τουλάχιστον για να μπορέσουν να σταθούν ξανά στα πόδια τους―και όχι από το ξύλο…».

Αυτή είναι η τελευταία παράγραφος του κατάπτυστου άρθρου το Στέφανου Κασιμάτη στην Καθημερινή της 11ης Φεβρουαρίου του 2015, με τίτλο «Προς ένα νέο ΕΑΜ».  Δηλώνει βέβαια ο αρθρογράφος εξαρχής ότι «είναι από την άλλη πλευρά», εννοώντας πιθανά πως  είναι με τους κομμουνιστοφάγους και όχι με τους  αντάρτες του ΕΑΜ· με τους σεξιστές και τους άντρακλες, ακόμα και τους βιαστές, και όχι με τους υπερασπιστές της ισότητας των φύλων, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της ελευθερίας της έκφρασης· με τους διευθυντές του ΔΝΤ κ όχι με τις καμαριέρες ή τις προκλητικές ακτιβίστριες. Είναι αποτροπιαστικό, σεξιστικό, χυδαίο ακόμα και για δημοσιογράφο της ευτελέστερης πένας, όπως ο εν λόγω, το να αναφέρεται στα γυμνά στήθη των γυναικών, το μόνο τους όπλο για κοινωνική έκφραση και πολιτική αντιπαράθεση. Είναι δηλωτικό της κοινωνικής και πολιτικής του παιδείας, αλλά και του επιπέδου της εφημερίδας που τον φιλοξενεί. Είναι όμως και εξοργιστικό, αν όχι δυνάμει εγκληματικό, να νομιμοποιεί, και μάλιστα να εγκωμιάζει με δήθεν χιουμοριστικό τρόπο τους βιασμούς γυναικών από επιβήτορες του διαμετρήματος του «Γκομενίκ Στρος Καν». Ζηλεύει άραγε ο δημοσιογραφίσκος; Ή απλά μισεί το γυναικείο φύλο;

Στην προτελευταία παράγραφο του άρθρου του, ο Κασιμάτης αναφέρεται σε δήλωση του Αριστείδη Μπαλτά, νέου υπουργού παιδείας, σχετικά με την πιθανή διακοπή της συνεργασίας με την Αμάλ Αλαμουντίν για την επιστροφή των Ελγινείων μαρμάρων του Παρθενώνα στην Ελλάδα, ψέγοντας την κυβέρνηση για την επιλογή αυτή, και συγκρίνοντας «τη φάτσα που δεν πουλάει», της Νάντιας Βαλαβάνη, σε σχέση με αυτή της διάσημης συζύγου του Τζορτζ Κλούνεϊ. Ένα ακόμα δείγμα του πώς ο αρθρογράφος αντιλαμβάνεται την εμπλοκή με την πολιτική, τους συσχετισμούς της και το ρόλο των γυναικών σε αυτήν.

Είναι ηλίου φαεινότερο πως τα χρόνια της κρίσης στην Ελλάδα δημιούργησαν εύφορο έδαφος για τις πιο βαθιά συντηρητικές, σεξιστικές, φασιστικές και ομοφοβικές αντιλήψεις και νοοτροπίες, τύπου Κασιμάτη. Η  έμφυλη βία κλιμακώθηκε σε ποσοστά και επικινδυνότητα, η πορνοπελατεία  σημείωσε αύξηση, οι τιμές αγοράς του γυναικείου εμπορεύματος έπεσαν, οι οροθετικές χρήστριες ουσιών που βγήκαν στο κλαρί για μια δόση ακόμα διαπομπεύτηκαν ώστε να προστατευτούν οι  τίμιοι οικογενειάρχες που ξέδιναν καμιά φορά, οι δε αρμόδιοι υπουργοί τιμήθηκαν στις εκλογές με τις ψήφους των ελλήνων νοικοκυραίων. Η αντρίλα των φασιστών προκαλούσε, πέραν του φόβου, και δέος: προβλήθηκαν κατ” επανάληψη στα ΜΜΕ (κυρίως έντυπα) ως πρότυπα ανδρισμού τα σφιχτά μπράτσα με τα σκληρά βλέμματα και δόθηκε χώρος στο δημόσιο λόγο για την άποψη, μισοαστεία μισοσοβαρά, ότι η γυναίκα το θέλει το χαστουκάκι της. Ξεκινάς από το χιούμορ του γράφοντα  και βρίσκεσαι βιαστής που καμαρώνει με τα φιλαράκια του γιατί την άφησε τρεις μέρες λιπόθυμη από την αγριάδα. Τα παραπάνω ενέχουν βεβαίως και μια βαθιά ταξική τοποθέτηση: ο «ζωηρός» ήρωας του Κασιμάτη, ο «Γκομενίκ», είναι πρόσωπο- σύμβολο των θεσμών της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ελίτ, θύματά του είναι φτωχές καμαριέρες, και στη συλλογιστική του Κασιμάτη, μελλοντικά θύματά θα έπρεπε να είναι και τολμηρές ακτιβίστριες ή οποιαδήποτε γυναίκα.

Σιχάματα του φυράματoς του Κασιμάτη καλά θα κάνουν να μην πιάνουν ούτε το ΕΑΜ, ούτε τις γυναίκες στο βρωμόστομα και την τοξική τους γραφίδα.

ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΙΣΚΟΥΝ ΜΠΡΟΣΤΑ ΤΟΥΣ.

Γυναίκες του Νέου ΕΑΜ

 

*Το κείμενο γράφτηκε από φίλες αγωνίστριες και στάλθηκε σε διάφορες ιστοσελίδες για δημοσίευση

 

Share

Η φεμινιστική αντίδραση μετά τη δολοφονία της Özgecan

oezcecan

της Dilara Gürcü

Στις 11 Φεβρουαρίου, η Özgecan Aslan, μια 20χρονη φοιτήτρια από την πόλη Μερσίν της Τουρκίας, πήρε το λεωφορείο από το σχολείο για το σπίτι. Ήταν μόνη της μέσα στο λεωφορείο, όταν ο οδηγός πήρε διαφορετικό δρόμο. Εκείνη φοβήθηκε και άρχισε να τσακώνεται μαζί του. Ο οδηγός σταμάτησε το λεωφορείο σε μια ερημική περιοχή και, όταν προσπάθησε να τη βιάσει, εκείνη αντιστάθηκε και τον ψέκασε με σπρέι πιπεριού στα μάτια (στην Τουρκία αποτελεί το υπ’ αριθμόν ένα αντικείμενο μέσα στην τσάντα μιας γυναίκας). Εκείνος θύμωσε, πήρε το μαχαίρι του και άρχισε να την μαχαιρώνει. Αυτή έγδαρε το πρόσωπό του στην προσπάθεια της να αντισταθεί. Στο τέλος χρησιμοποίησε λοστό και την χτυπούσε μέχρι που πέθανε. Πήγε το πτώμα της στον πατέρα του και στον φίλο του. Οι τρεις άντρες μετέφεραν το πτώμα της στο δάσος, της έκοψαν τα χέρια, έτσι ώστε να μην βρεθεί DNA κάτω από τα νύχια της, έκαψαν το σώμα της για να καταστρέψουν τα αποδεικτικά στοιχεία και την παράτησαν εκεί.

Με πιάνει ναυτία από το θυμό. Έχω αποκτήσει την καινούρια συνήθεια να κάνω κρακ τις αρθρώσεις μου όταν θυμώνω. Τα δάχτυλά μου δυσκολεύονται να πληκτρολογήσουν. Είμαι φεμινίστρια εδώ και 29 χρόνια, και μάλιστα φεμινίστρια-ακτιβίστρια. Και οι άνθρωποι που με περιγελούν όταν τους λέω ότι είμαι φεμινίστρια, σήμερα θρηνούν για την Özgecan. Θέλω να τους φτύσω στα μούτρα.

Είμαστε εδώ και 48 ημέρες στο 2015. Σε αυτές τις 48 ημέρες στην Τουρκία 37 γυναίκες δολοφονήθηκαν από ανδρική βία, συμπεριλαμβανομένης και της Özgecan. Κανείς δεν γνωρίζει τα ονόματά τους. Κανείς δεν διαμαρτυρήθηκε για τις δολοφονίες τους. Για καμιά από αυτές δεν «ταρακουνήθηκαν» τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Έχω χάσει τη φωνή μου ουρλιάζοντας για τη γυναικοκτονία στην Τουρκία και όσοι αμφισβήτησαν τις κραυγές μου λέγοντας «δεν νομίζετε ότι η διατύπωση ‘γυναικεία σφαγή’ είναι κάπως υπερβολική;» τώρα χύνουν κροκοδείλια δάκρυα για την Özgecan.

Άντρες και γυναίκες που ντρέπονται να αποκαλούν τους εαυτούς τους φεμινιστές/στριες, υποκριτές που παίζουν στο σπίτι με τους έμφυλους κοινωνικούς ρόλους, μιλάνε σήμερα για την Özgecan. Θέλω να ξεράσω. Όταν δεν έχουν κάνει τίποτα μέχρι σήμερα για όλες τις άλλες γυναίκες που έχουν πέσει θύματα, τώρα μας τρίβουν στα μούτρα την ευαισθησία τους. Γιατί είναι διαφορετική η Özgecan από το 13χρονο κορίτσι που πωλείται σε «τιμή νύφης» και βιάζεται από τον 50χρονο «ιδιοκτήτη» της κάθε βράδυ; Ποιός ξέρει το όνομα εκείνου του κοριτσιού; Ποιός μιλάει γι’ αυτήν; Κανείς. Επειδή αυτό το κορίτσι δεν είναι μορφωμένο μέλος της μεσαίας τάξης. Εκείνοι που θίγονται όταν φαντάζονται τον εαυτό τους στη θέση αυτού του κοριτσιού δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ταυτίζονται με την Özgecan. Ακόμα και τα πτώματα είναι ταξικά σε αυτό το σύστημα. Και οι δολοφονίες κατηγοριοποιούνται με βάση το επίπεδο της προσοχής που λαμβάνουν. Όσο πιο άγρια, όσο πιο τρομακτική είναι η δολοφονία, τόσο μεγαλύτερη προσοχή δίνεται στη βία. Δεν είναι αρκετό να βιαστεί και να δολοφονηθεί, το σώμα σου θα πρέπει να τεμαχιστεί και επιπλέον να καεί, για να δοθεί αρκετή προσοχή από τον κόσμο, ώστε να μιλήσει για σένα.

Όταν αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά η δολοφονία της Özgecan, η είδηση μπήκε στην τρίτη σελίδα, αλλά όταν αυξήθηκε η προσοχή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, μπήκε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Όχι γιατί νοιάζονταν για την Özgecan, αλλά για τα «κλικ» που θα έφερνε στις ιστοσελίδες τους ως καυτό θέμα. Η τελευταία φορά που μια γυναικοκτονία παρουσιάστηκε στην πρώτη σελίδα μιας εφημερίδας ευρείας κυκλοφορίας στην Τουρκία ήταν όταν ο αρχισυντάκτης της εφημερίδας Habertürk, Fatih Altaylı, δημοσίευσε τη φωτογραφία της Sefika Erik γυμνής και νεκρής, με το μαχαίρι που ο σύζυγός της την μαχαίρωσε στην πλάτη. Δημοσιεύτηκε ως δολοφονία πορνό. Ελάτε, ας είμαστε ρεαλιστές/τριες, όλοι/ες καταδικάζουν τη γυναικοκτονία στην Τουρκία, αλλά κανείς/καμιά δεν δίνει πραγματικά δεκάρα γι ‘αυτό. Η ευαισθησία μας κινείται ακριβώς κατά μήκος του ρεύματος των καθημερινών νέων, όποιο και αν είναι το καυτό -ή τρομακτικό- θέμα.

Είδα τη φωτογραφία της Özgecan στο Twitter όταν ακόμη αγνοείτο. Κάποιος την ανέβασε και είπε ότι την έψαχναν. Ένα καθίκι σχολίασε το εξής: «γιατί κάνετε τόσο μεγάλη φασαρία γι ‘αυτό; Έχει περάσει μόνο μια μέρα, ίσως απλά δεν έχει ξυπνήσει ακόμα». Με άλλα λόγια: «ίσως να κοιμάται ακόμα στην αγκαλιά κάποιου, χαλαρώστε». Ο άντρας που σχολίασε στις ειδήσεις τη γυναίκα που βιάστηκε από το σύζυγό της λέγοντας «δεν μπορεί να είναι βιασμός αν είναι ο σύζυγός της», τώρα λέει ότι είναι αλληλέγγυος με την Özgecan. Ο άντρας που είπε «μιλάς μόνο για να τραβήξεις την προσοχή» όταν μιλάω για παρενόχληση στο δρόμο, τώρα λέει ότι κλαίει για την Özgecan. Ο άντρας που ρώτησε «τι, θα επινοήσεις καινούρια γλώσσα τώρα;» όταν είπα ότι ένιωθα άβολα με προσβλητικές λέξεις που υπονοούν σεξουαλική βία, τώρα λέει «σταματήστε τη γυναικοκτονία». Με συγχωρείτε, αλλά πώς θα σταματήσουμε τη γυναικοκτονία; Χωρίς να αλλάξει η συλλογική αντίληψη της κοινωνίας, τα πρότυπα και οι de facto παραδοχές, νομίζεις ότι θα πoύμε «εντάξει λοιπόν, σταματάμε τη γυναικοκτονία» και πουφ, η γυναικοκτονία θα εξαφανιστεί ως δια μαγείας; Χωρίς την κατανόηση της συσχέτισης μεταξύ του ανθρώπου που λέει «άντε γαμήσου» και του ανθρώπου που σε γαμάει στην πραγματικότητα χωρίς τη συγκατάθεσή σου, πώς θα μπορέσουμε να λύσουμε αυτό το πρόβλημα;

Πριν από 3 εβδομάδες κατέρρευσα. Ανάμεσα σε e-mails  που έρχονταν από πολλές γυναίκες ζητώντας βοήθεια και ιστοριών παρενόχλησης, βιασμών, βίας, δολοφονιών, το ερώτημα «τι μπορώ να κάνω μόνη μου» αντηχούσε στο κεφάλι μου και δεν μπορούσα να καταπιώ τους λυγμούς μου. Τα άρθρα που άρχισα να γράφω και δεν μπόρεσα να τελειώσω, οι γυναίκες που ήθελα να βοηθήσω, αλλά δεν μπόρεσα, κατέρρευσαν όλα πάνω μου. Ήθελα να αγοράσω ένα όπλο και να οργανώσω μια ένοπλη μονάδα περιπόλου. Μια ειδική ομάδα που θα κυνηγάει όσους διαπράττουν παρενόχληση στο δρόμο, μια άλλη για όσους χτυπάνε γυναίκες, μια άλλη για εντοπισμό βιαστών και άλλη μία για εκείνους που σκοτώνουν γυναίκες. Μπορεί να σκεφτείτε πως έχω τρελαθεί, αλλά έχω φτάσει στο σημείο να πιστεύω ότι και η παραφροσύνη επινοήθηκε από την πατριαρχία.

Έτσι, αν εσείς είστε οι υγιείς πρέπει να σας ρωτήσω, πιστεύετε ότι θα πρέπει να περιμένουμε την κυβέρνηση – η οποία αποτελείται από άνδρες από την κορυφή ως τα νύχια – να ελευθερώσουν τις γυναίκες; Ειδικά στην Τουρκία… Νομίζετε ότι ένας πρόεδρος, ο οποίος ορίζει την ισότητα των φύλων βάση της δημιουργίας (χρησιμοποιώντας έναν ισλαμικό όρο που δεν θα χρησιμοποιήσω εδώ) και λέει ότι οι άνδρες και οι γυναίκες δεν είναι ίσοι, θα βοηθήσει να σταματήσει η γυναικοκτονία; Ίσως δεν το ξέρετε, αλλά στην Τουρκία δεν υπάρχει υπουργείο για τις γυναίκες. Τα γυναικεία ζητήματα εξετάζονται στο πλαίσιο του «Υπουργείου Οικογένειας και Κοινωνικής Πολιτικής». Και η επικεφαλής του υπουργείου αυτού, που καθορίζει την ύπαρξη των γυναικών μόνο εντός της οικογένειας, η Ayşenur İslam, λέει «δεν χρειάζεται να κάνουμε θέμα τη γυναικοκτονία στην Τουρκία, αφού συμβαίνει παντού». Μπορεί αυτή η «γυναίκα» υπουργός που αρνείται να συναντηθεί με τις γυναίκες οργανώσεις να λύσει το πρόβλημα; Μπορεί αυτή η κυβέρνηση, που πληρώνει για κάθε παιδί που γεννιέται, λες και οι γυναίκες είναι ζώα για αναπαραγωγή, να λύσει το πρόβλημα; Αυτή η κυβέρνηση που μετατρέπει τις ιερές μητέρες σε οικιακές εργάτριες; Αλήθεια; Νομίζετε ότι οι δικηγόροι θα λύσουν το πρόβλημα; Οι δικηγόροι που ισχυρίζονται ότι, εάν η κυβέρνηση καταβάλει μηνιαίες πληρωμές προς τους ανύπαντρους άντρες, ώστε να μπορούν να πηγαίνουν με τις εργαζόμενες του σεξ, θα σταματήσουν να βιάζουν τις γυναίκες; Αυτή είναι η πραγματικότητα στην Τουρκία. Και τώρα οι άνθρωποι λένε ότι θέλουν να επαναφέρουν τη θανατική ποινή στην Τουρκία. Λες και δεν γνωρίζουν ότι σε χώρες που κυβερνώνται από το ισλαμικό καθεστώς οι γυναίκες που έχουν πέσει θύματα βιασμού θεωρούνται μέρος του εγκλήματος και εκτελούνται επίσης. Αφήστε να επανέλθει η θανατική ποινή και θα δείτε πως θα την εφαρμόσει ο σουλτάνος της Τουρκίας.

Πονάει πολύ όταν το σκέφτομαι. Η Özgecan αντιστέκεται στον οδηγό του λεωφορείου, τον Atındöken Suphi, που προσπαθεί να την βιάσει. Τον ψεκάζει με σπρέι πιπεριού, του γδέρνει τα μάγουλά. Πώς γίνεται ο ίδιος να ξέρει πως να αφαιρέσει τα στοιχεία του DNA κάτω από τα νύχια του, αλλά να μην ξέρει τίποτα για το δικαίωμα μιας γυναίκας να μην την αγγίξει χωρίς τη θέλησή της; Φυσικά και θα πρέπει να υπάρχουν αποτρεπτικές ποινές, αλλά ποιος θα δώσει σε αυτούς τους ανθρώπους αποτρεπτική συνείδηση; Το κράτος πατερούλης; Τα σχολεία; Ή η συλλογική αντίληψη της κοινωνίας;

Εσείς θα τους δώσετε αυτή τη συνείδηση. Εμείς θα τους τη δώσουμε. Η κοινωνία που θα έχει υιοθετήσει τη φεμινιστική ιδεολογία, θα τους τη δώσει. Μια κοινότητα που αγωνίζεται για τα δικαιώματα των γυναικών, θα τους τη δώσει. Οι άνθρωποι, που έπρεπε να είχαν αντιδράσει με εκείνον τον άντρα που κλώτσησε μια νεαρή γυναίκα στο λεωφορείο τις προάλλες στην Ισταμπούλ μόνο και μόνο επειδή σταύρωσε τα πόδια της, θα δώσουν αυτή τη συνείδηση. Ο δρόμος θα τη δώσει. Η συνεχής διαμαρτυρία θα τη δώσει. Η πλατφόρμα Εμείς Θα Σταματήσουμε τη Γυναικοκτονία θα τη δώσει. Η υποστήριξη και οι δωρεές που κάνουμε σε αυτή την πλατφόρμα, θα τη δώσει. Οι άνθρωποι που έχουν το θάρρος να αντιδράσουν με τους άνδρες που γιουχάρουν γυναίκες στο δρόμο, θα τη δώσουν. Οι άνθρωποι που δεν προσδιορίζουν τους ανθρώπους από το αν έχουν κόλπο ή πέος, θα τη δώσουν. Οι άντρες που μπορεί να είναι «σαν κορίτσια» και οι γυναίκες που μπορεί να είναι «σαν αγόρια», λέγοντας ότι αυτό που έχει σημασία είναι να είσαι «σαν άνθρωπος», θα δώσει αυτή τη συνείδηση στην κοινωνία μας.

Η σφαγή της Özgecan δεν είναι διαφορετική από τη σφαγή οποιασδήποτε άλλης γυναίκας. Δεν μπορούμε να ολοκληρώσουμε αυτόν τον αγώνα χωρίς να δείξουμε ίση υποστήριξη σε κάθε γυναίκα που έχει δολοφονηθεί, βιαστεί, παρενοχληθεί, υποτιμηθεί ή έχει μείνει πίσω μόνο και μόνο επειδή είναι γυναίκα. Αυτός δεν είναι αγώνας μόνο των γυναικών, είναι αγώνας του συνόλου της κοινωνίας. Η καρδιά μου βρίσκεται στο πλευρό των γυναικών που ήταν και θα είναι στους δρόμους στην Τουρκία, χθες, σήμερα και αύριο. Αυτό θα είναι το νέο σημείο καμπής της αντίστασής μας. Καλώ όλες οι γυναίκες της Τουρκίας να μιλήσουν για την παρενόχληση που έχουν αντιμετωπίσει, τις στιγμές σεξισμού που έπρεπε να αντιπαλέψουν. Έχουν ήδη ξεκινήσει στο #sendeanlat (πες κι εσύ), αλλά δεν πρέπει να σταματήσουμε εδώ. Καλώ όλους τους άνδρες στην Τουρκία να πουν «είμαι φεμινιστής», χωρίς να ντρέπονται. Αν πραγματικά είναι αλληλέγγυοι με την Özgecan, ήρθε η ώρα να αναλάβουν επιτέλους πραγματική δράση!

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: Dilara Gürcü

 

Διαβάστε ακόμα

Τουρκία: οργή για το βιασμό και τη δολοφονία της Ozgecan Aslan

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

 

Share

Βίντεο: η 4η παγκόσμια δράση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών ξεκινάει στις 8 Μάρτη 2015 από το Κουρδιστάν

unnamed

Το Φεμινιστικό Καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών ετοιμάζεται να ξεκινήσει. Δείτε το βίντεο-κάλεσμα στις δράσεις που θα λάβουν χώρα στο Ντιγιάρμπακιρ, καθώς και τις ίδιες τις γυναίκες από την πόλη Nusaybin να μας καλούν, με σύνθημα “Women on the march until we are all free” ή αλλιώς “Γυναίκες στο δρόμο μέχρι να είμαστε όλες ελεύθερες”!

Το καραβάνι θα ξεκινήσει επίσημα στις 8 Μάρτη από το Ντιγιάρμπακιρ με την πορεία για τη Μέρα της Γυναίκας και άλλες εκδηλώσεις, για να συνεχίσει σε άλλες τουρκικές πόλεις. Θα βρεθεί στη Θεσσαλονίκη στις 17 Μάρτη. Το ταξίδι θα συνεχιστεί καθώς το καραβάνι θα περάσει από μια σειρά από πόλεις, διασχίζοντας την Ευρώπη, για να καταλήξει στις 17 Οκτώβρη στην Πορτογαλία.

Περισσότερες πληροφορίες, συμπεριλαμβανομένου και του χάρτη της διαδρομης εδώ

Διαβάστε ακόμα

Φεμινιστικό Καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών

 

YouTube Preview Image

 

YouTube Preview Image
Share

Η νίκη της εργαζόμενης τεχνικού στη MIGATO είναι νίκη της αλληλεγγύης, του συλλογικού αγώνα και όλων των εργαζομένων

standard

Την Τετάρτη 11/02, η εργοδοσία της MIGATO, υπό την πίεση του συλλογικού αγώνα που έδωσε η εργαζόμενη τεχνικός μέσω του Σωματείου και από το κίνημα αλληλεγγύης των τελευταίων εβδομάδων, αποδέχτηκε τα αιτήματα της. Η εξέλιξη αυτή επιβεβαιώνει ότι οι συλλογικοί αγώνες, η συμπαράσταση και η αλληλεγγύη των εργαζομένων είναι ο μόνος δρόμος για τη διασφάλιση των συμφερόντων τους.

Η συνάδελφος είχε απολυθεί από την εταιρία αμέσως μόλις ανακοίνωσε την εγκυμοσύνη της, ενώ εργαζόταν υπό το άθλιο καθεστώς του δελτίου παροχής υπηρεσιών. Η εργοδοσία παρέμενε αδιάλλακτη παρά τις συνεχείς και επίμονες κινητοποιήσεις του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών και δεκάδων σωματείων, συνελεύσεων και εργατικών λεσχών που συμπαραστάθηκαν στον αγώνα για δικαίωση της εργαζόμενης.

Μετά και από την ανακοίνωση παρέμβασης στα καταστήματα της MIGATO με τη στήριξη και την οργάνωση συλλογικοτήτων σε όλη την Ελλάδα, οι υπεύθυνοι της εταιρίας αναγκάστηκαν να αποδεχθούν τα αιτήματα της εργαζόμενης, να αναγνωρίσουν την εξαρτημένη σχέση εργασίας και να καταβάλλουν ως αποζημείωση όλους τους μισθούς υπερημερίας για το διάστημα προστασίας λόγω εγκυμοσύνης και λοχείας (18 μήνες).

Η δικαίωση της εγκύου συναδέλφου είναι νίκη κάθε εργαζόμενου που αγωνίζεται, που στέκεται με αξιοπρέπεια απέναντι στις απειλές και τον εκφοβισμό των αφεντικών, που διεκδικεί καλύτερους όρους εργασίας, που δε σκύβει το κεφάλι! Δίνει ακόμα το μήνυμα ότι η κοροιδία των ελαστικών εργασιακών σχέσεων και κάθε λογής μεθόδευση κράτους και εργοδοσίας ώστε να μας πείσουν ότι είμαστε «συνεργάτες», δεν έχουν κανένα αντίκρισμα όταν αντιπαλεύονται με συλλογικούς εργατικούς αγώνες!!!

Με όπλο την αλληλεγγύη και την οργάνωση, εργαζόμενοι και άνεργοι απαντάμε στο χτύπημα των δικαιωμάτων μας, στην εργοδοτική αυθαιρεσία, στις απολύσεις και τη χειροτέρευση της ζωής μας.

Ένα εντυπωσιακό δίκτυο αλληλεγγύης δημιουργήθηκε με αφορμή την υπόθεση της εγκύου συναδέλφου. Πάνω από εικοσιπέντε (25) συγκεντρώσεις και παρεμβάσεις είχαν οργανωθεί μέχρι σήμερα για την Παρασκευή 13/02, σε καταστήματα της MIGATO, στην Αττική και σε όλη την Ελλάδα.

Η αλληλεγγύη και ο οριζόντιος συντονισμός που αναπτύχθηκε ας αποτελέσει οδηγό, για τις επόμενες σκληρές ταξικές αναμετρήσεις που έχουμε μπροστά μας.

Το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών χαιρετίζει και ευχαριστεί όλες τις συλλογικότητες, τα σωματεία, τις εργατικές λέσχες, τις συνελεύσεις κατοίκων και τους εργαζόμενους που στήριξαν τον αγώνα της εργαζόμενης, εξέφρασαν τη συμπαράστασή τους με καλέσματα στις κινητοποιήσεις της Παρασκευής 13/02 και εξέδωσαν ψηφίσματα:

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΜΙΣΘΩΤΩΝ ΤΕΧΝΙΚΩΝ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΑΓΝΗ

ΕΝΩΣΗ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟΥ & ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ

ΕΛΜΕ ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΩΝ-ΖΕΦΥΡΙΟΥ-ΦΥΛΗΣ

ΕΛΜΕ ΗΛΕΙΑΣ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΔΗΜΟΥ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΙΔΙΩΤΙΚΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ ΚΡΗΤΗΣ «ΓΑΛΑΤΕΙΑ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗ»

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Π.Ε. «ΔΟΜΙΝΙΚΟΣ ΘΕΟΤΟΚΟΠΟΥΛΟΣ»

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Π.Ε. «Ο ΠΑΡΘΕΝΩΝΑΣ»

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Π.Ε. «ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ»

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ Π.Ε. ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ «Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΜΥΡΝΗΣ»

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΟΜΙΛΟΥ ΙΝΤΡΑΚΟΜ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΘΝΟDATA

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΒΙΒΛΙΟΥ ΧΑΡΤΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΑ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΑ ΚΑΘΗΓΗΤΩΝ

ΣΥΝΔΙΚΑΤΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΙΓΜΕ

ΕΡΓΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΑΘΗΝΑΣ

ΣΥΛΛΟΓΟΣ ΕΜΠΟΡΟΥΠΑΛΛΗΛΩΝ ΑΘΗΝΑΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΥΠΑΛ/ΩΝ ΕΜΠ. ΚΑΤΑΣΤ/ΤΩΝ & ΙΔ. ΕΠΙΧ/ΩΝ ΠΕΙΡΑΙΑ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΕΠΙΧ/ΣΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΑΚΑΤΟΣ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ LIDL Ν. ΑΤΤΙΚΗΣ

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΙΔ. ΥΠΑΛ/ΩΝ ΑΝ. ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ & ΓΡΑΦΕΙΩΝ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ PRAKTIKER HELLAS

ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΛΛΑΔΑΣ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΙΑΤΡΟΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΩΝ/ΔΙΑΓΝΩΣΤΙΚΩΝ & ΣΥΝΑΦΩΝ ΚΛΑΔΩΝ ΦΑΡΜΑΚΟΥ

ΑΝΟΙΧΤΗ ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΗΛΙΟΥΠΟΛΗΣ

ΣΥΝΕΛΕΥΣΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΜΠΡΑΧΑΜΙΟΥ

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΓΛΥΦΑΔΑΣ

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΝΕΑΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΝΕΑΣ ΙΩΝΙΑΣ

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΚΕΡΑΤΣΙΝΙΟΥ

ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΛΕΣΧΗ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

ΛΕΣΧΗ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΙ ΝΕΟΛΑΙΑΣ ΒΟΛΟΥ

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΣΤΑΣΗ ΕΡΓΑΤΙΚΗΣ ΛΕΣΧΗΣ ΣΕ ΠΑΤΗΣΙΑ – ΚΥΨΕΛΗ

ATTACK ΣΤΗΝ ΑΝΕΡΓΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΣΦΑΛΕΙΑ

ΦΥΛΟ ΣΥΚΗΣ – ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ ΓΙΑ ΤΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

ΡΩΓΜΕΣ ΣΤΑ ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ

ΡΗΓΜΑ ΣΤΑ ΔΥΤΙΚΑ

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΓΙΑΣ ΒΑΡΒΑΡΑΣ – ΑΝΤΙ-ΘΕΣΕΙΣ

ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΑΝΥΠΟΤΑΚΤΟ ΧΑΛΑΝΔΡΙ

ΦΥΣΑΕΙ ΚΟΝΤΡΑ ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

ΦΑΡΟΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ ΚΑΙ ΡΗΞΗΣ

ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΕΣ ΤΟΥ ΧΑΛΑΝΔΡΙΟΥ

ΔΙΚΤΥΟ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΚΑΛΛΙΘΕΑΣ

ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΛΥΦΑΔΑΣ

ΑΝΤΙΚΑΠΙΤΑΛΙΣΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗΣ – ΕΚΤΟΣ ΠΛΑΝΟΥ

ΑΝΥΠΟΤΑΧΤΗ ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ

ΜΑΧΗΤΙΚΗ ΕΡΓΑΤΟΫΠΑΛΛΗΛΙΚΗ ΤΑΞΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ

ΑΠ ΡΟΣΙΝΑΝΤΕ

ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗ ΤΑΞΙΚΗ ΕΝΟΤΗΤΑ

Δηλώνουμε ότι θα σταθούμε στο πλευρό κάθε εργαζόμενου που δεν σκύβει το κεφάλι, ότι θα συνεχίσουμε στο δρόμο του αγώνα. Για να κατακτήσουμε συλλογικές συμβάσεις εργασίας με αξιοπρεπείς μισθούς, αξιοπρεπή ζωή, μείωση των ωρών εργασίας, κανονικές προσλήψεις – κατάργηση του άθλιου καθεστώτος του Δελτίου παροχής υπηρεσιών, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, συνδικαλιστικές ελευθερίες στους χώρους δουλειάς.

Το επόμενο διάστημα θα διοργανώσουμε συνέντευξη τύπου σχετικά με την έκβαση αυτού του αγώνα, όπου θα καλέσουμε να συμμετέχουν, όλα τα σωματεία και τις συλλογικότητες που στήριξαν αυτό τον αγώνα.

Περισσότερα: Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών

 

Περισσότερα

Πανελλαδική κινητοποίηση στις 13/2 σε καταστήματα της MIGATO για την απόλυση εγκύου

Παράνομη και καταχρηστική απόλυση εγκύου εργαζόμενης από την εταιρία MIGATO AE.

 

Share

Πανελλαδική κινητοποίηση στις 13/2 σε καταστήματα της MIGATO για την απόλυση εγκύου

migato_apoliseis

Σε παραστάσεις διαμαρτυρίας σε όλη την χώρα καλεί το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών, την Παρασκευή 13 Φλεβάρη στις 6 μμ, σε καταστήματα της Migato. Η κεντρική συγκέντρωση θα πραγματοποιηθεί στο κατάστημα Migato, Ερμού & Νίκης (Σύνταγμα).

Ολόκληρη η ανακοίνωση και το κάλεσμα του Σωματείου Μισθωτών και Τεχνικών:

Να φοβηθούν τη δύναμή μας!

Τα τελευταία χρόνια η εργοδοτική αυθαιρεσία έχει γίνει καθεστώς σε όλους τους χώρους δουλειάς. Τα μνημόνια, το κεφάλαιο, και η Ευρωπαϊκή Ένωση επιτάσσουν ελαστικές μορφές εργασίας, μείωση μισθών, απολύσεις. Η εργοδοσία φροντίζει με κάθε ευκαιρία να δώσει το μήνυμα «Μην αγωνίζεστε, μην απαιτείτε, μην οργανώνεστε συλλογικά» γιατί η απόλυση και η χειροτέρευση των εργασιακών όρων περιμένουν στη γωνία όσους τολμούν να «σηκώσουν κεφάλι».

Από τις πιο ακραίες μορφές εργοδοτικής αυθαιρεσίας, οι συνεχείς επιθέσεις σε γυναίκες, εργαζόμενες μητέρες και εγκύους. Οι καταγγελίες τον τελευταίο καιρό δεν έχουν τελειωμό: εκφοβισμός εγκύου από την ΠΑΝΘΕΟΝ στο Ηράκλειο, ξυλοδαρμός εργαζόμενης στην ίδια πόλη, απειλές για απολύσεις και ψυχολογικές πιέσεις σε εγκύους και μητέρες. Στις περισσότερες περιπτώσεις, οι αυθαιρεσίες των αφεντικών δε γίνονται καν γνωστές καθώς οι συναδέλφισσες συνήθως φοβούνται να καταγγείλουν τις πρακτικές της εργοδοσίας.

Την ίδια τακτική εφαρμόζει και η εταιρία υποδημάτων ΜΙGATO. Η εργοδοσία αποθρασσυμένη από τα μνημόνια και τους αντεργατικούς νόμους, μοιάζει να μην υπολογίζει κανένα εργατικό δικαίωμα, ενώ την ίδια στιγμή σημειώνει τζίρους εκατομμυρίων και ενισχύει τα κέρδη της. Το προηγούμενο διάστημα ξεπέρασε κάθε όριο, απολύοντας εργαζόμενη τεχνικό, μέλος του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών, αμέσως μόλις ανακοίνωσε την εγκυμοσύνη της. Η συνάδελφος που εργαζόταν υπό το άθλιο καθεστώς του δελτίου παροχής υπηρεσιών, μόλις ενημέρωσε ότι είναι έγκυος, η εργοδοσία την ανάγκασε να υποβάλλει την παραίτησή της, επικαλούμενη υπογραφή νέας σύμβασης με αλλαγή των όρων εργασίας. Η νέα σύμβαση δεν κοινοποιήθηκε ποτέ στην εργαζόμενη. Αντιθέτως, στις συνεχείς ερωτήσεις της συναδέλφου, η εταιρία απάντησε ότι δεν τίθεται ζήτημα καθώς θεωρεί ότι πρόκειται για οικειοθελή αποχώρηση!

Το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών στήριξε από την πρώτη στιγμή τον αγώνα της εργαζόμενης για την επαναπρόσληψή της. Πραγματοποίησε παραστάσεις διαμαρτυρίας στα κεντρικά γραφεία της MIGATO και σε καταστήματα. Τη συμπαράστασή τους έχουν εκφράσει πρωτοβάθμια σωματεία δημοσίου και ιδιωτικού τομέα, εργατικές λέσχες, εργατικές συλλογικότητες και συνελεύσεις κατοίκων τόσο εκδίδοντας ψηφίσματα αλληλεγγύης όσο και με την παρουσία τους στις κινητοποιήσεις.

Οι υπεύθυνοι της εταιρίας επέλεξαν να τηρήσουν αδιάλλακτη στάση. Στην επιθεώρηση εργασίας στις 4/2, ζήτησαν αναβολή. Πιεζόμενοι από τη μαζικότητα και την επιμονή των κινητοποιήσεων ζήτησαν να σταματήσουν οι κινητοποιήσεις, επικαλούμενοι «διαπραγματεύσεις» των δικηγόρων έως την συνάντηση στην επιθεώρηση εργασίας στις 20/02, χωρίς ωστόσο να αποδέχονται τα αιτήματα της εργαζόμενης.

Το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών δηλώνει ότι δε θα σταματήσει τον αγώνα μέχρι την επαναπρόσληψη και την πλήρη ηθική αποκατάσταση της εγκύου συναδέλφου. Οι κινητοποιήσεις θα συνεχιστούν μέχρι τη δικαίωση της εργαζόμενης.

Καλούμε Σωματεία, συλλογικότητες, συνελεύσεις γειτονιών και κάθε μαχόμενη δύναμη του κινήματος να οργανώσουν και να στηρίξουν παραστάσεις διαμαρτυρίας στα καταστήματα της MIGATO σε όλη την Ελλάδα, ενάντια στην εργοδοτική αυθαιρεσία, την Παρασκευή 13 Φλεβάρη στις 6μμ.

Ζητάμε από κάθε συλλογικότητα, από κάθε εργαζόμενο, να καταδικάσουν την εταιρία MIGATO και να σταθούν έμπρακτα αλληλέγγυοι στον αγώνα στης εργαζόμενης.

Να στείλουμε μήνυμα στην εργοδοσία της MIGATO αλλά και σε κάθε αφεντικό που νομίζει ότι μπορεί να αυθαιρετεί σε βάρος των εργαζομένων ότι θα μας βρίσκουν μπροστά τους. Σε ανυποχώρητους, μαχητικούς αγώνες για την αξιοπρέπεια στη ζωή και τη δουλειά. Καμία απειλή, καμία απόλυση, καμιά αυθαιρεσία δεν θα μείνει αναπάντητη.

Η συλλογικότητα είναι το όπλο μας! Με αγώνες σπάμε την εργοδοτική τρομοκρατία.

Να ανακληθεί άμεσα η παράνομη και καταχρηστική απόλυση εγκύου συναδέλφου από τη MIGATO

Απαιτούμε την άμεση επαναπρόσληψη και την πλήρη ηθική αποκατάσταση της συναδέλφου!

 

Διαβάστε ακόμα

Παράνομη και καταχρηστική απόλυση εγκύου εργαζόμενης από την εταιρία MIGATO AE.

 

Share

Γυναίκες του κόσμου ανεβαίνουν τα ψηλότερα βουνά

ελευσινα

της Βαγγελιώς Σουμέλη

Στις 30 και 31 Ιανουαρίου 2015 το Φύλο Συκής ταξίδεψε στη γειτονική Ελευσίνα για να λάβει μέρος σε μία αλλιώτικη συνάντηση γυναικών από την Ελλάδα και το εξωτερικό: Γαλλία, Γερμανία, Ισπανία, Κουρδιστάν, Ολλανδία, Σουηδία και Τουρκία.

Με την Επιτροπή Γυναικών Χαλυβουργών στο τιμόνι της διοργάνωσης και της φιλοξενίας, 100 περίπου γυναίκες συναντήθηκαν στο πλαίσιο της 4ης προπερασκευαστικής συνάντησης για το 2ο Παγκόσμιο Συνέδριο Γυναικών που θα πραγματοποιηθεί στο Κατμαντού του Νεπάλ μεταξύ 13 και 18 Μαρτίου 2016, με σύνθημα “Γυναίκες του Κόσμου ανεβαίνουν τα ψηλότερα βουνά”.

Παρόλο που κάποιες γυναικείες οργανώσεις από τη Βοσνία, την Ουκρανία και τη Σερβία δεν κατάφεραν να παρεβρεθούν στη συνάντηση, έστειλαν γραπτή πληροφόρηση σχετικά με την κατάσταση των γυναικών στις χώρες τους. Μηνύματα αλληλεγγύης και σύντομες παρεμβάσεις έστειλαν επίσης οργανώσεις από το Εκουαδόρ, το Μάλι, το Μπαγκλαντές, το Νεπάλ, τη Νότια Αφρική και τη Σρι Λάνκα.

Από την Ελλάδα, εκτός από την Επιτροπή Γυναικών Χαλυβουργών και μεμονωμένα άτομα, συμμετείχαν οι συλλογικότητες: Αγωνιζόμενες Καθαρίστριες Υπουργείου Οικονομικών, Αδέσμευτη Κίνηση Γυναικών, Πρωτοβουλία Γυναικών σε Δράση-Πολίτες της Έδεσσας, Πρωτοβουλία Γυναικών Ενάντια στο Χρέος και τα Μέτρα Λιτότητας, Γυναίκες για την Υγεία, τα Αναπαραγωγικά και Σεξουαλικά Δικαιώματα, Σύλλογος Δανειοληπτών Τραπεζών Οφειλετών Δημοσίου, Χώρος Αλληλεγγύης Γυναικών Θεσσαλονίκης και η φεμινιστική ηλεκτρονική εφημερίδα Φύλο Συκής.

Παρασκευή 30/1: Οι γυναίκες μεταφέρουν τις εμπειρίες τους από την κρίση

Την πρώτη ημέρα το βήμα δόθηκε στις γυναικείες συλλογικότητες από την Ελλάδα, οι οποίες είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν αναλυτικά για τις εμπειρίες που έχουν αποκτήσει ως γυναικείες συλλογικότητες, τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν, τα θέματα στα οποία επικεντρώνονται, τις δράσεις και τους αγώνες τους, τις νίκες και τις ήττες που έχουν βιώσει, τα όνειρα και τις προσδοκίες για το μέλλον.

Στο επίκεντρο των τοποθετήσεων ήταν η επιδείνωση της ζωής των γυναικών ως αποτέλεσμα της οικονομικής κρίσης και των κυβερνητικών πολιτικών λιτότητας. Μία τέτοια εξέλιξη ήταν μάλλον αναμενόμενη, αν σκεφτούμε ότι όλες σχεδόν οι συλλογικότητες ξεπήδησαν ουσιαστικά από την κρίση, ως άμεση ανάγκη των γυναικών ν’ αντιδράσουν σε αυτό που τους συνέβαινε και να διεκδικήσουν βασικά δικαιώματά τους. Στο πλαίσιο αυτό, όλες σχεδόν οι συλλογικότητες τόνισαν την αξία της αλληλεγγύης και την ανάγκη που υπάρχει ώστε η συνεργασία και ο αγώνας των γυναικών ενάντια σε κάθε μορφή πατριαρχίας, βίας, εκμετάλλευσης, καταπίεσης και υποτίμησης να έχει διάρκεια και να είναι αποτελεσματικός. Το παράδειγμα αντίστασης και θάρρους των Αγωνιζόμενων Καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών απέσπασε το θαυμασμό αλλά και το ενδιαφέρον όλων των γυναικών που συμμετείχαν στη συνάντηση. Όπως τόνισε και η εκπρόσωπος των Αγωνιζόμενων Καθαριστριών “Ποτέ πια δεν θα είμαστε οι ίδιες, αλλά πιο μαχητικές και δίπλα σε όσους διεκδικούν”.

Εκτός από τα εργασιακά και τα ασφαλιστικά δικαιώματα των γυναικών, υπήρξε έντονη συζήτηση για τα αναπαραγωγικά και σεξουαλικά δικαιώματά τους, κυρίως το ζήτημα της ‘ποινικοποίησης’ της μητρότητας σε περίοδο οικονομικής κρίσης καθώς και της ριζικής συρρίκνωσης του κράτους πρόνοιας, που επιδεινώνει ακόμη περισσότερο την άνιση κατανομή των οικογενειακών υποχρεώσεων σε βάρος των γυναικών. Τόσο η Πρωτοβουλία Γυναικών σε Δράση-Πολίτες της Έδεσσας όσο και οι γυναίκες από το Χώρο Αλληλεγγύης Γυναικών στη Θεσσαλονίκη μοιράστηκαν τις εμπειρίες τους σχετικά με δράσεις έμπρακτης αλληλεγγύης, ανταποκρινόμενες σε καθημερινές ανάγκες των γυναικών.

Οι γυναίκες της Θεσσαλονίκης έκαναν επίσης μία ενημέρωση για το Φεμινιστικό Καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών που θα ξεκινήσει στις 7 Μαρτίου 2015 από το Κουρδιστάν, στην Τουρκία, για να ταξιδέψει στη συνέχεια βόρεια, δυτικά, ανατολικά και νότια της Ευρώπης και να καταλήξει στην Πορτογαλία. Για περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με την εναρκτήρια εκδήλωση που θα διοργανωθεί από το γυναικείο κουρδικό κίνημα και το τουρκικό Συντονιστικό της ΠΠΓ καθώς και το πέρασμα του καραβανιού από τη Θεσσαλονίκη δείτε εδώ, εδώ και εδώ.

Σάββατο 31/1: Προπαρασκευαστική συνάντηση για το συνέδριο στο Νεπάλ

Το πρωί της δεύτερης ημέρας σήμανε την επίσημη έναρξη της 4ης προπερασκευαστικής συνάντησης για το 2ο Παγκόσμιο Συνέδριο Γυναικών βάσης που θα πραγματοποιηθεί στο Κατμαντού του Νεπάλ το Μάρτιο του 2016.

Δεδομένου ότι δεν υπήρξε μία κεντρική θεματολογία, οι γυναίκες παρουσίασαν συνοπτικές εκθέσεις για την κατάσταση των γυναικών στη χώρα τους, με βάση τις ιδιαιτερότητες και την πολιτική συγκυρία της κάθε χώρας. Στο σύνολό τους ωστόσο οι παρουσιάσεις μοιράζονταν ένα κοινό στυλ αφήγησης, περισσότερο βιωματικό και λιγότερο θεωρητικό.

Γυναίκες από τον Ευρωπαϊκό Νότο όπως την Ελλάδα και την Ισπανία περιέγραψαν το φαινόμενο ντόμινο της οικονομικής κρίσης στη ζωή των γυναικών. Τόσο η εκπρόσωπος των Γυναικών Ανθρακορύχων της Ισπανίας όσο και η εκπρόσωπος της Επιτροπής Γυναικών Χαλυβουργών μίλησαν για τους πολλαπλούς ρόλους των καθημερινών γυναικών, τους αγώνες των εργατριών, υπαλλήλων, νοικοκυρών, μητέρων και συντρόφων ενάντια στην εργασιακή εκμετάλλευση των γυναικών και σε κάθε μορφή βίας.

Στην παρέμβασή της, η Σερβική φεμινιστική και αντιμιλιταριστική οργάνωση Γυναίκες στα Μαύρα μίλησε για την επιδείνωση της κατάστασης των γυναικών μετά τη νίκη του Σερβικού Προοδευτικού Κόμματος. Όπως αναφέρθηκε, οι γυναίκες είναι τα μεγάλα θύματα της νέας οικονομικής και κοινωνικής πραγματικότητας στη Σερβία, κυρίως οι γυναίκες μεγαλύτερης ηλικίας για τις οποίες είναι πολύ δύσκολο να ανταποκριθούν στα κριτήρια της αγοράς εργασίας για περισσότερη ευελιξία και μεγαλύτερη κινητικότητα. Εκτός από τη στέρηση βασικών εργασιακών δικαιωμάτων, οι γυναίκες δεν έχουν πρόσβαση στην υγεία, ενώ το κοινωνικό κράτος πρόνοιας συρρικνώνεται όλο και περισσότερο. Ένα από τα βασικότερα ωστόσο προβλήματα για τις γυναίκες στη Σερβία είναι η βία, τόσο η ενδοοικογενειακή όσο και η δημόσια. Οι Γυναίκες στα Μαύρα επισημαίνουν ότι η αύξηση των κρουσμάτων βίας ενάντια στις γυναίκες, ιδιαίτερα σε τοπικό επίπεδο, συνδέεται σε μεγάλο βαθμό και με την ατιμωρησία για τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξαν οι σερβικές δυνάμεις εναντίον των Αλβανών της περιοχής. Στο ίδιο πλαίσιο, πολλές κατηγορίες του πληθυσμού, όπως η LGBT κοινότητα και οι εθνοτικές μειονότητες, ιδιαίτερα οι Ρομά, στερούνται τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα και πέφτουν θύματα βίας καθημερινά. Η οργάνωση αναφέρθηκε επίσης στην αύξηση των κρουσμάτων βίας και εκφοβισμού ενάντια σε μέλη της, μία κατάσταση που επιδεινώθηκε μετά τη σιωπηλή διαμαρτυρία που οργάνωσαν μαζί με άλλα μέλη του αντιπολεμικού και αντιεθνικιστικού κινήματος στις 26 Μαρτίου 2014, με αφορμή τη συμπλήρωση 15 χρόνων από τη σερβική στρατιωτική εκστρατεία στο Κοσσυφοπέδιο, ως φόρο τιμής στα θύματα, και απαιτώντας από τις αρχές να δικάσουν τους ενόχους.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον είχαν οι παρεμβάσεις γυναικών από την Ολλανδία και τη Σουηδία. Όπως επισήμαναν κάποιες γυναίκες, στο άκουσμα και μόνο κάποιων χωρών, η κοινή γνώμη φαντάζεται έναν παράδεισο ισότητας, μία άποψη που απέχει πολύ από την πραγματικότητα των γυναικών σε αυτές τις χώρες.

Τα στατιστικά στοιχεία από τη Σουηδία σοκάρουν. Το 2014 δηλώθηκαν στις αστυνομικές αρχές 27.000 περιπτώσεις βίας ενάντια σε γυναίκες, 6.000 περιπτώσεις βιασμών και 17 δολοφονίες γυναικών, οι περισσότερες αποτέλεσμα ενδοοικογενειακής βίας, ένα πρόβλημα που όπως αναφέρθηκε μαστίζει όλες τις χώρες της Σκανδιναβίας.

Η νομοθεσία που απαγορεύει την πρακτική του Ακρωτηριασμού των Γυναικείων Γεννητικών Οργάνων στη Σουηδία έχει τεθεί σε εφαρμογή από το 1982. Όμως, πρόκειται για μία αρκετά διαδεδομένη πρακτική σε συγκεκριμένες εθνοτικές ομάδες. Σε ό,τι αφορά τις πέντε αναγνωρισμένες εθνοτικές μειονότητες στη Σουηδία και τα κατοχυρωμένα δικαιώματά τους (π.χ. αναγνώριση της γλώσσας), η διαφορετικότητα στην πράξη αντιμετωπίζεται με καχυποψία και ρατσιστική συμπεριφορά. Ιδιαίτερα για τις γυναίκες που επιλέγουν να κυκλοφορούν δημόσια είτε με παραδοσιακές φορεσιές είτε με θρησκευτική ενδυμασία, η βία και ο ρατσισμός είναι μέρος της καθημερινότητάς τους και έχει ως αποτέλεσμα την απομόνωσή τους. Απογοητευτικά είναι και τα στοιχεία αναφορικά με τις συνθήκες διαβίωσης και εργασίας των γυναικών που μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους. Από το 42% των ανδρών που πληρώνουν διατροφή, η συντριπτική πλειοψηφία πληρώνει το ελάχιστο που καθορίζουν οι υπηρεσίες κοινωνικών ασφαλίσεων, ένα ποσό που ανέρχεται σε περίπου 135 ευρώ το μήνα, το ίδιο σχεδόν ποσό που ισχύει από το 1997 όταν θεσμοθετήθηκε για πρώτη φορά το επίδομα στήριξης του παιδιού. Τα υπόλοιπα έξοδα για την ανατροφή των παιδιών βαρύνουν αποκλειστικά τις μητέρες, οι οποίες έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να είναι άνεργες ή να εργάζονται σε καθεστώς ευελιξίας, κυρίως με μερική απασχόληση. Ένα σημαντικό ζήτημα στη δημόσια ατζέντα στη Σουηδία αφορά τις γυναίκες συνταξιούχους. Με την Πολιτική Συμφωνία 19 για τις συντάξεις μεταξύ των Συντηρητικών και των Σοσιολδημοκρατών, το ποσοστό των φτωχών συνταξιούχων γυναικών έχει αυξηθεί δραματικά. Μεγάλος αριθμός γυναικών απασχολείται με ευέλικτες μορφές απασχόλησης, με μειωμένες αποδοχές και μειωμένες συντάξεις, ενώ πολλές γυναίκες, κυρίως μεγαλύτερης ηλικίας, απασχολούνταν αποκλειστικά με απλήρωτη εργασία στο σπίτι.

Η παρέμβαση από την Ολλανδία ανέδειξε την ταξική διάσταση της ανισότητας των γυναικών. Στο επίκεντρο της συζήτησης ήταν οι συνέπειες της αποδόμησης του συστήματος φροντίδας τόσο για την απασχόληση των γυναικών όσο και σε επίπεδο κοινωνικής αναπαραγωγής. Συγκεκριμένα, η κυβέρνηση της Ολλανδίας, εδώ και τέσσερα χρόνια, κλείνει τις δημόσιες δομές φροντίδας και τις στέγες ηλικιωμένων και προχωράει στην ιδιωτικοποίηση σχεδόν όλου του κλάδου φροντίδας. Περισσότεροι από 100.000 εργαζόμενοι, στην πλειοψηφία τους γυναίκες έχουν χάσει τη δουλειά τους, ενώ όλο και μεγαλύτερος αριθμός εργαζομένων στον κλάδο απασχολείται με ευέλικτες μορφές απασχόλησης και μειωμένες αποδοχές. Λόγω της ιδιωτικοποίησης των υπηρεσιών φροντίδας και του υψηλού κόστους που αυτή συνεπάγεται, οι γυναίκες επιφορτίζονται σχεδόν εξολοκλήρου με τη φροντίδα των εξαρτώμενων μελών, των παιδιών και των ηλικιωμένων.

Το μεσημέρι του Σαββάτου πραγματοποιήθηκε πορεία η οποία κατέληξε στην πλατεία Εθνικής Αντιστάσεως της Ελευσίνας, με συνθήματα, πανό και τραγούδια. Η ομάδα της Γερμανίας που ήταν και από τις πιο πολυπληθείς αντιπροσωπείες, τραγούδησε μία μελωδία των έγκλειστων στο Νταχάου ενάντια στο φασισμό και ακολούθησαν οι γυναίκες από την Ελλάδα με το τραγούδι Ακορντεόν σε στίχους του Γιάννη Νεγρεπόντη και μουσική του Μάνου Λοΐζου.

Η συνάντηση συνέχισε με συζήτηση μεταξύ όλων των παρεβρισκόμενων γυναικών, συνέδρων και παρατηρητριών. Η ανάδειξη αριστερής κυβέρνησης στην Ελλάδα μονοπώλησε το ενδιαφέρον των γυναικών από το εξωτερικό, τόσο σε σχέση με την απουσία ικανοποιητικού αριθμού γυναικών στη νέα κυβέρνηση όσο και σε σχέση με τις προσδοκίες του γυναικείου κινήματος στην Ελλάδα. Η υποεκροσώπηση των γυναικών στη νέα κυβέρνηση καθώς το πολιτικό έλλειμμα αναφορικά με τις προεκλογικές δηλώσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε σχέση με τα φεμινιστικά αιτήματα και τα αιτήματα της LGBT κοινότητας είναι μία θέση που εκφράστηκε άλλωστε και επίσημα από τη φεμινιστική ομάδα του κινήματος PODEMOS, σε σχετική ανακοίνωσή της στις 28 Ιανουαρίου 2014 με το σύνθημα “Χωρίς τις γυναίκες δεν υπάρχει Δημοκρατία”.

Κάλεσμα για το 2ο Παγκόσμιο Συνέδριο Γυναικών

“Γυναίκες του Κόσμου ανεβαίνουν τα ψηλότερα βουνά”

13-18 Μαρτίου 2016 Κατμαντού – Νεπάλ

Οι καιροί είναι σκληροί αλλά οι γυναίκες αγωνίζονται ακόμη πιο σκληρά.

Ανεξάρτητα από το αν ζούνε σε ισχυρές ιμπεριαλιστικές ή σε φτωχές αναπτυσσόμενες χώρες, οι γυναίκες είναι θύματα εκμετάλλευσης, καταπίεσης και υποτίμησης. Η παγκόσμια οικονομική και χρηματιστική κρίση χειροτέρεψε την κατάσταση των γυναικών, στερώντας από πολλές το βασικό τους δικαίωμα να ζουν με ελευθερία και εξιοπρέπεια.

Οι γυναίκες που εργάζονται στη βιομηχανία ένδυσης του Μπαγκλαντές ενώνονται και απεργούν ενάντια στην εκμετάλλευση. Στην Ολλανδία, οι γυναίκες διεκδικούν το δικαίωμά τους σε αξιοπρεπείς μισθούς και εργασιακή ασφάλεια. Στη Νότια Αφρική, οι γυναίκες μιλάνε και σηκώνουν το ανάστημά τους ενάντια σε μία ανήθικη κουλτούρα καθημερινών βιασμών. Γυναίκες μετανάστριες στο Μεξικό αγωνίζονται να επιβιώσουν και να ζήσουν με ανθρωπιά. Οι γυναίκες της Ανατολικής Ευρώπης διακινούνται και εξαναγκάζονται σε σεξουαλική δουλεία. Γυναίκες σε διάφορα έθνη στη Μέση Ανατολή παλεύουν για δημοκρατία και ελευθερία. Αγρότισσες και αυτόχθονες γυναίκες στην Ασία και τη Λατινική Αμερική αγωνίζονται με τον ιδρώτα και το αίμα τους για το δικαίωμά τους στη γη και στους πόρους.

Αλλά η φτώχεια και η πείνα με τα οποία προσπαθούν να γονατίσουν και να υποτάξουν τις γυναίκες, λειτουργούν σαν καύσιμο που τροφοδοτεί το λυσσαλέο αγώνα μας. Παντού στον κόσμο, οι γυναίκες ενώνονται, οργανώνονται και παλεύουν να σπάσουν τα δεσμά του πιο σάπιου συστήματος. Οι γυναίκες ψάχνουν για προοπτική, όραμα, ένα μέλλον όπου θα ζούνε απελευθερωμένες σε απελευθερωμένες κοινωνίες.

Το πρώτο Παγκόσμιο Συνέδριο Γυναικών που πραγματοποιήθηκε στο Καράκας της Βενεζουέλας το 2011 έφερε κοντά ποικίλες γυναικείες συλλογικότητες και γυναικεία κινήματα απ’ όλο τον κόσμο να φωνάξουν ότι οι γυναίκες αφυπνήστηκαν, ο αγώνας των γυναικών είναι ζωνατανός και το παγκόσμιο γυναικείο κίνημα είναι αποφασισμένο να πετύχει νέες νίκες. Το πρώτο Παγκόσμιο Συνέδριο Γυναικών διαπίστωσε ότι γυναίκες απ΄όλες τις γωνιές του κόσμου ζούνε με την κληρονομιά της Παγκόσμιας Ημέρας για τη Γυναίκα που καθιερώθηκε 100 χρόνια πριν με πρωτοβουλία της Γερμανίδας σοσιαλίστριας Κλάρας Τσέτκιν και πολλών γυναικών που παρόλα τα εμπόδια που είχαν να αντιμετωπίσουν, με θυσίες, έσπειραν τους σπόρους εντείνοντας τον αγώνα για την απελευθέρωση των γυναικών.

Τώρα είναι η στιγμή να πάμε την ενότητα και τον αγώνα μας ακόμα πιο ψηλά.

Από τα μαθήματα και την έμπνευση του 1ου Παγκόσμιου Συνεδρίου Γυναικών στο Καράκας, οι γυναίκες του κόσμου που ζούνε και αγωνίζονται να χτίσουν έναν καλύτερο κόσμο για τις γυναίκες και την ανθρωπότητα καλούνται να συμμετάσχουν στο 2ο Παγκόσμιο Συνέδριο Γυναικών που θα πραγματοποιηθεί στο Κατμαντού του Νεπάλ μεταξύ 13 και 18 Μαρτίου 2016.

Καλούμε τις γυναίκες στο Νεπάλ, στην κορυφή του κόσμου, εκεί που οι γυναίκες έπαιξαν ένα πολύ σημαντικό ρόλο στην ιστορία του αγώνα των λαών. Οι γυναίκες βρίσκονται στο προσκήνιο του λαϊκού κινήματος και αντίστασης, για την οικοδόμηση μιας καλύτερης κοινωνίας.

Ελάτε στο 2ο Παγκόσμιο Συνέδριο Γυναικών στην Ασία και αναλάβετε μία ισχυρή δέσμευση να παλέψουμε ενάντια στις αιτίες της καταπίεσής μας, ενάντια στο σύστημα που μας έχει καταδικάσει σε μία ζωή εκμετάλλευσης και υποδούλωσης. Ας ενωθούμε, ας οργανωθούμε και ας συνδεθούμε με όλα τα κινήματα που παλεύουν για απελευθέρωση, ας κάνουμε ένα βήμα προς τα εμπρός για την απελευθέρωση των γυναικών.

Γυναίκες του κόσμου ενωθείτε!

Σπάστε τα δεσμά της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης!

Εμπρός στον αγώνα για την απελευθέρωση των γυναικών!

Για περισσότερες πληροφορίες: World Women’s Conference

This slideshow requires JavaScript.

 

 

Share

Ξάνθη: ομοφοβική-τρανσφοβική-σεξιστική επίθεση

born-child-homophobia

Καταγγελία ομοφοβικής-τρανσφοβικής-σεξιστικής επίθεσης σε μέλη της Πρωτοβουλίας Κατά της ομοφοβίας

Ξάνθη, Τρίτη 27/1/2015

Την Παρασκευή 9-1-2015 λίγο μετά τις 24:00 σημειώθηκε σε μπαρ της Ξάνθης ομοφοβικό-τρανσφοβικό-σεξιστικό περιστατικό σε μέλη της Πρωτοβουλίας κατά της ομοφοβίας Ξάνθης καθώς και σε πελάτισσα που παρευρίσκονταν εκείνη την ώρα. Υπήρξε μια σειρά ομοφοβικών και σεξιστικών στιγμιότυπων από ομοφοβικό φασίστα, που βρισκόταν με την παρέα του στο συγκεκριμένο μπαρ.

Το πρώτο περιστατικό συνέβη σε τρανς γυναίκα που διασκέδαζε στο εν λόγω μπαρ και δέχτηκε σεξουαλική παρενόχληση, σεξιστική και τρανσφοβική επίθεση από τον ομοφοβικό φασίστα. Συγκεκριμένα αυτός ο άντρας πλησίασε με γλοιώδη τρόπο την τρανς γυναίκα λέγοντάς της «Τι βυζάρες είναι αυτές;» και τη ρώτησε «πόσα παίρνεις;»· παραβίασε τον ιδιωτικό της χώρο, την υποτίμησε και θεώρησε δεδομένο πως εργάζεται ως πόρνη επειδή είναι τρανς. Η τρανς γυναίκα απομακρύνθηκε αρνούμενη να του απαντήσει.

Ο ίδιος άντρας μετά από λίγη ώρα συνέχισε τη φαλλοκρατική του συμπεριφορά με την ανοχή του φίλου του, που βρισκόταν μαζί του και παρενόχλησε τον γκέι εργαζόμενο του μπαρ, που είναι και μέλος της Πρωτοβουλίας κατά της ομοφοβίας. Σχολίασε υποτιμητικά την εμφάνισή του και με χλευαστικό τρόπο, του είπε «σου αρέσουν τα σκουλαρίκια που φοράς;», θέλοντας να του υποδείξει ότι οι «άντρες» δεν  πρέπει να φοράνε σκουλαρίκια. Μετά την επίδειξη του «ανδρισμού» τους, οι δυο άντρες επεδίωξαν να αποχωρήσουν από το μπαρ χωρίς να πληρώσουν

Τα ομοφοβικά σκηνικά συνεχίστηκαν όταν ο εργαζόμενος ζήτησε να πληρωθεί το ποσό που είχαν καταναλώσει οι δυο σεξιστές και τότε ο ίδιος άντρας που επιτέθηκε στην τρανς γυναίκα, αντέδρασε με μια βίαιη και απειλητική συμπεριφορά, λέγοντας «άσε μας ρε πουστράκι» και με μια κίνηση σεξουαλικής παρενόχλησης του έπιασε τον κώλο, λέγοντας «να σου βάλω δυο δάχτυλα». Ο  γκέι εργαζόμενος υπερασπίστηκε την αξιοπρέπειά του λέγοντας στον ομοφοβικό άντρα να μιλάει καλύτερα, να πληρώσει και να αποχωρήσει. Αυτός όμως απειλούσε τον εργαζόμενο, του φώναζε «θα σε γαμήσω πουστράκι», και άρχισε να τον σπρώχνει βίαια. Ο εργαζόμενος αυτοαμύνθηκε υπερασπιζόμενος τη σωματική του ακεραιότητα με κίνδυνο της ζωής του.

Την ίδια στιγμή πελάτες του μαγαζιού και μέλη της Πρωτοβουλίας κατά της ομοφοβίας στάθηκαν αλληλέγγυα και υπερασπίστηκαν το άτομο που δεχόταν σωματική επίθεση προσπαθώντας να απομακρύνουν τους δυο άντρες, ενώ ο συγκεκριμένος άντρας που προκάλεσε όλα τα περιστατικά φώναζε «έχει γεμίσει ο τόπος πουστάρες» και σε μια γυναίκα από την Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας έλεγε «θα σε γαμήσω και εσένα πουτανίτσα». Ο συγκεκριμένος άντρας αποχώρησε ξεστομίζοντας απειλές και με τελευταία πρότασή του «θα σας γαμήσουμε πουστάρες».

Σημαντική ήταν η αλληλεγγύη της άλλης εργαζόμενης στο μπαρ, η οποία υπήρξε παρούσα από την πρώτη στιγμή που πληροφορήθηκε το περιστατικό μαζί με άλλα αλληλέγγυα άτομα. O ιδιοκτήτης  του μπαρ τις επόμενες μέρες έδειξε ενδιαφέρον για τον εργαζόμενο που δέχτηκε την επίθεση. Στο παρελθόν έχει φιλοξενήσει τη διεξαγωγή εκδήλωσης της ομάδας μας και είναι ανοιχτός στο να εργάζονται γκέι και λεσβίες στην επιχείρησή  του.

Το τρίπτυχο της ομοφοβίας-τρανσφοβίας-σεξισμού που εκδηλώθηκε από τον παραπάνω cis[1] άντρα μας είναι οικεία συμπεριφορά. Είναι η συμπεριφορά του κυρίαρχου και στρέητ αρσενικού που «γαμάει και δέρνει» ότι βρεθεί στο διάβα του. Είναι το ετεροκανονικό αρσενικό που θέλει να διαχωρίσει τη θέση του από τους πούστηδες, τις λεσβίες, τα τρανς άτομα, θέλει να αποδείξει την ανωτερότητα της στρέητ σεξουαλικότητάς του και επιθυμεί να επιβληθεί με τη σεξουαλική βία για να τιμωρήσει όσους και όσες «αποκλίνουν από το μη κανονικό». Μας είναι οικεία αυτή η συμπεριφορά από τις επιθέσεις που εντείνονται τα τελευταία δυο χρόνια από οργανωμένους και μη, φασίστες που θέλουν να εξουσιάσουν τα σώματα «των ανώμαλων», χτυπώντας τα, βανδαλίζοντάς τα, σημαδεύοντάς τα.

Το γεγονός πως ο ομοφοβικός φασίστας έγινε θαμώνας και βρήκε χώρο να διασκεδάζει στο μπαρ που σημειώθηκε η φασιστική επίθεση, μας κάνει να νιώθουμε πως το συγκεκριμένο μπαρ δεν είναι χώρος ασφαλής για τα μέλη της λοατ (λεσβιακής, γκέι, αμφί και τρανς) κοινότητας και για τις γυναίκες. Αρνούμαστε να συνυπάρχουμε στον ίδιο χώρο με ομοφοβικούς που μας υποτιμούν, που μας θεωρούν απειλή και που μας επιτίθενται με κάθε ευκαιρία. Για τους ανθρώπους της λοατ κοινότητας είναι πολύ σημαντική η ύπαρξη χώρων όπου η ελευθερία τους δεν θα περιορίζεται και θα αισθάνονται άνετα. Στην πόλη της Ξάνθης, αν και υπήρξαν προσπάθειες για να γίνει κάτι τέτοιο, το στρέητ προνόμιο, η φαλλοκρατία και η ματσίλα περιόρισαν σταδιακά την προσπάθεια αυτή με κορύφωση την τελευταία ομοφοβική-τρανσφοβική επίθεση σε μέλη της ομάδας σε ένα χώρο που ήταν φιλικός προς εμάς.

Αποφασίσαμε σαν συλλογικότητα να μην ονοματίσουμε το μπαρ που έγινε η συγκεκριμένη επίθεση διότι δεν θέλουμε να το στοχοποιήσουμε και να το στιγματίσουμε. Όμως, σε μια κερδοσκοπική επιχείρηση δεν μπορούμε να ορίσουμε εμείς το πολιτικό πλαίσιο ασφάλειας που επιθυμούμε με τα πολιτικά εργαλεία που έχουμε  επιλέξει σαν συλλογικότητα. Αυτό μας κάνει να μην μπορούμε να εγγυηθούμε πως δεν θα ξανασυμβεί μια παρόμοια επίθεση και αποφασίζουμε πως στο μέλλον δεν θα επιλέξουμε το συγκεκριμένο μπαρ για τις εκδηλώσεις της Πρωτοβουλίας κατά της ομοφοβίας Ξάνθης.

Έχουμε ανάγκη από χώρους ασφαλείς όπου δεν θα υπάρχουν τα αδιάκριτα και τα χλευαστικά βλέμματα όταν ένας άντρας αγγίζει το χέρι ενός άλλου άντρα, όπου δεν θα υπάρχουν πονηρά και περιπαιχτικά σχόλια όταν παρευρίσκεται ένα τρανς άτομο, όπου δεν θα υπάρχουν ηδονοβλεπτικά βλέμματα και παρεμβατικές προτάσεις όταν δυο γυναίκες φιλιούνται.

Έχουμε ανάγκη από χώρους ασφαλείς όπου δεν θα κινδυνεύει η σωματική μας ακεραιότητα για αυτό που είμαστε, αλλά θα μπορούμε να απολαύσουμε τις ίδιες ελευθερίες που απολαμβάνουν και οι στρέητ χωρίς να φοβόμαστε για τα αυτονόητα.

Έχουμε ανάγκη από χώρους ασφαλείς για να εργάζονται τα λοατ άτομα όπου δεν θα αντιμετωπίζουν άκομψα, υποτιμητικά, σεξιστικά-ομοφοβικά-τρανσφοβικά σχόλια από τη μεριά των πελατών-εργοδοτών, αλλά θα μπορούν να εργαστούν σε ένα προστατευμένο περιβάλλον που θα έχει την αλληλεγγύη από τον/την εργοδότη/τρια τους και τους/τις συναδέλφους/φισσες τους.

Τους ασφαλείς χώρους δεν θα τους βρούμε έτοιμους, αλλά θα τους χτίσουμε σιγά σιγά με νέους όρους που θα αποκαταστήσουν τις ελευθερίες των λοατ ατόμων. Με διάλογο, με ανταλλαγή εμπειριών, με ορατότητα, με συμμετοχή σε κοινούς αγώνες και κυρίως με την αλληλεγγύη των ατόμων που πιστεύουν στην ελευθερία έκφρασης και στα δικαιώματα που διεκδικούν τα λοατ άτομα.

Τέτοια φασιστικά-ομοφοβικά-τρανσφοβικά περιστατικά δεν θα μένουν αναπάντητα αλλά θα καταγγέλλονται δημόσια. Καλούμε τις συλλογικότητες της πόλης καθώς και τα άτομα που έχουν θέσεις κατά της ομοφοβίας και του σεξισμού να είναι σε επαγρύπνηση όταν συμβαίνουν τέτοια περιστατικά, να στέκονται αλληλέγγυα σε όσους/ες δέχονται ομοφοβικές-τρανσφοβικές επιθέσεις και να αντεπιτίθενται σε όποιο φασίστα τολμάει να βγάλει γλώσσα και να σηκώσει βλέμμα και χέρι. Οι ομοφοβικές-τρανσφοβικές-σεξιστικές επιθέσεις είναι φασιστικές επιθέσεις. Η ανοχή απέναντι σε αυτές τις επιθέσεις είναι ανοχή απέναντι στο φασισμό.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΚΑΤΑ ΤΗΣ ΟΜΟΦΟΒΙΑΣ ΞΑΝΘΗΣ

Share

Παράνομη και καταχρηστική απόλυση εγκύου εργαζόμενης από την εταιρία MIGATO AE.

standard

 Δελτίο τύπου του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών για τη μαζική παράσταση στα γραφεία της εταιρείας MIGATO A.E.

Την Τρίτη 27/01 πραγματοποιήθηκε έπειτα από κάλεσμα του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών μαζική παράσταση διαμαρτυρίας στα γραφεία της εταιρείας MIGATO Α.Ε. στον Άλιμο, ενάντια στην παράνομη και καταχρηστική απόλυση εγκύου συναδέλφου μας. Η εργοδοσία όταν ενημερώθηκε για την εγκυμοσύνη εξανάγκασε την εργαζόμενη σε υποχρεωτική παραίτηση, ενώ σε σχετική ερώτηση του σωματείου προς την εταιρεία δόθηκε από τον υπεύθυνο η κυνική απάντηση: «Έτσι! Διευθυντικό δικαίωμα!». Το εν λόγω περιστατικό αποτελεί ένα ακόμα δείγμα της εργοδοτικής αυθαιρεσίας και της καταστροφικής πολιτικής που προωθούν κυβέρνηση – ΕΕ – κεφάλαιο απέναντι στους εργαζόμενους.

Η κινητοποίηση ήταν μια πρώτη απάντηση στην εργοδοτική τρομοκρατία της MIGATO A.E. και στηρίχτηκε εκτός από το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών, από το Σωματείο Εργαζόμενων του δήμου Αγ. Δημητρίου και την Ανοικτή Συνέλευση Αλίμου. Οι υπεύθυνοι ωστόσο της εταιρείας παρέμειναν αδιάλλακτοι και δεν δέχτηκαν να συναντήσουν τους εκπροσώπους του σωματείου.

Ως  Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών δηλώνουμε απερίφραστα τη στήριξη μας σε κάθε συνάδελφο που διεκδικεί τη βελτίωση των όρων και συνθηκών εργασίας του, που αμφισβητεί την εργοδοτική τρομοκρατία, που υπερασπίζεται τα δικαιώματά του.

Καμία απειλή, καμία απόλυση, καμιά αυθαιρεσία δεν θα μείνει αναπάντητη. Δηλώνουμε πως θα συνεχίσουμε τις κινητοποιήσεις μέχρι την δικαίωση της συναδέλφου.

Την Τετάρτη 4 Φλεβάρη, θα πραγματοποιηθεί τριμερής συνάντηση στην επιθεώρηση εργασίας της Ηλιούπολης, ενώ θα προηγηθούν κι άλλες παρεμβάσεις.

Το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών καλεί τα σωματεία να καταδικάσουν τέτοιες πρακτικές και να εκδώσουν ψηφίσματα αλληλεγγύης στην εργαζόμενη. Η αξιοπρέπεια στη ζωή και τη δουλειά είναι αδιαπραγμάτευτη. Ο αγώνας ενάντια στις αυθαιρεσίες της εργοδοσίας είναι κοινός αγώνας όλων των σωματείων, όλων των εργαζομένων και των ανέργων. Ο κοινός μας αγώνας και η αλληλεγγύη είναι η ελπίδα και η δύναμη μας

 

Το Φύλο Συκής συνυπογράφει το παρακάτω ψήφισμα του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών:

Ψήφισμα συμπαράστασης για την παράνομη και καταχρηστική απόλυση εγκύου συναδέλφου από την εταιρία MIGATO AE.

Το Φύλο Συκής καταγγέλλει την παράνομη και καταχρηστική απόλυση εγκύου συναδέλφου από την εταιρία MIGATO AE, εκφράζει την αλληλεγγύη του και συμπαραστέκεται στον αγώνα που δίνει η εργαζόμενη μηχανικός μέσα από το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών.

Η συνάδελφος τεχνικός εργαζόταν στην εταιρία, υπό το άθλιο καθεστώς του δελτίου παροχής υπηρεσιών, μεθόδευση την οποία χρησιμοποιούν όλο και πιο συχνά οι εργοδότες με σκοπό να θέτουν υπό αμφισβήτηση τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζόμενων τεχνικών. Όταν η συνάδελφος ανακοίνωσε στην εταιρία την εγκυμοσύνη της, η εργοδοσία την ανάγκασε να υπογράψει λύση της σύμβασης της, επικαλούμενη υπογραφή νέας που θα όριζε αλλαγή των όρων εργασίας. Ουσιαστικά η εργαζόμενη εξαναγκάστηκε σε παραίτηση. Ωστόσο, η νέα σύμβαση δεν κοινοποιήθηκε ποτέ στην εργαζόμενη. Αντιθέτως, στις συνεχείς ερωτήσεις της συναδέλφου για την υπογραφή νέας σύμβασης, η εταιρία απάντησε ότι δεν τίθεται ζήτημα καθώς θεωρεί ότι πρόκειται για οικειοθελή αποχώρηση!

Το περιστατικό έρχεται να προστεθεί στο μακρύ κατάλογο εργοδοτικών αυθαιρεσιών. Έρχεται ακόμη να επιβεβαιώσει, ότι η εφαρμοζόμενη πολιτική κυβέρνησης και κεφαλαίου μας έχει φέρει 100 χρόνια πίσω, με τα αφεντικά να νομίζουν ότι μπορούν να λειτουργούν αυθαίρετα. Οι εργαζόμενοι βαφτίζονται «συνεργάτες», με στόχο να μην τολμούν να διεκδικήσουν τα εργασιακά τους δικαιώματα, τρομοκρατούνται, απειλούνται και εργάζονται υπό το καθεστώς συνεχούς φόβου.

Εμείς τους απαντάμε ότι η επίθεση στη μητρότητα, η τρομοκρατία που βιώνουν εργαζόμενοι στους χώρους δουλειάς, η εργοδοτική ασυδοσία, η καταστρατήγηση των εργατικών δικαιωμάτων και η χειροτέρευση των όρων εργασίας δεν θα μείνουν αναπάντητα.

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στην απολυμένη συνάδελφο και απαιτούμε την άμεση και πλήρη ηθική και οικονομική αποκατάσταση της συναδέλφου!

Να σταματήσει η εργοδοτική τρομοκρατία και η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων. Κανένας εργαζόμενος μόνος του, με συλλογικούς αγώνες σπάμε την εργοδοτική τρομοκρατία.

 

Διαβάστε ακόμα

Νίκη για την έγκυο μηχανικό και το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών απέναντι στην εργοδοσία

 

 

 

Share

Το Σπίτι των Γυναικών:  Μια επείγουσα αναγκαιότητα!

unite

Αίτημα προς την πολιτεία για τη δημιουργία «Σπιτιού Γυναικών» απευθύνουν δεκάδες ακτιβίστριες μέσω της πλατφόρμας avaaz.org για τα ψηφίσματα πολιτών. Η συλλογή υπογραφών έχει ξεκινήσει.

 

Ένας από τους ουσιαστικότερους δείκτες για την ποιότητα μιας κοινωνίας είναι η θέση των γυναικών και οι δυνατότητες που τους παρέχονται να εξελιχθούν. Όμως, όπως όλοι οι κοινωνικοί δείκτες δείχνουν, τα πρώτιστα θύματα της Παγκόσμιας Οικονομικής Κρίσης αλλά και της ανθρωπιστικής κρίσης στην χώρα μας, είναι οι γυναίκες. Και μάλιστα οι γυναίκες που ανήκουν στα χαμηλά εισοδήματα και σε μειονοτικές ομάδες, (μεταναστευτικές, σεξουαλικές, αναπηρίας κλπ) οι οποίες γνώριζαν ήδη προ κρίσης κοινωνικό αποκλεισμό. Σε αυτές προστίθενται γυναίκες της εργατικής, μικροαστικής και μεσοαστικής τάξης που εξοβελίστηκαν από την αγορά εργασίας και επιστρέφουν στην μόνωση του σπιτιού όπου ενδέχεται να αντιμετωπίσουν (μάλιστα με αυξημένες πιθανότητες λόγω της κρίσης) κάθε είδους ψυχολογική και σωματική βία.

Στο πλαίσιο αυτό η κινηματική αλληλεγγύη και δράση εναντία στα μνημόνια, για τις ιδιαίτερες ανάγκες των γυναικών είναι  επείγουσα και αναγκαία όσο ποτέ!

Επείγουσα ανάγκη, όσο ποτέ άλλοτε, γιατί ως κοινωνικό φύλο, οι γυναίκες  υφίστανται πολύμορφη καταπίεση (έμφυλη, ταξική,  σεξουαλική, εθνοτική, φυλετική, θρησκευτική, πολιτιστική, οικολογική, κά), η  όποια εντείνεται στο έπακρον λόγο των πολιτικών λιτότητας!

Στο έπακρον λόγω της κατεδάφισης του κοινωνικού κράτους (οι υπηρεσίες του οποίου τις αφορούσε κατά κύριο λόγο), της  ιδιωτικοποίησης των κοινωνικών υπηρεσιών  και των κοινών αγαθών, των μαζικών απολύσεων που πλήττουν πρώτιστα και συντριπτικά τις ίδιες.

Η δημιουργία του “Σπιτιού Γυναικών” στις ιδιαίτερες αυτές συνθήκες συνεισφέρει, αν όχι στην αναστροφή της θυματοποίησης αφού τα αίτια είναι δομικά, τουλάχιστον στην επιβράδυνσή της, αντιμετωπίζοντας τις γυναίκες ως ένα κοινωνικό και πολιτικό υποκείμενο άξιο να υποστηριχθεί ψυχολογικά, γνωστικά, σωματικά, οικονομικά.

Παρόλο που η κρίση δεν αφορά μονάχα τις γυναίκες αλλά την συντριπτική πλειοψηφία του πληθυσμού, οι γυναίκες, λόγω της ιδιαίτερης θέσης  τους ως κοινωνικό φύλο στην κοινωνία, (όντας υπεύθυνες εντός της πατριαρχικής  οικογένειας  για την παροχή προνοιακών υπηρεσιών, όπως απλήρωτη φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων, των ανέργων, των αρρώστων) αποκτούν τώρα μια θέση κλειδί στην οικονομία της επιβίωσης. Δηλαδή στην επιβίωση και την αναπαραγωγή ολόκληρης της κοινωνίας και όλων μας! Επομένως, στην εποχή της κρίσης, οι γυναίκες δεν είναι μόνο θύματα αλλά και  πρωταγωνίστριες στην κοινωνική και οικονομική ζωή του τόπου.

Η δημιουργία του “Σπιτιού Γυναικών” στις ιδιαίτερες αυτές συνθήκες συνδράμει έμμεσα και άμεσα σ’ έναν βαθμό το σύνολο της δοκιμαζόμενης κοινωνίας, παρέχοντας στήριξη στο κοινωνικό φύλο που φροντίζει, κατεξοχήν, όσες/ους χρήζουν υποστήριξης. Την ίδια ώρα,  μπορεί να αποτελέσει πλατφόρμα για την συνειδητοποίησή τους. Για την αναγωγή της αλληλεγγύης και της φροντίδας όχι πρώτιστα σε γυναικείο αλλά σε κοινωνικό τωρινό πρόταγμα και μελλοντικό χαρακτηριστικό.

Με δεδομένα όλα αυτά, για να  αποκτήσει  τη δική του  δυναμική  και δική του πολιτική υπόσταση, το Σπίτι Γυναικών επιδιώκει:

Να γίνει το σπίτι γυναικών ένας πολυδιάστατος και πολύμορφος χώρος για να ανταποκριθεί στις ανάγκες της πολυδιάστατης καταπίεσης και εκμετάλλευσης των γυναικών, και των πολύμορφων βιωμάτων τους στην πατριαρχική, καπιταλιστική κοινωνία: εργαζόμενες, επισφαλώς εργαζόμενες, γυναίκες της ΛΟΑΤ κοινότητας, άνεργες, νοικοκυρές, ανασφάλιστες, γυναίκες με αναπηρία, ηλικιωμένες, σεξουαλικά ή ψυχολογικά  κακοποιημένες, μετανάστριες, πρόσφυγες, γυναίκες στην πορνεία, γυναίκες ως καταναλωτικά προϊόντα.

Να δημιουργηθεί μια ανοιχτή δομή, ένα εργαστήρι όπου οι γυναίκες να μπορούν να συνενώνουν κινηματικές, πολιτιστικές, μορφωτικές και κοινωνικές πρωτοβουλίες,  δράσεις και καμπάνιες, όπως για παράδειγμα:

  • Να λειτουργήσει ως χώρος γυναικείας δημιουργίας για ζωγράφους, ποιήτριες, κλπ, γιατί καθώς οι γυναίκες δεν ανήκουν στα γνωστά ελιτ στέκια, χρειάζεται να δίνουμε χώρο στην οπτική τους μέσα από τις δημιουργίες τους.
  • Να στήσει  πολλαπλές δομές, δράσεις αλληλεγγύης, όχι  όμως με την  λογική της ιδιωτικής πρωτοβουλίας  ή της ελεημοσύνης, αλλά με τη λογική ενός ανεξάρτητου κοινωνικού, φεμινιστικού κινήματος.
  • Να παρέχει ενημέρωση σε ζητήματα αντισύλληψης, έκτρωσης, εγκυμοσύνης, τοκετού, σεξουαλικότητας, πληροφορίες για τα σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα. Καμπάνια και ευαισθητοποίηση στα σχολεία και στην κοινωνία για την σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Συζητήσεις για ανθρώπινες και σεξουαλικές σχέσεις, για τις καινούργιες τεχνολογίες αναπαραγωγής.
  • Σε αυτήν την λογική θα λειτουργεί η ομάδα “Στάση πρώτων βοηθειών για τη βία και το Φόβο” η οποία θα αποτελείται από συλλογικότητα νομικών  που θα κατευθύνουν την κακοποιημένη σε σχέση με τα δικαιώματα της, άλλα και ψυχολόγων που θα ασχολούνται με τις πρώτες ώρες /ημέρες μετά την κακοποίηση, παρέχοντας εφόδια ανάρρωσης από το τραύμα σωματικό και ψυχικό σε συνεργασία και με άλλους κοινωνικούς  φορείς…
  • Να στηρίζει την πρόσβαση ιδιαίτερα των ανασφάλιστων, άνεργων κυρίως φτωχών γυναικών στa κοινά αγαθά και ιδιαίτερα στο σύστημα υγείας και το δικαίωμά τους στην πρόληψη, όπως και στο δωρεάν, ελεύθερο και μη-εμπορευματοποιμενο  τοκετό.
  • Να  εμπνέεται από αρχές  πολύ-πολιτισμικές , αντι-σεξιστικές, αντιρατσιστικές, αντί-φασιστικές  και αντί- θρησκευτικό-φονταμενταλιστικές.
  • Να δημιουργήσει  μια διαδικασία αναζήτησης  εναλλακτικής ριζοσπαστικής  φεμινιστικής πολιτικής, δράσης και οράματος, όχι απολίτικης αλλά ανεξάρτητης από κομματικούς μηχανισμούς. Στα πλαίσια αυτής της αναζήτησης θα διαμορφωθούν αυτοδιαχειριστικές, ανοιχτές και ισότιμες διαδικασίες της συνέλευσης η οποία θα είναι το κυρίαρχο όργανο και δεν θα θυμίζει τις γνωστές πατριαρχικές δομές συγκεντρωτικής λειτουργίας. Το σπίτι θα είναι στέκι αυτοδιαχειριζόμενο, με ευθύνη των συμμετεχόντων οργανώσεων, ατόμων και ομάδων στη βάση εσωτερικού κανονισμού.
  • Να παίρνει πρωτοβουλίες για να ακούγεται και η δική μας φωνή, η δική μας παρουσία  στην  πολιτική  ζωή του τόπου,  απαιτώντας από τα κόμματα να σέβονται την ανεξαρτησία και τη δική μας αυτόνομη πολιτική παρουσία  στην  πολιτική/κοινωνική  ζωή του τόπου.

Εμείς που υπογραφούμε διεκδικούμε από την πολιτεία την χορήγηση ενός σπιτιού στο κέντρο της Αθήνας, ώστε να υποστηριχθούν οι ποικίλες δυνατότητες των γυναικών, ειδικά τώρα που έχουν ανάγκη περισσότερα από ποτέ.

Στήριξε και εσύ και υπόγραψε εδώ

Για επαφή: spiti.gynaikon@gmail.com

 

Οι πρώτες υπογραφές:

Αλεξάκη Ευαγγέλια, μέλος συντονιστικού των απολυμένων καθαριστριών

Αλεξάκη Χαρά, δραματοπαιδαγωγός, Ανοιχτή Συνέλευση του Ελεύθερου Αυτοδιαχειριζόμενου Θεάτρου Εμπρός

Αλιμπέρτη Μαρία, φοιτήτρια

Αμπραμιάν Αγάπη, Ψυχολόγος, ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Αργυροπαΐς Σοφία, ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Βαρίκα Ελένη, καθηγήτρια στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Παρίσι VIII

Βενετσάνου Νένα, συνθέτης και τραγουδίστρια

Βαν Μπουσχότεν Ρίκη, καθηγήτρια Πανεπιστημίου Θεσσαλίας

Βαρβούνη Χριστίνα, δικηγόρος

Βεργάκη Αναστασία, άνεργη

Βλάχου Ευγενία, συνταξιούχος

Γεωργιάδου Μαρία, ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Γκουντούμας Μιχαήλ

Γουρνά Στεφανία, εκπαιδευτικός

Γραμμένος Θεοφάνης, Πανεπιστημιακός

Δημητρίου Σωτήρης, ανθρωπολόγος

Ελευθεριάδη Μαρία, Βοηθός Μητρότητας, Σύμβουλος Θηλασμού, Φοιτήτρια Μαιευτικής

Ελευθερίου Λουκάς, φοιτητής

Ζαχαρόγιαννη Μάρω

Ζέης Θοδωρης, νομικός

Θεοδωράτου Κατερίνα, δικηγόρος

Θεοδωροπουλου Στέλλα, ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Καστάνη Πηνελόπη, ΚΙΦΑ Ν.  Σμύρνης

Καπράλος Νίκος, οικονομολόγος

Καραγεώργου Δωροθέα, εκπαιδευτικός

Καρασαββίδου Ελένη, μέλος ΔΣ της Εταιρείας Λογοτεχνών Β.Ε. και του ΠΑΔΟΠ (Παρατηρητήριο Διεθνών Οργανισμών και Παγκοσμιοποίησης)

Κατσιαμπούρα Γιάννα, ιστορικός, ΕΙΕ

Κατσιαμπούρα Σούλα

Κοντοθεοδώρου Κώστας

Κοσκώση Έφη

Κουρλάμπα Έρίκα, συντονιστικό ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Κουσιάδη Μαρία, λογίστρια

Κoutsaftis Coulmin Marie-Laure, cinéaste-traductrice,

Καποτοπούλου Βερονίκη, εκπαιδευτικός

Κουτσούμπα Δέσποινα, περιφερειακή σύμβουλος Αττικής

Κοταρά Λίτσα, μέλος ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Λεοντόπουλος Δημήτρης, ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Μαγαλιού Βασιλική

Μαγαλιού Βούλα

Μαγαλιού Μαρία, φυσικός

Μακόλι Λορέττα, Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών της Αφρικής

Μανδηλαρά Ηρώ

Μελαμπιανάκη Ζέττα, Δασκάλα, μέλος της ΕΕ της ΑΔΕΔΥ

Μέρτης Χάρης

Μητραλιά Σόνια, σκιτσογράφος, μέλος της Πρωτοβουλίας Γυναικών εναντία στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας

Μιζάν Λουίζα, μεταφράστρια,

Μιχαηλίδης Απόστολος, σκιτσογράφος

Μπαλή Μαρία

Μπάκου Ελένη

Μπασδέκη Πόπη, Παιδαγωγός Προσχολικής ηλικίας

Μπολοβίνος Λεωνίδας

Moss – Σύψα, Αθηνά,  σκιτσογράφος

Νικολιδάκη Φλώρα, Πρόεδρος του Συλλόγου κατά της Αυθαιρεσίας των Τραπεζών και της Δημόσιας Διοίκησης, Περιφερειακή Σύμβουλος Αττικής

Νικολαΐδου Ελισάβετ, ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Ντάνη Σπυριδούλα, Κοινωνική Ψυχολόγος

Ξυγκάκη Σοφία, ηλεκτρονική εφημερίδα «Φύλο Συκής»

Οικονομιδου Φανή, δασκάλα,

Παληγεωργου Νίκη, ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Παπαδοπούλου Μαρία, φοιτήτρια

Παπαναστασίου Νίκος, πληροφορικής

Παυλίδου Αλεξάνδρα, Ηθοποιός

Πενταράκη Μαρία, επίκουρη καθηγήτρια Κοινωνικής Εργασίας

Πετράκη Μαρία, Κοινωνική Επιστήμονας

Πετρίτης Σπύρος, θεατρολόγος

Πισσαρίδης Μιχάλης

Πιστόλα Μάρια

Πορτάλιου Ελένη, καθηγήτρια ΕΜΠ, κίνημα κατά του ΤΑΙΠΕΔ, αντιφασιστικό κίνημα

Ποταμιάς Σπύρος

Προβατάς Σπύρος, ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Ρίγλη Κατερίνα

Ρόρου Βέρα

Ρουμπάνη Νίκη, εικαστικός και εκπαιδευτικός

Ρούπα Δήμητρα, εκπαιδευτικός

Σάνκο Αουα, Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών της Αφρικής

Σεβαστίδου Όλγα, Κοινωνική Ανθρωπολόγος, ερευνήτρια Προφορικής Ιστορίας

Σεργάκη Ελένη, ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Σιούλας Δημήτρης

Σκανάτοβιτς Τατιάνα, ηθοποιός

Σκορδούλης Κώστας

Σκούφογλου Παναγιώτης

Σκούφογλου Μάνος, αρχιτέκτονας

Σπανού Δήμητρα, ηλεκτρονική εφημερίδα «Φύλο Συκής»

Σταμούλη Χαρούλα, Σ.Δ.Ο.Δ. μέλος του συλλόγου Δανειοληπτών – Οφειλετών Δημοσίου

Σταυρίδη Νίκη, μεταφράστρια

Στεφάν Άννα Μαρία, ποιήτρια

Στυψανέλλη Καίτη, πυρηνική ιατρός, μέλος Δ.Σ. σωματείου εργαζομένων «ΓΝΑ» Αλεξάνδρα, μέλος τοπικής πενταμελούς επιτροπής ΕΙΝΑΠ

Σωτηρόπουλου Βίλη, Ηθοποιός – Συγγραφέας – Σκηνοθέτης

Τζίβα Αιμιλία, Περιφερειακή Σύμβουλος Αττικής

Τζιτζίκου Σοφία, Υπεύθυνη κοινωνικού Φαρμακείου Αλληλεγγύης Αθήνας, Αντιπρόεδρος Ελληνικής Επιτροπής UNICEF

Τόμπρου Αγγελική, εκπαιδευτικός, ηθοποιός

Τσάκου Εσμί, ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Τσάκου Ιφιγένεια, συντονιστικό ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Τσαλουχιδού Θάλεια, φαρμακοποιός, ΚΙΦΑ Ν. Σμύρνης

Τσάφος Γιώργος, Υπάλληλος  ΕΥΔΑΠ

Τσιντήλα Κωνσταντινα

Tσιφτσή Βασιλική, δασκάλα

Φελέκης Γιάννης

Φέτση Όλγα, εργαζόμενη ΟΤΕ, δημοτική Κίνηση Πολιτών Καλλιθέας

Φίλιππος Φιλιππίδης, Αναλυτής Συστημάτων,

Φίλη Μυρτώ, φοιτήτρια

Φιλοπούλου Λίνα, ηλεκτρονική εφημερίδα «Φύλο Συκής»

Φόστερ Ίλια, Φώκου Ιωάννα, εκπαιδευτικός

Χριστοπούλου Ελένη, καθαρίστρια, δημοτική Κίνηση Πολιτών Καλλιθέας

Χρυσοχού Πωλίνα

Ψαρρά Άντα, δημοσιογράφος

Ψαρρέα  Έλενα, μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού τέχνης “Μανδραγόρας”

 

Υπόγραφες από συλλογικότητες:

Ηλεκτρονική εφημερίδα «Φύλο Συκής»

Λεσβιακή ομάδα  Αθήνας

Πρωτοβουλία Γυναικών εναντία στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας

Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών Αφρικής,

Κοινωνικό Ιατρείο – Φαρμακείο (ΚΙΦΑ) Ν. Σμύρνης

 

Share

Sylvia Rivera, η μεγάλη τρανς αγωνίστρια της εξέγερσης του Stonewall

sylvia-rivera-2

της Κικής Σταματόγιαννη

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένα μπαράκι που το έλεγαν Stonewall

κι ένα παιδί που “γεννήθηκε αγόρι”, αλλά του άρεσαν τα φορέματα,

οι ψηλοτάκουνες γόβες και τα κραγιόν. H Sylvia Rivera 

«Όταν είδα το πρώτο μπουκάλι με κοκτέηλ μολότοφ

να φεύγει από τα χέρια κάποιου, σκέφτηκα στα ισπανικά:

“Θεέ μου, αυτό είναι επανάσταση! Αυτό είναι επιτέλους η επανάσταση!”»

(H Sylvia, μιλώντας για την εξέγερση του Stonewall)

Κάθε επιτυχημένο παραμύθι δίπλα στους ατρόμητους πολεμιστές και τις σοφές γυναίκες, τα καλά ξωτικά και τους μάγους, έχει απαραιτήτως και τον δράκο του. Έχει, δηλαδή, το εμπόδιο εκείνο που πρέπει να νικηθεί για να φτάσουμε στο … «και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…». Το λοατ κίνημα δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Τα είχε και τα έχει όλα. Είχε και τους γενναίους/γενναίες που πάλεψαν με θεούς και δαίμονες για να αλλάξουν τον κόσμο, αλλάζοντας τις ζωές τους. Είχε, ασφαλώς, και τον δράκο του. Ο τελευταίος, μάλιστα, έχοντας την ικανότητα να παίρνει διάφορες μορφές, εμφανίστηκε εδώ με τη μορφή της εξαγοράς, της συνθηκολόγησης, της σταδιακής ενσωμάτωσης στο σύστημα που αρχικά αντιπάλευε.

«Αυτό που συμβαίνει είναι επανάσταση»

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Αφορμή για αυτές τις γραμμές στάθηκε η Sylvia Rivera, μια εμβληματική προσωπικότητα του λοατ κινήματος, που στα 18 της χρόνια αποφάσισε πως δεν σκοπεύει να χάσει ούτε λεπτό, γιατί «αυτό που συμβαίνει είναι επανάσταση». Ήταν τα λόγια μιας ζεστής καλοκαιρινής νύχτας, της 27ης Ιούνη 1969 σε μια Νέα Υόρκη που σιγόβραζε – γυναικείο κίνημα, συλλαλητήρια ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, Μαύροι Πάνθηρες.

«Ήμουν επαναστάτρια. Ακόμη είμαι. Είμαι περήφανη που περπάτησα αυτό το δρόμο, που βοήθησα να αλλάξουν νόμοι. Ήμουν περήφανη που το έκανα, είμαι περήφανη που το κάνω ακόμη, με όποιο κόστος». Η φράση-κλειδί είναι αυτές οι τρεις λέξεις: «με όποιο κόστος». Ένα ρίσκο που η Sylvia δεν φοβήθηκε να πάρει σε καμία στιγμή της ζωής της, όταν ανθρώπινα δικαιώματα αμφισβητούνταν. Ένα κόστος που το πλήρωσε με αποκλεισμό από το κίνημα, στερήσεις, ανέχεια. Μια ζωή γεμάτη συγκινήσεις, που τέλειωσε μόλις στα 50 της χρόνια, σε ένα άσυλο για άπορα τρανς άτομα στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, έχοντας ήδη προλάβει να δώσει ένα δείγμα για το πώς δίνονται οι αγώνες στο λοατ κίνημα. Ανοίγοντας τα δύσκολα και αιχμηρά ζητήματα και παλεύοντάς τα ανυποχώρητα μέχρι τέλους.

Πλάσμα της ταραγμένης Νέας Υόρκης των δεκαετιών του ‘60 και ’70, με πορτορικάνικη και βενεζολάνικη καταγωγή, εγκαταλειμμένη από τον πατέρα της και ορφανή μετά την αυτοκτονία της μητέρας της, φεύγει από τα σπίτι και από τα δέκα ζει στους δρόμους. Συνειδητοποιεί από παιδί -μέσα από συνεχείς εξευτελισμούς- τι σημαίνει περιθώριο, τι σημαίνει αποκλεισμός, τι σημαίνει διάκριση. Τι σημαίνει οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Να εισπράττει τη βία του κράτους μόνο και μόνο γιατί “γεννήθηκε αγόρι”, αλλά θέλει να φορά γυναικεία ρούχα και κραγιόν. «Είχαμε πάντα την αίσθηση ότι ο πραγματικός μας εχθρός ήταν οι μπάτσοι. Δεν περιμέναμε, βέβαια, τίποτα καλύτερο απ’ αυτούς, μας συμπεριφέρονταν λες κι είμαστε ζώα. Και γι’ αυτούς, πράγματι ήμασταν. Μας χτυπούσαν στους δρόμους, μας βίαζαν, μας συλλάμβαναν». Νιώθει ότι τα πράγματα δεν μπορεί και δεν πρέπει να παραμείνουν έτσι. Θέλει να αλλάξει τον κόσμο και τους άδικους νόμους που τον κυριαρχούν. Μόνο που ακόμα δεν ξέρει το πώς. Η ιστορία θα της προσφέρει τον τρόπο να το κάνει, πριν κλείσει καλά-καλά τα είκοσι.

Εμπλέκεται στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα, το αντιπολεμικό, το κίνημα των γυναικών, των Λατινοαμερικανών (Young Lords), των Αφροαμερικανών (Μαύροι Πάνθηρες).

«Όλοι όσοι παλέψαμε στο Stonewall είχαμε εμπλακεί με κάποιο τρόπο σε κάποιο από τα κινήματα της εποχής: των αστικών/πολιτικών δικαιωμάτων, το γυναικείο, το αντιπολεμικό. Ήμαστε όλοι ακραίοι, ριζοσπάστες. Αυτός πιστεύω πως ήταν και ο λόγος που ξέσπασε η εξεγερση στο Stonewall. Είχαμε κάνει ήδη τόσα πολλά για όλα τα άλλα κινήματα. Τώρα είχε φτάσει η ώρα και για εμάς».

Για πολλούς ακτιβιστές, η Sylvia θεωρείται κατά κάποιον τρόπο η Rosa Parks του σύγχρονου λοατ κινήματος. Αντιλήφθηκε αμέσως τη σημασία της εξέγερσης στο Stonewall, το οποίο και χαρακτήριζε ως «σημείο καμπής» για την ιστορία του κινήματος. Τα πρώτα μπουκάλια ενάντια στους πανικόβλητους μπάτσους έφυγαν από τα δικά της χέρια.

Αμέσως μετά την εξέγερση γίνεται ιδρυτικό μέλος του Gay Liberation Front και του GAA (Gay Activists Alliance). Σχεδόν παράλληλα, μην αντέχοντας να βλέπει την εξαθλίωση των νέων άπορων τρανς που ζουν στο δρόμο, σχηματίζει με τη φίλη της Marsha P Johnson, την STAR (Street Transgender Action Revolutionaries), μια ριζοσπαστική ομάδα που προσπαθούσε να βοηθήσει νέους/νέες τρανς, άστεγους/ες, εκδιδόμενους/ες. Η ομάδα συγκρoτήθηκε γύρω από μια πολιτική ανάλυση των ταυτοτήτων του φύλου, του δικαιώματος έκφρασής του, γύρω από τα ζητήματα αυτοδιάθεσης και των δικαιωμάτων των μαύρων ή ισπανόφωνων τρανς ατόμων. Ήξερε ότι ήταν μάταιο να «πείσει» τα στελέχη των λοατ οργανώσεων να θέσουν στην ατζέντα των διεκδικήσεών τους και τα δικαιώματα για τα τρανς άτομα. Κι έτσι ξεκίνησε μόνη της έναν άνισο αγώνα κόντρα στις συμβιβασμένες ηγεσίες του αμερικανικού λοατ κινήματος της εποχής εκείνης, που καθόταν αναπαυτικά στις φρεσκοαποκτημένες δάφνες του Stonewall.

Μπροστά στον πόθο της για δικαιοσύνη, για ισοτιμία, για σεβασμό, για διεκδίκηση ανθρώπινων δικαιωμάτων τίποτα δεν έμοιαζε ικανό να τη σταματήσει. Δεν δίστασε να σκαρφαλώσει με τα ψηλοτάκουνά της τον τοίχο του Δημαρχείου της Νέας Υόρκης, όταν της έκλεισαν την πόρτα κατάμουτρα αρνούμενοι να τη δεχτούν σε μια κλειστή συνεδρίαση.

sylvia-rivera-1

Ο δράκος αρχίζει να κάνει δειλά-δειλά την εμφάνισή του

Οι θέσεις των μεγαλύτερων λοατ οργανώσεων άρχισαν σιγά-σιγά να λειαίνονται, η συστημική αμφισβήτηση έδωσε τη θέση της στα λόμπι, στους «παράγοντες» που «θα μπορούσαν να επηρεάσουν τα πράγματα από μέσα» πίσω από κλειστές πόρτες και παζαρεύοντας τα δικαιώματα μιας ολόκληρης κοινότητας. Η Sylvia διαφωνούσε σταθερά με τη συμβατική λογική των «ηγετικών προσωπικοτήτων» της λοατ κοινότητας. Προσπαθούσε μέσα από τις τάξεις της GAA (Gay Activists Alliance) να ενσωματώσει στην λοατ ατζέντα μέτρα προστασίας για τους/τις τρανς, αλλά συναντούσε κλειστές πόρτες. Όλα όσα ζητούσε παραήταν ακραία για μια «φρόνιμη» λοατ οργάνωση, που είχε αρχίσει να στρογγυλεύει τα αιτήματά της, να συνηρητικοποιείται, να υποχωρεί συμβιβαζόμενη και πλέον ακίνδυνη. Τα ηγετικά στελέχη της άρχισαν να βάζουν πλώρη για τη δημόσια σφαίρα, να προσανατολίζονται στην κατάκτηση δημόσιων θέσεων και αξιωμάτων, δεν ήταν ώρα για σκληρές αντιπαραθέσεις πάνω σε αιχμηρά ζητήματα. Η ίδια η οργάνωση απέκλεισε από τις θέσεις της την προώθηση των δικαιωμάτων για τα πιο καταπιεσμένα, τα πιο περιθωριοποιημένα μέλη της κοινότητας. Όσο πιο πολύ νέρωνε το κρασί της η GAA, όσο πιο πολύ χαμήλωνε τον πήχυ στο μέσο όρο, τόσο πιο ενοχλητική γινόταν η φωνή της Sylvia με τις «παράλογες» και «ακραίες» απαιτήσεις της για προστασία των ανήμπορων τρανς που ζούσαν στους δρόμους στο έλεος των ετεροφυλόφιλων τραμπούκων, των νταβατζήδων και των μπάτσων.

Ήταν η δική της φωνή που συνέχιζε να διεκδικεί γι’ αυτούς που εξακολουθούσαν να δέχονται την πιο σοβαρή καταπίεση και κρατική καταστολή. Ακόμα και η λοατ κοινότητα σώπαινε μπροστά στα προβλήματα αυτών που είχαν τη μεγαλύτερη ανάγκη για προστασία. Η δυνατότητα έκφρασης φύλου είχε αποκλειστεί από τον «επίσημο» λόγο των μεγαλύτερων λοατ οργανώσεων στις ΗΠΑ. Μνημόνευαν, βέβαια, το Stonewall, «παρήλαυναν» στο Pride κάθε χρόνο, αλλά το φως της εξέγερσης έμοιαζε να είναι σβηστό. Όλα όσα σηματοδοτούσαν οι τρεις ταραχώδεις μέρες και νύχτες της εξέγερσης τον Ιούνη του ’69 πολύ λίγη σχέση είχαν με όσους πλέον ανοιχτά το καπηλεύονταν. Η ξεκάθαρη αμφισβήτηση του κράτους, των νόμων, των οργάνων του, έδινε πλέον τη θέση της στη σύμπλευση με αυτό. Ο δράκος  έμοιαζε να έχει πάρει το πάνω χέρι.

Ήδη από το 1973, τέσσερα μόλις χρόνια μετά την εξέγερση, η Sylvia αρχίζει να μιλάει για εμπορευματοποίηση του Pride, για κυριαρχία φιλελεύθερων απόψεων και λογική της αγοράς. Ο αποκλεισμός της από το κίνημα, ο αποκλεισμός ενός ανθρώπου που κράτησε μαζί με άλλους την τύχη της εξέγερσης στα χέρια του,  ήρθε σαν μια θλιβερή φυσική συνέπεια.

Στα μέσα της δεκαετίας ’90 αποκλείστηκε από την Ένωση Ομοφυλόφιλων και Λεσβιών της Νέας Υόρκης, γιατί απαίτησε «επιθετικά» την προστασία των νέων και άστεγων τρανς, που σπίτι τους ήταν οι αφιλόξενοι δρόμοι της Νέας Υόρκης. Η απάντησή της στους αποκλεισμούς και τις απαγορεύσεις που της επέβαλε η ίδια η κοινότητά της, ήταν παρόμοια με αυτή που βροντοφώναζε στα στενά γύρω από το μπαράκι του Stonewall τον Ιούνη του 1969: «Fight back»! – «Αντεπίθεση»!

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία στην πολιτική διαδρομή της Sylvia ήταν ότι δεν πάλεψε αποκλειστικά για τα δικαιώματα της τρανς κοινότητας. Αντιλαμβανόμενη ότι οι αποκλεισμοί, οι περιορισμοί, η καταπίεση, το περιθώριο συνδέονται και με το ζήτημα των διακρίσεων λόγω φύλου, φυλετικής καταγωγής, οικονομικής κατάστασης, εντόπισε σωστά τη ρίζα του κακού. Απέναντί τους ορθωνόταν ένα άδικο καπιταλιστικό, πατριαρχικό κράτος που κατέστειλε με όποιον τρόπο ό,τι αμφισβητούσε την ύπαρξή του, ό,τι το πάλευε στα ίσα. Η κοινωνία ήταν χωρισμένη στα δυο, σε αυτούς που έχουν τα πάντα και σε αυτούς που τους στερούν το οτιδήποτε. Σκοπός της ζωής της έγινε η προσπάθεια να πάει κόντρα σε αυτόν τον καθόλου φυσικό νόμο.

Βοηθούσε στα κοινωνικά συσσίτια ή -όπου δεν υπήρχαν- τα οργάνωνε η ίδια, προσπαθούσε μέσω της οργάνωσης που είχε συγκροτήσει (STAR), να εξασφαλίσει στέγη και τροφή για όσους τη στερούνταν. Πάλεψε ενάντια στην αμερικανική κυβέρνηση που πετσόκοβε την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, την χορήγηση αντιρετροϊκών φαρμάκων για τους φορείς HIV/AIDS, τα επιδόματα για τις μητέρες. Με το πανώ της STAR κατέβαινε στις πορείες που καλούσε η κοινότητα των Πορτορικανών ενάντια στην αστυνομική βία και καταστολή. Τα μέλη των Young Lords τους καλωσόριζαν με χαρά, τους αντιμετώπιζαν ισότιμα, με σεβασμό. «Ήταν η πρώτη φορά που μας αντιμετώπιζε κάποιος σαν ανθρώπινα όντα».

«Είμαι χαρούμενη που έζησα την εξέγερση του Stonewall. Εάν το έχανα, θα έχανα τη στιγμή που άλλαξε ο κόσμος για μένα και για τους δικούς μου ανθρώπους. Ωστόσο, έχουμε πολύ δρόμο ακόμη μπροστά μας».

Ο δικός της δρόμος τέλειωσε μια μέρα του Φλεβάρη του 2002. Οι δικοί μας δρόμοι παραμένουν ανοιχτοί. Με τις απότομες στροφές τους, τα αδιέξοδα, τα πισωγυρίσματα, τα σταυροδρόμια, τα μικρά μονοπάτια και τις μεγάλες λεωφόρους. Ο δράκος που ορθώθηκε μπροστά στη Sylvia δεν βγάζει κόκκινες φωτιές από τα ρουθούνια του. Προσφέρει εξυπηρετήσεις, χορηγίες, «δωράκια», χρήμα. Εξαγοράζει ανθρώπους και συνειδήσεις. Ξέρει ότι, όταν δεν μπορεί να καταστείλει έναν επικίνδυνο αντίπαλο, το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να τον αφοπλίσει. Να τον ναρκώσει.

Αν θέλουμε να γκρεμίσουμε αυτό το σύστημα, για να μπορέσει ο κόσμος να είναι ανθρωπινότερος για όλα τα πλάσματα που τον κατοικούν, πρέπει να δίνουμε καθημερινές μάχες ενάντια σε αυτά τα ύπουλα χτυπήματα που κάνουν μεγαλύτερο κακό από μια ευθεία αντιπαράθεση. Η απάντηση, δοκιμασμένη την ώρα της φωτιάς, παραμένει ίδια: «Fight back» – «Αντεπίθεση!».

Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο έντυπο περιοδικό lgbt Κόκκινο

 

Share

Καταγγελία ΣΥΔ για το τρανσφοβικό παραλήρημα της Αννίτας Πάνια

homophobia

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Θέμα: «Όταν ο ρατσιστικός τρανσφοβικός λόγος χτυπάει κόκκινο. Αννίτα Πάνια: ‘είσαστε περιθώριο – Απόκριες – δεν σας σέβομαι! – σας αξίζει το κράξιμο!’».

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), αναγνωρισμένη συλλογικότητα για την προστασία των δικαιωμάτων της τρανς κοινότητας με την παρούσα ανακοίνωση δηλώνει την έντονη ανησυχία του για τον ακραίο ρατσιστικό τρανσφοβικό λόγο που αναπτύσσεται σε μερίδα των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

Αφορμή, η εκπομπή “Annitagr”, του Σαββάτου 1.11.2014 στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha, όπου η παρουσιάστρια, Αννίτα Πάνια επιδόθηκε σε ένα άνευ προηγουμένου ρατσιστικό παραλήρημα κατά των τρανς ανθρώπων.

Χαρακτηριστικά ανέφερε:

«Το γεγονός ότι κάποιος άνθρωπος ντύνεται γυναίκα και βγαίνει έξω, προκαλεί το κράξιμο, διότι το γουστάρουν το κράξιμο, το προκαλούν»,

«Το κάνατε κέφι πολύ όλο αυτό την ίδια στιγμή λοιπόν τρώγατε τη γιαουρτιά, τρώγατε το κράξιμο, και μετά γκρινιάζατε»,

«είναι προσβλητικό και για την ίδια τη γυναίκα να βλέπει κάποιον να ντύνεται γυναίκα και ουσιαστικά εκείνη τη στιγμή ξευτιλίζεται, ψιλοδιαπομπεύεται – ψιλογελοιοποιείται»,

«διότι ποτέ δεν είδα κανένα τραβεστί να είναι τραβεστί και να μη το αποτιμά σε αγοραίο έρωτα, δεν κατάλαβα ποτέ γιατί πρέπει κανείς να φωνάζει για τα δικαιώματά του και γιατί θα πρέπει να υπεραμύνεται κανείς τόσο πολύ μιας τέτοιας στάσης ζωής»,

«Μα όταν επιλέξεις να είσαι τραβεστί, δε διαλέγεις να είσαι για κράξιμο;»,

«…αλλά να τον κράζει εννοείται»,

«γενικότερα, το να προκαλείτε είναι κάτι το οποίο θέλετε να σας συμβαίνει»,

«Όταν εμφανιστεί ένας χειρούργος ντυμένος γυναίκα δε θα σεβαστώ πάρα πολύ και την επιστήμη του»,

«δεν μπορώ να σε βλέπω τραβεστί και να σε πάρω πάρα πολύ σοβαρά»,

«όλο αυτό το πράγμα είναι Απόκριες»,

«σαφώς είναι περιθώριο, δεν είναι περιθώριο οι τραβεστί; γιατί δεν πρέπει να είναι;»

Το πλήρες βίντεο μπορείτε να το δείτε εδώ  (από το 35’ και μετά).

Το παραπάνω παραλήρημα αποτελεί την επιτομή του ρατσιστικού λόγου, αφού θεωρεί ότι οι τρανς άνθρωποι δεν αξίζουν κανένα σεβασμό, είναι περιθώριο και ως εκ τούτου είναι δικαιολογημένο να στερούνται των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους, να κακοποιούνται λεκτικά, ακόμη και σωματικά (χαρακτηριστικές οι αναφορές περί «γιαουρτιών»), απλά και μόνο λόγω της ταυτότητας ή έκφρασης φύλου τους.

Τους αποστερεί από την ανθρώπινη ιδιότητα και δικαιολογεί με απόλυτο τρόπο κάθε λόγο ή πράξη που οδηγεί σε διακρίσεις, στη μισαλλοδοξία και στον αποκλεισμό τους από τον χώρο της εργασίας, αλλά και γενικότερα της κοινωνικής ζωής και καταστρατηγεί κάθε έννοια ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Χρησιμοποιεί παρωχημένες εκφράσεις της δεκαετίας του ’70, όπως «τα τραβεστί» που ούτε σχετίζονται με την ταυτότητα και τη ταυτότητα και έκφραση φύλου των τρανς ανθρώπων, το κυριότερο όμως είναι κακοποιητικές και προσβλητικές για τα τρανς άτομα. Ταυτίζει την τρανς ταυτότητα με τη σεξουαλική εργασία, γεγονός που είναι εκτός σύγχρονης πραγματικότητας καθώς φυσικά υπάρχουν τρανς γυναίκες που δεν ασκούν σεξουαλική εργασία καθώς επίσης αγνοεί ότι υπάρχουν και οι τρανς άντρες οι οποίοι ουδεμία σχέση έχουν με τη σεξουαλική εργασία. Θεωρεί ότι ένας τρανς άνθρωπος που κάνει μία οποιαδήποτε εργασία (γιατρός, δάσκαλος, πωλητής), δεν πρέπει να γίνεται σεβαστός, απλά και μόνο λόγω της ταυτότητας ή της έκφρασης φύλου του.

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), καλεί τους τρανς ανθρώπους να μη συμμετέχουν σε εκπομπές που προσβάλλουν την τιμή και την υπόληψή τους. Παράλληλα εργάζεται για την ενημέρωση της κοινωνίας για τα σοβαρά προβλήματα διακρίσεων, μισαλλοδοξίας και αποκλεισμού που αντιμετωπίζουν οι τρανς άνθρωποι και βρίσκεται απέναντι στο αποκρουστικό πρόσωπο του τρανσφοβικού ρατσιστικού λόγου και βίας, ενώ επιφυλασσόμαστε παντός νομίμου δικαιώματός μας.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΩΝ (Σ.Υ.Δ.)

http://www.transgender-association.gr/

transgender.support.association@gmail.com

 

Share

Δεν σωπαίνουμε απέναντι στις ομοφοβικές-τρανσφοβικές επιθέσεις

homophobia

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Τρανσφοβική, προκλητική λεκτική επίθεση σε μέλη της ομάδας Queertrans, στα Εξάρχεια.

Ξυλοκόπημα τρανς γυναίκας, στη στάση Πανεπιστήμιο του μετρό, στην Αθήνα.

ΜΑΡΤΙΟΣ

Απόλυση ζευγαριού λεσβιών από το χώρο εργασίας τους ύστερα από την αποκάλυψη του σεξουαλικού τους προσανατολισμού, στο Χαλάνδρι.

Έξωση του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών από τους ιδιοκτήτες της πολυκατοικίας όπου στεγάζεται, στην Αθήνα.

ΙΟΥΝΙΟΣ

Λεκτική και σωματική επίθεση από ομάδα ακροδεξιών σε γκέι ακτιβιστή φοιτητή, στο Γκάζι.

ΙΟΥΛΙΟΣ

Απαγωγή, ξυλοδαρμός, ληστεία και εγκατάλειψη τρανς γυναίκας σε ερημική περιοχή, στη Θεσσαλονίκη.

Λεκτική βία και επίδειξη εξουσίας σε γκέι ζευγάρι από ομάδα αστυνομικών, στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Τραμπουκισμός και ξυλοκόπημα νεαρού αγοριού έξω από γκέι μπαρ, στα Λαδάδικα Θεσσαλονίκης.

Λεκτική και σωματική βία από δύο άντρες σε ζευγάρι λεσβιών, στην Περαία Θεσσαλονίκης.

Λεκτική βία, άγριος ξυλοδαρμός και επίδειξη εξουσίας σε γκέι ζευγάρι από 15 φασίστες, στην πλατεία Βαρνάβα στο Παγκράτι.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Λεκτική και σωματική βία σε ζευγάρι ανήλικων κοριτσιών από μεσήλικο άντρα, στο σταθμό του Θησείου.

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Υβριστικές προσβολές και εκφοβισμός σε τρανς γυναίκα από οδηγό ταξί στην Αθήνα.

 

Τα παραπάνω ομοφοβικά και τρανσφοβικά περιστατικά είναι μόνο λίγα από αυτά που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας. Μερικά από αυτά καταγγέλθηκαν από τα άτομα που δέχτηκαν τις επιθέσεις και απαντήθηκαν με πορείες και δράσεις υποστήριξης. Κάποια απ’ αυτά πήραν το δρόμο της δικαιοσύνης, ενώ υπάρχουν και άλλα που παραμένουν άγνωστα και εώς εκ τούτου ατιμώρητα. Οι επιθέσεις τέτοιου είδους είναι μια καθημερινή πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν λεσβίες, γκέι, αμφί και τρανς (LGBT) στην Ελλάδα.

Η ομοφοβία και η τρανσφοβία είναι διάχυτες παντού: στο δρόμο, στα Μ.Μ.Ε., στο χώρο εργασίας, στο σχολείο ακόμα και στην οικογένεια. Είναι η λεκτική (κοροϊδία, βρισιά, απειλή) και η σωματική βία που εκφράζονται λόγω του μίσους και της αποστροφής στα LGBT άτομα. Υπερασπίζονται συντονισμένα από τους επίσημους φορείς του κράτους και από κάθε μορφή εξουσίας, εμποδίζοντας τα θεσμικά δικαιώματα των LGBT ατόμων, όπως έγινε το Σεπτέμβρη με την απόρριψη της επέκτασης του Συμφώνου Συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια, κατά τη διαδικασία μεταρρύθμισης του Αντιρατσιστικού Νομοσχεδίου. Αναπαράγονται από εκπροσώπους της εκκλησίας, όπως η ρητορική μίσους των μητροπολιτών Σεραφείμ και Άνθιμου. Από πρόσωπα της κεντρικής πολιτικής σκηνής, όπως η εξίσωση της ομοφυλοφιλίας με την κτηνοβασία από τον βουλευτή της ΝΔ Αν. Νεράτζη και η διαφωνία του γ.γ. του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπα, στην επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης. Από δημοσιογράφους, όπως η φραστική επίθεση του δημοσιογράφου Δ. Βερύκιου στο γκέι συγγραφέα Α. Κορτώ.

Ο ομοφοβικός και τρανσφοβικός λόγος, που νομιμοποιείται από τους επίσημους φορείς του κράτους, αλληλοτροφοδοτείται από ακροδεξιές ομάδες και κόμματα, όπως η Χρυσή Αυγή, που πέρα από την ομοφοβική και τρανσφοβική ρητορική τους περνάνε και σε οργανωμένες σωματικές επιθέσεις, επιθέσεις που οργανώνονται από πολλούς φασίστες εναντίον ενός ή δυο ατόμων. (βλέπε το βίντεο που δημιούργησε η Πρωτοβουλία κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης με τίτλο «Η Ομοφοβία του Νεοναζισμού»). Όλες αυτές οι εκφράσεις μίσους ενθαρρύνουν και στηρίζουν τη φασιστική-ομοφοβική συμπεριφορά του ατόμου της διπλανής πόρτας που τολμά να προσβάλει ή και να σηκώσει το χέρι σε λεσβίες, γκέι, αμφί και τρανς που θα βρεθούν στο δρόμο του.

Οι ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις προέρχονται από άτομα που υιοθετούν και υπηρετούν το μοντέλο της πατριαρχίας. Το πατριαρχικό αυτό μοντέλο επιβάλλει μια ηγεμονική αρρενωπότητα, δηλαδή προωθεί τη συμπεριφορά του άντρα-μάτσο, που σφύζει από τεστοστερόνη και μυϊκή δύναμη. Αυτή η συμπεριφορά ταξινομεί, συνειδητά ή μη, κάποιους ανδρισμούς σε «κατώτερους» και κάποιους σε «ανώτερους» και τείνει ναυποτιμά και να εξευτελίζει το γυναικείο φύλο. Παράλληλα, χτίζει «τα κουτιά» του φυσιολογικού-κανονικού και όποιος άνθρωπος αποκλίνει από αυτήν την κανονικότητα στιγματίζεται ως ανώμαλος, καταδικάζεται και συχνά πέφτει θύμα βίας. Οι επιβολές του πατριαρχικού μοντέλου χρησιμοποιήθηκαν από διάφορες μορφές εξουσίας για να αποκαταστήσουν τα «κουτιά» αυτά ως μη-αμφισβητήσιμα, ώστε να περνάνε από γενιά σε γενιά. Για παράδειγμα, τα αγόρια μαθαίνουν από μικρή ηλικία πως πρέπει να είναι αρχηγοί, να ανταγωνίζονται τα άλλα αγόρια στη βία και να επιβάλλονται στα κορίτσια της ηλικίας τους. Όταν αργότερα ενηλικιωθούν, θεωρούν κατώτερη τη γυναικεία ταυτότητα και νιώθουν απειλή από το οτιδήποτε δε θεωρούν οι ίδιοι φυσιολογικό, όπως οι λεσβίες, οι γκέι, οι αμφί και οι τρανς, απαντώντας σε τέτοιες «απειλές» με περιστατικά λεκτικής και σωματικής βίας.

Καταγγέλλουμε όλες τις ομοφοβικές και τρανσφοβικές λεκτικές και σωματικές επιθέσεις που σημειώνονται καθημερινά και στεκόμαστε αλληλέγγυες και αλληλέγγυοι σε όσα άτομα στοχοποιούνται λόγω της ταυτότητας φύλου και του σεξουαλικού προσανατολισμού. Αυτές οι επιθέσεις μας γεμίζουν με οργή και δύναμη. Δεν θα καθίσουμε με σταυρωμένα χέρια σε όσους επιτίθενται σε λεσβίες, γκέι, αμφί και τρανς. Να παλέψουμε ατομικά και συλλογικά με στόχο να πάρουμε την κοινωνία με το μέρος μας, ενάντια στην ομοφοβία και στην τρανσφοβία. Η ευθύνη για την ατομική ελευθερία είναι μια ευθύνη συλλογική. Αγωνιζόμαστε για ελευθερία και ίσα δικαιώματα ανεξάρτητα από το φύλο, την ταυτότητα φύλου, το σεξουαλικό προσανατολισμό, το χρώμα, τη φυλή, την εξωτερική εμφάνιση, την αρτιμέλεια.

Δεν σιωπούμε απέναντι σε κανένα περιστατικό ομοφοβικής και τρανσφοβικής βίας. Καταγγέλλουμε το γεγονός και απαντάμε δυναμικά και συλλογικά.

Γραμμή LGBTQ κατά της βίας (Αθήνα), 6930938505, kataggeile.to@gmail.com

Πρωτοβουλία κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης (Ξάνθη), stop.omofovia.xanthis@gmail.com

Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης

 

Share

595 Κόκκινα βήματα: κάλεσμα καθαριστριών για τις 25 Νοέμβρη

violence

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΠΟΛΥΜΕΝΩΝ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

 Δελτίο τύπου

595 ΚΟΚΚΙΝΑ ΒΗΜΑΤΑ

Εμείς οι Αγωνιζόμενες Καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών είμαστε 15 μήνες στο δρόμο.

595 γυναίκες που έχουμε βιώσει την βία της διαθεσιμότητας, των απολύσεων, της ανεργίας.

Έχουμε βιώσει την βία της κρατικής καταστολής, χτυπημένες βάναυσα από την αστυνομία πολλαπλές φορές.

Την 25η Νοέμβρη, παγκόσμια μέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, θέλουμε να δηλώσουμε την αλληλεγγύη μας και την υποστήριξή μας σε γυναίκες θύματα βίας στο δρόμο, στην οικογένεια, στην δουλειά. Η βία κατά των γυναικών έχει πολλά πρόσωπα και εμείς έχουμε βιώσει κάποια από αυτά. Καλούμε όλες τις γυναίκες, φεμινιστικές οργανώσεις, συλλογικότητες, στο κέντρο αγώνα, Καραγιώργη Σερβίας 10 – Σύνταγμα.

ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΕΝΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΜΑΣ

ΤΡΙΤΗ 25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2014

  • ΣΤΙΣ 12.00 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
  • ΣΤΙΣ 7.00 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ «ΠΟΥΛΙΑ ΣΤΟ ΒΑΛΤΟ» ΤΗΣ ΑΛΙΝΤΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

 

Share

Αλληλεγγύη στις γυναίκες που αντιστέκονται στο Κουρδιστάν

solidarity quilt

Ανακοίνωση αλληλεγγύης του Ευρωπαϊκού τμήματος της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών προς τις γυναίκες της αντίστασης στο Κουρδιστάν

Εμείς, 60 γυναίκες από 18 Ευρωπαϊκές χώρες που μαζευτήκαμε στο Ευρωπαϊκό Συντονιστικό της ΠΠΓ στη Ντονόστια, στη Χώρα των Βάσκων, χαιρετίζουμε την αντίσταση των Κουρδισσών στο Κομπάνι (Rojava) – στα σύνορα Τουρκίας και Συρίας, όπου Κούρδοι, Ασσύριοι, Αρμένιοι, Γεζίντι, Άραβες και Τσετσένοι από διαφορετικές θρησκείες συνυπάρχουν ειρηνικά και αναπτύσσουν εναλλακτικές για την κατανομή της εξουσίας σε κάθε επίπεδο της δημοκρατικής ζωής. Αυτά τα εναλλακτικά στον καπιταλισμό, την αποικιοκρατία και την πατριαρχία πρότυπα είναι που υπερασπίζεται σήμερα η γενναία αντίσταση του YPG (People’sProtectionUnity) και του YPJ (women’sunity).

Καταδικάζουμε την παραβίαση των στοιχειωδών γυναικείων και ανθρώπινων δικαιωμάτων, καθώς και όλες τις μορφές φονταμενταλισμού, είτε θρησκευτικού, εθνικού ή πολιτικού. Καταγγέλλουμε τις αυξανόμενες συμμαχίες μεταξύ υπερσυντηρητικών κύκλων, μεταξύ των οποίων είναι και οι θρησκευτικοί φονταμενταλισμοί, ως στρατηγικές που ενδυναμώνουν το καπιταλιστικό και πατριαρχικό σύστημα ως «λύση» στην κρίση.

Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε σε περιοχές συγκρούσεων για την οριστική εξάλειψη της δουλείας και των βιασμών ως εργαλεία πολέμου. Θα συνεχίσουμε να χτίζουμε έναν άλλο κόσμο που θα αποκλείει όλες τις μορφές καταπίεσης: ενός ανθρώπου σε άλλον, μιας ομάδας σε μια άλλη, μιας πλειοψηφίας σε μια μειοψηφία, ενός λαού σε έναν άλλο.

Με αφορμή τις πρόσφατες επιθέσεις ενάντια στις εναλλακτικές και ενάντια στα δικαιώματα των γυναικών, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε την 4η Διεθνή Καμπάνια της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών στο Κουρδιστάν στις 8 Μάρτη 2015, στοχεύοντας στην ενδυνάμωση και τη στήριξη των κουρδισσών στον αγώνα τους για αυτονομία και αυτό-προσδιορισμό της περιοχής, αλλά και των ίδιων τους των σωμάτων. Καλούμε γυναίκες από την Ευρώπη και όλο τον κόσμο να στηρίξουν και να συμμετέχουν στο Ευρωπαϊκό Φεμινιστικό Καραβάνι που σκοπό έχει να ενδυναμώσει και να κάνει ορατές τη γυναικεία αντίσταση και τις εναλλακτικές.

Θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε μέχρι όλες οι γυναίκες να είναι ελεύθερες!

Ντονόστια (Σαν Σεμπαστιάν), Χώρα των Βάσκων, 12 Οκτωβρίου 2014

 

Share

Την Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου οι καθαρίστριες στον Άρειο Πάγο

cleaners

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ

ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Η μεγάλη στιγμή έφτασε. Την Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου στον Άρειο Πάγο δεν κρίνεται μόνο η δουλειά των 595 καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών. Κρίνεται το απαράδεκτο μέτρο της διαθεσιμότητας συνολικά στο δημόσιο τομέα.

Έναν ολόκληρο χρόνο βρισκόμαστε στον δρόμο διεκδικώντας να πάρουμε πίσω τις δουλειές μας, να πάρουμε πίσω τις ζωές μας.

Έναν ολόκληρο χρόνο γνωρίσαμε την πρωτόγνωρη αλληλεγγύη της κοινωνίας. Αυτός ο αγώνας είχε δίπλα του τους άνεργους, τους εργαζόμενους στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, τους συνταξιούχους, τη νεολαία. Ο καθένας και η καθεμία πρόσφερε πολλά.

Αυτός ο αγώνας κατάφερε πολλά. Παρά τους τόνους λάσπης εναντίον μας. Παρά την άγρια καταστολή, που δεχθήκαμε.

Αυτός ο αγώνας κέρδισε μια πρωτόδικη απόφαση. Αυτή την απόφαση, που μας δικαιώνει και ορίζει την άμεση επιστροφή στη δουλειά μας, η κυβέρνηση ζητά να αναιρεθεί από τον Άρειο Πάγο.

Εμείς συνεχίζουμε να πιστεύουμε, ότι η Δικαιοσύνη σ’ αυτή τη χώρα παραμένει ανεξάρτητη και ισχυρή. Και κυρίως υπερασπίζεται τους αδύναμους.

Εμείς σηκώσαμε το γάντι.

Ζητάμε:

  • Την άρση της διαθεσιμότητας
  • Την εφαρμογή της υπ’ αρίθμ. 1584/2014 Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (Τμήμα Εργατικών Διαφορών), που κρίνει παράνομη τη διαθεσιμότητα και ορίζει την άμεση επιστροφή στις θέσεις εργασίας μας.

Διεκδικούμε δουλειά με αξιοπρέπεια για όλους και για όλες.

Μην καρτεράτε να λυγίσουμε – Ο αγώνας των καθαριστριών θα νικήσει

Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου – 9:30 π.μ. θα είμαστε όλοι και όλες στον Άρειο Πάγο.

 

Περισσότερα: Αγωνιζόμενες Καθαρίστριες

 

Σε ολονυχτία στον Άρειο Πάγο καλούν απόψε οι καθαρίστριες

Κομβικός σταθμός στον αγώνα των καθαριστριών θα είναι η απόφαση του Αρείου Πάγου σχετικά με την αίτηση του υπουργείου Οικονομικών για αναίρεση της απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που τις έχει δικαιώσει ορίζοντας την επαναπρόσληψή τους.

Από το βράδυ οι καθαρίστριες διοργανώνουν καθιστική διαμαρτυρία έξω από τον Άρειο Πάγο, καλώντας πολίτες, φορείς και συνδικάτα σε συμπαράσταση.

24ωρη απεργία για αύριο έχει κηρύξει η ΑΔΕΔΥ, και συγκέντρωση συμπαράστασης στις 595 καθαρίστριες, έξω από τον Άρειο Πάγο.

Περισσότερα: Αυγή

 

Share