Subscribe via RSS Feed

Category: Μετανάστριες

Στον δρόμο της προσφυγιάς λόγω δίωξης για άμβλωση

της Χριστίνας Πάντζου

Η Μαρία Τερέσα Ριβέρα πέρασε τέσσερα χρόνια σε ένα κελί του Ελ Σαλβαδόρ, καταδικασμένη επειδή απέβαλε.

Αποφυλακίστηκε πέρσι τον Μάιο, όταν το Ανώτατο Δικαστήριο αναίρεσε την καταδίκη της σε κάθειρξη 40 ετών για φόνο, όπως χαρακτηρίζει τις περισσότερες αμβλώσεις η νομοθεσία της χώρας, η οποία από το 1997 τις απαγορεύει σε οποιαδήποτε περίσταση.

Ηλπιζε πως η απελευθέρωσή της θα της επέτρεπε να συμφιλιωθεί με όσα πέρασε, με τον χαμό του δεύτερου παιδιού της, με την άδικη ποινή της, με τα χαμένα χρόνια της φυλάκισής της και πως θα μπορούσε να ξεκινήσει μια νέα ζωή μαζί με τον 11χρονο γιο της. Αλλά η πραγματικότητα της υπό τον ασφυκτικό έλεγχο της Καθολικής Εκκλησίας χώρας διέψευσε τις ελπίδες της.

«Για όλους ήμουν η “φόνισσα” του μωρού μου. Κανείς δεν μου έδινε δουλειά. Με είχαν κι αυτοί καταδικάσει και σε κάθε μου βήμα έβρισκα εμπόδια και απόρριψη», λέει η 34χρονη γυναίκα.

Τον περασμένο Οκτώβριο ο γενικός εισαγγελέας προσέβαλε την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου: ανά πάσα στιγμή μπορεί να την έστελναν πίσω στη φυλακή. Ηταν τότε που αποφάσισε να φύγει από τη χώρα.

Στις 17 Μαρτίου η Μαρία Τερέσα Ριβέρα έγινε η πρώτη γυναίκα που πήρε άσυλο στη Σουηδία λόγω των διώξεων που υπέστη από έναν άδικο νόμο περί αμβλώσεων, ο οποίος τιμωρεί τις γυναίκες ακόμη και σε περιπτώσεις αποβολών, γέννησης νεκρού εμβρύου ή επιπλοκών στην κύηση.

«Οι σουηδικές αρχές αναγνώρισαν πως τα δικαιώματά της ως γυναίκας παραβιάστηκαν κατάφωρα και πως το κράτος, αντί να την προστατεύσει, την καταδίωξε νομικά και κοινωνικά. Θεώρησαν πως η ποινή της, ο χρόνος που πέρασε στη φυλακή και οι κίνδυνοι που αντιμετωπίζει εάν επιστρέψει στο Ελ Σαλβαδόρ συνιστούν δίωξη», δήλωσε μιλώντας για μια ιστορική απόφαση η Καταλίνα Μαρτίνες, δικηγόρος και διευθύντρια Λατινικής Αμερικής του Κέντρου για τα Αναπαραγωγικά Δικαιώματα που στήριξε σε κάθε της βήμα τη Ριβέρα.

«Η χορήγηση ασύλου σε αυτή τη βάση αποτελεί ένα τεράστιας σημασίας προηγούμενο όχι μόνο για τις γυναίκες του Ελ Σαλβαδόρ αλλά συνολικά για τις γυναίκες σε ολόκληρο τον κόσμο».

Σύμφωνα με την Ομάδα Πολιτών για την Αποποινικοποίηση των Αμβλώσεων (CFDA), στο διάστημα 2000-2014 49 γυναίκες καταδικάστηκαν για πρόκληση άμβλωσης.

Ανάμεσά τους και 26 που εκτίουν ποινές κάθειρξης 30 έως 40 ετών.

Από τη Σουηδία, η Μαρία Τερέσα Ριβέρα έχει ξεκινήσει εκστρατεία ευαισθητοποίησης για τις καταχρήσεις αυτής της νομοθεσίας και την αποφυλάκιση των γυναικών θυμάτων της.

«Υποσχεθήκαμε η μία στην άλλη ότι όποια καταφέρει να φύγει από το Ελ Σαλβαδόρ θα μιλήσει εξ ονόματος όλων όσες βρίσκονται στη φυλακή. Υπάρχουν στα κελιά μητέρες που έχουν περισσότερα από δέκα χρόνια να δουν τα παιδιά τους. Δεν τους αξίζει να είναι στη φυλακή για εγκλήματα που δεν έκαναν».

Η στιγμή είναι πρόσφορη καθώς τον Φεβρουάριο το κυβερνών πρώην αντάρτικο FMLN κατέθεσε σχέδιο νομοθετικής τροποποίησης ώστε να επιτρέπεται η άμβλωση σε περιπτώσεις βιασμού, κινδύνου της ζωής της μητέρας ή μη βιώσιμου εμβρύου.

το κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στην Εφημερίδα των Συντακτών

 

Διαβάστε ακόμα

Το Ελ Σαλβαδόρ δεν απονέμει χάρη σε γυναίκες που έχουν φυλακιστεί για άμβλωση ή για αποβολή

Οι αρχές του Ελ Σαλβαδόρ παίζουν ρώσικη ρουλέττα με τη ζωή μιας νέας γυναίκας

 

Share

Οι γυναίκες στους καταυλισμούς προσφύγων ζουν με το φόβο της σεξουαλικής βίας

προσφυγας

της Ιουλίας Λειβαδίτη

Οι γυναίκες στους καταυλισμούς προσφύγων ζουν με το φόβο της σεξουαλικής και έμφυλης βίας, χωρίς πρόσβαση σε υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας, σύμφωνα με έκθεση για τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες αναζητούσες άσυλο στην Ελλάδα.

Η έκθεση δημοσιεύθηκε στις 24/01 από την βρετανική ΜΚΟ Refugee Rights Data Project (RRDP) και οι ερευνητές μίλησαν με περισσότερους από 300 πρόσφυγες και εθελοντές σε εννέα στρατόπεδα και υποδομές φιλοξενίας στην Ελλάδα τον Νοέμβριο του 2016. Κατέγραψαν περιστατικά βιασμού, εξαναγκαστικής πορνείας, υποχρεωτικού γάμου και διακίνησης, τα οποία επηρεάζουν ιδιαίτερα τις νεαρότερες πρόσφυγες.

Σύμφωνα με τη μελέτη, οι δράστες των παραπάνω εγκλημάτων περιλαμβάνουν άλλους πρόσφυγες και εθελοντές. Από τις δομές που μελετήθηκαν κάποιες διοικούνται από την κυβέρνηση και ΜΚΟ ενώ άλλες  είναι αυτοδιαχειριζόμενες.

Μια εθελοντής ανέφερε πως σε έναν άτυπο καταυλισμό στην Αθήνα δεν υπήρχαν καθόλου μέτρα ασφαλείας για την προστασία των γυναικών, οι οποίες βρίσκονται σε ‘συνεχή κίνδυνο’ σεξουαλικής βίας.

Πάνω από το 46% των γυναικών δήλωσαν στους ερευνητές ότι δεν ένιωθαν ασφαλείς στους καταυλισμούς και 69% ότι διέμεναν σε υποδοχές που δεν κλείδωναν με ασφάλεια. Πολλές γυναίκες είπαν ότι φοβούνται να πάνε τουαλέτα το βράδυ γιατί ο χώρος είναι κακοφωτισμένος και τις κάνει ευάλωτες σε επιθέσεις.

Η Marta Welander, διευθυντής του RRDP, είπε στο Al Jazeera ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα πρέπει να βοηθήσουν τα θύματα κακοποίησης και να διασφαλίσουν ότι εφαρμόζονται τα κατάλληλα μέτρα για την προστασία των γυναικών προσφύγων.

«Η έκθεση αποκαλύπτει μια κρίσιμη έλλειψη επαρκούς ιατρικής και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης για τους επιζώντες της σεξουαλικής και έμφυλης βίας και την ανάγκη για την δημιουργία ειδικών ασφαλών χώρων μέσα σε όλους τους καταυλισμούς. Είναι εντελώς απαράδεκτο το γεγονός ότι η Ευρώπη αδυνατεί να παρέχει επαρκή προστασία, τα ελάχιστα στάνταρ για τις ευάλωτες γυναίκες και τα κορίτσια».

Ο Roland Schoenbauer, εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, δήλωσε ότι η οργάνωση ανησυχεί για τις καταγγελίες σχετικά με σεξουαλική και έμφυλη βία (sexual and gender-based violence SGBV) στους καταυλισμούς προσφύγων στην Ελλάδα.

«Κάθε φορά που γίνονται τέτοιες αναφορές, οι αρχές θα πρέπει να προχωρούν σε άμεση και διεξοδική έρευνα», είπε.

«Η βία αυτής της μορφής είναι στενά συνδεδεμένη με τις υποβαθμισμένες συνθήκες διαβίωσης στους χώρους που φιλοξενούν πρόσφυγες. Πολλοί χώροι δεν είχαν συσταθεί λαμβάνοντας υπόψη την πρόληψη ή την αντιμετώπιση τέτοιων κινδύνων, και αυτό συμβάλλει στην αύξηση κινδύνου και ευαλωτότητας», εξήγησε περαιτέρω.

Ο Schoenbauer δήλωσε ότι οι τοπικές αρχές θα πρέπει να λάβουν ‘τολμηρή δράση’ για την πρόληψη τέτοιων περιστατικών και ζήτησε περαιτέρω κατάρτιση ώστε οι εργαζόμενοι/εθελοντές στους χώρους αυτούς να μπορούν να παρέχουν συμβουλευτική υποστήριξη σε θύματα κακοποίησης.

Εκτός από την ασφάλεια, περισσότερο από τα τρία τέταρτα των γυναικών που ερωτήθηκαν δήλωσαν ότι είχαν αντιμετωπίσει προβλήματα υγείας, με την πλειοψηφία να αποδίδει τα προβλήματα αυτά στη σωματική και ψυχική καταπόνηση που συνεπάγεται η διαβίωση στους καταυλισμούς. Περίπου το 95% των γυναικών είπαν ότι έχουν περάσει κατάθλιψη, με τις μισές να δηλώνουν ότι ένιωθαν κατάθλιψη όλη την ώρα, σύμφωνα με τη μελέτη του RRDP.

Σύμφωνα με τη ΜΚΟ οι κάτοικοι πολλών καταυλισμών ζούσαν σε ανθυγιεινές συνθήκες, χωρίς πρόσβαση σε απαραίτητες υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας. Περίπου το ένα τέταρτο των γυναικών δήλωσαν ότι δεν ήξεραν πως θα είχαν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας σε περίπτωση που μείνουν έγκυες και 88% είπαν ότι δεν ξέρουν πού να βρουν αντισυλληπτικά.

Ολόκληρη η έκθεση εδώ

 

Διαβάστε ακόμα

Πόσο ασφαλής ήταν η Τουρκία για τη μικρή Αζιζέ;

Σεξουαλική εκμετάλλευση… όσο διαρκεί το ταξίδι

Share

Σε απεργία πείνας 10 έγκυες στο κέντρο φιλοξενίας της Ριτσώνας

ritsona-apergia

Φωτογραφία: Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Χαλκίδας σε πρόσφυγες-μετανάστες/στριες

Ένταση επικρατεί στο κέντρο φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών στη Ριτσώνα, όπου αλληλέγγυοι καταγγέλλουν ότι βρίσκονται σε απεργία πείνας 10 έγκυες γυναίκες διαμαρτυρόμενες για τις συνθήκες διαβίωσης στον χώρο.

Σύμφωνα με πληροφορίες της «Εφημερίδας των Συντακτών» οι πρόσφυγες ζητούν πρόσβαση σε 24ωρη ιατρική κάλυψη, αλλά και για διαθεσιμότητα ασθενοφόρου.

ritsona-apergia1

Φωτογραφία: Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Χαλκίδας σε πρόσφυγες-μετανάστες/στριες

Επιπλέον, στον καταυλισμό έχουν εμφανιστεί ζητήματα συνεργασίας μεταξύ ΜΚΟ και διεθνών οργανώσεων που βρίσκονται στο στρατόπεδο της Ριτσώνας.

ritsona-apergia2

Φωτογραφία: Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Χαλκίδας σε πρόσφυγες-μετανάστες/στριες

Εδώ και περίπου μία εβδομάδα οι πρόσφυγες δεν αφήνουν καμία ΜΚΟ να μπει στο στρατόπεδο.

Πηγή: efsyn

 

Share

Πώς θα “γιορτάσουν” τη 13η Φλεβάρη οι ΛΟΑΤΚΙ+ πρόσφυγες στην Ειδομένη;

africa_lgbti_refugees

Διεθνής ημέρα χρήσης προφυλακτικού στο δυτικό κόσμο, και όχι τυχαία μια μέρα πριν του «Αγίου Βαλεντίνου». Την ίδια ώρα που στη Θεσσαλονίκη οργανώνονται καμπάνιες από τις ΛΟΑΤΚΙ+ οργανώσεις για το ασφαλέστερο σεξ και τη διάδοση της χρήσης προφυλακτικού, καταφθάνουν στην Ειδομένη πολλά lgbtiq+ άτομα χωρίς κανένα δικαίωμα ούτε διεθνούς προστασίας ούτε βέβαια πρόσβασης στην ενημέρωση για ασφαλέστερο σεξ.

Λε­σβί­ες, ομο­φυ­λό­φι­λοι, αμφί, τρανς και ίντερ­σεξ έρ­χο­νται στην Ει­δο­μέ­νη από διά­φο­ρες χώρες, στις οποί­ες όχι απλά κα­τα­πα­τώ­νται κα­θη­με­ρι­νά τα δι­καιώ­μα­τά τους, αλλά απειλούνται με φυ­λά­κι­ση ή και εκτέ­λε­ση! ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ άτομα διεκ­δι­κούν το δι­καιω­μα τους για μια αξιο­πρε­πή ζωή, μα έρ­χο­νται αντι­μεέτω­ποι με κλει­στά σύ­νο­ρα! Και γιατί; Γιατί δεν είναι πρό­σφυ­γες πο­λέ­μου!

Λες και το άσυλο ψε­κά­ζε­ται μα­ζι­κά πάνω από τους πρό­σφυ­γες πο­λέ­μου και μετά μας τελειώ­νει!

Δεν είναι όμως έτσι τα πράγ­μα­τα. Το πο­λι­τι­κό άσυλο ή το άσυλο για αν­θρω­πι­στι­κούς λό­γους, είναι μια δια­δι­κα­σία ατο­μι­κή και προ­σω­πι­κή και η κα­θε­μιά έχει δι­καί­ω­μα να ζη­τή­σει διε­θνή προ­στα­σία από την χώρα που το επι­θυ­μεί. Πόσο μάλ­λον, όταν οι ίδιες οι νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες κυ­βερ­νή­σεις της Δύσης έχουν προ­ξε­νή­σει με τις στρα­τιω­τι­κές και οι­κο­νο­μι­κές πα­ρεμ­βά­σεις τους την άνοδο των ακραί­ων τζι­χα­ντι­στι­κών και γε­νι­κό­τε­ρα σα­λα­φι­στι­κών κι­νη­μά­των στις χώρες του Ισλάμ (πχ Πα­κι­στάν).

Πε­ρι­στα­τι­κά με lgbtiq πρό­σφυ­γες συμ­βαί­νουν κα­θη­με­ρι­νά στην Ει­δο­μέ­νη, σύμ­φω­να και με τις μαρ­τυ­ρί­ες εθε­λο­ντριών και ερ­γα­ζο­μέ­νων στο πεδίο. Πρό­σφα­τα έφτα­σε ένα 17χρο­νο αγόρι από το Πα­κι­στάν που είχε βια­στεί από με­γά­λη ομάδα συ­νο­μη­λί­κων του, λόγω του σε­ξουα­λι­κού του προ­σα­να­το­λι­σμού. Το αγόρι αυτό έχει εγκλω­βι­στεί στη χώρα μας, επει­δή ανή­κει στις εθνι­κό­τη­τες που δεν επι­τρέ­πε­ται να πε­ρά­σουν τα σύ­νο­ρα προς την Ευ­ρώ­πη, «γιατί δεν έχουν πό­λε­μο στη χώρα τους». Επί­σης, Ιρανή μη­τέ­ρα πήρε τον τρανς γιο της και τη λε­σβία κόρη της μαζί με την κο­πέ­λα της και το παιδί της και ήρθαν στην Ει­δο­μέ­νη, όπου και ξυ­λο­κο­πή­θη­καν από ομο­ε­θνείς τους, όταν έπεσε η μα­ντί­λα της μιας και φά­νη­καν τα αγορέ μαλ­λιά της… Θύ­μα­τα της πο­λι­τι­κής των κλει­στών συ­νό­ρων και της ελ­λι­πούς ευαι­σθη­σί­ας για τους LGBTIQ+ πρό­σφυ­γες είναι και ασυ­νό­δευ­τοι ανή­λι­κοι. Ένας 15χρο­νος Ιρανός το έσκα­σε από τη χώρα και την οι­κο­γέ­νεια του μαζί με τον κολ­λητό του, εξαι­τί­ας μιας ση­μα­ντι­κής για το Ιράν σχο­λι­κής πα­ρά­βα­σης. Βέ­βαια, ο 15χρο­νος είχε και έναν ακόμα λόγο: είναι γκέι. Στο Ιράν αν ανα­κα­λύ­ψουν ότι είσαι γκέι, σε πε­ρι­μέ­νει κρε­μά­λα. Επει­δή όμως οι Ιρα­νές/οί δεν επι­τρέ­πε­ται να βγουν από την Ελ­λά­δα προς την Ευ­ρώ­πη δια­μέ­σου της Δη­μο­κρα­τί­ας της Μα­κε­δο­νί­ας με νό­μι­μο τρόπο, ο συ­γκε­κρι­μέ­νος 15χρο­νος είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να ζη­τή­σει πο­λι­τι­κό άσυλο μόνο από την Ελ­λά­δα. Δη­λα­δή να ζήσει ως με­τα­νά­στης σε μια χώρα με βαριά οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή κρίση λόγω των μνη­μο­νί­ων, στην οποία τα LGBTQI+ άτομα πα­λεύ­ουν ακόμα σκλη­ρά για τα αυ­το­νό­η­τα δι­καιώ­μα­τα! Άραγε με τι προ­ο­πτι­κές;

Πέραν λοι­πόν από τους λό­γους επι­βί­ω­σης, για τους  οποί­ους τα ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ άτομα παίρ­νουν τον δρόμο της προ­σφυ­γιάς, ας προ­στε­θούν και οι κίν­δυ­νοι με τους οποί­ους έρ­χο­νται αντι­μέ­τω­πες/οι/* στο τα­ξί­δι τους:  trafficking, ξυ­λο­δαρ­μοί από ομο­ε­θνείς ή ομό­θρη­σκούς τους, όταν η σε­ξουα­λι­κή τους ταυ­τό­τη­τα γί­νε­ται φα­νε­ρή και φυ­σι­κά μη απο­δε­κτή.

Και όλα αυτά συμ­βαί­νουν πολ­λές φορές σε «ευρωπαϊκό» έδα­φος και κάτω από την μύτη διε­θνών ορ­γα­νι­σμών και ΜΚΟ, οι οποί­οι αδυ­να­τούν λόγω άλλης στό­χευ­σης να προ­σφέ­ρουν ένα ασφα­λές πε­ρι­βάλ­λον στους αν­θρώ­πους της ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ κοι­νό­τη­τας.

Η ομάδα μας συμ­φω­νεί και επαυ­ξά­νει για την ανα­γκαιό­τη­τα να ορ­γα­νώ­νο­νται μα­ζι­κές καμπά­νιες στη Θεσ­σα­λο­νί­κη για τη χρήση προ­φυ­λα­κτι­κού και την κα­τα­πο­λέ­μη­ση του στίγ­μα­τος ενα­ντί­ον όσων έχουν σε­ξουα­λι­κώς με­τα­δι­δό­με­να νο­σή­μα­τα. Γι’ αυτό και έχου­με συμμε­τά­σχει σε τέ­τοιες κα­μπά­νιες. Πα­ράλ­λη­λα όμως, επι­θυ­μού­με με αυτήν την ανα­κοί­νωσή μας να ευαι­σθη­το­ποι­ή­σου­με την κοι­νω­νία και τις ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ ορ­γα­νώ­σεις για τις λεσβίες, τους γκέι και τις/τους τρανς πρό­σφυ­γες που εγκλω­βί­ζο­νται στην Ει­δο­μέ­νη, επει­δή ανή­κουν στις «λάθος εθνι­κό­τη­τες». Είναι απα­ραί­τη­το ένα μέ­τω­πο ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ ορ­γα­νώ­σε­ων που θα ανα­δεί­ξει το θέμα και θα επι­χει­ρή­σει να αλ­λά­ξει το πλαί­σιο της απα­γό­ρευ­σης διέλευ­σης προς τη Δη­μο­κρα­τία της Μα­κε­δο­νί­ας για όλα τα ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ +άτομα. Γιατί δι­καί­ω­μα στην ενη­μέ­ρω­ση για ασφα­λέ­στε­ρο σεξ έχουν και οι ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ πρό­σφυ­γες. Και τέ­τοια ενημέρω­ση δεν μπο­ρούν να έχουν στις χώρες τους, στις οποί­ες η νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη Δύση ουσια­στι­κά τους εξα­να­γκά­ζει να γυ­ρί­σουν…

Να επι­τρέ­πε­ται η διά­σχι­ση των ελ­λη­νο-μα­κε­δο­νι­κών συ­νό­ρων για όλες τις εθνικότη­τες και όχι μόνο για τις τρεις που υπάρ­χουν συρ­ρά­ξεις στις χώρες τους (Συρία, Ιράκ, Αφ­γα­νι­στάν).

  • Άμεση κα­τε­δά­φι­ση του φρά­χτη του Έβρου και κάθε φρά­χτη.
  • Σύ­νο­ρα ανοι­χτά για όλες, όλ* και όλους!
  • …κα­νέ­νας άν­θρω­πος δεν είναι λα­θραί­ος…

 

Oμάδα Sylvia Rivera, για ένα κι­νη­μα­τι­κό Thessaloniki Pride

E-mail: sylviarivera.​thess.​pride@​gmail.​com

 

Share

Μια γενναία γυναίκα από το Μαρόκο

abuse

της Σοφίας Ξυγκάκη

Η Ντ., μια νέα γυναίκα από το Μαρόκο και μητέρα δύο παιδιών, εγκατέλειψε τον άντρα της που επί χρόνια την κακοποιούσε, αρχίζοντας μια νέα ζωή.

Η Ντ. γεννήθηκε στο Μαρόκο. Μεγάλωσε με τη μητέρα και τη γιαγιά της. Η οικογένειά της ήταν μουσουλμανική αλλά ανοιχτή και υπήρχε πολύ αγάπη. Τον άντρα της τον γνώρισε όταν φοιτούσε σε τεχνικό λύκειο ηλεκτρολόγος…

Περνούσε από κει, κι έτσι τον γνώρισα. Πέρασε ένας χρόνος κι αποφασίσαμε να παντρευτούμε. Μετά από 6 μήνες άρχισαν τα προβλήματα. Ήμουν 18 κι αυτός 22. Είχε μαγαζί που πουλούσε ανταλλακτικά αυτοκινήτων, όσοι ασχολούνται μ’ αυτό τα έχουν καταφέρει, ζουν καλά. Ο άντρας μου δεν ήθελε να δουλεύει αλλά να βγαίνει με τους φίλους του και να καπνίζει μαύρο. Οπότε, είχαμε πολλά προβλήματα και βία, η ζωή δεν ήταν καθόλου καλή μαζί του. Πριν δεν ήξερα.

Αυτός έχει οικογένεια;

Έχει αλλά δεν είναι κοντά. Αυτός μεγάλωσε μόνος του στο δρόμο. Δεν μεγάλωσε ούτε με τη μητέρα του, ούτε με τον πατέρα του. Μεγάλωσε λίγο με τον παππού του, λίγο με τη θεία του, δεν ήξερε τι σημαίνει οικογένεια, παιδιά. Όταν τον γνώρισα ήμουν έφηβη, τον αγάπησα, ήταν μεγάλο λάθος, έζησα μαζί του 10 χρόνια και δεν βρήκα καθόλου τον εαυτό μου μαζί του. Από την αρχή είχαμε προβλήματα. Δεν μπορούσα να πω τη γνώμη μου, μόνο αυτός μέτραγε, έκανε ό,τι ήθελε. Ζήλευε, δεν μπορούσα να κυκλοφορήσω ούτε μαζί του. Ξυπνούσε όποτε ήθελε, έβγαινε με τους φίλους του, τύχαινε καμιά ευκαιρία για δουλειά.

Πώς ζούσατε;

Αν δεν εύρισκε δουλειά, δεν είχαμε τίποτα στο σπίτι, τίποτα. Εμένα δεν με άφηνε να βρω δουλειά, δεν μπορούσα να τελειώσω το σχολείο. Μόνο ό,τι ήθελε αυτός.

Πότε κάνατε τα παιδιά;

Την Φ. αμέσως μετά το γάμο. Μετά από 2 μήνες άρχισε να με χτυπάει. Όταν έκανα τη μικρή νόμιζα ότι θ’ αλλάξει. Αλλά όχι. Δεν ασχολήθηκε καθόλου με τα παιδιά. Δεν ρώτησε αν η μικρή είναι άρρωστη, αν πεινάει, αν θέλει κάτι. Μόνη μου φρόντιζα την κόρη μου κι όταν δεν είχαμε πού να μείνουμε πήγαμε στη μαμά μου. Ήταν πολύ δύσκολο γιατί έπρεπε η μαμά να φροντίζει και αυτόν. Μεγάλα προβλήματα, πάρα πολύ μεγάλα. Δεν κουνιόταν με τίποτα.

Πώς αποφάσισε ο άντρας σου να έρθει στην Ελλάδα;

Ζούσε η αδελφή του στην Ελλάδα πολλά χρόνια. Πριν ήταν στη Σαουδική Αραβία, δούλευε ως πόρνη, έκανε πολλά λεφτά, γνώρισε και κάποιον που την έφερε στην Ελλάδα και αποφάσισε να μείνει εδώ. Έκανε λεφτά κι εδώ, δεν έχει καταλάβει κρίση. Όταν ήρθαμε εμείς στην Αθήνα, έμαθα τι κάνει. Εγώ δεν έχω σχέση μαζί της αλλά του άντρα μου του αρέσουν τα λεφτά, του αρέσει που βγήκε από μια φτωχική ζωή και βρίσκει άλλο κόσμο, άλλη ζωή, δεν τον ενοχλεί καθόλου. Του ζήτησα να απομακρυνθεί κι αυτός μου λέει όχι, αυτό εδώ είναι κανονικό, είμαστε Ευρωπαίοι εδώ, και οι Έλληνες αυτό κάνουν. Επέμεινα ότι έπρεπε να βρει δουλειά κι όχι να περιμένει να του δίνει η αδελφή του 20, ευρώ, 30 ευρώ. Τότε δεν είχε γεννηθεί ακόμη ο γιος μου.

Πριν έρθετε εσείς, εσύ και η κόρη σου, αυτός τι έκανε, πού ζούσε;

Όταν ήρθαμε εμείς, τον βρήκαμε σε ένα σπίτι που υπήρχαν όλα, μείναμε τρεις μέρες, μετά έρχεται η αδελφή του και του λέει φύγε από το σπίτι μου. Δεν ήταν δικό του. Αυτός μου είχε στείλει τα εισιτήρια να έρθουμε, δεν ξέρω πού τα βρήκε, δεν δούλευε ούτε εδώ. Εγώ πίστευα ότι εδώ θα ζούσαμε καλύτερα, γι’ αυτό ήρθα. Μετά έφυγε ένας φίλος του να δουλέψει σε ένα νησί και μας άφησε το σπίτι του, ήταν ένα υπόγειο, και πάλι δεν ήθελε να βρει δουλειά. Άρχισε πάλι να με χτυπάει.

Τον χρόνο που αυτός έλειπε, πώς ζούσες στο Μαρόκο; Με τη μητέρα σου και τη γιαγιά σου;

Ζούσα καλά με τη μάμα, αυτός έστειλε μερικές φορές, 3 φορές, κάποια λεφτά, όχι πολλά, μέχρι 150 ευρώ, για να μου δείξει ότι εδώ κάτι έκανε. Κι εγώ νόμιζα ότι ήταν καλά και μάλλον τα καταφέρνει αυτή τη φορά, αλλά αυτό ήταν λάθος, ένα όνειρο, στο μυαλό μου…

Όταν ήρθες και είδες ότι όλα αυτά ήταν ψέματα…

Είδα ότι όλα αυτά ήταν ψέματα, άρχισαν πάλι τα ίδια, άρχισε να με δέρνει, μια φορά μου πέταξε ένα ποτήρι στο κεφάλι, ευτυχώς δεν ήταν στο πρόσωπό μου… είναι πάρα πολύ βίαιος, πάρα πολύ, δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε, να λύσουμε τα προβλήματα…

Η αδελφή του γνώριζε ότι σε χτυπούσε;

Ναι, βέβαια, αλλά δεν μιλούσαμε, δεν είχαμε σχέση.

Σου είχε ζητήσει ποτέ να κάνεις την ίδια δουλειά με την αδελφή του;

Όχι βέβαια. Εγώ όταν αποφάσισα να δουλέψω μου είπε εντάξει, δεν έχω πρόβλημα, μπορείς να βρεις δουλειά, άμα θέλεις. Έβαλα αγγελία και στη Χρυσή Ευκαιρία αλλά μια μέρα που βγήκα με τα παιδιά μου για βόλτα, ήταν ένα συνεργείο καθαρισμού σε μια πολυκατοικία και ρώτησα αν θέλουν βοήθεια, είπαν ότι θέλουν κι έτσι πήγα με 20 ευρώ τη μέρα, από 7 το πρωί έως 4μμ. Πήγα και 2 μήνες μετά μου είπε ο άντρας μου ότι κάποιος από κάποιο νησί θέλει μια κοπέλα να δουλέψει στο πλοίο, να κάνει καθαριότητα, να αλλάζει σεντόνια, τέτοια πράγματα. Και τελικά αυτός ποιος ήταν; Αυτός είχε σχέση με την αδελφή του άντρα μου, είχε δουλέψει κι αυτή παλιά, και μου λέει πληρώνει καλά, ε βέβαια καλά θα πληρώνει.

Τελικά τι έγινε; Εσύ δούλευες και ζούσατε;

Δούλευε κι αυτός καμιά φορά, στην οικοδομή και στη λαϊκή αγορά, αλλά συνήθως για λίγο καιρό και μετά τα ίδια, δεν άλλαζε αυτό. Ήμουνα έγκυος, η μικρή ήταν με την αδελφή του, ξυπνάω το πρωί, με χτυπάει, μου λέει ακόμα είσαι εδώ; Πρέπει να φύγεις, δεν μπορώ, δεν μπορούσα να κάτσω, έφυγα τρέχοντας, μ’ έπιασε στις σκάλες, λέω εσύ ζήτησες να φύγω, μ’ έπιασε, δε μ’ άφηνε, βγήκαν οι γείτονες, έφυγα. Τηλεφώνησα στην αδελφή του, να μου φέρει το παιδί και με πήγε σε ένα σπίτι φίλης της μέχρι να βρω λύση. Η μικρή είχε μείνει μαζί της, πήγα σε γιατρό, είδε ότι δεν είμαι καλά και μου έδωσε χαρτί να πάω σε ένα ξενώνα. Γέννησα στο μαιευτήριο με βοήθησαν πολύ, γύρισα στον ξενώνα. Ο άντρας μου ήρθε να με πάρει πίσω, έκανα το λάθος να γυρίσω πίσω, λέω μπορεί να γίνει καλός, ήταν καλός πολύ καλός 3, 4 μήνες, μετά τα ίδια, μπορούσε ν αλλάξει για 2,3 μήνες, μετά τα ίδια, μεγάλωσε ο μικρός έγινε τριών, δεν μπορούσα άλλο. Έπρεπε να φύγω από το σπίτι με χαρτιά και με παιδιά. Πάλι μου έκλεινε τα παράθυρα, να μη βλέπω κανένα, την πόρτα να μη φύγω. Το σώμα μου όλο ήταν μπλε και κόκκινο. Ξέρει ότι αν πάω στην αστυνομία και κάνω μήνυση θα είναι κακό γι’ αυτόν. Είχαν περάσει 5 μέρες, μου λέει θα σε σκοτώσω αν βγεις, δεν μπορώ να βρεις κάποιον άλλο.

Αποφάσισα ότι δεν υπήρχε άλλη ζωή μαζί του. Μου ’χει κρύψει τα χαρτιά μου, των παιδιών μου. Θέλει να κάνει αυτή τη δουλειά. Να πουλάει σε μετανάστες ψεύτικα χαρτιά, πουλάει και μαύρο, λέει ευκαιρία να κάνουμε λεφτά, μεγαλώνει έτσι τα προβλήματα, δεν τα λύνει. Εγώ είμαι ήσυχη, κι αυτός βγάζει τα χαρτιά που τα έχει κρυμμένα, μιλάμε, εγώ κάνω ψεύτικα την ήρεμη. Μου ζητάει να κοιμηθούμε μαζί, λέω ότι  δεν μπορώ, πρέπει να περάσει λίγο καιρός. Αυτό έγινε βράδυ, το επόμενο πρωί, είχε μούτρα, πήρε από τη τσάντα μου τα 300 ευρώ από τη δουλειά αλλά όχι τα χαρτιά. Όταν βγήκε για λίγο να πάρει  τσιγάρα, εγώ πήρα παιδιά και χαρτιά, όπως είμαστε με τις πυτζάμες και τις παντόφλες, και πήγαμε αμέσως στην αστυνομία. Μείναμε όλο το βράδυ στην αστυνομία, δεν μπορούσαμε να πάμε αμέσως στον ξενώνα. Εκεί ο διευθυντής πήρε τον ξενώνα για να μείνω εκεί. Αυτό ήταν ένα φως, δεν ήξερα ότι θα βρω πάλι ξενώνα, μου είπε η υπεύθυνη του πρώτου ξενώνα που είχα πάει ότι εκείνος είχε κλείσει, πήγα στο ξενώνα, το βράδυ μείναμε στο δρόμο, ευτυχώς ήταν καλοκαίρι. Δεν ήρθα σε επαφή με κανέναν του άντρα μου, ήθελα να βρω τρόπο μόνη μου. Μείναμε 2 μήνες στον ξενώνα, αυτός να ψάχνει παντού να με βρει να γυρίσω πίσω. Ήρθε στον ξενώνα φωνάζει, έκανα μήνυση, αυτός ζητάει τα παιδιά, του λένε ότι δεν έχει δικαίωμα να χτυπάει τα παιδιά του, τον πήρε η αστυνομία στο τμήμα, πέρασε αυτόφωρο, έμεινε 6 μήνες φυλακή γιατί δεν είχε χαρτιά, του λένε ήρθες εδώ να φωνάζεις αφού δεν έχεις χαρτιά; Μετά βγήκε, πάλι μ’ έψαχνε, πήγα σ’ άλλον ξενώνα, κι εκεί πάλι με βρήκε, είπε ότι αφού με χωρίζεις, δεν μπορώ να μείνω άλλο Ελλάδα, αποφάσισε να γυρίσει στο Μαρόκο αλλά για να κάνει τη δουλειά με τα ψεύτικα χαρτιά και ήθελε να μιλήσουμε. Ζήτησε να βγούμε, πήρα τα παιδιά και ήρθε μαζί μια κυρία από τον ξενώνα, είπα εντάξει να μιλήσουμε. Είπε ότι δεν ήθελε να μου κάνει κακό, ότι θα γυρίσει στο Μαρόκο για να δουλέψει, αλλά δεν πήγε για να δουλέψει αλλά για να μεταφέρει μετανάστες που τον πλήρωναν πολλά. Τον συνέλαβαν.

Πώς τον συνέλαβαν;

Προσπάθησε να περάσει από την Τουρκία στην Ελλάδα με μετανάστες και τον έπιασαν εκεί, στην Ελλάδα και τώρα πήρε τηλέφωνο πριν 4 μήνες και ζήτησε τη βοήθειά μου, να του επιτρέπεται να βλέπει τα παιδιά.

Από τότε πώς είναι η ζωή σου; αισθάνεσαι πιο ασφαλής;

Αισθάνομαι πιο ασφαλής. Και να βγει αισθάνομαι πιο ασφαλής. Πήρα ασφαλιστικά μέτρα…ζήτησα διαζύγιο, θα το πάρω του χρόνου.

Για σένα είναι η πρώτη φορά που τα έχεις αναλάβει όλα μόνη σου. Πριν ήταν η οικογένεια, μετά ο άντρας σου, όπως ζούσες – τώρα αισθάνεσαι ελεύθερη;

Αισθάνομαι ελεύθερη και πολύ αισιόδοξη. Αισθάνομαι ότι η ζωή είναι πολύ ωραία…

Τώρα πώς οργανώνεις από την αρχή τη ζωή σου;

Έχω δουλειά, κάποια λεφτά, αλλά δεν είναι αυτό, έχω φίλους, αισθάνομαι ότι η ζωή είναι πάρα πολύ ωραία, πρέπει να τη φτιάξουμε εμείς. Παίρνω 200 ευρώ και αισθάνομαι ότι έχω πολύ περισσότερο. Βγαίνω έξω με τα παιδιά μου, κάνουμε βόλτες, τρώμε έξω, είναι ωραίο, αυτό που είχα χάσει 10 χρόνια, το κάνω τώρα.

Έχεις γύρω σου ένα περιβάλλον;

Δεν φοβάμαι πια έχω πολύ κόσμο γύρω μου, φίλους που με βοηθάνε, φίλους που δεν είχα πριν. Μακάρι να τους είχα και τότε. Από τους ξενώνες έχω βρει μεγάλη βοήθεια.

Πιστεύεις ότι η εμπειρία σου με έναν τόσο βίαιο άντρα σ’ έχει κάνει πιο ευάλωτη; σκέφτεσαι ότι όποιος δεν βιαιοπραγεί είναι απαραίτητα καλός;

Όχι, ο καλός είναι καλός.

Μετά τον χωρισμό σου είχες κάποια άλλη σχέση;     

Ναι, είχα. Μου άρεσε ο τρόπος που μίλαγε με τους άλλους, τις γυναίκες και τα παιδιά μου. Μ’ άρεσε να μιλάμε, τον αισθανόμουνα κοντά μου, ήταν πολύ καλός αλλά ήρθε πάλι ο χωρισμός. Τον αγάπησα και δεν ξέρω…. όταν ο φόβος βγήκε από μένα, λέω αυτός ο φόβος πήγε σ’ αυτόν.

Τι μπορεί να φοβάται;

Σαν να φοβάται τον άντρα μου. Μήπως μιλώντας με τους γονείς του άλλαξε; Ή επειδή ζητάει τη γνώμη των άλλων για μένα. Τώρα, όμως, προσπαθούμε και πάλι να φτιάξουμε τη σχέση μας.

Τα παιδιά πώς τα έζησαν όλα αυτά;

Η κόρη μου τα ξέρει όλα. Έχει χαρά στη ζωή της, μου λέει ότι πρώτη φορά βλέπει εμένα ευτυχισμένη. Ο μικρός δεν καταλαβαίνει πολλά. Είναι πολύ ζωντανά και χαρούμενα παιδιά. Ναι, τώρα αισθάνονται ελεύθερα. Έχω επιθυμία να τα πάω ταξίδι στο Μαρόκο, για να γνωρίσουν τον τόπο τους.

Και για τον εαυτό σου τι επιθυμίες έχεις;

Να είμαι ελεύθερη κι ευτυχισμένη. Να δουλέψω ως ηλεκτρολόγος, αν βρω, αλλά θέλω να μάθω καλά ελληνικά, να δουλέψω ως μεταφράστρια. Θέλω να είμαι ελεύθερη κι ευτυχισμένη.

 

Share

Δεν δικαιούται άσυλο η Τζόις;

metanastes_valasopoulos

Η υπηρεσία ασύλου απέρριψε την αίτηση της εγκυμονούσας Κενυάτισσας, μολονότι στην πατρίδα της κινδυνεύει με κλειτοριδεκτομή, ενώ το μαιευτήριο της ζητά να πληρώσει διπλά νοσήλια αν δεν προσκομίσει ειδικό δελτίο πρόσφυγα | ΕΦ.ΣΥΝ./ ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

της Αφροδίτης Τζιαντζή

H Τζόις, πρόσφυγας από την Κένυα, περιμένει από μέρα σε μέρα να γεννήσει. Μόνο που αυτή τη μέρα την περιμένει με φόβο. «Δεν έχω χρήματα να πληρώσω και φοβάμαι, μήπως δεν μου δίνουν εξιτήριο. Το μόνο που ζητάω είναι να εκδοθούν άμεσα τα χαρτιά μου από την Κατεχάκη. Στο μαιευτήριο μου το ξεκαθάρισαν: Μόνο με τα χαρτιά αυτά δεν θα πληρώσω». Η Τζόις αναφέρεται στο ειδικό δελτίο αιτούντος άσυλο, την παλιά ροζ κάρτα. Ως «Κατεχάκη» εννοεί τη νέα διεύθυνση του Περιφερειακού Γραφείου Ασύλου Αττικής.

Η Τζόις υπέβαλε αίτηση για άσυλο το 2012 στην παλιά υπηρεσία στην Πέτρου Ράλλη. Εχασε το ραντεβού της συνέντευξης και η αίτησή της διακόπηκε. Τον Αύγουστο του 2014 η Τζόις, έγκυος με δύσκολη εγκυμοσύνη, υποβάλλει νέο αίτημα ασύλου. Απορρίπτεται εκ νέου τον Οκτώβριο. Στην αιτιολογική έκθεση αναφέρεται ότι «η αιτούσα παραιτήθηκε σιωπηρά από την αρχική της αίτηση για την παροχή ασύλου». Δηλαδή η απουσία της από το πρώτο ραντεβού στην Πέτρου Ράλλη, για το οποίο -όπως δηλώνει στην «Εφ.Συν.»- δεν είχε ειδοποιηθεί εγκαίρως, ερμηνεύεται ως οικειοθελής παραίτηση από το δικαίωμα σε άσυλο. Οι αιτίες για τις οποίες ζητάει άσυλο απορρίφθηκαν, καθώς δεν θεωρήθηκαν «νέα και ουσιώδη στοιχεία».

Μαρτυρία

Η ίδια όμως δεν κατάφερε ποτέ να τις εξηγήσει αυτοπροσώπως στους υπεύθυνους της Υπηρεσίας: «Ο πατέρας μου είναι μέλος της θρησκευτικής σέκτας των Μουνγκίκι, που εφαρμόζουν τον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων. Η αδελφή μου ακρωτηριάστηκε όταν ήταν μικρή. Αυτή με έπεισε να φύγω από την Κένυα. Οι Μουνγκίκι δρουν ως συμμορία και μπορεί να έρθουν οποτεδήποτε, ώς και νύχτα, στο σπίτι σου». Σύμφωνα με οδηγία της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, γυναίκες και κορίτσια που έχουν υποστεί ή κινδυνεύουν να υποστούν κλειτοριδεκτομή, δικαιούνται χορήγηση καθεστώτος πρόσφυγα. Κι όμως, η υπηρεσία ασύλου το αρνήθηκε στην Τζόις δύο φορές!

Η Τζόις υπέβαλε προσφυγή κατά της απόρριψης, η οποία συζητείται σήμερα, 16 Δεκεμβρίου. Με επείγον διάβημα προς την Αρχή Προσφυγών τρεις οργανώσεις (ΜΚΟ «Αίτημα», Ενωμένες Γυναίκες της Αφρικής, Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών) ζητούν να επισπευστεί η εξέταση του αιτήματος, θεωρώντας ότι η υπόθεση κρίθηκε με εσφαλμένο τρόπο και λαμβάνοντας υπόψη την ευάλωτη θέση της εγκυμονούσας.

Η περίπτωση της Τζόις θυμίζει μια άλλη πολύκροτη υπόθεση που είδε το φως το καλοκαίρι, όταν το Διοικητικό Εφετείο απαγόρευσε την απέλαση 42άχρονης Κενυάτισσας, που επίσης κινδύνευε με κλειτοριδεκτομή από τη συμμορία Μουνγκίκι. Ομως και στη δική της περίπτωση, η υπηρεσία Ασύλου είχε απορρίψει το αίτημά της. Παράλληλα, η περιπέτεια της εγκύου πρόσφυγα φέρνει στο φως το ευρύτερο πρόβλημα των μεταναστριών και προσφύγων χωρίς χαρτιά που καλούνται να πληρώσουν διπλά νοσήλια στα δημόσια νοσοκομεία, ανεβάζοντας το κόστος του τοκετού στα 1.200 ευρώ και της καισαρικής στα 2.400 ευρώ.

Μεγάλη επιβάρυνση

«Ηδη μας έχουν χρεώσει περίπου 900 ευρώ λογαριασμούς, γιατί η γυναίκα μου νοσηλεύτηκε δύο φορές», μας λέει ο Αμπντάλα, σύζυγος της Τζόις, πολιτικός πρόσφυγας από τη Σομαλία που κυνηγάει περιστασιακά μεροκάματα στο Πέραμα. Αν η Τζόις γεννήσει χωρίς το δελτίο Αιτούντος Ασύλου, ο συνολικός λογαριασμός ενδέχεται να ξεπεράσει τις 3.000 ευρώ, ποσόν που αποδεδειγμένα δεν διαθέτει. Σήμερα είναι η τελευταία προθεσμία να ξεπεραστούν τα γραφειοκρατικά εμπόδια και να κριθεί το αίτημά της θετικά…

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Διαβάστε ακόμη

Πρόβα «απαρτχάιντ» ετοιμάζει η κυβέρνηση στα δημόσια μαιευτήρια

 

 

Share

Καταγγελία: Αναίτια Προσαγωγή τριών μελών της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών

african women

Αφρικανές ακτιβίστριες προσάγονται μετά την θεατρική τους πρόβα.

Αστυνομικοί προσήγαγαν τρεις γυναίκες μέλη της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών, τις Λορέττα Μακόλιν, Άουα Σάνκο και Μόνικα Άσκεντον παρ’ ότι οι τελευταίες επέδειξαν τα απαραίτητα νομιμοποιητικά έγγραφα.

Η αναίτια προσαγωγή έγινε Δευτέρα βράδυ στις 9μμ στον Κεραμεικό, έξω από το χώρο όπου οι τρεις γυναίκες συμμετείχαν σε θεατρική πρόβα της μεικτής ομάδας της ‘Ενωσης Αφρικανών Γυναικών και της Ακτιβιστικής Ομάδας Θεάτρου του Καταπιεσμένου. Στις επίμονες ερωτήσεις των ίδιων και των υπόλοιπων παρευρισκομένων για τους λόγους της προσαγωγής, οι αστυνομικοί απαντούσαν προκλητικά ότι τις θεωρούν ύποπτες (χωρίς, προφανώς, να αναφέρουν το αδίκημα!). Οι αστυνομικοί,που δεν έφεραν διακριτικά, αρνήθηκαν να δώσουν τα ονόματά τους. Το μόνο που καταγράφηκε ήταν ο αριθμός κυκλοφορίας της κλούβας (ΕΑ 20281).

Οι τρεις γυναίκες κρατήθηκαν για δυο ώρες στη Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής στην οδό Πέτρου Ράλλη. Η δικηγόρος τους απειλήθηκε από τον αστυνομικό διευθυντής Καλύβα “θα σου περάσω χειροπέδες αν δε φύγεις τώρα”, αφού κόλλησε το πρόσωπό του στο πρόσωπό της.

“Μας οδήγησαν εμάς, τρεις γυναίκες, σε ένα δωμάτιο με άλλους 35 άντρες, τους μέτρησα. Όταν ρώτησα τον αστυνομικό αν υπάρχει άλλο δωμάτιο για γυναίκες, μου απάντησε “μη μιλάς καριόλα, εδώ είναι Ελλάδα. Αν ήσουν άντρας θα σε είχα βουτήξει από τα μαλλιά!”

Η διαδικασία που ακολουθήθηκε ήταν εντελώς αχρείαστη. Με ένα τηλέφωνο, ένας αστυνόμος που διενεργεί έλεγχο μπορεί να ενημερωθεί από το τμήμα αλλοδαπών, χωρίς να χρειαστεί καμία προσαγωγή.

“Είναι άδικο. Γιατί μας δίνουν νόμιμα έγγραφα; Δεν υπάρχει κανένας λόγος αφού δεν τα σέβονται. Μετά από 32 χρόνια στην Ελλάδα, δε μπορώ να πιστέψω σε τι κράτος ζούμε. H κόρη μου δε μπορούσε να το πιστέψει.”

Πηγή: Ένωση Αφρικανών Γυναικών

 

Share

Μεγαλώνοντας ένα λευκό παιδί, ή ακόμη καλύτερα, μεγαλώνοντας με μια μιγάδα μάνα

interracial-love

της Μπέττυς Σεμακούλα

Μικρή αναρωτιόμουν γιατί η μάνα μου παντρεύτηκε έναν μαύρο και το δικό μου χρώμα βγήκε καφέ.

Αναρωτιόμουν εγώ αλλά δεν προκαλούσαν την απορία μου οι συμπεριφορές άλλων. Αυτό 30 χρόνια πριν. Κι εκεί που λες ότι ο κόσμος πάει μπροστά και όχι πίσω, έχω σήμερα μια λευκή κόρη που αναρωτιέται για το χρώμα της μάνας της όχι γιατί η ίδια νιώθει άσχημα αλλά γιατί οι συμπεριφορές των φίλων της, της προκαλούν αμηχανία.

Εκεί στο πάρκο της γειτονιάς μας, εκεί με πλησίασε μια φίλη της 7χρονης κόρης μου για να μου πει: «το ξέρετε ότι η Σύλβια παίζει στο σχολείο μόνη της γιατί την κοροϊδεύουν που η μαμά της είναι μαύρη»;

Σοκ και δέος. Σοκ γιατί επιβεβαιώνεται για ακόμη μια φορά πως τα παιδιά είναι πολύ σκληρά. Δέος απέναντι σε όλες τις μάνες που μεγαλώνουν τα παιδιά τους με φόβο απέναντι στο διαφορετικό. Κυρίες μου, μαζέψτε τα παιδιά σας! Όχι για να προστατεύσετε το δικό μου παιδί, αλλά τα δικά σας. Που αύριο ίσως χρειαστεί να συγκατοικήσουν με έναν «ξένο», ίσως βρεθούν οι ίδιοι «ξένοι» σε «ξένη» χώρα και ακόμη «χειρότερα» ίσως ερωτευτούν κάποιον «ξένο».

Κάθεσαι στο σπίτι σου και μιλάς για παγκοσμιοποίηση. Ποια παγκοσμιοποίηση κυρά μου που δεν έχεις καν αντιληφθεί τι πάει να πει «πολίτης του κόσμου»; Που αν βρεθείς σε κεντρική πλατεία του Λονδίνου, της Νέας Υόρκης ή άλλης μεγαλούπολης, θα νιώσεις εξωγήινος και δε θα αντέξει η ματιά σου την τόση διαφορετικότητα. Μιλάς για bullying και δεν αναγνωρίζεις ότι σχολικός εκφοβισμός είναι ακριβώς αυτό. Αυτό που κάνει το παιδί σου στο παιδί μου γιατί εγώ έχω άλλο χρώμα. Ή αυτό που κάνουν σε μια άλλη συμμαθήτρια απομονώνοντας την και αποκαλώντας την «βρωμιάρα».

Ή ακόμη ακόμη αυτό που κάνουν σε μια τρίτη απλά επειδή κι αυτή κάπου διαφέρει. Αυτό είναι το bullying αν δεν το κατάλαβες ακόμη. Κι αδιαφορία είναι, να μην διδάσκεται στα σχολεία ο σεβασμός στη διαφορετικότητα. Συμφέρει να κλείνεις τα μάτια και τα αυτιά. Άλλωστε ποιος να ασχοληθεί με μεμονωμένα περιστατικά; Πρέπει να διαλυθεί όλο το σχολείο για να αξίζει της προσοχής μας. Μην ανησυχείτε όμως, έτσι όπως το πάμε, διαλύεται το σχολείο και το χειρότερο είναι ότι εμείς… Πετάμε χαρταετό όπως λένε και οι νέες γενιές σήμερα.

Στην δήλωση «μαμά λένε ότι είσαι μαύρη», η εντελώς φυσική απάντηση μου «μα είμαι παιδί μου» που δίνω στην κόρη μου, την γεμίζει χαρά και σιγουριά. Αφενός γιατί καταλαβαίνει πόσο ανόητη είναι η συζήτηση που κάνουν οι φίλοι της, αφετέρου γιατί το να είσαι «μαύρη» δεν διαφέρει από το να είσαι «χοντρή», «ψηλή», «κοντή», «ξανθιά», «ασπρουλιάρα» ή οτιδήποτε άλλο. Είναι απλά ένα χαρακτηριστικό σου γνώρισμα. Κι εμένα αυτό το χαρακτηριστικό γνώρισμα μου έχει χαρίσει μέχρι σήμερα πολλούς φίλους, θαυμαστές, έρωτες, αγάπες και λουλούδια. Αλλά πώς να το αντιληφθεί πλήρως ένα πιτσιρίκι όταν δεν το έχεις ακόμη εμπεδώσει εσύ ο ενήλικας;

«Και γιατί μαμά το καλοκαίρι όλοι θέλουν να μαυρίζουν ενώ κοροϊδεύουν εσένα»; Γιατί παιδί μου η ανθρώπινη βλακεία δεν έχει όριο. Σύντομα θα το καταλάβεις.

Το χρώμα «φωνάζει» και πιο εύκολα θα δεχθείς χλευασμό, κοροϊδία, σχόλια κ.λπ. Αλλά δεν είναι μόνο το χρώμα. Είναι τα σπαστά ελληνικά του γείτονα, ο Τούρκος, ο Αλβανός, ο Κινέζος. Εσείς που για όλους βρίσκετε να πείτε αυτό που πληγώνει, η ιστορία θα σας εκδικηθεί καλύτερα από όλους. Το μέλλον των παιδιών σας το ίδιο. Και για να τελειώνουμε με αυτό, ΔΕΝ πουλάνε όλοι οι μαύροι CD, ΔΕΝ κάνουν όλοι οι Κινέζοι παράνομο εμπόριο και σας παίρνουν τις δουλειές, ΔΕΝ είναι όλες οι Αφρικανίδες εκδιδόμενες ούτε όλοι οι μετανάστες βρωμεροί και άπλυτοι. Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΒΛΕΠΟΥΝ.

Όσο για μας (κι ευτυχώς σε αυτό το εμάς συμπεριλαμβάνονται πολλοί φίλοι και γνωστοί), εμείς θα βλέπουμε πάντα την ψυχή. Κι αυτό είναι επιλογή. Τα υπόλοιπα είναι απλά σκιές απαίδευτων μυαλών και αδιάφορων ζωών.

(Είπα να σταματήσω να γράφω για θέματα ρατσισμού και διαφορετικότητας αλλά όσο βλέπω να συνεχίζεται το ίδιο βιολί…συνεχίζω. Θα σταματήσω όταν αλλάξουμε mentalitè…)

Πηγή: 1 Against Racism

 

 

Share

Ψηφίστηκε στο Ευρωκοινοβούλιο σύσταση για ευνοϊκή αντιμετώπιση των μεταναστριών – Καταψήφισαν οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ!

 

Η σύσταση πέρασε με 327 ψήφους υπέρ και 303 κατά. Υπέρ της σύστασης τάχθηκαν το Ευρωπαϊκό Κόμμα της Αριστέρας, οι Πράσινοι, οι Σοσιαλοδημοκράτες, καθώς και οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες

Η σύσταση καταψηφίστηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα – στο οποίο συμμετέχουν “ευρωπαϊκά” κόμματα όπως η ΝΔ, που ακόμα χρησιμοποιούν στον πολιτικό τους λόγο τον όρο “λαθρομετανάστης”, για να μην αναφερθούμε στις πολιτικές που εφαρμόζουν στο μεταναστευτικό – τη Μαρί Λεπέν και τους υπόλοιπους ακροδεξιούς βουλευτές, αλλά και τους δύο ευρωβουλευτές του ΚΚΕ, Γ. Τούσσα και Χ. Αγγουράκη, οι οποίοι, αν και ψήφισαν υπέρ των περισσοτέρων τροπολογιών, ψήφισαν κατά της σύστασης στο σύνολό της.

Όπως αναφέρεται στην έκθεση αιτιολόγησης της σύστασης, οι μετανάστριες χωρίς χαρτιά είναι σε δυσκολότερη θέση απ’ ό,τι οι άντρες, αφού υφίστανται διπλές ή και τριπλές διακρίσεις λόγω φύλου, έλλειψης νομίμων εγγράφων, αλλά και καταγωγής (ρατσισμός). Οι μετανάστριες χωρίς χαρτιά είναι πολύ πιο ευάλωτες στην κακοποίηση, αφού λόγω και της νομικής τους θέσης δεν μπορούν να απευθυνθούν σε νοσοκομεία ή τις αστυνομικές αρχές για βοήθεια, τονίζεται στην έκθεση, με τους θύτες να γνωρίζουν αυτήν την αδυναμία και να την εκμεταλλεύονται.

Επιπλέον, στην έκθεση αναφέρεται ότι οι γυναίκες μετανάστριες χωρίς χαρτιά αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας (π.χ. προγεννητικές και μεταγεννητικές). Η κατάσταση επιδεινώνεται λόγω του φόβου τους να επικοινωνήσουν με τις σχετικές οργανώσεις πρόνοιας και τις ΜΚΟ, αλλά και την αδυναμία των τελευταίων να εντοπίσουν γυναίκες που έχουν ανάγκη περίθαλψης.

Η σύσταση προς τα κράτη-μέλη είναι να προχωρήσουν στο διαχωρισμό των πολιτικών για τη μετανάστευση από τις υπηρεσίες υγείας, παιδείας και δικαιοσύνης (διώξεις για εγκλήματα εναντίον μεταναστών), αφού τα παραπάνω αποτελούν θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου και είναι ανεξάρτητα από το νομικό του καθεστώς. Θα πρέπει οι μετανάστες να μπορούν να καταγγέλλουν τα εγκλήματα εις βάρος τους, δίχως το φόβο σύλληψης και απέλασης, τονίζεται.

Επιπλέον, συστήνεται στα κράτη-μέλη να προχωρήσουν σε αυστηρότερο έλεγχο των εργοδοτών που απασχολούν μετανάστες χωρίς χαρτιά, αλλά και η διενέργεια καμπάνιας ενημέρωσης των τελευταίων για το δικαίωμά τους να προσφύγουν στη δικαιοσύνη σε περίπτωση που ο εργοδότης τους αρνηθεί να καταβάλει δεδουλευμένα.

Τέλος, ζητείται από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να διερευνήσουν τα περιστατικά κακοποίησης μεταναστών σε κέντρα κράτησης, καθώς και να βελτιώσουν, σε συνεργασία με ΜΚΟ, τις συνθήκες κράτησης ώστε να μην είναι φυλακές. Η έκθεση καταλήγει απευθύνοντας στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και στα κράτη-μέλη το αίτημα για μεγαλύτερη χρηματοδότηση των ΜΚΟ και των οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων που εργάζονται με μετανάστες χωρίς χαρτιά.

Πηγή: Left.gr

 

Η σύσταση που ψηφίστηκε εδώ

Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας εδώ

 

Share

Τσιγγάνες μιλούν για την εκπαίδευση των παιδιών τους

Φωτογραφία: Παναγιώτης Τζάμαρος/FosPhotos

«…πάντως εγώ να πω κάτι: ότι πέρασαν πολλοί κοινωνιολόγοι από εδώ και από το Σύλλογο και από το σχολείο, πάρα πολλοί. Ακόμη δεν βρήκανε το μοντέλο, που να δουλέψουν σε αυτό το μοντέλο επάνω, που να μπορούμε να πετύχουμε γι’ αυτούς τους ανθρώπους και να τους βγάλουμε και άξιους στην κοινωνία αύριο». (Αννούλα)

Πόσο δύσκολο είναι να βρεθεί ένα “μοντέλο” που θα δουλέψει αποτελεσματικά στην περίπτωση της εκπαίδευσης των παιδιών Ρομ; Η Αννούλα Μάγκα και η Κατερίνα Μπεμπέ λένε ότι υπάρχουν λύσεις. Η διαπίστωση ότι οι ιδέες των άμεσα ενδιαφερομένων είναι σε εντυπωσιακό βαθμό εναρμονισμένες με τις λύσεις που προτείνει η παγκόσμια βιβλιογραφία αποτέλεσε την αφορμή για το βιβλίο “Να σου πω εγώ πώς θα μάθουν γράμματα – Τσιγγάνες μιλούν για την εκπαίδευση των παιδιών τους”.

Ένα από τα πιο σοβαρά προβλήματα στην εκπαίδευση των παιδιών Ρομ, σύμφωνα με τις συνομιλήτριές μας, είναι οι εκπτώσεις που συχνά κάνουν οι εκπαιδευτικοί  όσον αφορά την εκπαίδευση των παιδιών τους. «Να σας πω κάτι;» παρεμβαίνει η Αννούλα.

«Οι περισσότεροι δάσκαλοι, νομίζω, το λένε αυτό. Ξέρεις, θα πάμε να διδάξουμε παιδιά στο Δενδροπόταμο, έτσι; Α, είναι Τσιγγανάκια. Ό, τι και να κάνουμε, δεν  θα πάρουνε».

Οι χαμηλές προσδοκίες, σε συνδυασμό με μια παιδαγωγική φιλανυρωπίας την οποία συχνά υιοθετούν  οι εκπαιδευτικοί, είναι από τα βασικά προβλήματα-ο κύριος λόγος, εκτιμούν οι συνομιλήτριές μας για τον οποίο τα παιδιά τους δεν κατάφεραν να συνεχίσουν και να ολοκληρώσουν την εκπαίδευσή τους. Όπως παρατηρεί η Κατερίνα,

«Ναι, γιατί, επειδή είναι Τσιγγάνος, θα φύγει στην άλλη τάξη, δεν έμαθε- εντάξει, δεν πειράζει . Έχει κενά, δεν έχει κενά; Και δεν πάνε Γυμνάσιο γιατί δεν έχουν τις δυνατότητες. Κι αν δείτε το ποσοστό, τα ποσοστά που ξεκινάνε για Γυμνάσιο εγγραφές, μετά από τρεις μήνες όλα τα παιδιά μένουνε. Γιατί; Γιατί εχουν κενά στη μάθηση.

Στην ερώτηση τι θα ήθελαν να πουν στους/στις εκπαιδευτικούς σχετικά με αυτό το θέμα, η Αννούλα τονίζει:

«Γενικά οι δάσκαλοι να είχαν πιο μεγάλη υπομονή απ’ ό, τι έχουν τώρα. Και να μην τ’ αφήνουνε, δηλαδή, στη μοίρα τους. Δεν γράψανε σήμερα; Δεν άνοιξαν βιβλίο.  Έτσι δεν θα πετύχουμε ποτέ τίποτα.. Απλά να έχουν πιο μεγάλη υπομονή όταν έρχονται να διδάξουν παιδιά, ειδικά παιδιά».

Υπομονή, λοιπόν, σε συνδυασμό με σταθερότητα και συνέπεια σε (υψηλούς) στόχους από τη μεριά των εκπαιδευτικών θεωρούν οι συνομιλήτριές μας ότι είναι οι βασικές προϋποθέσεις προκειμένου να αντιμετωπιστού οι ιδιαίτερες εκπαιδευτικές ανάγκες των παιδιών τους. Σε σχέση με τη στάση των εκπαιδευτικών, μας λέει η Κατερίνα:

«Είναι δύσκολο μαζί και οι δύο, τσιγγάνικη και ελληνική, οπότε θα έχουν και λίγο πρόβλημα στη γλώσσα, [στη] γραμματική, θα υπάρχουν προβλήματα. Να είνα [οι εκπαιδευτικοί] πιο ευέλικτοι./ Ναι μεν ευέλικτοι στο να καταλαβαίνουνε και να νιώθουνε αυτά τα παιδιά, αλλά να μην  είναι το δε βαριέσαι, ας πάνε στη Δευτέρα` και ο κύριος εκείνος, ας πάνε στην τρίτη- και ούτω καθ’ εξής. Και φτάνουνε στο Γυμνάσιο και οι εγγραφές μπορεί να είναι εκατό και στην Τρίτη Γυμνασίου να μην έχουμε ούτε τέσσερα παιδιά».

[…] Η ασυνέχεια των εκπαιδευτικών προγραμμάτων τα οποία κατά καιρούς σχεδιάζονται και εφαρμόζονται στην περιοχή τους ή και σε άλλες περιοχές όπου κατοικούν Ρομ είναι, σύμφωνα με τις συνομιλήτριές μας, η αιτία που δεν δρομολογούνται σημαντικές αλλαγές για βελτίωση των συνθηκών τους. Η Αννούλα εκφράζει με πικρία:

«Σε οτιδήποτε γίνεται, γενικά, για τους Ρομ…έρχονται και παρέρχονται. Έρχονται με προγράμματα. Ένα μήνα θα διαρκέσουνε, δηλαδή 100 ώρες, 200 ώρες, θα ‘ρθουνε καλά-καλά αυτοί, θα χρησιμοποιήσουνε μπορώ να πω εμάς τους Τσιγγάνους- ναι, μας χρησιμοποιούνε. Μας χρησιμοποιούνε καλά-καλά, τελειώνει το πρόγραμμα, είτε οτιδήποτε μάθανε τα παιδιά μας εδώ μέσα…ναι, όμως δε φάνηκαν χρήσιμα αυτά που μάθαμε. Άρα τι να πούμε τώρα».

Σίγουρα δεν έχουν παράπονο από τη συχνότητα των προγραμμάτων που εφαρμόζονται για τους Ρομ, ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια. Η Κατερίνα σχολιάζει:

«Δεν έχουμε παράπονο, μας έχουν προσεγγίσει πολλοί άνθρωποι- και μέσα από το Πανεπιστήμιο ήρθαν άνθρωποι εδώ, όπως εσείς τώρα, όπως άλλοι, άλλοι, άλλοι…πάρα πολλοί. Δίκιο έχουν. Βγήκαν τα προβλήματα προς τα έξω. Άλλα μείς θέλουμε να δούμε και τα φώτα…να επιλυθούνε αυτά τα προβλήματα πια».

Συγκεκριμένα για την εκπαίδευση, την οποία επανειλημμένα τονίζουν ότι τη θεωρούν προϋπόθεση για κάθε αλλαγή των συνθηκών τους, οι δύο γυναίκες εκτιμούν ότι οι προσπάθειες που έγινανα δεν απέδωσαν καρπούς, κυρίως λόγω της ασυνέπειας και της ασυνέχειάς τους. Όπως εύστοχα παρατηρεί η Αννούλα:

«Γιατί όλοι που έρχονται εδώ, καλώς των πραγμάτων, μπαίνουν στα σχολεία, μπαίνουν οι ψυχολόγοι, μπαίνουν οι κοινωνιολόγοι, ναι, όμως φεύγοντας δεν άφησαν ένα λιθαράκι πίσω τους».

Και η Κατερίνα συμπληρώνει:

«Έρχονται και παρέρχονται…στο πηλίκο μηδέν, μηδέν του μηδέν. Έτσι».

Οι συνομιλήτριές μας δεν τρέφουν ψευδαισθήσεις. Παρ’ όλη τη μαχητικότητα και τη διάθεσή τους να πολεμήσουν για να αλλάξουν οι συνθήκες της ζωής τους, εκτιμούν ότι:

«…δε θα μας χρησιμοποιήσουν πουθενά. Να μην το πω άχρηστοι, αλλά θα μείνουμε-ζητώ συγγνώμη, ίσως ακούγεται πολύ άσχημα- αλλά θα μείνουμε αχρησιμοποίητοι. Αν από τα διάφορα προγράμματα που έρχονται, αν δεν έρθουν να δουλέψουν σωστά, να δουν ποοιες είναι οι ανάγκες μας, πώς μπορούμε να βοηθηθούμε, θα μείνουν γενικά τα Ρομά αχρησιμοποίητα.

Αχρησιμοποίητοι θα μείνουμε, κι εμείς θέλουμε να χρησιμοποιηθούμε. Είτε στην εκπαίδευση, είτε στην εργασία, σε πολλούς σκοπούς».

Πηγή: tvxs

 

Share

Επίδειξη αφρικανικών ενδυμασιών και σχεδίων

Δελτίο τύπου

Επίδειξη αφρικανικών ενδυμασιών και σχεδίων

“Διαφορετικοί αλλά Ίσοι”

“Δεύτερη Γενιά” χωρίς Σύνορα

Είσοδος Ελεύθερη

Η Ένωση Αφρικανών Γυναικών σας προσκαλεί το Σαββάτο 26 Οκτώβριου (ώρα 18:00 – 24:00) στο Γκάζι (Δ 10), σε μια πρωτότυπη εκδήλωση – επίδειξη αφρικανικών παραδοσιακών φορεμάτων και σχεδίων.

Ελάτε να γνωρίσετε σχεδιάστριες μόδας από την Αφρική, να συμμετέχετε σε ενδιαφέρουσες συζητήσεις, να ανακαλύψετε τους αφρικανικούς χορούς και να ακούσετε μουσική από τη «δεύτερη γενιά».

Σας περιμένουμε με χαρά ώστε να γιορτάσουμε όλοι μαζί το δικαίωμα σε μια ισότητα που ξεπερνάει τα σύνορα και τις προκαταλήψεις, αναγνωρίζοντας τη σημασία της αλληλεγγύης, της ειρηνικής συνύπαρξης και του διαλόγου των πολιτισμών.

Πληροφορίες: Λoρέτα Μακόλεϊ: 6938387351

Άουα Σάνκο: 6948118512

Email: africanwmen@yahoo.com

Site :    www.africanwomen.gr

 

 

Press release

African Fashion Show

“Different but Equal”

“Second Generation” without borders

Free entrance

United African Women Organization invites you on Saturday the 26th of October (18:00 – 24:00) at Gazi (D 10) to an original event – fashion show of African traditional dresses and designs.

Come and meet designers from Africa, participate in interesting discussions, discover African dances and listen to music from our “second generation”.

We are looking forward to seeing you in our event and celebrate together the joy of being equal beyond borders and prejudices and the importance of solidarity, peaceful coexistence and communication through culture.

Information: Lauretta Macaulay: 6938387351

Hawa Sankoh: 6948118512

Email: africanwmen@yahoo.com

Site:     www.africanwomen.gr

 

Share

Μαθήματα ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού για γυναίκες ομογενείς και αλλοδαπές

ΛΥΚΕΙΟΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΔΩΝ / ΤΜΗΜΑ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΑΡΧΕΙΟΥ

Μέγαρο Αντωνοπούλου, Λεωφόρος Αλεξάνδρας 4, τηλ.-φαξ 210 – 82 27 703

Ακαδημαϊκό έτος 2013-2014

Μαθήματα ελληνικής γλώσσας και πολιτισμού για γυναίκες ομογενείς και αλλοδαπές

 

Εγγραφές (για παλιές και νέες μαθήτριες)

Τετάρτη 9 Οκτωβρίου, ώρες 16.00 – 19.00

Κόστος εγγραφής: 10,00 ευρώ. Τα μαθήματα γίνονται δωρεάν.

(σχετική ανακοίνωση μεταδίδεται από τον αυτόματο τηλεφωνητή)

 

Οι ενδιαφερόμενες πρέπει να προσέλθουν προσωπικά για την υποβολή των αιτήσεων εγγραφής τους. Δικαιολογητικά δεν απαιτούνται.

Όσες εγγραφούν θα καταταγούν σε τάξεις αναλόγως των γνώσεών τους. Εάν είναι υπεράριθμες, θα ενταχθούν σε τμήματα μετά από κλήρωση, μέχρι τη συμπλήρωση των διαθέσιμων θέσεων.

Σε κάθε τμήμα προσφέρεται ένα τρίωρο μάθημα την εβδομάδα (Δευτέρα ή Τρίτη ή Τετάρτη απόγευμα), από τα τέλη Οκτωβρίου/αρχές Νοεμβρίου μέχρι τις αρχές Ιουνίου.

Τα μαθήματα διοργανώνονται και φέτος, 16η συνεχή χρονιά, από το Τμήμα Ιστορικού Αρχείου του Λυκείου των Ελληνίδων, συνεχίζοντας την παράδοση εθελοντικής προσφοράς στην εκπαίδευση και την κοινωνική στήριξη μεταξύ των γυναικών, που έθεσε η Καλλιρρόη Παρρέν ως στόχο για το ΛτΕ κατά την ίδρυσή του, το 1911.

 

Share

Το χρονικό ενός κρατικού εγκλήματος

Σοκ προκαλεί η ιστορία του θανάτου μιας πρόσφυγα από τη Συρία με τα δύο παιδιά της από καθαρή αμέλεια των ελληνικών υπεύθυνων αρχών. Τονίζουμε ότι οι πρόσφυγες από τη Συρία είναι πολλές εκατοντάδες χιλιάδες πλέον. Μένουν προσωρινά σε γειτονικές χώρες, σε απέραντα στρατόπεδα, κυρίως σε σκηνές και οι χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης συζητούν τον τρόπο προσωρινής υποστήριξής τους και εξασφάλισης των βασικών αναγκών τους. Η ελληνική κυβέρνηση έχει υποχρέωση αρωγής σ’ αυτούς τους πρόσφυγες πολέμου, που με βάση το διεθνές δίκαιο δικαιούνται προστασίας. Εκτός όμως από το διεθνές δίκαιο, υπάρχει και ο ανθρωπισμός, που απαιτείται σε τέτοιες περιπτώσεις. Στην προκειμένη περίπτωση αποδείχθηκε η πλήρης απουσία του.

Παραθέτουμε εμπεριστατωμένο κείμενο διαμαρτυρίας του Δικτύου για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα και του Δικτύου Κοινωνικής υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών και απαιτούμε μαζί με αυτούς την υποστήριξη των προσφύγων και την τιμωρία των υπευθύνων των οποίων οι πράξεις και παραλείψεις οδήγησαν στην τραγική κατάληξη.

Φ.Σ.

 

Το χρονικό ενός κρατικού εγκλήματος

Αναφορά στον «τυχαίο» θάνατο της Λαμίς Αμπουνάχι και των δύο παιδιών της, του τριάχρονου Ουντάι και της εννιάμηνης Λαϊάλ, από πυρκαγιά στα βουνά της Σάμου.

Τα χαράματα της 21ης Ιουλίου, φουσκωτό με προέλευση την Τουρκία εγκαταλείπει σε βραχώδη ακτή της Σάμου τον Σύρο πρόσφυγα Ουασίμ Αμπουνάχι, τη σύζυγό του Λαμίς, τα δύο παιδιά τους, Ουντάι και Λαϊάλ, και τους φίλους τους Τζιχάντ Κελάνι και Μοχάμετ Μπασίς.

Οι πρόσφυγες ανεβαίνουν την κατακόρυφη πλαγιά και κρύβονται σε παρακείμενη δασώδη περιοχή μέχρι το βράδυ. Επειδή η Λαμίς είναι άρρωστη και εξαντλημένη, επικοινωνούν με το μοναδικό κινητό τους με το τηλέφωνο ανάγκης των τουρκικών αρχών (7777) και ζητούν βοήθεια – ο Κελάνι μιλάει πολύ καλά αγγλικά. Οι Τούρκοι, εντοπίζοντας το σήμα του κινητού, τους απαντούν σύντομα και τους ενημερώνουν για το πού βρίσκονται, δίνοντάς τους το αντίστοιχο νούμερο των ελληνικών αρχών (112). Επειδή οι πρόσφυγες αδυνατούν να συνδεθούν με το συγκεκριμένο κινητό, ζητούν από τους Τούρκους να επικοινωνήσουν απευθείας με τις ελληνικές αρχές. Πράγματι, σε λίγο δέχονται τηλεφώνημα από ελληνικό κινητό, ο Κελάνι εξηγεί στη γυναίκα που βρίσκεται στην άλλη άκρη της γραμμής την τραγικότητα της κατάστασης και συνεννοούνται να ανάψουν μια μικρή φωτιά στην άκρη του βράχου για να τους εντοπίσει το σωστικό σκάφος.

Σε δύο ώρες φτάνει το σκάφος, οι πρόσφυγες ανάβουν τη προσυνεννοημένη μικρή φωτιά, το σκάφος ρίχνει πάνω τους τους προβολείς, ανταλλάσουν νεύματα, οι πρόσφυγες σβήνουν τη φωτιά και μετά από λίγο το σκάφος φεύγει για να επανέλθει έπειτα από είκοσι λεπτά, να ακολουθηθεί η ίδια διαδικασία, χωρίς να ανάψει φωτιά αυτή τη φορά, και στη συνέχεια να αποχωρήσει ανεπιστρεπτί. Μετά από ώρα δέχονται τηλεφώνημα από το ίδιο ελληνικό κινητό και η ίδια γυναίκα τους ενημερώνει ότι ακόμα δεν έχει σταλεί βοήθεια! Δυστυχώς, τελειώνει η μπαταρία του κινητού των προσφύγων και χάνεται κάθε δυνατότητα επικοινωνίας.

Μένουν εκεί την υπόλοιπη νύχτα και τα χαράματα της 22ας, ενώ το νερό έχει τελειώσει προ πολλού και η κατάσταση της Λαμίς επιδεινώνεται, ο Τζιχάντ μένει με τη μητέρα και τα παιδιά, ο Μοχάμετ αναζητά βοήθεια στη στεριά και ο πατέρας κατεβαίνει στη θάλασσα, κολυμπάει, φτάνει σε άλλη ακτή, ανεβαίνει στα βράχια, λιποθυμά και όταν συνέρχεται, βλέπει κοντά ένα ψαροκάικο, κάνει σινιάλα, μάλλον τον αγνοούν, περπατάει για δύο ώρες περίπου, κατορθώνει να φτάσει σε κάποιο σπίτι και ζητά βοήθεια. Ο ιδιοκτήτης ειδοποιεί την αστυνομία, η οποία φτάνει πολύ σύντομα, ο Ουασίμ απεγνωσμένα τους δείχνει την κατεύθυνση που έχει αφήσει τους δικούς του (“my baby”…), προχωρούν προς τα εκεί, αλλά σύντομα οι αστυνομικοί του λένε ότι στην περιοχή υπάρχει φωτιά και τον οδηγούν στο ΑΤ Σάμου.

Στο ίδιο χρονικό διάστημα, ο Μοχάμετ, έχοντας βρει λίγο νερό, επιστρέφει στο σημείο που είναι ο Τζιχάντ με την οικογένεια και όλοι μαζί προσπαθούν να προχωρήσουν στη στεριά. Έπειτα από λίγη ώρα η Λαμίς αδυνατεί να περπατήσει, οπότε οι δύο άντρες συνεχίζουν και μετά από 2,5 ώρες φτάνουν σε μια εκκλησία, βρίσκουν νερό και εξαντλημένοι κοιμούνται, όπου και τους βρίσκουν άντρες της Πυροσβεστικής. Τους ενημερώνουν για την οικογένεια, αλλά τους οδηγούν στο ΑΤ.

Ο Ουασίμ Αμπουνάχι, παρ’ όλες τις απεγνωσμένες εκκλήσεις του, παρέμεινε κρατούμενος για 15 μέρες, τις περισσότερες από τις οποίες δεμένος σε μια καρέκλα, και στη συνέχεια οδηγήθηκε στο Κέντρο Κράτησης του νησιού, όπου έμεινε άλλο τόσο. Όταν έφτασε στην Αθήνα και το θέμα έγινε γνωστό (ήδη  δικηγόροι είχαν κάνει δήλωση εξαφάνισης της γυναίκας και των παιδιών στις 13/8 και αναφορά στο Συνήγορο του Πολίτη την επομένη), μετά από πιέσεις, η Αστυνομία δήλωσε ότι έχει κάνει εξαντλητικές έρευνες, πράγμα βέβαια που διαψεύδεται τραγικά από το γεγονός ότι ο Ουασίμ Αμπουνάχι, μαζί με τον ανιψιό του και ένα φίλο του, το μεσημέρι της Παρασκευής 6 Σεπτεμβρίου βρήκαν τα καμένα υπολείμματα της γυναίκας του και των παιδιών του.

  • Γιατί οι ελληνικές αρχές εγκατέλειψαν τη σωστική επιχείρηση ενώ είχαν εντοπίσει τους πρόσφυγες;
  • Ποια υπάλληλος είχε βάρδια το βράδυ της 21ης Ιουλίου, σε ποιον ανήκει το κινητό με το οποίο επικοινωνούσαν οι πρόσφυγες (είναι καταγεγραμμένο στη μνήμη του τηλεφώνου του Τζιχάντ) και γιατί οι ελληνικές αρχές μετά τη δήλωση εξαφάνισης δεν τα έχουν ερευνήσει;
  • Γιατί η αστυνομία αδιαφόρησε στις απεγνωσμένες εκκλήσεις του πατέρα αμέσως μετά τη σύλληψή του, όταν ήταν πολύ πιθανό η φωτιά να μην είχε φτάσει στο σημείο που βρίσκονταν η γυναίκα με τα παιδιά της;
  • Πώς είναι δυνατό ειδικευμένα σώματα να μη βρίσκουν τους αγνοούμενους και να τους βρίσκει, ενάμιση μήνα μετά, ο ίδιος ο πατέρας;
  • Με ποια λογική παραμένουν προφυλακισμένοι για εμπρησμό οι Τζιχάντ Κελάνι και Μοχάμετ Μπασίς ενώ είναι ηλίου φαεινότερο ότι δεν έχουν καμία σχέση με την πυρκαγιά στο δάσος;
  • Πού τελειώνουν η αδιαφορία και η αναλγησία και πού αρχίζουν η συγκάλυψη και η συνενοχή, πόσους πρόσφυγες θα σκοτώσουν ακόμα η «θωράκιση των συνόρων» και η «αποτρεπτική πολιτική»;

«Έφερα την οικογένειά μου για να γλιτώσει από τη φωτιά στη Συρία και να καεί στην Ελλάδα;». Ουασίμ Αμπουνάχι

Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών

Δίκτυο για Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα

 

 

Share

«Εσύ φύγε! Μιλάς ελληνικά!»

«Θυμάμαι, όταν ήμουν στη Σιέρα Λεόνε, λίγες φορές ξυπνούσα μόνη μου, χωρίς να με έχει τρομάξει η φωνή μιας γυναίκας που είχε πεθάνει το παιδί της ή οι φωνές της γειτονιάς, επειδή είχαν σκοτώσει κάποιον» διηγείται η Λορέτα Μακόλεϊ, πρόεδρος της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών. Τα 31 χρόνια που βρίσκεται στην Ελλάδα δεν έχουν σβήσει τις άσχημες μνήμες που την οδήγησαν να φύγει από τη χώρα της και να αναζητήσει μια καλύτερη τύχη στο εξωτερικό. «Έφυγα από την πατρίδα μου, γιατί είχαμε δικτατορία. Είχαμε φτάσει να μην βρίσκουμε βασικά αγαθά και η ιατρική περίθαλψη ήταν ανύπαρκτη. Αν μια γυναίκα ήταν έγκυος, την κοίταζαν με μισό μάτι, γιατί ήξεραν ότι έχει μόνο 50% πιθανότητες να επιβιώσει» προσθέτει.

Η ίδια άφησε την πόλη όπου γεννήθηκε, τη Φρίταουν, μόλις τελείωσε το λύκειο. «Έφυγα μόνη μου, με τη βοήθεια Ελλήνων φίλων που τότε εργάζονταν στη Σιέρα Λεόνε. Όταν έφτασα στην Αθήνα για να δουλέψω, το 1982, ο κόσμος με κοιτούσε με περιέργεια. Περνούσα απ’ το δρόμο και έβγαιναν στα μπαλκόνια φωνάζοντας “Μαριγώ, έλα να δεις μια μαύρη”. Άλλες φορές αναρωτιόντουσαν “τι ‘ν’ τούτο;” αφού δεν καταλάβαιναν πώς μπορεί να έχω διαφορετικό χρώμα δέρματος». «Επειδή όμως ο άλλος με λέει μαύρη στο δρόμο είναι ρατσιστής; Είναι απλώς αμόρφωτος – δεν λέω ότι δεν έχει πάει σχολείο, αλλά ότι είναι απαίδευτος κοινωνικά».

Ωστόσο, από τη δεκαετία του ’80 έχουν αλλάξει πολλά, σημειώνει η Λορέτα, καθώς «τα τελευταία χρόνια έχει αυξηθεί η ρατσιστική συμπεριφορά, λόγω της κρίσης».

«Δεν λέω ότι όλοι οι Έλληνες είναι ρατσιστές ή ότι όλοι οι Έλληνες κατηγορούν τους μετανάστες» υπογραμμίζει. «Όμως κι εγώ έχω υποστεί επίθεση – όχι σωματική, αλλά λεκτική, τότε που βγήκε η κυβέρνηση και είπε ότι “οι λαθρομετανάστες έχουν αρρώστιες”. Τότε, όταν μπαίναμε στο λεωφορείο, ο κόσμος έφευγε, φοβόταν να μην τους κολλήσουμε. Mας έβριζαν στο δρόμο, ότι εμείς φταίμε για όλες τις ασθένειες».

Για τη Λορέτα, «όλα ξεκινούν από το κράτος». «Πολλοί έχουν υποστεί ρατσιστική βία», σημειώνει, «αλλά φοβούνται να το καταγγείλουν, επειδή δεν έχουν χαρτιά. Έτσι όμως δεν έχουμε ακριβή εικόνα του τι συμβαίνει, ούτε μπορούμε να κάνουμε τίποτα: τους λέμε να προχωρήσουν σε καταγγελία κι εκείνοι απομακρύνονται. Εάν όμως είσαι προστατευμένος από το κράτος, δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς. Αν υποστείς βίαιη συμπεριφορά, θα πας στην αστυνομία, γιατί έχεις νόμιμα χαρτιά». Τους τελευταίους μήνες μάλιστα, όπως παρατηρεί η Λορέτα, αυτό το πρόβλημα εντείνεται, γιατί πολλοί μετανάστες εκπίπτουν της νομιμότητας. «Όσο περνά ο καιρός, όλο και περισσότεροι δεν βρίσκουν δουλειά. Έτσι, δεν κολλούν ένσημα και δεν μπορούν να ανανεώσουν τις άδειες παραμονής τους. Κατά συνέπεια, μένουν στην παρανομία και γίνονται πιο εύκολα θύματα σε ρατσιστικές επιθέσεις», τονίζει.

Η ίδια εργάζεται ως οικιακή βοηθός, όντας ευάλωτη και σε έμφυλες μαζί με τις φυλετικές διακρίσεις: «Όταν είσαι αλλοδαπή μετανάστρια», εξηγεί, «δεν σου κολλάνε ένσημα και, όταν πας να βρεις δουλειά, σου το λένε καθαρά. Τώρα έχουν πρόβλημα, γιατί οι Ελληνίδες δεν μπορούν να βρουν δουλειά, εφόσον υπάρχουν άνθρωποι που δεν είναι νόμιμοι και πληρώνονται ό,τι θέλουν οι εργοδότες». Όμως, η αιτία, όπως υπογραμμίζει, δεν είναι ότι οι μετανάστες παίρνουν τις δουλειές – το σύστημα λειτουργεί έτσι. «Επειδή υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που είναι στην παρανομία κι είναι έτοιμοι να δουλέψουν χωρίς ένσημα, αυτό πληγώνει και τους Έλληνες εργαζόμενους και τους αλλοδαπούς εργαζόμενους. Εμένα, που είμαι πολλά χρόνια στη χώρα και μιλάω ελληνικά, μου είπαν “δεν σε παίρνουμε, γιατί εσύ είσαι σαν Ελληνίδα. Θα θέλεις ένσημα και τέτοια. Θέλουμε μία να μη μιλάει ελληνικά”».

«Επίσης, όταν μία γυναίκα πάει για να ψάξει για δουλειά, πολλές φορές υφίσταται σεξουαλική παρενόχληση. Επειδή υπάρχουν γυναίκες αφρικανικής καταγωγής που εκδίδονται, νομίζουν ότι όλες οι γυναίκες από την Αφρική εκδίδονται. Και, στις δουλειές, δεν το έχουν τίποτα να θεωρήσουν ότι είσαι ιερόδουλη. Ακόμη και στο δρόμο, έρχονται οι άντρες και σε ρωτάνε “πόσο θέλεις να πάμε στο ξενοδοχείο;” χωρίς να ξέρουν τίποτε άλλο για σένα. Μου έχει συμβεί και εμένα πολλές φορές».

Πίσω στην πατρίδα της, η Λορέτα έχει ένα παιδί, το οποίο δεν μπορεί να επισκέπτεται, για οικονομικούς λόγους. Το να το πάρει μαζί της, της φαίνεται πολύ δύσκολο. «Τόσα χρόνια πάλεψα να είμαι νόμιμη» εξηγεί. «Πώς να φέρω το παιδί μου εδώ και να ζει στην αβεβαιότητα;»

Πηγή: 1againstracism

 

Share

Αυτή πήρε την ιταλική υπηκοότητα

της Σίσσυς Βωβού

Η πρώτη έγχρωμη υπουργός στην Ιταλία, Cècile Kashetu Kyenge, έχει γεννηθεί στο Κογκό. Να είσαι γυναίκα και μαύρη και να γίνεις υπουργός σε ιταλική κυβέρνηση, είναι από ασυνήθιστο έως εξωτικό. Και όμως, η Σεσίλ πήρε την υπηκοότητά της κάποια στιγμή, και στη συνέχεια υπερπήδησε όλα τα εμπόδια που μπαίνουν για την ανέλιξη στις δομές εξουσίας μιας γυναίκας, πολύ περισσότερο όταν αυτή είναι έγχρωμη σε μια ευρωπαϊκή χώρα.

Η 49χρονη Κιένζε γεννήθηκε στο Κονγκό και μετανάστευσε στην Ιταλία το 1983 προκειμένου να σπουδάσει ιατρική στο πανεπιστήμιο της Ρώμης, ενώ ολοκλήρωσε την ειδικότητά της στην Οφθαλμιατρική στο πανεπιστήμιο της Μοντένα. Το 2004 εκλέγεται δημοτική σύμβουλος και αρχίζει να αναπτύσσει δράσεις για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τα μεταναστευτικά ζητήματα. Είναι ανάμεσα στους ανθρώπους που προωθούν μεταρρυθμίσεις σχετικά με τις διατάξεις για την απόκτηση της υπηκοότητας. Έως τώρα, μόνο τα παιδιά Ιταλών που γεννιούνται στη χώρα θεωρούνται απευθείας πολίτες της. Τα παιδιά που αποκτούν οι μετανάστες στην Ιταλία θα πρέπει να περιμένουν έως τα 18α γενέθλιά τους.

Ο διορισμός της στο υπουργείο για την Ένταξη των Μεταναστών στην Κοινωνία την προκάλεσε την άμεση και οργισμένη αντίδραση της ξενοφοβικής Λέγκα του Βορρά η οποία έσπευσε να την κατηγορήσει ότι δεν είναι Ιταλίδα.

Όχι ότι θέλουμε να συγχαρούμε καμιά γυναίκα, ακόμα και μετανάστρια, που παίρνει υπουργείο σε κυβερνήσεις της λιτότητας και της εξόντωσης των εργαζομένων και των γυναικείων δικαιωμάτων. Αυτή δεν είναι για εμάς γιορτή, δεν είναι επίτευγμα, είναι μια πλευρά της ισότητας των δύο φύλων την οποία και βέβαια διεκδικούμε, χωρίς όμως να πιστεύουμε ότι βοηθάει τις γυναίκες στον γενικότερο αγώνα για την απελευθέρωσή τους στο πλαίσιο μιας κοινωνίας που θα οδεύει προς την πρόοδο. Αρνητικά είχαμε γράψει και για την Θάτσερ, για την Ολμπράιτ στις ΗΠΑ και για άλλες. Αντιφατική στάση σε μια αντιφατική πραγματικότητα. Ελπίζουμε ο ιταλικός λαός να ανατρέψει την κυβέρνηση αυτή, με όλους και όλες τους υπουργούς, και να οδεύσει (πότε;) προς μια κυβέρνηση κοινωνικής δικαιοσύνης.

Κρατούμε όμως το γεγονός ότι αυτή πήρε την υπηκοότητα, ενώ στην Ελλάδα πολύ σπάνιες είναι πλέον οι περιπτώσεις που δίνεται ελληνική υπηκοότητα σε μετανάστες και μετανάστριες, μετά την εξόντωση του «νόμου Ραγκούση» που ήταν ένα δημοκρατικό, σχετικά, άνοιγμα.

 

 

Share

Μουσικό «όχι» στο ρατσισμό – «ναι» στην ιθαγένεια

της Αγγελικής Δημοπούλου

Ένα πολύχρωμο ψηφιδωτό ανθρώπων κάθε ηλικίας βρέθηκε την Πέμπτη Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού στο Θησείο προκειμένου να πει «όχι» στο ρατσισμό και μέσω της μουσικής να υποστηρίξει το δικαίωμα των παιδιών μεταναστών στην ιθαγένεια. Η Πρωτοβουλία «Ιθαγένεια για Όλα τα Παιδιά» διάλεξε εύλογα και εύστοχα τη συγκεκριμένη ημέρα για να διοργανώσει μια συναυλία διαμαρτυρίας με τη συμμετοχή καλλιτεχνών που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα από γονείς μετανάστες. Πιτσιρίκια κρεμασμένα από το μπράτσο της μητέρας τους, ηλικιωμένα ζευγαράκια, νέοι κάθε ηλικίας και εκπρόσωποι φορέων βρέθηκαν από τις 17:00 το απόγευμα στο Θησείο για να ακούσουν τη μουσική των Mc Yinka, Bandallusia, Renovatio, Peacemakers και του Πολιτιστικού Κέντρου Αφρικανικών Τεχνών ΑΝΑΣΑ και να δώσουν το δικό τους μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα κατά του Ρατσισμού. Όσο προχωρούσε το απόγευμα ο κόσμος κύκλωνε τη μουσική σκηνή.

Ο ορισμός μιας παγκόσμιας ημέρας και τα μηνύματα των φορέων δεν είναι αρκετά αν δεν μεταφράζονται σε κάτι πραγματικό, ζωντανό που φέρνει τους ανθρώπους κοντά, διώχνει το φόβο και συνθέτει αντί να διαιρεί. Όπως η μουσική. «Κάνουμε αυτές τις δράσεις για να ευαισθητοποιήσουμε τον κόσμο και να του δώσουμε την ευκαιρία να έχει μια καθαρή εικόνα του τι κάνουν οι μετανάστες και ποιοι είναι οι μετανάστες σε αυτή τη χώρα» δηλώνει στην κάμερα του tvxs.gr, ο Φρουμέντιους Κινύουα από την οργάνωση ASANTE.

Πρώτοι στη σκηνή βρίσκονται μουσικοί και χορευτές από το Πολιτιστικό Κέντρο Αφρικάνικων Τεχνών ΑΝΑΣΑ φέρνοντας… αέρα από Δυτική Αφρική. Με τα κρουστά τους ξεσηκώνουν τον κόσμο.

YouTube Preview Image

 

«Οι συμπατριώτες μας που φέρουν κάποιον άλλο πολιτισμό, μετανάστες δεύτερης γενιάς, δεν επαιτούν, απαιτούν να έχουν ελληνική ιθαγένεια από τη στιγμή που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα» δηλώνει στην κάμερα του tvxs.gr, ο Στέφανος Μουαγκιέ, 28 χρονών, ηθοποιός και μουσικός. «Σε παιδιά που έχουν γεννηθεί, μεγαλώσει και μορφωθεί εδώ, παιδιά που ουσιαστικά έχουν μια πατρίδα κι αυτή είναι η Ελλάδα, δεν μπορείς να στερείς το δικαίωμα της ιθαγένειας» τονίζει ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, Δημήτρης Τσουκαλάς που παρευρέθηκε στην εκδήλωση.

Στη μουσική σκηνή ξανά. Αυτή τη φορά Hip Hop από τους Peacemakers. O frontman του συγκροτήματος μας συστήνεται. «Με λένε Βίκτωρα, είμαι 18 χρονών και γεννήθηκα στην Ελλάδα. Όλα τα παιδιά του συγκροτήματος γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Πάω Γ’ Λυκείου. Ευχηθείτε μου καλή τύχη γιατί δίνω Πανελλήνιες». Στο δεύτερο τραγούδι φωνάζει στη σκηνή άλλο ένα μέλος της μουσικής παρέας το Γιάννη. «Ένα χειροκρότημα» ζητάει από το κοινό «γιατί ο Γιάννης έχει ιθαγένεια». Ο κόσμος ξεσπά σε χειροκροτήματα. Ο 18χρονος έχει χιούμορ και δεν παραλείπει να στείλει το ξεκάθαρο μήνυμά του.

«Επειδή ο ρατσισμός δεν είναι θεωρία αλλά καθημερινό φαινόμενο, σήμερα είμαστε εδώ και αφιερώνουμε αυτή την ημέρα στον αγώνα των παιδιών των μεταναστών για ιθαγένεια» τονίζει ο Θανάσης Κούρκουλας από την Κίνηση Απελάστε το Ρατσισμό εκ των διοργανωτών της αντιρατσιστικής συναυλίας. «Σήμερα παγκόσμια ημέρα κατά του ρατσισμού πρέπει να στείλουμε θετικά μηνύματα που προωθούν την ένταξη των μεταναστών και των προσφύγων. Πιστεύουμε ότι πρέπει να δοθεί ιθαγένεια σε όλα τα παιδιά» σημειώνει ο Νίκος Μυλωνάς συντονιστής της ομάδας Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Οικολόγων Πράσινων.

YouTube Preview Image

 

Εκ των διοργανωτών της εκδήλωσης, το Antinazi Zone ξεκινά την επανέκδοση του Ημερολόγιου του Ρατσισμού που εκδιδόταν πιο παλιά, σε ετήσια βάση, από τη Νεολαία ενάντια στο Ρατσισμό στην Ευρώπη, YRE. Από τα στοιχεία που παρουσιάζει στην ιστοσελίδα του προκύπτει ότι από τις 18 Σεπτέμβρη 2012 έως και τις 18 Μάρτη 2013, σημειώθηκαν συνολικά 72 φασιστικές και ρατσιστικές επιθέσεις με 1 νεκρό και 62 τραυματίες. Σημειώνεται ότι υπάρχουν επιθέσεις που, συνήθως από φόβο, δεν καταγγέλλονται.

Σύμφωνα με το Antinazi Zone, υπάρχει ποιοτική αλλαγή στο χαρακτήρα των επιθέσεων καθώς ολοένα και περισσότερο χρησιμοποιούνται σε αυτές όπλα και μαχαίρια. Παλιότερα κύριο χαρακτηριστικό των επιθέσεων ήταν βιαιοπραγίες, ξυλοδαρμοί ή λεκτικοί προπηλακισμοί. Επιπλέον έχουν αυξηθεί οι οργανωμένες εισβολές και απόπειρες εμπρησμών σε σπίτια μεταναστών ή στέκια και γραφεία συλλόγων ή οργανώσεων. Τέλος το 25% των επιθέσεων (1 στις 4) αφορά επιθέσεις σε Έλληνες και όχι σε μετανάστες με στόχο να πληγεί το κίνημα και η Αριστερά.

Πρωτοβουλία Ιθαγένεια για Όλα τα Παιδιά

Αντιφασιστικό Μέτωπο Παιδείας, Ανοιχτή Πόλη, Action Congo, Αsante, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, Ελληνικό Συμβούλιο για τους Πρόσφυγες, Ελληνικό Φόρουμ Προσφύγων, ΕΛΜΕ Άνω Λιοσίων-Ζεφυρίου- Φυλής, Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών, Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα, Ένωση Αιγυπτιακών Εργαζόμενων στην Ελλάδα (EI Rapta), Ένωση Αφρικανών Γυναικών Ελλάδος, Κασάπι  Ελλάς -Ένωση Φιλιππινέζων Εργαζόμενων, Θεματική Ανθρώπινων Δικαιωμάτων Οικολόγων Πράσινων, ΚΑΠΠΑ, Κοινότητα Αφγανών Μεταναστών και Προσφύγων Ελλάδας, Επιτροπή Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ, Κέντρο Αντιγόνη, Κίνηση Απελάστε τον Ρατσισμό, Κοινότητα Γουινέας, Κυριακάτικο Σχολείο Μεταναστών, Νεολαία Συνασπισμού, Πίσω Θρανία, Σύλλογος Ενωμένων Αφγανών Ελλάδος, Σύλλογος Ελεύθερων Σύρων , Τανζανική Κοινότητα, YRE-Antinazi Zone

Με τη στήριξη της ΑΔΕΔΥ

Πηγή: tvxs

Share

Zahra Muradi 21 ετών

της Κατερίνας Στυψανέλη

Λέγεται  Zahra Muradi 21 ετών, μετανάστρια , που αφού θαλασσοπνίγηκε με βάρκα, από την γειτονική Τουρκία, πέρασε στην Μυτιλήνη, αναζητώντας καλύτερη μοίρα για την ίδια και το παιδί της, φιλοξενήθηκε στον καταυλισμό προσφύγων της Λέσβου εδώ και 3 μήνες ενώ ταυτόχρονα περίμενε να γεννήσει. Όμως η μοίρα στάθηκε σκληρή γι’ αυτήν. Η νεαρή και όμορφη αυτή κυρία, έπεσε θύμα ρατσιστικής επίθεσης, προ 3ημέρου, και χτυπήθηκε αλύπητα από ρατσιστικές ομάδες με πέτρες στο στήθος, ενώ λίγες μέρες αργότερα γίνεται ρήξη αμνιακού σάκκου, και έρχεται επειγόντως, στο νοσοκομείο “Αλεξάνδρα” για να γεννήσει. Κατά την εισαγωγή της, την ενημέρωσαν ότι πρέπει να πληρώσει 1200 ευρώ για τον τοκετό και αν δεν έχει λεφτά να αφήσει κάποιο «ΑΦΜ» ώστε να μπορέσουν αργότερα, σιγά-σιγά, να πάρουν τα λεφτά.

Η Zahra Muradi είναι μια πτυχή ενός μεγάλου προβλήματος που πυροδοτήθηκε μετά τη έκδοση ενός νόμου του υπουργείου υγείας, σύμφωνα με τον οποίο «αποκλείεται η πρόσβαση μεταναστών και ανασφάλιστων, γιατί προβλέπεται διπλασιασμός του κόστους της παροχής της ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης στους μη έλληνες πολίτες της ευρωπαϊκής ένωσης και στους πολίτες των τρίτων χωρών». (ΦΕΚ Β 3096/23.11.12).

Ο ρατσισμός που απλώνει παντού τώρα πια τα πλοκάμια του, ακόμα και στα νοσοκομεία, δεν σταματάει με τον λιθοβολισμό, με το μαχαίρωμα, με την σφαίρα στον κρόταφο, με το λυσσαλέο χτύπημα μέχρι θανάτου, που γίνεται από τις ρατσιστικές συμμορίες. Ο ρατσισμός κρύβεται πίσω από το χρώμα και το φύλο που είναι συνήθως γυναικείο και μέσα απ’ αυτή την εγκύκλιο διαπερνάει τα ανώτερα στελέχη των διοικήσεων των νοσοκομείων, τους προϊστάμενους των λογιστηρίων και των ταμείων, τις προϊστάμενες και τις απλές νοσηλεύτριες των τμημάτων, που μέσα τους ελλοχεύει ο φόβος και η απειλή της φτώχειας, της απόλυσης και του κοινωνικού αποκλεισμού, τους ηλεκτρίζει και βγάζει κακία και κοινωνική καθυστέρηση. Βλέπουν τον εαυτό τους μέσα από τα πρόσωπα των μεταναστών. Μέσα τους λοιπόν είναι συγκαλυμμένες όλες οι αδυναμίες των ανθρώπων και όλες οι μορφές του ρατσισμού. Δηλαδή φυλετικός, θρησκευτικός, ρατσισμός φύλου, κοινωνικός ρατσισμός κ.λπ.

Με ποιο τρόπο μπορούμε να αντιδράσουμε σε αυτό το φαινόμενο;

  • Ζητούμε, διεκδικούμε και παλεύουμε αγωνιστικά για την άμεση απόσυρση αυτού του εκτρωματικού – τρομοκρατικού νόμου.
  • Κάθε άνθρωπος, ανεξάρτητα από φύλο, φυλή, χρώμα, σχήμα ματιών, έχει δικαίωμα να αναζητήσει δωρεάν τις υπηρεσίες υγείας, διότι κάθε έχει αναφαίρετο δικαίωμα και πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας (ιδρυτικός νόμος του ΕΣΥ).
  • Το διοικητικό, παραϊατρικό προσωπικό, οφείλει να παρέχει τις υπηρεσίες του, όπως ο νόμος ορίζει, χωρίς ρατσιστικές διακρίσεις, γιατί ο ρατσισμός είναι παιδί του φασισμού. Και ο φασισμός είναι μαύρος θάνατος για όλη την ανθρωπότητα, πολύ περισσότερο σήμερα, που ο ολοκληρωτισμός τείνει να γίνει ηγεμονική πολιτική πρόταση για τη χώρα μας.

Σαν άνθρωποι προσπαθούμε να κατανοήσουμε και να επιλύσουμε το ρατσιστικό φαινόμενο μέσα από τον πολιτισμό και την εκπαίδευση. Δηλαδή πιστεύουμε και πρέπει να αποδεχθούμε τη διαφορετικότητα του άλλου, την διαφορετική πολιτιστική, ηθική και θρησκευτική του ταυτότητα και να έχουμε ενδιαφέρον για το ξεχωριστό και το μη κατεστημένο, να κουβεντιάζουμε ακόμα και με τους φανατικούς πώς μπορούμε να προσεγγίσουμε το θέμα μέσα από ανταλλαγή απόψεων.

Πιστεύουμε ότι η υγεία και η γέννα επιβάλλεται να είναι απαλλαγμένα από εμπορευματικές σχέσεις και οι καλύτερες λύσεις είναι καλύτερες προσεγγίσεις μεταξύ των λειτουργών υγείας, του προσωπικού και των χρηστών υγείας.

Μέσα από τους απελευθερωτικούς διαλόγους μπορούμε να βάλουμε τις βάσεις για τις κοινωνικές αλλαγές και ανατροπές.

…………………

Οι ρίζες του το σύστημα αγκαλιάζουν

και χάνονται βαθιά στα περασμένα

οι μάσκες του με τον καιρό αλλάζουν

μα όχι και το μίσος του για μένα

…….

Μα πάλι θε ν’ απλώσει σαν χολέρα

πατώντας πάνω στην ανεμελιά σου

και δίπλα σου φτάσει κάποια μέρα

αν χάσεις τα ταξικά γυαλιά σου

(Μπ. Μπρέχτ)

 

Πηγή: ygeianet

 

Διαβάστε σχετικά

Πρόβα «απαρτχάιντ» ετοιμάζει η κυβέρνηση στα δημόσια μαιευτήρια

Ανακοίνωση πενταμελούς Επιτροπής Ιατρών ΕΙΝΑΠ Γ.Ν.Α. «ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ» για τον διπλασιασμό ΚΕΝ στους αλλοδαπούς

 

 

Share

«Τα παιδιά των μεταναστών έχουν δικαίωμα στην ελληνική ιθαγένεια»

της Κέλλυς Φαναριώτη

Η Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου παρουσίασε χθες την ενημερωτική της καμπάνια για το δικαίωμα των παιδιών μεταναστών που ζουν στην Ελλάδα στην ελληνική ιθαγένεια, σε συνέντευξη τύπου που πραγματοποιήθηκε στην Τεχνόπολη.

Τη συνέντευξη τύπου συντόνισε ο αντιπρόεδρος της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου Δημήτρης Χριστόπουλος.Μεταξύ των παρευρισκομένων, ήταν και ο ηθοποιός Στέφανος Μουαγκιέ, ο οποίος  τόνισε πως δεν υπάρχουν ξένες ψυχές, υπάρχουν μόνο ψυχές που ξενίζουν.

“Κάποιοι Έλληνες γονείς περνούν τα ρατσιστικά τους ένστικτα στα παιδιά τους, με αποτέλεσμα εκείνα με τη σειρά τους να τα παρουσιάζουν βίαιη συμπεριφορά σε όσους  συμμαθητές τους προέρχονται από άλλες χώρες. Όμως τα παιδιά δεν ευθύνονται, διότι σε ηλικία 6 ετών δεν έχουν κρίση και είναι ιδιαίτερα επιρρεπής στα λόγια των γονιών τους. Τα παιδιά των μελών της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών αντιμετωπίζουν μεγάλο πρόβλημα καθημερινά στο σχολείο και στο λεωφορείο. Παιδιά που παρ’όλο που γεννιούνται εδώ, στην Ελλάδα, αντιμετωπίζουν την πιο άγρια μορφή ρατσισμού και κοινωνικού αποκλεισμού” δηλώνει μιλώντας στο metrogreece.gr η Lauretta Macaley από τη Σιέρα Λεόνε.

Για το θέμα του ρατσισμού από μικρή ηλικία, η Ένωση Αφρικανών Γυναικών θα παρουσιάσει στις 8 Μαρτίου-παγκόσμια ημέρα της γυναίκας- την παράσταση με τίτλο “Όχι στο ρατσισμό από κούνια”. “Θέλουμε να προβάλλουμε τη σπουδαιότητα της κοινωνικής αλληλεγγύης. Δεν είμαστε ηθοποιοί, αλλά σκεφτήκαμε το συγκεκριμένο τρόπο έκφρασης προκειμένου να αναδείξουμε όσο πιο παραστατικά μπορούμε, το πρόβλημα. Η παράσταση θα πραγματοποιηθεί στο δρόμο, δωρεάν.Δεν σκοπεύουμε όμως να σταματήσουμε εδώ. Θέλουμε να παίξουμε την παράσταση και στα σχολεία της Αθήνας”.

Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί ένα από τα τέσσερα σποτ της Ελληνικής Ένωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.

YouTube Preview Image

Πηγή: metrogreece.gr

 

Share

Πρόβα «απαρτχάιντ» ετοιμάζει η κυβέρνηση στα δημόσια μαιευτήρια

των Μαρία Λούκα και Σίσσυ Βωβού

Εν κρυπτώ και με διαδικασίες εξπρές η μνημονιακή κυβέρνηση κλιμακώνει τις ρατσιστικές πολιτικές στη δημόσια υγεία. Πρόσφατα δεχτήκαμε καταγγελία ότι σε μεγάλο δημόσιο μαιευτήριο, ζητούν από μετανάστριες διπλάσια ποσά απ’ αυτά που υποχρεούνται να καταβάλλουν ελληνίδες ανασφάλιστες γυναίκες.  Μετά από σχετική διερεύνηση του ζητήματος διαπιστώσαμε ότι με απόφαση που δημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα της Κυβερνήσης, ΦΕΚ Β 3096 23-11-2012, τίθεται σε ισχύ Κοινή Υπουργική Απόφαση που τροποποιεί τους όρους για τα Κλειστά Ενοποιημένα Νοσήλια και το Ημερήσιο Νοσήλιο στο ΕΣΥ και συγκεκριμένα διπλασιάζει το κόστος παροχής ιατροφαρμακευτικής υποστήριξης για μετανάστες χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα ή ασφαλιστική κάλυψη.

Με βάση αυτά τα δεδομένα, το κόστος στα δημόσια μαιευτήρια για μετανάστριες χωρίς χαρτιά διαμορφώνεται σε 1264 ευρώ για φυσιολογικό τοκετό για 3 ημέρες, 2090 ευρώ για καισαρική τομή και 165 ευρώ για κάθε επιπρόσθετη μέρα. Από τη μέρα δημοσίευσης της απόφασης οι διοικήσεις των δημόσιων μαιευτηρίων κλήθηκαν να υπακούσουν σ’ αυτήν. Και προφανώς η συγκεκριμένη ρύθμιση δε θα αφορά μόνο τις γυναίκες μετανάστριες χωρίς χαρτιά στα δημόσια μαιευτήρια αλλά θα γενικευτεί στο σύνολο του μεταναστευτικού και προσφυγικού πληθυσμού που δε διαθέτει τα απαραίτητα έγγραφα για ολόκληρο το Εθνικό Σύστημα Υγείας. Η ρατσιστικής και απάνθρωπης έμπνευσης απόφαση φέρει την υπογραφή του Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών Χρήστου Σταικούρα, του Υπουργού Εργασίας Γιάννης Βρούτση και του Υπουργού Υγείας Ανδρέα Λυκουρέντζου.

Το ύψος των νοσήλιων τόσο για τις μετανάστριες, όσο και για τις ανασφάλιστες ελληνίδες ήταν ούτως η άλλως δυσβάσταχτο και τώρα γίνεται ανυπόφορο. Είναι σαφές ότι οι μετανάστριες αδυνατούν να καταβάλλουν αυτά τα υπέρογκα ποσά, στο βαθμό που αποτελούν τα πιο ευάλωτα τμήματα του πληθυσμού και πλήττονται ιδιαίτερα από τις μνημονιακές και αντιμεταναστευτικές πολιτικές. Μάλιστα, έχουμε υπόψη μας και περιστατικό γυναίκας που βρισκόταν νόμιμα στη χώρα με τουριστική βίζα και γέννησε πρόωρα με καισαρική τομή και της ζητήθηκε να πληρώσει σύμφωνα με τη νέα ρύθμιση. Με δεδομένο ότι το βρέφος θα χρειαστεί πολυήμερη παραμονή στο νοσοκομείο το κόστος αγγίζει τις 8000 ευρώ. Μ’ αυτές τις πρακτικές εξωθούνται επί της ουσίας εκτός του συστήματος Δημόσιας Υγείας, καταδικάζονται στην εξαθλίωση και η ζωή τους εκτίθεται σε κίνδυνο. Η ίδια η κυβέρνηση τις εγκλωβίζει στην παρανομία με πολιτικές μηδενικής χορήγησης ασύλου και νομιμοποιητικών εγγράφων, τις παγιδεύει στο σύγχρονο δουλεμπόριο και τώρα τις αποκόπτει από την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, διαγκωνιζόμενη το ακροδεξιό παραλήρημα της Χρυσής Αυγής. Είναι χρέος του εργατικού κινήματος και της αριστεράς να υπερασπιστούν τα δικαιώματα των μεταναστριών, ως αναπόσπαστο τμήμα του ρεύματος κοινωνικής χειραφέτησης. Θα αγωνιστούμε για την απόσυρση τόσο της συγκεκριμένης απόφασης, όσο και κάθε άλλης ρύθμισης που ακυρώνει το χαρακτήρα της δημόσιας υγείας. Καλούμε τα σωματεία των υγειονομικών να σταθούν στο πλευρό μας και να μην υπακούσουν σε ξενοφοβικά κελεύσματα που διακρίνουν και κοστολογούν τις ανθρώπινες ζωές.

Share

Ρατσιστική επίθεση σε πρόσφυγες στη Μυτιλήνη. Τραυματίστηκε έγκυος στο κεφάλι από πέτρα.

Μία ομάδα από 26 άτομα, με καταγωγή κυρίως από το Αφγανιστάν και την Ερυθραία, ανάμεσα στα οποία είναι  τρεις οικογένειες, δύο μικρά παιδιά κάτω των 5 ετών και δύο γυναίκες σε κατάσταση προχωρημένης εγκυμοσύνης αφίχθηκαν στην Μυτιλήνη τις τελευταίες μέρες. Προσήλθαν οικοιοθελώς στο αστυνομικό τμήμα για να καταγραφούν, την Τρίτη 20-11, ώστε να κιηθούν οι προβλεπόμενες διαδικασίες, όμως η αστυνομία, σύμφωνα  με μαρτυρίες τους, τους μετέφερε στο λιμάνι της Μυτιλήνης χωρίς να τους καταγράψει και τους  άφησε εκεί. Άτομα από συλλογικότητες της Μυτιλήνης, που πληροφορήθηκαν την συγκέντρωση τους στο χώρο του λιμανιού, συνάντησαν τους πρόσφυγες και συνομίλησαν μαζί τους. Μετά από πολλές παρεμβάσεις και με την συνδρομή των μελών της αποστολής των Γιατρών χωρίς σύνορα, η μία έγκυος με καταγωγή από την Ερυρθαία μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο που νοσηλεύτηκε γιατί η κοπέλα είχε εξαιρετικά χαμηλό αιματοκρίτη που εγκυμονούσε κινδύνους για την ίδια και το έμβρυο.

Οι υπόλοιποι παρέμειναν στο λιμάνι υπό βροχή για να διανυκτερεύσουν, όπου δέχτηκαν, αργά το βράδυ, επίθεση με πέτρες. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τις καταγγελίες, αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν άγνωστοι σταμάτησε στο χώρο του λιμανιού και οι επιβαίνοντες σε αυτό πέταξαν πέτρες εναντίων των μεταναστών. Αποτέλεσμα ήταν να τραυματιστεί στο μέτωπο η έγκυος γυναίκα που ήταν ανάμεσά τους. Τρομοκρατημένοι οι μετανάστες περιέθαλψαν πρόχειρα τη γυναίκα, η οποία μεταφέρθηκε την επόμενη το πρωί στο νοσοκομείο, ενώ πολλοί από αυτούς παρέμειναν ξάγρυπνοι όλη τη νύχτα υπό το φόβο νέας επίθεσης.

Ας σημειωθεί ότι στην Μυτιλήνη δεν υπάρχει αυτή την στιγμή κάποιο ΚΕΠΥ ή άλλος οργανωμένος χώρος κράτησης και οι συλληφθέντες κατά τους τελευταίους μήνες κρατούνται σε άθλιες συνθήκες στα  κατά τόπο κρατητήρια του νησιού και σε container του Λιμεναρχείου . Είναι επίσης δεδομένο ότι οι Αρχές δεν επιθυμούν να επιληφθούν του ζητήματος, ως οφείλουν, ενώ το πρόβλημα επιτείνεται καθώς, ως φαίνετα, εφαρμόζεται η πρακτική της μακρόχρονης κράτησης σε ακατάλληλους χώρους και σε απάνθρωπες συνθήκες.

Οι κρατούμενοι είναι στοιβαγμένοι σε  θαλάμους κρατητηρίων, δεν προαυλίζονται ποτέ και δεν υπάρχει επαρκής πρόνοια για καθαριότητα. Υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις σε είδη πρώτης ανάγκης και προσωπικής υγιεινής (σαπούνι, σαμπουάν, χαρτί τουαλέττας, καθαριστικά) ενώ έχουν γίνει αναφορές ακόμη και για ανήλικα που κρατούνται σε container στο χώρο του λιμεναρχείου Μυτιλήνης εδώ και τρεις εβδομάδες , η σίτιση των οποίων γίνεται από την Εκκλησία.

Απεργία πείνας ξεκίνησαν από την Τρίτη 20/11 πρόσφυγες που κρατούνται στην Αστυνομική Διεύθυνση Λέσβου, διαμαρτυρόμενοι για τις άθλιες συνθήκες κράτησης και ζητώντας την άμεση απελευθέρωσή τους. Ταυτόχρονα,  οι ίδιοι οι αστυνομικοί,  διαμαρτύρονται  ανοιχτά  από τις  αρχές  τις  εβδομάδας  για  την αδυναμία  τους  να κρατούν μετανάστες  στους  χώρους  των κρατητηρίων.

Κάτω  από αυτές  τις  συνθήκες και για  να μην υπάρξουν άσχημες εξελίξεις,  καθώς  οι  26 μετανάστες  στο λιμάνι είναι  εκτεθειμένοι  στις  καιρικές  συνθήκες και στις όποιες  ρατσιστικές επιθέσεις, κάτοικοι και συλλογικότητες  ζητούν να κινηθεί άμεσα  η διαδικασία  καταγραφής  τους και έκδοσης των απαραίτητων υπηρεσιακών εγγράφων για να μπορέσουν να ταξιδέψουν, χωρίς να κρατηθούν, δεδομενης της εύλογης  αδυναμίας  από της  αρχές  να κρατήσει τους  ανθρώπους αυτούς σε κατάλληλους και βιώσιμους χώρους αλλά και του ευάλωτου των συγκεκριμένων περιπτώσεων. Πρόκειται για  ανθρώπινες  ζωές  με  τις οποίες  κανένας δεν μπορεί να παίζει.

Πηγή: απλωταριά, η διαφορετική φωνή της Χίου

 

Share
Page 1 of 212