Subscribe via RSS Feed

Category: Έμφυλη Βία

25η Νοεμβρίου: Η κληρονομία των τριών γυναικών που ανέτρεψαν έναν δικτάτορα

mirabal-butterflies-sisters

της Esra Dogan

Πολλοί γνωρίζουν ότι η 25η Νοεμβρίου είναι η Διεθνής Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, αλλά πολύ λιγότεροι γνωρίζουν την ιστορία πίσω από αυτήν, την ιστορία των τριών γενναίων γυναικών ακτιβιστριών, των Aδελφών Μιραμπάλ, που έδωσαν τη ζωή τους για να τερματίσουν μια δικτατορία. Στις 25 Νοεμβρίου 1960, τρεις από τις τέσσερις αδελφές Μιραμπάλ, η Minerva, η Maria Teresa και η Patria, σκοτώθηκαν από τη δικτατορία του Rafael Leonidas Trujillo στη Δομινικανή Δημοκρατία, προκαλώντας διαμαρτυρίες που τελικά οδήγησαν στη δολοφονία του δικτάτορα στις 30 Μαΐου, 1961.

Ο Trujillo εξελέγη Πρόεδρος της Δομινικανής Δημοκρατίας το 1931 με δημόσια ψηφοφορία μετά από στρατιωτικό πραξικόπημα. Σύντομα μετατράπηκε σε έναν από τους πιο σκληρούς δικτάτορες στην ιστορίας της Λατινικής Αμερικής και κυβέρνησε τη χώρα κάτω από ένα τυραννικό καθεστώς για τρεις δεκαετίες. Για πολλά χρόνια ο Trujillo υποστηρίχθηκε από την αστική τάξη, η οποία εκτίμησε τις πολιτικές οικονομικής ανάπτυξης που εφάρμοσε και έκανε τα στραβά μάτια στις αυξανόμενες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Καθώς η διαφθορά αυξήθηκε σημαντικά, εκείνοι που επωφελήθηκαν περισσότερο από την οικονομική πρόοδο ήταν οι επιχειρηματίες του πελατειακού και διεφθαρμένου κύκλου του Trujillo και οι στρατιωτικοί που στήριζαν την τυραννία του.

Καθ΄ όλη τη διάρκεια της εξουσίας του, ο Trujillo έλεγχε το ραδιόφωνο, τον Τύπο και τις υπηρεσίες μεταφοράς και τηλεπικοινωνιών και χρησιμοποιούσε ένα εκτεταμένο δίκτυο μυστικής αστυνομίας και κατασκόπων για να καταστείλει κάθε αντιπολίτευση εναντίον του. Όποιος τολμούσε να μιλήσει εναντίον του φυλακιζόταν, βασανιζόταν ή δολοφονούνταν από αγνώστους. Ο Trujillo ήταν προσωπικά υπεύθυνος για τη δολοφονία τουλάχιστον 50 χιλιάδων ανθρώπων. Είχε δώσει απευθείας εντολή για τη γενοκτονία του Πάρσλει, που διεξήχθη από το Δομινικανό Στρατό το 1937 ενάντια στους Αϊτινούς που ζούσαν στη χώρα, με αποτέλεσμα το θάνατο περίπου 20 χιλιάδων ανθρώπων.

Ως σκληρός και μισογύνης δικτάτορας, ο Trujillo χρησιμοποιούσε την εξουσία του για τη συστηματική κακοποίηση γυναικών και κοριτσιών. Προσλάμβανε άντρες για να διατρέχουν την ύπαιθρο για νεαρά κορίτσια, τα οποία απήγαγε και βίαζε, καθώς και «επιλεγμένα» κορίτσια που προσκαλούνταν στα πάρτι που οργάνωνε ο ίδιος για να ασελγήσει πάνω τους. Μετά από μια τέτοια αποστολή οι αδελφές Μιραμπάλ, οι οποίες ήταν από αγροτική οικογένεια της μεσαίας τάξης, αναγκάστηκαν να συμμετάσχουν σε ένα από τα πάρτι του. Εκεί o Trujillo στόχευσε τη Minerva. Η Minerva απέρριψε τις σεξουαλικές προτάσεις του Trujillo, τον χαστούκισε στο πρόσωπο και έφυγε από το πάρτι με την οικογένειά της.

Ο Trujillo, εξοργισμένος από την συμπεριφορά της, προσπάθησε να κάνει τη ζωή της Minerva μια σκέτη κόλαση. Σύντομα, ο πατέρας της Minerva φυλακίστηκε και βασανίστηκε, με αποτέλεσμα να πεθάνει λίγο μετά την αποφυλάκιση του. Στο δεύτερο έτος της νομικής σχολής η Minerva αποκλείστηκε από τα μαθήματα έως ότου έδωσε μια δημόσια ομιλία που εκθείαζε τις αρετές του Trujillo. Ακόμα και όταν αποφοίτησε χρόνια αργότερα, της αρνούνταν να ασκήσει το επάγγελμα.

Η Minerva όχι μόνο αρνήθηκε να λυγίσει στις απαιτήσεις του Trujillo, αλλά κατά τα σχολικά της χρόνια πήρε ενεργά μέρος στο αντιστασιακό κίνημα ώστε να καταπολεμήσει την οργή του. Σύντομα οι αδελφές της Minerva, Maria Teresa και Patria, την ακολούθησαν στην αντίσταση. Μαζί με τους συζύγους τους τελικά σχημάτισαν μια ομάδα που ονομάστηκε «Κίνημα της 14ης Ιουνίου», από την ημερομηνία μιας σφαγής της οποίας ήτανε μάρτυρας η Patria. Μοίραζαν φυλλάδια και συνέλεγαν υλικά για όπλα και βόμβες για να χρησιμοποιηθούν για την επανάστασή τους. Εντωμεταξύ, φυλακίστηκαν και ανακρίθηκαν πολλές φορές και οι οικογενειακές τους περιουσίες κατασχέθηκαν, αλλά δεν λύγισαν. Σύντομα, αυτές οι τρεις αδελφές έγιναν ευρέως γνωστές με την κωδική ονομασία Las Mariposas (οι Πεταλούδες) μεταξύ της Δομινικανής κοινωνίας.

Το 1960 η ομάδα σχεδίαζε να δολοφονήσει το Truijillo, ωστόσο οι προθέσεις τους διέρρευσαν και όλα τα μέλη της ομάδας, συμπεριλαμβανομένων των τριών αδελφών και των συζύγων τους, ρίχτηκαν στη φυλακή. Λόγω της διεθνούς πίεσης, οι γυναίκες της ομάδας απελευθερώθηκαν. Ωστόσο, λίγο μετά την απελευθέρωση, ο Trujillo διέταξε να σκοτωθούν οι αδελφές Μιραμπάλ.

Στις 25 Νοεμβρίου του 1960, καθώς η Minerva, η Maria και η Patria  επέστρεφαν από μια επίσκεψη στους συζύγους τους στη φυλακή, η μυστική αστυνομία έστησε ενέδρα στο τζιπ τους σε ένα ορεινό πέρασμα. Οι αδελφές Μιραμπάλ στραγγαλίστηκαν και ξυλοκοπήθηκαν μέχρι θανάτου και τα σώματά τους ξανατοποθετήθηκαν στο τζιπ και ρίχτηκαν από έναν βράχο, για να φανεί ως ατύχημα.

Ο Trujillo σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να γλιτώσει από τη δολοφονία των αδελφών Μιραμπάλ, όπως και με τις χιλιάδες πριν από αυτή. Ωστόσο, ο «θάνατος των Πεταλούδων» αποτέλεσε καταλύτη για την ανατροπή του, τροφοδοτώντας το πνεύμα της επανάστασης στην κοινωνία. Η ιστορία του αγώνα των αδερφών Μιραμπάλ και του θανάτου τους έσπρωξε τους ανθρώπους να βρουν το θάρρος να εξαφανίσουν τον δεσπότη. Οι ταραχές αυξήθηκαν και έξι μήνες αργότερα ο Trujillo δολοφονήθηκε από στρατιωτικούς ηγέτες.

Τον Φεβρουάριο του 1963 η Δομινικανή Δημοκρατία εξέλεξε μια δημοκρατική κυβέρνηση για πρώτη φορά μετά από καιρό και οι αδελφές Μιραμπάλ έγιναν σύμβολα για τη λαϊκή αντίσταση. Τα επόμενα χρόνια η μοναδική επιβιώσασα από τις αδελφές Μιραμπάλ, Doña Dede, αφιέρωσε τη ζωή της για να διαδώσει την κληρονομιά που άφησαν οι ηρωίδες αδελφές της και να μεγαλώσει τα έξι παιδιά τους, πολλά από τα οποία έλαβαν κυβερνητικές θέσεις όταν μεγάλωσαν. Το 1992 ίδρυσε το Ίδρυμα των Αδελφών Μιραμπάλ και στη συνέχεια ένα μουσείο στην μνήμη τους στην ιδιαίτερη πατρίδα τους Salcedo (το οποίο μετονομάστηκε σε Hermanas Mirabal προς τιμή τους το 2007). Και το 1999 η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών όρισε και επισήμως την 25η Νοεμβρίου, ημερομηνία δολοφονίας των Αδελφών Μιραμπάλ, ως τη Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών.

Σήμερα η κληρονομιά της γενναίας αντίστασης των αδελφών Μιραμπάλ μας υπενθυμίζει πως οι γυναίκες που επέλεξαν να υψώσουν το ανάστημα τους εναντίον της τυραννίας και της βίας μπορούν να ανατρέψουν την υπεροχή των δεσποτικών εξουσιαστών. Η Julie Alvarez, η συγγραφέας του βιβλίου Ο καιρός των πεταλούδων ήταν εξαιρετικά εύστοχη όταν χαρακτήριζε τις αδελφές Μιραμπάλ «φεμινιστικά ινδάλματα». Όπως είπε, «είναι μια υπενθύμιση ότι έχουμε επίσης και τις δικές μας επαναστάτριες ηρωίδες, τις δικές μας Τσε Γκεβαρά».

αγωνίστριες λατινικής αμερικής

Share

“Το δικαίωμα στην αυτοάμυνα είναι δικαίωμα στη ζωή”

αφισάκι 25ης Νοέμβρη

Το Δικαίωμα στην Αυτοάμυνα είναι Δικαίωμα στη Ζωή.

Ούτε Μία Λιγότερη.

Χτυπούν Μία – Οργανωνόμαστε Όλες.

Η περίπτωση της Π.

Κόρινθος, 22/6/2016. 

Η 22χρονη Π. ζει στον δρόμο, έχει φύγει από το σπίτι της καθώς αντιμετώπιζε συστηματική κακοποίηση από τον πατέρα της. Το βράδυ της 22ας Ιουνίου κάθεται σε ένα παγκάκι με τη 17χρονη Ι. Ο 46χρονος Ζ. βγαίνοντας από ένα μπαρ, τις πλησιάζει και τους επιτίθεται σωματικά και λεκτικά. Παραβιάζει σωματικά την ανήλικη, αρπάζοντας της το στήθος. Προτείνει χρήματα στη 17χρονη προκειμένου να κοιμηθεί μαζί του. Εκείνη αρνείται και οι δύο γυναίκες επιδιώκουν να απομακρυνθούν αλλά ο Ζ. τους επιτίθεται ξανά και τραβάει την Π. από τα μαλλιά. Κατά τη διάρκεια της εντεινόμενης σεξιστικής επίθεσης, μέσα σε ένα καθεστώς απόλυτου φόβου και πανικού, η 22χρονη νομίζει ότι ο Ζ. πάει να βγάλει μαχαίρι. Στην προσπάθειά της να αμυνθεί τραυματίζει θανάσιμα τον άντρα με το μαχαίρι που κουβαλούσε μαζί της για να προστατεύει τον εαυτό της, καθώς ζούσε στο δρόμο.

Ναύπλιο, 27/9/2017, Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο.

Το δικαστήριο επιβάλλει στην Π. ποινή 15 ετών και 4 μηνών για ανθρωποκτονία από πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση και για παράνομη οπλοκατοχή. Δεν αναγνωρίζει ούτε το αυτονόητο και νομικά θεμελιωμένο δικαίωμα στην αυτοάμυνα, ούτε την εν βρασμώ ψυχική κατάσταση στην οποία βρισκόταν. Στα μάτια της έδρας, «η Π. λόγω του περιβάλλοντος φτώχειας στο οποίο είχε μεγαλώσει δεν μπορούσε να αντιληφθεί την αξία της ανθρώπινης ζωής, όπως εμείς που είμαστε άλλου μορφωτικού επιπέδου και έτσι δεν σέβεται τη ζωή μπροστά στο ένστικτο επιβίωσης». Πέραν αυτής της ταξικής διάκρισης απέναντί της, το δικαστήριο παρουσίασε τον Ζ. ως ευυπόληπτο πολίτη και δεν δέχτηκε να παρουσιαστούν τα βίντεο που έδειχναν προηγούμενες σεξουαλικές επιθέσεις του ίδιου σε άλλες γυναίκες εκείνο το βράδυ. Η 17χρονη Ι. κατηγορείται για συνέργεια σε ανθρωποκτονία από πρόθεση και η δίκη της εκκρεμεί.

Η περίπτωση της Ν.

Η Ν., μετανάστρια δεύτερης γενιάς, κακοποιείται συστηματικά, λεκτικά και σωματικά, από τον Έλληνο-Γάλλο πρώην της το χειμώνα του 2015. Στις 8 Απρίλιου 2016, όταν ένας καυγάς ξεκίνησε στο σπίτι τους, η συμπεριφορά του Σ. έγινε τόσο βίαιη που η Ν. φοβήθηκε για την ίδια τη σωματική της ακεραιότητα. Άρχισε να την χτυπάει τραβώντας την στην κουζίνα. Εκεί η Ν. είδε ένα μαχαίρι, το πήρε με σκοπό να τον ακινητοποιήσει και στην προσπάθειά της αυτή τον τραυμάτισε.  

Σύρος, 8/11/2017, Τριμελές Πλημμελειοδικείου Σύρου.

Εκδικάζεται η υπόθεση της Ν, η οποία κατηγορούνταν για ενδοοικογενειακή επικίνδυνη σωματική βλάβη, παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία. Εφαρμόζοντας τις σχετικές διατάξεις του Ποινικού Κώδικα για άμυνα (ΠΚ αρθ, 22 & 23), υπογραμμίζοντας ότι η Ν. διέπραξε την κρινομένη πράξη για να υπερασπισθεί την εαυτή της, «απαντώντας» στην άδικη και παρούσα επίθεση που είχε ξεκινήσει ο σύντροφος της εναντίον της, το δικαστήριο την αθωώνει από όλες τις κατηγορίες.

Η περίπτωση της Τ.

Αθήνα, 8/8/2016.

Η 40χρονη Τ. μετανάστρια από τη Ρωσία έζησε 5 μήνες κακοποίησης από τον πρώην σύντροφό της, τον 42χρόνο Γ.Μ. Το βράδυ του Αυγούστου, η Τ. είχε γυρίσει από τη δουλειά της και μαγείρευε στην κουζίνα, ο Γ. ήρθε στο σπίτι της, ξεκινώντας καυγά, ενώ δεν άργησε να γίνει βίαιος: ήρθε από πίσω της, την έπιασε από το λαιμό και τα μαλλιά. Εκείνη κάτω από καθεστώς φόβου προκειμένου να προστατέψει την εαυτή της χρησιμοποίησε το μαχαίρι που βρισκόταν στα χέρια της για να απεμπλακεί από τα χέρια του, τραυματίζοντας τον με δύο μαχαιριές. Λίγο καιρό αργότερα ο Γ. πέθανε στο νοσοκομείο λόγω μετεγχειρητικών επιπλοκών.

17/11/2017, Πρωτοδικείο Αθηνών.

Ξεκινά η δίκη της Τ. με κατηγορίες για ανθρωποκτονία σε ήρεμη ψυχική κατάσταση από πρόθεση και παράνομη οπλοχρησία. Η Τ. αρνείται την κατηγορία όπως αποδίδεται και υποστηρίζει ότι υπάρχει άμυνα, ή έστω υπέρβαση ορίων άμυνας, η οποία προκλήθηκε λόγω του φόβου και της ταραχής από την επίθεση που δέχτηκε. Η προσπάθεια αυτοάμυνάς της σε μια κακοποιητική κατάσταση που απειλούσε τη ζωή της δεν γίνεται δεκτή από την έδρα, η οποία την αμφισβητεί συστηματικά, και παραπέμπει στη γνωστή σε εμάς άποψη ότι τον χτύπησε από ανθρωποκτόνο πρόθεση, για να τον τιμωρήσει. Σε ένα κρεσέντο πατριαρχικής συλλογιστικής, μάλιστα, η εφέτης ρωτούσε ανάμεσα στα άλλα «γιατί δεν φεύγατε από το σπίτι σας, αφού σας κακοποιούσε;», ενώ η κατηγορούμενη είχε ήδη τονίσει ότι το σπίτι ήταν δικό της, ζητούσε από το θύμα να φύγει αλλά αυτός δεν έφευγε, ενώ επέμενε ότι πέντε μήνες δεν μπορεί να θεωρηθεί χρόνια κακοποίηση.

Η Π., η Ν., και η Τ. είμαστε εμείς.

Μέσα από αυτές αλλά και από πολλές ακόμη περιπτώσεις αναδεικνύεται ο βαθιά πατριαρχικός, ρατσιστικός και ταξικός χαρακτήρας της «δικαιοσύνης». Γυναίκες, θηλυκότητες, λοατκια+, μαύρες, μετανάστριες, μουσουλμάνες, ρομά, νευροδιαφορετικές, χρήστριες, σεξεργάτριες δέχονται βία και όταν καταφέρνουν να υπερασπιστούν τις εαυτές τους, βρίσκονται στο εδώλιο της κατηγορούμενης, καλούμενες να αποδείξουν την αθωότητά τους.

Δεν μας κάνει εντύπωση η κοινή γραμμή των δικαστηρίων, τα οποία παραβλέπουν τον καθημερινό σεξισμό, την πατριαρχική βία και τις πολλαπλές καταπιέσεις που δεχόμαστε ως γυναίκες. Βία που την ζούμε καθημερινά στο λεωφορείο, στη δουλειά, στον δρόμο, στο σπίτι, στην σχολή. Όλα τα ενοχλητικά βλέμματα, τα σιχαμένα σχόλια, τα «τυχαία» αγγίγματα, οι δρόμοι που αποφεύγουμε προκειμένου να κυκλοφορούμε ασφαλείς. Η κακοποίηση στο σπίτι από τον σύντροφο, τον σύζυγο, τον αδερφό ή τον πατέρα, η βία της της υποχρεωτικής απλήρωτης φροντίδας σε παιδιά, γονείς, αρρώστους. Η διπλή εκμετάλλευση και ο έλεγχος πάνω στα σώματά μας από τα αφεντικά – ναι, τα μικρότερα μεροκάματα είναι βία, οι ελαστικές σχέσεις εργασίες που πρώτες βιώνουμε είναι βία, η εγκυμοσύνη που αντιμετωπίζεται ως απειλή και λόγος απόλυσης είναι βία, τα περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης με τον εκβιασμό της απόλυσης αν αντιδράσεις είναι βία.

Κι είναι η κορυφή της έμφυλης βίας που καταλαμβάνουν ο βιασμός και οι γυναικοκτονίες. Όπως ο ομαδικός βιασμός στην Ξάνθη, εκεί που αθωώθηκαν οι δράστες. Όπως η γυναικοκτονία της 32χρονης Δ. με 14 μαχαιριές, στο Β’ Νεκροταφείο Αθηνών.

Στην παγκόσμια καθημερινότητα της έμφυλης βίας η αυτοάμυνα αποτελεί μονόδρομο στην επιβίωσή μας και αναφαίρετο, νομικά θεμελιωμένο, δικαίωμά μας. Πότε, όμως, μας επιτρέπεται από το εκάστοτε δικαστήριο και την κοινωνία να υπερασπιζόμαστε τις εαυτές μας και με ποια μέσα άμυνας; Γιατί δεν φτάνουν οι μαρτυρίες μας για να αποδείξουν τις καθημερινές σεξουαλικές επιθέσεις που βιώνουμε; Γιατί ο λόγος των προνομιούχων στα πλαίσια της πατριαρχίας έχει μεγαλύτερη ισχύ από τον δικό μας; Το δικαστήριο άραγε δεν μπορεί ή δεν θέλει να καταλάβει για ποιο λόγο μία γυναίκα χρειάζεται να κουβαλάει μαζί της ένα μέσο άμυνας;

Για μας είναι ξεκάθαρο ότι τόσο η Π., η Ν. και η Τ. αλλά και τόσες άλλες, είναι άμεσοι στόχοι της πατριαρχίας. Μας είναι επίσης ξεκάθαρο ότι η βία που υπέστησαν και εξακολουθούν να υφίστανται όπως και η συνήθης αδικία του δικαστικού συστήματος απέναντι τους (παρά τις εξαιρέσεις όπως στην υπόθεση της Ν.) είναι αποτέλεσμα των ίδιων συστημάτων εξουσίας που καταπιέζουν, εκμεταλλεύονται και κακοποιούν συστηματικά και τις τρανς γυναίκες. Ανοίγοντας το ζήτημα του δικαιώματος στην αυτοάμυνα επιδιώκουμε διαθεματικούς αγώνες ενάντια στις σύγχρονες καπιταλιστικές-πατριαρχικές και ρατσιστικές κοινωνίες και τα δικαστικά τους συστήματα.

Ως γυναίκες, ταυτιζόμαστε με τη φωνή της Ι. όταν προκλητικά ρωτήθηκε από τον δικαστή αν η επίθεση αποτελούσε απόπειρα βιασμού: «Δεν μπορείς να ξέρεις πότε ξεκινάει και που φτάνει. Το επιθετικό άγγιγμα προφανώς μπορεί να αποτελεί αρχή». Επίσης ταυτιζόμαστε με τη φωνή της Π., όταν ο δικαστής τη ρώτησε για ποιο λόγο δεν τραυμάτισε ποτέ τον κακοποιητικό πατέρα της: «Τον φοβόμουνα. Τον τρέμω τον πατέρα μου».

Από μικρές εκπαιδευόμαστε στον φόβο και στην ενοχή όχι μόνο για τη συμπεριφορά μας, αλλά και για την αντίστασή μας. Κουραστήκαμε πια να φοβόμαστε και να λέμε συνεχώς ότι τα σώματά μας είναι δικά μας. Κουραστήκαμε να απολογούμαστε για όσες φορές υπερασπιστήκαμε έμπρακτα την αξιοπρέπειά μας. Οι ζωές μας δεν είναι κατώτερες από αυτές των προνομιούχων υποκειμένων, όσο κι αν προσπαθούν το δικαστήριο και η κοινωνία να μας πείσουν για το αντίθετο.

Στην καθημερινή απειλή απαντάμε δυναμικά με όποιο μέσο άμυνας έχουμε διαθέσιμο!

Καλούμε στις 25 Νοέμβρη στις 12 στη Καπνικαρέα φεμινιστικές και λοατκια+ ομάδες και συλλογικότητες, τα γυναικεία και λοατκια+ τμήματα των οργανώσεων του μαζικού κινήματος.

Καλούμε τις οργανώσεις και τις συλλογικότητες που θέλουν να βρεθούν στον δρόμο μαζί μας .

Προκειμένου να διασφαλιστεί ο συμπεριληπτικος και διαθεματικός χαρακτήρας της κινητοποίησης κάνουμε σαφές ότι δε θα γίνει αποδεκτή η οργανωμένη παρουσία ομάδων και οργανώσεων που έχουν παράξει ή/και συγκαλύψει μορφές έμφυλης βίας και τρανσφοβίας.

ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ Π.ΑΜΕΣΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ Τ.ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΗΝ Κ.

Δικτύωση για το Δικαίωμα στη Γυναικεία Αυτοάμυνα

Share

Η Ν. νίκησε τον αγώνα για το δικαίωμα στην αυτοάμυνα

αυτοαμυνα

των Ειρήνη Κωνσταντοπούλου και Esra Dogan

Την περασμένη Τετάρτη (8 Νοεμβρίου) το Τριμελές Πλημμελειοδικείου Σύρου, εκδικάζοντας την υπόθεση της Ν, η οποία κατηγορούταν για ενδοοικογενειακή επικίνδυνη σωματική βλάβη, παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία, επειδή μαχαίρωσε τον πρώην σύντροφο της που της επιτέθηκε σωματικά και λεκτικά, την αθώωσε πλήρως από τις κατηγορίες, αναγνωρίζοντάς της το δικαίωμα στην αυτοάμυνα.

Η τελεσίδικη απόφαση του δικαστηρίου εφάρμοσε τις σχετικές διατάξεις του Ποινικού Κώδικα για άμυνα (ΠΚ αρθ, 22 & 23), υπογραμμίζοντας ότι η Ν. διέπραξε την κρινόμενη πράξη για να υπερασπισθεί την εαυτή της, «απαντώντας» στην άδικη και παρούσα επίθεση που είχε ξεκινήσει ο σύντροφος της εναντίον της. Ειδικότερα, έγινε δεκτό ότι η Ν. προέβη στην σωματική βλάβη του συντρόφου της με το μοναδικό εκείνη τη στιγμή πρόσφορο μέσο άμυνας που βρισκόταν κοντά της, δηλαδή το μαχαίρι, προκειμένου να προασπίσει το έννομο αγαθό της ζωής της. Επέλεξε αυτόν τον τρόπο αυτό-άμυνας, εξαιτίας του φόβου και της ταραχής που προκλήθηκε σε αυτήν από την προηγούμενη επίθεση του συντρόφου της.

Η ιστορία της Ν.:

Η Ν. είναι μια νεαρή μετανάστρια, η οποία γεννήθηκε στην Αθήνα από γονείς με καταγωγή από την Αφρική. Το χειμώνα του 2015, όσο ζούσε σε ένα ελληνικό νησί για δουλειά συναντήθηκε με έναν Έλληνο-Γάλλο άντρα και άρχισαν να συζούν. Σύντομα η συντροφική τους σχέση μετατράπηκε σε μια καταπιεστική και βίαιη κατάσταση, με επαναλαμβανόμενες λεκτικές και σωματικές επιθέσεις σε βάρος της Ν.. Στις 8 Απριλίου 2016,κι όταν ένας καυγάς ξεκίνησε στο σπίτι τους, η συμπεριφορά του Σ. έγινε τόσο βίαια, σε σημείο που η Ν. φοβήθηκε για την ίδια την σωματική της ακεραιότητα λόγω της επίθεσης, και έτσι πήρε ένα μαχαίρι με σκοπό να ακινητοποιήσει τον Σ, τελικώς τραυματίζοντας τον.

Η Ν. είχε εξηγήσει αυτή τη μέρα έτσι:

«Μιλάγαμε ήρεμα και ωραία και εκεί ξεκίνησε πάλι τσακωμός, να με χτυπάει. Με τράβαγε από το σαλόνι μέχρι την κουζίνα, με χτύπαγε, και είδα εκεί ένα μαχαίρι. Εκεί μου πέρασε από το μυαλό μου… δεν ξέρω τι… πήγαινε να με σκοτώσει. Είδα τη ζωή μου να περνάει μπροστά στα μάτια μου. Και ήθελα να τον ακινητοποιήσω. Και πήρα το μαχαίρι και τον τραυμάτισα.

Παίρνει τους φίλους του τηλέφωνο να ‘ρθουνε να τον πάνε νοσοκομείο. Πάμε όλοι νοσοκομείο και μετά ήρθε η αστυνομία από ‘κει και με πήρανε και με πήγαν στον εισαγγελέα στη Σύρο την επόμενη μέρα, μετά με άφησαν ελεύθερη.

Στο μεταξύ αυτός ήταν νοσοκομείο δύο βδομάδες και εγώ ήμουν στο σπίτι και μου έκανε ασφαλιστικά μέτρα. Και έφυγα από το σπίτι χωρίς τα πράγματά μου».

Ξαφνικά η Ν. βρήκε την εαυτή της να κατηγορείται ως υπεύθυνη για τα αποτελέσματα της αντρικής βίας που έχει δεχτεί. Παρόλο που ήταν εκείνη το θύμα τόσων και τόσων βίαιων επιθέσεων από τον πρώην σύντροφό της, η ίδια πήρε την ταυτότητα της «κατηγορουμένης». Από εκεί ξεκίνησε ο αγώνας της Ν. για την αναγνώριση του δικαιώματος της σε αυτοάμυνα.

Η πρώτη ορισθείσα δικάσιμος ήτανε το περασμένο Ιούνιο, άλλα αναβλήθηκε για δικαστικούς λόγους. Στο μεταξύ η φεμινιστική ομάδα «Καμία Ανοχή» μαζί με την «Ένωση Αφρικανών Γυναικών» οργάνωσαν, για να συγκεντρωθούν τα απαιτούμενα χρήματα για την ανανέωση της άδειας παραμονής και τα δικαστικά έξοδα της Ν., Αφρικανική κουζίνα αλληλεγγύης και πάρτι οικονομικής στήριξης. H «Καμία Ανοχή» δημοσίευσε τότε κάλεσμα για συμπαράσταση που ανάφερε μεταξύ άλλων «Εμείς αρνούμαστε να περιμένουμε να χυθεί το αίμα μιας γυναίκας πριν πιστέψουμε την ίδια για τη βία που έχει δεχτεί. Η Ν. είναι μία από εμάς. Θέλουμε ολόκληρη η κοινωνία να ακούσει πως οι γυναίκες δεχόμαστε βία και καταπίεση και επιδιώκουμε μέσα από αυτή μας την παρέμβαση να ανοίξει η συζήτηση για το δικαίωμά μας στην αυτοάμυνα, η οποία συχνά είναι ο μόνος τρόπος για να σώσουμε τις ζωές μας».

Στην αίθουσα του δικαστήριου:

Η υπόθεση της Ν. δεν ήτανε καθόλου εύκολη.

Πολλές προηγούμενες παρόμοιες υποθέσεις μας έχουν διδάξει ότι η αποδεικτική διαδικασία παραβλέπει τις συνθήκες μέσα στις οποίες εκδηλώνονται τα περιστατικά της έμφυλης και σεξουαλικής βίας. Δεδομένου ότι οι περισσότερες πράξεις αντρικής βίας γίνονται μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού ή σε σημεία απόμερα, μακριά απ’ τα μάτια των περαστικών ή τρίτων, ως γυναίκες πέρα από την μαρτυρία μας, δύσκολα βρίσκουμε άλλα αποδεικτικά μέσα για να δείξουμε το πόσο βίαιες κι επικίνδυνες είναι οι επιθέσεις που έχουμε δεχτεί. Από την μια, όταν καταγγέλλουμε κακοποιητική συμπεριφορά η ακροαματική διαδικασία ξεκινά με το να αμφισβητεί εμάς τις ίδιες για την αλήθεια των ισχυρισμών μας. Από την άλλη, κοινωνία και δικαστές δείχνουν απορία και μεγάλη δυσπιστία στον φόβο που έχουμε για την ίδια μας τη ζωή.

Είχαμε ήδη μάθει πως τα δικαστήρια δεν αναγνωρίζουν στις γυναίκες το δικαίωμα τους στην αυτοάμυνα, με την αιτιολογία ότι δεν είναι επαρκή τα αποδεικτικά μέσα. Όπως και στην πρόσφατη περίπτωση της Π. που είχε αμυνθεί έναντι σε σεξουαλική βία και το δικαστήριο του Ναυπλίου επί της ουσίας απέρριψε περίπτωση αυτοάμυνας, αφού δεν κατείχε και το «θύμα» (επιτιθέμενος άνδρας) μαχαίρι.

Στην αίθουσα του δικαστηρίου η Ν. αγωνίστηκε να της αναγνωριστεί το δικαίωμα της σε αυτοάμυνα. Ήξερε την πραγματικότητα των δικαστικών αποφάσεων γενικά, αλλά και τις αδυναμίες που είχε η υπόθεση της λόγω έλλειψης αρκετών αποδεικτικών στοιχείων, που έδειχναν το ιστορικό βίας που της ασκούσε ο σύντροφος της.

Η Ν, ως κατηγορουμένη είχε το βάρος απόδειξης για τον ισχυρισμός της για κατάσταση άμυνας. Δυστυχώς, παρά το ότι αυτός ο ισχυρισμός ήταν και στην αρχική της απολογία, δεν συνοδευόταν από ιατροδικαστική έκθεση. Να σημειωθεί εδώ ότι κανένας από την αστυνομική υπηρεσία του νησιού δεν της είχε αναφέρει την αναγκαιότητα της εξέτασης της από ιατροδικαστή για να αποδείξει τις σωματικές βλάβες που της είχε προκαλέσει ο Σ. Έτσι η Ν. είχε πιστέψει πως όσα περιστατικά είχε καταθέσει στο αστυνομικό τμήμα ήτανε αρκετά.

Τώρα έπρεπε από το εδώλιο, να πείσει την έδρα για την ύπαρξη κατάστασης άμυνας, χωρίς όμως να έχει στα χέρια της ιατροδικαστική έκθεση.

Και ο Σ., ο οποίος κλήθηκε στο ακροατήριο να καταθέσει ως μηνυτής και μάρτυρας, ανέφερε ότι πριν τον τραυματισμό προηγήθηκε μόνο μια μικρή λογομαχία, όπου η Ν. είχε βρίσει την μητέρα του. Αρνήθηκε τη σωματική βία κατά της Ν. κατά τη διάρκεια της προηγούμενης μάχης, καθώς και σε όλη τη διάρκεια της σχέσης του με την Ν.. Η Εισαγγελέας σε αυτό τον ισχυρισμό του, ρώτησε κάτι πολύ ορθά, που από ό,τι φάνηκε άλλαξε την έκβαση της δίκης: «Μου φαίνεται αδιανόητο μία γυναίκα να τραυματίσει τον σύντροφό της έτσι στα καλά καθούμενα, χωρίς να έχει προηγηθεί κάτι, μόνο μια λογομαχία. Δύο είναι τα τινά: Είτε είναι ανισόρροπη, τρελή, είτε κάτι της κάνατε και δε μας το λέτε». Και όντως ο Σ. δεν το έλεγε.

Ώσπου η Ν. και η συνήγορος της ανέφεραν τα περιστατικά της συγκεκριμένης μάχης και των παλιότερων περιπτώσεων βίας, οπότε ο Σ. δυσκολεύτηκε να δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις και προσπαθούσε να αποφύγει να τοποθετηθεί, λέγοντας ότι τάχα δεν θυμάται καλά και ότι έχει πιει αρκετά. Έφτασε όμως στο σημείο να μην μπορεί πλέον να αρνηθεί την ύπαρξη του ιστορικού της σωματικής βίας, όταν η συνήγορος της Ν. του έδειξε φωτογραφίες της Ν. που απεικόνιζαν τραυματισμούς και μελανιές στο σώμα της και είχαν τραβηχτεί ένα μήνα πριν το επίδικο συμβάν. Ήταν αδύνατο να αποκρούσει την κακοποιητική του στάση σε όλη τη διάρκεια της σχέσης τους.

Η εισαγγελέας τόνισε ότι αποδείχθηκε ότι ο Σ. όντως κακοποιούσε την Ν, η οποία μην μπορώντας να πράξει αλλιώς για να προστατευτεί, τον τραυμάτισε. Τελικά πρότεινε να αναγνωριστεί στην Ν. περίπτωση «αναγκαίας άμυνας». Οι δικαστές, μετά το διάλειμμα, ανακοίνωσαν την απόφαση τους για την Ν. «ΑΘΩΑ».

Έτσι η Ν. νίκησε τον αγώνα της για το δικαίωμα σε αυτοάμυνα. Νίκησε ενάντια στην κοινωνικοπολιτική νόρμα, που δίνει αξία στο λόγο του άντρα, υποτιμώντας και σιωπώντας το λόγο της γυναίκας, στην νόρμα που μας στερεί το δικαίωμα στην αυτοάμυνα, δηλαδή το δικαίωμά μας στη ζωή την ίδια.

Μετά τη δίκη η Ν. είπε ότι δεν θα μπορούσε να είχε νικήσει χωρίς το γυναικείο κίνημα δίπλα της. Ήταν χαρούμενη όχι μόνο για την εαυτή της, αλλά και για όλες οι γυναίκες που αμύνθηκαν απέναντι στη σεξιστική βία κι αυτό γιατί η αθωωτική απόφαση της δημιουργεί νομολογία και για το μέλλον.

Η υπόθεση της Ν. ήταν τρομερά σημαντική νίκη για όλες μας. Ήταν ένα μεγάλο βήμα για να αναγνωριστεί το δικαίωμά μας σε αυτοάμυνα στις δικαστικές αίθουσες. Αλλά μέχρι το δικαίωμά μας στην αυτοάμυνα να θεωρείται αυτονόητο από όλους και αναφαίρετο, Ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!

 

Διαβάστε ακόμα

Η Ν. αγωνίζεται για δικαιοσύνη, δεν την αφήνουμε μόνη!

Ας πεθάνει κι ένας άντρας: εισαγωγή στη γυναικεία αυτοάμυνα

Ο πατέρας ελεύθερος, Το θύμα φυλακή-Δικαιοσύνη πατριαρχική

 

 

Share

«Γδύσου, γύρνα, σκύψε, βήξε»

goulioni_450x

της Κικής Σταματόγιαννη

Σε συνθήκες κρίσης, δεν εκπλήσσει η κρατική αναλγησία.

Όταν με μια ηλεκτρονική εντολή, ένα σκληρό και αυταρχικό κράτος μπορεί να πετάει ανθρώπους έξω από τα σπίτια τους, δεν περιμένεις ότι θα επιδειχθεί ευαισθησία για όσες και όσους βρίσκονται στις φυλακές. Στις ταξικές, ταξικότατες φυλακές, ασφαλώς. Στις φυλακές, όπου το κράτος στοιβάζει ανθρώπους ανάλογα με το «πού συχνάζουν» ή «με ποιούς κάνουν παρέα». Στις φυλακές όπου πετάει τους φτωχοδιάβολους αυτού του κόσμου, για να ξεμπερδέψει έτσι μια και καλή μαζί τους, τοποθετώντας τους/τες στο περιθώριο ως παρίες. Απογυμνωμένους από στοιχειώδη δικαιώματα. Όπως για παράδειγμα να έχουν αυτές και αυτοί την εξουσία πάνω στα ίδια τα σώματά τους.

Δεν είναι, επομένως, η έκπληξη το συναίσθημα που δοκιμάζεις διαβάζοντας τις διατάξεις του νέου Σωφρονιστικού Κώδικα. Είναι η οργή με την οποία έρχεσαι αντιμέτωπη. Είναι ο θυμός, τον οποίο καλείσαι να διαχειριστείς, ώστε να μπορέσεις να βάλεις σε μια σειρά τις σκέψεις σου. Ας επιχειρήσουμε, λοιπόν, να βάλουμε σε μια σειρά τις σκέψεις μας.

Πώς ξεκίνησαν όλα;

Αυτές τις μέρες κατατέθηκε προς δημόσια διαβούλευση το σχέδιο νόμου για αλλαγή του Σωφρονιστικού Κώδικα. Δεν περιμέναμε ασφαλώς να είναι το απαύγασμα του προοδευτισμού.

Μέσα σε μια απαρίθμηση περιστολής των δικαιωμάτων των κρατουμένων, γυναικών και αντρών, για τα οποία χρειάστηκαν ούτε λίγο ούτε πολύ 88 διατάξεις, στεκόμαστε στο άρθρο 21. Και στην παράγραφο 7 αυτού (οι υπογραμμίσεις δικές μας): «Ο νεοεισαγόμενος υποβάλλεται σε έρευνα σωματική και των ατομικών ειδών του, η οποία διεξάγεται σε ιδιαίτερο χώρο και κατά τρόπο που δεν θίγει την αξιοπρέπειά του. Η έρευνα διενεργείται από δύο τουλάχιστον υπαλλήλους του ίδιου φύλου με τον κρατούμενο και, σε περίπτωση γύμνωσης του σώματος, αυτή δεν επιτρέπεται να γίνεται με αφαίρεση όλων των ενδυμάτων ταυτοχρόνως. Αν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις που να δικαιολογούν ενδοσωματική ή ακτινολογική έρευνα, αυτή διενεργείται μόνον από ιατρό, κατά τους κανόνες της ιατρικής, μετά από εντολή του αρμόδιου δικαστικού λειτουργού».

Διαβάζοντας, λοιπόν, το άρθρο 21 παρ. 7 και την ξεκάθαρη πρόβλεψη για γύμνωση, βρισκόμαστε μπροστά στην αποκρουστική επαναφορά του κολπικού ελέγχου στις γυναίκες κρατούμενες. Μια μέθοδος που όσες μαρτυρίες γυναικών κι αν διαβάσεις, όλες καταλήγουν στο αίσθημα του βιασμού, της ταπείνωσης και του εξευτελισμού που νιώθουν όσες την υφίστανται. «Περίμενα μες στο κρύο μόνο με τα εσώρουχά μου στο δωμάτιο της έρευνας… Μέχρι να έρθει εκείνη με τα ρούχα, με έβαλε να βγάλω και τα εσώρουχά μου. Ντρεπόμουν τόσο πολύ που βρέθηκα σε αυτή τη θέση… Οι συνθήκες κάτω στην απομόνωση ήταν απάνθρωπες…»*.

Μια μέθοδος που σύμφωνα με όλες τις καταγγελίες είναι πλήγμα για την αξιοπρέπεια, την επιβαρυμένη ψυχική υγεία ανθρώπων που βρίσκονται ήδη σε συνθήκες εγκλεισμού. Καταγγελίες ότι σε πολλές περιπτώσεις η εξέταση δεν γινόταν καν από γιατρό-γυναικολόγο, αλλά από υπάλληλο των φυλακών. Καταγγελίες φυλακισμένων γυναικών για εργαλεία μη αποστειρωμένα, ακατάλληλα, σκουριασμένα. Μέχρι και ευρωπαϊκά όργανα έχουν αντιδράσει σε αυτή την πρακτική. Τόσο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο όσο και η Επιτροπή Πρόληψης Βασανιστηρίων την έχει ήδη –από το 2006- κατηγοριοποιήσει ως «καταχρηστική, απάνθρωπη και μη επιτρεπτή».

«Μια φορά, στο χαρτί που ήταν τοποθετημένο στην γυναικολογική καρέκλα όπου μ’ έβαλαν να κάτσω είδα μία τρίχα από προηγούμενη ερευνηθείσα. Η αποστείρωση στα εργαλεία τους είναι κάτι που ενίοτε θυμούνται. Σε άλλες βάζουν διαστολείς και σκουριασμένους, πολλές φορές, τους βάζουν το δάχτυλό τους και συγχρόνως πιέζουν προς τον ορθό ή και από επάνω στη βουβωνική χώρα σε σημείο που η κρατούμενη να πονάει. Τα ειρωνικά σχόλια και τα σόκιν «αστειάκια» των δεσμοφυλάκων δεν λείπουν από το «ρεπερτόριό» τους…

Προσφάτως που αρνήθηκα την κολπική έρευνα και από τον γυναικολόγο, διότι ανεξαρτήτου μορφώσεως, ειδικεύσεως και μορφωτικού επιπέδου το να σου χώνει ο καθείς τα δάχτυλά του είναι τουλάχιστον «απρεπές», θα έλεγα, και ζητούσα υπερηχογράφημα, με απείλησαν ότι θα με δέσουν όλη νύχτα με τη χειροπέδα στο κάγκελο […] μου είπε πως αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να δεχτώ την κολπική […]. Εν ολίγοις αυτό που μου είπαν και λένε είναι ότι αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να μου κάνουν ότι θέλουν και να μην αντιδράω»*.

Είτε αρνηθεί μια κρατούμενη να υποστεί τον κολπικό έλεγχο είτε αποδεχθεί να «πειθαρχήσει», οδηγείται στην απομόνωση. Εκεί υποχρεώνεται να εκτελεί τις πιο προσωπικές της ανάγκες, ενώ παρακολουθείται ηλεκτρονικά. «Μέσα στις τρεις αυτές ημέρες η κρατούμενη πρέπει να έχει οκτώ κενώσεις. Διαφορετικά θα παραταθεί η κράτησή της στην απομόνωση. Επειδή όμως αυτό δεν είναι φυσιολογικό να συμβεί, τότε οι έγκλειστες αναγκάζονται να χρησιμοποιήσουν καθαρτικό που τους παρέχει η υπηρεσία. Και βέβαια και αυτό αποτελεί έναν άλλο τρόπο βασανισμού, αφού λαμβάνουν το καθαρτικό για να μην παραταθεί ο χρόνος παραμονής τους στην απομόνωση. Όταν βγαίνουν οι κρατούμενες από την απομόνωση, υφίστανται εκ νέου κολπική έρευνα, συνήθως από όποια γυναίκα υπάλληλο έχει βάρδια! Αν μια κρατούμενη αρνηθεί να υποστεί αυτό τον έλεγχο, τότε κινδυνεύει να μείνει στην απομόνωση για τουλάχιστον πέντε ημέρες και με ό,τι συνεπάγεται αυτό»*.

Και μέσα σε αυτές τις δέκα γραμμές συμπυκνώνεις άνετα έναν ωραιότατο ορισμό για το τι συνιστά βασανιστήριο στον 21ο αιώνα. Στην «πολιτισμένη» Ευρώπη της Δύσης.

Γιατί, λοιπόν; Γιατί ξανά;

Ο τυπικός λόγος που επικαλούνται οι νομοθετικές και σωφρονιστικές αρχές είναι η αποτροπή εισαγωγής ναρκωτικών ουσιών μέσα στη φυλακή. Μια εισαγωγή, ωστόσο, που θα μπορούσε να αποτραπεί με χρήση άλλων μέσων. Που δεν ευτελίζουν, δεν πληγώνουν, δεν σε απογυμνώνουν από όση αξιοπρέπεια σου έχει απομείνει μέσα σε μια φυλακή. Έχουν προταθεί τρόποι ελέγχου που δεν κουρελιάζουν τις γυναίκες. Υπάρχει η δυνατότητα για υπέρηχο, για εξειδικευμένα μηχανήματα ανίχνευσης ναρκωτικών ουσιών.

Γιατί, λοιπόν, οι σωφρονιστικές αρχές επέμεναν να αγνοούν όλες αυτές τις εναλλακτικές και προχωρούσαν σε κολπική εξέταση; Και κυρίως, γιατί σκέφτονται τώρα να την επαναφέρουν; Ο ουσιαστικός και ξεκάθαρος λόγος είναι «επειδή μπορούν». Επειδή είναι ένας ακόμη τρόπος να υποδείξουν στην κρατούμενη τη θέση που της έχουν επιφυλάξει. «Είσαι σκουπίδι. Σε μεταχειριζόμαστε ως τέτοιο». Πόση ευαισθησία να χωρέσει σε ένα τόσο απλό σχήμα; «Μη ζητάς και πολλά, γιατί αυτό που σε περιμένει στο βάθος του διαδρόμου είναι η απομόνωση. Οπότε, μη μιλάς. Μη διανοηθείς καν να διεκδικήσεις». Στην κοινωνία «εκεί έξω» περικόπτονται όσα δικαιώματα έχουν απομείνει όρθια. Πόσο καλύτερα να είναι τα πράγματα μέσα σε μια φυλακή, με τα δικαιώματα των κρατουμένων να είναι ήδη περισταλμένα;

Είναι αδύνατον να μιλήσεις για την απάνθρωπη μέθοδο του κολπικού ελέγχου και το μυαλό σου να μην πάει σχεδόν αυτόματα στην Κατερίνα Γκουλιώνη. Μια γυναίκα που στα 41 της χρόνια (19 Μαρτίου 2009) βρέθηκε –κάτω από αδιευκρίνιστες μέχρι σήμερα συνθήκες- νεκρή. Δεμένη πισθάγκωνα με αίματα στο πρόσωπο κατά τη διάρκεια της μεταγωγής της. Κάποιοι θεώρησαν ότι έπρεπε να σταματήσει να μιλάει. Ίσως, γιατί παραήταν ηχηρά όλα όσα κατήγγειλε για τη φρίκη του ελληνικού σωφρονιστικού συστήματος. Ίσως γιατί –σύμφωνα μ’ αυτούς- κάποια πράγματα καλύτερα να μένουν αποκλειστικά πίσω από τους χοντρούς τοίχους μιας φυλακής. Μια περίκλειστη κοινωνία βίας και αποστέρησης δικαιωμάτων, δίπλα σε μια «ελεύθερη και ανοιχτή» κοινωνία συνεχώς κλιμακούμενης βίας και αποψίλωσης και των τελευταίων θραυσμάτων δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Ο αγώνας της Κατερίνας Γκουλιώνη είχε αποτέλεσμα καθώς σύμφωνα με το τότε άρθρο 10 παρ. 5 του εσωτερικού κανονισμού των γενικών καταστημάτων κράτησης η ενδοσωματική ή ακτινολογική εξέταση απαγορευόταν, με μόνη εξαίρεση στην περίπτωση που υπήρχε «εύλογη αιτία, μετά από εντολή του αρμόδιου δικαστικού λειτουργού και μόνον από γιατρό».

Και σήμερα, οκτώ χρόνια μετά, με τον θάνατο της Κατερίνας να παραμένει ακόμα αδικαίωτος, έρχεται η κυβέρνηση σε ένα κρεσέντο αυταρχισμού να σβήσει με μια μονοκοντυλιά τον αγώνα αυτόν. Επαναφέρει έναν από τους οδυνηρότερους εφιάλτες των γυναικών κρατουμένων.

Ήδη έχουν προαναγγελθεί κινητοποιήσεις μέσα στις φυλακές ως αντίδραση-διαμαρτυρία για τις αλλαγές που σχεδιάζονται. Πόσο να ανέχεσαι -και για ποιο λόγο άλλωστε;- να εκφράζονται νομοθετικά σκέψεις για την επαναφορά των φυλακών τύπου Γ’; Για διεύρυνση της εξουσίας του εισαγγελέα; Για περιστολή των ήδη πετσοκομμένων δικαιωμάτων των κρατουμένων; Για αντικατάσταση της άδειας του κρατουμένου/ης με την ηλεκτρονική επιτήρηση (βραχιολάκι); Για την αναστολή των εκπαιδευτικών αδειών;

Για ποιον λόγο να ανέχεσαι τα δάχτυλα και τα σκουριασμένα εργαλεία της κρατικής εξουσίας μέσα στο σώμα σου;

Κάτω τα χέρια σας από τα σώματά μας.

* Μαρτυρίες της ίδιας της Κατερίνας Γκουλιώνη και άλλων έγκλειστων γυναικών

 

 

Share

#MeToo: Χιλιάδες γυναίκες λένε «Και Εγώ»

Metoo

της Esra Dogan

«Και εγώ.» (Me Too)

Αυτές οι δύο λέξεις έχουν γίνει μια συγκλονιστική κραυγή των γυναικών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δείχνοντας στους ανθρώπους πόσο διευρυμένη πραγματικά είναι η σεξουαλική παρενόχληση και επίθεση.

Η εκστρατεία «MeToo» ξεκίνησε ως απάντηση στο σκάνδαλο του Harvey Weinstein. Σας υπενθυμίζω ότι για να βγει στην επιφάνεια η «πολύ γνωστή-αλλά-όχι-καταγγελμένη» συστηματική σεξουαλική κακοποίηση γυναικών που έκανε o διάσημος παραγωγός Weinstein του Χόλιγουντ, χρειάσθηκαν «μόνο» 30 χρόνια και 30 γυναίκες. Ο ίδιος πρόσφατα ζητούσε μια δεύτερη ευκαιρία από το κοινό, ισχυριζόμενος ότι η συμπεριφορά του ήταν «απλά» ένας «εθισμός». Δηλαδή, στη γλώσσα του σεξισμού, η κατάχρηση εξουσίας για την κακοποίηση της γυναίκας λέγεται «εθισμός».

Την Κυριακή η ηθοποιός Alyssa Milano τουίταρε ένα σημείωμα που έγραφε: «Πρόταση από μια φίλη μου: Εάν όλες οι γυναίκες που έχουν παρενοχληθεί ή κακοποιηθεί σεξουαλικά γράψουν στο στάτους τους «Me too» (Και εγώ) μπορούν οι άνθρωποι να αποκτήσουν μια αίσθηση του μεγέθους του προβλήματος.»

Κάτω από τη σημείωση έγραψε: «Αν έχετε παρενοχληθεί ή έχετε δεχτεί σεξουαλική επίθεση, γράψτε «και εγώ» ως απάντηση σε αυτό το tweet»,

Σε λιγότερο από μια μέρα, περισσότερες από 35.000 χρήστριες twitter από όλη την υδρόγειο (κυρίως γυναίκες, αλλά όχι μόνο) σχολίασαν κάτω από το αρχικό tweet της Milano, υποδεικνύοντας ότι έχουν υποστεί σεξουαλική παρενόχληση ή επίθεση. Σύμφωνα με το UK Reuters, εκτός από το Twitter που ήταν πλημμυρισμένο με μηνύματα προσωπικών ιστοριών σεξουαλικών επιθέσεων, καθιστώντας το «MeToo» μία από τις κορυφαίες τάσεις σε χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία, ήδη τη Δευτέρα το απόγευμα στο Facebook περίπου 7 εκατομμύρια άνθρωποι συζητούσαν το θέμα «MeToo».

Μερικά από τα tweets ήταν τα εξής:

«Η μητέρα μου υπέστη σεξουαλική κακοποίηση από κάποιον στην οικογένειά μου όταν ήταν παιδί. Αυτό εξακολουθεί να την επηρεάζει μέχρι σήμερα» (@worldforyouu)

«Ήμουν μια ανήμπορη και φοβισμένη για να μιλήσω και αυτό με κάνει να νιώθω άρρωστη. Αν σας προσβάλει ότι δημοσιεύω αυτό, δεν λυπάμαι.» (@KrysJanae)

«Δεν είμαι αρκετά άνετη για να μοιραστώ τις ιστορίες μου, αλλά #MeToo. Δεν είσαι μόνη» (@alyshanett)

«Πριν ρωτήσετε τι φορούσα, να ξέρετε ότι ήμουν 4 χρονών. Ας υποθέσουμε ότι η μαμά μου δεν με έντυνε προκλητικά.» (@dandushka)

«Είμαι άντρας. Βιάστηκα όταν πήγαινα στο λύκειο από δύο άντρες. Δεν το έχω αποβάλει ποτέ από πάνω μου αυτό και μερικές φορές φοβάμαι να με αγγίξουν» (@AnthonyJamesII)

«Επειδή όταν ανέφερα το δικό μου, η αστυνομικός μου είπε ότι δεν θα ανάφερε έναν βιασμό που θα συνέβαινε σε αυτήν. Πρέπει να το κάνουμε καλύτερα» (@kirstsolo)

Εκτός από τα παραπάνω, έχω συναντήσει πολλά post στο facebook από τις φίλες μου, από διάφορα μέρη του κόσμου – από τη Νότια Κορέα, τη Φινλανδία, τη Γαλλία, τις ΗΠΑ, την Ινδία, την Τουρκία, την Ισπανία, στην Ελλάδα κλπ – οι οποίες χρησιμοποίησαν το hashtag «MeToo» για να παρουσιάσουν τις εμπειρίες τους σε σεξουαλική κακοποίηση.

Πριν από μερικά χρόνια, θα ήμουν συγκλονισμένη ακούγοντας τέτοιες ιστορίες σεξουαλικής κακοποίησης από τις φίλες μου. Πριν από πολύ καιρό θυμάμαι να σοκάρομαι μαθαίνοντας ότι δεν ήμουν η μόνη που είχα δεχτεί σεξουαλική παρενόχληση ως παιδί από έναν ξένο. Πριν από πολύ καιρό θυμάμαι να σοκάρομαι μαθαίνοντας ότι οι περισσότερες από τις καλύτερες μου φίλες και ακόμη και η αδελφή μου είχαν αντιμετωπίσει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους κάποια μορφή σεξουαλικής κακοποίησης και δεν γνώριζα τίποτα γι’ αυτό. Όσο περισσότερο έδειχνα εμπιστοσύνη στις φίλες μου, τις άκουγα και τις καταλάβαινα, τόσο περισσότερες ιστορίες ανακάλυπτα. Λοιπόν, τώρα δεν είμαι πλέον συγκλονισμένη από την ύπαρξη και το μέγεθος της σεξουαλικής βίας.

Μου συνέβη και μένα και ξέρω ότι συνέβη σε εσένα ή σε κάποια πολύ κοντά σου.

 

Διαβάστε ακόμα

Η ορατή και αόρατη συμμετοχή μας στην κουλτούρα του βιασμού

Ας πεθάνει κι ένας άντρας: εισαγωγή στη γυναικεία αυτοάμυνα

Αποφάσεις «σταθμοί» φωτίζουν διαφορετικές πτυχές της σεξουαλικής παρενόχλησης

Share

Ο πατέρας ελεύθερος, Το θύμα φυλακή-Δικαιοσύνη πατριαρχική

ναυπλιο

της Φιλίππας Διαμάντη

Έχετε δει την ταινία Χορεύοντας στο σκοτάδι με την Μπιορκ;

Το σενάριο της ταινίας επαναλήφθηκε με κάποιες μικρές παραλλαγές στη δίκη της Π.Α. στο Ναύπλιο την Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου 2017.

Μια 22χρονη κοπέλα ζει στα παγκάκια στην Κόρινθο. Έχει φύγει από το σπίτι της γιατί ο πατέρας της δέρνει τη μητέρα της και δεν αντέχει άλλο αυτή την κατάσταση. Πάντα μπαίνει στη μέση για να τους χωρίσει και τις τρώει. Ο πατέρας άνεργος και αλκοολικός. Η μητέρα άνεργη με καρκίνο. Δεν τολμάει να φύγει από το σπίτι. Όλο το σπίτι είναι σπασμένο, δεν έχει αφήσει ούτε ποτήρι όρθιο ο πατέρας. Η κοπέλα έχει ελαφρά νοητική στέρηση. Κατάφερε όμως να φτάσει μέχρι και το γυμνάσιο. Δεν είχε βοήθεια από πουθενά.  Μερικές φορές ζητούσε χρήματα από την εκκλησία για να πάρει να φάει. Κάποιες φορές έκανε μεροκάματα στα καλαμπόκια. Είχε μια κολλητή φίλη λίγο μικρότερή της. Μερικές φορές τριγυρνούσαν μαζί τα βράδια. Κάποιες άλλες έμενε και σπίτι της παρέα. Κυκλοφορούσε με μαχαίρι στην τσάντα διότι φοβόταν τα βράδια έξω που έμενε.

Ένα βράδυ αργά κάθονται στον πεζόδρομο σένα παγκάκι οι δυο τους. Τους πλησιάζει ένας μεθυσμένος άντρας αρκετά μεγαλύτερός τους, κοντά στα πενήντα. Δεν τον ξέρουν. Στέκεται μπροστά τους και με απειλητική διάθεση αφήνει σεξουαλικά υπονοούμενα. Λέει στη μικρότερη κοπέλα, «εσένα σε ξέρω, που μένεις και τους γονείς σου». «Θα σας γαμήσω», τους λέει και πιάνει τα στήθη της μικρής. Εκείνες αντιδράνε. Πιάνει την 22χρονη από τα μαλλιά. Πάει να βγάλει κάτι από την κωλότσεπή του. «Κρατάει μαχαίρι», φωνάζει η μικρότερη κοπέλα. Τότε η 22χρονη βγάζει από τη μικρή άσπρη τσάντα που κρατούσε, ένα μαχαίρι. Τον χτυπά με αυτό. Πανικοβάλλονται. Φεύγουν τρέχοντας. Πετούν το μαχαίρι λίγα μέτρα παρακάτω.

Παίρνει τηλέφωνο την οικογένειά της η 22χρονη. «Πατέρα σκότωσα άνθρωπο». Την βρίσκουν με αφρούς στο στόμα, να κλαίει και να χτυπιέται. «Δεν το ήθελα, δεν ξέρω πως έγινε».

Αυτή είναι μια ακόμη ιστορία σεξουαλικής παρενόχλησης, όμως αυτή τη φορά οι γυναίκες αντιστάθηκαν, αμύνθηκαν και υπερασπίστηκαν τις εαυτές τους.

Αυτή είναι μια ιστορία που δείχνει πως το δικαστήριο επιβάλλει 15 έτη και 4 μήνες στο θύμα μην αναγνωρίζοντας πως αμύνθηκε για να προστατέψει εκείνη και τη φίλη της.

Αυτή είναι μια ιστορία που αποδεικνύει τον παραλογισμό του δικαστικού συστήματος, την ατιμωρησία της ενδοοικογενειακής βίας, τη δικαίωση του κάθε σεξιστή-βιαστή από τη «Δικαιοσύνη», την καταδίκη όσων γυναικών αντιστέκονται.

Η Π.Α. στον 1,5 χρόνο που βρίσκεται στις φυλακές Κορυδαλλού έχει κάνει ήδη κάποιες απόπειρες αυτοτραυματισμού. Το δικαστήριο που την καταδίκασε είναι ο ηθικός αυτουργός για την όποια συνέχεια.

«Πρόεδρος: Γιατί δεν χτυπήσατε ποτέ τον πατέρα σας που σας κακοποιούσε;

Π.Α.: Τον φοβόμουν. Τον τρέμω τον πατέρα μου.»

 

Ο πατέρας ελεύθερος, το θύμα φυλακή.

Η δικαιοσύνη σας είναι βαθιά πατριαρχική.

 

Διαβάστε ακόμα

Ας πεθάνει κι ένας άντρας: εισαγωγή στη γυναικεία αυτοάμυνα

Η ορατή και αόρατη συμμετοχή μας στην κουλτούρα του βιασμού

Η έμφυλη βία δεν μας τρομοκρατεί. Μας εξοργίζει!

 

Share

Τι είναι ο «φεμινο-εθνικισμός»;

Le Pen PA-31744885 (1)

της Niki Seth–Smith

Η ακαδημαϊκός Sara Farris μιλά για την «εργαλειοποίηση» των μεταναστριών στην Ευρώπη από δεξιούς εθνικιστές και νεοφιλελεύθερους. Πρόσφατα δημοσίευσε ένα βιβλίο που προκάλεσε, με τον τίτλο Στο όνομα των δικαιωμάτων των γυναικών: η άνοδος του φεμινο-εθνικισμού[1]. Σε αυτό εξετάζει πώς δεξιοί εθνικιστές, νεοφιλελεύθεροι/ες, αλλά και ορισμένες φεμινίστριες και φορείς ισότητας, επικαλούνται τα δικαιώματα των γυναικών για να στιγματίσουν τους μουσουλμάνους και να προωθήσουν τη δική τους πολιτική ατζέντα. Υποστηρίζει ότι υπάρχει μια σημαντική πολιτικο-οικονομική διάσταση σε αυτήν τη φαινομενικά παράδοξη διασύνδεση.

Είναι ένα επίκαιρο –και σύνθετο– βιβλίο, που περιλαμβάνει μελέτες περιπτώσεων από τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ολλανδία. Ζήτησα από την Farris, που αυτή τη στιγμή είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Κοινωνιολογίας στο Goldsmiths, του University of London, να εξετάσουμε σε βάθος ορισμένα από τα ερωτήματα που θέτει το βιβλίο της. Το παρακάτω κείμενο είναι η επιμελημένη απομαγνητοφώνηση της συζήτησης που είχαμε.

Στο βιβλίο σας, μιλάτε για φεμινίστριες και «φεμινο-κράτες» (γραφειοκράτες του φεμινισμού) που «προδίδουν τη χειραφετητική τους πολιτική» και «επιστρατεύουν τα δικαιώματα των γυναικών, προκειμένου να στιγματίσουν τους μουσουλμάνους», με στόχο την προώθηση άλλων πολιτικών στόχων. Πρόκειται για μια συνειδητή διαστρέβλωση, ή μήπως η δουλειά ορισμένων φεμινιστριών γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης;

Από τη μια πλευρά έχουμε δεξιούς/ές εθνικιστές/στριες που εκμεταλλεύονται και επιστρατεύουν ζητήματα φύλου και ισότητας, κυρίως στις καμπάνιες τους εναντίον των μουσουλμάνων.

Πρόκειται για δεξιούς ηγέτες, όπως στην περίπτωση της επικεφαλής του γαλλικού Εθνικού Μετώπου Μαρίν Λεπέν: δεν ενδιαφέρεται για τα δικαιώματα των γυναικών, και προφανώς αυτή είναι μια ρητορική για να στιγματίσει τους μουσουλμάνους. Αυτή είναι μια από τις όψεις του «φεμινο-εθνικισμού»: οι εθνικιστές που εργαλειοποιούν τον φεμινισμό.

Από την άλλη πλευρά, αυτή η έννοια περιγράφει το πώς ορισμένες φεμινίστριες –και θέλω να τονίσω ότι πρόκειται για ορισμένες, για μια μειοψηφία– επιτίθενται ολοένα και περισσότερο στο Ισλάμ ως θρησκεία, υποστηρίζοντας ότι είναι μια θρησκεία που καταπιέζει τις γυναίκες.

Ας πάρουμε το παράδειγμα της «απαγόρευσης του μπουρκίνι» στη Γαλλία, το οποίο εξετάζετε και στο βιβλίο σας. Ποιες ήταν οι φεμινίστριες που υποστήριξαν αυτήν την απαγόρευση; Θεωρείτε ότι είναι μορφές που εκπροσωπούν τον «φεμινο-εθνικισμό»;

Ορισμένες φεμινίστριες υποστήριξαν και την απαγόρευση της μαντίλας και του μπουρκίνι – έχω στον νου μου την πολύ γνωστή φεμινίστρια διανοούμενη Elizabeth Badinter, καθώς και την πρώην υπουργό Γυναικείων Υποθέσεων Najat Vallaud–Belkacem. Η τελευταία ήταν εκπρόσωπος της Κεντροαριστεράς, μια σοσιαλίστρια, η οποία μάλιστα πρότεινε ότι η απαγόρευση της μαντίλας θα πρέπει να ισχύσει και πέραν των σχολείων, να εφαρμοστεί και στους χώρους δουλειάς. Γνωστές φεμινίστριες και «φεμινο-κράτες» υποστήριξαν αυτούς τους νόμους, και το γεγονός αυτό έχει ενισχύσει τις αντι-ισλαμικές θέσεις στο όνομα των δικαιωμάτων των γυναικών.

Αναρωτιέστε αν υπάρχει μια «νέα ανίερη συμμαχία» ανάμεσα σε δεξιούς εθνικιστές/ιες, φεμινίστριες, «φεμινο-κράτες» και νεοφιλελεύθερους/ες. Όμως, η ιστορία των λευκών γυναικών που θέλουν να «σώσουν» μελαψές γυναίκες από μελαψούς άνδρες[2] δεν είναι καινούργια. Πώς διαβάζετε την ιστορία αυτής της τάσης;

Θα πρέπει να διευκρινίσω ότι στο βιβλίο μου αναρωτιέμαι για το κατά πόσο πρόκειται πράγματι για «ανίερη συμμαχία» και επιλέγω αντ’ αυτού να χρησιμοποιήσω τον όρο «σύγκλιση», καθώς θεωρώ ότι περιγράφει καλύτερα τη ρευστότητα του φαινομένου, δηλαδή το γεγονός ότι άνθρωποι και πολιτικές φιγούρες από πολύ διαφορετικές πολιτικές πλατφόρμες συγκλίνουν σε αυτό το έδαφος, και υπάρχουν πολλές αντιφάσεις σε αυτό το έδαφος.

Η λέξη «συμμαχία» θα σήμαινε ότι πρόκειται για συνειδητή ομαδοποίηση;

Ακριβώς. Και δεν νομίζω ότι μιλάμε για κάτι τέτοιο. Επιπλέον, δεν υπάρχει κάτι το ιδιαίτερα καινούργιο σε αυτήν την ιστορία.

Έχουμε πολλά παραδείγματα ιμπεριαλιστών και αποικιοκρατών που ισχυρίζονταν ότι θα φέρουν τον «πολιτισμό» σε «απολίτιστες» χώρες, επιστρατεύονται το ζήτημα των δικαιωμάτων των γυναικών. Στην Αλγερία, το 1950, ο γαλλικός στρατός ανέπτυξε αυτή την εμμονή να αφαιρέσει τη μαντίλα από τις μουσουλμάνες. Τότε, ορισμένες φεμινίστριες υποστήριξαν αυτές τις απόπειρες.

Το αξιοσημείωτο μετά την 11η Σεπτεμβρίου είναι η αυξανόμενη απήχηση της ιδέας ότι τα δικαιώματα των γυναικών διακυβεύονται όταν μιλάμε συγκεκριμένα για τις μουσουλμανικές κοινότητες.

Όμως, χωρίς να θέλω να γενικεύσω, γυναίκες σε πολλές μουσουλμανικές χώρες αντιμετωπίζουν όρια και απειλή όσον αφορά τα δικαιώματά τους. Για να μην αναφέρουμε και το σημερινό πλαίσιο, της ανόδου του Ισλαμικού Κράτους. Αυτό το γεγονός δεν θα μπορούσε να εξηγεί την αυξημένη εστίαση στο συγκεκριμένο ζήτημα;

Δεν είμαι πεπεισμένη. Ένα από τα επιχειρήματα που επιστρατεύτηκαν για την εισβολή στο Αφγανιστάν ήταν ακριβώς η απελευθέρωση των γυναικών, και αυτό ήταν πριν από το Ισλαμικό Κράτος και τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν μετά την 11η Σεπτεμβρίου.

Υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στο βιβλίο σας και αυτό της Jasbir Puar Terrorist assemblages: homonationalism in queer times [Τρομοκρατικές συναθροίσεις: ομο-εθνικισμός σε queer εποχές]; Μια δεκαετία πριν, υποστήριξε στο βιβλίο της ότι οι δυναμικές της σεξουαλικότητας, της φυλής, του φύλου, του έθνους, της τάξης και της εθνότητας επαν-ευθυγραμμίζονται με σύγχρονες δυνάμεις που οργανώνονται γύρω από την ασφάλεια, την αντιτρομοκρατία και τον εθνικισμό.

Το βιβλίο της Puar ήταν πηγή έμπνευσης για μένα. Αποτύπωσε με μεγάλη ακρίβεια το φαινόμενο όπου ορισμένες/οι εκπρόσωποι της  LGBT κοινότητας στις ΗΠΑ υποστηρίζουν τον αμερικανικό εθνικισμό, ιδιαίτερα μετά την 11η Σεπτεμβρίου, και ενισχύουν αντι-ισλαμικές καμπάνιες υπό την ιδέα ότι οι μουσουλμάνοι είναι ενάντια στα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Εγώ δεν εξετάζω το ζήτημα των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, εστιάζω στα δικαιώματα των γυναικών, όμως το βιβλίο της Puar άνοιξε μια πολύ σημαντική συζήτηση. Επίσης, δίνω έμφαση στα πολιτικο-οικονομικά θεμέλια του «φεμινο-εθνικισμού».

Πράγματι, το βιβλίο σας εξετάζει την αυξανόμενη ζήτηση στη Δύση για θηλυκοποιημένη εργασία –φροντίδα παιδιών, ηλικιωμένων, καθαριότητα, οικιακή εργασία– και το πώς αυτή σχετίζεται με τη μεταχείριση των μουσουλμάνων μεταναστριών ειδικότερα.

Αυτό είναι ένα από τα βασικά σημεία στα οποία επιχείρησα να συμβάλω: να φωτίσω τις οικονομικές πλευρές της φεμινο-εθνικιστικής ιδεολογίας και της ισλαμοφοβίας. Η ιδέα ότι οι μετανάστες κλέβουν δουλειές είναι πολύ συνδεδεμένη με τους άνδρες. Έχω στον νου μου μια αφίσα του UKIP, για παράδειγμα, με έναν βρετανό λευκό άνδρα που ζητιανεύει στον δρόμο. Το ερώτημά μου ήταν: πού είναι οι γυναίκες μετανάστριες; Στα μίντια δεν αναπαρίστανται τόσο ως «κλέφτρες δουλειών», όσο ως υπάκουα παθητικά θύματα της δικής τους υποτιθέμενης οπισθοδρομικής κουλτούρας.

Στην Ιταλία, ο πρώην επικεφαλής της πολύ ρατσιστικής Λίγκας του Βορρά, ο Ρομπέρτο Μαρόνι, είπε: «Δεν μπορεί να υπάρξει νομιμοποίηση για εκείνους [τους μετανάστες] που μπήκαν παράνομα, για εκείνους που βιάζουν γυναίκες ή κλέβουν σπίτια, αλλά σίγουρα θα εξετάσουμε το ενδεχόμενο νομιμοποίησης εκείνων των περιπτώσεων που έχουν ισχυρό κοινωνικό αντίκτυπο, όπως για παράδειγμα των μεταναστών που συμβάλλουν στους τομείς της φροντίδας». Αυτοί οι πάροχοι φροντίδας είναι, φυσικά, στην πλειοψηφία τους γυναίκες. Αυτή είναι η εμφυλοποίηση του ρατσισμού.

Οι γυναίκες αναπαρίστανται ως θύματα, για τις οποίες –αν ενσωματωθούν σωστά– μπορεί να γίνει λίγος χώρος, ενώ οι άντρες είναι οι αναπόδραστοι Άλλοι. Οι φεμινίστριες που είναι εναντίον του Ισλάμ μιλούν για χειραφέτηση των γυναικών, αλλά με τι μοιάζει αυτή η χειραφέτηση; Κάνουν δουλειές που πολλές φεμινίστριες δεν θέλουν να κάνουν. Οι αγώνες του 1970 αφορούσαν ακριβώς την απελευθέρωση των γυναικών από τις αγγαρείες του νοικοκυριού και την οικιακή εργασία.

UKIPad

Μια αφίσα του UKIP απεικονίζει έναν λευκό Βρετανό να ζητιανεύει. Πού είναι οι γυναίκες;

Το βιβλίο σας φαίνεται να υποστηρίζει ότι υπάρχει κάτι προβληματικό στα προγράμματα εύρεσης εργασίας για τις γυναίκες μετανάστριες, όταν «υποστηρίζουν σιωπηλά» την «ιδέα των δυτικών φεμινιστριών για χειραφέτηση μέσω της παραγωγικής εργασίας». Όμως πολλές γυναίκες εργάζονταν και στις χώρες προέλευσής τους.

Κάποιοι λένε «τουλάχιστον έχουν μια δουλειά». Φυσικά. Και η φροντίδα, η καθαριότητα και άλλες κοινωνικά αναπαραγωγικές εργασίες είναι δουλειά και θα έπρεπε να αναγνωρίζεται ως τέτοια.

Όμως αυτές οι δουλειές είναι συνήθως υπο-πληρωμένες, δεν αναγνωρίζονται και είναι συχνά υψηλής εκμετάλλευσης χωρίς συμβόλαια. Ως φεμινίστριες πρέπει να βάλουμε το ζήτημα της κοινωνικής αναπαραγωγής πολύ ψηλά στην ατζέντα και πάλι. Τα τελευταία 20 χρόνια, ο φιλελεύθερος φεμινισμός έχει γίνει πολύ δημοφιλής. Χρειάζεται να επαναφέρουμε πολύ σημαντικά ζητήματα, όπως οι δωρεάν δομές για την παιδική φροντίδα. Είναι σημαντικό να στρατευθούμε στους αγώνες των οργανώσεων των οικιακών εργαζομένων.

Για παράδειγμα, αυτή τη στιγμή εξελίσσεται ένας αγώνας των εργαζομένων στην καθαριότητα στο London School of Economics, η πλειοψηφία των οποίων είναι γυναίκες μετανάστριες που αγωνίζονται για αναγνώριση και για αξιοπρεπή συμβόλαια εργασίας.

Η έρευνά σας δίνει έμφαση και στο ζήτημα της μητρότητας όπως εμφανίζεται στα προγράμματα ένταξης μεταναστών και στο πώς συνδέεται με την ουσιοκρατική ιδέα για τη γυναίκα ως φορέα πολιτισμού.

Αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις αυτών των προγραμμάτων ένταξης: υπάρχει τόσο μεγάλη έμφαση στο να διδαχθούν οι μουσουλμανικές κοινότητες για τα δικαιώματα των γυναικών και τις φεμινιστικές ιδέες.

Και ταυτόχρονα αυτά τα προγράμματα περιέχουν την εξαιρετικά παραδοσιακή ιδέα ότι οι γυναίκες είναι πρωτίστως μητέρες. Στην Ολλανδία, ζητούν μάλιστα από τις γυναίκες να αποδείξουν ότι δεσμεύονται στη διαδικασία της σωστής μητρότητας: τους ζητούν να πάρουν μέρος σε μια εξέταση όπου απαντούν ερωτήσεις για τα ολλανδικά μοντέλα μητρότητας και πατρότητας.

Χρειάζεται να κομίσουν αποδείξεις για τις προσπάθειές τους, για παράδειγμα ότι πήγαν να δουν τον δάσκαλο του παιδιού τους ή ότι προσέφεραν κάποιου είδους εθελοντική εργασία. Υπάρχει τεράστια έμφαση στην αναπαράσταση των γυναικών ως μητέρων της μελλοντικής γενιάς. Πρέπει να αφομοιωθούν πολιτισμικά στις δυτικές αξίες για να μπορέσουν να τις μεταδώσουν.

Αν όμως, με τον φόβο του να μη δαιμονοποιήσουμε τους μουσουλμάνους ή να μην συμβάλουμε στην αντι-ισλαμική ατζέντα, η κατάσταση αντιστραφεί και οι προσπάθειες υποστήριξης και ενδυνάμωσης των μουσουλμάνων γυναικών οπισθοχωρήσουν; Υπάρχει ένας τέτοιος κίνδυνος;

Αυτό είναι ένα κλασικό δίλλημα: όταν ο αντι-σεξισμός παίζεται ενάντια στον αντι-ρατσισμό. Είναι κάτι για το οποίο έγραψαν πολύ οι φεμινίστριες του μαύρου κινήματος στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, και συνεχίζουν αυτόν τον διάλογο. Πώς μπορούμε να καταγγείλουμε τον σεξισμό στις κοινότητές μας, όταν ξέρουμε ότι αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί ενάντια στους μαύρους άνδρες; Δεν υπάρχει εύκολη απάντηση.

Πρέπει να υποστηρίζουμε με κάθε τρόπο τη δυνατότητα κάθε γυναίκας και κάθε κοινότητας να καταγγέλλει τον σεξισμό όπου αυτός εμφανίζεται. Έτσι πρέπει να αναρωτηθούμε: συμβάλλουμε πράγματι σε αυτόν τον σκοπό; Πώς μπορούμε να στηρίξουμε των αγώνα αυτών των γυναικών, σε ένα πλαίσιο εξαιρετικά σκληρής και εντεινόμενης ισλαμοφοβίας; Ο αγώνας ενάντια στον ρατσισμό και ο αγώνας ενάντια στον σεξισμό πρέπει να πηγαίνουν χέρι-χέρι.

[1] Sarra Farris, In the Name of Women’s Rights: Τhe Rise of Femonationalism, Duke University Press, 2017.

[2] Η φράση παραπέμπει στο έργο της Gayatri Chakravorty Spivak Can the Subaltern Speak?, στο οποίο κάνει αναφορά στην αποικιοκρατική ρητορική «διάσωσης των μελαψών γυναικών από μελαψούς άντρες». Η συγκεκριμένη φράση έχει μετατραπεί σε σημείο αναφοράς στη μεταποικιακή φεμινιστική κριτική της αποικιοκρατικής εργαλειοποίησης των γυναικών. [Σ.τ.Μ.]

 

Το πρωτότυπο άρθρο δημοσιεύτηκε στο Open Democracy, στις 13 Ιουλίου 2017.

Πηγή: passworld

 

Διαβάστε ακόμα

«Μια ύπουλη κατάσταση»: οι έμφυλοι ρόλοι των ακροδεξιών γυναικών

Το φύλο της Ακρας Δεξιάς

Share

Οι πορνοπελάτες-φαντάσματα της Λάρισας έχουν ευθύνη

αιχμάλωτη

της Γεωργίας Μανώλη και Άννας Σιγαλού

Πρόσφατα, το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Κακουργημάτων Τρικάλων αποφάσισε την πολυετή καταδίκη των δυο βιαστών-μαστροπών της 14χρονης στη Λάρισα και μάλιστα χωρίς ανασταλτικό χαρακτήρα. Συγκεκριμένα, καταδικάστηκαν οι δυο κατηγορούμενοι, ο Ι.Γ. 57 ετών σε ποινή φυλάκισης 24 ετών + 50.000 € και ο  Κ.Κ. 57 ετών επίσης σε ποινή φυλάκισης 18 ετών +50.000 €. Όσον αφορά τους υπόλοιπους βιαστές οι ποινές ήταν ελαφρύτερες αφού ο Α.Τ. 56 ετών καταδικάστηκε  σε 14 έτη φυλάκισης και ο A.K. σε ποινή φυλάκισης 7 ετών αντίστοιχα. Θυμίζουμε ότι η υπόθεση αυτή έγινε γνωστή το φθινόπωρο του 2016, όταν αποκαλύφθηκε ότι η 14χρονη κρατιόταν έγκλειστη σε διαμέρισμα στη Λάρισα, όπου τέσσερις άνδρες τη βίαζαν επανειλημμένα και την εξέδιδαν έναντι χρηματικής αμοιβής.

Είχαν ακολουθήσει τότε πολλά δημοσιεύματα, τα περισσότερα αναμενόμενα, για το «σοκ» που προκάλεσε αυτή η υπόθεση στην ελληνική κοινωνία με έμφαση μάλιστα στο γεγονός ότι ένας από τους μαστροπούς-βιαστές ήταν και νονός του θύματος. Επιπλέον, η κατάθεση της ανήλικης διέρρευσε σε δημοσιεύματα του κίτρινου τύπου όπου γινόταν λεπτομερής αναφορά στους πορνοπελάτες που τη βίαζαν στο διαμέρισμα όπου ήταν έγκλειστη. Ωστόσο, πουθενά δεν υπήρξε αναφορά στους πορνοπελάτες από πλευράς των ΜΜΕ ή της αστυνομίας, στους οποίους οι μαστροποί εξέδιδαν το θύμα, ούτε καν κάποια ενημέρωση για το αν γίνεται έρευνα για να εντοπιστούν και να συλληφθούν.

Αυτή η “παράλειψη” είναι σύνηθες φαινόμενο. Όταν γινόταν το κυνήγι μαγισσών του Λοβέρδου το 2012, είχαν δημοσιευτεί φωτογραφίες των οροθετικών ιερόδουλων, αλλά καμία αναφορά δεν έγινε στους πορνοπελάτες τους. Όταν άνοιξε η υπόθεση των επιχειρήσεων trafficking και ξεπλύματος μαύρου χρήματος, «Χωριάτικου» και «Αττικών Φούρνων», αν και οι αδερφοί Γιαννακόπουλοι βρέθηκαν στο εδώλιο έστω και για λίγο, έστω κι αν εξαγόρασαν την ποινή τους και κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι, εν τούτοις καμία θεσμική αρχή  δεν προσπάθησε να κινηθεί νομικά ενάντια στους πορνοπελάτες του κυκλώματος.

Δεν μπορούμε λοιπόν, παρά να αναρωτηθούμε γιατί τόσο η ελληνική κοινωνία όσο και η αστυνομία και η δικαιοσύνη αρνούνται να αποδώσουν ευθύνες και στους πορνοπελάτες που αγόραζαν τη 14χρονη για τη δική τους ευχαρίστηση.

Θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε ότι η κοινωνία τους αγνοεί -όπως τους αγνοούσε πάντα- επειδή η πορνεία και το trafficking συζητιούνται πάντα με τέτοιους όρους, που δημιουργούν την εντύπωση ότι είναι δραστηριότητες που ασκούν οι γυναίκες, χωρίς να υπάρχουν άλλοι εμπλεκόμενοι, είτε αυτοί είναι διακινητές, απαγωγείς, πελάτες κ.α. Γιατί σε μια πατριαρχική κοινωνία όπου οι γυναίκες καλούμαστε να καλύπτουμε ανάγκες, είναι τόσο εμπεδωμένη η “ανάγκη” του άντρα να «γαμήσει», που σχεδόν ότι κι αν κάνει για να το καταφέρει αυτό δικαιολογείται ή θεωρείται δεδομένο. Και σε μια καπιταλιστική κοινωνία όπου η ελεύθερη αγορά αποτελεί ιδανικό και όπου όλα μπορούν να αναχθούν σε εμπορεύματα, ο αγοραστής δεν είναι ποτέ φταίχτης. Ωστόσο ο αγοραστής, και στη προκειμένη περίπτωση ο πορνοπελάτης, αποτελεί το θεμέλιο της ζήτησης για περισσότερα γυναικεία σώματα.  Από ότι φαίνεται μάλιστα από τη συχνότητα ανάλογων περιστατικών με αυτό της Λάρισας και του «Χωριάτικου», η ζήτηση έχει αυξηθεί.

Από την πλευρά του νόμου όμως, γιατί υπάρχει πια τόσο μεγάλο νομικό κενό; Ειδικά σε υποθέσεις σαν αυτήν, ή σαν την παρόμοια υπόθεση της 14χρονης στην Καλλιθέα, όπου δεν πρόκειται για ενήλικα αλλά για έφηβη, δεν θα έπρεπε να διωχθούν νομικά οι πορνοπελάτες -πέρα από βιασμό- και για παιδεραστία; Ειδικότερα, στην περίπτωση της 14χρονης στη Καλλιθέα (το καλοκαίρι του 2016, στη Καλλιθέα εξαρθρώθηκε κύκλωμα μαστροπείας, το οποίο εξέδιδε τη 14χρονη σε πορνοπελάτες) ασκήθηκε κριτική από τα media στη 23χρονη ιερόδουλη που «έκανε τη δασκάλα στην ανήλικη» αλλά οι πορνοπελάτες, που δεν είχαν κανένα απολύτως θέμα να πληρώσουν 80 ευρώ για να αγοράσουν μια ανήλικη, δεν αναφέρθηκαν ποτέ και από κανένα μέσο ούτε από την αστυνομία.

Το επιχείρημα της άγνοιας σε περιπτώσεις που το γυναικείο σώμα δέχεται βία είναι σχεδόν δεδομένο. Αντίθετα, σε περιπτώσεις ανθρωποκτονίας, κλοπής, κ.α. εγκλημάτων, ούτε εμφανίζεται τόσο συχνά ούτε γίνεται τόσο εύκολα δεκτό. Βέβαια το να βιάζεις είναι οριακά πιο κοινωνικά αποδεκτό από τα να δολοφονείς ή να κάνεις σχεδόν οτιδήποτε άλλο. Ας μην ξεχνάμε ότι έχουμε μπροστά μας μια δικαιοσύνη που φυλακίζει για χρόνια ανθρώπους χωρίς αποδεικτικά στοιχεία, ενώ ταυτόχρονα αθωώνει βιαστές παρά την πληθώρα έγκυρων αποδεικτικών. Η στάση του κράτους και του δικαστικού συστήματος απέναντι στις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες ήταν πάντα γνωστή.

Η δικαιολογία τύπου «συγγνώμη δεν ήξερα ούτε ποια η ηλικία της ούτε αν το ήθελε» δεν ακυρώνει σε καμία περίπτωση την ευθύνη που φέρουν για το έγκλημα αυτό. Δεν παύει να πρόκειται για ένα έγκλημα, στο οποίο υπήρξαν συμμέτοχοι, άρα και συνυπεύθυνοι. Και τελικά τι σημαίνει “δεν ήξερα”; Δεν είναι γνωστό ότι γίνεται trafficking; Δεν είναι εμφανές, ότι ένα κορίτσι 14 χρονών σε ένα διαμέρισμα δεν είναι συναινούσα ενήλικας; Πόσο μάλλον σε μια μικρή κοινωνία, όπου αυτά τα κυκλώματα έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να δημιουργούνται σε κύκλους γνωστών και συγγενών.  Άρα το «δεν ήξερα» ουσιαστικά σημαίνει «δε με νοιάζει». Και μόνο η αποδοχή αυτών των δικαιολογιών προσβάλει την νοημοσύνη μας. Αυτό το επιχείρημα της δήθεν «άγνοιας» θα πρέπει να πάψει να είναι η μόνιμη δικαιολογία γενικότερα όσον αφορά την εμπορευματοποίηση του γυναικείου σώματος.

Οι πορνοπελάτες της 14χρονης της Λάρισας πληρώνανε για να βιάζουν ένα αιχμάλωτο κορίτσι σε ένα διαμέρισμα,  και επομένως είναι  συνυπεύθυνοι στη βία που άσκησαν οι μαστροποί, και ως εκ τούτου θα έπρεπε να αντιμετωπίζουν και αυτοί την ίδια καταδίκη με τους υπόλοιπους βιαστές.

 

Διαβάστε ακόμα:

14χρονη κακοποιήθηκε και βιάστηκε κατ’ εξακολούθηση στη Λάρισα: Κάλεσμα για την ανάληψη δράσης

Το ποτήρι ξεχείλισε: καμία ανοχή στους βιασμούς!

Η επιχειρηματικότητα πάνω από όλα

Share

Τι έχει να πει η ΓΓΙΦ για τη συνάντηση των G20 στο Αμβούργο;

hamburgg20

του Φύλου Συκής

Στις 3 Μαΐου 2017, η ΓΓΙΦ εξέδιδε Δελτίο Τύπου στο οποίο στεγνά και χωρίς καμία κριτική παρουσιάζει τα επιτεύγματα συνάντησης στα πλαίσια των G20. Αναρωτιόμαστε τι έχει να πει τώρα που παρακολουθούμε τις τεράστιες κινητοποιήσεις των Γερμανικών και διεθνών κινημάτων απέναντι σε ένα κονκλάβιο «ισχυρών» που συναντιούνται και ουσιαστικά αποφασίζουν τις τύχες μας.

Συγκεκριμένα, το Δελτίο Τύπου με τίτλο «Η οικονομική ενδυνάμωση των γυναικών στο επίκεντρο της Διάσκεψης Γυναικών της Ομάδας των G20», αφού μας ενημερώνει για την λειτουργία Διάσκεψης Γυναικών των G20 και μας υπενθυμίζει πόσο μεγάλη προτεραιότητα είναι «το ζήτημα της ενδυνάμωσης της θέσης των γυναικών και της ισότητας των φύλων», μας παρουσιάζει το Ανακοινωθέν της Διάσκεψης που υιοθετήθηκε ομόφωνα που τιτλοφορείται «Η ισότητα των φύλων στον πυρήνα των G20». Τέλος, δεν παραλείπει να μας πει πως «συνοδεύεται από ένα άκρως τεκμηριωμένο 18σελιδο Σχέδιο Υλοποίησης με συγκεκριμένες συστάσεις και έγκυρη βιβλιογραφική υποστήριξη».

Όμως, η «ενδυνάμωση της θέσης των γυναικών και η ισότητα των φύλων» δεν επιτυγχάνεται με την συνεργασία και υποστήριξη αυταρχικών συνασπισμών υπερδυνάμεων που εκπροσωπούν τα συμφέροντα των λίγων και των οποίων οι χώρες-μέλη καταπιέζουν σε καθημερινή βάση, με χιλιάδες τρόπους, τις γυναίκες. Μην ξεχνάμε, για παράδειγμα, ότι μέλη ακόμα και των G20 δεν παρέχουν βασικά δικαιώματα σε γυναίκες, όπως ελεύθερη και καθολική πρόσβαση σε ασφαλείς εκτρώσεις, υγειονομική περίθαλψη και προστασία από τις πολλές μορφές της έμφυλης βίας. Μπορούμε να αναλύουμε για ώρες το πώς το χαμηλό ποσοστό γυναικείας επιχειρηματικότητας και η ελλιπής συμμετοχή γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων, παρότι υπαρκτά θέματα, είναι απλώς μια παρωνυχίδα μπροστά στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες παγκοσμίως. Ή πως το όραμα ότι η μεγαλύτερη υπαγωγή στην ελεύθερη αγορά δεν μπορεί να λύσει τα αυτά τα προβλήματα και μια πρόχειρη απόδειξη είναι η παρούσα κρίση.

Θα δώσουμε όμως το λόγο στα κινήματα· στις/στους δεκάδες χιλιάδες που αυτές τις μέρες διεκδικούν έναν καλύτερο κόσμο, με περισσότερη δημοκρατία και ισότητα για όλους και όλες και στέκονται κυριολεκτικά απέναντι στους λίγους «ισχυρούς» που αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς. Στη ΓΓΙΦ έχουμε να πούμε μόνο συγχαρητήρια για τη συμμετοχή της και τις συμμαχίες της, καθώς ξεκαθαρίζει ακόμα περισσότερο το τοπίο για το με ποιες/ποιους είμαστε και ποιες/ποιοι στέκονται απέναντί μας. Με το ξέπλυμα των G20 όχι μόνο δεν προασπίζεται τα δικαιώματα μας, αλλά δίνει το ελεύθερο αυτά να συνεχίσουν να καταπατούνται.

 

This slideshow requires JavaScript.

 

Διαβάστε ακόμα

Έχει και ο ΣΥΡΙΖΑ τις Μαριάννες και τους Σάκηδές του

 

Share

Ομοφοβική εισβολή στο Στέκι Μεταναστ(ρι)ών Θεσ/νίκης! 

flag

(ανοιχτή Συνέλευση την Τρίτη 27/6 στις 8μιση για συντονισμό και κοινή δράση απέναντι σε αυτή και σε κάθε τρανσφοβική-ομοφοβική επίθεση)

Τη Δευτέρα 19/6 τα ξημέρωματα άγνωστοι/ες εισέβαλαν στο Στέκι Μεταναστ(ρι)ών και έσκισαν τη μεγάλη rainbow σημαία που ήταν στερεωμένη στα μπαλκόνια του 1ου και 2ου ορόφου. Άφησαν την κόκκινη λωρίδα να κρέμεται στο ένα μπαλκόνι και εξαφάνισαν το υπόλοιπο μέρος της σημαίας. Δεν προξένησαν ζημιές στο Στέκι (πέρα από αυτές που ήταν απαραίτητες για την πρόσβασή τους στα μπαλκόνια), δεν έκλεψαν τίποτα και δεν πείραξαν το γιγαντοπανό του 20ου Αντιρατσιστικού Φεστιβάλ, παρόλο που κρεμόταν στα παραδιπλανά μπαλκόνια του Στεκιού σε εμφανέστερο σημείο.

Πλάι λοιπόν στις φασιστικές και ρατσιστικές επιθέσεις των τελευταίων χρόνων προστίθενται πλέον και οι “καθαρόαιμες” επιθέσεις ενάντια στο ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα και τα σύμβολά του. Φαίνεται ότι ένα μέρος του συντηρητικού χώρου της πόλης έχει στοχοποιήσει ειδικά το ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα!

Το RADical Pride δε θα μείνει με σταυρωμένα τα χέρια απέναντι σε αυτή την επίθεση. Θα συνεχίσουμε να βάφουμε την πόλη σε rainbow χρώματα, μέχρι να κατοχυρωθούν όλες οι θεσμικές διεκδικήσεις του ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος και κυρίως μέχρι να αποκτήσει αντιομοφοβική/αντιτρανσφοβική συνείδηση η στρέιτ και cisgender πλειονότητα της κοινωνίας.

Καλούμε τον αντιομοφοβικό και αντιτρανσφοβικό κόσμο της πόλης, τις οργανώσεις της αυτονομίας, της αναρχίας και της αντισυστημικής αριστεράς και οικολογίας, και τις συλλογικότητες του ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος και των υπόλοιπων κινημάτων της πόλης (αντιρατσιστικό, αντιφασιστικό, εργατικό, οικολογικό, αντιμνημονιακό-αντικυβερνητικό κίνημα), σε Ανοιχτή Συνέλευση συντονισμού με το RADical Pride για κοινή δράση ενάντια στη συγκεκριμένη επίθεση, την Τρίτη 27 Ιουνίου, στις 8.30μμ στο Στέκι Μεταναστ(ρι)ών, οδός Ερμού 23, γωνία με Βενιζέλου, 1ος όροφος.

Keep it Radical μέχρι τα τρανσφοβικά και ομοφοβικά σαπρόφυτα να μην έχουν χώρο ούτε στη Σαλονίκη ούτε πουθενά!

Για περισσότερες πληροφορίες εδώ

 

 

Share

Η ορατή και αόρατη συμμετοχή μας στην κουλτούρα του βιασμού

κουλτουρα βιασμού

της Esra Dogan

Εκνευρίζεσαι πραγματικά για τον ομαδικό βιασμό μιας κοπέλας, όταν το βλέπεις στις ειδήσεις.

Ναι, πραγματικά απεχθάνεσαι τους βιαστές.

Σίγουρα, θα ήθελες να τραβήξεις μπουνιά σ’ ένα βιαστή, αν τον έβλεπες μπροστά σου.

Ωστόσο, αν σου έλεγα, πως η κουλτούρα του βιασμού δεν είναι μόνο η ανοχή απέναντι στους βιαστές και η πράξη του βιασμού, και σου έλεγα να αναρωτηθείς αν η στάση και η συμπεριφορά σου συμβάλλουν εν τέλει στη διατήρηση της κουλτούρας του βιασμού;

Ο όρος «κουλτούρα του βιασμού» χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από φεμινίστριες στις ΗΠΑ, τη δεκαετία του ’70, και αναφέρεται σ’ ένα (κοινωνικό) περιβάλλον του οποίου τα κυρίαρχα κοινωνικά πρότυπα και απόψεις, κάνουν τη σεξουαλική κακοποίηση να μοιάζει με συνηθισμένο φαινόμενο και την υποβαθμίζουν.

Κάποιος θα μπορούσε να βρει παραδείγματα κουλτούρας του βιασμού παντού και παρότι αρκετά από αυτά φαίνονται να συνιστούν μεμονωμένα περιστατικά σε ατομικό επίπεδο, στην πραγματικότητα διεισδύουν σε θεσμικό επίπεδο, δημιουργώντας μια ευρύτερη κοινωνική τάση. Συνεπώς, κάθε πράξη μας, όπως ένα σεξιστικό ανέκδοτο, το οποίο «αμβλύνει» την κακοποίηση, συνδέεται άρρηκτα με τη σεξουαλική βία που ασκείται σε βάρος μιας γυναίκας, την οποία ούτε καν γνωρίζουμε.

Η αλήθεια είναι πως, ανεξάρτητα από το φύλο μας, μεγαλώνουμε σε μια πατριαρχική κοινωνική δομή η οποία παρέχει το κατάλληλο υπόβαθρο για τα στοιχεία που προωθούν την κουλτούρα του βιασμού σε πολλές διαφορετικές μορφές και επίπεδα ενώ είναι πολύ πιθανό να εδραιώσουμε την ύπαρξή της, με τις πράξεις μας ή τις παραλείψεις μας. Γι’ αυτό παρακάτω σας αναφέρω συμπεριφορές οι οποίες σχετίζονται με την κουλτούρα του βιασμού και αφήνω σε εσάς την κρίση για το δικό σας μερίδιο στην ύπαρξη και τη διατήρησή της.

1. Υποβαθμίζοντας το βιασμό

Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν πως ο βιασμός είναι τρομακτικό πράγμα και οι βιαστές πρέπει να τιμωρούνται γι’ αυτόν, ο βιασμός πολύ συχνά υποβαθμίζεται, αλλοιώνοντας την πραγματική του σημασία, η οποία έγκειται στην εξαναγκαστική -χωρίς συναίνεση- σεξουαλική επαφή. Για παράδειγμα μια γυναίκα που καταγγέλλει το βιασμό της από το σύζυγό της ο οποίος την εξανάγκασε ένα βράδυ να έρθει σε σεξουαλική επαφή μαζί του, σπανίως λαμβάνεται σοβαρά υπόψη. Μπορεί ενδεχομένως να της λένε πως το γεγονός ότι ο σύζυγος της δεν εξέλαβε το “όχι” της ως απάντηση, σημαίνει πως την ποθεί έντονα(!). Εδώ υπάρχουν μερικές ακόμη υποθέσεις εργασίας για σένα. Θα θεωρούσες «βιασμό» την περίπτωση όπου ένας άντρας βγάζει το προφυλακτικό του κατά τη διάρκεια του σεξ χωρίς την προηγούμενη συγκατάθεση της συντρόφου του όταν αυτή είχε συμφωνήσει να κάνει σεξ με προφυλακτικό; Θα αποκαλούσες βιαστή τον φίλο σου εάν μάθαινες πως μια κοπέλα τον φλέρταρε όλο το βράδυ, πήγε σπίτι του για να κάνει σεξ μαζί του, αλλά έπειτα άλλαξε γνώμη και του είπε «σταμάτα» κατά τη διάρκεια των προκαταρκτικών ή μιας στάσης και ο φίλος σου αρνήθηκε να σταματήσει; Αν η απάντησή σου δεν είναι ένα δυνατό «ναι», η στάση και η συμπεριφορά σου ξεκάθαρα διαιωνίζει την κουλτούρα του βιασμού.

Παρομοίως, κάθε φορά που αναφέρεις το πρόβλημα της ψευδούς καταγγελίας σεξουαλικών επιθέσεων, σαν να είναι ο κανόνας, στην πραγματικότητα υποβαθμίζεις το βιασμό. (Θα έκανες το ίδιο αν ο φίλος σου έλεγε ότι του έκλεψαν το πορτοφόλι;)

2. Επιρρίπτοντας την ευθύνη στο θύμα

Η επίρριψη ευθυνών στο θύμα, μερικώς ή ολοκληρωτικώς, είναι αρκετά συχνή στα σεξουαλικά εγκλήματα, ωστόσο δεν είναι σε κάθε περίπτωση τόσο ξεκάθαρη. Από τη στιγμή που κάποιος ισχυρίζεται πως η σεξουαλική επίθεση θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, εάν το θύμα είχε αντιδράσει διαφορετικά, αυτός/ή δημιουργεί μια εικόνα «ντροπής», ενοχοποιώντας το θύμα για το σεξουαλικό έγκλημα που τελέστηκε σε βάρος της.

Για παράδειγμα, στην παραπάνω περίπτωση υπάγεται η εξής πρακτική: ένας δικαστής αθωώνει τον θύτη σε μια υπόθεση βιασμού, επειδή το θύμα δεν πληροί τα κριτήρια του «θύματος» κατά την έννοια που ο ίδιος έχει στο μυαλό του. Ωστόσο, η ίδια η «έννοια» αυτή είναι προϊόν της κουλτούρας του βιασμού. (Χαρακτηριστικό: όταν ένας δικαστής ρωτά γιατί η γυναίκα έπινε με τους δύο κατηγορούμενους και πήγε στο σπίτι τους, εφόσον δεν θα τους άφηνε να κάνουν σεξ μαζί της.)

3. Σεξουαλική αντικειμενικοποίηση των γυναικών

Η σεξουαλική αντικειμενικοποίηση συμβαίνει όταν τα μέλη του σώματος μιας γυναίκας, απομονώνονται από το υπόλοιπό της σώμα και αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα, τα οποία αξίζουν μόνο για να τα βλέπουν, να τα αγγίζουν ή να τα θωπεύουν, ενώ η αντικειμενικοποίηση τελικά εξισώνει την αξία της γυναίκας με τη φυσική της εμφάνιση ή με τη δυνητική σεξουαλική της λειτουργία (όρος που επινοήθηκε το 1997 από τους Frederick-son & Roberts). Σε πατριαρχικές κοινωνίες, όχι μόνο στις διαπροσωπικές σχέσεις, αλλά και στα ΜΜΕ η γυναίκα παρουσιάζεται συνεχώς ως όργανο της ανδρικής απόλαυσης. Το στριπτίζ, η πορνογραφία, η πορνεία, τα στήθη μιας γυναίκας σε μια διαφήμιση βότκας κ.α. αντιμετωπίζουν τα σώματά μας ως εμπορεύματα τα οποία μπορούν να αγοραστούν ή να αποκτηθούν από τους άντρες – «δικαιούχους» της σεξουαλικής ηδονής.

Αναμφίβολα, η αντικειμενικοποίηση των γυναικών είναι προϊόν των παραδοσιακών διακρίσεων των ρόλων των φύλων και των σεξιστικών απόψεων και συμπεριφορών (βάσει των οποίων ο ετεροφυλόφιλος άντρας απεικονίζεται φυσικά υπέρτερος). Οι ρόλοι αυτοί επιβάλλουν όρια στο τι μπορούν να κάνουν γυναίκες και άντρες, και τι δεν μπορούν να κάνουν. Όταν κάποιος λέει για μια γυναίκα που κάνει σεξ με διαφορετικούς άντρες, «είναι τσούλα», αλλά για τον άντρα που κάνει το αντίστροφο λέει «αχ, τον τυχερό!» είναι ολοφάνερο πως αυτός/ή αντιλαμβάνεται μόνο τον άντρα ως υποκείμενο μιας σεξουαλικής σχέσης ενώ αντικειμενικοποιεί σεξουαλικά τη γυναίκα.

4. Άρνηση της έκτασης του φαινομένου του βιασμού και της σεξουαλικής βίας

Η κουλτούρα του βιασμού ενδυναμώνεται από τις κοινωνίες οι οποίες αρνούνται την ίδια την ύπαρξη της σεξουαλικής βίας, σε μια προσπάθεια απαλλαγής της κοινωνίας από τις ευθύνες της. Παρουσιάζοντας το βιασμό και τις λοιπές σεξουαλικές επιθέσεις ως τυχαία και σοκαριστικά γεγονότα και εμφανίζοντας τους βιαστές ως εξω-κοινωνικά άτομα – σχεδόν σαν εξωγήινους – η κοινωνία κλείνει τα μάτια στις δικές της ευθύνες, δημιουργώντας το περιβάλλον μέσα στο οποίο οι σεξουαλικές επιθέσεις εξαπλώνονται (π.χ. κάποιος που λέει ότι η βία στις γυναίκες στις χώρες της Μέσης Ανατολής είναι γεγονός, αλλά δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα στην Ελλάδα, ή μια εφημερίδα που γράφει στο πρωτοσέλιδό της «αυτά είναι τα τέρατα που συνελήφθησαν για τον τρομαχτικό ομαδικό βιασμό 14χρονης»)

5. Η μη αναγνώριση της ζημιάς που προκαλείται από ορισμένες μορφές σεξουαλικής βίας

Όχι μόνο ο βιασμός, αλλά και η υποβολή σε σεξουαλική βία κάθε μορφής συνιστά μια τραυματική εμπειρία. Ακόμη και μια παρενόχληση στο δρόμο ή ένα σεξιστικό αστείο αφήνουν πίσω τους ψυχολογικά προβλήματα στις γυναίκες. Σημαντική συνέπειά τους είναι η παγίωση ενός αισθήματος φόβου και ανασφάλειας. Όταν κατήγγειλα την υπόθεση σεξουαλικής παρενόχλησής μου και ζήτησα από άλλους να αποδώσουν την ευθύνη της πράξης του δράστη σε αυτόν μου είπαν πως «υπερέβαλα», πως η πράξη του δεν ήταν τίποτε παραπάνω από ένα «μικρό αγγιγματάκι» και πως η προφορική παρενόχληση ήταν απλώς κάποιες λέξεις «ναι μεν σεξιστικές, αλλά όχι τόσο σοβαρές». Η αλήθεια είναι πως όταν υποτιμάς τη ζημιά που προκαλείται στο θύμα από οποιαδήποτε μορφή σεξουαλικής βίας και προσπαθείς να προσδιορίσεις πως έπρεπε να αντιδράσει το θύμα, στην πράξη προωθείς την κουλτούρα του βιασμού.

6. Η λανθασμένη αντίληψη του βιασμού και της σεξουαλικής παρενόχλησης ως αναπόφευκτων και η απαίτηση οι γυναίκες να λαμβάνουν προληπτικά μέτρα

Η κουλτούρα του βιασμού βρίσκεται στις εικόνες, στη γλώσσα, στα ανέκδοτα, στη διαφήμιση, στην TV, στις εφημερίδες, που μας κάνει να πιστεύουμε πως ο βιασμός ως πράξη είναι αναπόφευκτη. Από τη στιγμή που αντιλαμβανόμαστε τις σεξουαλικές επιθέσεις ως «κομμάτι της ζωής» (π.χ. η άποψη πως ότι και να γίνει, βιασμοί θα συνεχίσουν να συμβαίνουν), περιμένουμε οι γυναίκες να προσέχουν συνεχώς τον εαυτό τους, κάτι που τελικά οδηγεί στη δημιουργία της λανθασμένης εικόνας μιας «ένοχης» γυναίκας, η οποία έθεσε από μόνη της τον εαυτό της σε κίνδυνο (και όχι ότι κινδύνεψε από τους δράστες). Επομένως, είναι η κουλτούρα του βιασμού που ενθαρρύνει προϊόντα όπως το γυαλιστικό νυχιών (που αλλάζει χρώμα αν εντοπιστούν ναρκωτικές ουσίες όπως τα γνωστά Xanax ή Rohypnol μέσα στο ποτό)  ή τα εσώρουχα «κατά του βιασμού» (που συνοδεύονται από κλειδαριά με ειδικό κωδικό και συναγερμό!), μετατοπίζοντας τελικά στις ίδιες τις γυναίκες την ευθύνη να αποφύγουν τον βιασμό αντί να διδάσκει στους άντρες ότι δεν πρέπει να βιάζουν.

Παρομοίως κάθε φορά που προειδοποιείς μια γυναίκα να μην φοράει «προκλητικά» ρούχα ή να μην περπατά μόνη της τη νύχτα (σε αντίθεση με την πραγματική σου επιθυμία) ενισχύεις στην πραγματικότητα την άποψη πως αν η γυναίκα δεν είναι «αρκετά προσεκτική», αφήνει τον εαυτό της να βιαστεί – μια άποψη η οποία σχετίζεται άμεσα με την κουλτούρα του βιασμού.

 

Διαβάστε ακόμα

Αυτό τώρα είναι βιασμός;

Τι μου έμαθε η δίκη του βιασμού μου.

Η Δάφνη, η Ξάνθη και η υποκρισία

Ας πεθάνει κι ένας άντρας: εισαγωγή στη γυναικεία αυτοάμυνα

Η έμφυλη βία δεν μας τρομοκρατεί. Μας εξοργίζει!

Share

Η έμφυλη βία δεν μας τρομοκρατεί. Μας εξοργίζει!

brazil

της Άννας-Μαρίας Ιατρού*

Η βία κατά των γυναικών σε οποιαδήποτε μορφή (σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική/ λεκτική) αποτελεί την ιστορικά διαπιστωμένη ανισότητα μεταξύ των δύο φύλων, που έχει ως αποτέλεσμα την κυριαρχία των ανδρών επί των γυναικών και την επιβολή διακρίσεων έναντι αυτών. Η έμφυλη βία, η οποία αποτελεί βασική καταπάτηση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, δεν γνωρίζει τάξεις, ηλικίες ή φυλές, παρά μόνο γένος. Η βία κατά των γυναικών, αποτελεί βασικό δομικό χαρακτηριστικό των πατριαρχικών κοινωνιών, ανάγεται σε εξουσιαστικές σχέσεις και οξύνεται σε περιόδους κοινωνικο- οικονομικών κρίσεων. Η έμφυλη βία συναντάται τόσο στο ίδιο μας το σπίτι (ενδο- οικογενειακή), όσο και στην κοινωνία που ζούμε. Οι βιασμοί, οι δολοφονίες γυναικών από τους συντρόφους τους, οι σωματικές κακοποιήσεις, τα ψυχολογικά τραύματα, η οικονομική εκμετάλλευση, η κλειτοριδεκτομή, το τράφικινγκ κ.ο.κ. αποτελούν μορφές έμφυλης βίας και συναντώνται με όλο και συχνότερους ρυθμούς τα τελευταία χρόνια στην κοινωνία μας. Κύριο χαρακτηριστικό της επιβολής της σεξιστικής βίας, είναι η επιβολή ευθυνών στο ίδιο το θύμα, καθώς πολλές φορές και η ίδια η ατιμωρησία του θύτη. Ακούμε συχνά πως το θύμα του βιασμού «έφταιγε» γιατί προκάλεσε, η δολοφονημένη σύζυγος «έφταιγε» γιατί «κεράτωσε», η σύντροφος που ξυλοκοπήθηκε «έφταιγε» γιατί προκάλεσε νεύρα στον θύτη κ.ο.κ.. Η  οικονομική κρίση και τα προβλήματα που δημιούργησε είναι  ακόμα ένας παράγοντας όξυνσης του φαινομένου, που ωστόσο για εμάς, δεν είναι η πηγή. Δεν φταίει η ανεργία, η ψυχολογική κατάσταση, η κατάθλιψη και τα «οξυμένα» νεύρα. Φταίει η ίδια η πατριαρχία, που έχει καλλιεργήσει χαρακτηριστικά «ανωτερότητας» στο αντρικό φύλο. Η πλήρως ενσωματωμένη ιδέα, ότι ο άντρας είναι πιο ισχυρός και άρα μπορεί να επιβάλλει τη δύναμη του ή να ξεσπά τα νεύρα του στο σώμα και τη ψυχή της γυναίκας. Η δημόσια έμφυλη βία, βλέπε Κασιδιάρη εναντίον Κανέλλη και Τζήμερου εναντίον περιφ. Συμβούλου του ΚΚΕ, δεν φανερώνει τίποτα παραπάνω από την εμπεδωμένη σεξιστική βία της κοινωνίας μας και αποτελεί ένα μικρό μόνο αριθμό, στο σύνολο των καθημερινών-αφανών κακοποιήσεων γυναικών, που λαμβάνουν χώρα και δεν καταγράφονται πουθενά.

Χαρακτηριστικό κομμάτι της έμφυλης βίας, είναι ο βιασμός, με τα ποσοστά των γυναικών-θυμάτων τόσο στη χώρα μας όσο και σε παγκόσμιο επίπεδο να αυξάνονται ραγδαία. Η περίπτωση της Ξάνθης και η ατιμωρησία των δραστών, η 22χρονη φοιτήτρια στην Δάφνη, η 14χρονη μαθήτρια στην Κρήτη, 17χρονη στην Αμαλιάδα είναι μερικές μόνο από τις περιπτώσεις βιασμού, που είδαν το τελευταίο διάστημα το φως της δημοσιότητας. Σε όλες τις περιπτώσεις, έγινε προσπάθεια από μερίδα της κοινωνίας είτε να συγκαλύψει το γεγονός είτε να ψάξει για απλές «δικαιολογίες»: ο θύτης ήταν τυφλός, γόνος καλής οικογενείας, επιφανής, δεν είχε δώσει ποτέ δικαίωμα. Σε ορισμένες μάλιστα από τις υποθέσεις κατ’ αντίστοιχο τρόπο, καταλογίστηκαν ευθύνες στο ίδιο το θύμα: γιατί πήγε να δουλέψει στο σπίτι ενός αγνώστου, γιατί βρέθηκε στο ίδιο σπίτι μόνο με αγόρια, γιατί πήρε ναρκωτικές ουσίες, κ.ο.κ.. Όπως και να ‘χει ωστόσο, το γεγονός είναι ένα: η κουλτούρα του βιασμού είναι τόσο καλά εμπεδωμένη στο σύνολο της κοινωνίας, που όχι μόνο οδηγεί στο φαινόμενο του βιασμού, αλλά ταυτόχρονα, καλλιεργεί και αναπαράγει τις αντιδράσεις της κοινωνίας, ενάντια στο θύμα και παράλληλα ελαφρύνοντας τον ίδιο τον δράστη. Αντανακλαστικά πλέον, όταν κάποιος ακούσει για κάποιο περιστατικό βιασμού, η πρώτη του αντίδραση, θα έχει να κάνει είτε με τη συμπεριφορά του θύματος (τι φορούσε, που ήταν και τι ώρα) είτε με την καταγωγή του δράστη, φέρνοντας στην επιφάνεια φασιστικά χαρακτηριστικά, που ουδεμία σχέση έχουν με την πράξη αυτή καθ΄ αυτή του βιασμού. Δεν ασχολείται κανείς με τον ίδιο τον δράστη, ως άτομο και ως υπεύθυνο των πράξεων του, γιατί πολύ απλά η πράξη του βιασμού έχει εμπεδωθεί από την κοινωνία ως κάτι το «φυσιολογικό». Η άκρως σεξιστική κοινωνία στην οποία ζούμε, φροντίζει να υποβαθμίζει την ίδια τη πράξη του βιασμού και πολλές φορές, να «βιάζει» ξανά και ξανά το θύμα, με την συμπεριφορά της. Η αθώωση του δράστη, η περιθωριοποίηση και απομόνωση του θύματος, ακόμα και ο διωγμός του, από τις κλειστές κοινωνίες της επαρχίας, συντελούν στην «εναλλαγή» θέσεων θύτη και θύματος. Δηλαδή, το θύμα του βιασμού αντιμετωπίζεται σαν θύτης, μιας πράξης που το ίδιο προκάλεσε και άρα θα επωμιστεί τις ευθύνες.

Η κουλτούρα του βιασμού είναι διάχυτη και πλήρως εμπεδωμένη στους κόλπους της πατριαρχικής κοινωνίας που μεγαλώσαμε και ζούμε. Τα περιστατικά βιασμών, λαμβάνουν χώρα καθημερινά και είτε κατακλύζουν τα ΜΜΕ, «πουλώντας» ως πρώτη είδηση το δράμα των γυναικών  είτε «θάβονται» υπό τον φόβο των απειλών στις ψυχές και στα σώματα αυτών.

Η έμφυλη βία δεν είναι κάτι ξένο και μακρινό. Είναι το σηκωμένο χέρι του συντρόφου μας, είναι η φωνή που τρυπάει τ’ αυτιά μας, είναι τα κακοποιημένα σώματά μας, είναι η εκμετάλλευση που βιώνουμε. Ο θύτης έχει πρόσωπο, ζει δίπλα μας, ανάμεσα μας. Είναι «παιδί» της δικής μας πατριαρχικής κοινωνίας, που το ανέθρεψε με αίσθημα ανωτερότητας και κυριαρχίας έναντι των γυναικών.

* μέλος του Χώρου Αλληλεγγύης Γυναικών Θεσσαλονίκης

 

Διαβάστε ακόμα

Η Δάφνη, η Ξάνθη και η υποκρισία

Τι μου έμαθε η δίκη του βιασμού μου.

Κοινωνία που αμφισβητεί τον βιασμό είναι συνένοχη για τον επόμενο

Δεν θέλουμε μια αγάπη που σκοτώνει

Ίσως να μη σε χτυπάει αλλά

Πόσο κοντά είναι η Βραζιλία;

 

Share

Ας πεθάνει κι ένας άντρας: εισαγωγή στη γυναικεία αυτοάμυνα

comfetti violence

των Esra Dogan και Άννα Σιγαλού

Μιλάμε πολύ τελευταία για βία. Μιλάμε για τους ξυλοδαρμούς, για τους βιασμούς και για τους φόνους. Μιλάμε για άντρες που χτύπησαν, άφησαν σημάδια και μιλάμε για γυναίκες που μάτωσαν, που κατέληξαν στο νοσοκομείο, που πέθαναν.

Καμιά φορά μιλάμε και για γυναίκες που χτύπησαν και σκότωσαν άντρες. Η διαφορά είναι ότι όταν μιλάμε γι αυτές, στις περισσότερες περιπτώσεις μιλάμε αλλιώς: τις υποστηρίζουμε, χαιρόμαστε και εμπνεόμαστε από αυτές.

Στην Γαλλία 434.000 άτομα υπέγραψαν πέρυσι υπέρ της αποφυλάκισης της Jacqueline Sauvage, μιας γυναίκας που πυροβόλησε τρεις φορές τον άντρα της το 2012. Χιλιάδες γυναίκες στην Τουρκία ανήγαγαν την Cilem Dogan σε φεμινιστικό σύμβολο τον Ιούλιο του 2015 όταν, αφού συνελήφθη για την δολοφονία τους άντρα της, δήλωσε “πάντα οι γυναίκες θα πεθαίνουν? ας πεθαίνουν κι οι άντρες καμιά φορά”.

Φταίει που είμαστε αιμοδιψείς μίσανδρες φεμινίστριες; Έχουμε δυό μέτρα και δυό σταθμά;

Μπορεί να μοιάζει σαν να χαιρόμαστε για τον θάνατο, στην πραγματικότητα όμως χαιρόμαστε που μια γυναίκα διεκδίκησε τη ζωή της. Γιατί σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, οι γυναίκες αυτές που σκότωσαν, το έκαναν για να ξεφύγουν. Να ξεφύγουν από έναν βίαιο ή καταπιεστικό σύντροφο, να ξεφύγουν από ένα περιβάλλον που τελικά θα σκότωνε αυτές. Γιατί η βία δεν είναι μία, έχει σημασία ποιος την διαπράττει και γιατί. Για εμάς αυτές οι γυναίκες δεν διέπραξαν έγκλημα, αυτοαμύνθηκαν

 

Τα τελευταία χρόνια η αυτοάμυνα των γυναικών έχει αρχίσει να μπαίνει στην δημόσια συζήτηση, καθώς οι γυναίκες την κάνουν πράξη. Η περίπτωση της Jacqueline στη Γαλλία και στης Cilem στην Τουρκία ξεκίνησαν δημόσιες συζητήσεις για την βαρύτητα της αυτοάμυνας των γυναικών, αναδεικνύοντας ως δικαίωμα των κακοποιημένων γυναικών τον αγώνα για ζωή.

Σε άλλα μέρη του κόσμου η αυτοάμυνα ασκείται ως συλλογική πράξη, καθώς γυναίκες σχηματίζουν ομάδες για να προστατέψουν τους εαυτούς τους απέναντι στην αντρική βία. Στην πόλη του Μεξικό οι “Κόρες της Βίας” (Hijas de Violencia) πυροβολούν με κομφετί τραγουδώντας Punk άντρες που παρενοχλούν γυναίκες στον δρόμο. Στην μεγαλύτερη επαρχία της Ινδίας, την Uttar Pradesh, η Gulabi Gang είναι ένα δίκτυο 400.000 γυναικών που φοράνε ροζ σαρίες και τιμωρούν άντρες που κακοποιούν, βιάζουν, δέρνουν εφόσον η αστυνομία δεν ανταποκριθεί στις καταγγελίες των γυναικών. Στην Rojava οι Κούρδισσες γυναίκες είναι στην πρώτη γραμμή του πολέμου εναντίον του ISIS, που μεταξύ άλλων σκοτώνουν, βιάζουν, βασανίζουν, φυλακίζουν γυναίκες.

Δικαίωμα στα χαρτιά

Η αυτοάμυνα έχει αναγνωριστεί από διεθνείς συμβάσεις καθώς και στον ποινικό κώδικα της Ελλάδας που ορίζει ότι δεν είναι άδικη η πράξη που τελείται σε περίπτωση άμυνας και ο δράστης δεν τιμωρείται. Η άμυνα ορίζεται ως την “αναγκαία προσβολή του επιτιθέμενου, στην οποία προβαίνει κάποιος, για να υπερασπισθεί τον εαυτό του ή άλλον από άδικη και παρούσα επίθεση που στρέφεται εναντίον τους”.

Παρόλο όμως που η αυτοάμυνα υπάρχει στο νομικό πλαίσιο, δεν ασκείται σχεδόν ποτέ από γυναίκες και όταν αυτή ασκείται, η κοινωνία και τα δικαστήρια αρνούνται να αναγνωρίσουν ότι αυτές βίωναν βία και κινδύνευαν πραγματικά, αμφισβητώντας ότι ήταν άμυνα. Αρνούνται δηλαδή να αναγνωρίσουν ότι μια γυναίκα έχει το δικαίωμα να υπερασπιστεί τη ζωή της.

Στα δικαστήρια δημιουργείται πρόβλημα κατά την αποδεικτική διαδικασία γιατί όποτε μια γυναίκα ισχυρίζεται ότι ζούσε σε βία ή σε κακοποιητικό περιβάλλον ή φοβόταν για τη ζωή της, αμφισβητείται ο λόγος της και υποτιμάται ο φόβος της. Έτσι πολύ συχνά, όταν μια γυναίκα σκοτώνει ή τραυματίζει έναν άντρα, αποτυγχάνουν τελικά να αποδεχτούν τα νόμιμα δικαιώματα της στην άμυνα. Από την άλλη πλευρά, τα ίδια δικαστήρια όχι μόνο προσπαθούν να βρουν ελεφρυντηικά για άντρες που χτυπάνε, βιάζουν και σκοτώνουν γυναίκες, αλλά σχεδόν πάντα το περιστατικό υποτιμάται (και βαφτίζεται “έγκλημα πάθους”) και η ευθύνη της επίθεσης μετατοπίζεται στην γυναίκα: τον προκάλεσε, τον απέρριψε. Οπότε ο νόμος δίνει άλλη αξία στην ζωή των γυναικών και στην ζωή των αντρών.

Γιατί την αγνοούμε

Η γυναικεία αυτοάμυνα είναι θεσμοθετημένη αλλά όχι νομιμοποιημένη από την κοινωνία. Το νομικό σύστημα, ως καθρέφτης της κοινωνίας, αρνείται να δει την πραγματική διάσταση της βίας που υφίστανται οι γυναίκες, επειδή η καθημερινή βία κατά των γυναικών είναι πλήρως κανονικοποιημένη, ενώ αντίθετα η αντίσταση των γυναικών σε αυτήν την βία αντιμετωπίζεται ως περιθωριακή.

Η βία (σωματική, ψυχολογική, σεξουαλική) είναι μια συχνή παρουσία στις ζωές μας και ζούμε υπό την διαρκή απειλή της. Σύμφωνα με έρευνα της EU FRA του 2014, 1 στις 3 γυναίκες στην ΕΕ έχει βιώσει σωματική ή/και σεξουαλική βία από τα 15, ενώ 1 στις 20 έχει βιαστεί.

Παρόλα αυτά, επικρατεί μια αντίληψη για την έμφυλη βία, που την τοποθετεί στα ίδια πλαίσια με την βία που μπορούν να βιώσουν και οι άντρες. Βία θεωρούμε πως βιώνει μια γυναίκα άμα τρώει ξύλο, άμα βιαστεί, άμα της επιτεθούν άγνωστοι. Κατ επέκταση, η απάντηση της στην βία μπορεί να είναι αυτοάμυνα μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις.

Στην πραγματικότητα η εμπειρία των γυναικών μέσα στην κοινωνία είναι αντιδιαμετρικά αντίθετη από αυτή των αντρών. Ζούμε υπό άλλους όρους, με άλλη αποδοχή (ή μη) από την κοινωνία, με άλλες ευθύνες. Η αξία μας θεωρείται διαφορετική και οι προσωπικές μας σχέσεις διέπονται από την πατριαρχία με τρόπο τέτοιο που τοποθετούμαστε σε αυτές ως υποδεέστερες. Η βία που βιώνουμε, πέρα από σωματική, είναι και ψυχολογική, κοινωνική, θεσμική και δεν αποτελεί μεμονωμένα γεγονότα μέσα στην ζωή μας, αλλά αναπόσπαστο κομμάτι της.

Εφόσον δεν αναγνωρίζεται η ιδιαίτερη εμπειρία των γυναικών στην πατριαρχία, δεν μας δίνεται διέξοδος από αυτήν. Σε μια κοινωνία κι ένα κράτος που γυρνάει διαρκώς την πλάτη σε αυτή, οι γυναίκες που χρησιμοποιούν βία δεν το κάνουν γιατί είναι τρελές, το κάνουν γιατί δεν έχουν άλλη επιλογή.

Η σημασία του να αμυνόμαστε

Το ότι αποδεχόμαστε την βία ως κάτι φυσιολογικό και αναπόφευκτο σημαίνει και ότι δεν μαθαίνουμε να οχυρωνόμαστε απέναντι σε αυτήν. Καθ όλη τη διάρκεια της ζωής μας μαθαίνουμε να είμαστε υπομονετικές, υποχωρητικές και να συγχωρούμε. Έτσι, οι γυναίκες εκπαιδευόμαστε με τέτοιο τρόπο που καταλήγουμε να φερόμαστε κι εμείς οι ίδιες σαν η βία που δεχόμαστε να είναι αόρατη κι ασήμαντη.

Έτσι μαθαίνουμε να μην αντιδράμε στην αντρική βία. Αυτό φαίνεται χαρακτηριστικά στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις πιο ήπιες εκφράσεις της βίας, όπως η παρενόχληση στον δρόμο, η σωματική και λεκτική παρενόχληση και κάποιες σεξουαλικές επιθέσεις που δεν θεωρούνται “και τόσο σημαντικές” από την (πατριαρχική) κοινωνία. Πόσες από εμάς διδαχτήκαμε να αντιμετωπίζουμε τον άντρα που φωνάζει “κοίτα τον κώλο της” καθώς περνάμε από μπροστά του; πόσες από εμάς ενθαρρυνόμαστε να σπρώξουμε μακρυά μας τον άντρα που κολλάει πάνω μας στο μετρό; πόσες από εμάς παροτρυνθήκαμε να χτυπήσουμε τον συμμαθητή που “για πλάκα” σήκωσε τη φούστα μας στο σχολείο; πόσες από εμάς απαντήσαμε στους δασκάλους και τους συμμαθητές που μας μείωσαν επειδή είμαστε γυναίκες; και τέλος, πόσες από εμάς καταγγείλαμε την σεξουαλική παρενόχληση που συνέβει στη δουλειά μας και στο κοινωνικό μας περιβάλλον, ή έστω μιλήσαμε γι αυτήν σε τρίτους;

Μαθαίνουμε πως είναι καλύτερο να παραμένουμε σιωπηλές και να μην απαντάμε σε τέτοιες περιπτώσεις ούτε καν λεκτικά, ελπίζοντας ότι η βία θα αποκλιμακωθεί από μόνη της με κάποιον μαγικό τρόπο. Όσες φορές τολμάμε να απαντήσουμε κατηγορούμαστε για κλιμάκωση τη βίας, για έκθεση του εαυτού μας σε κίνδυνο. Σε αυτό το πλαίσιο, όπου η βία που δεχόμαστε ως γυναίκες είναι κανονικοποιημένη, είναι κανονικοποιημένη και η μη-απάντηση σε αυτήν. Ταυτόχρονα η αυτοάμυνα αντιμετωπίζεται σαν ένα περιθωριακό εργαλείο, το οποίο ως γυναίκες πρέπει να αποφεύγουμε όσο μπορούμε.

Το επιχείρημα υπέρ της νομιμοποίησης της αυτοάμυνας των γυναικών βασίζεται στο γεγονός ότι οι γυναίκες δεν είμαστε αντικείμενα αλλά υποκείμενα, άρα αρνούμαστε να είμαστε παθητικές σε άβολες και βίαιες καταστάσεις. Πράγματι, η αυτοάμυνα συμβάλει στην εικόνα των γυναικών ως ελεύθερες και αυτός ακριβός είναι ο λόγος που η πατριαρχική κοινωνία απορρίπτει αυτές που αντιστέκονται στην καταπίεση και την βία.

Είναι τρομερά δύσκολο να αναγνωρίσεις ότι δέχεσαι βία και κυρίως να αντιδράσεις σε αυτήν. Δεν μπορούμε όμως να αγνοήσουμε ότι η αυτοάμυνα έχει τεράστια σημασία για την αποφυγή της έμφυλης βίας και των γυναικοκτονιών. Όσο περισσότερο νομιμοποιείται κοινωνικά η γυναικεία αυτοάμυνα και αναγνωρίζεται ως ένα αυτονόητο δικαίωμα στη ζωή, τόσο θα ενθαρρύνονται γυναίκες να ορθώσουν το ανάστημα τους απέναντι σε επιθέσεις που δέχονται οι ίδιες, αλλά και στο να παρεμβαίνουν σε καταστάσεις όπου στοχοποιούνται και κινδυνεύουν άλλες γυναίκες. Επίσης η νομιμοποίηση της αυτοάμυνας θα συμβάλει αναμφισβήτητα και στην αύξηση των καταγγελιών επιθέσεων έμφυλης βίας, καθώς το στίγμα θα μετατοπίζεται από την γυναίκα που κακοποιείται στον άντρα που κακοποιεί. Διαδίδοντας την αυτοάμυνα ως κοινωνική πρακτική, οι άντρες θα νιώθουν μικρότερη νομιμοποίηση στο να χρησιμοποιούν βία για να ελέγξουν, τιμωρήσουν, εκδικηθούν και οι γυναίκες θα νιώθουν μεγαλύτερη νομιμοποίηση στους αγώνες τους (ατομικούς και συλλογικούς) απέναντι σε αυτήν την βία.

Τίνος είναι η ευθύνη;

Η βία είναι τόσο εδραιωμένη στην κοινωνία που το να συμβαίνει είναι η φυσική τάξη των πραγμάτων. Το να αμύνεσαι και να αντιστέκεσαι συχνά σημαίνει να στέκεσαι μόνη σου απέναντι στον καταπιεστή σου, στην κοινωνία που τον συγκαλύπτει ή τον παραβλέπει και στο κράτος που δεν σου παρέχει προστασία ή διέξοδο.

Το νομικό σύστημα αποφαίνεται με κάθε ευκαιρία ότι οι γυναίκες φέρουμε την ευθύνη της κακοποίησης μας είτε γιατί την προκαλέσαμε είτε γιατί δεν προσπαθήσαμε αρκετά να την αποτρέψουμε. “Γιατί δεν έκλεισες τα πόδια σου”, “γιατί του μίλαγες”, “γιατί ήπιες τόσο”, “γιατί δεν πήγες στην αστυνομία” είναι φράσεις που έχουν απευθυνθεί σε γυναίκες -θύματα βίας σε δικαστήρια, όπου δικάζονταν άντρες για βιασμούς και ξυλοδαρμούς.

Η αυτοάμυνα, από εργαλείο μοιάζει να χρησιμοποιείται σαν όπλο εναντίων μας.

Εμείς όμως μιλώντας για αυτοάμυνα μιλάμε για αντίσταση, και θέλουμε να καταστήσουμε σαφές ότι αυτή η αντίσταση είναι δικαίωμα και όχι υποχρέωση. Δικαίωμα απέναντι σε μια καθημερινότητα που μας πληγώνει, αλλά όχι υποχρέωση απέναντι σε μια κοινωνία που αγνοεί τις φωνές μας και σε ένα δικαστικό σύστημα που δεν μας δικαιώνει σχεδόν ποτέ. Η άμυνα δεν είναι νομική υποχρέωση, η απουσία της δεν είναι κατηγορητήριο. Το αν θα καταφέρουμε ή όχι να αντιταχθούμε στην βία που δεχόμαστε είναι ένα στοίχημα, όχι όμως κάτι που μπορεί να στραφεί εναντίων μας.

Ως φεμινίστριες όμως θεωρούμε αυτήν την αντίσταση αναγκαία. Την οφείλουμε στις γυναίκες που ματώνουν και καταπιέζονται, στις γυναίκες που κινδύνεψαν και στις γυναίκες που θα κινδυνέψουν στο μέλλον. Όσο δεν είναι ατομική μας ευθύνη να σταθούμε μόνες απέναντι σε ένα ολόκληρο σύστημα και τους μηχανισμούς του, τόσο είναι συλλογική μας ευθύνη το να συσπειρωθούμε για να αμφισβητήσουμε τς δομές εξουσίας και τους ρόλους που μας επιβάλει η πατριαρχία.

Κάθε φορά που μια γυναίκα αμύνεται στέλνει ένα μήνυμα στην κοινωνία: ότι η ζωή της έχει την ίδια αξία με του άντρα. Ας αρχίσουμε να στέλνουμε αυτό το μήνυμα.

 

Διαβάστε ακόμα:

Sexharassmap: η σημασία καταγραφής της σεξουαλικής βίας

Ποτέ μου δεν έχω νιώσει τόσο μόνη

Τελικά ποιοί βιάζουν;

Αυτό τώρα είναι βιασμός;

Share

Η Δάφνη, η Ξάνθη και η υποκρισία

badtouch

της Δήμητρας Σπανού

Διαβάζοντας τα δημοσιεύματα της τελευταίας εβδομάδας για το βιασμό στη Δάφνη, θα πρέπει να νιώσουμε ανακούφιση γιατί επιτέλους καταφέραμε να διώξουμε το κακό από πάνω μας. Ή μήπως όχι;

Αν υπάρχει κάτι που οι φεμινίστριες τονίζουμε σε κάθε βιασμό, είναι πως διαπράττεται από καθημερινούς άντρες, πολύ συχνά πίσω από τις κλειστές πόρτες των διπλανών διαμερισμάτων, από πρόσωπα οικεία, σε ραντεβού με αγαπητικούς, ενίοτε σε συζυγικές κλίνες, ακόμα και παιδικά δωμάτια. Επιμένουμε πως σαν κοινωνία θα πρέπει να αναζητήσουμε το κακό στους κόλπους μας και στις βαθιές δομές που διαπερνούν τις κοινωνικές σχέσεις. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός που η βεντάλια αυτών των ζητημάτων άνοιξε με αφορμή ένα δικαστήριο στην Ξάνθη. Τότε, οι δύο κατηγορούμενοι για βιασμό αθωώθηκαν ενώ η γυναίκα αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει μεγάλη αμφισβήτηση και απαξίωση, στο δικαστήριο, σε μέσα ενημέρωσης και μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Εκεί, με πολύ μεγάλη ευκολία αναδείχτηκε κάποια «γκρίζα ζώνη», εντός της οποίας ήταν και δεν ήταν σεξουαλική επίθεση, η γυναίκα «ήθελε αλλά δεν ήθελε» και άλλα τέτοια όμορφα. Ο φεμινιστικός λόγος που αναπτύχθηκε με αφορμή το συγκεκριμένο δικαστήριο, επιχείρησε να αποδομήσει αυτά τα επιχειρήματα. Κατά αυτό τον τρόπο όμως έθεσε σε αμφισβήτηση κάποιες σημαντικές βεβαιότητες, όπως το τι σημαίνει οικειότητα και τι περιλαμβάνει ή αποκλείει, πότε και με ποιο τρόπο. Με σκοπό να αναδείξει το πρόβλημα, επιχείρησε να στρέψει έναν καθρέφτη στην κοινωνία, όμως εκείνη αρνήθηκε πεισματικά να αντικρίσει το είδωλο.

Μόλις ένα μήνα μετά, στην περίπτωση της Δάφνης έχουμε αντίθετα την ολόψυχη υποστήριξη στο θύμα και την κραυγαλέα κοινωνική καταδίκη του θύτη. Να ξεκαθαρίσουμε εδώ ότι δεν θα συγκρίνουμε τα περιστατικά ως τέτοια, αφού για εμάς κάθε καταγγελία για βιασμό είναι εξίσου σημαντική και κάθε περιστατικό είναι καταδικαστέο. Αυτό που κάνει εντύπωση είναι η διαφορετική αντιμετώπιση από τα μέσα ενημέρωσης και την κοινωνία και θέλουμε να καταλάβουμε τους λόγους. Μετά την αθωωτική απόφαση του δικαστηρίου στην Ξάνθη κυκλοφόρησε ένα ιδιαίτερα δυνατό κείμενο, που υπό τον τίτλο «Τι μου έμαθε η δίκη του βιασμού μου», αναφέρει μια λίστα από σημεία που χρειάζονται ώστε η ελληνική κοινωνία να αναγνωρίσει ένα βιασμό ως τέτοιο. Η περίπτωση της Δάφνης είναι αλήθεια πως περιλαμβάνει πολλές από αυτές τις κοινωνικές βεβαιότητες. Τι σημαίνει όμως αυτό;

Διαβάζοντας τα δημοσιεύματα της τελευταίας εβδομάδας, η περίπτωση της Δάφνης μοιάζει βγαλμένη από χολιγουντιανή ταινία θρίλερ δεύτερης διαλογής. Σύμφωνα με το σενάριο, ένας βαθιά προβληματικός τύπος απαγάγει και βασανίζει μια νεαρή φοιτήτρια. Το περιστατικό περιγράφεται με όσες περισσότερες λεπτομέρειες γίνεται, πώς τη γνώρισε, πώς την αναισθητοποίησε, τι σόι βασανιστήρια της έκανε, ενώ οι άφθονοι χαρακτηρισμοί είναι προσεκτικά επιλεγμένοι ώστε να επιτείνουν την κοινωνική οργή που ούτως ή άλλως το επαχθές έγκλημα γεννά: «τυφλός, υπέρβαρος σάτυρος», «διεστραμμένος τυφλός», «υπόγειο κολαστήριο», «ανώμαλος», η κοπέλα που έπεσε στα «νύχια» του και έζησε τον «απόλυτο τρόμο στα χέρια του», η κοπέλα που είναι σε «σοκ» και χρειάζεται «ψυχολογική υποστήριξη», όπως και οι γονείς της κ.ο.κ.. Μα ποιος άνθρωπος μπορεί να ταυτιστεί ή έστω να νιώσει κάποια ενσυναίσθηση για έναν τέτοιο δράστη;

Φυσικά κανένας. Αυτό για το οποίο επιχειρούν να μας πείσουν τέτοιου είδους τρομολάγνα δημοσιεύματα είναι πως η κοινωνία κοίταξε στον καθρέφτη και είδε το πρόσωπο μιας αγνής κοπέλας. Σίγουρα το ότι η κοινωνία πλέον δείχνει μηδενική ανοχή σε ένα τόσο ειδεχθές περιστατικό είναι ένα θετικό βήμα προόδου που αντανακλά σταδιακές κατακτήσεις σε βάθος χρόνου σε κοινωνικό, ηθικό και νομικό επίπεδο. Παρόλα αυτά, δεν μπορεί να μην μας προβληματίζει η ευκολία με τον οποία το έγκλημα του βιασμού (ή έστω κατηγορία) άλλες φορές σχετικοποιείται και ποια είναι τα αποτελέσματα αυτής της πράξης στα θύματα, στα πιθανά θύματα και στο κοινωνικό σύνολο. Να το πούμε και αλλιώς, γνωρίζοντας ως κοινωνία πως βιασμοί συμβαίνουν, χρειάζεται ένα πρότυπο με βάση το οποίο θα αναγνωρίζονται. Η περίπτωση της Δάφνης λοιπόν λειτουργεί μέσα στον πατριαρχικό λόγο κανονιστικά ως προς το τι συνιστά βιασμό, πότε και με ποια χαρακτηριστικά. Επιπλέον, στην περίπτωση της Δάφνης ο βιαστής, που εκτός από «διεστραμμένος» και «ανώμαλος» είναι και «τυφλός» και «υπέρβαρος», άρα δεν πληροί καν τυπικά χαρακτηριστικά αρρενωπότητας, δεν μπορεί παρά να είναι ένα τέρας που πρέπει να αποβληθεί. Η υπόδειξη του ενόχου  υπερθεματίζοντας τα ιδιαίτερα και διακριτά χαρακτηριστικά του, όχι μόνο σώζει την πατριαρχία, αλλά επιβεβαιώνει ποιά πρότυπα αρρενωπότητας είναι ανεκτά και πού βρίσκεται το όριό τους. Κι εκεί οι φεμινίστριες διαπιστώνουμε με θλίψη ότι ο πήχης βρίσκεται ακόμα αρκετά χαμηλά.

Υπάρχει όμως και άλλο ένα πράγμα που μάθαμε, εξίσου προβληματικό. Για τους λόγους που περιγράψαμε, όλος ο θυμός και η οργή εξαντλήθηκαν στην καταδίκη του δράστη και στη γρήγορη και οριστική αποπομπή του. Έτσι, ενώ στα περισσότερα δημοσιεύματα περίσσευαν οι τρομολαγνικές περιγραφές του εγκλήματος που θεαματικοποιούν το βιασμό, απουσίαζε η οποιαδήποτε σκέψη ή προβληματισμός για τη συνέχεια. Το ζήτημα φάνηκε πως είναι να κλείσει αυτή η υπόθεση γρήγορα και οριστικά και να αποκατασταθεί η τάξη. Όμως αυτό δεν αποτελεί απάντηση. Πρέπει ο δικαιολογημένος θυμός για το έγκλημα και η συμπάθεια που νιώθουμε ως κοινωνία για το θύμα, αντί να κλείσει το ζήτημα, να μας φέρει ενώπιον των ευθυνών μας. Η επιθυμία εκδίκησης που γεννάται για το θύτη ώστε να καθησυχαστούμε, ο οποίος ευχόμαστε ολόψυχα να λάβει την ποινή που του αξίζει, στενεύει πολύ τα περιθώρια για συνολική κοινωνική αλλαγή. Αντίθετα, θα πρέπει να ανοίξουμε τα αφτιά και τα μάτια μας στις εμπειρίες τόσων γυναικών που βιώνουν σεξουαλικές παρενοχλήσεις, επιθέσεις και βιασμούς και επιτέλους να τους δώσουμε αξία και χώρο. Να μετατρέψουμε το θυμό μας σε δημιουργική δύναμη ικανή όχι μόνο να φανταστεί αλλά και να υλοποιήσει μια καλύτερη κοινωνία, όπου οι γυναίκες θα είναι πραγματικά ασφαλείς. Αλλιώς μιλάμε πια για υποκρισία.

 

Διαβάστε ακόμα:

οι βιαστές δεν είναι ράτσα ειδική είναι άντρες καθημερινοί

Τι μου έμαθε η δίκη του βιασμού μου.

 

Share

Gaslighting: μέσα στη σχέση σου, αμφισβητείς τη διανοητική σου διαύγεια;

gaslightcover.0

της Esra Dogan

Σημείωση της αρθρογράφου: Η επιλογή γένους στο άρθρο γίνεται με την παραδοχή ότι στις περισσότερες περιπτώσεις η γυναίκα είναι το θύμα και ο θύτης είναι ο σύντροφός της. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη αφού το gaslighting είναι ένα είδος συναισθηματκού χειρισμού και ψυχολογικής βίας που βασίζεται στην εξουσία και την καταπίεση, και ως τέτοιο εμφανίζεται πολύ συχνότερα σε έμφυλες σχέσεις όπου είναι καθιερωμένες οι ιεραρχικές δομές εξουσίας. Ωστόσο μπορεί να ισχύει και το αντίθετο (δηλαδή το θύμα να είναι άντρας) ενώ δεν αποκλείονται και άλλες σχέσεις πέραν των ετεροφυλικών.

«Αντιδράς υπερβολικά.»

«Γιατί κλαις πάλι; Παραείσαι ευαίσθητη.»

«Φαντάζεσαι πράγματα. Αυτό δεν συνέβη ποτέ.»

«Έχεις τρελαθεί, δεν το είπα ποτέ αυτό.»

«Σταμάτα να κάνεις σαν τρελή. Δραματοποιείς τα πάντα!»

«Θα το χειριστώ εγώ αυτό. Εσύ θα τα κάνεις χάλια.»

Έχετε ακούσει ποτέ αυτές τις φράσεις από τον σύντροφό σας ή από κάποιον με τον οποίο έχετε στενή σχέση; Έχετε αμφισβητήσει τα συναισθήματά σας, την κρίση σας, τη μνήμη σας, τη διανοητική σας διαύγεια ή ολόκληρη την πραγματικότητά σας; Αν ναι, συνεχίστε να διαβάζετε το άρθρο αυτό, καθώς είναι πολύ πιθανόν να είστε θύμα μιας μορφής συναισθηματικής κακοποίησης, που ονομάζεται «gaslighting».

Ο όρος gaslighting προέρχεται από ένα θεατρικό έργο του 1938, στο οποίο βασίστηκε και η ταινία του 1944 «Gaslight» (ελληνικός τίτλος: Ο εφιάλτης), στην οποία ο σύζυγος έχει βάλει σκοπό να πάρει στην κυριότητά του τα κοσμήματα της συζύγου του, βγάζοντάς την τρελή και κλείνοντάς την σε ψυχιατρείο. Για να το επιτύχει, ξεκινάει να χαμηλώνει επίτηδες τα φώτα (που τότε λειτουργούσαν με γκάζι, εξ ου και ο τίτλος «Gaslight») στο σπίτι τους αλλά της λέει ότι εκείνη το φαντάζεται και ότι η ένταση του φωτός δεν μειώνεται. Έτσι, διαμορφώνοντας στρατηγικά το σκηνικό και δίνοντάς της ψεύτικες πληροφορίες για να παίξει με τη μνήμη και την αντίληψή της, την μπερδεύει τόσο πολύ που εκείνη αρχίζει να πιστεύει ότι είναι παρανοϊκή.

Πλέον, οι ψυχολόγοι αναγνωρίζουν ότι το gaslighting μπορεί να πάρει πολλές μορφές αλλά, σε κάθε περίπτωση, έχει να κάνει με τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας και τη χειραγώγηση του θύματος ώστε να αμφισβητεί τη πνευματική του ισορροπία και τη μνήμη του. Όσο το θύμα χάνει την εμπιστοσύνη του στην ίδια του την κρίση και αποδέχεται την ερμηνεία της πραγματικότητας όπως την παρουσιάζει ο σύντροφός του, ο θύτης καταφέρνει να ελέγχει σε μεγάλο βαθμό το θύμα.

Πώς μπορείτε, λοιπόν, να διαγνώσετε το gaslighting; Σύμφωνα με τη συγγραφέα και ψυχαναλυτή Robin Stern, τα παρακάτω αποτελούν συνήθεις ενδείξεις ότι έχετε πέσει θύμα του gaslighting;

1. Συνεχώς αμφισβητείτε τον εαυτό σας

Η Stern λέει ότι, αν είστε θύμα του gaslighting, αρχίζετε να αμφισβητείτε τον εαυτό σας και τη δική σας εκδοχή για τα γεγονότα, καθώς έχετε επιτρέψει στον θύτη να ορίζει την πραγματικότητά σας και να διαστρεβλώνει την κρίση σας.

2. Αρχίζετε να αναρωτιέστε αν παραείστε ευαίσθητη

Σας έχει κατηγορήσει τόσες φορές ο σύντροφός σας ότι είστε υπερβολικά ευαίσθητη, που τελικά αρχίζετε να πιστεύετε ότι παραείστε συναισθηματική.

3. Συχνά αισθάνεστε μπερδεμένη και τρελή

Ο σύντροφός σας συχνά σας χειραγωγεί όταν συζητάτε με τέτοιο τρόπο που φαίνεστε εσείς παράλογη. Νιώθετε μπερδεμένη σε σχέση με την τροπή των συζητήσεων και των γεγονότων, διερωτώμενη τι δεν πάει καλά με εσάς.

4. Δυσκολεύεστε να λάβετε απλές αποφάσεις

Σας φαίνεται δύσκολο να λάβετε αποφάσεις ακόμα και για απλά θέματα, όπως πότε να επισκεφτείτε τους γονείς σας, τι να φορέσετε στον γάμο της φίλης σας, τι να κάνετε το Σαββατοκύριακο.

5. Συνειδητοποιείτε ότι συνεχώς απολογείστε

Καταλήγετε να ζητάτε συνεχώς συγγνώμη, γιατί ο σύντροφός σας κάνει να νιώθετε ότι έχετε πάντα άδικο. Είστε τόσο συνηθισμένη να απολογείστε που πιάνετε τον εαυτό σας να ζητάει συγγνώμη καθημερινά από φίλους, συναδέλφους κ.λπ., συχνά χωρίς να υπάρχει λόγος.

6. Σας κατακλύζουν συναισθήματα λύπης και νιώθετε ένα κενό μέσα σας

Δεν καταλαβαίνετε γιατί είστε τόσο δυστυχισμένη, ενώ φαινομενικά έχετε τόσα καλά στη ζωή σας. Φυσικά, το αίσθημα απελπισίας και δυστυχίας μπορεί να αποτελεί και ένδειξη κατάθλιψης η οποία να μη συνδέεται άμεσα με το gaslighting ή τη σχέση σας. Ωστόσο, αν συνυπάρχουν και αρκετές άλλες ενδείξεις, είναι πολύ πιθανόν να είστε θύμα του gaslighting.

7. Έχετε την αίσθηση ότι παλιά είχατε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και ήσασταν πιο χαλαρή

Αρχίζετε να αναρωτιέστε αν ήσαστε πάντα έτσι και, αν όχι, γιατί έχετε τόσο λίγη αυτοπεποίθηση και είστε αγχώδης.

8. Έχετε γίνει εντελώς ανασφαλής

Λόγω της ανασφάλειάς σας, υποτιμάτε την αξία σας. Αν νιώθετε συνεχώς ότι δεν αξίζετε, ίσως αυτό να αποτελεί άλλη μια προειδοποίηση ότι έχετε πέσει θύμα του gaslighting. Σε σχέσεις όπου υφίσταται gaslighting, παρατηρείται ότι και οι δύο σύντροφοι υποφέρουν από έντονη ανασφάλεια. Ενώ το θύμα εγκαταλείπει την εξουσία του, την ταυτότητά του και χάνει το μυαλό του υιοθετώντας την αντίληψη του άλλου, ο ανασφαλής θύτης επιχειρεί να νιώσει ασφάλεια ελέγχοντας την αντίληψη που έχει η σύντροφός του για τον εαυτό της.

9. Νιώθετε ότι δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα σωστά

Κινείστε προσεκτικά όταν είστε κοντά στον σύντροφό σας, για να αποφύγετε ένα ακόμα λάθος. Ίσως ακόμα και να αναρωτιέστε αν είστε «αρκετά καλή» σύντροφος / σύζυγος / εργαζόμενη / φίλη.

10. Κρύβετε πληροφορίες από τους φίλους και την οικογένειά σας ώστε να μην χρειαστεί να δώσετε εξηγήσεις

Επιλέγετε να μην μοιράζεστε τα προβλήματα, τη διαστρεβλωμένη αντίληψή σας για την πορεία των συμβάντων και τα αρνητικά σας συναισθήματα με τους πιο κοντινούς σας ανθρώπους. Επίσης, συχνά λέτε ένα σωρό δικαιολογίες στους φίλους και στην οικογένειά σας για να αιτιολογήσετε την περίεργη συμπεριφορά του συντρόφου σας.

11. Ξεκινάτε να λέτε ψέματα για να αποφεύγετε την ταπείνωση, τις κατηγορίες και τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας

Ενδέχεται να έχετε κουραστεί τόσο πολύ από την ανατροπή της δικής σας εκδοχής για τα γεγονότα και των συναισθημάτων σας και από τις συνεχείς απολογίες που προτιμάτε να πείτε ψέματα για να αποφύγετε τις αντιπαραθέσεις.

Εκτός από αυτές τις ενδείξεις, εκ των οποίων ακόμα και αν παρατηρούνται λίγες είναι αρκετό για να αποδειχτεί ότι είστε θύμα του gaslighting, μπορεί επίσης να παρατηρήσετε ότι υπάρχει μια κυκλικότητα στα επιχειρήματα και στις καταστάσεις που βιώνετε με τον σύντροφό σας. Εκείνος δεν δέχεται να σας ακούσει, προσποιείται ότι δεν καταλαβαίνει τι λέτε ή απλώς προσπαθεί να αλλάξει θέμα και να σας κάνει να σωπάσετε. Εσείς, μετά από αυτή τη συμπεριφορά, αρχίζετε να αμφισβητείται τον εαυτό σας ή/και πραγματικά τον πιστεύετε όταν λέει ότι «εσείς φταίτε για όλα». Αν ισχύουν αυτά, τότε προσέξτε.

Να έχετε υπόψη ότι η διαδικασία του gaslighting συνήθως συμβαίνει σταδιακά και στην αρχή μοιάζει δύσκολο να το πιστέψετε. Παρατηρείτε περίεργες συμπεριφορές από τον σύντροφό σας αλλά κατά κύριο λόγο μοιάζουν άκακες και οδηγούν σε μικρά συμβάντα. Κάποια στιγμή όμως φτάνετε να υιοθετείτε αμυντική στάση, προσπαθείτε να υπερασπιστείτε τον εαυτό σας από τη χειραγώγηση του θύτη αλλά τρελαίνεστε σκεπτόμενη ξανά και ξανά τις συζητήσεις και τις ατέλειωτες αντιπαραθέσεις με τον σύντροφό σας μέχρι τελικά να φτάσετε στο στάδιο της κατάθλιψης, όπου τόσο εσείς όσο και πιθανόν οι άλλοι γύρω σας να παρατηρούν ότι δεν είστε χαρούμενη και έχει μειωθεί η αυτοπεποίθησή σας.

Το κακό είναι ότι όταν κάποιος σας κακοποιεί συναισθηματικά και σας χειραγωγεί, είναι δύσκολο να το καταλάβετε. Αν και μάλλον συνειδητοποιείτε ότι κάτι πάει πραγματικά πολύ στραβά και αισθάνεστε όντως άγχος, φόβο και σύγχυση, πρόκειται συνήθως για τόσο σταδιακή διαδικασία που τα σημάδια της είναι τόσο αόρατα, σε αντίθεση με τη σωματική βία, που μπορεί να σας πάρει πολύ καιρό για να διερωτηθείτε αν υπάρχει κακοποίηση. Ιδιαιτέρως αν είστε θύμα του gaslighting, μπορεί να είναι αρκετά δύσκολο να το αναγνωρίσετε, καθώς όπως εξηγεί η Abby Rodman η ίδια η κακοποίηση μπορεί να καταλήξει να ταυτίζεται με τη σύγχυση την οποία εκλαμβάνετε πλέον ως τη φυσιολογική σας κατάσταση.

Τα καλά νέα είναι ότι μπορεί να βγείτε από αυτόν τον φαύλο κύκλο, αν αναζητήσετε και προσδιορίσετε τις ενδείξεις αυτού του καταστρεπτικού μοτίβου στη σχέση σας. Η Dr. Stern, στο βιβλίο της «Gaslight Effect» σημειώνει ότι αν είστε θύμα του gaslighting, είναι δυνατόν να σταματήσετε τις συνέπειές του. Για να συμβεί αυτό, θα πρέπει να κινητοποιηθείτε α) εντοπίζοντας το πρόβλημα, β) εστιάζοντας στον στόχο να αλλάξετε την κατάστασή σας προς το καλύτερο αντί να κατηγορείτε τον εαυτό σας για την ύπαρξη του προβλήματος, γ) ερχόμενη σε επαφή με τα συναισθήματά σας, από τα οποία έχετε αποσυνδεθεί τόσο πολύ για να μείνετε σε αυτή τη σχέση, δ) ενδυναμώνοντας τον εαυτό σας μέσω της συνειδητοποίησης των δυνατών σας σημείων, ε) κάνοντας βήματα για να βελτιώσετε τη ζωή σας. Αφού κινητοποιηθείτε, μπορείτε να σταματήσετε τη δηλητηριώδη επιρροή του συντρόφου σας α) ξεχωρίζοντας την αλήθεια από τα διαστρεβλωμένα γεγονότα, β) επιλέγοντας να μην συμμετάσχετε σε μια συζήτηση για την οποία έχετε καταλάβει ότι στην ουσία αποτελεί επίδειξη ισχύος, γ) εντοπίζοντας τις καταστάσεις που προκαλούν gaslighting, δ) εστιάζοντας στα συναισθήματα αντί στο «σωστό» και στο «λάθος» και υπενθυμίζοντας στον εαυτό σας ότι δεν μπορείτε να ελέγξετε κανενός τη γνώμη.

Ναι, πιθανόν και να μπορείτε να σώσετε τη σχέση σας από το gaslighting, αν και οι δύο σύντροφοι είναι διατεθειμένοι να ξεκινήσουν εντατική θεραπεία και να δουλέψουν σκληρά. Ναι, είναι πάρα πολύ πιθανόν η σχέση σας να είναι τόσο επιβλαβής που να είναι καλύτερο για εσάς να σταματήσετε μια σχέση κακοποίησης και να σωθείτε από τις συνέπειές του gaslighting, πιθανόν διακόπτοντας και κάθε επαφή με το άτομο που σας κακοποιεί συναισθηματικά.

Ακόμα και αν έχετε την παραμικρή υπόνοια ότι ενδέχεται να είστε θύμα του gaslighting, αρχίστε αμέσως να μοιράζεστε την εμπειρία σας με τους άλλους γύρω σας και ζητήστε υποστήριξη από επαγγελματία ψυχολόγο. Δεν θα πρέπει να εκλογικεύετε ποτέ μια κακοποιητική συμπεριφορά, καθώς έτσι δεν θα νιώσετε ποτέ καλύτερα. Αν μπείτε σε αυτή τη διαδικασία, να θυμάστε πάντα ότι δεν είστε μόνη και σε καμία περίπτωση δεν φταίτε.

Πηγές

Abby Rodman, You’re not going crazy: 5 sure signs you’re being emotional abused. Huffpost. 29,12, 2015.

Robin Stern, Are you in a gaslighting relationship? Here is how to tell, Psychology Today, 19.05.2009.

Susan J Elliot, 10 Ways to Tell if You’re Being Gaslighted. Psychology Today, 16/10/2016

Robin Stern. The Gaslight Effect: How to Spot and Survive the Hidden Manipulation Others Use to Control Your Life, Fusion, 2008.

 

Διαβάστε ακόμα:

Share

Η Ν. αγωνίζεται για δικαιοσύνη, δεν την αφήνουμε μόνη!

nour

ανακοίνωση της Καμιάς Ανοχής

Πριν λίγο μας έφτασε η ιστορία μίας γυναίκας που μας οδήγησε να σκεφτούμε ότι χρειάζεται να μιλήσουμε για αυτήν. Αφού μάθαμε για την υπόθεση από την Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών της Αφρικής, ως Καμία Ανοχή συναντήσαμε τη Ν. και ακούσαμε την ιστορία της.

Η Ν. είναι μια νεαρή γυναίκα, η οποία γεννήθηκε στην Αθήνα από γονείς με καταγωγή από Κένυα και Νότια Αφρική. Έζησε εδώ ως παιδί μέχρι τα 6 της χρόνια οπότε και έφυγε μαζί με την οικογένειά της για Κένυα. Ξαναήρθε στην Αθήνα ως ενήλικη και σπούδασε Αγγλική φιλολογία στο πανεπιστήμιο. Ζει τα τελευταία 10 χρόνια στην Ελλάδα. Σε μία κοινωνία στην οποία πολλές γυναίκες βιώνουν την πατριαρχική βία στις πολλές μορφές που παίρνει σε καθημερινή βάση, η Ν. βρέθηκε εγκλωβισμένη σε προσωπικό και θεσμικό επίπεδο. Όχι μόνο έχει κακοποιηθεί από τον (πρώην) σύντροφό της, αλλά βρίσκεται αυτή τη στιγμή να κατηγορείται ως υπεύθυνη για τα αποτελέσματα της κακοποίησης που έχει δεχτεί.

Αφού μας μίλησε καταλάβαμε ότι δεν μπορούμε να την αφήσουμε μόνη. Αντί να πούμε όμως εμείς τι έχει συμβεί, σας αφήνουμε να γνωρίσετε την ιστορία της μέσα από τα δικά της λόγια:

«Να σας πω την ιστορία. Είχα πάει σε ένα νησί πέρσι για να βρω δουλειά το καλοκαίρι. Και έκατσα το χειμώνα γιατί ήθελα να δουλέψω εκεί το χειμώνα. Και γνωρίζω αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος είχε έρθει από άλλο νησί για να βρει δουλειά και αυτός για το χειμώνα. Και τα φτιάξαμε. Στο μεταξύ τότε δεν είχα δουλειά και με στήριζε αυτός οικονομικά.

Σε κάποια φάση στην αρχή της σχέσης ξεκίνησε να με χτυπάει, ξεκίνησε η βία. Την πρώτη φορά τον έπιασα σε ιντερνετικό chat site να φλερτάρει με άλλες γυναίκες και του έπιασα συζήτηση και έγινε βίαιος, λεκτικά. Η συμπεριφορά του δηλαδή ήταν βίαιη. Μετά ξεκίνησε να με χτυπάει. Έγινε γύρω στις 5 φορές. Μία φορά πήγε να μας σκοτώσει, να μας ρίξει στο γκρεμό με το αυτοκίνητο.

Ωσπου μια μέρα είχα πάρει απόφαση να χωρίσουμε.

Μιλάγαμε ήρεμα και ωραία και εκεί ξεκίνησε πάλι τσακωμός, να με χτυπάει. Με τράβαγε από το σαλόνι μέχρι την κουζίνα, με χτύπαγε, και είδα εκεί ένα μαχαίρι. Εκεί μου πέρασε από το μυαλό μου…δεν ξέρω τι…..πήγαινε να με σκοτώσει. Είδα τη ζωή μου να περνάει μπροστά στα μάτια μου. Και ήθελα να τον ακινητοποιήσω. Και πήρα το μαχαίρι και τον τραυμάτισα.

Παίρνει τους φίλους του τηλέφωνο να’ρθουνε να τον πάνε νοσοκομείο. Πάμε όλοι νοσοκομείο και μετά ήρθε η αστυνομία από ‘κει και με πήρανε και με πήγαν στον εισαγγελέα στη Σύρο την επόμενη μέρα, μετά με άφησαν ελεύθερη. Τώρα έχουμε δικαστήριο τον Ιούνιο.

Στο μεταξύ αυτός ήταν νοσοκομείο δύο βδομάδες και εγώ ήμουν στο σπίτι και μου έκανε ασφαλιστικά μέτρα. Και έφυγα από το σπίτι χωρίς τα πράγματά μου, όλα τα πράγματά μου είναι εκεί. Έχω τώρα και θέμα με την άδεια παραμονής μου, η οποία έχει λήξει εδώ και ένα χρόνο σχεδόν. Εκκρεμούν καποια χαρτιά και παράβολα για να βγει αυτή η άδεια, και χρειάζονται σχεδόν 400 ευρώ, ενα ποσό που δεν εχω αυτή τη στιγμή».

Η υπόθεση αυτή δεν είναι για να ξαφνιαζόμαστε. Ούτε είναι κάποιο «φρικτό περιστατικό» χωρίς αιτίες. Η ιστορία της Ν. καθρεφτίζει την πραγματικότητα πολλών γυναικών σήμερα στην Ελλάδα, ντόπιων και μεταναστριών.

Η Ν., όπως και άλλες πολλές, βιώνει τις συνέπειες του σεξισμού και της πατριαρχικής βίας της κοινωνίας αυτής. Επίσης όμως, ως μετανάστρια δεύτερης γενιάς βιώνει – όπως πολλοί/πολλές – και τις συνέπειες ενός μεταναστευτικού νομοσχεδίου άδικου, που αποκλείει ολόκληρες γενιές από την ισότιμη συμμετοχή στην κοινωνία στην οποία μεγάλωσαν.

Τώρα, χρειάζεται να δούμε την έμφυλη αλλά και ρατσιστική διάσταση της υπόθεσης αυτής, πόσο μάλλον την διπλή ευαλωτότητα της Ν. μπροστά στον λευκό ευρωπαίο σύντροφο και μπροστά στο δικαστήριο που επίκειται: όχι μόνο ως γυναίκα, αλλά ως γυναίκα μαύρη και χωρίς ελληνική ιθαγένεια.

Ενώ η Ν. δέχτηκε πολλές φορές επιθέσεις βίας (λεκτική, ψυχολογική και σωματική βία) από τον πρώην σύντροφό της και την τελευταία φόρα αυτοαμύνθηκε, πώς τώρα έφτασαν τα πράγματα να θεωρείται εκείνη η κατηγορούμενη; Γιατί δεν ενημερώθηκε η Ν. από τις αρμόδιες αρχές για το δικαίωμά της να εξεταστεί η ίδια από ιατροδικαστή; Πώς γίνεται η αυτοάμυνα μίας γυναίκας να θεωρείται επίθεση προς άντρα (ειδικά όταν γνωρίζουμε πόσες φορές άντρες φτάνουν ακόμη και να διαπράττουν γυναικοκτονίες που δικαιολογούνται ως «εν βρασμώ ψυχής» ή ότι έγιναν «από το πολύ πάθος και την αγάπη του για τη γυναίκα»); Γιατί θεωρείται κοινωνικά αποδεκτό ένας άντρας να υψώνει το χέρι και να χτυπάει μια γυναίκα, αλλά να μην αναγνωρίζεται στη γυναίκα το δικαίωμα άμυνας όταν η ζωή της βρίσκεται σε κίνδυνο; Στη συγκεκριμένη περίπτωση το ίδιο το σύστημα έχει συμβάλει στην ευαλωτότητα αυτής της γυναίκας, αφού η Ν. βρίσκεται σε κίνδυνο φυλάκισης και πιθανώς απέλασης.

Ως Καμιά Ανοχή στεκόμαστε με τη Ν., η οποία δεν είναι πλέον μόνη. Ξεκινάμε με αυτό το κείμενο κινητοποίηση για την έμπρακτη αλληλεγγύη προς την Ν., ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη. Δικαιοσύνη θα έρθει όταν αμφισβητήσουμε την κοινωνικοπολιτική νόρμα που δίνει αξία στο λόγο του άντρα, υποτιμώντας και σιωπώντας το λόγο της γυναίκας, στερώντας της το δικαίωμά της στην αυτοάμυνα, δηλαδή το δικαίωμά της στη ζωή. Πόσες φορές ένα “απλό ξύλο” έχει καταλήξει σε γυναικοκτονία; Εμείς αρνούμαστε να περιμένουμε να χυθεί το αίμα μιας γυναίκας πριν πιστέψουμε τη βία που έχει δεχτεί. Η κινητοποίηση αυτή στοχεύει στον να ακούσει η κοινωνία για τη βία και την καταπίεση που βιώνει η Ν. (και πολλές άλλες γυναίκες), αλλά και να ανοίξει μία ευρύτερη συζήτηση για τη σημασία της αυτοάμυνας των γυναικών, η οποία συχνά είναι ο μόνος τρόπος για να σώσουν τις ζωές τους.

Επίσης, δικαιοσύνη για μας σημαίνει όχι μόνο η αθώωση της Ν. στη βάση της αυτοάμυνάς της απέναντι στη κοινωνικοπολιτική βία που έχει δεχτεί, αλλά και να αναγνωριστεί στο νομικό πλαίσιο η ελληνική της ταυτότητα με απόδοση ελληνικής ιθαγένειας. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, τα βήματά μας συμπεριλαμβάνουν την υποστήριξη και την παρουσία μας στη δίκη, καθώς και τη συγκέντρωση ενός μέρους του οικονομικού βάρους που η κατάσταση αυτή φέρνει στη Ν.

Έτσι, το πρώτο μας βήμα είναι να συνδιοργανώσουμε σύντομα, μαζί με την Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών της Αφρικής, μία κουζίνα αλληλεγγύης με Αφρικανική μουσική και πάρτι. Στόχος είναι να μαζέψουμε μαζί τα 400 ευρώ για τα παράβολα της άδειας παραμονής της Ν.

Σας καλούμε να μην κλείσετε τα μάτια σας και να αγωνιστούμε μαζί για να αποδοθεί δικαιοσύνη στην υπόθεση της Ν. Αφού η νίκη της Ν. θα είναι και νίκη όλων μας, ανοίγοντας χώρο και δυναντότητα και σε άλλες γυναίκες να μιλήσουμε για τη βία από συντρόφους. Θα μας ενθαρρύνει να μην σιωπούμε. Θα μας δείξει ότι η δικαιοσύνη δεν χαρίζεται, αλλά διεκδικείται, και πόσο μάλλον όταν ενωνόμαστε και δρούμε συλλογικά.

Η ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. ΟΛΕΣ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ. Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΘΑ ΤΟ ΑΓΝΟΗΣΕΙ;

Share

«Αθώοι» οι δύο κατηγορούμενοι για βιασμό στη Ξάνθη [ανώνυμη συνέντευξη]

όχι στην ατιμωρησία
Στις 5 Απριλίου το Δικαστήριο Καβάλας έκρινε ομόφωνα αθώους τους δύο κατηγορούμενους για τον βιασμό μιας 21χρονης φοιτήτριας στην Ξάνθη. Το «Ξεκίνημα» μίλησε με άτομο που παρακολούθησε την δίκη και επιλέγει να διατηρήσει την ανωνυμία του.

ΕΡ: Πες μας δυο λόγια για το τί συνέβη στις 1 Μαρτίου του 2015;

ΑΠ: Συνέβη μια ακόμη καταγγελία βιασμού στην πόλη της Ξάνθης. Μια 21χρονη φοιτήτρια βιάστηκε από δυο γνωστούς της άνδρες στο σπίτι του ενός. Η φοιτήτρια βρισκόταν σε κατάσταση μέθης την οποία εκμεταλλεύτηκαν οι δυο τύποι, την εξανάγκασαν με το ζόρι σε χρήση ινδικής κάνναβης και στη συνέχεια τη βίαζαν επί ώρες όλο το βράδυ μέχρι την επόμενη μέρα.

ΕΡ: Ποια ήταν η τότε αντίδραση της τοπικής κοινωνίας;

ΑΠ: Την πρώτη μέρα που καταγγέλθηκε ο βιασμός η τοπική κοινωνία είχε συγκλονιστεί. Η Ξάνθη είναι μια πόλη που έχει ένα μεγάλο παρελθόν βιασμών. Από τη δεκαετία του ’80 με τον γνωστό «δράκο» Κυριάκο Παπαχρόνη έως το 2012 με τον αποτρόπαιο βιασμό και τη δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου.

Μεσολάβησαν και άλλοι βιασμοί όπως ενός πεντάχρονου κοριτσιού από τον πατέρα της και το θείο της και ο ομαδικός βιασμός μια μαθήτριας από δυο συμμαθητές της. Οπότε την πρώτη μέρα ο κόσμος ήταν πολύ θυμωμένος με τους βιαστές και κυκλοφορούσαν τα ονόματά τους από στόμα σε στόμα. Ήταν και γνωστοί στην πόλη, άντρες που εμπλέκονταν με τη νύχτα ο ένας, ο άλλος διοικητικός υπάλληλος στο πανεπιστήμιο και έγινε μεγάλο σούσουρο.

Από την επόμενη όμως μέρα όπου εκείνοι προσέλαβαν τους δικηγόρους τους, μεγαλοδικηγόρους της Ξάνθης, το κλίμα άρχιζε να αλλάζει και ο βιασμός αμφισβητήθηκε από ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Να σημειώσω πως η κοπέλα δεν καταγόταν από την Ξάνθη οπότε δεν είχε και το αντίστοιχο δίκτυο συγγενών και φίλων. Οπότε το κλίμα αντιστράφηκε και η νεαρή κοπέλα από «καημένη» μεταμορφώθηκε σε «πουτάνα που τα ήθελε και απλά το μετάνιωσε».

ΕΡ: Ποιες ήταν οι συνέπειες στην ζωή του θύματος μετά την καταγγελία του βιασμού της;

ΑΠ: Οι συνέπειες για τις περισσότερες γυναίκες που καταγγέλλουν βιασμό είναι αλλεπάλληλες. Είναι το μόνο έγκλημα όπου το θύμα στιγματίζεται πιο πολύ από το θύτη.

Καταρχήν η κοπέλα αναγκάστηκε να μετακομίσει από την Ξάνθη κάνοντας διακοπή των σπουδών της. Παρακολουθεί ψυχολόγο σε τακτική βάση από τότε και πάσχει από μετατραυματικό σοκ. Όλη η οικογένεια της κοπέλας μετακόμισε και από τον τόπο καταγωγής της σε άλλη πόλη γιατί είχε στιγματιστεί και εκεί.

Τα έξοδα για τη δικαστική διαδικασία ήταν υπέρογκα και η οικογένεια βιώνει οικονομική αφαίμαξη. Και ο πατέρας της κοπέλας έχει παρουσιάσει προβλήματα υγείας από τη στεναχώρια του. Σε αυτά προστίθενται ο βιασμός που επαναλήφθηκε στη δίκη και η αθωωτική απόφαση των κατηγορουμένων που ήταν το τελειωτικό χτύπημα από το οποίο πιστεύω πως αυτή η γενναία γυναίκα που έφτασε ως εδώ θα καταφέρει να σηκωθεί.

ΕΡ: Χτες (5 Απριλίου) το Δικαστήριο Καβάλας αποφάσισε ομόφωνα την αθωότητα των δύο κατηγορούμενων. Σε ποια στοιχεία βασίστηκε αυτή η απόφαση;

ΑΠ: Τα βασικά τους επιχειρήματα ήταν παντελώς παράλογα και υπήρχε και πλήθος σεξιστικών άλλων.

Το πρώτο ήταν πως η ιατροδικαστική έκθεση δεν έδειχνε ίχνη βιασμού. Τι σημαίνει για αυτούς ίχνη βιασμού; Σημαίνει πως τα γεννητικά όργανα θα πρέπει να έχουν κακώσεις και πως στο σώμα θα πρέπει να υπάρχουν ίχνη βίας, εκδορές κτλ. Εμείς γνωρίζουμε από ημερολόγια και μαρτυρίες γυναικών πως στις περισσότερες περιπτώσεις βιασμών οι γυναίκες μένουν τελείως παθητικές, είναι το λεγόμενο «πάγωμα» και η αίσθηση πως δεν ανήκω στο σώμα μου και μεταφέρομαι κάπου αλλού για να το αντέξω και να μην συμβεί κάτι χειρότερο. Να σημειώσω πως ο ιατροδικαστής που έγραψε την έκθεση κατέθεσε υπέρ των κατηγορούμενων, πράγμα που από μόνο του βρωμάει…

Το δεύτερο σαθρό επιχείρημά τους ήταν πως η κοπέλα δεν ήταν μεθυσμένη και άρα είχε συναίσθηση του τι γινόταν και πως δεν την εκμεταλλεύτηκε κανείς και μάλιστα προσπάθησαν ακόμη και να πουν πως είχε σχέση με ναρκωτικά επειδή είχε πάει στο Άμστερνταμ! Οπότε να προσέχουμε (τα άτομα που πάμε Άμστερνταμ) για τι μπορούμε να κατηγορηθούμε…

Ουσιαστικά δεν υπήρχαν στοιχεία και όλα τα υπόλοιπα ήταν τα επιχειρήματα της σεξιστικής ρητορικής που ρίχνει την ευθύνη στο θύμα. «Γιατί δεν αντιστάθηκε;, γιατί δεν πάλεψε; γιατί δεν έφυγε;, γιατί;» Επιθέσεις στην ηθική της, στη σεξουαλική της ζωή, στην ψυχική της κατάσταση χωρίς όμως κανένα στοιχείο παρά μόνο επίκληση στις φαλλοκρατικές αξίες.

Θα τολμήσω να πω πως οι δικηγόροι του διαβόλου ήταν τόσο ανήθικοι που ακόμη και την «τελειότητά» της θέλησαν να τη βρουν ως επιχείρημα εναντίον της: «Ήταν τόσο τέλεια και τόσο καλό κορίτσι, πάντα καλή μαθήτρια και αριστούχος, από οικογένεια με αξίες και παιδί που μεγάλωσε με αγάπη, που έκανε την επανάσταση της ενάντια σε όλα αυτά, μια επανάσταση για την οποία όμως μετάνιωσε για αυτό κατήγγειλε το βιασμό».

Οι δικηγόροι ήταν τόσο κακοποιητικοί που ευτυχώς που δεν βρισκόταν η κοπέλα στο ακροατήριο μιας και δεν είχαν έλεος. Είναι συνυπεύθυνοι για όσες γυναίκες δεν θα καταγγείλουν το βιασμό τους.

ΕΡ: Η απόφαση του Δικαστηρίου αν και εξοργιστική, δεν αποτελεί έκπληξη για το πώς αντιμετωπίζει η δικαιοσύνη τα θύματα βιασμού. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές γυναίκες δεν καταγγέλλουν τον βιασμό τους. Πιστεύεις ότι παρά τη στάση των Αρχών, οι γυναίκες πρέπει να καταγγέλλουν τον βιασμό τους;

ΑΠ: Ναι οι περισσότερες γυναίκες ξέρουν τι τους περιμένει και γι’ αυτό το κρατάν για τον εαυτό τους. Φοβούνται, αυτοενοχοποιούνται, σιωπούν, μα δεν ξεχνούν!

Η Δ. είναι μια ηρωίδα που έφτασε ως εδώ και δεν έχει μεγάλη σημασία η απόφαση της δίκης. Σημασία έχει πως μίλησε, πως έτσι προστάτευσε και άλλες γυναίκες, πως έδωσε το παράδειγμα θάρρους. Τα έβαλε με «μεγάλα ψάρια» και όμως κατάφερε να κολυμπήσει.

Παρόλο που είναι τόσο μα τόσο δύσκολο όλο αυτό, ναι, πιστεύω πως οι γυναίκες είναι καλό να προσπαθούν να καταγγείλουν το βιασμό τους. Παράλληλα όμως χρειάζεται και ένα κίνημα που θα στηρίζει αυτές τις γυναίκες και σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να δουλέψουμε ώστε να το βελτιώσουμε.

Να υπάρχουν δικηγόροι υπεράσπισης των γυναικών με φεμινιστική παιδεία και συνείδηση. Να υπάρχει δίκτυο αλληλεγγύης που θα μαζεύει χρήματα για τα δικαστικά έξοδα. Να υπάρχει αλληλεγγύη στα δικαστήρια και δράσεις στις πόλεις.

Αυτή η γυναίκα να νιώσει πως δεν είναι μόνη. Δεν μπορούμε να ζητάμε από τις γυναίκες να καταγγείλουν το βιασμό τους αν δεν ενδυναμώσουμε και εμείς παράλληλα το κίνημά μας.

 

Η συνέντευξη πρωτοδημοσιεύτηκε στον ιστότοπο της οργάνωσης “Ξεκίνημα”

 

Διαβάστε επίσης:

Τη Δευτέρα 3 Απρίλη αρχίζει η δίκη «δυο καλών παιδιών» για το βιασμό μιας φοιτήτριας στην Ξάνθη

Τι μου έμαθε η δίκη του βιασμού μου.

 

Share

Τι μου έμαθε η δίκη του βιασμού μου.

rape_victim

της Ιωάννας Εξάρχου

*Το πρόσωπο που μιλάει μπορεί να είναι πραγματικό ή φανταστικό

Σήμερα που εξετάστηκε η δίκη του βιασμού μου έμαθα πολλά που δεν ήξερα.

Έμαθα πολλά που ούτε καν μου είχαν περάσει από το μυαλό.

Δεν τα είχα ζήσει ούτε στους πιο τρομακτικούς μου εφιάλτες.

Έμαθα καταρχήν πως δεν βιάστηκα.

Έμαθα πως όλα όσα συνέβησαν ήταν με τη συναίνεσή μου.

Έμαθα πως δεν έπρεπε να είχα βγει εκείνο το βράδυ, αλλά έπρεπε να είχα καθίσει σπίτι να διαβάσω, όπως κάνουν οι άλλες συμφοιτήτριές μου.

Έμαθα πως το να λέω σέναν άντρα «θα τα πούμε αργότερα» σημαίνει πως θέλω να κάνω σεξ μαζί του.

Έμαθα πως τα κορίτσια δεν πρέπει να πίνουν αλκοόλ μαζί με άντρες γιατί έτσι τους δίνουν δικαιώματα.

Έμαθα πως έπρεπε να φοράω πιο σεμνά ρούχα για να μην προκαλέσω τους βιαστές μου.

Έμαθα πως έπρεπε να φροντίσω να πηδήξω από το αμάξι του βιαστή μου, να ανοίξω την πόρτα ακόμα και όταν αυτό ήταν εν κινήσει και να το σκάσω από το παράθυρο για να γλιτώσω το βιασμό μου.

Έμαθα πως κατήγγειλα το βιασμό μου για να δικαιολογήσω στο αγόρι μου το κλειστό κινητό μου.

Έμαθα πως ο ομαδικός βιασμός μου δεν ήταν ομαδικός, γιατί δεν διείσδυσαν και οι δυο μέσα μου ταυτόχρονα, αλλά με βίαζαν εναλλάξ.

Έμαθα πως έπρεπε να αντισταθώ, να γεμίσω εκδορές και να τραυματιστούν τα γεννητικά μου όργανα για να αποδείξω το βιασμό μου.

Έμαθα πως οι σφαλιάρες στο πρόσωπο και το τράβηγμα των μαλλιών μου χωρίς τη θέλησή μου δεν αποτελούν χρήση βίας εναντίον μου γιατί δεν μου είχαν αφήσει σημάδια.

Έμαθα πως δεν είχα πιει αρκετά ώστε να μπορούν να με βιάσουν.

Έμαθα πως σαν αθλήτρια που ήμουν θα έπρεπε να  μπορώ να παλέψω μαζί τους.

Έμαθα πως δεν με πλένανε για να εξαφανίσουν τα ίχνη του βιασμού μου, αλλά για να με καθαρίσουν.

Έμαθα πως έπρεπε να καταγγείλω το βιασμό μου απευθείας μόλις έφυγα από το σπίτι των βιαστών μου και όχι λίγες ώρες μετά αφού προσπαθούσα να βάλω σε μια τάξη τα κομμάτια μου.

Έμαθα πως μπήκα σε μια δικαστική διαμάχη βιασμού για να φύγω από μια πόλη που δεν μου άρεσε έτσι κι αλλιώς.

Έμαθα πως είπα ψέματα στους γονείς μου και στις κολλητές μου για το βιασμό μου.

Έμαθα πως κατήγγειλα το βιασμό μου γιατί μου αρέσει να εκδικούμαι τους πρώην μου.

Έμαθα πως οι επισκέψεις μου στην ψυχολόγο, οι αϋπνίες μου, οι εφιάλτες μου, το ότι δεν μιλάω δεν ήταν μετατραυματικό σοκ βιασμού.

Έμαθα πως κατήγγειλα το βιασμό μου γιατί είχα βαρεθεί να είμαι πρώτη σε όλα, πρώτη μαθήτρια, πρώτη φοιτήτρια, πρώτη αθλήτρια και έκανα μια επανάσταση ενάντια στην πρωτιά μου για την οποία μετάνιωσα.

Έμαθα πως «το θέλω» μου που ήταν να πάω με δυο άντρες αναιρέθηκε από το «πρέπει» με το οποίο είχα μεγαλώσει και για αυτό μετάνιωσα και κατήγγειλα το βιασμό μου.

Έμαθα πως είμαι υπαίτια για το βιασμό μου, πως ευθύνομαι που μπήκα σε ένα αμάξι με έναν άντρα, πως ευθύνομαι που δεν πάλεψα να σωθώ, πως ευθύνομαι που ήπια, πως ευθύνομαι για αυτά που φορούσα.

Έμαθα πως βιαστές είναι μόνο οι χαμηλού μορφωτικού επιπέδου άνθρωποι.

Έμαθα πως οι βιαστές μου είναι καλά παιδιά.

Εκτός όμως από αυτά που έμαθα για εμένα υπήρχαν και κάποια που ΓΝΩΡΙΖΑ

Γνωρίζω πως βιάστηκα.

Γνωρίζω πως για να καταγγείλω το βιασμό μου έπρεπε να έχω πολύ γερό στομάχι, να αντέξω τη διαδικασία, να τους ξαναδώ μπροστά μου, να ακούσω όλα τα παραπάνω.

Γνωρίζω πως είμαι γενναία  και  περήφανη που μπόρεσα να καταγγείλω το βιασμό μου.

Γνωρίζω πως αποτελώ παράδειγμα και για άλλες γυναίκες που θα καταγγείλουν το βιασμό τους.

Γνωρίζω πως καταγγέλλοντας το βιασμό μου προστατεύω και άλλες γυναίκες από τους βιαστές.

Γνωρίζω πως τα δικαστήρια αναπαράγουν την κουλτούρα του βιασμού και με ξαναβιάσαν μπροστά σε κοινό και στην οικογένειά μου.

Γνωρίζω πως το ότι έφτασα ως εδώ είναι ήδη μια νίκη.

Έμαθα πολλά δεν μπορώ να πω, και θέλησα να τα μοιραστώ μαζί σας.

 

*Όλα τα «Έμαθα» αποτελούν τη σεξιστική επιχειρηματολογία των συνηγόρων υπεράσπισης των κατηγορούμενων για βιασμό στη δίκη που διεξήχθη στις 5/4/2017 στην Καβάλα και είναι συνήθως τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται σε όλες τις δίκες βιασμών. Οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν «ομόφωνα αθώοι».

Αφιερωμένο στην Δ. και σε όλες τις γυναίκες που καταγγέλλουν το βιασμό τους.

Είμαστε δίπλα σας.

 

Διαβάστε ακόμα

Τη Δευτέρα 3 Απρίλη αρχίζει η δίκη «δυο καλών παιδιών» για το βιασμό μιας φοιτήτριας στην Ξάνθη

Κοινωνία που αμφισβητεί τον βιασμό είναι συνένοχη για τον επόμενο

Ξάνθη, η πόλη με τα χίλια χρώματα ή η πόλη με τους τόσους βιασμούς;

Βιασμός στην Ξάνθη-Να μην γίνει Αμάρυνθος η Ξάνθη

 

Share

Τη Δευτέρα 3 Απρίλη αρχίζει η δίκη «δυο καλών παιδιών» για το βιασμό μιας φοιτήτριας στην Ξάνθη

biasmos

της Μαρίας Δήμου

Στο Μικτό Ορκωτό Κακουργιοδικείο Καβάλας θα εκδικαστεί η υπόθεση του βιασμού μιας φοιτήτριας από δυο άντρες δυο χρόνια μετά την καταγγελία της (1/3/2015). Οι δυο άνδρες προσήχθησαν, ανακρίθηκαν και μετά από διαφωνία της ανακρίτριας και του εισαγγελέα αφέθηκαν ελεύθεροι με εγγύηση 20.000 ευρώ.

Στο μυαλό των περισσότερων που υιοθετούν μια σεξιστική οπτική για το βιασμό, μια γυναίκα βιάζεται από κάποιον ΑΓΝΩΣΤΟ όταν περπατά μόνη της στο δρόμο αργά το βράδυ. Αυτή μπορεί να είναι μια από τις περιπτώσεις βιασμού. Όμως, στις περισσότερες περιπτώσεις ο βιασμός διαπράττεται από γνωστούς άνδρες, φίλο, σύντροφο, άντρα, και αυτές είναι συνήθως που δύσκολα καταγγέλλονται. Υπάρχουν όμως έννοιες και πρακτικές στο σεξ που μπορούν να μετατρέψουν μια σεξουαλική επαφή με κάποιο ΓΝΩΣΤΟ μας πρόσωπο σε βιασμό: η μη συναίνεση στο σεξ, η μη αμοιβαιότητα στην επιθυμία, η χρήση ναρκωτικών και αλκοόλ που μειώνει τα αντανακλαστικά, η άρση μιας αρχικής συναίνεσης, η επιβολή μη χρήσης προφυλακτικού, η άρνηση συγκεκριμένων σεξουαλικών πρακτικών, η χρήση βίας χωρίς τη συναίνεση. Με πιο απλά λόγια: «Δεν θέλω άλλο», «Καλύτερα να το αφήσουμε για μια άλλη φορά», «Είμαι κομμάτια», «Δεν θέλω να το κάνω αυτό», «Κοιμάμαι», «Με πονάς». Όταν δεν εισακούγονται τα παραπάνω πρόκειται για βιασμό.

Όταν λοιπόν η 21χρονη τότε φοιτήτρια κατήγγειλε τους δυο γνωστούς της άνδρες, που ήταν  επώνυμοι στην Ξάνθη για βιασμό, ένα μέρος των κατοίκων της πόλης ξέρασε όλους τους μύθους και τα στερεότυπα γύρω από το βιασμό αμφισβητώντας τον, στήνοντας στην πυρά τη φοιτήτρια που αναγκάστηκε μέχρι και να πάρει μεταγραφή σε άλλη πόλη. Υπήρξαν όμως και πολλές ψύχραιμες φωνές που δεν σκέφτηκαν με βάση τις κοινωνικές γνωριμίες της μικρής πόλης, αλλά έθεσαν ερωτήματα σε σχέση με το ποιον των αντρών, την ύπαρξη ναρκωτικών που βρέθηκαν στο σπίτι τους από τη αστυνομία, τις μαρτυρίες πως το ίδιο βράδυ έπιναν αλκοόλ σε μπαρ της πόλης, τη μεγάλη διαφορά ηλικίας σε σχέση με την νεαρή κοπέλα και ανέδειξαν την παράμετρο μια γυναίκα να πέφτει θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από γνωστούς της άνδρες μετά από κατανάλωση αλκοόλ και ουσιών. Να θυμίσω την περίπτωση της 16χρονης Στέλλας Ακουμιανάκη το 2011 στο Ρέθυμνο όπου βιάστηκε σε κατάσταση μέθης από δυο φίλους της που διασκέδαζαν παρέα-βιασμός που αποκαλύφθηκε όταν η μαθήτρια έπεσε σε κώμα και αναγκάστηκαν οι δυο φίλοι της να την πάνε στο νοσοκομείο όπου και πέθανε από δηλητηρίαση λόγω αλκοόλ.

Κάποια από αυτά που ακούσαμε για δυο βδομάδες στην Ξάνθη όπου συζητιόταν ασταμάτητα η καταγγελία του βιασμού σε όλους τους χώρους, σχολεία, γραφεία, καφετέριες, σε πηγαδάκια, ήταν εξοργιστικά, μαρτυρούν την άγνοια του τι είναι βιασμός και επαληθεύουν το στιγματισμό της γυναίκας που βιάζεται. Επίσης έντονα όμως ακούστηκε το ερώτημα: «γιατί αυτοί οι δυο άντρες δεν προστάτευσαν τη νεαρή φοιτήτρια που φαίνεται να είχε πιει, δεν την πήγαν σπίτι της ως όφειλαν, και αντίθετα την οδήγησαν σπίτι του ενός όπου υπήρξε και χρήση ναρκωτικών;»

Τα σεξιστικά παπαγαλάκια τιτίβιζαν: «Αποκλείεται να ήταν βιασμός αφού τους ήξερε», «έκανε παρτούζα και στη συνέχεια το μετάνιωσε», «είχε ψυχολογικά προβλήματα και ήθελε να τους εκδικηθεί», «μα πως πήγε μαζί τους σπίτι και μετά το μετάνιωσε;», «αυτοί ήταν νέοι και ωραίοι και είχαν όποια ήθελαν, δεν είχαν ανάγκη να βιάσουν», «την τράβηξαν βίντεο και για αυτό τους κατήγγειλε», «ήταν βιασμός τελικά αυτό;», «ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΒΙΑΣΜΟΣ»… Όλα τα παραπάνω είναι συνήθως και τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται από τους δικηγόρους υπεράσπισης των βιαστών. Το ακόμη πιο συγκλονιστικό είναι πως οι δυο άντρες είχαν ολόκληρο fan club ακόμη και στα δικαστήρια όπου πήγαν να καταθέσουν, φίλους που έσκιζαν τα ιμάτιά τους πως δεν πρόκειται για βιαστές μιας και είναι καλά παιδιά, λες και τα καλά παιδιά δεν βιάζουν.

Οι υποστηριχτές των κατηγορούμενων για βιασμό φρόντισαν να επεκτείνουν την αλληλεγγύη τους στους φίλους τους, προσπαθώντας να σωπάσουν κάθε φωνή που κατέκρινε το βιασμό επιβάλλοντας την τρομοκρατία στην πόλη. Κατέβασαν πανό κατά των βιασμών, ξήλωσαν αφίσες, απείλησαν κόσμο, τραμπούκισαν δημοσιογράφους, επέβαλαν τη σιωπή στα τοπικά ΜΜΕ. Το κερασάκι στη μισογυνική τούρτα ήρθε με μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση σε κινηματική ομάδα της πόλης επειδή είχε αφισοκολλήσει αφίσα που κατέκρινε τους βιασμούς! Μια αφίσα που δεν ανέφερε καν ονόματα, απλά κατέκρινε τους βιαστές. Φαίνεται πως όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται…

Τη Δευτέρα 3 Απρίλη ξεκινάει η δίκη των δυο κατηγορούμενων για βιασμό στην Καβάλα. Γνωρίζουμε πως στα δικαστήρια των βιασμών αναβιώνεται ο βιασμός των γυναικών και πρόκειται για μια πολύ τραυματική διαδικασία. Οι σεξιστικές ερωτήσεις από τους δικαστές, η επαναφορά και η περιγραφή του βιασμού, η συνάντηση της γυναίκας με τους βιαστές της, οι ερωτήσεις των δικηγόρων που μειώνουν την «ηθική» της γυναίκας και της φορτώνουν το βιασμό της, οι αποφάσεις που στην πλειοψηφία τους είναι αθωωτικές για τους βιαστές επειδή είναι καλοί συνεργάτες, καλοί οικογενειάρχες, καλά παιδιά…

Η πόλη της Ξάνθης έχει πολύ νωπή στη μνήμη της το βιασμό και τη δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου το Δεκέμβριο του 2012. Και ο βιαστής της Ζωής ήταν ένα αθώος μανάβης της γειτονιάς, ένα οικείο πρόσωπο, αρραβωνιασμένος που θα παντρευόταν. Είχε καταγγελθεί και στο παρελθόν για βιασμό αλλά είχε αφεθεί ελεύθερος. Οι καταγγελίες βιασμών πρέπει να αντιμετωπίζονται με σοβαρότητα από τα δικαστήρια, να λαμβάνουν υπόψιν τη δυσχερή θέση της γυναίκας που κάνει την καταγγελία και οι δικαστές/δικαστίνες να αναλογίζονται τις ευθύνες τους όταν βγάζουν αθωωτικές αποφάσεις σε κατηγορούμενους για βιασμό.

Οι βιαστές δεν είναι εξωπραγματικά τέρατα,  μπορεί να είναι και τα καλά παιδιά.

Στεκόμαστε αλληλέγγυες και αλληλέγγυοι και υποστηρίζουμε τις γυναίκες που καταγγέλλουν το βιασμό τους.

Δεν σωπαίνουμε-καταγγέλλουμε.

Βλ. δράσεις και κείμενα για τον συγκεκριμένο βιασμό: εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ

 

 

Share

Μήνυση για ομοερωτοφοβία και αντισημιτισμό κατά Μητροπολίτη Σεραφείμ – πάλι δεν εφαρμόστηκε η αυτόφωρη διαδικασία

Homophobia

Την Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2017 με πρωτοβουλία του Ελληνικού Παρατηρητηρίου των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ), το ΕΠΣΕ, το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήνας Athens Pride, η Ομοφυλοφιλική Λεσβιακή Κοινότητα Ελλάδας (ΟΛΚΕ), οι ΛΟΑΤ ΑμεΑ και το Blender Patras υπέβαλαν ηλεκτρονικά στο Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας της ΓΑΔΑ την ακόλουθη μήνυση κατά του Μητροπολίτη Πειραιά Σεραφείμ για ομοερωτοφοβικές και αντισημιτικές δηλώσεις του στο τηλεοπτικό σταθμό Ε την ίδια ημέρα. Από την απάντηση που έστειλε στις μηνύτριες οργανώσεις το Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας της ΓΑΔΑ, η οποία αναπαράγεται στη συνέχεια μαζί με την ανταπάντηση των οργανώσεων, συνάγεται πως και τη φορά αυτή το Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας της ΓΑΔΑ προχώρησε σε εφαρμογή της αυτόφωρης διαδικασίας, την οποία είχε ενεργοποιήσει στην ανάλογη μήνυση κατά του Κώστα Πρέκα (η οποία είχε τότε αγνοηθεί από την ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. και τον προϊστάμενο Υπουργό οι οποίοι για την παράλειψη αυτή μηνύθηκαν). Και αυτή τη φορά η ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. αγνόησε την παραγγελία για αναζήτηση στα όρια του αυτοφώρου που έκανε το Τμήμα Αντιμετώπισης Ρατσιστικής Βίας της ΓΑΔΑ. Είναι ξεκάθαρο πως κυβέρνηση και διωκτικές αρχές δεν επιθυμούν τη συστηματική και χωρίς διακρίσεις εφαρμογή του αντιρατσιστικού νόμου εκτός από τις περιπτώσεις που τον επικαλούνται επιλεκτικά για λόγους που δεν έχουν καμιά σχέση με το κράτος δικαίου (όπως στην περίπτωση κατά του Αρτέμη Σώρρα).

 

Προς “Δ.Α.Α. /Υ.Κ.Α.6” <Daa.yka6@astynomia.gr>

3 Φεβρουαρίου 2017

Θέμα: Επείγουσα μήνυση με αίτημα κίνησης αυτόφωρης διαδικασίας κατά Μητροπολίτη Σεραφείμ

Κυρίες/Κύριοι

Σήμερα στην εκπομπή της τηλεόρασης “Ε” «Φτιάξε Καφέ να στα Πω», ο Μητροπολίτης Σεραφείμ έκανε ακραίες ομοερωτοφοβικές και αντισημιτικές δηλώσεις που παραβιάζουν το Άρθρο 1 του Ν. 927/79 με τις επιβαρυντικές περιστάσεις της παραγράφου 5 του άρθρου αυτού (τέλεση από δημόσιο λειτουργό) και αποτελούν κατάχρηση εκκλησιαστικού αξιώματος (Άρθρο 196 ΠΚ). ΟΙ δηλώσεις υπάρχουν στο βίντεο https://www.youtube.com/watch?v=MFsHPdokXZ4 ενώ οι βασικές ρατσιστικές εκφράσεις υπάρχουν και στο ακόλουθο δημοσίευμα. Με την παρούσα τον μηνύουμε και ζητούμε την κίνηση της αυτόφωρης διαδικασίας όπως προβλέπει ο νόμος για κάθε περίπτωση. Αιτούμεθα να μας γνωρίσετε αριθμό πρωτοκόλλου της καταγραφής της μήνυσης και ενημέρωση για τις ενέργειές σας.

«Τραγωδία η ομοφυλοφιλία!»: Άγριος τσακωμός Σεραφείμ-Καινούργιου

Η αντιπαράθεση κυβέρνησης και Εκκλησίας για τα σεμινάρια περί ομοφυλοφιλίας στα σχολεία ήταν ένα από τα θέματα της εκπομπής «Φτιάξε καφέ να στα πω». Η Κατερίνα Καινούργιου συνομίλησε με τον Μητροπολίτη Πειραιώς, Σεραφείμ αλλά η κατάσταση… ξέφυγε.

«Είναι μια συμπεριφορά αντιανθρώπινη!»

Ο Μητροπολίτης Πειραιά χρησιμοποίησε πολύ βαριές εκφράσεις: «Για την Εκκλησία αυτές οι συμπεριφορές αποτελούν θανάσιμες καταστάσεις. Είναι μια συμπεριφορά αντιανθρώπινη! Η ομοφυλοφιλία είναι μια τραγωδία! Μια σεξουαλική τραγωδία! Είναι ψυχοπαθολογική εκτροπή».

Μάλιστα, δεν δίστασε να συγκρίνει τους ομοφυλόφιλους με τους παιδεραστές και τους κτηνοβάτες!

Τότε, η Κατερίνα Καινούργιου έγινε έξαλλη: «Τι λέτε τώρα; Πώς μπορείτε να λέτε κάτι τέτοιο; Μα συγκρίνετε την ομοφυλοφιλία με την παιδεραστία και την κτηνοβασία;».

Στη συνέχεια, δημοσιογράφος της εκπομπής υποστήριξε πως στους κόλπους της Εκκλησίας λειτουργούν πολλοί ομοφυλόφιλοι ιερείς, με αποτέλεσμα να βγει εκτός εαυτού: «Είστε συκοφάντρια! Αν τους ξέρετε να τους καταγγείλετε! Είναι εγκληματίες!».

Η ένταση χτύπησε… κόκκινο ε όταν παρενέβη μιλήσει ένας εκπαιδευτικός για το θέμα. Ο κ. Σεραφείμ πέταξε μικρόφωνα και ακουστικά και αποχώρησε φωνάζοντας.

 

Από: Δ.Α.Α. /Υ.Κ.Α.6 <daa.yka6@astynomia.gr>

3 Φεβρουαρίου 2017

Θέμα: Re: Επείγουσα μήνυση με αίτημα κίνησης αυτόφωρης διαδικασίας κατά Μητροπολίτη Σεραφείμ

ΤΟ ΤΜΗΜΑ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗΣ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ

Σας καλούμε δυνάμει του άρθρου 213 Π.Κ. να προσέλθετε στην Υπηρεσία μας και καταθέσετε σχετικώς, προκειμένου να διακριβωθούν: ο χρόνος και ο τόπος τέλεσης της πράξης, καθώς και η φύση των τελουμένων αδικημάτων προκειμένου ενημερώσουμε αρμόδιο Εισαγγελέα και να παραγγείλει σχετικώς.

 

Προς: “Δ.Α.Α. /Υ.Κ.Α.6” <daa.yka6@astynomia.gr>

3 Φεβρουαρίου 2017

Θέμα: Re: Επείγουσα μήνυση με αίτημα κίνησης αυτόφωρης διαδικασίας κατά Μητροπολίτη Σεραφείμ

Ευχαριστούμε για την απάντηση.

Με όλο το σεβασμό στο έργο σας παρακαλούμε δεχθείτε την απάντηση πως ο χρόνος και ο τόπος τέλεσης της πράξης προκύπτουν πέρα από κάθε αμφιβολία από το βίντεο (σήμερα στο κανάλι Ε), ενώ η φύση των τελουμένων αδικημάτων περιγράφεται στη μήνυση καθώς δε διώκονται αυτεπάγγελτα τη γνωρίζει καλύτερα όλων μας ο/η αρμόδια Εισαγγελέας.

Παρακαλούμε πάντως να μας αποστείλετε τον αριθμό πρωτοκόλλου που δώσατε στη μήνυση.

Ευχαριστούμε.

Πηγή: racistcrimeswatch

 

 

Share