Subscribe via RSS Feed

Category: Καθημερινότητα

Τι έχει να πει η περίοδός σας για την υγεία σας

period glitter

Ξέρω ότι υπάρχει ένας υποτιθέμενος φυσιολογικός εμμηνορροϊκός κύκλος, αλλά στην πραγματικότητα όλα βασίζονται στην προσωπική εμπειρία. Κάποιες γυναίκες μπορούν να περάσουν την ημέρα σαν να μη συμβαίνει τίποτα, ενώ καποιες άλλες μπορεί να νιώθουν έντονους πόνους σε σημείο που καταφεύγουν σε λήψη αναλγητικών.

Ας σημειωθεί πάντως ότι (είμαι σίγουρη ότι όλες και όλοι το γνωρίζετε) κάθε μήνα το σώμα της γυναίκας προετοιμάζεται για γονιμοποίηση, αλλά αν δεν συμβεί τίποτα, το σώμα αποβάλλει τον ιστό.

Κατά μέσο όρο μια γυναίκα μπορεί να χάσει κάπου μεταξύ 30-40 ml αίματος κατά τη διάρκεια ενός κύκλου. Συχνά όσες έχουν έντονη αιμορραγία χάνουν περίπου 60 ml ενώ 9 στις 10 γυναίκες χάνουν λιγότερο από 80 ανά κύκλο.

Δεδομένου ότι δεν υπάρχει κανένας τρόπος να γνωρίζουμε πόσο αίμα χάθηκε, είναι σημαντικό να προσέξετε το πόσο συχνά αλλάζετε ταμπόν ή σερβιέτα. Εάν αλλάζετε κάθε 2 ώρες ή λιγότερο, καλό θα ήταν να μιλήσετε με το γιατρό σας. Αν λερώνετε τα ρούχα σας από την αιμορραγία αποτελεί ένα ακόμη σημάδι ότι χάνετε πολύ περισσότερο αίμα από το φυσιολογικό. Επίσης, η περίοδος σας δεν πρέπει να διαρκεί περισσότερο από επτά έως οκτώ ημέρες.

Οι κράμπες της περιόδου εμφανίζονται όταν συστέλλεται η μήτρα. Όσο ισχυρότερες είναι, τόσο πιο επώδυνες είναι. Οι περισσότερες από εσάς αντιμετωπίζουν διαφορετικά επίπεδα κράμπας που μπορεί να εμφανιστούν πριν ή κατά τη διάρκεια της περιόδου σας. Υπάρχουν δύο τύποι: η πρωτοπαθής και η δευτεροπαθής δυσμηνόρροια. Η πρωτοπαθής δυσμηνόρροια γίνεται αισθητή συχνά στην κάτω κοιλία και η δευτεροπαθής στη μέση, στους μηρούς και μερικές φορές στα κάτω πόδια. Επίσης, η δευτεροπαθής δυσμηνόρροια συνδέεται με άλλα προβλήματα στο αναπαραγωγικό σύστημα, όπως η ενδομητρίωση και τα ινομυώματα. Και οι δύο αυτές περιπτώσεις μπορεί να προκαλέσουν βαριά αιμορραγία, ακανόνιστους κύκλους εμμήνου ρύσης και αιμορραγία εκτός κύκλου.

Κατά τη διάρκεια της περιόδου οι γυναίκες παραπονιούνται για πόνο στο στήθος και φούσκωμα.

Σύμφωνα με τον Dr Lee Shulman, M.D., οι ορμόνες είναι υπαίτιες για αυτές τις ενοχλήσεις και αυτούς τους πόνους και οι γυναίκες που χρησιμοποιούν αντισυλληπτικά μπορούν να βιώσουν αυτούς τους πόνους πιο συχνά. Αυτά τα συμπτώματα δεν πρέπει να συγχέονται με αυτά που εμφανίζονται όταν δεν είστε σε εμμηνορροϊκό κύκλο.

Ποτέ μην αγνοείτε την ελαφριά αιμορραγία μεταξύ των περιόδων και των μεγάλων θρόμβων αίματος. Ελέγξτε τα!

Μπορείτε να διακρίνετε από το χρώμα του αίματός σας κατά πόσο η περίοδός σας είναι φυσιολογική ή όχι. Το χρώμα μαρμελάδας φράουλας συχνά υποδηλώνει χαμηλά επίπεδα οιστρογόνων (συμβαίνει συχνά όταν παίρνεται αντισυλληπτικά), ενώ το χρώμα παγωμένου μύρτιλλου είναι ένδειξη υψηλού επιπέδου οιστρογόνων. Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, όμως, αν στο τέλος της περιόδου σας το αίμα γίνεται πιο σκούρο. Μίγμα κόκκινου και πράσινου αίματος καθώς και έντονη οσμή μπορεί να αποτελεί ένδειξη ΣΜΝ (σεξουαλικά μεταδιδόμενο νόσημα).

Ενημερώστε το γιατρό σας εάν η ροή του αίματός σας είναι υδατώδης, διότι μπορεί να είναι ένδειξη έλλειψης σιδήρου.

Δεν υπάρχει μια φυσιολογική κατάσταση, η καθεμιά είναι διαφορετική, οπότε δεν συνιστά απαραίτητα πρόβλημα κάθε μη συνηθισμένη ένδειξη. Πριν καταλήξετε σε συμπεράσματα, κοιτάξτε τον τρόπο ζωής σας, γιατί τα πάντα, από τη διατροφή μέχρι τη φαρμακευτική αγωγή και το άγχος αποτελούν παράγοντες διαταραχής. Το καλύτερο που μπορείτε να κάνετε είναι να μιλήσετε στο ιατρό σας για τον κύκλο σας.

Το πρωτότυπο κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στο BuzzFanzine

Μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πριν φύγετε δείτε και το παρακάτω βιντεάκι, που διακωμωδεί την φοβικότητα των αντρών, όταν συζητάμε δημόσια για την περίοδο μας!

 

Διαβάστε ακόμα:

Share

Παγκόσμιο ρεκόρ της Ελλάδας στις άσκοπες καισαρικές

image_kaisarikh_1

των Νάντια Βασιλειάδου και Βασίλη Ανδριανόπουλου

Γιατροί εγκληματούν οδηγώντας στο χειρουργικό κρεβάτι γυναίκες που θα μπορούσαν να γεννήσουν με φυσιολογικό τοκετό και παραβιάζουν τον όρκο του Ιπποκράτη στο όνομα της «διαχείρισης του ωραρίου» και της «ευκολίας» των γυναικών. Οι αριθμοί, όσο ξεροί κι αν είναι, λένε την αλήθεια. Οι δείκτες του ΕΟΠΥΥ «ξεφεύγουν» ακόμη περισσότερο και ανεβάζουν το θλιβερό ρεκόρ στο 58% των τοκετών. Στα ιδιωτικά μαιευτήρια η συχνότητα αγγίζει το 59% και στα δημόσια το 55,5%.

Η κατάσταση αυτή έστρεψε την προσοχή του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) στη χώρα μας, ο οποίος εδώ και ενάμιση χρόνο διερευνά το φαινόμενο ύστερα από πολιτική πρωτοβουλία του υπουργού Υγείας Ανδρέα Ξανθού. Μάλιστα, στις αρχές Νοεμβρίου κλιμάκιο ειδικών εμπειρογνωμόνων του ΠΟΥ επισκέφθηκε δημόσια και ιδιωτικά νοσοκομεία και μίλησε με εκπροσώπους επιστημονικών εταιρειών και επαγγελματιών υγείας προκειμένου να καταλήξει σε συμπεράσματα.

Τρία χρόνια νωρίτερα, το 2013, η Επιτροπή του ΟΗΕ για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών (CEDAW) εξέφρασε την ανησυχία της για το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό καισαρικών τομών στην Ελλάδα, σε δημόσια και ιδιωτικά νοσοκομεία, χωρίς ιατρική αιτιολόγηση. Σύμφωνα με την Επιτροπή τα ελληνικά ποσοστά είναι τα υψηλότερα στον κόσμο. Γι’ αυτό προέτρεψε τη χώρα να μειώσει το ποσοστό των καισαρικών τομών που γίνονται χωρίς να υφίσταται ιατρική ανάγκη, εκπαιδεύοντας και επανεκπαιδεύοντας το ιατρικό προσωπικό στον φυσιολογικό τοκετό, και να εφαρμόσει ελέγχους συμμόρφωσης με τις ιατρικές ενδείξεις για καισαρική τομή με σκοπό τη μείωση της χρησιμοποίησής της.

Πρόκειται για μια μέθοδο που δημιουργεί «τρύπα» και στα κρατικά ταμεία, καθώς στοιχίζει σχεδόν τα διπλάσια χρήματα από τον φυσιολογικό τοκετό. Τόσο σε δημόσιο όσο και σε ιδιωτικό νοσοκομείο ο ΕΟΠΥΥ την κοστολογεί στα 1.100 ευρώ, όταν ο φυσιολογικός τοκετός κοστίζει 600 ευρώ.

Γιατί «ξεφεύγουν» τα ποσοστά;

«Το φαινόμενο είναι πολυπαραγοντικό. Συνδέεται τόσο με τον προγραμματισμό και τη συμπύκνωση του ιατρικού χρόνου όσο και με την κουλτούρα της ταχύτητας που διακατέχει σε μεγάλο βαθμό τις επιτόκους και τους οικείους τους» εκτιμούν πηγές του υπουργείου Υγείας.

Όπως εξηγεί η Έλενα Σερπετίνη, μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Επιστημόνων Μαιών – Μαιευτών Αθήνας (ΣΕΜΜΑ), «ένας φυσιολογικός τοκετός διαρκεί από 6 έως 36 ώρες, δεσμεύοντας τον γιατρό που στο μεταξύ θα πρέπει να πάει στο ιατρείο του ή να προχωρήσει σε άλλους τοκετούς. Αντιθέτως, η καισαρική ολοκληρώνεται μέσα σε μία ώρα».

Πηγές του υπουργείου Υγείας αποσαφηνίζουν ότι «ο ΠΟΥ δεν είναι ενάντια στην καισαρική, καθώς μπορεί να σώσει ζωές. Κάθε γυναίκα πρέπει να έχει πρόσβαση σε αυτήν. Μόνο, όμως, αν δεν υπάρχει άλλη λύση. Όταν τα ποσοστά σε μια χώρα υπερβαίνουν το 20%, κάτι συμβαίνει».

Συμπληρώνουν, δε, ότι καισαρική σημαίνει ρίσκο τόσο για τη μητέρα όσο και για το παιδί, καθώς πρόκειται για χειρουργική επέμβαση που μπορεί να επιφέρει επιπλοκές. Ταυτόχρονα υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι τα νεογνά που γεννιούνται με καισαρική έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να αντιμετωπίσουν ανοσολογικά και αναπνευστικά προβλήματα.

Οι λόγοι που οδηγούν στο χειρουργείο

«Είναι όλο το πλέγμα μεταξύ γιατρών, έλλειψης προσωπικού στα δημόσια νοσοκομεία και έλλειψης κουλτούρας που διαμορφώνει τα υψηλά ποσοστά καισαρικών» εξηγεί ο καθηγητής Μαιευτικής Γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Stony Brook της Νέας Υόρκης Γιώργος Φαρμακίδης. Εκτιμά ότι ο υπ’ αριθμόν ένα λόγος για καισαρική είναι η πρόκληση τοκετού. Ο γιατρός κρίνει ότι έχουν παρέλθει οι ημέρες κατά τις οποίες θα έπρεπε να γεννήσει η γυναίκα, οπότε την οδηγεί σε προκλητή έναρξη τοκετού, η οποία γίνεται σε ανώριμο τράχηλο και συνήθως δεν έχει αποτέλεσμα. Έτσι ακολουθεί η καισαρική. «Σπανίως ακολουθούνται τα κριτήρια που θέτουν διεθνείς επιστημονικές εταιρείες σχετικά με το πότε ο τοκετός δεν προχωράει και πρέπει να γίνει καισαρική. Για τον λόγο αυτό το Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας οφείλει να προχωρήσει σύντομα στην έγκριση των αντίστοιχων πρωτοκόλλων. Πρόκειται για ουσιώδη εκκρεμότητα» εξηγεί ο κ. Φαρμακίδης.

Επίσης, ο ΕΟΠΥΥ δεν κάνει ποιοτική ανάλυση των δεδομένων για τις καισαρικές τομές. Θα μπορούσε, δηλαδή, να μην πληρώνει καισαρικές των οποίων η αναγκαιότητα δεν στοιχειοθετείται, περιστέλλοντας έτσι «αχρείαστες» επεμβάσεις.

Η διάρθρωση των υπηρεσιών υγείας δεν επιτρέπει 24ωρη κάλυψη για φυσιολογικό τοκετό. Μια επίτοκος που παρακολουθείται από γιατρό δημόσιου νοσοκομείου σπάνια γεννάει φυσιολογικά, καθώς αυτό μπορεί να σημαίνει ότι ο τοκετός θα γίνει από άλλον ειδικό εκτός της επιλογής της. Ετσι προγραμματίζεται καισαρική που γίνεται συνήθως κατά τη διάρκεια της εφημερίας της κλινικής.

Τα επιχειρήματα των γιατρών

Συνήθως οι γυναίκες που προσδοκούν να γεννήσουν φυσιολογικά τρομοκρατούνται όταν ακούν τον γιατρό τους να λέει ότι πρέπει να γίνει καισαρική γιατί «το παιδί είναι μεγάλο και δεν μπορεί να βγει» ή ότι «είναι τυλιγμένο με τον ομφάλιο λώρο» ή ότι «ο πλακούντας είναι γερασμένος». «Ολα αυτά μπορεί να συμβαίνουν, δεν λένε ψέματα οι γιατροί. Ωστόσο πολλές φορές εμπεριέχεται μια δόση υπερβολής στις ανησυχίες τους» σχολιάζει ο κ. Φαρμακίδης.

Μαιευτήρες γυναικολόγοι αναφέρουν ότι ένας από τους κύριους λόγους που οδηγούν σε αυτή την πρακτική είναι η άσκηση αμυντικής ιατρικής λόγω του υπάρχοντος νομικού πλαισίου. Θεωρούν ότι θα πρέπει να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο ορίζεται η ιατρική αμέλεια.

Ζητήσαμε από τον επίκουρο καθηγητή Μαιευτικής Γυναικολογίας και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ελληνικής Μαιευτικής και Γυναικολογικής Εταιρείας Νικόλαο Βραχνή να σχολιάσει τα υψηλά ποσοστά των καισαρικών και να μας εξηγήσει τις αιτίες: «Η Ελληνική και Μαιευτική και Γυναικολογική Εταιρεία είχε ήδη από το 2014 αναγνωρίσει και επισημάνει το υψηλό ποσοστό καισαρικών τομών στην Ελλάδα. Κάθε περίπτωση γυναίκας που καταλήγει σε καισαρική τομή είναι ξεχωριστή και εξατομικεύεται. Μόνο ο γιατρός που την παρακολουθεί και γνωρίζει όλα τα δεδομένα στη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του τοκετού μπορεί να πάρει τη σωστή απόφαση για τον ενδεδειγμένο τρόπο τοκετού».

Αναφερόμενος στους παράγοντες που οδηγούν σε καισαρική, ο κ. Βραχνής σχολίασε: «Ενδεικτικά μπορώ να σας αναφέρω την αυξημένη ηλικία των σημερινών εγκύων στην Ελλάδα σε σχέση με το παρελθόν, αλλά και σε σχέση με άλλες χώρες. Επίσης ο σύγχρονος τρόπος ζωής συμβάλλει περαιτέρω στην πιθανότητα εμφάνισης παθολογικών καταστάσεων που εν τέλει οδηγούν σε καισαρική τομή. Αξιοσημείωτο είναι επίσης για τη χώρα μας το γεγονός ότι όλο και περισσότερες γυναίκες εκφράζουν επιθυμία είτε για απευθείας προγραμματισμένη καισαρική τομή είτε μετά από λίγες ώρες προσπάθειας τοκετού, αντικατοπτρίζοντας τη νοοτροπία “ευκολίας” της σύγχρονης εποχής.

Η Ελληνική Μαιευτική και Γυναικολογική Εταιρεία είναι ήδη σε συνεργασία με το Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας (ΚΕΣΥ) και το υπουργείο Υγείας και έχει προχωρήσει στην έκδοση κατευθυντήριων οδηγιών, όπου ορίζονται με σαφήνεια και σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία οι ενδείξεις καισαρικής τομής, κολπικού τοκετού μετά από καισαρική τομή και πρόκλησης τοκετού. Επιπλέον έχει δημιουργηθεί φόρμα έντυπης συγκατάθεσης για κάθε γυναίκα που θα υποβληθεί σε καισαρική τομή, αναλύοντας την ένδειξη, τους κινδύνους και τα οφέλη για τη μητέρα και το έμβρυο».

Άραγε μια γυναίκα ετοιμόγεννη, που εξαρτάται πλήρως από τον γιατρό της, μπορεί να διαφωνήσει με τη μέθοδο τοκετού που της προτείνει ως την καταλληλότερη για την περίπτωσή της; Με ποια νηφαλιότητα και ποιες γνώσεις καλείται να το κάνει αυτό;

Οι μαίες και τα «birth centers»

Στην αύξηση του αριθμού των φυσιολογικών τοκετών προσβλέπει η δημιουργία κέντρων γεννήσεων ή των λεγόμενων «birth centers». Για το θέμα έγινε σύσκεψη των ειδικών του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και μελών του Συλλόγου Μαιών – Μαιευτών στο υπουργείο Υγείας. Για την ταμία του ΣΕΜΜΑ Έλενα Σερπετίνη ένα τέτοιο κέντρο θα ανέτρεπε άρδην τα δεδομένα: «Προτείναμε να ιδρυθεί πιλοτικά ένα birth center σε μεγάλο νοσοκομείο. Πρόκειται για μονάδα όπου πηγαίνουν υποψήφιες μητέρες χαμηλού κινδύνου και οι μαίες αναλαμβάνουν τον τοκετό, έχοντας βέβαια την ασφάλεια της ιατρικής κάλυψης του νοσοκομείου. Αν συγκριθούν τα περιγεννητικά αποτελέσματα –ποσοστά καισαρικής, κόστος κ.λπ.– έναν χρόνο μετά, θα είναι τελείως διαφορετικά».

Τι συμβαίνει διεθνώς

Μπορεί η Ελλάδα να κατέχει μία ακόμη θλιβερή παγκόσμια πρωτιά, εντούτοις δεν είναι η μόνη που έχει αποκτήσει «κουλτούρα καισαρικής», αφού το φαινόμενο αυτό τείνει να αποκτήσει μορφή επιδημίας διεθνώς. Σύμφωνα με έρευνα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας το 2010 σε 137 χώρες, παρατηρείται εκτεταμένη χρήση της καισαρικής τομής στις περισσότερες χώρες, ενώ τα ποσοστά υπολογίζεται ότι βαίνουν συνεχώς αυξανόμενα. Στην Ευρώπη το ποσοστό των καισαρικών για το 2008 ανέρχεται σε 23% επί του συνόλου των γεννήσεων, στην αμερικανική ήπειρο σε 35,6%, ενώ τα ποσοστά αυτά είναι σαφώς μειωμένα στις υπόλοιπες ηπείρους. Ως ανώτερο ποσοστό καισαρικών τομών που θα πρέπει να πραγματοποιούνται σε μια χώρα ώστε να μειώνεται το ποσοστό θνησιμότητας των μητέρων και των νεογνών αλλά και των διαφόρων επιπλοκών του τοκετού, ορίζεται από τον ΠΟΥ το 15%, ενώ το ιδανικό ποσοστό είναι 5%-10%. Όλες οι καισαρικές που πραγματοποιούνται σε ποσοστό πάνω από 15% χαρακτηρίζονται από τον ΠΟΥ «μη αναγκαίες».

Η Κίνα και η Βραζιλία πραγματοποίησαν σχεδόν 3 εκατομμύρια «αχρείαστες» καισαρικές, δηλαδή περίπου το μισό του συνολικού αριθμού παγκοσμίως (47,2%). Τον χορό σέρνει το σύνολο σχεδόν των «ισχυρών» χωρών. Έτσι, στις ΗΠΑ το ποσοστό των καισαρικών επεμβάσεων επί του συνολικού αριθμού γεννήσεων ανέρχεται σε 30,3%, δηλαδή διπλασιάστηκε μέσα στην τελευταία δεκαπενταετία. Από εκεί και πέρα, στη Γερμανία οι καισαρικές αποτελούν το 27,8% των γεννήσεων, στο Ηνωμένο Βασίλειο το 22%, στη Γαλλία το 18,8%, στη Ρωσία το 18%, στη Βραζιλία το 45,9%, στην Κίνα το 25,9% στην Αυστραλία το 30,3%, στον Καναδά το 26,3% και στην Ιαπωνία το 17,4%. Ωστόσο, η Ελλάδα δεν αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση, αφού σε όλες τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου υπάρχει έξαρση του φαινομένου: στην Ιταλία το ποσοστό φτάνει το 38,2%, στην Πορτογαλία το 34% και στην Ισπανία το 25,9%.

15% Το ανώτερο ποσοστό που ορίζει ο ΠΟΥ για τη χρήση της καισαρικής τομής σε μια χώρα, ενώ το ιδανικό είναι 5%-10%.

23% Το ποσοστό των καισαρικών επί του συνόλου των γεννήσεων στην Ευρώπη

35,6% Το ποσοστό των γεννήσεων με καισαρική στην Αμερική

47,2% Περίπου οι μισές «αχρείαστες» καισαρικές τομές (σχεδόν 3 εκατομμύρια) πραγματοποιήθηκαν σε Κίνα και Βραζιλία

73% των καισαρικών παγκοσμίως πραγματοποιούνται στις χώρες του δυτικού κόσμου

Ποσοστά καισαρικής επί του συνόλου των γεννήσεων

58% ΕΛΛΑΔΑ

45,9% Βραζιλία

38,2% Ιταλία

34% Πορτογαλία

30,3% Αυστραλία

30,3% ΗΠΑ

27,8 % Γερμανία

26,3% Καναδάς

25,9% Ισπανία

25,9% Κίνα

22% Βρετανία

18,8% Γαλλία

18% Ρωσία

17,4% Ιαπωνία

$2,3 δισ. Το κόστος των αχρείαστων καισαρικών τομών το 2008 παγκοσμίως

$135 Το μέσο κόστος της επέμβασης στις χώρες όπου πραγματοποιήθηκαν «αναγκαίες» καισαρικές

$373 Το μέσο κόστος της επέμβασης σε χώρες με υπερβολικό αριθμό καισαρικών

«Εμπόριο» καισαρικών στον δυτικό κόσμο

Σε 69 χώρες, σχεδόν όλες του δυτικού κόσμου, πραγματοποιείται το 73% των καισαρικών, παρά το γεγονός ότι οι γεννήσεις σε αυτές τις χώρες αντιστοιχούν μόνο στο 37% του συνόλου των γεννήσεων παγκοσμίως. Από την άλλη μεριά, στις 54 χώρες σε Αφρική και ΝΑ Ασία που είχαν ποσοστό καισαρικών κάτω του 10% πραγματοποιήθηκε μόνο το 25% των καισαρικών παγκοσμίως, ενώ σε αυτές τις χώρες συντελέστηκε το 60% του συνολικού αριθμού γεννήσεων διεθνώς.

Στις χώρες όπου πραγματοποιήθηκαν «αναγκαίες» καισαρικές το μέσο κόστος της επέμβασης εκτιμάται από τον ΠΟΥ ότι ανέρχεται σε 135 αμερικανικά δολάρια, ενώ στις χώρες με καισαρικές «υπερβολής» το μέσο κόστος εκτιμάται σε 373 δολάρια, 28% πιο υψηλό. Συνολικά οι «αχρείαστες» καισαρικές στοίχισαν το 2008 2.3 δισεκατομμύρια δολάρια, ένα ποσό που αποτυπώνει ανάγλυφα το πόσο επικερδής έχει καταστεί στον δυτικό κόσμο η «φάμπρικα» των καισαρικών, αποδεικνύοντας πως ακόμη και η ιατρική περίθαλψη μετατρέπεται σε επικερδή επιχείρηση σε παγκόσμιο επίπεδο.

«Επιδημία» στις ΗΠΑ

Στις ΗΠΑ η καισαρική έχει καταστεί η πιο κοινή χειρουργική επέμβαση και στοιχίζει ως και 50% περισσότερο από τον κολπικό τοκετό. Δεν είναι όμως αυτή η μόνη διάσταση του κέρδους για τους Αμερικανούς μαιευτήρες: στα περισσότερα νοσοκομεία στην Αμερική οι μαιευτήρες πληρώνονται σχεδόν αποκλειστικά με προμήθεια από τους τοκετούς που πραγματοποιούν οι ίδιοι, γεγονός που τους οδηγεί να παροτρύνουν τις περισσότερες γυναίκες να γεννήσουν με καισαρική. Από την άλλη μεριά, στο Γενικό Νοσοκομείο του Σαν Φρανσίσκο, όπου οι μαιευτήρες δεν λαμβάνουν μπόνους αν ξεγεννήσουν οι ίδιοι το μωρό, το ποσοστό των καισαρικών δεν ξεπερνά το 15%, σε μια περιοχή (Καλιφόρνια) όπου ο αριθμός των καισαρικών σε χαμηλού ρίσκου τοκετούς φτάνει μέχρι και το 68,8%. Για να καταπολεμήσει αυτές τις πρακτικές των μαιευτήρων, το αμερικανικό νοσοκομείο Hoag ανάγκασε τους γιατρούς να δημοσιοποιούν σε όλο το ιατρικό προσωπικό του νοσοκομείου τους λόγους που οδήγησαν στην εκάστοτε καισαρική, με αποτέλεσμα στο νοσοκομείο αυτό ο αριθμός των καισαρικών να μειωθεί δραστικά.

Πηγή: documento

 

 

Share

Έναρξη Ομάδας Ψυχολογικής Υποστήριξης Επικοινωνίας και Αυτογνωσίας για τρανς ανθρώπους

project_fighting_for_trans_equality

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), αναγνωρισμένη συλλογικότητα για τα δικαιώματα της τρανς κοινότητας, γνωρίζοντας τις προκλήσεις που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι τρανς άνθρωποι προσφέρει την ευκαιρία για τρίτη συνεχή χρονιά σε όσα μέλη του ΣΥΔ το επιθυμούν να συμμετέχουν σε Ομάδα Ψυχολογικής Υποστήριξης Επικοινωνίας και Αυτογνωσίας με σκοπό:

– Να διερευνήσουν θέματα ταυτότητας, έκφρασης, χαρακτηριστικών φύλου ή και σεξουαλικού προσανατολισμού,

– Να μιλήσουν ανοικτά για θέματα μετάβασης ανταλλάσσοντας εμπειρίες και απορίες με σκοπό να διασφαλιστεί η ασφαλής μετάβαση μελών που το έχουν αποφασίσει,

– Να συζητηθούν θέματα σε σχέση με την τρανς γονεϊκότητα,

– Να δουλέψουμε με το θέμα της γνωστοποίησης (“coming out”) στην οικογένεια, στην εργασία, στο/στη σύντροφο και στο ευρύτερο περιβάλλον,

– Να ενημερωθούν και να λάβουν απαντήσεις cisgender άτομα τα οποία συσχετίζονται με τρανς ανθρώπους στο κοντινό περιβάλλον τους.

Κυρίως, να δημιουργήσουμε ένα ασφαλές περιβάλλον όπου οι τρανς άνθρωποι θα εκφράζονται και θα αλληλεπιδρούν ελεύθερα εκπαιδεύοντας ο ένας τον άλλο και η μια την άλλη στις αρχές της αυθεντικής επικοινωνίας και αλληλοϋποστήριξης, με τη βοήθεια της συντονίστριας, ώστε να κάνουμε ότι μπορούμε για να αποφύγουμε άλλα θύματα διακρίσεων ή αποκλεισμών.

Η ομάδα θα είναι ανοιχτή σε όλα τα άτομα που αντιμετωπίζουν προκλήσεις που συνδέονται με την ταυτότητα, έκφραση ή και χαρακτηριστικά φύλου σε προσωπικό επίπεδο ή στο άμεσο περιβάλλον τους. Είναι ανοιχτή σε όλους τους ανθρώπους που δεν αυτοπροσδιορίζονται εντός του στερεοτυπικού διπόλου των φύλων καθώς και σε γονείς, συγγενείς, συντρόφους τρανς ή ίντερσεξ ανθρώπων.

ΠΡΟΥΠΟΘΕΣΕΙΣ ΕΝΤΑΞΗΣ ΣΤΗΝ ΟΜΑΔΑ :

  1. Εγγραφή μέλους στο Σ.Υ.Δ
  2. Παρακολούθηση όλων των συναντήσεων της ομάδας.
  3. Υπογραφή έγγραφου τήρησης απορρήτου.

* Οι ατομικές συνεδρίες θα γίνονται κάθε Τετάρτη στο χώρο του ΣΥΔ κατόπιν ραντεβού και ισχύουν οι ίδιες προϋποθέσεις.

** Όποια ή όποιος ενδιαφέρεται να συμμετέχει μπορεί να το δηλώσει έως τις 22 Σεπτεμβρίου 2016. Ώρες γραφείου: 18.00-20.00 μ.μ., κάθε Τρίτη και Πέμπτη, Συγγρού 29, 1ος όροφος, Αθήνα, ΤΚ 11743.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΏΝ (Σ.Υ.Δ.)

Συγγρού 29, Αθήνα, Τ.Κ. 11743

http://www.transgender-association.gr/

Επικοινωνία: transgender.support.association@gmail.com

* μέλος της Transgender Europe (TGEU)

http://www.tgeu.org

Share

«Οι πόνοι της περιόδου μπορεί να είναι σχεδόν εξίσου έντονοι με αυτούς της καρδιακής προσβολής». Γιατί λοιπόν οι έρευνες για θεραπείες παραμένουν περιορισμένες;

menstrual flowers

της Olivia Goldhil

Είναι καιρός να μιλήσουμε για τους πόνους της περιόδου. Κάθε μήνα, κάθε γυναίκα που γνωρίζετε μεταξύ  μεταεφηβικής ηλικίας προ-κλημακτηρίου, ματώνει από τον κόλπο της. Η περίοδος είναι ένα από τα πιο βασικά δεδομένα της ζωής. Κάθε αίσθημα αηδίας γύρω από το θέμα είναι ταυτόχρονα γελοίο και επικίνδυνο, καθώς είναι πάρα πολλές οι γυναίκες που υποφέρουν σιωπηλά, μορφάζοντας μέσα στην αγωνία που βιώνουν κατά τη διάρκεια της περιόδου τους.

Αγωνία, ακριβώς. Όχι ενοχλήσεις ή δυσφορία ή ιδιοτροπίες, αλλά πολύ σοβαρό πόνο. Η δυσμηνόρροια, ο κλινικός όρος για την επώδυνη εμμηνόρροια, αναστατώνει την καθημερινότητα σε περίπου 1 στις 5 γυναίκες, σύμφωνα με την Αμερικάνικη Ακαδημία Οικογενειακών Γιατρών (American Academy of Family Physicians). Και παρόλα αυτά η έρευνα για αυτή την κατάσταση είναι εντυπωσιακά περιορισμένη, σύμφωνα με τους ειδικούς, ενώ πάρα πολλοί γιατροί είναι απορριπτικοί όταν έρχονται αντιμέτωποι με τα συμπτώματα.

Ο Frank Tu, διευθυντής γυναικολογικού πόνου στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο NorthShore University HealthSystem, μιλώντας στο Quartz λέει ότι κάποιοι γιατροί διδάσκονται ότι η ιβουπροφένη «πρέπει να αρκεί». Ωστόσο, δεν αποτελεί επαρκή απάντηση σε τόσο σοβαρό πόνο. Πόσο σοβαρό; ο John Guillebaud, διευθυντής αναπαραγωγικής υγείας στο University College London, λέει στο Quartz ότι οι πόνοι μπορεί να είναι «σχεδόν εξίσου έντονοι με αυτούς της καρδιακής προσβολής».

Κατά τα δυο τελευταία χρόνια οι πόνοι της περιόδου μου έχουν γίνει τόσο δυνατοί που θυμίζουν εκείνους της δισκοπάθειας. Μιλάω εκ πείρας, μιας και μου έχει συμβεί πάθει δυο φορές. Οι γιατροί ήταν τόσο πεισμένοι ότι μου συνέβαινε για τρίτη φορά, που με παρέπεμψαν για μαγνητική. Κάθε μήνα περνούσα ώρες ξαπλωμένη στο πάτωμα, ανίκανη να κουνηθώ, κυριολεκτικά κλαίγοντας από την αγωνία. Ο μηρός και οι μύες της πλάτης μου πάθαιναν σπασμούς, τόσο ώστε το σώμα μου έστριβε σε σχήμα S όποτε σηκωνόμουν όρθια – μια κατάσταση που δεν περνούσε όταν τέλειωνε η αιμορραγία, αλλά έπρεπε να αντιμετωπίζεται με επισκέψεις σε έναν φυσιοθεραπευτή κάθε τέσσερεις βδομάδες.

Πριν κάνω τις μαγνητικές, είπα στον γιατρό που με παρακολουθούσε ότι μου φαίνεται πως ο πόνος ενεργοποιείται από την περίοδό μου. Δεν το θεώρησε σχετικό και αγνόησε το σχόλιο. Αργότερα, όταν οι μαγνητικές τομογραφίες έδειξαν ότι οι σπόνδυλοί μου ήταν στη θέση τους, ο ειδικός μου είπε ότι ο πόνος μου μάλλον προέρχεται από φλεγμονή στο νεύρο – ένα από αυτά τα οδυνηρά συμπτώματα που κάποια με το δικό μου ιστορικό πολύ πιθανό να έχει κατά διαστήματα. Όταν ρώτησα αν αυτό μπορεί να συνδέεται με τον κύκλο μου και πάλι τα μάτια του γύρισαν στο πλάι και τα χέρια του έκαναν μια απορριπτική κίνηση.

Επόμενη στάση ήταν η γυναικολόγος, που μου έκανε υπέρηχο, μου είπε ότι όλα μοιάζουν φυσιολογικά και, μετά από ένα επόμενο ραντεβού όπου είπα ότι πονάω ακόμα, μου πρότεινε να πάρω αντισυλληπτικά χωρίς διακοπές (η ιδέα του να μην έχω καθόλου περίοδο). Όταν ρώτησα για τους κινδύνους, μου είπε ότι μπορεί να οδηγούσε σε θρόμβους και αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του μαστού – όμως 1 στις 8 γυναίκες πάσχουν από καρκίνο του μαστού ούτως ή άλλως οπότε δεν θα έπρεπε να ανησυχώ και πολύ.

Φαίνεται τελικά ότι η συνεχής χρήση του χαπιού δεν σταματάει τελείως την περίοδο ή τουλάχιστον τον συνοδευτικό της πόνο. Και στην πορεία της έρευνας για αυτό το άρθρο και μιλώντας με γιατρούς, συνειδητοποίησα ότι έχω όλα τα συμπτώματα της ενδομητρίωσης – μια πάθηση που δεν μπορεί να διαγνωστεί με υπέρηχους, μα μόνο με λαπαροσκοπικό χειρουργείο (περισσότερα για το θέμα παρακάτω).

Προς το παρόν, και χωρίς επίσημη διάγνωση, οι μηνιαίοι πόνοι μου είναι κάτι σαν μυστήριο. Μόλις όμως άρχισα να μιλάω για τους πόνους της περιόδου, έμαθα ότι δεν είμαι η μόνη που πρέπει να ανέχεται αυτή τη δυσφορία και τη σύγχυση. Μισή ντουζίνα φίλες μου είπαν ότι είχαν παρόμοιες εμπειρίες – άκουσα για μόνιμο χαπάκωμα με αντισυλληπτικά, για συνταγογράφηση Prozac με σκοπό την αντιμετώπιση των μηνιαίων επιθέσεων κατάθλιψης, για μόνιμες ημικρανίες, ακόμα και για εμετούς σε κάθε περίοδο. Τα συμπτώματα ήταν ποικίλα, όμως αυτές οι ιστορίες είχαν ένα πράγμα κοινό: καμιά δεν φαινόταν να παίρνει σαφείς απαντήσεις από το γιατρό της.

Οι ιατρικές παθήσεις που συνδέονται με τους πόνους της περιόδου

Υπάρχουν δύο βασικές αιτίες των πόνων της περιόδου: η πρωταρχική δυσμηνόρροια και η ενδομητρίωση. Η πρώτη είναι απλώς επώδυνη εμμηνόρροια, χωρίς συγκεκριμένη ιατρική εξήγηση, που τείνει να επηρεάζει τις γυναίκες από τη στιγμή που πρωτοέχουν περίοδο. Όμως η διάκριση ανάμεσα στις δύο αιτίες δεν είναι ξεκάθαρη, καθώς πολλές γυναίκες που υποφέρουν από δυσμηνόρροια μπορεί να πάσχουν από ενδομητρίωση που απλώς δεν έχει διαγνωστεί. Υπολογίζεται ότι ενώ το 20% των γυναικών πάσχουν από πρωταρχική δυσμηνόρροια, περίπου 10% των γυναικών με ωορρηξία στις ΗΠΑ έχουν ενδομητρίωση και τους παίρνει κατά μέσο όρο δέκα χρόνια μέχρι να υπάρξει ακριβής διάγνωση.

Η ενδομητρίωση παρουσιάζεται όταν ιστός παρόμοιος με εκείνον που βρίσκεται στο εσωτερικό της μήτρας μεγαλώνει σε άλλες περιοχές, συνήθως εντός της πυέλου, όπως σάλπιγγες και ωοθήκες. Τέτοιος ιστός έχει επίσης βρεθεί στην ουροδόχο κύστη και τα έντερα και, σε σπάνιες περιπτώσεις, ακόμη και στους πνεύμονες και τον εγκέφαλο. Το σώμα αντιδρά σε αυτές τις αλλοιώσεις προσπαθώντας να τις καλύψει με ουλώδη ιστό και δημιουργώντας φλεγμονή. Ένα από τα πιο κοινά συμπτώματα είναι έντονες κράμπες κατά την εμμηνόρροια. Αν παραμείνει χωρίς θεραπεία, προκαλεί στειρότητα. Και παρόλα αυτά επικρατεί μεγάλη σύγχυση σχετικά με την ενδομητρίωση – τις αιτίες, τους λόγους που κάποιες γυναίκες έχουν προδιάθεση για την εμφάνιση της νόσου, αν υπάρχει κληρονομικός παράγοντας.

Στο μεταξύ, οι ιατρικοί λόγοι της πρωταρχικής δυσμηνόρροιας παραμένουν σε μεγάλο βαθμό άγνωστοι. Ο Guillebaud αναφέρει ότι ο πόνος δημιουργείται μερικώς από κράμπες της μήτρας, ενώ ο Tu λέει ότι συμβάλλει ένας συνδυασμός από αισθητηριακές διαδικασίες, τοπικές φλεγμονές της μήτρας και θέματα ροής του αίματος στη μήτρα. Αυτό που δεν είναι πλήρως κατανοητό είναι τα συγκεκριμένα δεδομένα που κάνουν κάποιους ανθρώπους να υποφέρουν περισσότερο από άλλους. «Αυτό είναι καλή ερώτηση, την οποία όμως στην πραγματικότητα δεν ξέρουμε πώς να απαντήσουμε» είπε στο Quartz ο Richard Legro, γιατρός στο νοσοκομείο Penn State College of Medicine.

menstrual

Υπάρχουσες θεραπείες και η έλλειψη έρευνας

Παρά τον μεγάλο αριθμό γυναικών που υποφέρουν από έντονες κράμπες, οι υπάρχουσες θεραπείες είναι περιορισμένες. Τόσο για την ενδομητρίωση όσο και τη δυσμηνόρροια, οι ασθενείς μπορούν να αμβλύνουν τα συμπτώματα μέσω της χρήσης παυσίπονων, όπως η ιβουπροφένη, να χρησιμοποιήσουν το χάπι για αντισύλληψη, το οποίο τείνει να μειώνει τη ροή του αίματος της περιόδου, ή ενδομήτρια συστήματα όπως το Mirena.

Εάν η ενδομητρίωση δημιουργεί προβλήματα υπογονιμότητας, οι ασθενείς μπορούν να αφαιρέσουν τον έξτρα ιστό χειρουργικά – παρότι μπορεί να επανέλθει. Τα συμπτώματα ποικίλουν αρκετά από ασθενή σε ασθενή, ενώ αν οι λιγότερο παρεμβατικές μέθοδοι δεν επιφέρουν αποτέλεσμα, μια άλλη επιλογή είναι η υστερεκτομή. «Αυτό είναι πολύ ακραίο για πολλές γυναίκες», λέει ο Guillebaud. «Αλλά είναι εκεί ως τελευταίο καταφύγιο και κάποιες γυναίκες βασικά πρέπει να το κάνουν». Όμως ακόμα και η υστερεκτομή δεν αποτελεί εγγυημένη θεραπεία και ο πόνος μπορεί να επιμείνει.

Καθότι η ενδομητρίωση μπορεί να επιφέρει στειρότητα, γίνονται περισσότερες έρευνες για αυτή απ’ ότι για τη δυσμηνόρροια (παρότι και για τις δύο περιπτώσεις η έρευνα απέχει απ’ το να χαρακτηριστεί άφθονη). Και για τις δυο παθήσεις, οι γιατροί δεν είναι σίγουροι για τους λόγους που ενεργοποιούνται, ποιές είναι οι καλύτερες θεραπείες και γιατί επηρεάζονται κάποιες γυναίκες και όχι άλλες.

Η εμπειρία του Legro είναι διδακτική. Χάρις σε μία προηγούμενη χορηγία, εκείνος και οι συνάδελφοί του ερευνητές ανακάλυψαν ότι το sildenafil (γνωστό και ως Viagra) μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της δυσμηνόρροιας. «Δημοσιεύσαμε τα ευρήματά μας σε ένα έγκυρο επιστημονικό περιοδικό γυναικολογίας και νιώθουμε ότι συνεισφέραμε σε μια θεραπεία που οι γιατροί θα μπορούσαν να συνιστούν καθημερινά».

Παρόλα αυτά, πριν μπορέσει να πάρει έγκριση ως θεραπεία χρειάζεται ακόμα περισσότερη έρευνα. Για παράδειγμα, ο Legro θέλει να μελετήσει τις λεπτομέρειες της χρήσης της sildenafil ως θεραπεία – τη σωστή δοσολογία, αν πρέπει να λαμβάνεται κολπικά ή από το στόμα, τι θα συμβεί αν χρησιμοποιηθεί κατά τη διάρκεια πολλαπλών κύκλων. Κι όμως κανένας δεν χρηματοδοτεί την έρευνα. «Έχω κάνει αίτηση τρεις ή τέσσερεις φορές όμως πάντα απορρίπτεται», λέει ο ίδιος. «Η ουσία νομίζω είναι ότι κανείς δεν θεωρεί τις κράμπες της περιόδου ως ένα σημαντικό θέμα δημόσιας υγείας».

Μια κουλτούρα σιωπής

Προφανώς, οι επιλογές για θεραπεία είναι κάθε άλλο παρά ιδανικές. Μιας όμως και η περίοδος είναι μια κατάσταση που αφορά μόνο τις γυναίκες, πολύ απλά δεν δίνεται η απαραίτητη προσοχή. «Δεν το έχουν οι άντρες και δεν της δίνεται η σημασία που έπρεπε να έχει. Πιστεύω όμως ότι θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται όπως κάθε άλλο ζήτημα στην ιατρική», λέει ο Guillebaud. Επιπλέον, τα συμπτώματα μπορεί να υποχωρήσουν σε περίπτωση γέννας (και πάλι κανείς δεν ξέρει γιατί ακριβώς). Ο ίδιος υποστηρίζει ότι, καθώς η «μητέρα φύση» μπορεί να λύσει κάθε πρόβλημα, ίσως οι ερευνητές που θέλουν να αφήσουν όνομα δεν θεωρούν ότι αποτελεί ένα σημαντικό ερευνητικό πεδίο.

Αυτή η αδιαφορία μπορεί να μεταφέρεται στους γιατρούς, οι οποίοι δεν έχουν εκπαιδευτεί να παίρνουν στα σοβαρά τους πόνους της περιόδου. Ο Guillebaud συμπληρώνει:

«Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει και με τα δύο φύλα γιατρών. Από τη μία, οι άντρες δεν υποφέρουν από τους πόνους και υποτιμούν το πόσο σοβαροί μπορούν να είναι ή να γίνουν σε μερικές γυναίκες. Νομίζω όμως ότι και κάποιες γυναίκες γιατροί μπορούν να γίνουν αρκετά σκληρές είτε γιατί δεν το παθαίνουν οι ίδιες ή, αν το παθαίνουν, σκεπτόμενες ότι ‘αφού εγώ μπορώ να ζήσω με αυτό, το ίδιο μπορούν και η ασθενείς μου’».

Μπορεί οι πόνοι της περιόδου να μην αποτελούν απειλή κατά της ζωής, όμως πρόκειται για μια επώδυνη πάθηση που επηρεάζει την καθημερινότητα των γυναικών. Γιατί λοιπόν το πρόβλημα έχει παραμεληθεί τόσο πολύ από την ιατρική κοινότητα;

Ο Legro λέει ότι χωρίς κάποιο λόμπι να προωθεί την αναγκαιότητα της έρευνας, οι ερευνητές δεν θα αρχίσουν ποτέ να δίνουν σημασία στο θέμα. Εφιστά την προσοχή στη σιωπή που καλύπτει τους πόνους της περιόδου στη δημόσια συζήτηση. Για παράδειγμα, λέει ότι στις ΗΠΑ, αρκετά ενημερωτικά κανάλια αποφεύγουν να χρησιμοποιούν τις λέξεις «κόλπος» ή «έμμηνος ρύση», κάτι που καθιστά κάθε πιθανή συζήτηση πρακτικά αδύνατη.

«Ζούμε σε μια χώρα που δεν θέλει πραγματικά να αντιμετωπίσει αυτές τις διαταραχές γιατί μας κάνουν να σκεφτόμαστε το σεξ και τις αμβλώσεις και τα έμβρυα και όλα αυτά τα ‘κακά’ πράγματα», λέει ο Legro. Κρίνοντας από τις επιλογές θεραπείας και την ιατρική γνώση παγκοσμίως, ούτε και οι άλλες χώρες πρέπει αν έχουν κάποια πιο λογική αντίδραση.

Η λύση, συμπληρώνει, είναι οι γυναίκες που υποφέρουν από πόνους περιόδου να βγουν από την ντουλάπα. Οι πόνοι περιόδου αφορούν εκατομμύρια γυναίκες και πρέπει να συζητήσουμε για αυτό. «Πρέπει να το πούμε στην Oprah και στην εθνική τηλεόραση. Δεν υπάρχει κάτι για να ντρεπόμαστε, είναι μια συνηθισμένη διαταραχή και δεν πρέπει να την αγνοούμε».

Αν λοιπόν υποφέρετε από πόνους κατά την περίοδό σας, μην μορφάζετε και προσπαθείτε να αντέξετε: πείτε το στο/στη γιατρό σας, στους φίλους και τις φίλες σας, στους/στις συναδέλφους σας. Πρέπει να μιλήσουμε για τους πόνους της περιόδου πολύ και αρκετά δυνατά ώστε οι γιατροί να κάνουν επιτέλους κάτι για αυτό.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Quartz και μπορείτε να το βρείτε εδώ

μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

 

Share

Θα γίνω ποτέ μάνα επί Μνημονίου;

gustav-klimt-mother-and-child-80958

«Γιατί είμαι κουρασμένη. Γιατί μπούχτισα να έχω χέρια και να μην μπορώ να χαρώ μ’ αυτά κάτι δικό μου. Γι’ αυτό είμαι λυπημένη, ταπεινωμένη αβάσταχτα. Να βλέπω τα στάρια να μεστώνουν, τις βρύσες να τρέχουν αδιάκοπα, τα πρόβατα να γεννάνε. Ολάκερη η χώρα βάλθηκε να μου δείξει πόση ομορφιά έχει η νιότη κι εγώ νιώθω κατάξερη»

«Γέρμα», του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα

Ερευνα: Ντίνα Δασκαλοπούλου

Γέρμα στα ισπανικά σημαίνει «στείρα», «άτεκνη». Και δεν υπάρχει ίσως κείμενο άλλο που να αποτυπώνει με τρόπο πιο ακριβή την οδύνη μιας γυναίκας που λαχταράει ένα μωρό και δεν μπορεί να το αποκτήσει. Η Γέρμα δεν μπορεί να χαρεί τη μητρότητα, αφού ο άντρας της είναι στείρος κι «είναι μια πίκρα ολάκερη». Περίπου 80 χρόνια μετά το πρώτο ανέβασμά της, η Γέρμα -αν γραφόταν σήμερα- δεν θα είχε κανένα πρόβλημα με τη στειρότητα του Χουάν, αφού οι θεραπείες για την υπογονιμότητα έχουν εξελιχθεί τόσο, ώστε ελάχιστες περιπτώσεις πια είναι μη αντιμετωπίσιμες. Ομως η λαχτάρα της για έναν γιο θα έμενε πιθανότατα και πάλι ανεκπλήρωτη. Γιατί η Γέρμα σήμερα -άνεργη, ανασφάλιστη, απλήρωτη εργαζόμενη- δεν θα είχε τα υλικά μέσα, για να ικανοποιήσει την επιθυμία της.

«Χρειαζόμαστε μια φεμινιστική επανάσταση νέου τύπου», ξεκινάει την κουβέντα μας η Ελένη, άνεργη δημοσιογράφος που εδώ και δύο χρόνια δοκιμάζει την τύχη της και τις αντοχές της στο Βερολίνο. «Οι μητέρες μας διεκδικούσαν το δικαίωμα να μην κάνουν παιδιά, αν δεν το ήθελαν. Εμείς τώρα πρέπει να διεκδικήσουμε το δικαίωμά μας να κάνουμε παιδιά, αν το θέλουμε. Σε λίγο καιρό κλείνω τα 42, τα περιθώριά μου στενεύουν. Οταν ξεκίνησε η κρίση, ήμουν 37 χρόνων: ώριμη πια, επαγγελματικά καταξιωμένη, ασφαλής. Ημουν έτοιμη να κάνω παιδιά, το ήθελα πολύ. Επειτα απολύθηκα, άλλαξε η ζωή μου. Τώρα εδώ παλεύω να βγάλω 1.000 ευρώ τον μήνα από μεταφράσεις. Το όνειρό μου για παιδιά απομακρύνεται».

Υπογεννητικότητα

«Η οικονομική κρίση έχει μειώσει τις γεννήσεις κατά 30%», μας λέει η Αικατερίνη Στυψανέλλη, που είναι γιατρός στο «Αλεξάνδρα», εκεί όπου «καταφεύγουν οι φτωχότεροι των φτωχών, οι πιο καταφρονεμένοι από τους καταφρονεμένους», όπως περιγράφουν το νοσοκομείο οι εργαζόμενοί του. «Αλλες γυναίκες δεν μπορούν να κάνουν παιδιά, άλλες αναγκάζονται να προχωρήσουν σε εκτρώσεις, παρ’ όλο που θα ήθελαν πολύ ένα μωρό, αλλά τους φαίνεται βουνό το να το μεγαλώσουν. Ακόμα και μια έκτρωση κοστίζει για μια ανασφάλιστη 300 ευρώ σήμερα, έτσι πολλές γυναίκες καταφεύγουν σε φάρμακα διακοπής κυήσεως στο σπίτι, τα οποία παίρνουν χωρίς παρακολούθηση», δηλώνει στην «Εφ.Συν.» η γιατρός.

Η απόκτηση ενός παιδιού για πολλές γυναίκες -ακόμα και σήμερα- αποτελεί αυτοσκοπό, νοηματοδοτεί την ύπαρξή τους. Ετσι η ατεκνία προκαλεί αφάνταστη οδύνη κι αγωνία. Αυτή μού περιγράφει η 35χρονη Κατερίνα, που βρίσκεται «στον προθάλαμο της ανεργίας». Ηταν εργαζόμενη στο Δημόσιο κι έχει τεθεί σε διαθεσιμότητα. «Ηθελα από μικρή να αποκτήσω πολλά πολλά παιδιά. Ακόμα και χωρίς σύζυγο, θα τα κατάφερνα και μόνη μου, αν τα πράγματα ήταν αλλιώς», τονίζει.

«Τώρα πια δεν μπορώ να ικανοποιήσω ούτε τις βασικές μου ανάγκες, όχι τα όνειρά μου», λέει η Κατερίνα. «Μετά βίας πληρώνω τους φόρους και κάθε μήνα υπολογίζω ποιο λογαριασμό θα αφήσω απλήρωτο. Τα βράδια δεν βγαίνω, δεν πάω πουθενά και δεν κάνω κανένα έξοδο πέρα από τα απαραίτητα. Ετσι, στα 35 μου ζω μια ζωή χωρίς έρωτα, χωρίς συντροφικότητα και χωρίς παιδιά. Και τα βράδια κάθομαι και σκέφτομαι πώς ήταν η ζωή μου πριν από την κρίση, για να με πάρει ο ύπνος. Κι άλλα βράδια, όταν έχω κουραστεί πια να κλαίω, κάνω όνειρα για τη μέρα που όλα αυτά θα έχουν τελειώσει. Αλλά σε 5 χρόνια εγώ θα είμαι 40. Αραγε θα προλάβω;».

«Οικονομική υπογονιμότητα»

Ο γυναικολόγος των Γιατρών του Κόσμου, Γιάννης Μουζάλας, μας εξηγεί με στοιχεία τη νέα για τα ελληνικά δεδομένα έννοια της «οικονομικής υπογονιμότητας», της μη επιλεγμένης ατεκνίας, λόγω οικονομικής δυσπραγίας. Στην περσινή έκθεση των ΓτΚ καταγράφεται πως 4 στις 10 γυναίκες θα γεννήσουν ένα παιδί λιγότερο απ’ ό,τι προγραµµάτιζαν ή δεν θα γεννήσουν καθόλου. «Εχουμε 3.000.000 ανασφάλιστους Ελληνες και 10.000.000 ανασφαλείς: οι άνθρωποι δεν ξέρουν αν θα έχουν δουλειά τον επόμενο μήνα ή αν θα πληρωθούν», μας λέει ο κ. Μουζάλας. «Τα νέα παιδιά δεν συμβιώνουν πια, ζουν με τους γονείς τους. Περίπου 100.000 άνθρωποι σε αναπαραγωγική ηλικία έφυγαν για το εξωτερικό. Τρία χρόνια τώρα η υπογεννητικότητα αυξάνεται ραγδαία».

Η 33χρονη Ζωή είναι ζωγράφος, «χαρά στο επάγγελμα», θα μου πει αυτοσαρκαζόμενη. «Αν και τώρα πια νιώθω λιγότερο ένοχη, αφού και οι φίλοι μου, που έκαναν τις σπουδές τις καλές, αυτές που οδηγούσαν σε λαμπρές καριέρες, τώρα είναι κι αυτοί όλοι άνεργοι. Δεν έχω παιδιά και δεν θα αποκτήσω ποτέ. Κάθε μήνα που έρχεται η περίοδός μου σκέφτομαι «άλλη μια χαμένη ευκαιρία». Και το βράδυ κλαίω στο παιδικό μου δωμάτιο. Φυσικά κι έχω γυρίσει στο σπίτι των γονιών μου, όπως κι ο φίλος μου. Δεν μπορούσαμε πια να τα βγάλουμε πέρα μόνοι μας. Κι αυτός θα ήθελε να γίνει μπαμπάς. Και νομίζω ότι ντρέπεται που δεν μπορεί να το υποστηρίξει. Αλλά πια δεν μιλάμε γι’ αυτό. Ζούμε σαν έφηβοι και καμωνόμαστε κι οι δυο ότι μας αρέσει».

Αυτή την εικόνα, του άντρα που βουτάει σε απελπισία γιατί δεν μπορεί να στηρίξει τα όνειρα της συντρόφισσάς του –και τα δικά του- για ένα παιδί, μου μεταφέρει κι ο Κώστας Παπαδόπουλος, επιμελητής Β’ στο «Αλεξάνδρα». «Είναι οι άντρες τους αυτοί που βιώνουν το μεγαλύτερο άγχος», εξηγεί ο γιατρός. «Νιώθουν πως πρέπει να προσφέρουν στις γυναίκες τους τις οικονομικές δυνατότητες, για να γίνουν μητέρες. Κι όταν -λόγω ανεργίας- δεν το καταφέρνουν, βιώνουν πολύ μεγάλο άγχος κι οδύνη, πιέζονται πάρα πολύ. Το πιο δραματικό είναι ότι έρχονται ζευγάρια που κάνουν κυριολεκτικά υπολογισμούς σε τεφτέρια –πόσους μισθούς τούς χρωστάνε, πόσους μήνες θα έχουν ακόμα δουλειά– για να αποφασίσουν αν θα προχωρήσουν σε μια εγκυμοσύνη ή όχι».

Ούτε κατά λάθος

Η Εφη Κοκκινάκη εργάζεται στο «Ελενα» εδώ και 28 χρόνια. Από την κλινική της εμπειρία παρατηρεί κι εκείνη πτώση στις γεννήσεις τα τρία τελευταία χρόνια: «Φέτος το φαινόμενο έχει οξυνθεί. Βλέπω όμως και λιγότερες ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες, γεγονός που δείχνει ότι οι γυναίκες προσέχουν πολύ περισσότερο. Ενα πακέτο προγεννητικού ελέγχου σε δημόσιο νοσοκομείο για ανασφάλιστη έγκυο κοστίζει κάτι λιγότερο από 500 ευρώ, μια καισαρική 1.000. Τα ποσά είναι μεγαλύτερα για τις μετανάστριες: εκείνες για μια καισαρική θα πληρώσουν 1.500 ευρώ. Αν το νεογνό έχει κάποιο πρόβλημα και πρέπει μετά να παρακολουθηθεί σε μονάδα, τα έξοδα πολλαπλασιάζονται. Αν λοιπόν κάποιος δουλεύει για 500 ευρώ τον μήνα, θα το σκεφτεί πάρα πολύ να κάνει παιδί. Γυναίκες με ένα παιδάκι διακόπτουν τη δεύτερη κύηση, γιατί σκέφτονται πώς θα επιβιώσει η υπόλοιπη οικογένεια. Παρ’ όλα αυτά, αν μια γυναίκα περάσει τα 35 και θέλει πάρα πολύ ένα μωρό, θα βρει τον τρόπο να το κάνει».

«Αυτός ο τρόπος είναι να πηγαίνει από ΜΚΟ σε ΜΚΟ, για να ψάχνει δωρεάν προγεννητικούς ελέγχους ή να μαζεύει χρήματα όλη η οικογένεια για έναν τοκετό», εξηγεί ο κ. Μουζάλας. «Και, δυστυχώς, οι γυναίκες που δεν μπορούν να κάνουν παιδιά λόγω κρίσης δεν θυμώνουν με την κατάσταση, αλλά ενοχοποιούν τους εαυτούς τους. Νιώθουν αποτυχημένες κι ανεπαρκείς, πιστεύουν ότι οι ίδιες φταίνε που είναι άνεργες και φτωχιές. Αυτό το πολύ προσωπικό, εξόχως βιωματικό γεγονός της έλλειψης παιδιού βιώνεται σαν αναπηρία. Κι όλη αυτή η οδύνη προκαλεί εντάσεις στα ζευγάρια, αυξάνει τις συγκρούσεις και τη βία μεταξύ τους».

Υπό διωγμόν η μητρότητα

Η μητρότητα λοιπόν βρίσκεται υπό διωγμόν στην εποχή του προελαύνοντος νεοφιλελευθερισμού, όταν δεν τιμωρείται κιόλας. Η Εκθεση του Συνήγορου του Πολίτη για το Φύλο και τις εργασιακές σχέσεις (2012) αντανακλά με μεγάλη ενάργεια τις ζοφερές περιπέτειες των γυναικών που θέλουν να γίνουν μάνες στην Ελλάδα των μνημονίων: «Οι επιπτώσεις της κρίσης έχουν επηρεάσει εμφανώς όλους τους εργαζομένους, ωστόσο παρατηρείται διαφοροποίηση στη μεταχείριση των φύλων εις βάρος των γυναικών και μάλιστα σε φάσεις που συνδέονται με την εγκυμοσύνη και τη μητρότητα. Παρ’ ότι η ανεργία και η απασχόληση σε επισφαλείς μορφές εργασίας παραμένουν υψηλότερες στις γυναίκες, διαπιστώνεται πως εκείνες που βρίσκονται σε κατάσταση εγκυμοσύνης ή έχουν μόλις επιστρέψει από άδεια μητρότητας διατρέχουν μεγαλύτερους κινδύνους να υποστούν τα παραπάνω ενδεχόμενα. […] Η εγκυμοσύνη και η μητρότητα εξακολουθούν να επιδρούν ανασταλτικά στην εργασιακή ζωή των γυναικών. Πολύ συχνά η λήψη άδειας μητρότητας, αναρρωτικής άδειας που σχετίζεται με την κύηση και τη λοχεία, καθώς και γονικής άδειας προκαλούν διακρίσεις στην επαγγελματική εξέλιξη και μισθολογικές διαφορές μεταξύ των δύο φύλων».

«Ιδού εγώ, λοιπόν, 40 χρόνων», μου λέει η Μαριλένα. «Με δυο μεταπτυχιακά, τρεις γλώσσες κι έναν μισθό των 850 ευρώ. Οχι παιδί, ούτε το σκυλί μου δεν μπορώ πια να φροντίζω μόνη μου. Εχω σπουδάσει Γαλλική Φιλολογία κι έκανα εξειδίκευση στην παιδαγωγική για άτομα με ειδικές ανάγκες, τα οποία -ως γνωστόν- στην Ελλάδα πια πετάμε στον Καιάδα σε μια προσπάθεια… αναβίωσης του αρχαίου ελληνικού πνεύματος. Πλέον είμαι σίγουρη ότι δεν θα κρατήσω ποτέ στην αγκαλιά μου ένα δικό μου παιδί. Κι αυτό είναι μια πληγή, βαθιά και σκοτεινή, που με γεμίζει οργή. Κάποια μέρα θα την κάνω κάτι αυτή την οργή, αλλά δεν ξέρω τι. Να σταματήσουμε τώρα; Είμαι έτοιμη να βάλω τα κλάματα και δεν θέλω».

Αποχαιρετώ τη Μαριλένα μ’ έναν στίχο, που εμένα τουλάχιστον με παρηγορεί: «Οσοι χρόνια κολυμπάτε αμέριμνοι μέσα στα μάτια μου, κάποτε θα βάλω τα κλάματα και θα σας πνίξω»…

…………………………………………….

Επί προσωπικού

της Αρτέμιδος Σπηλιώτη

Πάντα πίστευα ότι το πείσμα για ζωή είναι πολύτιμος οδηγός. Το 2011 αποφασίσαμε με τον σύζυγό μου ότι θέλουμε να αποκτήσουμε ένα παιδί. Και για να συμβεί αυτό, χρειαζόμασταν τη βοήθεια της επιστήμης. Τα ωράρια της εργασίας μου εξαντλητικά και γι’ αυτό αποφάσισα να ζητήσω την κατανόηση του εργοδότη μου και να εργάζομαι 8ωρο τις κρίσιμες 2-3 εβδομάδες, ώστε να δημιουργήσω τις καλύτερες δυνατές προϋποθέσεις και να τα καταφέρουμε στην πρώτη προσπάθεια.

Το αίτημά μου έγινε σεβαστό, διότι ιερό πράγμα η μητρότητα, αλλά μία εβδομάδα μετά απολύθηκα για… άλλους λόγους! Κάποιοι μου είπαν ότι μπορούσα απλώς να πάρω μια αναρρωτική άδεια και, όταν με το καλό το τεστ εγκυμοσύνης έβγαινε θετικό, να ενημέρωνα τον εργοδότη μου. Δεν μετάνιωσα που δεν είπα ψέματα. Δεν ήθελα.

«Εσας θα σας απασχολεί μόνο να αποκτήσετε ένα μωρό. Τίποτα άλλο», ήταν το μόνο που μας είπε ο γιατρός μου, Χ. Παπανικόπουλος, όταν του ανακοίνωσα ότι απολύθηκα. Και το ίδιο μας είπαν οι φίλοι μας. Και δεν άφησαν να μας απασχολήσει τίποτα, ενώ η αποζημίωση απόλυσης πήγε «υπέρ μητρότητος». Η κόρη μας γεννήθηκε στις αρχές του 2012. Το καλό της ανεργίας ήταν ότι για έναν ολόκληρο χρόνο ήμασταν συνέχεια μαζί, όταν άλλες μανούλες αναγκάζονται να επιστρέψουν άρον άρον στη δουλειά για 500 ευρώ. Αυτό το μωρό είναι η δύναμή μας για να προχωράμε, να είμαστε αισιόδοξοι για το μέλλον μας.

Μπορούσαμε να σταματήσουμε την προσπάθεια. Ημουν άνεργη, δεν είχαμε λυμένο το οικονομικό μας πρόβλημα. Αποφασίσαμε όμως ότι κανείς δεν θα μας καθορίσει πότε θα κάνουμε παιδί, πώς θα ζήσουμε τη ζωή μας. Δεν θα επιτρέπαμε σε κανέναν εργοδότη και σε κανένα μνημόνιο να γίνει αφεντικό στη ζωή μας. Αυτό που προσπαθώ να πω είναι: «Κυνηγήστε το όνειρό σας και μοιραστείτε το». Θα εκπλαγείτε, όταν συνειδητοποιήσετε πόσοι άνθρωποι ζουν την ίδια αγωνία και πόσοι θα σταθούν δίπλα σας.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών 

 

Share

Ψύξη ωαρίων στο βωμό της καριέρας

woman-dw

των Miriam Braun/Ειρήνη Αναστασοπούλου

Το facebook και η google στηρίζουν οικονομικά εργαζόμενές τους για να αποκτήσουν παιδί αργότερα, σε μεγαλύτερη και πιο “δύσκολη” ηλικία. Σε πόλεις των ΗΠΑ γίνεται σχετική ενημέρωση τακτικά. Η γυναίκα, εργασιακή μηχανή;

Ακολουθεί το δημοσίευμα της Deutsche Welle:

Η ενημέρωση δεν γίνεται σε ειδικούς χώρους με ειδικευμένο προσωπικό, αλλά μεταξύ τυρού και αχλαδίου, σε κοκτέιλ και διάφορα πάρτι. Όπως πρόσφατα σε ένα ξενοδοχείο στο Σόχο του Μανχάταν, όπου πάνω από 100 γυναίκες έπιναν το ποτό τους και συζητούσαν σε ολιγομελείς ομάδες. Οι άνδρες ήταν ανύπαρκτοι, όπως και στη ζωή πολλών από αυτές.

woman-dw1

Σε πάρτι μαθαίνουν οι γυναίκες πως να ξεγελάσουν το βιολογικό τους ρολόι

«Να εξαπατήσουμε το βιολογικό ρολόι»

Οι περισσότερες ήταν πάνω από 30 και ήρθαν με ένα κοινό σκοπό, να εξαπατήσουν το βιολογικό τους ρολόι. Το πάρτι είχε ως μότο το «let΄s chill», ας το παγώσουμε. Πρόκειται για μια ενημερωτική καμπάνια με θέμα τη ψύξη ωαρίων. Στις παρευρισκόμενες μίλησε η γυναικολόγος Φαχιμέ Σάσαν από το Ιατρικό Κέντρο Όρος Σινά της Νέας Υόρκης. «Την πρώτη φορά που κάνατε έρωτα είχατε δυο πράγματα κατά νου, να μη κολλήσετε σεξουαλικά μεταδιδόμενα νοσήματα και να μην μείνετε έγκυες. Κι αυτό σε όλη τη δεκαετία των 20 και 30 χρόνων σας. Αλλά ξαφνικά, κάπου στα 37 σας παρατηρείτε ότι θέλετε να αποκτήσετε παιδί».

Στη συνέχεια η γιατρός εξηγεί τη διαδικασία ψύξης των ωαρίων, που φυσικά εγκυμονεί και κινδύνους και δυσκολίες. Στη συνέχεια οι γυναίκες θέτουν ερωτήσεις χωρίς να αναφέρουν όνομα. Η κάθε μια τους έχει πληρώσει 45 δολάρια είσοδο για την εκδήλωση.

Αυτά τα πάρτι έχουν γίνει στόχος σφοδρής κριτικής στις ΗΠΑ και παρομοιάζονται με πάρτι μπότοξ ή πώλησης τάπερ. Γιατί ευτελίζουν μια ιατρικά πολύπλοκη διαδικασία, υποβαθμίζουν τις γυναίκες σε εργασιακές μηχανές ή μανιακές καριερίστριες, που από ανάγκη σκέπτονται να επιμηκύνουν τεχνικά την γονιμότητά τους. Καμιά σχέση, λέει η Τζέι Παλούμπο, που εργάζεται στην Eggbanxx, διοργανώτρια αυτών των πάρτι. Το πραγματικό πρόβλημα σε τέτοιες εκδηλώσεις είναι η ανύπαρκτη γνώση γύρω από τη γυναικεία γονιμότητα.

woman-dw2

H γυναικολόγος Φαχιμέ Σασάν ενημερώνει τις ενδιαφερόμενες

Επένδυση στα καλύτερα γυναικεία μυαλά

«Μια στις 6 γυναίκες κάτω των 35 έχει πρόβλημα να μείνει έγκυος, μετά τα 35 μέχρι τα 40 είναι μια στις τρεις», επισημαίνει και συμπληρώνει ότι οι δυσκολίες στη γονιμότητα συνήθως αποσιωπούνται, ενώ την ίδια ώρα πολλαπλασιάστηκε τα περασμένα 40 το ποσοστό γυναικών από αποκτά πρώτο παιδί στα 40. Αλλά δεν είναι πια τόσο εύκολο. Η Παλούμπο στέκεται στο δικό της παράδειγμα. Στα 33 της γνώρισε τον σύζυγό της και στα 34 ήθελε να αποκτήσει το πρώτο παιδί. «Τα υπερηχογραφήματα ήταν τέλεια, όπως και οι εξετάσεις του ανδρός μου» λέει. «Ήμουν υγιής, όλα καλά. Όταν ξεκίνησα τη τεχνητή γονιμοποίηση αποδείχθηκε ότι τα ωάριά μου ήταν αδύναμα λόγω ηλικίας. Ήξερα ότι παίζει ρόλο η ηλικία, αλλά το συνειδητοποίησα αργότερα, στα 40 μου». Με τη τεχνητή γονιμοποίηση απέκτησε τελικά παιδί. Αν ήξερε για τα προβλήματα γονιμότητας σε μεγαλύτερη ηλικία θα είχε σήμερα δύο παιδιά.

Η Eggbanxx είναι φορέας παροχής υπηρεσιών που συνεργάζεται με κλινικές και έτσι έχει τη δυνατότητα να προσφέρει στα μέλη του εκπτώσεις. Πάντως ψύξη ωαρίων κάτω από 12.000 δολάρια δεν υπάρχει στις ΗΠΑ. Όποιος διαθέτει τις προϋποθέσεις μπορεί να ζητήσει δάνειο από συνεργαζόμενους με την οργάνωση εταίρους. Το ότι το Facebook και η google στηρίζει οικονομικά εργαζόμενες που θέλουν να καταψύξουν τα ωάριά τους αποτελεί για την Τζέι Παλούμπο ένδειξη ρεαλισμού. «Οι εργαζόμενες θέλουν να είναι αποδοτικές, αλλά και να αποκτήσουν κάποτε και παιδιά και σε αυτό τις στηρίζουν για να μείνουν πιστές στην εταιρεία. Για την εταιρεία πρόκειται για επένδυση στα καλύτερα γυναικεία κεφάλια που διαθέτει».

Πηγή: Left.gr

 

Share

Σκοτώνουν την πρόληψη

survivor

της Ντάνι Βέργου

Απάνθρωπες, πέρα από αντιεπιστημονικές, είναι οι νέες κατευθυντήριες οδηγίες του ΕΟΠΥΥ για τις προληπτικές διαγνωστικές εξετάσεις στην πρωτοβάθμια περίθαλψη.

Πετσοκόβουν την πρόληψη και μάλιστα για καρκίνους που θερίζουν τον πληθυσμό, όπως του μαστού, του προστάτη, των ωοθηκών, της μήτρας και του τραχήλου, του θυρεοειδούς, αλλά και εξετάσεις κρίσιμες για τη ζωή, όπως το τρίπλεξ καρδιάς, ακόμα και σε χειρουργημένους ασθενείς!

Με άξονα για ακόμη μια φορά τη μείωση του κόστους, αυτή τη φορά των διαγνωστικών εξετάσεων συνολικά στην πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας, το υπουργείο Υγείας εκδίδει και εφαρμόζει με διαδικασίες fast track κατευθυντήριες οδηγίες που εισήγαγε από άλλα συστήματα υγείας, εκείνα της Βρετανίας, των ΗΠΑ και του Καναδά.

Οδηγίες που έχουν λάβει υπόψη τους ξένα δημογραφικά και πληθυσμιακά στοιχεία και νομικά πλαίσια. Δίχως επιστημονική τεκμηρίωση ή μεθοδολογία που να βασίζεται στα ελληνικά δημογραφικά και πληθυσμιακά στοιχεία, στην ποιότητα της περίθαλψης, στο νομικό πλαίσιο της χώρας μας, στοιχεία που θα μπορούσαν να διασφαλίσουν το Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας (ΚΕΣΥ), που λειτουργεί με τη συμβουλή των επιστημονικών εταιρειών οι οποίες έχουν την επιστημονική τεκμηρίωση, ενημερώνονται από τη διεθνή βιβλιογραφία, μελετούν τον πληθυσμό και κρίνουν τι του αρμόζει.

Ο ΕΟΠΥΥ, ακολουθώντας πιστά τις συστάσεις του υπουργείου για άμεση μείωση της δαπάνης μέσω έκδοσης οδηγιών, γκούγκλαρε την πάθηση και αντέγραψε από site βρετανικών και αμερικανικών επιστημονικών εταιρειών αλλά και του υπουργείου Υγείας του Καναδά, βγάζοντας άρον άρον τις οδηγίες, όπως φαίνεται καθαρά στο σχετικό ΦΕΚ, Αρ. Φύλλου 2243 της 18ης Αυγούστου 2014. Σύμβουλοί του στο έργο αυτό, «όλοι οι συνδικαλιστικοί φορείς» (!), όπως δήλωσε στην «Εφ.Συν.» το γραφείο του υπουργού Υγείας.

Μέχρι σήμερα ο γιατρός είχε την πλήρη ευθύνη για τον ασθενή. Αυτό σημαίνει ότι αποφάσιζε για τα πάντα και είχε και τη νομική ευθύνη. Οταν ο γιατρός υποχρεούται πλέον να ακολουθήσει τις εισαγόμενες οδηγίες του ΕΟΠΥΥ, ποιος θα έχει την ευθύνη για τον καρκίνο που δεν θα διαγνωστεί έγκαιρα ή για τις συνέπειες σε έναν καρδιολογικό ασθενή; Το βρετανικό και το αμερικανικό σύστημα υγείας ή ο ίδιος ο υπουργός;

«Υπολογίζουν στο υπουργείο ότι ένας καρκίνος θέλει τρία χρόνια για να εμφανιστεί. Οταν η σεξουαλική δραστηριότητα ξεκινά από την εφηβεία, τα 21 έτη για το πρώτο δικαιολογημένο τεστ Παπανικολάου (σ.σ. προληπτική δοκιμασία ελέγχου της υγείας του τραχήλου, που ανιχνεύει με επιτυχία κύτταρα ενδεικτικά καρκίνου του τραχήλου της μήτρας ή κύτταρα που μπορεί μελλοντικά να εξελιχθούν σε καρκινικά κύτταρα) είναι πολύ αργά. Κι όταν χαθεί ένας καρκίνος, ποιος θα αναλάβει την ευθύνη;» λέει στην «Εφ.Συν.» ο Γεώργιος Φαρμακίδης, MD PhD, συντονιστής-διευθυντής της ΣT’ κλινικής του νοσοκομείου «Ελενα Βενιζέλου» και καθηγητής του Πανεπιστημίου Stony Brook στη Νέα Υόρκη, υπογραμμίζοντας ότι ο εν λόγω προληπτικός έλεγχος πρέπει να αρχίζει έναν χρόνο μετά την πρώτη σεξουαλική επαφή.

«Το ΠΑΠ τεστ δεν θα γίνεται για όλες τις ηλικίες και κάθε χρόνο, το ίδιο και για τον προστάτη και τον μαστό. Επομένως, κόβονται οι προληπτικές διαγνωστικές εξετάσεις για τους πιο συχνούς καρκίνους. Οταν εφαρμόζεται μια τέτοια πολιτική, είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα αυξηθούν οι καρκίνοι», λέει στην «Εφ.Συν.» ο Ηλίας Σιώρας, καρδιολόγος, πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων «Ευαγγελισμού», και διερωτάται: «Τι να το κάνεις να εξαγγέλλουν ότι ανοίγουν αίθουσες χειρουργείων όταν κόβουν την πρόληψη;»

Για το τρίπλεξ καρδιάς (υπερηχογράφημα) σε χειρουργημένους ασθενείς, το οποίο οι οδηγίες ορίζουν να γίνεται για πάνω από μία πενταετία μετά την επέμβαση μπαϊπάς, ο Ηλίας Σιώρας εξηγεί ότι οφείλει να εξετάσει τον ασθενή ένα εξάμηνο μετά την επέμβαση, στη συνέχεια πριν κλείσει δύο χρόνια από την επέμβαση και από εκεί και πέρα τουλάχιστον ανά διετία. «Δεν μπορεί», τονίζει, «μία πάθηση που είναι εξελισσόμενη να την παρακολουθήσω μετά από δύο χρόνια. Δηλαδή θέλουν να πληρώσει ο χειρουργημένος από την τσέπη του».

«Οι οδηγίες απωθούν τους πολίτες από το να πάνε να εξεταστούν», εξηγεί. «Είναι αδίστακτοι» καταγγέλλει για τους εμπνευστές των νέων κριτηρίων, «όπως και το πρόγραμμα Υγεία 2020 – Ευρώπη 2020, το οποίο προωθεί περικοπές και τις μετακυλίει στους πολίτες. Με λίγα λόγια, η υγεία χρηματοδοτούμενη από την τσέπη του αρρώστου. Δεν πρέπει να υποκύψει ο κόσμος. Να αντιδράσει, να διεκδικήσει, γιατί τα έχει δουλέψει».

«Το κύριο πρόβλημα είναι ότι πήραν τις οδηγίες από τη Βρετανία και τις ΗΠΑ και τις φόρεσαν στον ελληνικό πληθυσμό» αναφέρει ο Γ. Φαρμακίδης. «Δεν είναι προσαρμοσμένες στον πληθυσμό, στην ποιότητα της περίθαλψης, στα δημογραφικά δεδομένα κοκ. Δεν συμβουλεύτηκαν επιστημονικές εταιρείες, δεν πέρασαν από το ΚΕΣΥ. Δεν ακολουθήθηκε κάποια μεθοδολογία. Πήγαν από το ένα άκρο στο άλλο, από την πλήρη ευχέρεια και ευθύνη του γιατρού, σε αντιεπιστημονικές οδηγίες που αντέγραψαν από εδώ κι από εκεί».

Η προχειρότητα του υπουργείου

Στο σχετικό ΦΕΚ Αρ. Φύλλου 2243 της 18ης Αυγούστου 2014, αποκαλύπτεται η προχειρότητα του υπουργείου Υγείας, αφού κάτω από κάθε κατηγορία εξέτασης στην οποία τίθενται όροι γίνεται αναφορά στην «πηγή» και στον «δικτυακό τόπο» απ’ όπου αντιγράφηκε.

Για παράδειγμα, για την εξέταση σιδήρου ή των ορμονών θυρεοειδικής λειτουργίας, το υπουργείο αντέγραψε από τo υπουργείο της Βρετανικής Κολομβίας, δυτικής επαρχίας του Καναδά «Πηγή: Ministry of Health British Columbia, Δικτυακός Τόπος: www.bcguidelines.ca. Iron Deficiency – Investigation and Management» και «Πηγή: Ministry of Health British Columbia, Δικτυακός Τόπος: www.bcguidelines.ca. Thyroid Function Tests in the Diagnosis and Monitoring of Adults. http://www.bcguidelines.ca/guideline_thyroid.html (09.05.14)» αντίστοιχα.

Σε άλλη περίπτωση, για τον προληπτικό έλεγχο του καρκίνου των ωοθηκών, το υπουργείο σημειώνει ως πηγή της οδηγίας του το βρετανικό Εθνικό Ινστιτούτο για την Υγεία και την Κλινική Yπεροχή (ΝICE) «Δικτυακός Τόπος National Institute for Health and Clinical Excellence (NICE). http://guidance.nice.org.uk/CG122/NICEGuidance/pdf/English (15.05.14)».

Για την εξέταση για τον καρκίνο του προστάτη το υπουργείο έχει αντιγράψει από την Αμερικανική Εθνική Ογκολογική Εταιρεία: «Πηγή: American Cancer Society guidelines for the early detection of prostate cancer. Δικτυακός Τόπος: Νational Guideline Clearinghouse. http://www.guideline.gov/content.aspx?id=24814(30.04.14)».

Για το τεστ ΠΑΠ, από Αμερικανική Ογκολογική Εταιρεία.

Στις οδηγίες για την εξέταση που μετρά την οστική πυκνότητα το υπουργείο έχει αντιγράψει από το Αμερικανικό Εθνικό Ιδρυμα Οστεοπόρωσης και τον δικτυακό τόπο του Αμερικανικού Συμβουλίου Παθολογίας, όπως επισημαίνει.

Σε ό,τι σχετίζεται με καρδιολογικό έλεγχο, το υπουργείο Υγείας έχει αντλήσει στοιχεία από το επιστημονικό περιοδικό που εκδίδει το Αμερικανικό Κολέγιο Καρδιολογίας.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Προς υπεράσπιση της καθημερινότητας

2-mariw

της Μαρίας Χαϊδοπούλου-Βρυχέα

Ι. Ο «καναπές»

Έχουν γραφτεί αρκετά άρθρα τα τελευταία χρόνια με επικριτική διάθεση για τον κόσμο που δεν κινητοποιείται, που υποφέρει και «δεν κάνει τίποτα». Σε γενικές γραμμές όλοι συμφωνούν, ακόμα κι αυτοί που το κάνουν («καλά να πάθουμε ….»). Αλλά μήπως πρέπει να δούμε τελικά τι κάνει ο κόσμος; Μήπως η απλή φράση «κάθονται στον καναπέ τους» υποτιμάει βαθύτατα αυτό που ζούμε στο τώρα;

Τα χρόνια της κρίσης έχουν προκαλέσει ριζικές αλλαγές στην καθημερινότητα, κάποιες από τις οποίες έχουν συζητηθεί πολύ, κάποιες άλλες όχι και τόσο. Στις τελευταίες συγκαταλέγεται και το βίωμα του «κάθε μέρα» ως συνόλου δυσκολιών που απαιτούν επίλυση. (Είναι η άλλη όψη της κατάρρευσης των δημόσιων υπηρεσιών, του συστήματος υγείας και γενικά του κράτους πρόνοιας…) Το «εδώ και τώρα» (προσωπικό, οικογενειακό, φιλικό, επαγγελματικό) απαιτεί επεκτατικά χρόνο και χώρο. Το «κάθε μέρα» απαιτεί πλέον πολλή ενέργεια και εργασία (όχι απαραίτητα αναγνωρισμένη ως τέτοια).

Σωρεία πληροφοριών προς επεξεργασία, αγωνία για το αύριο, προβλήματα που προκύπτουν ξαφνικά, αλλαγές προγραμματισμού, να μην ξεχάσω να πληρώσω το λογαριασμό, τα παιδιά, η μόνη μητέρα, η άρρωστη φίλη… έγνοιες και «δουλειές» δημιουργούν μια αίσθηση πνιξίματος και, κυρίως, βάρους. Αυτοί που υποστηρίζουν ότι «μας ψεκάζουν», πέρα από τη σχεδόν μεταφυσική εξήγηση που παραθέτουν, αναγνωρίζουν τη κυριαρχία ενός συλλογικού βιώματος συνεχούς θολούρας στον εγκέφαλο. Η συγκέντρωση έχει γίνει δύσκολη, και οι διαφόρων τύπων δουλειές πιο κουραστικές και χρονοβόρες.

Πάνε χρόνια τώρα που το «κάθε μέρα» βαραίνει, αθροιστικά. Γιατί το «κάθε μέρα» απαιτεί άπειρες και συνεχείς κινητοποιήσεις, ατομικές και συλλογικές. Κινητοποιήσεις ορατές, στους δρόμους, στις πορείες, σε συζητήσεις, σε δράσεις, διαμαρτυρίες. Και κινητοποιήσεις αόρατες, καθώς δεν καταγράφονται οι αυτοκτονίες που αποτράπηκαν, οι άρρωστοι που υποφέρουν λίγο λιγότερο, δεν καταμετρούνται οι τρόποι που χιλιάδες άτομα και δίκτυα, κινούνται καθημερινά για να είμαστε λίγο καλύτερα: πρόκειται για χρόνο και χώρο που διατίθενται σε κάποιους άλλους, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, οργανωμένα ή άτυπα, για να γίνει πιο υποφερτό το «κάθε μέρα» όλων μας, για να είμαστε λιγότερο θλιμμένοι και θλιμμένες.

Σ’ αυτή τη δύσκολη καθημερινότητα ο καναπές γίνεται απαραίτητος για να ανακτήσουμε δυνάμεις, για να μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε αυτό το βαρύ «κάθε μέρα». Οι άνθρωποι δεν είναι μηχανές, και όταν τα σώματα και τα πνεύματα καταρρέουν ζητούμενο δεν μπορεί παρά να είναι η ανάπαυλα. Πέρα από την ξεκούραση και το άδειασμα του μυαλού, ο καναπές μπορεί να είναι και ο χρόνος και ο χώρος της επαφής και της περισυλλογής. Μπορεί να είναι ο χρόνος και ο χώρος που μιλάς με την οικογένειά σου και βλέπεις τα παιδιά σου, μπορεί να είναι η ώρα του γέλιου και της χαλάρωσης με φίλους. Ο καναπές μπορεί να είναι χρόνος πολιτικής κριτικής, χλευασμού και απαξίωσης των δελτίων ειδήσεων. Επίσης, ο καναπές μπορεί να είναι ο χρόνος που ενημερωνόμαστε, διαβάζουμε, σκεφτόμαστε για το σήμερα και το αύριο, ή που μιλάμε, συζητάμε και ανταλλάσσουμε απόψεις.

Ο καναπές, ένας καφές, μια γιορτή, ένα γέλιο μπορεί να είναι το κομμάτι του χρόνου και του χώρου που ξεκλέβουμε και επανοικειοποιούμαστε, σηματοδοτώντας μια παύση από το χρόνο που μας επέβαλλαν, μια μικρή παύση σε μια καθημερινότητα συνεχούς άγχους για το αύριο. Αυτοί οι χρόνοι και χώροι μπορεί να είναι αναγκαίοι για να επεξεργαστούμε το «εδώ και τώρα», να πάρουμε μια ανάσα για να δούμε πιο καθαρά όλα τα τραγικά που μας περιτριγυρίζουν. Αυτοί οι χρόνοι μπορεί να αποτελούν μικρά, καθημερινά «ως εδώ», να είναι μέρος μιας άρνησης στο εδώ και τώρα της επιβολής ενός καθεστώτος εξαίρεσης. Γι’ αυτό ας μην τα απαξιώνουμε τόσο, ας μην απαξιώνουμε τις ανάσες, τους αργούς χρόνους και αυτά που μπορεί να φέρουν.

ΙΙ. Ο αργός χρόνος των πολλών

Η αντιπαράθεση μεταξύ αγορών και πολιτικής («οι πολιτικές αποφάσεις καθυστερούν… οι αγορές δεν μπορούν να περιμένουν….»), αφορά μια σύγκρουση για τον χρόνο, γι’ αυτό η μάχη είναι εξαρχής άνιση. Ο χρόνος των αγορών είναι ομοιόμορφος και κενός· όσο πιο σύντομος συνήθως τόσο πιο επικερδής. Η πολιτική, αντίθετα, όσο πιο ανοικτή και συμμετοχική τόσο πιο χρονοβόρα. Οι διαβουλεύσεις (χωρίς εισαγωγικά) χρειάζονται χρόνο όχι μόνο για να εκθέσουμε ό,τι εμείς έχουμε σκεφτεί, αλλά και για να ακούσουμε αυτά που ενδιαφέρουν τον άλλον ή την άλλη να πει. Και μετά να το ξανασκεφτούμε και να το ξανασυζητήσουμε. Ναι, ο διάλογος και η δημοκρατία χρειάζονται χρόνο, στοιχείο ιδιαίτερα προβληματικό όταν εμποδίζει τις αγορές να τρέχουν ακόμα πιο γρήγορα.

Αν «ο χρόνος είναι χρήμα» τότε η συνεχής εντατικοποίηση, η συμπίεση των χρόνων, η μείωση της σημασίας του χώρου είναι ο μόνη δυνατή επιλογή, ο μόνος πιθανός δρόμος. Στην καθημερινότητα, όμως, η οικονομίστικη αντίληψη του χρόνου συγκρούεται με τον χρόνο (και τον χώρο) ως βίωμα, με τους ρυθμούς του σώματος, με συλλογικές ανάγκες που δεν κρίνονται αρκετά παραγωγικές ή λειτουργικές από το οικονομικό σύστημα. Μ’ αυτή την έννοια τα μέτρα που επιβάλλονται στοχεύουν να αναγκάσουν τους «τεμπέληδες του Νότου» να πειθαρχήσουν στον εντατικοποιημένο ρυθμό των αγορών, και άρα να τυποποιήσουν περισσότερο τον χρόνο και τον χώρο (τους) ώστε να μπορούν να γίνουν περισσότερο εκμεταλλεύσιμοι κι επικερδείς. Γι’ αυτό οι επενδύσεις φαστ τρακ έρχονται ως απάντηση στα κινήματα που υπερασπίζονται τον βιωμένο χώρο, της γειτονιάς, ενός πάρκου, ενός δάσους, μιας περιοχής.

Στην καθημερινότητα συντελείται μεγάλο μέρος της πολιτικής επαφής, ζύμωσης, ώσμωσης και διαπραγμάτευσης: στο καφενείο, στο δρόμο, στο τρόλεϊ, στο ψιλικατζίδικο, στα κοινωνικά δίκτυα, στη λαϊκή, στη γειτονιά, στη δουλειά… Και η κοινωνία σήμερα μπορεί να φαίνεται μουδιασμένη, αλλά μιλάει γι’ αυτό, στην καθημερινότητά της μιλάει για την πολιτική, για τα διεθνή και εγχώρια οικονομικά, για το σήμερα και το αύριο. Και ενημερώνεται, και ακούει, και σκέφτεται, και συζητάει. Κι αυτό είναι καλό αλλά, δυστυχώς, χρειάζεται χρόνο, χρόνο «αργό».

Το σύνθημα «οι άνθρωποι πάνω από τα κέρδη», εκτός των άλλων, σημαίνει την υπεράσπιση των διαφορετικών χρόνων και χώρων των πολλών ενάντια στον ομοιόμορφο κενό χρόνο και χώρο του κεφαλαίου. Ο χρόνος των πολλών είναι αργός γιατί περιλαμβάνει πολλούς διαφορετικούς χρόνους, τόπους και ρυθμούς, πολλές διαφορετικές ανάγκες. Η απαξίωση του «αργού», άχρηστου, χρόνου αποτελεί συστατικό χαρακτηριστικό του κυρίαρχου συστήματος, ακριβώς γιατί μπορεί να συμπεριλάβει όλους και όλες και όχι μόνο τους λίγους και πιο «γρήγορους».

ΙΙΙ. «Καλά, και πώς ζείτε;»

Πριν αρκετό καιρό, σε μια κουβέντα με φίλους από το εξωτερικό, κι αφού είχα σκιαγραφήσει με μελανά χρώματα την κατάσταση στην Ελλάδα, την ανεργία, τις μειώσεις στους μισθούς, τους αβάστακτους φόρους, τον παραλογισμό, ήρθε η ερώτηση: «Καλά, και πώς ζείτε;». Μα, θα μου πείτε: «Δεν ζούμε, προσπαθούμε να επιβιώσουμε». Ναι, ακόμα κι έτσι. (Προφανώς και οι κυβερνώσες ελίτ τα ίδια σκέφτονται, για άλλους βέβαια λόγους.)

Και δεν είναι μόνο το πώς ζούμε, αλλά και το πώς δεν έχουμε σφαχτεί μεταξύ μας, για λίγο φαγητό, για μια δουλειά, για μια ιδέα που υπόσχεται κάτι λίγο καλύτερο, τουλάχιστον σε εμάς. Θα μου πείτε: Ε, ψιλοσφαζόμαστε. Ναι, συμφωνώ, αλλά θα μπορούσε να είναι πολύ χειρότερα. Ακόμα και η εγκληματικότητα και η βία, δεδομένων των συνθηκών και της φτώχειας, θα μπορούσε να είναι μεγαλύτερες.

Επιβιώνουμε λοιπόν και δεν έχουμε αλληλοσφαχτεί (τουλάχιστον ακόμα), χάρις στην αυτοοργάνωσή μας, χάρις στα δίκτυα στήριξης κι αλληλεγγύης, οικογενειακά, φιλικά, συλλογικά, οργανωμένα ή άτυπα. Από τις νοικοκυρές που αφήνουν φαγητό στους σκουπιδοντενεκέδες, μέχρι το Μητροπολιτικό Ιατρείο του Ελληνικού, χιλιάδες άνθρωποι με διαφορετικούς τρόπους έχουν συμβάλει ώστε αυτή η κοινωνία να μην κατασπαράξει τις σάρκες της, κυριολεκτικά.

Το γεγονός ότι η αυτοοργάνωση και η αλληλεγγύη στην καθημερινότητα μπορούν να εμφανιστούν άτυπα δεν μειώνει το γεγονός ότι οι αξίες αυτές ισχυροποιούνται μέσα από ποικίλες πρακτικές. Η προσέγγιση του «άλλου» στην πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι ανοικτή και χωρίς διακρίσεις. Και πιθανώς αυτές οι πρακτικές να ενισχύονται γιατί στηρίζονται σε στοιχεία μιας σύνθετης πολιτισμικής παράδοσης που περιλαμβάνει θετικές μνήμες επαφής με το διαφορετικό και πολλές φορές επιβάλει την αλληλοβοήθεια.Και σίγουρα αυτές οι πρακτικές ισχυροποιούνται στο σήμερα γιατί έχουν προηγηθεί δύο τουλάχιστον δεκαετίες έντονων κινηματικών ζυμώσεων, δράσεων, συζητήσεων, επαφών με το εξωτερικό και στο εσωτερικό. Αυτοί οι χρόνοι και χώροι, οι πρακτικές και τα βιώματα που γέννησαν, τα μικρά λιθαράκια, είναι ιδιαίτερα σημαντικά για την οικοδόμηση μιας καλύτερης, δικαιότερης, κοινωνίας. Γιατί το αύριο, όποιο κι αν είναι, καθορίζεται από τις αξίες που ενισχύονται στο σήμερα.

Γι’ αυτό νομίζω ότι θα έπρεπε να χαιρόμαστε περισσότερο για τα τόσα πολλά, μικρά και μεγάλα, παραδείγματα (ή αλλιώς χρόνους και χώρους) αντίδρασης, αυτοοργάνωσης και αλληλεγγύης, για όσα έχουν συμβεί και συμβαίνουν μέσα στην καθημερινότητά μας, για τις εμπειρίες που την μπολιάζουν: για τις καθαρίστριες, για το πείραμα της ανοιχτής ΕΡΤ, για τα αυτοοργανωμένα εγχειρήματα, για τις τόσες συζητήσεις που γίνονται, για αυτά που μας έμαθε το Σύνταγμα, για τους/τις διοικητικούς, τους/τις εκπαιδευτικούς, τους/τις γιατρούς και τους/τις χιλιάδες δημόσιους υπαλλήλους που προσπαθούνε να διορθώσουν τις αδικίες του συστήματος, για αυτές και αυτούς που αντέχουν και ξημεροβραδιάζονται στους δρόμους και στις συναντήσεις, για όσους συντρέχουν στις καραβιές των μεταναστών, για όσες αφήνουν φαγητό και ρούχα δίπλα στους κάδους…

Όλα αυτά να τα αναγνωρίζουμε. Αν δεν υπήρχαν, θα έπρεπε όντως να μεταναστεύσουμε, να πάμε στους φαντασιακούς εκείνους τόπους, που-πάντα-όλα-είναι-καλύτερα-από-δω. Και ναι, προφανώς αυτή είναι μια αισιόδοξη άποψη, αλλά είναι από θέση αισιόδοξη. Αν δεν βλέπουμε στο σήμερα κομμάτια και όψεις του κόσμου που οραματιζόμαστε, μαζί με τις αδυναμίες του/μας, το αύριο δεν θα το δούμε ποτέ.

Η Μαρία Χαϊδοπούλου Βρυχέα είναι δρ πολιτισμικής γεωγραφίας. Από τις εκδόσεις νήσος κυκλοφορεί το βιβλίο της «Για τη σημασία της καθημερινότητας».

Πηγή: ενθέματα

 

Share

“Αντίστροφος σεξισμός” α λα γαλλικά

της 50ft queenie

**ΠΡΟΣΟΧΗ! Στο κείμενο γίνεται αναφορά σε σεξουαλική βία.**

Εδώ και κάποιες μέρες βλέπω ν’ αναπαράγεται σε διάφορες μεριές του ίντερνετ ένα γαλλικό δεκάλεπτο φιλμάκι με τίτλο Καταπιεσμένη πλειοψηφία. Οι δημιουργοί κάνουν μια προσπάθεια να “μεταφράσουν” την καταπίεση που δέχονται οι γυναίκες σε ένα φανταστικό σενάριο όπου ο κεντρικός χαρακτήρας είναι άντρας και μέσα στα δέκα λεπτά διάρκειας του φιλμ, ο πρωταγωνιστής υφίσταται σεξουαλική επίθεση, πειράγματα στον δρόμο κ.ο.κ.

Είχα πολλές ενστάσεις:

1. Σεξουαλική βία κατά των αντρών

Στα μισά περίπου του φιλμ, ο πρωταγωνιστής δέχεται επίθεση από κάποιες γυναίκες οι οποίες τον κακοποιούν σεξουαλικά. Αργότερα τον βλέπουμε στο αστυνομικό τμήμα όπου αντιμετωπίζεται ως ψεύτης και φταίχτης για την επίθεση αυτή.

Το κύριο πρόβλημά μου είναι πως αυτό είναι ένα σενάριο που πραγματικά συμβαίνει. Υπάρχουν πολλοί άντρες (και νεαρά αγόρια) που υφίστανται σεξουαλική κακοποίηση (στατιστικά από άτομα του οικείου τους περιβάλλοντος και όχι άγνωστες στον δρόμο -το ίδιο ισχύει και για τις γυναίκες) και αντιμετωπίζονται από την πατριαρχική μας κοινωνία όχι ως θύματα που τους αξίζει σεβασμός και υποστήριξη, αλλά ως ψεύτες και φταίχτες. Κι αυτό γιατί τα ίδια τα πατριαρχικά στερεότυπα που φτιάχνουν την κουλτούρα βιασμού μέσα στην οποία ζούμε, είναι και υπεύθυνα για τη θέαση των αντρών ως άτομα που δεν μπορούν να υποστούν σεξουαλική βία, παρά μόνο μπορούν να τη διαπράξουν. Έτσι, ένας άντρας – θύμα δεν είναι ένα απλό θύμα, αλλά και “προδότης” του πατριαρχικού μάτσο ρόλου του ως κακοποιητής. Στα μάτια της πατριαρχίας η γυναίκα – θύμα είναι κάτι απλό μιας και ο ρόλος του θύματος σεξουαλικής επίθεσης είναι συνυφασμένος με τον πατριαρχικό ρόλο της γυναίκας. Ο άντρας – θύμα είναι διπλά αφορισμένος.

Το φιλμ αγνοεί τα πραγματικά προβλήματα των αντρών μέσα στην πατριαρχία. Η επίθεση που υφίσταται ο πρωταγωνιστής εμφανίζεται ως κάτι φανταστικό που δεν συμβαίνει και αντιμετώπιση που έχει το φιλμάκι ενδυναμώνει την κυρίαρχη αφήγηση που θέλει τους άντρες βιαστές αλλά ποτέ θύματα.

2. “Φεμινιστική” κοινωνία

Προς το τέλος του δεκαλέπτου ο πρωταγωνιστής, έχοντας υποστεί τη μια ταπείνωση και βία μετά την άλλη, λέει “δεν αντέχω άλλο να ζω μέσα σ’ αυτήν τη φεμινιστική κοινωνία!”. Εδώ υπάρχει ένα μπέρδεμα που μόνο προβλήματα μπορεί να δημιουργήσει.

Ο φεμινισμός δεν έχει στόχο την αντιστροφή των πατριαρχικών ρόλων και την καταπίεση των αντρών. Αυτό ισχύει μόνο μέσα στα μυαλά των MRAs και στο reddit. Μια “φεμινιστική κοινωνία” λοιπόν, δεν θα ήταν αυτό που παρουσιάζει το φιλμάκι, αλλά μια κοινωνία ισότητας, ισονομίας κι ελευθερίας έκφρασης.

(Σημείωση: Έχω ένσταση και με τη χρήση του όρου “μητριαρχία” σ’ αυτό το πλαίσιο, μιας και “μητριαρχία” ονομάζεται μια πραγματική ιστορική περίοδος με πραγματικά κοινωνικά δεδομένα που δεν έχουν καμία σχέση με τους εφιάλτες των MRAs και άλλων κακομοίρηδων.)

Είναι άκυρη η χρήση του όρου και το πρόβλημα μ’ αυτό δεν είναι απλώς σημειολογικό, αλλά ουσιαστικό, αφού ενδυναμώνει ένα από τα ισχυρότερα αρνητικά στερεότυπα που παλεύει να ξεφορτωθεί το κίνημα: τη φοβία κάποιων πως οι φεμινίστριες επιθυμούν την καταπίεση των αντρών.

3. Ισλαμοφοβία

Το φιλμάκι μας δείχνει τον πρωταγωνιστή να έρχεται σε επαφή με έναν άντρα ο οποίος φροντίζει τον παιδικό σταθμό της γειτονιάς. Ο άντρας αυτός φοράει κάτι σαν χιτζάμπ. Έχοντας υπόψη μας πως το φιλμάκι είναι γαλλικό, δεν μπορώ παρά να ανατριχιάσω με την ισλαμοφοβία του.

Ο μουσουλμάνος χαρακτήρας λοιπόν μας εμφανίζεται πολύ ήσυχος, λιγάκι χαζούλης και αφελής, μιλάει σιγά, έχει διαρκώς ένα παγωμένο χαμόγελο στα χείλη και ο πρωταγωνιστής ανησυχεί μήπως “καταπιέζεται” από τη γυναίκα του.

ΑΝΟΙΓΩ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ Η κουβέντα για τις θρησκείες και τον φεμινισμό είναι τόσο μεγάλη που θέλει δικό της ξεχωριστό ποστ και δεν θ’ αποπειραθώ να καλύψω τα πάντα εδώ. Όποι@ ενδιαφέρεται να διαβάσει σχετικά, θα μπουν αρκετά σχετικά λινκ στο τέλος του κειμένου και κάντε υπομονή ώσπου κάποια από μας να βρει τον χρόνο να γράψει το αντίστοιχο άρθρο και εδώ. ΚΛΕΙΝΩ ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ

Η οπτική του μουσουλμάνου χαρακτήρα είναι απόλυτα δυτική (και Γαλλική, που είναι ακραία ισλαμοφοβική). Το ότι μια γυναίκα είναι μουσουλμάνα ή φοράει χιτζάμπ δεν σημαίνει αυτόματα πως είναι αφελής, ηλίθια ή θύμα.

Ως Κουήνη και φανατική άθεη μπορώ να πιστεύω ό,τι γουστάρω για το Ισλάμ, τη θρησκεία γενικά, τις εκκλησίες και τα μυαλά των θρησκευάμενων. Ως προνομιούχα, λευκή, διαθεματική φεμινίστρια όμως, οφείλω να κάνω ένα βήμα πίσω και να επιτρέψω στις μουσουλμάνες φεμινίστριες να μιλήσουν εκείνες πρώτα για τις εμπειρίες τους. Οφείλω ν’ ακούσω τη δική τους οπτική, να σεβαστώ τις προτεραιότητες των αιτημάτων που θέτουν οι ίδιες, να εκτιμήσω τη θέση τους και να τις θεωρήσω εξίσου ικανές μ’ εμένα τη δυτική να διαχειριστούν τους φεμινισμούς τους.

Σίγουρα δεν θα συμφωνήσουμε στα πάντα (εδώ δεν συμφωνούμε στα πάντα οι δυτικές -ούτε καν οι ελληνίδες- φεμινίστριες μεταξύ μας) αλλά η οπτική και η φωνή τους έχουν αξία και θέση μέσα στους φεμινισμούς μας.

Το φιλμάκι, κατά τη γνώμη μου, αναπαράγει την κυρίαρχη οπτική των γάλλων απέναντι στη μουσουλμανική μειονότητα της χώρας τους και ως τέτοια τη βρίσκω κακή και βλαπτική.

4. Συναίσθηση και προσωπική εμπειρία

Έχουμε αναφερθεί ξανά στο παρελθόν στην ιδέα πως οι άντρες δεν μπορούν να καταλάβουν τίποτα για τις γυναίκες εάν δεν παρουσιάσουμε τα πάντα μέσα από το πρίσμα “αυτή είναι η γυναίκα σου, η κόρη σου, η αδερφή σου”. Ομοίως, κάποι@ θεωρούν πως κανείς μπορεί να καταλάβει την καταστροφικότητα της πατριαρχίας και του σεξισμού ΜΟΝΟ αν του δείξεις έναν άντρα να κακοποιείται.

Εγώ βρίσκω αυτήν την ιδέα χαζή. Ναι, τίποτα δεν μπορεί να υποκαταστήσει την πραγματική προσωπική εμπειρία, αλλά είναι άπειρα πράγματα από τα οποία δεν έχω και δεν θα μπορέσω ποτέ να έχω άμεση εμπειρία αλλά και πάλι μπορώ να υποψιαστώ και να φανταστώ.

Επιπλέον, όταν μιλάμε για ζητήματα που άπτονται της κοινωνικής δικαιοσύνης (σεξισμός, τρανσφοβία, ομοφοβία, ρατσισμός κ.ο.κ.) είναι απαραίτητο να μπορεί κανείς να καταλάβει τη σημαντικότητα του εκάστοτε προβλήματος χωρίς αναγκαστικά να έχει προσωπική εμπειρία, ειδικά αν καλείσαι να συμμετέχεις σ’ έναν αγώνα ως προνομιούχος.

Τέλος, καταλαβαίνω τι θα ήθελε να καταφέρει το φιλμάκι αυτό, απλώς νομίζω πως η προσπάθεια αυτή έγινε τόσο χοντροκομμένα και άκομψα που τελικά δημιουργεί περισσότερα προβλήματα παρά δίνει λύσεις.

Περισσότερο διάβασμα:

Being Black, Lesbian, and Muslim In The South | Advocate

The dangers of a gender essentialist approach to sexual violence | Feministing

Muslim Feminisms Forum: An Introduction | The Feminist Wire

I Am Not Your Wife, Sister Or Daughter. I Am A Person. | Thought Catalog

Gender and empathy: Men shouldn’t need to “imagine if it were your wife/daughter/mother” | Feministing

Outlaw Clothing: Burqas, Islamophobia and Women’s Rights | Feministe

Aren’t feminists just sexists towards men? | Finally, A Feminism 101 Blog

It’s not feminism that hurts men | The F Word

Πηγή: Καμένα Σουτιέν

 

Share

“Καταπιεσμένη πλειοψηφία”: ένας άντρας σε έναν μητριαρχικό κόσμο

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

Το φίλμ μικρού μήκους “Καταπιεσμένη πλειοψηφία”, της γαλλίδας ηθοποιού και σεναριογράφου Éléonore Pourriat, αφηγείται την ιστορία ενός άντρα, πατέρα ενός μωρού. Με τη διαφορά ότι ζει σε έναν κόσμο όπου οι ρόλοι των δύο φύλων είναι αντεστραμμένοι, με αποτέλεσμα να υφίσταται τον καθημερινό, ακόμα και ακραίο σεξισμό. Μέσω της αντιστροφής, η δημιουργός θίγει τη φυσικοποίηση που περιβάλλει την ανισότητα των δύο φύλων. Συμπεριφορές που μοιάζουν φυσιολογικές όταν πρόκειται για τη νόρμα, φαντάζουν ξένες ή ακόμα και γκροτέσκες όταν οι ρόλοι αντιστρέφονται.

Το φιλμ είναι στα γαλλικά, με αγγλικούς υπότιτλους.

YouTube Preview Image

 

 

Share

Αντισύλληψη, διαδρομή μέσα στην ιστορία

συσκευασία με τρία αντισυλληπτικά, ΗΠΑ, δεκαετία 1930

της Βέρας Σιατερλή

Η προσπάθεια του έλεγχου των γεννήσεων στην ιστορία των ανθρώπων έχει διανύσει μεγάλη πορεία.

Αντισύλληψη είναι η χρήση μίας η περισσοτέρων πρακτικών, συσκευών ή φαρμάκων με σκοπό την πρόληψη ή τη μείωση της πιθανότητας εγκυμοσύνης. Η ιστορία των αντισυλληπτικών μεθόδων ξεκίνησε με την ανακάλυψη της σχέσης μεταξύ της συνουσίας και της εγκυμοσύνης. Οι αρχαιότερες μορφές αντισύλληψης περιελάμβαναν την διακεκομμένη συνουσία, πεσσούς και βότανα που θεωρούνταν αντισυλληπτικά ή ότι προκαλούσαν έκτρωση. Η αρχαιότερη καταγραφή χρήσης αντισυλληπτικής μεθόδου είναι μια σειρά αρχαίων Αιγυπτιακών οδηγιών για την κατασκευή ενός αντισυλληπτικού πεσσού.

Στις αρχαιότερες μεθόδους αντισύλληψης πέρα από την σεξουαλική αποχή συγκαταλέγονται η διακεκομμένη συνουσία, η γαλουχία, κάποιες μέθοδοι φραγμού και κάποια βότανα που προκαλούσαν έμμηνη ρήση και έκτρωση. Η μέθοδος της διακοπτόμενης συνουσίας είναι ίσως από τις παλαιότερες αντισυλληπτικές μεθόδους και συνίσταται στην απόσυρση του πέους από τον κόλπο λίγο πριν από την εκσπερμάτωση Όταν η σχέση μεταξύ εκσπερμάτωσης στον κόλπο και εγκυμοσύνης έγινε αντιληπτή, ξεκίνησε η χρήση αυτής της τεχνικής  που, όπως είναι πλέον γνωστό, δεν αποτελεί αξιόπιστη μέθοδο αντισύλληψης.

Υπάρχουν ιστορικά αρχεία Αιγυπτίων γυναικών που χρησιμοποιούσαν έναν πεσσό (κολπικό υπόθετο, κάτι σαν μικρό ταμπόν) φτιαγμένο από διάφορες όξινες ουσίες και μέλι ή λάδι ως λιπαντικό, που μπορεί να ήταν σε κάποιο βαθμό αποτελεσματικά ως σπερματοκτόνα.

Αρχαίο νόμισμα από την Κυρήνη (σημερινή Λιβύη) που αναπαριστά το φυτό silphium

 

Διάφορα φάρμακα έχουν χρησιμοποιηθεί ανά τους αιώνες για την πρόκληση έκτρωσης. Κάποια από αυτά ήταν αποτελεσματικά, άλλα όχι. Αυτά όμως που ήταν πιο αποτελεσματικά είχαν και σημαντικές παρενέργειες. Ένα τέτοιο φυτό, το silphium, που αναφέρθηκε ότι είχε μικρές παρενέργειες, συλλέχθηκε μέχρι εξαφάνισης τον 1ο αιώνα.

Η κατάποση κάποιων δηλητηρίων από τη γυναίκα μπορεί να αναστατώσει το αναπαραγωγικό σύστημα. Γυναίκες έπιναν διαλύματα που περιείχαν υδράργυρο, αρσενικό ή άλλες τοξικές ουσίες για το σκοπό αυτό. Ο Έλληνας ιατρός Soranus το 2ο αιώνα μΧ. συνιστούσε οι γυναίκες να πίνουν το νερό που χρησιμοποιούσαν οι σιδηρουργοί για να ψύχουν τα μέταλλα. Από την αρχαιότητα μέχρι τουλάχιστον τον διαφωτισμό εικάζεται ότι οι γυναίκες χρησιμοποιούσαν λαδωμένο χαρτί σαν μέθοδο φραγμού στην Ασία και κερί μέλισσας στην Ευρώπη .

Το σπέρμα ανακαλύφθηκε τον 17ο αιώνα όταν ο Άντον Βαν Λέβενχουκ εφηύρε το μικροσκόπιο οπότε αποκαλύφθηκαν οι λεπτομέρειες της αντισύλληψης και οι μέθοδοι φραγμού των προηγούμενων εποχών αποδείχτηκαν ανεπαρκείς. Το ανδρικό προφυλακτικό εμφανίστηκε κάπου τον 17ο αιώνα. Η ιστορία του ξεκινά από τον Fallopi και τον Casanova όπου περιέγραφαν τη χρήση κατασκευών, είτε από λεπτοϋφασμένο λινό εμποτισμένο με λίπος είτε κατασκευές από έντερο ζώων, που παρείχαν προστασία κυρίως έναντι των σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων. Δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές ούτε τόσο αποτελεσματικό όσο τα μοντέρνα προφυλακτικά από λάτεξ αλλά χρησιμοποιείτο τόσο ως μέθοδος αντισύλληψης όσο και με την ελπίδα αποφυγής της σύφιλης, η οποία ήταν αντικείμενο φόβου και θανάτου πριν την ανακάλυψη των αντιβιοτικών.

Βικτοριανή κάρτα

Από την εποχή του Αριστοτέλη ήταν γνωστό ότι οι γυναίκες που θηλάζουν έχουν λιγότερες πιθανότητες να συλλάβουν. Η μέθοδος αυτή εφαρμοζόταν εμπειρικά για να εξασφαλιστεί το μεσοδιάστημα μεταξύ των κυήσεων. Η βιολογική βάση της υπογονιμότητας της γαλουχίας μελετήθηκε εντατικά κατά τα τελευταία 30 χρόνια. Σε μελέτες από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 αναφέρεται ότι σε γυναίκες που θηλάζουν καθυστερεί η εμφάνιση εμμήνου ρύσης και ωοθυλακιορρηξίας.

Η στάση των κοινωνιών και των θρησκειών απέναντι στις μεθόδους αντισύλληψης ποικίλουν σημαντικά. Στα κείμενα της “Γένεσης” και του “Ταλμούδ” περιγράφονται συγκεκριμένοι τρόποι αντισύλληψης.

Μολονότι η χρήση της μεθόδου της διακοπτόμενης συνουσίας σε ιστορικές και μοντέρνες κοινωνίες ποικίλλει, είναι συχνές οι αναφορές σε εβραϊκά, χριστιανικά και ισλαμικά κείμενα. Ο Μωάμεθ ενέκρινε τη διακοπτόμενη συνουσία με τη σύμφωνη, όμως, γνώμη της γυναίκας.

Οι Θρησκείες έχουν παίξει ιστορικά το ρόλο του νόμου. Οι απόψεις τους διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό, όσον αφορά την ηθική πλευρά του ελέγχου των γεννήσεων. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δέχεται μόνο τους “Φυσικού τρόπους Οικογενειακού Προγραμματισμού” απαγορεύει τη χρήση προφυλακτικού  ακόμη και σήμερα που το ΑIDS θερίζει, ενώ οι εκτρώσεις θεωρούνται «φόνος». Οι Προτεστάντες διατηρούν ένα ευρύ φάσμα απόψεων. Οι Ινδουιστές μπορούν να χρησιμοποιούν τόσο τα φυσικά όσο και τα τεχνητά αντισυλληπτικά. Στην βουδιστική άποψη του ελέγχου των γεννήσεων αναφέρεται ότι η πρόληψη της σύλληψης είναι ηθικά αποδεκτή, ενώ η παρέμβαση μετά από τη σύλληψη δεν είναι. Στο Ισλάμ, τα αντισυλληπτικά επιτρέπονται εφόσον δεν απειλούν την υγεία, παρόλο που η χρήση τους αποθαρρύνεται από μερικούς. Στο Κοράνι δεν υπάρχουν ρητές δηλώσεις σχετικά με την ηθική της αντισύλληψης, αλλά περιέχονται και δηλώσεις ενθάρρυνσης της τεκνοποίησης. Ο Προφήτης Μωάμεθ φέρεται να έχει πει «παντρεύεστε και αναπαράγεστε».

Ο έλεγχος των γεννήσεων έχει απασχολήσει πολύ τον επιστημονικό κόσμο. Πιο πρόσφατη ιστορικά αντιμετώπιση είναι η στειροποίηση, με τη μέθοδο της λαπαροσκοπήσης που κυριολεκτικά έφερε την επανάσταση στη διαδικασία αυτή. Άρχισε να εφαρμόζεται το 1937 στις ΗΠΑ από τον Anderson, στη Γαλλία το 1962 από τον Palmer και στην Αγγλία το 1967 από τον Steptoe.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στα 1970, ο φεμινιστικός ακτιβισμός συνήθως κάνει εκστρατείες σε θέματα όπως το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του σώματος της γυναίκας και της αναπαραγωγικής της ικανότητας. Από τα σημαντικότερα θέματα που εξερευνώνται στον φεμινισμό είναι η πατριαρχία, τα στερεότυπα (διακρίσεων λόγω φύλου και παραδοσιακών ρόλων των φύλων), η αντικειμενοποίηση, η προβολή της γυναίκας ως σεξουαλικό αντικείμενο και η καταπίεση. Ο έλεγχος των γεννήσεων και το δικαίωμα στην απόφαση τεκνοποίησης αφορά την γυναίκα σαν υπόσταση.

Πολύ συχνά η  μητρότητα επηρεάζει τον ψυχισμό, συμβάλλοντας στο να υποκύψει τελικά στον εκβιασμό του παραδοσιακού ρόλου «της καθώς πρέπει μητέρας και συζύγου»,  εγκλωβίζοντας την ελεύθερη βούλησή των γυναικών. Η αντισύλληψη προσφέρει στη γυναίκα τον έλεγχο του σώματος και της ψυχής της και την απελευθερώνει.

 

Share

Δεν υπάρχει παιδική λογοτεχνία για ΛΟΑΤ οικογένειες στην Ελλάδα

από τις οικογένειες ουράνιο τόξο

Μέχρι τώρα, δηλαδή.

Έχουμε γράψει και εικονογραφήσει ένα βιβλίο για να γεμίσουμε αυτό το κενό. Μία ιστορία – ποίημα με δύο αβγουλάκια που μιλάνε για διαφορετικές μορφές οικογένειας, με ένα απλό αλλά ζεστό μήνυμα: άσχετα με το πώς μοιάζει η οικογένεια, το βασικό που χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει χαρούμενο είναι αγάπη.

Ακόμα κι αυτό είναι πολύ μεγάλο ρίσκο για ελληνικούς εκδοτικούς οίκους. Στη χώρα μας οι μη-ετεροκανονικές οικογένειες είναι αόρατες, ακόμα διεκδικούμε βασικά ΛΟΑΤ δικαιώματα και η ομοφοβία είναι βαθιά ριζωμένη στην κουλτούρα μας. Γι’αυτό πιστεύουμε ότι το βιβλίο αυτό πραγματικά μας χρειάζεται. Η ομαδα Οικογένειες Ουράνιο Τόξο,  αποφασισμένη να κάνει αυτό το βιβλίο πραγματικότητα, έχει επιλέξει να ακολουθήσει το δρόμο της αυτοέκδοσης.

Αλλά χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας για να το κάνουμε αυτό!

Μία ομάδα φοιτητών από το Κεντάκι που μας συνάντησαν κατά τη διάρκεια ταξιδιού τους στην Ελλάδα, συγκινήθηκαν από το έργο αυτό και αποφάσισαν να μας βοηθήσουν με το να στήσουν μία σελίδα για δωρεές για τα έξοδα του βιβλίου.

http://www.gofundme.com/RainbowFamilies

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για το βιβλίο εδώ.

Σκοπός είναι να εκδοθεί το βιβλίο στα μέσα του Φεβρουαρίου. Κάθε ευρώ μετράει! Θα μας βοηθήσει πολύ αν μοιραστείτε τη σελίδα με ανθρώπους ή ομάδες που θα ενδιαφέρονται για αυτό. Ευχαριστούμε 🙂

«Τα δύο μικρά αυγά»:

 Δράση με παιδιά και γονείς.

Στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ διαβάσαμε με συνοδεία φλάουτου την ιστορία  «Τα δύο μικρά αυγά»  που μιλά και για άλλες μορφές οικογένειας και όχι μόνο για την πυρηνική . Την ώρα της ανάγνωσης παιδιά και γονείς μπορούσαν να κοιτούν την εικονογράφηση του βιβλίου ενώ ταυτόχρονα δύο μεγάλες κούκλες –αυγά αναπαριστούσαν κουκλοθεατρικά όσα ακούγονταν.

Στο τέλος της ανάγνωσης μιλήσαμε με τα παιδιά για την γονεϊκότητα , όλοι συμφώνησαν ότι η αγάπη είναι το απαραίτητο στοιχείο που ενώνει μια οικογένεια και  ότι τα μωρά και γενικά τα παιδιά είναι ευαίσθητα και θέλουν φροντίδα, αγάπη, και αποδοχή από τους γονείς τους για να μεγαλώσουν ευτυχισμένα. Η Δράση τελείωσε με μια εικαστική δράση: τα παιδιά πήραν από ένα αυγό το ζωγράφισαν ώστε να το προσωποποιήσουν, είπαν ότι το αυγό αυτό είναι το παιδί τους και υποσχέθηκαν ότι θα το αγαπούν και θα το φροντίζουν.

Πηγή: οικογένειες ουράνιο τόξο

 

Share

H Kομμώτρια που Βάφει τα Μαλλιά των Αστέγων

της Αλεξάνδρας Τζαβέλλα

Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Κατσής

Η Τζούντι Πρότσναλ είναι άνεργη καθαρίστρια από την Πολωνία που αποφάσισε να εξασκήσει μια ξεχασμένη τέχνη που είχε μάθει στα νιάτα της: Αυτή της κομμωτικής. Άχτι το ‘χε να δουλέψει ως φριζιέρκα -ήρθε η ώρα. Πελάτες της είναι οι άστεγοι στην Αθήνα, την πόλη που ζει από 19 της. Παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια τώρα που έχει αναδουλειές πήρε πινέλο, βαφές και ψαλίδι και ανέλαβε την κουπ των αστέγων της πόλης. Δωρεάν. «Πέρα από το φαγητό έχουν ανάγκη και κάποιον να τους νοιάζεται», λέει, ενώ η σημερινή πελάτισσά της η Μαρία προετοιμάζεται για ριζική ανανέωση. Η Μαρία είναι άστεγη και ζει στο Μεταξουργείο. Για την ώρα φιλοξενείται στο καλλιτεχνικό στέκι «Ορίζοντας».

«Οτι θα έφτανα στο σημείο να βάφω τα μαλλιά και να με φωτογραφίζουν, λες και είμαι μοντέλο, λες και είμαι η – πώς τη λένε μωρέ τη γυναίκα του Ρουβά; Α, ναι Ζυγούλη. Ε, αυτό δεν το περίμενα ποτέ!», πνίγεται στα γέλια. Έχει μερικά κενά στην οδοντοστοιχία της, αλλά το χαμόγελο είναι φαρδύ πλατύ, καμία σχέση με το παγερό, αψεγάδιαστο χαμόγελο της μοντέλας που απεικονίζεται στο κουτί που κρατάει. Περιέχει τη βαφή μαλλιών -επί ένα μήνα μάζευε χρήματα για να την αγοράσει. Η συσκευασία είναι λίγο ταλαιπωρημένη κι αυτή τη μάρκα δεν την έχω ξαναδεί ποτέ «φτηνή βουλγάρικη, με τρία ευρώ» λέει η Τζούντι. Είναι σκυμμένη πάνω από τα σωληνάρια τα οποία αδειάζει και αναμειγνύει με ύφος πεπειραμένου χημικού. «Τι σου λένε όταν τους συναντάς πρώτη φορά;». «Οι γυναίκες με ρωτάνε τι χρώμα τους πάει -τι είναι της μόδας».

Η Τζούντι είναι κομμώτρια από χόμπι. «Δεν έχω πληρωθεί ποτέ, το κάνω γιατί μου αρέσει», διευκρινίζει καθώς καλύπτει με τη βαφή, το ξεθωριασμένα κόκκινα μαλλιά της Μαρίας. Κάποτε τα έβαφε στο κομμωτήριο. Δούλευε τότε ως τηλεφωνήτρια, και ο μισθός της επαρκούσε για να δίνει «και 60 και 80 ευρώ για μαλλιά. Δεν είχα φανταστεί ότι θα περνούσα τόσο μεγάλες δυσκολίες, ότι θα βρισκόμουν στο δρόμο».

Όρθια από πίσω της η Τζούντι, βγάζει με μια κίνηση τα λαστιχένια γάντια της. «Μισή ωρίτσα με 40 λεπτά και μετά λούσιμο», αναφωνεί. Ανάβει κι εκείνη τσιγάρο και πιάνει την κουβέντα, για τις «τάσεις στο δρόμο» όπως οι κομμώτριες στο διάλειμμά τους. Μόνο που όταν η Τζούντι λέει δρόμο, εννοεί το πεζοδρόμιο, τις γέφυρες και τις στοές. Εκεί που ζουν οι δικές της «πελάτισσες».

«Μου είπε και η Χριστίνα ότι θέλει βάψιμο και κούρεμα. Ή μελί ή σοκολατί, θα της τα κάνω. Αυτή θέλει καστανόξανθο» λέει στη Μαρία, αναφερόμενη σε μια άλλη άστεγη κοπέλα. «Θα την κουρέψω κιόλας. Στα κορίτσια φέτος, αποφεύγουμε τα έντονα σχήματα, το καρέ πρέπει να είναι απλό. Παίζουμε μόνο με τα χρώματα», λέει η Τζούντι.

«Όποιος γουστάρει έρχεται και τον κουρεύω. Κι όποια κυρία θέλει την βάφω. Αν έχω χρήματα πληρώνω μόνη μου τη βαφή. Συνήθως την αγοράζουν οι ίδιες» μου είχε πει όταν τη συνάντησα στο σπίτι της στα Πετράλωνα. Εκεί πηγαίνουν όσοι άστεγοι, έχουν μάθει ότι προσφέρει τις υπηρεσίες της δωρεάν. «Προτιμώ να έρθει να λουστεί ο άνθρωπος, να τον κουρέψω, να τον χτενίσω όπως πρέπει. Να νιώσει καλά. Να στεγνώσω την κυρία, να της φτιάξω το μαλλί, να της βγάλω λίγο τα φρύδια». «Μα καλά, στο σπίτι σου; Είσαι τρελή; Δε φοβάσαι;». Αυτά σκέφτομαι από μέσα μου. Αλλά δε ρωτάω τίποτα. Δεν έχω το δικαίωμα να ακυρώσω με τις μικροφοβικές μου ερωτήσεις, μια σπουδαία πράξη αγάπης. Ας κρατήσω τις απορίες και τις αναστολές μου για τον δικό μου αποστειρωμένο κόσμο. Η Τζούντι διάβασε τη σκέψη μου.

«Είμαι εξοικειωμένη με τους άστεγους», λέει. «Φιλοξένησα δύο, στο παρελθόν. Ο ένας έμεινε ένα χρόνο και ο άλλος 1,5 χρόνο. Κι ήμουν ήσυχη. Από τη στιγμή που τον παίρνω στο σπίτι, είπα, θα μου ανταποδώσει το ευχαριστώ. Όμως ό,τι μεροκάματο τους έβρισκε ο σύζυγος μου, το έδιναν στο ποτό. Κι έτσι τους είπα να φύγουν. Ο ένας, μπήκε στο σπίτι και με έκλεψε. Από τότε αποφάσισα να βοηθάω μόνο στο δρόμο».

Η Μαρία, δεν είναι άστεγη του περιθωρίου. Συμμετέχει σε ομάδες αλληλεγγύης, είναι βασικό μέλος της Κοινωνικής Κουζίνας «ο Άλλος Άνθρωπος» και καθημερινά μοιράζει φαγητό σε ανθρώπους που έχουν ανάγκες, ίδιες με τις δικές της. Τα κρύα βράδια, κοιμάται στο υπνωτήριο του δήμου Αθηναίων. «Έχει κρεβάτι και ζέστη εκεί. Και ζεστό νερό» λέει. «Ο χειμώνας είναι δύσκολος. Την άνοιξη είναι καλύτερα. Την άνοιξη είναι ωραία». Από το μπάνιο, ακούγεται η φωνή της Τζούντι που ετοιμάζει το νερό για να βγάλει τη μπογιά. «Την άνοιξη θα ανοίξουμε λίγο το μαλλί!», φωνάζει. «Θα γίνεις ξανθιά;», ρωτάω τη Μαρία. «Με τίποτα. Το έχω δοκιμάσει και δε μου πάει καθόλου. Έχω κάνει και ανταύγειες. Μέχρι και καροτί έχω κάνει. Το τελευταίο βάψιμο το έκανα μόνη μου, μια μέρα που δεν είχα τι να κάνω».

Φλας μπακ στο παρελθόν. Στην εποχή που η Μαρία έμενε στα Πατήσια. «Δεν ξέρετε τι έπαθα» λέει η ίδια. «Ξεκινάει μια κομμώτρια στις 10 το πρωί να μου βγάλει το δικό μου σκούρο χρώμα για να μου τα ξαναβάψει κόκκινα. Περνάει μία ώρα, δύο ώρες. Λέω ρε κοπελιά, δυο ώρες πέρασαν, εγώ πρέπει να φύγω, να πάω στο αεροδρόμιο που δουλεύω. Τα βγάζει και τί να δω! Καροτί! Έλεος! Τι είναι αυτό ρε γαμώτο; Θα μ’ απολύσουν, πώς θα πάω έτσι στη δουλειά; Με άκουσε όλη η Αγίου Μελετίου, μέχρι και η κομμώτρια από το παραπέρα κομμωτήριο. Και θες και 80 ευρώ; Θα τα κάνω εδώ μέσα λαμπόγυαλο. Μου έβαλε μετά ένα κόκκινο σκούρο, ‘αγχωθήκατε’, μου λέει, ‘και δεν έπιασε η βάση’. Φεύγοντας μου ζήτησε τα μισά, 40 ευρώ, της τα έδωσα και της λέω άντε γεια κι αν με ξαναδείς να μου τηλεφωνήσεις. Πήγα μετά σε μια Αλβανίδα, και με μεταμόρφωσε. Της έδωσα τα 60 ευρώ και το χάρηκα. Της είπα πάρε και 5 ευρώ παραπάνω».

«Αχ ωραίο το κομμωτήριο. Ανανεώνεσαι με τη βαφή» λέει καθώς η Τζούντι της σκουπίζει τα μαλλιά. «Μόλις μου στεγνώσεις τα μαλλιά θα σου φέρω τα καλλυντικά να με βάψεις λίγο». Την είδα που γελούσε καθώς κοιταζόταν στον καθρέφτη. Παρατηρούσε εκτός από τα μαλλιά και το πρόσωπό της. Όταν είσαι άστεγος, το να βρίσκεται μπροστά στον καθρέφτη είναι πολυτέλεια.

«Είδες που είχα δίκιο; Μέσα στο μαύρο πρέπει να έχει και λίγο πιο ανοιχτό. Να μην είναι κατάμαυρο. Να σπάει λίγο» λέει η Τζούντι. Απόφθεγμα ζωής. Βασισμένο στο χρώμα μιας φτηνής βαφής μαλλιών.

Πηγή: vice

 

Share

Η δίκη του τοκετού στο σπίτι

της Μαρίας – Μυρτώς Γρίβα

Ενενήντα χρόνια πριν, κάποιοι ΔΙΩΚΤΕΣ προσπάθησαν να διώξουν τη Θεωρία της Εξέλιξης σε μια ιλαροτραγική δίκη που πέρασε στην ιστορία ως Δίκη των Πιθήκων. Σήμερα, άλλοι ΟΜΟΤΕΧΝΟΙ τους προσπάθησαν να διώξουν τον Τοκετό στο Σπίτι, με ένα σουρεαλιστικό κατηγορητήριο. Αλλά, ατυχώς, γι’ αυτούς η Πρόεδρος και ο Εισαγγελέας του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης συνέβη να διαθέτουν γνώση, ευθυκρισία και ευαισθησία. Στοιχεία ικανά να ακυρώνουν σκευωρίες. Της Μαρίας-Μυρτώς Γρίβα

Στις 10/01/2014, η τεκμηριωμένη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης σε μια ασυνήθιστη δίκη, έβαλε τέλος στην ταλαιπωρία 79 ανθρώπων, (γονιών, γιατρών και μιας μαίας) με την πανηγυρική αθώωσή τους από όλες τις ανυπόστατες κατηγορίες.

Το ερώτημα που προκύπτει απ’ αυτή την υπόθεση είναι απλό: «Πώς 79 άνθρωποι βρέθηκαν στο εδώλιο του κατηγορούμενου, επειδή το μόνο που είχαν κάνει ήταν οι μεν γονείς να επιλέξουν να φέρουν το παιδί τους στον κόσμο στο πιο ανθρώπινο περιβάλλον που υπάρχει (δηλαδή, το σπίτι τους), οι δε γιατροί να βεβαιώσουν το αυτονόητο ότι μια γυναίκα γέννησε;»

Δεδομένου ότι η διερεύνηση κάθε υπόθεσης ευλόγως ξεκινάει από την καίρια ερώτηση «ποιός ωφελείται;», θεωρώ ότι εάν τοποθετήσουμε τα γεγονότα και τα πρόσωπα στο χρόνο, είναι πιθανό να αντιληφθούμε ποιος είχε όφελος από όλη αυτή την πολυεπίπεδη εκστρατεία (με μηνύσεις, δίκες, κ.α), κατά του τοκετού στο σπίτι.

Πριν περίπου 5 χρόνια ένα ζευγάρι που επέλεξε αυτοβούλως να γεννήσει σπίτι του, έκανε μήνυση για «σωματική βλάβη» στη μαία που διενήργησε τον τοκετό και στη φυσιοθεραπεύτρια που παραβρέθηκε σ’ αυτόν. Μάρτυρες κατηγορίες ήταν η γνωστή μαία-μάρτυρας που εμφανίζεται ως πρόεδρος του Συλλόγου Μαιών Θεσσαλονίκης και ένας γυναικολόγος. Οι δύο επαγγελματίες υγείας καταδικάστηκαν πρωτόδικα για απλή σωματική βλάβη. [Σημείωση: Στις 08/11/2013 αθωώθηκαν και οι δύο στο Εφετείο)

Με αφορμή αυτή την μήνυση, το Δ.Σ. του Συλλόγου Μαιών Θεσσαλονίκης κατέθεσε μια γενικόλογη μηνυτήρια αναφορά για ανθρώπους που κάνουν αντιποίηση επαγγέλματος, και άλλα συναφή. Σημαντική λεπτομέρεια: η προαναφερθείσα φυσιοθεραπεύτρια ποτέ δεν καταδικάστηκε για αντιποίηση επαγγέλματος, παρά τις περί του αντιθέτου διαδικτυακές διαδόσεις.

Το Σώμα Επιθεωρητών Υγείας (ΣΕΥΠ) διεξήγαγε έρευνα, εξέτασε 10 γιατρούς, δεν διαπίστωσε κανένα αδίκημα, και για αυτό δεν παρέπεμψε το θέμα στον Εισαγγελέα (πράγμα που υποχρεούται εκ του νόμου να κάνει κάθε φορά που διαπιστώνει κάποιο αδίκημα).

Περιέργως, η εμφανιζόμενη ως πρόεδρος του Δ.Σ του Συλλόγου Μαιών (στο οποίο είχε κοινοποιηθεί νομίμως το πόρισμα του ΣΕΥΠ, που είναι ο ανώτερος κρατικός πραγματογνώμονας σε θέματα υγείας), αγνόησε το ΣΕΥΠ και το Πόρισμά του και επανήλθε με νέα, πολυσέλιδη μηνυτήρια αναφορά, στην οποία κατηγορούσε 10 γιατρούς για ψευδείς βεβαιώσεις γέννησης, 1 μαία για μη διαχείριση πλακούντα σε τοκετό στο σπίτι, και 68 γονείς για…. μόλυνση περιβάλλοντος με τους άκρως «επικίνδυνους» και «μολυσματικούς» πλακούντες.

Στην εν λόγω μηνυτήρια αναφορά, οι μητέρες χαρακτηριζόμασταν από το Δ.Σ του Συλλόγου Μαιών ως «φερόμενες μητέρες» που καταστρέψαμε τους πλακούντες, οι οποίοι «ήταν η μόνη απόδειξη ότι γεννήσαμε τα παιδιά μας», (!) και, επιπλέον, γινόταν τεχνηέντως και σκοπίμως επτά αναφορές σε «κυκλώματα εμπορίας βρεφών», χωρίς πουθενά να αμφισβητείται ότι είμαστε γονείς των παιδιών μας.

Η Εισαγγελέας που ανέλαβε την υπόθεση, μας έστειλε στο εδώλιο του κατηγορουμένου χωρίς να μας καλέσει σε απολογία, ως καταστροφείς του περιβάλλοντος, με ένα κατηγορητήριο-αντίγραφο της μήνυσης του Συλλόγου Μαιών. Μοναδική μάρτυρας κατηγορίας εναντίον 79 ανθρώπων, η γνωστή μαία.

Εξ’ αυτού και μια πρώτη απορία: Το ζευγάρι που στάθηκε η αιτία ώστε το ΔΣ του Συλλόγου Μαιών να προχωρήσει σε μηνύσεις εναντίον τόσων ανθρώπων, γέννησε την ίδια περίοδο που γεννήσαμε και οι υπόλοιποι. Η μαία που παραβρέθηκε στον τοκετό ήταν συγκατηγορούμενή μας για «μη διαχείριση του πλακούντα» τους. Μ’ άλλα λόγια, με ένα μυστήριο τρόπο, το ζευγάρι αυτό ΕΞΑΙΡΕΘΗΚΕ από το κατηγορητήριο αλλά ο πλακούντας τους ΟΧΙ. (!)

Στις 08/11/2013 εκδικάστηκε στο Εφετείο η υπόθεση της μαίας και της φυσιοθεραπεύτριας, που είχαν κατηγορηθεί για απλή σωματική βλάβη. Μοναδική μάρτυρας κατηγορίας, η γνωστή μαία. Η απόφαση του Εφετείου: ΑΘΩΩΣΗ

Στις 10/01/2014 εκδικάστηκε η Δίκη των 79. 77 άνθρωποι, οι οικογένειές τους, μάρτυρες, δικηγόροι όλοι παρόντες. Μοναδική μάρτυρας κατηγορίας, η γνωστή μαία.

Ο πρώην Πρόεδρος του Ι.Σ.Θ , κ. Νικολαϊδης, καταθέτοντας μετά λόγου γνώσεως, υπερασπίστηκε αφενός το δικαίωμα κάθε γυναίκας να γεννάει όπως επιλέγει, και αφετέρου τους συναδέλφους του, που έπραξαν το αυτονόητο, βεβαιώνοντας ότι ήταν αυταπόδεικτο.

Ο ιατροδικαστής κ. Τσούγκας κατέστησε σαφές ότι ο πλακούντας δεν είναι απόβλητο και ότι άλλα κίνητρα πρέπει να αναζητηθούν πίσω από μια τέτοια δίωξη.

Ο πατέρας μου, Κλεάνθης Γρίβας, ως μάρτυρας τόνισε ότι πίσω από την σκευωρία κατά του τοκετού στο σπίτι και τη δίωξη των 79 υπάρχουν άνομα οικονομικά συμφέροντα (επιχειρηματικά και συντεχνιακά).

Τα επιχειρηματικά αφορούν (α) τις εταιρείες διαχείρισης βιολογικών αποβλήτων (που ανταγωνίζονται λυσσαλέα για την ανάληψη του «έργου»), (β) τις εταιρίες εκμετάλλευσης του πλακούντα (για την παρασκευή καλλυντικών και την καλλιέργεια βλαστοκυττάρων), και (γ) τις ιδιωτικές κλινικές που παρέχουν «τοκετό σαν στο σπίτι». Τα συντεχνιακά αφορούν την μονοπώληση των τοκετών στο σπίτι από μαίες δημοσίους υπαλλήλους που, ως τέτοιες, δεν μπορούν ούτε να παρέχουν ιδιωτικό έργο ούτε και να συνεργάζονται ή να προβάλλουν τον «τοκετό σαν στο σπίτι», που γίνεται σε μία μόνο ιδιωτική κλινική της Θεσσαλονίκης.

Οι γονείς δήλωσαν ότι, ανεξάρτητα από την έκβαση της σουρεαλιστικής δίωξης, ποτέ δεν θα παρέδιδαν το «τον πλακούντα, δέντρο της ζωής σε εταιρεία διαχείρισης αποβλήτων». Όλοι μας θα κάναμε και πάλι αυτό που ήδη είχαμε κάνει (και για το οποίο προκάλεσε τη δίωξη και την ταλαιπωρία μας ο Σύλλογος Μαιών Θεσσαλονίκης): Θα φυτεύαμε τον πλακούντα μας σε ιδιόκτητο χώρο με ένα δενδράκι, τιμώντας τη ζωή και όχι αποτιμώντας… τα διαφεύγοντα κέρδη.

Ο Εισαγγελέας, σε μια αγόρευση είπε ότι αυτή η υπόθεση θα έπρεπε εξαρχής να έχει τεθεί στο αρχείο και κανείς μας δεν θα έπρεπε να υποστεί αυτή την επώδυνη διαδικασία. Ακόμη σπουδαιότερο, όπως είπε: «Μου είναι αδύνατον να χαρακτηρίσω τον πλακούντα μιας γυναίκας, απόβλητο».

Αν όλοι οι Εισαγγελείς και οι Δικαστές αυτής της χώρας ήταν τόσο αξιοπρεπείς και επιμελείς, σήμερα όλα θα ήταν διαφορετικά.

Από την αρχή είχα δηλώσει σε κάθε συνέντευξη ή κείμενό μου ότι δεν είχα αγωνία για το αποτέλεσμα της δίκης. Νιώθω τυχερή που το βίωσα όλα αυτό, γιατί έτσι βάλαμε όλοι μαζί το δικό μας λιθαράκι στην προάσπιση του δικαιώματος των γυναικών να επιλέγουν.

  • Οι άνθρωποι αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι κάθε φυσική δραστηριότητα που δεν παράγει κέρδος για το σύστημα αντιμετωπίζεται ως επικίνδυνη.
  • Οι γυναίκες ποτέ δεν θα επιλέξουν να έχουν στην γέννα τους ή στα μαθήματα προετοιμασίας γέννας, μαίες που διώκουν μητέρες και θεωρούν μολυσματικά απόβλητα τους πλακούντες.
  • Οι γυναικολόγοι δεν θα ξαναχρησιμοποιήσουν μαίες που διώκουν μητέρες προκειμένου να προβάλλουν παροχές των ιδιωτικών τους κλινικών.
  • Οι δημοσιογράφοι (!) που λειτούργησαν ως γραφείο Τύπου του διώκτη, αποσιωπώντας την άποψη του κατηγορούμενου, μπορούν τώρα να αποκρύψουν και τις δύο αθωωτικές αποφάσεις: αυτή που αφορά τη μαία και τη φυσιοθεραπεύτρια και αυτή που αφορά τους 79.

Σε αυτή την διαδρομή, γνώρισα λίγους ποταπούς και πολλούς υπέροχους ανθρώπους, συμπαραστάτες και συναγωνιστές. Για όσα ζήσαμε, νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη.

Όταν ξεκινήσαμε αυτόν τον αγώνα, ενάντια σε άνομα οικονομικά (επιχειρηματικά οικονομικά και συντεχνιακά) συμφέροντα είχα δώσει δημόσια την υπόσχεση στους δύο εκλιπόντες συγκατηγορούμενους μας, τη γυναικολόγο Μιλένα Ρούσκοβα και τον Δημήτρη Φαναριώτη (που «έφυγε» αφήνοντας 3 ορφανά και την χήρα του Όλγα Χαλκίδου, συγκατηγορούμενη), ότι θα βάζαμε τα δυνατά μας για να καλύψουμε κάπως την «απουσία» τους απ’ αυτό τον αγώνα.

Είχα υποσχεθεί στην κόρη μου ότι θα έδινα αυτόν τον αγώνα, για να μπορεί αύριο αυτή και μόνο αυτή να αποφασίζει για το σώμα της και την γέννα της.

Όσο άκουγα την Πρόεδρο Πράσα Μαγδαληνή και τον Εισαγγελέα Κωνσταντίνου Νικόλαο στο Δικαστήριο, το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ότι μάλλον κατάφερα να τιμήσω την υπόσχεσή μου.

Ένα μεγάλο Ευχαριστώ από καρδιάς στους δικηγόρους μας, που δεν έκαναν απλά την δουλειά τους, αλλά έδωσαν μια μεγάλη μάχη.

Ένα μεγάλο Ευχαριστώ σε όλους εσάς, γνωστούς και άγνωστους, που με ένα μήνυμα, μια λέξη, μας δίνατε τόσους μήνες κουράγιο και πίστη ότι η προσπάθειά μας έχει νόημα.

Ευχαριστώ και όσους μας διέβαλλαν, διέδωσαν ψεύδη, μας έβρισαν, γιατί εμάς οι απειλές και η χυδαιότητα μας πεισμώνουν και μας δυναμώνουν.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια χώρα μακρινή ήταν μια κακιά γυναίκα, η Κρουέλα ντε Βιλ που έκλεβε πλακούντες και τους πουλούσε για να γίνουν κρέμες και βλαστοκύτταρα… Όταν έμαθε ότι κάποιες μανούλες κατάφεραν να γλυτώσουν τους πλακούντες από τα νύχια της, λύσσαξε και άρχισε να τις καταδιώκει και να τις απειλεί… Όμως οι μανούλες δεν φοβήθηκαν και έκρυψαν τους πλακούντες στις αυλές τους, κάτω από όμορφα δεντράκια. Η Κρουέλα ντε Βιλ έχασε την ψυχραιμία της και άρχισε να κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο, μέχρι που κατέληξε σε ένα μέρος που κλείνουν όλους αυτούς τους ανθρώπους με ψυχολογικά προβλήματα. Μια φορά κι έναν καιρό η Κρουέλα ντε Βιλ (δηλαδή η κακιά της πόλης) έγινε σκέτη Κρουέλα και οι αυλές γέμισαν όμορφα δεντράκια.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμα

Είναι Δικαίωμα μας η επιλογή του τόπου, του τρόπου που θα φέρουμε το παιδί μας στη ζωή, αλλά και η διαχείριση του πλακούντα μας

 

Share

Ισότητα χωρίς αλλά…!

της Νέλας Δεσπολλάρι

Είναι αυτές οι στιγμές που η συζήτηση ανάμεσα σε φίλους, γνωστούς ή αγνώστους, σου καίει τα  σωθικά των ιδεών σου με τέτοιο τρόπο που το κάψιμο από το καυτό λάδι μοιάζει ένα μικρό φλερτ μεταξύ του τηγανιού και εσένα. Είναι αυτές ακριβώς οι στιγμές που επιβεβαιώνεις κάθε θεωρία περί μεταφυσικών γεγονότων καθώς η επιχειρηματολογία μοιάζει να έχει προέλθει από ένα παράλληλο σύμπαν, από το σύμπαν του παραλογισμού. Κοιτάζεις το ταβάνι, ύστερα το πάτωμα, δεξιά, αριστερά και αποκλείεις πως αυτός δεν είναι ο κόσμος που ήδη ξέρεις. Μπορείς να ηρεμήσεις είσαι ακόμα στη γη, στον πλανήτη σου!

Χέρια κουνιούνται με ορμή και ακανόνιστο ρυθμό. Οι κινήσεις δείχνουν πως στο τέλος κάποιος θα είναι νικητής και κάποιος ηττημένος. Αν το σκεφτείς για μια στιγμή, τα χέρια θα μπορούσαν να είναι κάλλιστα μικρά ανθρωπάκια έτοιμα να διαγωνιστούν, έτοιμα να παλέψουν για την επικράτηση του δικού τους βασιλείου. Πάντα η συζήτηση αρχίζει από έναν αστεϊσμό, από μια δήλωση, από μια αντίδραση, από ένα απλό γεγονός. Πάντα οι συνδιαλεγόμενοι στο τραπέζι αποτελούν ένα πάζλ μικρόκοσμων. Δεν έχει μεγάλη σημασία να ενώσεις τα κομμάτια. Ακόμα και με την σωστή σειρά η εικόνα χαρακτηρίζεται από μια πελώρια σύγχυση. Θα έλεγες είναι πίνακας του Πικάσο!

«Από τότε που η γυναίκα αποφάσισε να δουλέψει τα διαζύγια αυξήθηκαν, ο θεσμός της οικογένειας κατέρρευσε». Γυρνάω σε αργή αλλά επιτακτική κίνηση το κεφάλι, τόσο ατσούμπαλα που νιώθω μια τούφα από τα μαλλιά μου να έχει εισχωρήσει στο στόμα μου. Ο κύριος είναι αδύνατος σχεδόν καχεκτικός, κάτω από το μουστάκι του υπάρχει ένα στόμα. Κουνάει μόνο το ένα χέρι, γεγονός που δείχνει πως κάνει διάγγελμα, μονόλογο, άλλωστε όπως η κυβέρνηση των ΗΠΑ,ο κύριος δεν διαπραγματεύεται με «τρομοκράτες αρχών». Σηκώνω και τα δύο χέρια, γεγονός που δείχνει άμυνα ή και επίθεση. Ο διάλογος μετατρέπεται σε ντουέτο μονολόγων.

«Ποια ίσα δικαιώματα, είπαμε ισότητα αλλά όχι να υπερβάλουμε. Η γυναίκα ανήκει στην κουζίνα. Είναι μητέρα, σύζυγος και νοικοκυρά. Μας έφαγαν οι μοντερνιές, οι αμερικανιές. Σηκώσατε κεφάλι και καταστράφηκε η κοινωνία. Ολόκληρες παραδόσεις που οι παππούδες μας κράτησαν ζωντανές ανατρέφοντας ολόκληρες γενιές εσείς τις θεωρείται μπούρδες. Πάντα φταίει μια γυναίκα….», κάπου εδώ ή με εγκατέλειψε η ακοή ή η δυνατότητα κατανόησης της γλώσσας κατέστη αδύνατη. Να κάπου εδώ μεταφέρθηκα στο παράλληλο σύμπαν. Έτσι απλά, σαν η ψυχή μου να μεταφέρθηκε δίπλα στις πρώτες φεμινίστριες, στους αγώνες για την κατάκτηση της ψήφου, στις διαδηλώσεις τους, στις φυλακές τους, στην συνεχόμενη δράση τους…

Διακρίνω την Alice Paul, την πλησιάζω, την σκουντάω, πρέπει να της μιλήσω! Δεν μ’ακούει, σχεδόν με σπρώχνει. Μπερδεύομαι στο άσπρο φόρεμα της καθώς η ίδια πάλλεται δυναμικά φωνάζοντας για τα δικαιώματα της γυναίκας. Την περιεργάζομαι, επιθυμώ να βρω την πηγή της δύναμης της, θέλω να διακρίνω ένα ψήγμα κούρασης. Στέκεται αγέρωχη, θαρρείς πως το μπόι του χαρακτήρα της δεν εξαντλείται στα ανθρώπινα όρια. Γύρω της οι σουφραζέτες, οι αγωνίστριες με την σιδερένια δύναμη. Οι φωνές τους, οι ενδυμασίες τους, οι κινήσεις του κορμιού τους δείχνουν να έχουν σχηματίσει την πιο παθιασμένη μάχη, τον πιο αποφασιστικό πόλεμο…

Γύρω υπάρχουν άνθρωποι, μερικοί δείχνουν πολύ αγριεμένοι. Φωνάζουν κάτι αλλά δεν μπορώ να ακούσω καθαρά. Το πρόσωπο τους έχει μεταμορφωθεί, δεν θυμίζει ανθρώπινο χαρακτηριστικό ή ίσως είναι από αυτά τα χαρακτηριστικά που επιμελώς κατευνάζουμε μέσα μας. Οι περισσότεροι έχουν μπαστούνια στα χέρια, σηκωμένα στον αέρα. Η απειλή είναι ξεκάθαρη, τα μπαστούνια δεν χρησιμεύουν μόνο για υποστήριξη στο περπάτημα. Δίπλα τους οι κυρίες τους! Γαντζωμένες σαν την ψείρα στο κεφάλι από τα μπράτσα των συζύγων τους δείχνουν μια ικανοποίηση που δεν είναι οι ίδιες στόχος των μπαστουνιών. Δεν μιλούν ωστόσο το συγκαταβατικό βλέμμα δείχνει πως συμφωνούν με τον σύζυγο. Είναι αυτός ο σεβασμός που πηγάζει από τον φόβο!

Μέσα στα μάτια τους διακρίνεις την επιθυμία να απαλλαγούν από το βάρβαρο βίο τους, διακρίνεις μια ζήλια για τις μαχόμενες ελεύθερες γυναίκες στο δρόμο, ύστερα σαν διακόπτης ρεύματος, κλείνουν αυτήν την αδυναμία αντίδρασης καθησυχάζοντας τον εαυτό τους πως η ευτυχία τους είναι αυτή ακριβώς που τους έμαθαν. Είναι υπηρέτης και ιδιοκτησία του άντρα τους, είναι τίμιες και υπάκουες όπως ακριβώς ορίζει ο κώδικας της σωστής γυναίκας. Αυτή εναλλαγή των συναισθημάτων που αντικατοπτρίζεται στα μάτια τους, είναι τόσο έντονη που τώρα διακρίνω μια λύπηση για τις γυναίκες της διαδήλωσης που δεν θα βρουν ποτέ έναν καλό άντρα.

Μεταφέρομαι ξανά στο τραπέζι μου στο σύμπαν που ήδη ξέρω, σχεδόν σαν να εξαϋλώνομαι. Δίπλα στον κύριο που φωνάζει βρίσκεται η σύζυγος του. Είναι νέα, το πρόσωπο της είναι ψυχρό, δεν διακρίνω συναίσθημα, δεν κατανοώ αν συμφωνεί ή διαφωνεί. Πίνει αργά και θηλυκά τον μονό ελληνικό καφέ, σχεδόν αθόρυβα. Λες ο κύριος να ήρθε από την διαδήλωση που ήμουν και εγώ; Λες να έχει κάποια χρονομηχανή; Έχω την πελώρια ανάγκη να πιστέψω αυτή την θεωρία. Θέλω να καθησυχάσω τον εαυτό μου πως οι δεκαετίες που μεσολάβησαν άλλαξαν την προκατάληψη περί κατωτερότητας της γυναίκας. Θέλω να επιβεβαιώσω πως οι απαρχαιωμένες ιδέες που γενιές ολόκληρες αντιλαμβάνονταν την γυναίκα ως παθητικό στοιχείο ανίκανο να διαχειριστεί παρά μόνο την κουζίνα και τις μητρικές υποχρεώσεις, είναι μια θεωρία που μόνο ως κακό αστείο θα μπορούσε να ειπωθεί.

Ξαφνικά, συνειδητοποιώ πως αυτή είναι η πραγματικότητα και τίποτα μεταφυσικό δεν δικαιολογεί τις απόψεις του κυρίου. Του μιλάω, βάζοντας επιμελώς την ικανότητα επιχειρηματολογίας μου στην δυνατότερη της ένταση. Του εξηγώ την κατασκευή των δύο φύλων, του εξηγώ πως οι βιολογικές διαφορές δεν δικαιολογούν την ανισότητα, του εξηγώ, του εξηγώ και συνεχίζω να του εξηγώ… Τίποτα δεν τον ικανοποιεί, τίποτα, τίποτα, τίποτα… σωπαίνω! Τελικά αναρωτιέμαι, μπορεί μια μπάλα ποδοσφαίρου να χωρέσει σε ένα μπουκάλι μπύρας; Όχι, δεν μπορεί! Έτσι όπως δεν μπορεί να πείσεις αυτόν τον κύριο που από την ημέρα της γέννησης του έχει μεγαλώσει τρώγοντας λαίμαργα αυτές τις ιδέες έχοντας πασαλείψει τον εαυτό του με μεγάλους λεκέδες αρρενωπότητας.

Αποχωρώ από το τραπέζι! Δεν νιώθω ηττημένη! Νιώθω λύπη και μια ελεγχόμενη οργή! Για τον κινούμενο μουστάκι και την αποκρουστική χροιά της φωνής του, για τον χαμένο μέσα στις απαρχαιωμένες ιδέες κόσμο του, για την διακοσμητική κυρία δίπλα του και την ασφυκτική νοητή αλυσίδα γύρω από τον λαιμό της, για την χαμένη της ζωή που χάθηκε σαν την βελόνα μέσα στις αχυρένιες ιδέες που άλλοι φρόντισαν να της μάθουν, για τα παιδιά τους που ενδέχεται να κληρονομήσουν αυτή τη σχέση αφεντικού-σκλάβου στις μελλοντικές επιλογές τους, για την διαιώνιση των «φυλακισμένων» από το σπήλαιο του Πλάτωνα.

Η λύση, σκέφτομαι είναι μια… αποκλείεις με θράσος αυτές τις ιδέες, αν δεις ότι μπορείς να σώσεις τον ασθενή από την γάγγραινα των ιδεών του αξίζει να προσφέρεις όλη σου την ενέργεια, αν όχι, τότε απέφυγε να χαραμίσεις την δύναμη που χρειάζεται ένας άλλος άνθρωπος. Η μάχη που άρχισε αιώνες πριν, με στιγμές παύσης, με μικρές ήττες, με μεγάλες νίκες, με θυσίες, με θύματα, με θύτες… συνεχίζεται μέχρι σήμερα με ίδια δεδομένα ελαφρώς διαφοροποιημένα. Είναι μια μάχη με διάρκεια, θέλει δύναμη και επιμονή, γιατί όταν μιλάμε για δικαιώματα η χρήση του «αλλά…» δεν επιτρέπεται σε καμία περίπτωση ακόμα και λόγω ποιητικής αδείας!

 

Share

Ευάλωτη ζωή: Η μητρότητα στο απόσπασμα του Μνημονίου

της Μαρίας Λούκα

Το «δόγμα του σοκ» που απρόσκοπτα εφαρμόζεται στην Ελλάδα μετατρέποντας ολόκληρη τη χώρα σε ένα απέραντο ανοιχτό πειραματικό εργαστήριο, δεν έχει μόνο επιπτώσεις στην οικονομία της χώρας βυθίζοντας την σε μια πρωτοφανή ύφεση, αλλά στην ίδια τη ζωή, αποστερώντας τους όρους αξιοπρεπούς επιβίωσης και καθιστώντας την εντελώς ευάλωτη. Η μητρότητα που υμνήθηκε διαχρονικά σε όλους τους πολιτισμούς δεν ξέφυγε από την αριθμητική κυβέρνησης – τρόικας με επώδυνες συνέπειες για τις μητέρες αλλά και τα παιδιά.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέθεσαν σε συνέντευξη τύπου οι Γιατροί του Κόσμου το 40% των γυναικών που βρίσκονται σε γόνιμη ηλικία είναι άνεργες και με δεδομένο ότι 3 εκατ. πολίτες έχουν χάσει την ασφαλιστική τους ικανότητα, πολλές έγκυες γυναίκες είναι ανασφάλιστες και καλούνται να επωμιστούν οι  ίδιες το κόστος της ιατροφαρμακευτικής τους περίθαλψης.

Το οικονομικό κόστος για ιατρική παρακολούθηση σε φυσιολογική εγκυμοσύνη κυμαίνεται στα 650 ευρώ, για φυσιολογικό τοκετό επίσης στα 650 ευρώ, για καισαρική στα 1200 ευρώ και για διακοπή κύησης στα 350 ευρώ. Ενώ με περσινή κατάπτυστη εγκύκλιο του υπουργείου υγείας το κόστος διπλασιάζεται για τις ανασφάλιστες μετανάστριες.

Όπως είναι προφανές είναι αρκετές οι γυναίκες που δε μπορούν να αναλάβουν τα έξοδα του τοκετού με αποτέλεσμα να εκθέτουν τον εαυτό τους σε επικίνδυνες συνθήκες για τη ζωή των ίδιων αλλά και των νεογέννητων παιδιών.

Ο ΕΟΠΠΥ μάλιστα με απόφαση του στις 26/2/2013 «επιδοτεί» τον κίνδυνο, αφού ορίζει ότι σε περίπτωση τοκετού εκτός νοσοκομειακού ιδρύματος θα καταβάλλεται ένα εφάπαξ βοήθημα ισοδύναμο με το κόστος της περίθαλψης τη στιγμή που καταργείται το επίδομα τοκετού για γέννηση σε μαιευτήριο. Το Υπουργείο Υγείας με άλλα λόγια αντί να μεριμνήσει για την πρόσβαση όλων των εγκύων στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, εμπορεύεται την απελπισία φτωχών και απελπισμένων γυναικών , ευνοώντας το ρίσκο για παράδειγμα να γεννήσουν στο σπίτι.

Οι Γιατροί του Κόσμου αντικρίζουν καθημερινά φαινόμενα εξαθλίωσης σε εγκύους και παιδιά. Ενδεικτικά, 27χρονη έγκυος από το Αφγανιστάν πήγε σε δημόσιο νοσοκομείο να γεννήσει αλλά η διοίκηση της αρνήθηκε την πρόσβαση λόγω έλλειψης νομιμοποιητικών εγγράφων.

Χρειάστηκε να περάσουν αρκετές ώρες, να λιποθυμήσει η ίδια στην είσοδο του νοσοκομείου και να μεσολαβήσει η οργάνωση για να τη δεχτούν. Σε άλλη περίπτωσης, δύο δημόσια νοσοκομεία αρνήθηκα να αναλάβουν 30χρονη ανασφάλιστη έγκυο με ψυχιατρική διαταραχή. Ενώ ανήλικος 9 χρονος με ανασφάλιστη μητέρα απευθύνθηκε στην οργάνωση, όπου διαπιστώθηκε ότι υποσιτιζόταν και έπασχε από νεανικό διαβήτη χωρίς δυνατότητα λήψης της απαραίτητης φαρμακευτικής αγωγής, την οποία εν τέλει ανέλαβαν οι Γιατροί του Κόσμου.

Σύμφωνα με μελέτη που διεξάχθηκε τα πρώτα χρόνια του Μνημονίου φάνηκε ότι υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της πτώσης του ΑΕΠ και της αύξησης της ανεργία των γυναικών με τη γέννηση νεκρών εμβρύων. Συγκεκριμένα από το 2008 μέχρι το 2001 όπου υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία η αύξηση των νεκρών εμβρύων είναι της τάξης του 21,1%.

Το γεγονός αυτό σε μεγάλο βαθμό αποδίδεται στη φτώχεια των γυναικών που δεν πραγματοποιούν προληπτικό έλεγχο , ενώ επιδεινώνονται οι συνθήκες διαβίωσης τους με κακή διατροφή ή υποσιτισμό. Τάση η οποία θεωρείται βέβαιο ότι θα επιδεινωθεί με τη ραγδαία φτωχοποίηση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού.

Σαφής συσχέτιση υπάρχει μεταξύ της οικονομικής κρίσης και της λιτότητας με την πτώση των γεννήσεων. Το 2010 οι γεννήσεις στην Ελλάδα ανέρχονταν σε 114.766, ενώ το 2012 καταγράφηκαν 100.371. Η πτώση είναι της τάξης του 12,5%.

Την ίδια περίοδο το ΑΕΠ υποχώρησε κατά 13% και η ανεργία αυξήθηκε κατά 11,7%. Σύμφωνα με έρευνα που έγινε στα κράτη – μέλη της Ευρωζώνης για το διάστημα 2008 – 2001 η Ελλάδα , η Ισπανία και η Πορτογαλία – το τόξο του «πόνου» – αναδεικνύονται σε πρωταθλήτριες στην πτώσης των γεννήσεων με 10%, 9,2% και 7,4% αντίστοιχα. Οι επιστήμονες κωδικοποιούν το συγκεκριμένο ζήτημα ως «οικονομική υπογονιμότητα»  και σύμφωνα με τους υπολογισμούς το 2016 4 στις 10 γυναίκες θα γεννήσουν 1 παιδί λιγότερο απ’ ότι προγραμματίζουν.

Πλήγμα έχει δεχτεί και το πρόγραμμα του εμβολιασμού, ως βασικού πυλώνα της προληπτικής ιατρικής. Το κόστος εμβολιασμού ενός ανασφάλιστου παιδιού από τη στιγμή της γέννησης του μέχρι την ηλικία των 6 ετών διαμορφώνεται στα 1400 – 1800 ευρώ ανά παιδί. Το 65% αυτών των παιδιών εμβολιάζονται σε ιδιωτικά ιατρεία επιβαρύνοντας περισσότερο τους ήδη αδύναμους προϋπολογισμούς των ανασφάλιστων οικογενειών.

Ένα άλλο κομμάτι είτε καλύπτει αυτή την ανάγκη με την απεύθυνση σε ΜΚΟ ,είτε δεν εμβολιάζονται. Είναι χαρακτηριστικό ότι στα Πολυιατρεία των Γιατρών του Κόσμου δέχτηκαν παιδιά ηλικίας 2 και 3 ετών που δεν είχαν κάνει κανένα εμβόλιο. Το εννιάμηνο του 2013 η οργάνωση εξέτασε 10.633 παιδιά και εμβολίασε 6580. Πλέον όμως τα εμβόλια έχουν τελειώσει και μάλλον είναι αδιανόητο η Πολιτεία να επενδύει στην κάλυψη ζωτικών αναγκών μέσω την υποκατάστασης του κοινωνικού κράτους από το έργο των ΜΚΟ ή απλώς να αδιαφορεί.

Η πραγματική υγειονομική βόμβα είναι αυτή που το ίδιο το Υπουργείο Υγείας έφτιαξε με την κατάρρευση του Εθνικού Συστήματος Υγείας και τον αποκλεισμό των πιο αδύναμων στρωμάτων. Η ανθρωπιστική κρίση δεν είναι απλά τίτλος στα διεθνή πρωτοσέλιδα αλλά συντελεσμένη πραγματικότητα και η επωδός του «success story» κακόγουστο παραμύθι και ανίκανο να υπνωτίσει κανέναν άλλον παρά μόνο τους ενοίκους του Μεγάρου Μαξίμου.

Πηγή: στο κόκκινο

 

Share

Ανδρικό αντισυλληπτικό χωρίς παρενέργειες δημιούργησαν αυστραλοί επιστήμονες

 

Τη δημιουργία ενός ασφαλούς ανδρικού αντισυλληπτικού χαπιού ανακοίνωσαν αυστραλοί ερευνητές, καθώς ανακάλυψαν έναν αναστρέψιμο τρόπο να σταματούν τα σπερματοζωάρια, ώστε αυτά να μην εισέρχονται στο σπερματικό υγρό, όπως αναφέρεται σε σχετικό άρθρο του επιστημονικού εντύπου Proceedings of the National Academy of Sciences.

Η νέα μέθοδος, που δεν επιδρά αρνητικά στη σεξουαλική λειτουργία του άνδρα, ισοδυναμεί με  εκτομή του σπερματικού πόρου, με την οποία επιτυγχάνεται στείρωση, χωρίς όμως να απαιτείται χειρουργική επέμβαση.

Οι επιστήμονες του Pανεπιστημίου Μόνας, με επικεφαλής τον Δρ Σαμπατίνο Βεντούρα, έκαναν πειράματα με ποντίκια και απέδειξαν ότι είναι δυνατό να μη διοχετευθούν σπερματοζωάρια κατά το σεξ. Αυτό κατέστη δυνατό, επειδή οι ερευνητές είχαν προηγουμένως κάνει την αναγκαία γενετική τροποποίηση στα πειραματόζωα, ώστε τα σπερματοζώαρια να μην εξέρχονται από τον σπερματικό πόρο.

Η μετάλλαξη επιτεύχθηκε με το μπλοκάρισμα δύο συγκεκριμένων πρωτεϊνών, οι οποίες χρειάζονται για την προώθηση των σπερματοζωαρίων από τους όρχεις, λίγο πριν την εκσπερμάτιση. Η παραμονή των σπερματοζωάριων στην αρχική θέση τους κατέστησε στείρα τα ποντίκια, χωρίς τα ίδια τα σπερματοζωάρια να υποστούν οποιαδήποτε ζημιά.

Εφόσον φυσικά δεν είναι δυνατό να γίνει μια ανάλογη μετάλλαξη στους ανθρώπους, οι ερευνητές πρέπει τώρα να βρουν ένα φαρμακευτικό τρόπο για να κάνουν κάτι παρόμοιο στους άνδρες. Εκτιμούν ότι θα χρειαστούν δύο φάρμακα, από τα οποία το ένα ήδη υπάρχει (χρησιμοποιείται εδώ και αρκετά χρόνια σε ασθενείς με καλοήθη διόγκωση του προστάτη) και το άλλο πρέπει να βρεθεί. Η όλη διαδικασία αναμένεται να πάρει έως μια δεκαετία.

Από την άλλη, επειδή οι δύο πρωτεΐνες που πρέπει να απενεργοποιηθούν, παίζουν ρόλο στον έλεγχο των αιμοφόρων αγγείων, οι επιστήμονες πρέπει να βεβαιωθούν ότι δεν θα υπάρξουν παρενέργειες στους άνδρες, όπως πτώση στην αρτηριακή πίεση του αίματος και στους παλμούς της καρδιάς. Στα ποντίκια παρατηρήθηκε μια πολύ μικρή υπόταση, αλλά κατά τα άλλα ήταν υγιή, όπως και οι απόγονοί τους.

Η έρευνα για ένα ανδρικό αντισυλληπτικό -που αποτελεί πολύ πιο δύσκολο εγχείρημα από τα γυναικεία αντισυλληπτικά- έχει κυρίως επικεντρωθεί στο να παράγουν οι άνδρες μη λειτουργικό σπέρμα. Όμως ορισμένα φάρμακα γι’ αυτό το σκοπό επιφέρουν σοβαρές παρενέργειες, όπως μόνιμη μείωση στην παραγωγή σπέρματος και πτώση της σεξουαλικής διάθεσης. Επίσης είναι δύσκολο να διασφαλιστεί ότι κάθε ένα από τα εκατομμύρια σπερματοζωάρια του σπέρματος όντως θα «αχρηστευθεί», καθώς αρκεί ένα και μόνο ενεργό για να γονιμοποιήσει το ωάριο. Η εναλλακτική αυστραλιανή μέθοδος, που σταματά τα σπερματοζωάρια εν τη γενέσει τους, φαίνεται πολλά υποσχόμενη.

Πηγή: in.gr

 

Share

Η αντιμετώπιση του αιματολογικού ασθενή στην εποχή της οικονομικής κρίσης: προβλήματα και προτεινόμενες λύσεις από μια ασθενή

της Άννας Σαλιάγα

Ονομάζομαι Σαλιάγα Άννα και τον Αύγουστο του 2011 διεγνώσθην με Τ οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία. Μετά από 2,5 χρόνια θεραπειών τώρα είμαι στην φάση της συντήρησης. Είναι μεγάλο το χρονικό διάστημα της θεραπείας και πολλές οι δυσκολίες που έχω αντιμετωπίσει. Θα σας παρουσιάσω τις περισσότερες από αυτές παρακάτω, καθώς και κάποιες ευκολίες-λύσεις που θα βοηθούσαν οικονομικά και ψυχολογικά ασθενείς σαν εμένα.

Διάβασα σε μια σελίδα στο διαδίκτυο τον όρο «Οικονομική τοξικότητα» και πιστεύω ότι όχι μόνο ταιριάζει σε ασθενείς με αιματολογικά προβλήματα αλλά μας αντιπροσωπεύει πλήρως, ίσως δε είναι και πιο δύσκολη από την τοξικότητα των φαρμάκων. Η μέριμνα της πολιτείας για τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζεται με λογιστικά κριτήρια και να επηρεάζεται από την οικονομική κρίση. Επειδή για κάθε ασθενή ο παράγων χρόνος διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο για την εξέλιξη της ασθένειας και την πορεία της υγείας του, η αντιμετώπιση από τη  μεριά της πολιτείας πρέπει να είναι πιο άμεση και κυρίως λιγότερο γραφειοκρατική και περισσότερο  αποτελεσματική.

Παρακάτω θα σας αναπτύξω ανά κατηγορία τα προβλήματα που σχετίζονται με την οικονομική πλευρά της ασθένειάς μου τα τελευταία δύσκολα χρόνια της κρίσης.

Διαμονή

Σοβαρά αιματολογικά περιστατικά αντιμετωπίζονται σε νοσοκομεία  που βρίσκονται σε μεγάλες πόλεις ανά την Ελλάδα. Οι ασθενείς  πρέπει να μετακινηθούν και να διαμείνουν στις πόλεις αυτές για τη θεραπεία τους. Οι αιματολογικοί ασθενείς  πρέπει να παραμείνουν στο νοσοκομείο για διάστημα 1 μηνός περίπου για κάθε θεραπεία. Η ίδια η θεραπεία μπορεί να κρατάει λίγες μέρες αλλά η αιματολογική αποκατάσταση παίρνει  1 μήνα.

Πιο συγκεκριμένα, οι δυνατές χημειοθεραπείες αναγκάζουν τους ασθενείς να έχουν μαζί τους και συνοδό, κάποιον που ίσως να πρέπει να πάρει άδεια ή και να φύγει από την εργασία του για να συνδράμει τον  ασθενή.  Όλο αυτό το διάστημα του μήνα και της νοσηλείας χρειάζεται κάποιο κατάλυμα, ξενοδοχείο ή ακόμα και ενοικιαζόμενο σπίτι για τον ίδιο αλλά και για τον ασθενή. Η δαπάνη για τόσο μεγάλα χρονικά διαστήματα είναι μεγάλη , είτε είναι ξενοδοχείο, είτε διαμέρισμα με ενοίκιο, κοινόχρηστα, λογαριασμοί.

«Κραυγή αγωνίας» βγάζουν οι καρκινοπαθείς για τους ξενώνες φιλοξενίας των ασθενών και των συγγενών τους σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Ας ακολουθήσουμε το πετυχημένο μονοπάτι για τους μικρότερους ασθενείς των ξενώνων «ΦΛΟΓΑ» και «ΕΛΠΙΔΑ».

Μία ανακούφιση είναι o Ξενώνας «Πνοή Αγάπης» – Ιωάννης Δ. Κριτικός, που λειτουργεί στην οδό Μεγάλου Σπηλαίου, δίπλα στο νοσοκομείο Άγιος Σάββας. Διαθέτει 9 δίκλινα δωμάτια με αντίστοιχα μπάνια, δύο κοινόχρηστες κουζίνες και καθιστικό. Η διαμονή στον ξενώνα δεν είναι εντελώς δωρεάν, αφού σύμφωνα με τον κανονισμό λειτουργίας του ξενώνα, οι ασθενείς και οι συνοδοί τους καταβάλλουν 10 ευρώ ημερησίως.

Δυο άλλοι ξενώνες από τη μη κυβερνητική οργάνωση της Εκκλησίας της Ελλάδος «ΜΕΡΙΜΝΑ» και «ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ».

Άνθρωποι από την επαρχία ή μεγαλύτερης ηλικίας δεν μπορούν να πληροφορηθούν από το διαδίκτυο για την ύπαρξη έστω και αυτών των ξενώνων.

Πέραν της διαμονής είναι και το θέμα της μετακίνησης (διόδια, εισιτήρια). Η ευπαθής αυτή κοινωνική ομάδα των ασθενών που υπόκεινται σε χημειοθεραπείες χρειάζεται πολλά χρήματα για τις μετακινήσεις στο νοσοκομείο. Κάποιες φορές πλοίο  ή αεροπλάνο. Μπορεί για κάποια από αυτά τα έξοδα να καταθέτεις δικαιολογητικά και μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα να  παίρνεις ένα ποσό πίσω, αλλά δεν μπορείς να έχεις ένα τσουβάλι χρήματα εύκαιρο και να δίνεις. Υπάρχουν επιτροπές που κρίνουν την κατάστασή σου και την «αναπηρία» σου  και θα μπορούσαν να χορηγούν μια κάρτα ασθενή με συγκεκριμένη διάρκεια  για τα μέσα μεταφοράς και τα διόδια και να διευκολύνουν με τον τρόπο αυτό. Δυστυχώς για μας δε  γιατρεύεσαι τόσο γρήγορα, ώστε  να χρησιμοποιήσεις ίσως παράνομα την κάρτα αυτή.

Εξετάσεις – έλεγχος για μοσχεύματα

Στην πορεία της θεραπείας του αιματολογικού ασθενή  μπαίνουν οι «ακριβές» για την τσέπη του ασθενή λέξεις «μοσχεύματα», «έλεγχος» και «μεταμόσχευση». Ο παράγων χρόνος διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο για την εξέλιξη της ασθένειας και την πορεία της υγείας τους,  συνεπώς ο έλεγχος των δειγμάτων και η διαδικασία της μεταμόσχευσης δεν πρέπει να καθυστερεί.  Τα ποσά που απαιτούνται για να  ελεγχθούν πολλά δείγματα είναι μεγάλα και σίγουρα όχι διαθέσιμα  από ανθρώπους με χαμηλό μισθό. Οπότε στην περίπτωση αυτή ή δανείζεσαι ή περιμένεις τη γραφειοκρατία του συστήματος υγείας να εξετάσει και να εγκρίνει πότε θα σώσεις τη ζωή σου!  Στην ψυχολογική κούραση και την οικονομική αιμορραγία έχει επιπλέον να αγωνιά και για τα μοσχεύματα. Απαιτείται, λοιπόν, μεγαλύτερη ευελιξία και ταχύτητα από τη μεριά του κράτους σε δαπάνες που αφορούν τη  ζωή του ασθενούς.

Η δαπάνη για τον έλεγχο των μοσχευμάτων είναι μεγαλύτερη για τον ασθενή και τ’ επέκταση για το ταμείο του γιατί οι περισσότεροι αναγκάζονται να αναζητήσουν δότες στο εξωτερικό μιας και στην χώρα μας είναι ελάχιστοι. Κατά πρώτο λόγο μια απλή και ανώδυνη διαδικασία δωρεάς μυελού που με «μαγικό» τρόπο σώζει ζωές, κατά δεύτερο λόγο θα κόστιζε λιγότερο αν περισσότεροι Έλληνες ήταν εθελοντές δότες μυελού.

Κάτι αντίστοιχο συνέβη και με μια εξέταση PET- SCAN που χρειάστηκε να κάνω,  ο χρόνος πίεζε και έπρεπε να δώσω 1500 ευρώ και μετά από 2 χρόνια να τα πάρω πίσω από το ταμείο μου.  Ως συνέχεια της εξέτασης ήταν οι ακτινοβολίες, όπου  η αύξηση της ζήτησης στα δημόσια νοσοκομεία σε συνδυασμό με τις ελλείψεις και τις αδυναμίες του εθνικού συστήματος υγείας, που όπως είναι γνωστό προϋπήρχαν της κρίσης, χαλασμένα μηχανήματα που αργούν να φτιαχτούν, έχουν οδηγήσει στο φαινόμενο της πολύμηνης αναμονής για ακτινοθεραπεία. Αναγκάστηκα να πάω σε ιδιωτικό νοσοκομείο.

Στο διάστημα των θεραπειών μου χρειάστηκε να ελεγχθούν πιθανοί δότες. Το ποσό που έπρεπε να δώσω ήταν γύρω στα 5000 ευρώ. Μετά από αρκετό χρονικό διάστημα μου επεστράφησαν πίσω με κάποια παρακράτηση. Για να γίνει αυτός ο έλεγχος αναγκάστηκα να δανειστώ χρήματα.

Εργασία – αναρρωτική άδεια

Ο αιματολογικός ασθενής, ιδίως αν η ασθένειά του όπως η δική μου απαιτεί  μέχρι 3 χρόνια θεραπείας και συντήρηση, δεν μπορεί να πάει να εργαστεί.  Η άδεια που μπορεί να πάρει σε μήνες με αποδοχές, είναι όσα και τα χρόνια εργασίας του, οπότε φανταστείτε να αρρωστήσει ένας νέος άνθρωπος με λίγα χρόνια υπηρεσίας.

Λόγω δυσκολιών κατά τη θεραπεία ιώσεων, λοιμώξεων υπάρχει παράταση του χρόνου ολοκλήρωσης του πρωτοκόλλου θεραπείας καθώς και ανεπιθύμητες παρενέργειες από τις θεραπείες,  με αποτέλεσμα την αδυναμία επιστροφής στην εργασία άμεσα. Η ίδια η ασθενής έχει χειρουργήσει το ένα ισχίο της από οστεονέκρωση και σε ένα μήνα θα χειρουργήσει και το άλλο. Η άδειά μου με αποδοχές λήγει τον Δεκέμβριο και εγώ από τη μια τελειώνω τη συντήρηση τον Φεβρουάριο και από την άλλη δεν μπορώ να περπατήσω. Πως λοιπόν θα επιστρέψω στην εργασία μου 2 μήνες πριν το τέλος της συντήρησης; Δε γίνεται να επιστρέψω, οπότε,  άδεια άνευ αποδοχών για να μη χάσω τη δουλειά μου ή να  μπω στο καθεστώς διαθεσιμότητας και την χάσω μετά από 8 μήνες επειδή έτυχε να αρρωστήσω.

Και ενώ μιλάμε για αρνητικά συναισθήματα λόγω της ίδιας της ασθένειάς σου, την κατάθλιψη, την  κούραση και την οικονομική δαπάνη για όλα όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω μια ακόμα πηγή άγχους που δεν πρέπει να υπάρχει προστίθεται. Άγχος να μη χάσεις τη  ζωή σου από τη νόσο, άγχος να μη χάσεις τη  δουλειά σου για να μπορέσεις να ζήσεις όταν θεραπευτείς. Αυτό το πρόβλημα το αντιμετωπίζουν όλοι οι εργαζόμενοι και πρέπει να το αντιμετωπίσει και το κράτος. Οι αρμόδιες επιτροπές θα πρέπει να ενημερωθούν για τέτοιου είδους δυσκολίες  και να μπορούν να χορηγούν με τα πιο αυστηρά  κριτήρια επιπλέον άδεια. Και εφόσον από τη μια μεριά  οι νόμοι αλλάζουν για πολλά άλλα πράγματα  σε αυτή την χώρα της κρίσης, ας αλλάξει άμεσα και για αυτή την περίπτωση.

Ελλείψεις σε νοσηλευτικό προσωπικό – Υλικό νοσοκομείου

Η φύση της νόσου του αιματολογικού ασθενή απαιτεί μεγάλη χρονικά παραμονή στο νοσοκομείο και, λόγω των παρενεργειών από τις χημειοθεραπείες,  αρκετή φροντίδα από τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό.

Ο μικρός αριθμός σε προσωπικό  και οι μεγάλες ανάγκες των ασθενών καλύπτονται χάρη στις υπερβολικά μεγάλες προσπάθειες ,διπλές βάρδιες και εφημερίες,  την καλή θέληση και την ανθρωπιά των γιατρών και των νοσηλευτών.

Ο αριθμός των ασθενών με αιματολογικά προβλήματα συνεχώς αυξάνει. Ο κάθε ασθενής κρατάει το κρεβάτι για αρκετό διάστημα. Η έλλειψη κλινών και κλινικών πολλές φορές οδηγεί στην αναμονή για θεραπεία ή μεταμόσχευση με όλα τα προαναφερθέντα  οικονομικά προβλήματα , όπως  διαμονή, μετακινήσεις, φαγητό.

Προτάσεις βελτίωσης της ζωής του αιματολογικού ασθενούς

Εφόσον αναφέραμε τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει η οικονομική κρίση θα ‘θελα να σας παρουσιάσω και τις προτάσεις μου για την βελτίωση της ζωής του αιματολογικού ασθενούς κατά τη διάρκεια της θεραπείας του.

Για τη θεραπεία μας έχουμε τους γιατρούς μας στα νοσοκομεία. Εμείς χρειαζόμαστε άμεσα ξενώνες για τους ασθενείς και τους συνοδούς τους. Ασθενείς που έρχονται από άλλα σημεία της χώρας δεν έχουν πού να μείνουν κατά τη διάρκεια της θεραπείας τους. Ας ξεκινήσει μια εκστρατεία ενημέρωσης μέσα από την τηλεόραση, ας κινητοποιήσουμε κάποιους χορηγούς, όπως συνέβη για αντίστοιχες περιπτώσεις με τα παιδιά, εφόσον τα οικονομικά του κράτους δεν είναι σε θέση να συντηρούν τέτοιους ξενώνες. Οι ασθενείς αυξάνονται κάθε μέρα, ας λειτουργήσουν και ας γίνεται έστω με καταβολή ενός μικρού αντιτίμου η διαμονή. Υπάρχουν σύλλογοι με εθελοντές που μπορούν να καθαρίζουν και να αναλάβουν κτιριακά τους ξενώνες, υπάρχουν ακόμα και εθελοντές κοινωνικοί  λειτουργοί  και ψυχολόγοι. Η ανακούφιση, οικονομική και ψυχολογική, θα είναι τεράστια.

Στις χρόνιες παθογένειες του Συστήματος Υγείας, αλλά και στα σοβαρά οικονομικά, κοινωνικά και ψυχολογικά προβλήματα που απορρέουν από την ίδια τη νόσο, έρχονται τώρα να προστεθούν και οι επιπτώσεις από την εφαρμογή των οικονομικών μέτρων. Υγειονομικές Επιτροπές ελέγχου υπάρχουν πολλές. Με ιατρική γνωμάτευση και βεβαίωση από Δημόσιο Νοσοκομείο και με όλη την αυστηρότητά τους, ας δίνουν πραγματικές φοροαπαλλαγές από τα χαράτσια και τους πλειστηριασμούς. Να μην απολύεται κανένας ασθενής κατά τη διάρκεια θεραπείας του και η χρονική διάρκεια της  αναρρωτικής άδειας πρέπει να ελέγχεται  μεν σωστά,  αλλά να παρατείνεται  όπου χρειαστεί.

Υπάρχουν πολλοί σύλλογοι υποστήριξης και βοήθειας ασθενών που όμως οι περισσότεροι από εμάς δεν γνωρίζουμε. Η δυνατότητα για δωρεάν διαφήμιση και ενημέρωση μέσα από την τηλεόραση από την μεριά της πολιτείας είναι απαραίτητη.

Ένα άλλο σημαντικό πρόβλημα είναι η ελλιπής ενημέρωση για τα οικονομικά δικαιώματα και τις ελαφρύνσεις που δικαιούται κάθε ασθενής. Από εμπειρία σας λέω ότι κάθε γραφείο ΕΟΠΥΥ σε διαφορετικές πόλεις μου έδινε και διαφορετικές πληροφορίες. Εφόσον υπάρχουν αντίστοιχοι υπάλληλοι στα νοσοκομεία, ένας από αυτούς να επιμορφωθεί, να ενημερωθεί μόνο για να κατατοπίζει σωστά τους ασθενείς και τους συγγενείς τους.

Ασθένειες που χρονίζουν και απειλούν την ίδια σου τη ζωή όπως οι αιματολογικές, συχνά δημιουργούν ψυχολογικές μεταπτώσεις, κατάθλιψη και απαιτούν κατάλληλη ψυχολογική υποστήριξη. Η καθημερινή επαφή με κατάλληλους ψυχολόγους ή ψυχιάτρους θα πρέπει να καθιερωθεί όπως η καθημερινή επίσκεψη και εξέταση από τον αιματολόγο σου. Γνωρίζετε  πολύ καλά πόσο διαφορετική θα είναι η εξέλιξη και η αποθεραπεία τους ασθενούς όταν είναι σε καλή ψυχολογική κατάσταση.

Να ξεπεραστούν οι γραφειοκρατικές διαδικασίες που αφορούν τον έλεγχο για μοσχεύματα και δαπάνες για μεταμόσχευση ή άλλες δαπανηρές εξετάσεις. Όταν πρόκειται για τη ζωή του ασθενούς ένας έλεγχος και  μια υπογραφή πρέπει να είναι αρκετά.

Να πείσουμε το Υπουργείο Υγείας ότι μέσα από την προβολή και την εντατική ενημέρωση (προβολή με πραγματικούς ασθενείς που έγιναν καλά και αναλυτική επεξήγηση για το πόσο ανώδυνα και εύκολα δίνει κάποιος μυελό) θα σωθούν ασθενείς και θα εξοικονομηθούν χρήματα.

Να υπάρχει η δυνατότητα για δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη και αφού έχει τελειώσει την θεραπεία του ο ασθενής. Γνωρίζετε  όλοι και θα έπρεπε να το μάθει και το Υπουργείο Υγείας ότι μετά από 3 χρόνια π.χ. μέσα σε νοσοκομείο όταν τελειώσεις η αίσθηση της ανασφάλειας ότι δε θα νοσηλευτείς ξανά και δεν θα χεις μια χημειοθεραπεία να σε προστατεύει, είναι πολύ έντονη. Χρειάζεται πολλή δουλειά με κατάλληλους ανθρώπους ακόμα και για να γυρίσεις πίσω στην κανονική σου ζωή.

Μπορεί να ακούγεται ουτοπικό και ιδανικό αλλά είναι πραγματοποιήσιμο. Ένα πρόγραμμα ψυχολογικής αποκατάστασης μετά την αποθεραπεία, όπως κάποιο ταξίδι με ανθρώπους που πέρασαν τα ίδια με σένα  ή κάποιας μορφής σωματική και ψυχολογική χαλάρωση ( κέντρα spa). Υπάρχουν τέτοιου είδους προγράμματα και κέντρα σε άλλες χώρες της  Ευρώπης (Γερμανία) για ασθενείς που γίνονται καλά.

Ελπίζω τα προβλήματα που ανέφερα να ξυπνήσουν κάποιους, να κινητοποιήσουν αρμόδιους και γιατί όχι να δούμε κάποια από αυτά να λύνονται. Θα είναι πολύ ανακουφιστικό.

Τελειώνοντας θα θελα να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στην γιατρό μου την κα Παγώνη και την ομάδα της  που μέσα από όλες τις αντιξοότητες του συστήματος υγείας με γιάτρεψαν, με στήριξαν και μου έδωσαν την ευκαιρία να γίνω σοφότερη και δυνατότερη για να ζήσω μια καινούργια και διαφορετική ζωή. Χαίρομαι πολύ που γνώρισα τον σύλλογο σας και σας υπόσχομαι ότι θα προσπαθήσω να βοηθήσω οπουδήποτε μπορώ και να ενημερώσω όσο  περισσότερο κόσμο μπορώ για τις δράσεις σας.

 

Share

Σύμφωνο Συμβίωσης ή από το ολότελα καλή ειν’ κι η Παναγιώταινα …

οικογένειες ουράνιο τόξο

Από την πρώτη στιγμή που βγήκε η καταδικαστική για τη χώρα μας απόφαση από το ΕΔΑΔ  την χαιρετήσαμε με χαρά και ενθουσιασμό. Επίσης με χαρά είδαμε και την πρόταση νόμου του ΣΥΡΙΖΑ για το Σύμφωνο Συμβίωσης.

Μερικοί θεωρούν ότι το θέμα του συμφώνου συμβίωσης έχει ήδη τελειώσει και η επόμενη διεκδίκηση της κοινότητας θα είναι ο γάμος για όλους.

Το στενάχωρο είναι ότι πάντα όταν η αριστερά –που τουλάχιστον εμείς στις οικογένειες ουράνιο τόξο την θεωρούμε φυσική σύμμαχό μας- με καθαρή φωνή παίρνει θέση υπέρ των διεκδικήσεών μας ακούμε μαζί και διάφορες παραφωνίες όπως αυτή που γράφτηκε κάτω από την ενημέρωση για την συνέντευξη στο Κόκκινο της συνομιλήτριας σήμερα Βασιλικής Κατριβάνου που μεταξύ άλλων πρότεινε σε όσα ζευγάρια έχουν πρόβλημα να ζουν στην Ελλάδα να μεταναστεύσουν και προέτρεπε την κυρία Κατριβάνου να «κοιτάξει τα του οίκου της όπως – συνταξιούχους, μισθωτούς, άνεργους, άστεγους, πολύτεκνους, υπερχρεωμένα νοικοκυριά, πλειστηριασμούς κατοικιών, ενοικιαζόμενους εργάτες, και όταν τα λύσει αυτά τότε να την ακούσει»

Άντε τώρα να εξηγήσεις ότι το ότι είμαστε λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφισεξουαλικοί και τρανς δεν αποκλείει το να είμαστε άνεργοι, συνταξιούχοι, άστεγοι, πολύτεκνοι κλπ Για την ακρίβεια είμαστε κι εμείς συνταξιούχοι, μισθωτοί, άνεργοι, άστεγοι και ότι άλλο αναφέρει ο «σύντροφος» αλλά έχουμε κι ένα θεματάκι παραπάνω, δεν μας αναγνωρίζουν καν το δικαίωμα να είμαστε ίσοι με όλους τους άλλους συνταξιούχους, άνεργους, ενοικιαζόμενους εργάτες κλπ. που αναφέρει. Η σύντροφός μου κι εγώ μεγαλώνουμε 5 παιδιά αλλά δεν έχουμε καμιά αναγνώριση και κανένα προνόμιο ως πολύτεκνες αφού νομικά είμαστε δύο διαφορετικές οικογένειες

Από την άλλη πολλοί και μέσα στο λοατ κίνημα θεωρούν ότι πρέπει να είμαστε ολιγαρκείς και να μην είμαστε αγνώμονες απέναντι στους συμμάχους μας σε σχέση με αυτά που κερδίζουμε συνολικά ως κοινότητα.

Η ελληνική παράδοση διαθέτει πολλές παροιμίες που αντικατοπτρίζουν αυτή τη στάση: π.χ. κάλλιο πέντε και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρι ή από το ολότελα καλή ειν’ κι η Παναγιώταινα ή όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα.

Χωρίς να θέλουμε να μειώσουμε σε τίποτα το μέγεθος της νίκης αυτής και της πιθανής θετικής εξέλιξης ώστε να θεσμοθετηθεί  με νόμο στη χώρα μας η συμβίωση ζευγαριών του ίδιου φύλου θα ήθελα λίγο να σας μιλήσω για το πόσα άλυτα θέματα και πόσα επίσης αιτήματα για διεκδίκηση έχουμε μπροστά μας:

Αυτό που ακούμε πάρα πολύ συχνά είναι το εξής: «οκ, εντάξει να κάνουμε και νόμο για τα gay ζευγάρια, δεν είμαστε πια και Ουγκάντα αλλά όχι βρε παιδί μου να μεγαλώνουν και παιδιά» Η αγία, μοναδική πυρηνική οικογένεια της μιας μάνας και του ενός πατέρα μας κυνηγάει σε κάθε μας βήμα: Οι λέξεις «λεσβία» «τρανς» ή «ομοφυλόφιλος» όταν συνδέονται  με την λέξη «γονιός» δημιουργούν σχήμα   οξύμωρο και αδιανόητο για πολλούς.

Αν πάψει να μας απασχολεί η μορφή που θα πρέπει ή δεν θα πρέπει να έχει μια οικογένεια, είναι πολύ πιο εύκολο να δούμε την πραγματικότητα που βιώνουμε αυτή την στιγμή στην Ελλάδα και που θεωρείται αναγνωρισμένος θεσμός για κοινωνίες άλλων χωρών: πως όλο και περισσότερα LGBT  άτομα πραγματοποιούν μια βαθύτερη επιθυμία τους, να αποκτήσουν παιδιά, είτε σαν μονογονεϊκή οικογένεια είτε σαν οικογένεια ατόμων του ίδιου φύλου. Είμαστε εξίσου γονείς με όλους τους άλλους ξενυχτάμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όταν τα παιδιά μας έχουν πυρετό αλλά το δικαίωμα μας στη γονεϊκότητα αμφισβητείται καθημερινά και τα παιδιά μας είναι σε όλα τα επίπεδα παιδιά μιας  κατώτερης θεάς, δύστυχα και δύσμοιρα αφού είχαν την ατυχία να τα μεγαλώνουν λεσβίες αδελφές και τρανς Μάλλον νοούνται ως περισσότερο δύσμοιρα και δυστύχα κι από εκείνα τα παιδιά που οι γονείς τους τα εγκαταλείπουν σε ιδρύματα αφού δεν θέλουν να ακούσουν κουβέντα για την περίπτωση να θεσμοθετηθεί η δυνατότητα υιοθεσίας παιδιών που ζουν σε ιδρύματα από  ομόφυλα ζευγάρια. Καλύτερα στα αζήτητα του ορφανοτροφείου παρά να μεγαλώνουν με ανώμαλους που θα τα κάνουν τα παιδάκια σαν τα μούτρα τους, άσε που απώτερος σκοπός τους θα είναι να τα κακοποιήσουν.

Αφού το θέμα «υιοθεσία» λοιπόν είναι τόσο μα τόσο δύσκολο να το προσεγγίσουμε ως λοατ και οι κοινωνικές υπηρεσίες για μας είναι απροσπέλαστες σαν τσιμεντένιοι τοίχοι αν θέλουμε παιδιά πρέπει να τα κάνουμε μόνοι μας!

Από την διαδικασία της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής ακόμα αρχίζουν οι δυσκολίες,: χωρίς ο νόμος να αποκλείει σε λεσβίες ως γυναίκες μόνες να έχουν πρόσβαση σε τέτοιες τεχνικές τα δημόσια ταμεία δημιουργούν επιτροπές που εξετάζουν τις γυναίκες και μόνο όσες έχουν διαγνωσμένα ιατρικά προβλήματα που δεν επιτρέπουν την «φυσική» σύλληψη δικαιούνται συμμετοχή του ταμείου τους στην προσπάθεια. Όσες λοιπόν δεν έχουν άλυτο ιατρικό πρόβλημα αλλά είναι λεσβίες και  δεν τα πάνε καλά με την διαδικασία της «φυσικής» σύλληψης ας πληρώσουν τα ακριβά ιδιωτικά κέντρα αν θέλουν να γίνουν μητέρες.

Κι εδώ ο «αριστερός σύντροφος» θα αντιτάξει τα σοβαρότατα προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλοι στην Ελλάδα επειδή το σύστημα της δημόσιας υγείας έχει καταρρεύσει, εδώ τα νοσοκομεία δεν έχουν ούτε γάζα να βάλουν στην πληγή του ασθενή και το ένα μετά το άλλο κλείνουν το προσωπικό τους μπαίνει σε διαθεσιμότητα και η λεσβία θέλει να ξοδέψουν τα ταμεία για να μείνει έγκυος; μα είμαστε σοβαροί τώρα; Δεν πειράζει που η λεσβία για να έχει πρόσβαση στην δημόσια υγεία έχει κρατήσεις από το μισθό της και δεν έχει επιβαρύνει το σύστημα ούτε με συμμετοχή σε φάρμακα για το συνάχι και για τον πονοκέφαλο, αυτό είναι άσχετο.

Αν τα καταφέρει λοιπόν κάποια να μείνει έγκυος και έχει σύντροφο εκεί αρχίζουν άλλα δύσκολα:  σε όλες τις φάσεις της εγκυμοσύνης η σύντροφος πάντα έχει να δώσει ένα σωρό εξηγήσεις για το ποια είναι και ποιος ο λόγος της παρουσίας της δίπλα στην εγκυμονούσα. Το πιθανότερο είναι το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό να την αντιμετωπίσει ως αποκλειστική νοσοκόμα χωρίς χαρτιά και μπλοκάκι και όχι ως δεύτερη μητέρα. Όταν γέννησα η σύντροφός μου έδωσε μάχη για να δει τα παιδιά ενόσω εγώ ήμουν στην εντατική, γιατί όλο το προσωπικό στο νοσοκομείο Αλεξάνδρας  επέμενε ότι αφήνουν να μπει στον θάλαμο των νεογνών μόνο ο «μπαμπάς» Την ίδια ώρα που εμείς είχαμε την εντύπωση ότι δημιουργούσαμε μια οικογένεια ανακαλύπταμε ότι στα μάτια όλων των υπόλοιπων δεν είχαμε τίποτα.

Δεν υπάρχει καμία νομική κατοχύρωση για μας. Αν αύριο εγώ πεθάνω τα βιολογικά παιδιά μου έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να βρεθούν με κάποιον άσχετο συγγενή μου 3ου βαθμού που δεν τον έχουν συναντήσει ποτέ παρά με την άλλη τους μητέρα. Αν χάσω τη δουλειά μου δεν θα έχουν δικαίωμα κοινωνικής ασφάλισης από την σύντροφο μου. Όσα για τις άλλες οικογένειες είναι αυτονόητα για τη δική μου απλώς δεν ισχύουν. Πληρώνουμε τους φόρους μας κανονικά αλλά εξακολουθούμε να είμαστε πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Στα νομικά μας έγγραφα δεν φαίνεται πουθενά ότι εμείς μαζί μεγαλώνουμε τα παιδιά μας ότι έχουμε κοινό γονεϊκό ρόλο. Τα παιδιά δεν μπορούν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό παρά μόνο με την βιολογική τους μητέρα αφού αποδείξουν ότι δεν υπάρχει βιολογικός πατέρας. Τα συνοδεύει ένα πιστοποιητικό γέννησης που αν δεν έχει κενό στο «όνομα πατρός» έχει απλώς ένα άσχετο όνομα που προστέθηκε με τη νομική διαδικασία «πρόσληψης πατρωνύμου».

Έχουμε πέσει μέσα σε ένα μεγάλο νομικό και θεσμικό κενό και δεν βλέπω πως θα μπορέσουμε να βγούμε χωρίς τη βοήθεια νόμων που να μας περιλαμβάνουν.

Ας μην φτάσουμε όμως αμέσως στα μακάβρια και στους θανάτους και ας δούμε άλλες απλές καταστάσεις: δυο άνθρωποι που ζουν μαζί και μεγαλώνουν παιδιά δεν είναι υποχρεωμένοι δια νόμου να μείνουν μαζί για πάντα. Όταν λοιπόν αυτοί οι δύο  άνθρωποι χωρίζουν και είναι ετερόφυλοι δικαστήρια και νόμοι ορίζουν ζητήματα όπως η επιμέλεια των παιδιών, η διατροφή, το πότε τα παιδιά το έχει ο ένας και πότε ο άλλος κλπ. Αν αύριο αποφασίσω να χωρίσω με τη σύντροφό μου μπορώ να πάρω τα βιολογικά παιδιά μου και να μην την αφήσω να τα ξαναδεί ποτέ. Ή αν αύριο εκείνη αποφασίσει να με χωρίσει δεν μπορώ να της ζητήσω διατροφή για τα παιδιά. Αφού νομικά δεν είμαστε οικογένεια δεν θα επιληφθεί κανένα δικαστήριο και για τα ζητήματα της διάλυσης αυτής της οικογένειας με ότι αυτό συνεπάγεται.

Η δεύτερη μητέρα, αυτή δηλαδή που δεν είναι η βιολογική μητέρα ενός παιδιού σίγουρα είναι απολύτως αόρατη και σε δυσμενέστερη θέση σε κάθε περίπτωση. Όσο χρόνο και αγάπη κι αν δώσει, στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, στο σχολείο, και γενικά παντού  την αντιμετωπίζουν ως παραμάνα, ως βοηθητικό οικιακό προσωπικό  και ποτέ ως μητέρα κι αυτό είναι απίστευτα άδικο τόσο για την ίδια όσο και για το παιδί που μεγαλώνει μαζί της.

Για τους άντρες τα πράγματα είναι επίσης δύσκολα ή μάλλον δυσκολότερα, δεν μπορούν να γίνουν γονείς αν δεν έχουν λεφτά : τα διακόσια ευρώ που κοστίζει το σπέρμα σε μια τράπεζα σπέρματος δεν είναι σε τίποτα συγκρίσιμα με τις 100.000 χιλιάδες ευρώ που κοστίζει σε χώρες όπως η Αμερική ή ο Καναδάς μια αναπαραγωγική διαδικασία με παρένθετη μητέρα.  Ακόμα κι αν δεν μπαίνει το ζήτημα ταξικά ως κάτι που οι πλούσιοι μπορούν να κάνουν και οι φτωχοί είναι αδύνατον ακόμα και να το διανοηθούν είναι σαφές ότι θα πρέπει ένα ζευγάρι να έχει έστω ένα σπίτι να πουλήσει ή να βάλει υποθήκη για να πάρει δάνειο ώστε να αποκτήσει ένα παιδί. Μέχρι τώρα στην ομάδα δεν έχουμε ζευγάρια αντρών με παιδιά και αυτό σε μεγάλο βαθμό συνδέεται με το οικονομικό κόστος που έχει ένα τέτοιο project πατρότητας και όχι με την μειωμένη επιθυμία των ομοφυλόφιλων ανδρών να γίνουν γονείς.

Πριν λίγες μέρες ο Αύγουστος Κορτώ, ανοιχτά ομοφυλόφιλος συγγραφέας και μεταφραστής έγραφε σε άρθρο του στο Protagon:  «πήρα την απόφαση, όσες θυσίες κι αν απαιτήσει, σ’ όσους κι αν πρέπει να αποδείξω την καταλληλότητά μου ως πατέρα, πως κάποια μέρα θα γίνω κι εγώ ένας απ’ τους χαζομπαμπάδες που τόσο ζηλεύω.» Πριν λίγες μέρες πάλι, ο Φώτης Σεργουλόπουλος  επίσης ανοιχτά ομοφυλόφιλος ανακοίνωσε μέσα από την εκπομπή του ότι έγινε πατέρας.

Ήταν μια ακόμα θετική ανακοίνωση για εμάς αφού η φωνή μερικών ανθρώπων φτάνει πολύ πιο εύκολα στα αφτιά της κοινωνίας. Ακόμα κι αν αύριο εγώ αυτοπυρποληθώ στο Σύνταγμα η φωνή μου δεν θα φτάσει εκεί που θα φτάσει η φωνή ενός ανθρώπου που έχει πρόσβαση στα μίντια και στον τηλεοπτικό χρόνο.

Ελπίζουμε ότι σταδιακά διάσημοι ή παγκοσμίως άσημοι και αόρατοι γονείς σιγά σιγά θα βγουν από την ντουλάπα και θα σταθούν δίπλα μας για να απαιτήσουμε όλοι μαζί ίσα δικαιώματα για τις οικογένειές μας και τα παιδιά μας. Αυτή η συστράτευση είναι ζωτικής σημασίας για μας.

Συχνά όταν τα παιδιά μας λένε ότι έχουν δύο μητέρες τα αντιμετωπίζουν τουλάχιστον ως μυθομανή, αλλόκοτα και ελαφρώς ανόητα: μα τι λες παιδάκι μου, δεν ξέρεις ότι μάνα είναι μόνο μία; Και το παιδάκι ξέρει ότι δεν κάνει λάθος κι ότι δεν λέει ψέματα ούτε είναι χαζό και ανόητο αλλά πώς να πείσει την καλή εκείνη δασκάλα που ξέρει ότι ένα παιδί έχει μαμά και μπαμπά και όχι μαμά και μαμά ή μπαμπά και μπαμπά… Σε κανένα σχολικό βιβλίο, ούτε καν σε εξωσχολικά βιβλία τα παιδιά μας δεν μπορούν να δουν αντίστοιχες οικογένειες με τις δικές τους, Σκεφτείτε για μια στιγμή μόνο πως είναι να μεγαλώνει κάποιος και να μη βλέπει ποτέ οικογένειες όπως η δική του σε κανένα βιβλίο, σε κανένα παραμύθι σε καμία ιστορία και πως τον κάνει να νιώθει αυτό. Και πως μπορούμε εμείς να διεκδικήσουμε ισότητα για τις οικογένειές μας όταν δεν υπάρχει κανένας νόμος που να μας αναγνωρίζει ως οικογένειες;

Και τώρα ο αριστερός «σύντροφος» θα έρθει με ύφος κάπως δυσαρεστημένο και θα μου μιλήσει για το πολιτικό κόστος και πως εντάξει εκείνος δεν είναι ομοφοβικός αλλά δεν είναι όλα τα μέλη και οι ψηφοφόροι το ίδιο πολίτικαλ κορέκτ οπότε ας αφήσουμε για την ώρα το θέμα «οικογένεια» στην άκρη να κάνει παρέα με το «πατρίς και το θρησκεία» γιατί έχουμε και σοβαρότερα προβλήματα να ασχοληθούμε, προβλήματα που αφορούν τους πολλούς και όχι πέντε δέκα οικογένειες.  Ναι μοιάζει να είμαστε λίγοι γιατί πάντα ο φόβος κρατάει τους ανθρώπους μακριά από διεκδικήσεις και πολλοί από εμάς έχουν πραγματικούς λόγους να φοβούνται να είναι στην πρώτη γραμμή εδώ μαζί μας.

Ναι η χώρα μας και η κοινωνία μας είναι συντηρητικές αλλά το πόσο συντηρητική ή όχι είναι η κοινωνία μιας χώρας είναι  συνάρτηση του πόσο οι νόμοι του κράτους μέσα στο οποίο ζει αυτή η κοινωνία σέβονται και δεν καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των πολιτών. Δεν νομίζω ότι η κοινωνία της Ισπανίας ήταν λιγότερο ομοφοβική από τη δική μας, απλώς το νομικό πλαίσιο που επέτρεψε στους  λοατ να κάνουν οικογένειες δημιούργησε ένα δυναμικό κίνημα και οι λοατ γονείς εκεί ξεφύτρωναν από παντού σαν σαλιγκάρια μετά τη βροχή.

Δεν περιμένουμε αμέσως να λυθεί με ένα νομοσχέδιο το ζήτημα της ομοφοβίας στην χώρα μας, θα επαναλάβω κάτι που είπε η φίλη ακτιβίστρια  Ilaria Trivellato, υπεύθυνη των οικογενειών ουράνιο τόξο στην περιοχή της Emilia Romagna στην Ιταλία για την ομοφοβία:«Αν ρωτήσετε ένα ψάρι τι βλέπει, θα σας απαντήσει: «Τον κοραλλιογενή ύφαλο, τα άλλα ψάρια, τα φύκια…» Δεν θα σας πει ποτέ: «Βλέπω το νερό». Το νερό δεν μπορεί να το δει, γιατί είναι παντού.

Η ομοφοβία είναι για μας ότι είναι το νερό για το ψάρι: κανείς δεν την βλέπει γιατί είναι παντού, γιατί μεγαλώσαμε μαζί της, γιατί την  έχουμε ρουφήξει μαζί με το γάλα μας από την πρώτη μέρα που ήρθαμε στον κόσμο γιατί είναι «φυσική».

Η αποστολή μας σαν ακτιβιστές είναι να κάνουμε το νερό να φανεί. Γιατί δεν μπορείς να πολεμήσεις αυτό που δεν βλέπεις.

Πηγή: οικογένειες ουράνιο τόξο

 

Share

Σκέφτομαι και Γράφω

της Φλώρας Νικολιδάκη

Στο δημοτικό είχα μια δασκάλα τη δεσποινίδα Άννα. Ήταν μοναχική γυναίκα, άκρως συντηρητική. Ζητώ συγγνώμη, αλλά τότε, βάζοντας το χεράκι μας μπροστά στο στόμα μας, τη λέγαμε «θεούσα». Η αλήθεια είναι ότι ανακατευόταν πάρα πολύ με τα κατηχητικά και τα εκκλησιαστικά. Αυτή η δασκάλα με συμπαθούσε πάρα πολύ. Αιτία ήταν μια φασιστικού τύπου διαπαιδαγώγηση που η δασκάλα σκαρφίστηκε μια μέρα. Έφερε στην τάξη ένα άλμπουμ με φωτογραφίες, το άφησε πάνω στην έδρα, που τότε έστεκε πιο πάνω από μας, αφού ήταν σε βάθρο, και μας είπε:

– Αυτό το άλμπουμ, έχει υπέροχες φωτογραφίες, που θα σας τις δείξω μόλις επιστρέψω στην τάξη. Μέχρι να γυρίσω, κανένα παιδί δεν πρέπει να έρθει στην έδρα για να κοιτάξει τις φωτογραφίες.

Η δασκάλα μας βγήκε από την τάξη και όπως καταλάβατε, όλα τα παιδιά βρέθηκαν στην έδρα. Εκτός από μένα. Κάθισα ήσυχη στο θρανίο μου, οικτίροντας τους περίεργους και ανυπόμονους συμμαθητές και συμμαθήτριες και σνομπάροντας το άλμπουμ της δασκάλας.

Η δεσποινίς Άννα επέστρεψε. Η πρώτη της δουλειά ήταν να ρωτήσει:

– Ποιο παιδί δεν είδε το άλμπουμ?

– Σήκωσα το χέρι μου.

Αυτό ήταν. Με αγάπησε.

Τα χρόνια πέρασαν. Το δημοτικό τελείωσε. Πήγαμε στο γυμνάσιο.

Ένα μεσημέρι μέσα στο λεωφορείο συναντάω τη δεσποινίδα Άννα, τη δασκάλα της τετάρτης δημοτικού.

– Παιδί μου Νικολιδάκη, τι κάνεις?

– Πολύ καλά κυρία.

–  Δεν το πιστεύω παιδί μου, φοράς μίνι? Και σε νόμιζα τόσο καλό παιδί!

– Καλό παιδί είμαι κυρία απάντησα. Και η εμφάνιση δεν έχει καμιά σχέση. Εξάλλου ποτέ δεν ήμουν το παιδί που νομίζατε εσείς.

Με κοίταξε έντρομη. Δεν είπε τίποτα, αλλά απομακρύνθηκε λίγο.

Στην αρχή λυπήθηκα που γκρέμισα ένα τζάμι. Αλλά αμέσως αισθάνθηκα μεγάλη ανακούφιση. Με καταπίεζε πάντα η εκτίμηση που μου έδειχνε η δεσποινίς Άννα, για κάτι που δεν ήμουν.

 

Share