Subscribe via RSS Feed

Category: Κοινωνικά Κινήματα

Αποχαιρετώντας το 2017 με φεμινιστικές εικόνες

φωτό 2

της Λίνας Φιλοπούλου

Το 2017 γυναίκες σε όλο τον κόσμο οργάνωσαν διαμαρτυρίες ενάντια σε καθετί που απειλεί τα δικαιώματά μας, από την έμφυλη ανισότητα και την ενδοοικογενειακή βία μέχρι τον καθημερινό σεξισμό και τη γυναικοκτονία.

Η χρονιά ξεκίνησε τον Ιανουάριο με τη μεγαλειώδη Πορεία Γυναικών στις ΗΠΑ. Εκατομμύρια γυναίκες και άντρες σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων 3,5 εκατομμυρίων στις ΗΠΑ, συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις την ημέρα της ορκομωσίας του Ντόναλντ Τραμπ ενάντια στο μισογυνισμό και το ρατσισμό που χαρακτήρισαν την εκλογική του εκστρατεία.

This slideshow requires JavaScript.

Μια ακόμα γυναικοκτονία συγκλονίζει την Αργεντινή, αυτή της 21χρονης ακτιβίστριας των «Ni Una Menos» (ούτε μία λιγότερη), Μικαέλα Γκαρσία. Η πανδημία γυναικοκτονιών – στην Αργεντινή δολοφονείται μία γυναίκα κάθε 30 ώρες – πυροδότησε για άλλη μια φορά κινητοποιήσεις χιλιάδων γυναικών σε πολές πόλεις της χώρας ενάντια στην έμφυλη βία. Η αργεντίνικη φεμινιστική συμμαχία Ni Una Menos έχει εξαπλωθεί σε όλη τη Λατινική Αμερική με διαδηλώσεις ενάντια στο σεξισμό και τη βία κατά των γυναικών.

This slideshow requires JavaScript.

Από τις ΗΠΑ ως την Αυστραλία, από την Ινδονησία, την Ταϊλάνδη, τις Φιλιππίνες, την Ινδία και το Πακιστάν ως την Ιαπωνία, από τον Βορρά ως το Νότο της Ευρώπης, εκατομμύρια γυναίκες απείχαν από τις δουλειές τους και πήραν μέρος σε μια 8η Μάρτη πολύ διαφορετική σε σχέση με πολλές άλλες των τελευταίων δεκαετιών. Η 8η Μάρτη όπως και η 25η Νοέμβρη είναι ημερομηνίες συνάντησης των γυναικών σε διαδηλώσεις, ακτιβισμούς, δράσεις, εκδηλώσεις. Είναι ημερομηνίες σταθμοί για την ανασυγκρότηση των φεμινιστικών και γυναικείων οργανώσεων, με σκοπό να βγουν στο δρόμο για να γίνουν ορατές διεκδικήσεις και δικαιώματα που χρόνο με το χρόνο καταργούνται. Στην Ιρλαδία και στην Πολωνία κυριάρχησαν τα συνθήματα ενάντια στη σχεδιαζόμενη σχεδόν καθολική απαγόρευση της άμβλωσης.

This slideshow requires JavaScript.

Στο δρόμο κατέβηκαν χιλιάδες γυναίκες στην Ιστανμπούλ φωνάζοντας ΟΧΙ στο δημοψήφισμα του Απρίλη που θα έδινε υπερεξουσίες στον πρόεδρο της Τουρκικής δημοκρατίας. Τα τελευταία χρόνια εξάλλου έχουν σημαδευτεί από πολλές αμφιλεγόμενες δηλώσεις του Ερντογάν που τρέφουν το μισογυνισμό και την έμφυλη βία αλλά και από τις προσπάθειες της κυβέρνησής του να νομιμοποιήσει το βιασμό και να αποδομήσει την αλληλεγγύη των γυναικών.

φωτό 9

Πλησιάζοντας προς το τέλος της χρονιάς, ξεκίνησε η εκστρατεία #MeToo για το μέγεθος της σεξουαλικής επίθεσης εν μέσω καταγγελιών για σεξουαλική κακοποίηση εναντίον του παραγωγού ταινιών του Χόλιγουντ Χάρβεϊ Βάινσταϊν. Οι χρήστριες των κοινωνικών μέσων μοιράστηκαν την αλληλεγγύη και τις δικές τους ιστορίες με αυτό το hashtag.

This slideshow requires JavaScript.

Πολύς λόγος έγινε την χρονιά που πέρασε για το φεμινισμό, αλλά αν κοιτάξουμε λίγο πιο προσεκτικά θα διαπιστώσουμε ότι ο φεμινιστικός λόγος είναι αρκετά επιφανειακός στα μέινστριμ μέσα, είναι ιδιαίτερα επικεντρωμένος στο άτομο. Η κυρίαρχη κουλτούρα έχει υιοθετήσει τον όρο και του έχει προσδώσει μια στερεοτυπική εικόνα και αμφιλεγόμενες ενδείξεις γυναικείας ενδυνάμωσης, χαρακτηριστικά παραδείγματα η Χίλαρι Κλίντον και η Ιβάνκα Τραμπ. Ο φιλελεύθερος μιντιακός φεμινισμός του 21ου αιώνα είναι μια απαστράπτουσα γιορτή της ατομικής επιτυχίας.

Έχουμε ακόμα ένα μεγάλο και δύσκολο δρόμο μπροστά μας με συλλογικούς αγώνες ενάντια στο ρατσισμό, την ισλαμοφοβία, τον αντισημιτισμό, το μισογυνισμό, την καπιταλιστική εκμετάλλευση. Η ευχή μας για το 2018 είναι η υπόσχεση ενός φεμινισμού του 99% για κοινωνική αλλαγή με κοινωνική δικαιοσύνη. Θα αγωνιστούμε μέχρι να νικήσουμε. Θα αγωνιστούμε μέχρι κάθε γυναίκα να είναι ελεύθερη.

 

Share

Τι θέλετε να μας πείτε κύριοι δικαστές;

σεξισμος_δικαστηρια

 

Την περασμένη Παρασκευή 17 Νοεμβρίου 2017 βρεθήκαμε στη δίκη της Τ. αφού η δίκη αυτή μας αφορά όλες. Η Τ, 40 ετών, κατηγορείται για  ανθρωποκτονία από πρόθεση και παράνομη οπλοχρησία. Σε μία πατριαρχική κοινωνία όπως η δική μας, οποιαδήποτε γυναίκα μπορεί εν δυνάμει να βρεθεί στη θέση της Τ, δηλαδή:

  • να κατηγορείται για την αυτοάμυνά της, ακόμα κι αν η πράξη της ήταν ο μόνος τρόπος που είχε για να σώσει τη ζωή της
  • να αγνοούν οι δικαστές τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες στις οποίες προέκυψαν τα γεγονότα στη ζωή της Τ., αλλά και να παραβλέπουν τα γεγονότα που προβλήθηκαν ως απόδειξη της κακοποιητικής σχέσης στην οποία βρισκόταν.

Η. Τ είναι μια από μας. Ό,τι ακούγαμε στο ακροατήριο στις 17/11 δεν αφορούσε μόνο την υπόθεση της Τ., άλλα όλες μας, αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά τον μισογυνισμό του δικαστικού λόγου και θεσμού. Όλα αυτά τα λόγια που έδειχναν αμφιβολίες προς την σεξιστική βία που ανέφερε η Τ., αυτά που υποτιμούν την ενδοοικογενειακή κακοποίηση και την αντίδραση μιας γυναίκας σε άδικες επιθέσεις που ευθύνονται σε αυτήν, είχαν κατευθυνθεί και προς εμάς και όλες τις γυναίκες. Και ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, πριν το δικαστήριο που συνεχίζει μετά από διακοπή το πρωί της 23ης Νοεμβρίου, θέτουμε στην  έδρα τις  ερωτήσεις μας, ως γυναίκες, ντόπιες και μετανάστριες, που ήμαστε παρούσες στο δικαστήριο της Τ.

1) Τι θέλετε να μας πείτε κύριοι δικαστές, με το να μην παίρνετε στα σοβαρά τα γεγονότα που προκάλεσαν την Τ. να αμυνθεί για να υπερασπιστεί τη ζωή της, αντιδρώντας απέναντι στο φόβο της ανδρικής βίας; Γιατί δεν αντιλαμβάνεστε ως δικαίωμα μιας γυναίκας την αυτοάμυνα και με τα λόγια σας υποτιμάτε τόσο το φόβο, όσο και την ταραχή που βιώνει μια γυναίκα στη διάρκεια της κακοποίησης;  Θέλετε να μας πείτε ότι πρέπει να περιμένουμε να βρεθούμε εμείς οι ίδιες στο νοσοκομείο, σε χειρότερη κατάσταση, προτού αμυνθούμε; Εδώ θέλουμε να υπενθυμίσουμε την πρόσφατη νίκη της Ν. με την απόφαση της 8/11/17 του Πλημμελειοδικείου Σύρου, όπου αναγνωρίστηκε το δικαίωμα στην αυτοάμυνα σε μια γυναίκα που βρισκόταν σε κίνδυνο από τον (πρώην) σύντροφό της. Γνωρίζουμε καλά ότι υπάρχει νομικό πλαίσιο που αναγνωρίζει το δικαίωμα της κάθε γυναίκας να αμυνθεί στη βία που δέχεται (άρθρο 22 ΠΚ). Αλλά αυτό που βλέπουμε στην προκειμένη δίκη, είναι ότι εσείς θέλετε να αγνοηθεί το δικαίωμά μας στη ζωή.

2) Τι θέλετε να μας πείτε κύριοι δικαστές, όταν λέτε «δεν φτάνουν 5 μήνες κακοποίησης για να θεωρείται μακρόχρονη ενδοοικογενειακή βία;» Ακόμα και ένα χαστούκι ή μία απόπειρα σεξουαλικής βίας ή μία απειλή βίας είναι αρκετή για να μας κάνει να αισθανόμαστε φοβισμένες για την παραβίαση του χώρου μας. Μας λέτε ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να υψώσουμε τη φωνή μας ενάντια στην οποιαδήποτε μορφή βίας; Ότι δεν μπορούμε να απαιτούμε να σπάσει ο κύκλος της σεξιστικής βίας που μας κυκλώνει; Όταν μας κατηγορείτε ότι «υπερβάλλουμε» για την καταπίεση που βιώνουμε, δεν δικαιολογείτε και κανονικοποιείτε την πατριαρχική βία, βοηθώντας την να διαπερνά την καθημερινή μας ζωή; Ξέρουμε πολύ καλά ότι η πατριαρχική βία στηρίζεται στα κυρίαρχα μοντέλα εξουσιαστικών σχέσεων, ότι είναι μια βία που δίνει αξία στα  λόγια και τη ζωή του άνδρα πολύ περισσότερο από της γυναίκας, ότι είναι μια βία που παίρνει ως δεδομένο το δικαίωμα του άνδρα επί του γυναικείου σώματος, και αμφισβητεί τη γυναίκα όταν αποφασίζει η ίδια για λογαριασμό της. Όταν δεν λαμβάνετε υπόψη την πραγματικότητα που βιώνει η Τ., και η κάθε Τ., θέλετε αλήθεια να πιστέψουμε ότι η δικαιοσύνη σας δεν είναι βαθιά πατριαρχική;

3) Τι θέλετε να μας πείτε κύριοι δικαστές, όταν ρωτάτε «πώς ένας άνθρωπος που έχει κατάθλιψη και τάσης αυτοκτονίας γίνεται χτυπάει τη γυναίκα του;» Θέλετε να περάσετε το μήνυμα ότι δεν πρέπει να διαμαρτυρόμαστε για τη βία που αντιμετωπίζουμε από «καταθλιπτικούς» άνδρες, αλλά μάλλον θα πρέπει να τους λυπόμαστε, και να επωμιζόμαστε εμείς την «κατάθλιψη» στους ώμους μας; Ή μήπως θέλετε να μας πείτε ότι η «μη κατάθλιψη» αποτελεί προϋπόθεση για τη βία ενός άντρα; Εάν επρόκειτο για έναν άντρα που δεν εμφάνιζε κανένα σημάδι ψυχολογικών προβλημάτων, αν ήταν κάποιος που φαινόταν καθ’ όλα «νορμάλ» και «καλός άνθρωπος» με τους κοινωνικούς σας όρους, δε θα χρησιμοποιούσατε παρόμοια ρητορική πάλι εναντίον μας, λέγοντας ότι «πώς κάποιος που αγαπά τόσο πολύ τη ζωή και που είναι τόσο νορμάλ ψυχολογικά θα μπορούσε να χτυπήσει μια γυναίκα; Φαίνεται ότι, ανεξάρτητα από το υπόβαθρο και φόντο ενός «ανθρώπου», προσπαθείτε απλώς να «θάψετε»την πραγματικότητα της έμφυλης βίας.

4) Τι θέλετε να μας πείτε κύριε εισαγγελέα, όταν ρωτάτε την Τ. στην απολογία της «γιατί δεν τον μαχαιρώσατε τις άλλες φορές αφού σας χτύπαγε;»  Γιατί αρνείστε να συνδέσετε την διαρκή κακοποίηση που βίωνε η T. με την αυτοάμυνά της στο συγκεκριμένο καβγά;  Δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε τι εννοείτε με τα παραπάνω. Αμφισβητείτε τον λόγο μιας γυναίκας για την ύπαρξη της επανειλημμένης σωματικής κακοποίησής της, ή θέλετε να μας πείτε ότι εάν δεν αντιδρούμε σε αντρική βία την πρώτη φορά, χάνουμε το δικαίωμα μας να αμυνθούμε την επόμενη φορά; Θέλετε να μας πείτε ότι ξέρετε καλύτερα από μας τις συνθήκες υπό τις οποίες διαμορφώνονται και πρέπει να εκδηλώνονται οι αντιδράσεις μας; Εμείς ξέρουμε πολύ καλά από τις δικές μας ζωές πόσο δύσκολο είναι να αντιδράσουμε  στη βία που δεχόμαστε, όπως και πόσο εύκολα ένα “απλό ξύλο” μπορεί να οδηγήσει σε γυναικοκτονία. Συνεπώς τι θέλετε να κάνουμε; Να υπομείνουμε το ξύλο που δεχόμαστε μέχρι το θάνατό μας;

5) Τι θέλετε να μας πείτε κύριοι δικαστές, όταν χρησιμοποιείτε εσκεμμένα “δύσκολες” λέξεις, δυσνόητους όρους και επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις για να μπερδεύετε την “κατηγορούμενη”, όταν βλέπετε απέναντι σας μια μετανάστρια, ένα  άτομο που δεν έχει ως μητρική του γλώσσα την ελληνική και χωρίς διερμηνέα;  Ήτανε φανερό ότι η Τ. δεν ξέρει καλά ελληνικά σε βαθμό που να μπορεί να υπερασπιστεί στοιχειωδώς τον εαυτό της και  δυσκολευόταν όντως να εκφραστεί. Ναι μεν θεωρήσατε σκόπιμο να την ρωτήσετε αν επιθυμεί να της διορίσετε διερμηνέα, δεν σκεφτήκατε όμως πως  θα μπορούσατε να κάνετε την διαδικασία πιο εύκολη γι’ αυτήν. Αντίθετα χρησιμοποιούσατε δύσκολες λέξεις, νομικούς όρους και επαναλαμβάνατε την ίδια ερώτηση, παρά την πίεση και την αδυναμία συνεννόησης που η Τ. είχε. Επίσης της κουνήσατε το δάχτυλο για «αντικρουόμενες καταθέσεις» στην απολογία της  και σταθήκατε σε κάθε λέξη της αρχικής απολογίας που έδωσε μια γυναίκα με περιορισμένη γνώση των ελληνικών και σε κατάσταση απόλυτου σοκ. Της είπατε ότι «εσύ υπέγραψες αυτήν την κατάθεση» χωρίς να την ρωτήσετε καν αν ήξερε να διαβάσει ελληνικά (που ΔΕΝ ξέρει). Πείτε μας κύριοι δικαστές, θέλετε να μας πείτε ότι δικαιούμαστε μια δίκαιη δίκη μόνο αν η μητρική μας γλώσσα είναι η ελληνική;

6) Τι θέλετε να μας πείτε κύριοι δικαστές, όταν αρνείστε να ακούσετε τα στατιστικά που αφορά τις  κακοποιημένες γυναίκες από τη μάρτυρα υπεράσπισης; Θέλετε να μας πείτε ότι δεν σας ενδιαφέρουν τα έμφυλα ζητήματα; Εάν της είχατε επιτρέψει να μιλήσει (αν δεν τη διακόπτατε) θα μαθαίνατε και εσείς την πραγματικότητα μέσα στην οποία γίνεται αναγκαία η γυναικεία αυτοάμυνα, ότι οι περισσότερες γυναίκες στο κόσμο χρειάζεται να χρησιμοποιήσουν βία για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Γιατί έχετε τόση δυσπιστία απέναντι στα γυναικεία βιώματα και στην πραγματικότητα της Τ.;

7) Τι θέλετε να μας πείτε κύριοι δικαστές, όταν αρνείστε να καταλάβετε πως ή Τ., θέλοντας το καλύτερο για τον ανήλικο γιο της, άφησε τη Ρωσία κι ήρθε στην Ελλάδα για μια καλύτερη τύχη; “Πως έχετε τέτοιο καημό για τον γιο σας, από τη στιγμή που τον αφήσατε στη Ρωσία”, ακούσαμε να λέτε στην Τ. Λες και κείνη ήρθε εδώ για “dolce vita”, σαν να μην ξέρετε τι σημαίνει οικονομική μετανάστευση. Τι θέλετε να μας πείτε, κύριοι δικαστές; Ότι το να δουλεύεις για να ζήσεις τον γιο σου σημαίνει ότι είσαι «κακή μάνα»; (Και στο κάτω κάτω δεν αφορά το δικαστήριο να κρίνει το τι μάνα είναι η Τ.)

Το δικαστήριο της Τ. συνεχίζει την Πέμπτη 23 Νοεμβρίου, 9 πμ στη Β’ αίθουσα του Πρωτοδικείου Αθηνών με την πρόταση του εισαγγελέα, τις αγορεύσεις των συνηγόρων υπεράσπισης και την απόφαση του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου. Καλούμε αλληλέγγυες-ους να παρευρεθούμε στη δίκη και να υπερασπιστούμε το δικαίωμα της Τ. και της καθεμιάς μας στη γυναικεία αυτοάμυνα.

Εμείς δε δεχόμαστε δικαστή-δικαστίνα να είναι σε δίκη που αφορά έμφυλη βία και να μην αντιλαμβάνεται τα αποτελέσματα της πατριαρχίας που εκδηλώνονται στις ανθρώπινες σχέσεις!

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΕΞΙΣΜΟ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ

 

Διαβάστε ακόμα

Η Ν. νίκησε τον αγώνα για το δικαίωμα στην αυτοάμυνα

Ας πεθάνει κι ένας άντρας: εισαγωγή στη γυναικεία αυτοάμυνα

Ο πατέρας ελεύθερος, Το θύμα φυλακή-Δικαιοσύνη πατριαρχική

 

Share

«ΣΟΚ στα Ιωάννινα ! Συνελήφθη επίδοξος δράκος»

δρακοσ

Κανένα σοκ δεν κράτησε προφυλακιστέο το Γιαννιώτη Κ. Σ., ο οποίος αν και ταυτοποιήθηκε επώνυμα για σεξουαλικές επιθέσεις και μία απόπειρα βιασμού, από 15 γυναίκες και από κάποιες ακόμα ανώνυμα, κυκλοφορεί ελεύθερος στην πόλη.

Το προφίλ του δράστη απογοήτευσε. Αρχικά, η Αστυνομία αναζητούσε έναν «σκουρόχρωμο, αλλοδαπό κι αλλόθρησκο», με τεκμήριο ενοχής ένα μαύρο μπουφάν (!). Για κακή τους τύχη, όμως, ο επίδοξος βιαστής είναι ντόπιος χριστιανός Γιαννιώτης, καθ’ όλα ενταγμένος στο κοινωνικό σύνολο (δουλειά, κοπέλα, φίλους, μανούλα που τον παρηγορούσε στο δικαστήριο…). Αφού τα Μίντια δεν μπόρεσαν να παίξουν το χαρτί του ρατσιστικού παραληρήματος με το «μετανάστη-άγριο κτήνος-βιαστή», κράτησαν διακριτικότητα όσον αφορά στην ταυτότητα του δράστη και στάθηκαν στις συνθήκες κατά τις οποίες συνέβησαν οι επιθέσεις. Κατά τον ίδιο τρόπο προβάλλεται οποιοδήποτε περιστατικό σεξουαλικής επίθεσης που έχει την τύχη να αναγνωριστεί ως τέτοιο. Υπάρχουν αναρίθμητα άλλα περιστατικά τα οποία δεν γνωστοποιούνται ποτέ.

Όσον αφορά στις γυναίκες που δέχονται σεξιστική επίθεση, αυτές συνήθως αναφέρονται από τα ΜΜΕ απλά ως αριθμός (εν προκειμένω 15 θύματα), απασχολούν ανάλογα με το τι φορούσαν και τι ώρα κυκλοφορούσαν και σίγουρα πρέπει να νοιώθουν ντροπή. Ε, όχι! Ντροπή πρέπει να νοιώθουν οι σεξιστές που θεωρούν αυτονόητο το να επιβάλλονται με τη βία (ψυχική, σωματική) σε ανθρώπους για να ικανοποιήσουν τις ορέξεις τους. Ντροπή πρέπει να νοιώθουν όσοι σιγοντάρουν τέτοιες συμπεριφορές, με τα σχόλια στο δρόμο, με την αποστροφή του βλέμματος σε φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας, με τα “πειράγματα” από τους συναδέλφους, με τα στριμώγματα από το αφεντικό. Ντροπή πρέπει να νοιώθει η οικογένεια, ως πυλώνας της πατριαρχίας, που χτίζει μέσα στα χρόνια το πρότυπο για το πώς πρέπει να είναι τα κορίτσια και πώς τα αγόρια. Όλα τα παραπάνω παραδείγματα είναι λίγα από αυτά που βιώνουμε καθημερινά και συμπυκνώνονται στον όρο κουλτούρα βιασμού.

Τον κύκλο ολοκληρώνει και η δικαιοσύνη που τη νομιμοποιεί, καννιβαλίζοντας το θύμα και αμφισβητώντας την αξιοπιστία της μαρτυρίας του, ενώ κατασκευάζει ελαφρυντικά για το θύτη. Άλλωστε, δε θα περιμέναμε κάτι διαφορετικό, αφού τάσσεται στο πλευρό της εξουσίας υπηρετώντας, προασπίζοντας και διατηρώντας το κυρίαρχο status quo, με βασικό της εργαλείο την πατριαρχία, ένα ιεραρχικό σύστημα αξιών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο ένοχη μπορεί να είναι η κοινωνική ανοχή απέναντι στην κουλτούρα αυτή, είναι το περιστατικό που συνέβη στην Ξάνθη (12/2012). Ο δράστης ήταν γνωστός για την παρενοχλητική του συμπεριφορά απέναντι σε γυναίκες. Δεν είχε όμως προβεί στην ακραία του μορφή (βιασμό), γι΄ αυτό και δεν θεωρούνταν άξιος ποινής. Η νομιμοποίηση αυτής της συμπεριφοράς από το περίγυρό του οδήγησε εν τέλει στο να βιάσει και να κάψει ζωντανή μια γυναίκα στην πυλωτή της πολυκατοικίας της, απέναντι από το μανάβικό του. Η κοινωνία της Ξάνθης μπορεί να σοκαρίστηκε αντιμέτωπη με την αιχμή του δόρατος, αδιαφορούσε κατ’ επανάληψη ωστόσο για το υπόλοιπο κοντάρι… Στην ίδια πόλη, πέντε χρόνια αργότερα, υπόθεση για ομαδικό βιασμό κατέληξε σε αθώωση των βιαστών και τη διαπόμπευση της κοπέλας. Απ΄ την άλλη μεριά, όταν τα γεγονότα έχουν νεκρό το θύτη και όχι το θύμα, (υπόθεση 22χρονης Ρομά στην Κόρινθο, 22/6/2016), το αποτέλεσμα είναι κάθειρξη σε 15 χρόνια φυλάκισης για τη γυναίκα που αμύνθηκε απέναντι στον επίδοξο βιαστή της. Σε αυτήν την περίπτωση, η στάση της γυναίκας δεν αναγνωρίστηκε ως αυτοάμυνα αλλά καταδικάστηκε ως αυτοδικία, βάσει νόμων της ζούγκλας, ενώ βιασμοί και παρενοχλήσεις αναγνωρίζονται γελοιωδώς ως ζωώδη αντρικά ένστικτα που οφείλουν να ικανοποιηθούν.

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ, ΟΧΙ ΓΕΝΝΑΙΕΣ !

Βαρεθήκαμε να νοιώθουμε αηδία σε χυδαία βλέμματα και σφυρίγματα, να κυκλοφορούμε με τα κλειδιά στο χέρι, να αποφεύγουμε τα σκοτεινά δρομάκια και δεν είναι λύση η συνοδεία από άντρες για την ασφάλειά μας, στις εξόδους μας. Δε γουστάρουμε να έχουμε προστάτες και να διακυβεύεται πάνω στα κορμιά μας η τιμή του πατέρα, του αδελφού, του συζύγου.

Τα σώματα και η σεξουαλικότητα μας, μάς ανήκουν!

Για να σπάσουμε τη ντροπή που οδηγεί στην ανοχή και την ενοχή, όταν δεχόμαστε σεξιστικές επιθέσεις.

Για να είμαστε ικανοί και ικανές να τις αναγνωρίζουμε ως τέτοιες. Επικοινωνούμε μεταξύ μας και οργανωνόμαστε απέναντι στην πατριαρχία για την υπεράσπιση της αξιοπρέπειας μας.

 

Κάλεσμα σε συζήτηση σε όσους και όσες εναντιώνονται στην πατριαρχία και την κουλτούρα του βιασμού, την Κυριακή 12/11/17, 12:00 στο Ελευθεριακό εργαστήρι F451 (Τσακάλωφ 20, Άλσος)

Πρωτοβουλία ενάντια στην Πατριαρχία και την κουλτούρα του βιασμού

 

 

Share

Μη το γελάς! Έχουμε πόλεμο μωρό μου!

συνεδριο2

της Άννας Μαρίας Ιατρού

«Όταν με συλλαμβάνουν, φροντίζω να έχω το πιο όμορφο χαμόγελό μου. Είναι το όπλο μου απέναντι σε αυτούς. Είναι η αντίστασή μου. Είναι ό,τι μπορώ να κάνω για να τους δείξω πως είμαι εδώ»

LemaNazeeh, Palestina, Rome, 21/10/2017

Από την Ελληνίδα της κρίσης μέχρι την Κούρδισσα αντάρτισσα και από την Πολωνή άθεη μέχρι την Ισραηλινή «χωρίς εθνικότητα», από την Λιβανέζα μέχρι την Ισπανίδα και από την Ιταλίδα μέχρι την Τυνήσια.

Τι κοινό μπορούν να έχουν όλες αυτές οι γυναίκες, που κατά τ’ άλλα δεν τις ενώνει καμία κουλτούρα, θρησκεία, γλώσσα ή εθνικότητα; Μα φυσικά ο πόλεμος! Ο πόλεμος ενάντια στην πατριαρχία. Ο πόλεμος για ελευθερία, αξιοπρέπεια και προφανώς επιβίωση.

Με μεγάλη τιμή και περισσότερη χαρά, βρεθήκαμε ως Πρωτοβουλία Γυναικών Ενάντια στο Χρέος και τα Μέτρα Λιτότητας- Χώρος Αλληλεγγύης Γυναικών, για δεύτερη φορά στην Ιταλία, να μεταφέρουμε τις δικές μας εμπειρίες ως γυναίκες, στην Ελλάδα της κρίσης, της φτώχειας και της ανέχειας, στη διεθνή συνάντηση γυναικών «Women’s Freedom in XXIst Century, analysis, experiences, resistances and alternatives», που διοργάνωσε το Διεθνές Σπίτι Γυναικών (Casa internazionale delle donne) στην Ρώμη, στις 20-22 Οκτωβρίου.

Γυναίκες από όλη την Ευρώπη, το Κουρδιστάν και την Βόρεια Αφρική βρεθήκαμε για 3 ημέρες γεμάτες συζητήσεις και μοιραστήκαμε όλες εκείνες τις εμπειρίες που βιώνουμε στον τόπο μας και έχουν κοινό παρονομαστή την πατριαρχία, καθώς και τις πρακτικές οργάνωσης και αντίστασης, ενάντια στην λαίλαπα του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού.

Αναλύοντας τον επιστημονικό, θρησκευτικό και οικονομικό φονταμενταλισμό στον 21ο αιώνα, από την ισχυρή Αυστρία, μέχρι την Ελλάδα και την Ισπανία της κρίσης και από την Πολωνία του άκρατου καθολικισμού, μέχρι το Ισραήλ, οι ανισότητες μεταξύ των δύο φύλων παραμένουν και σε πολλές περιπτώσεις οξύνονται επικίνδυνα. Ανεργία, φτώχεια, σεξιστικές επιθέσεις και δολοφονίες γυναικών, απουσία γυναικών από τις επιστήμες, καθώς και από θέσεις εξουσίας, αλλά και ενεργή συμμετοχή, στον αντίποδα, των γυναικών σε εμπόλεμες περιοχές όπως η Ροζάβα και η Παλαιστίνη, είναι η πραγματικότητα που αντιμετωπίζει η γυναίκα στην εποχή μας.

Με αιτήματα και αναλύσεις, παρόμοια με εκείνα των πρώτων φάσεων του φεμινιστικού κινήματος, να επανέρχονται ή και να παραμένουν στο προσκήνιο, αντιλαμβανόμαστε πως εν τέλει, η θέση της γυναίκας παρ’ όλες τις νίκες που έχει καταφέρει μέχρι σήμερα, εξακολουθεί να βρίσκεται στον στόχο των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εφαρμόζονται και πως ο καπιταλισμός δεν είναι μόνο ταξικός εχθρός, αλλά είναι αυτός που δημιούργησε και διαιωνίζει την πατριαρχία. Ταυτόχρονα, μπαίνουν ξανά ερωτήματα, όπως η σύνδεση του φεμινιστικού κινήματος με τα οικολογικά και αντιπολεμικά κινήματα ανά τον κόσμο, καθώς και εκεί βλέπουμε πως η ίδια η θέση της γυναίκας είναι αυτή που πλήττεται πρωτίστως και σε μεγαλύτερο βαθμό.

Με έμφαση στις δομές αλληλεγγύης και αυτό-οργάνωσης, ως εκείνες που μπορούν να επιφέρουν την αλλαγή που θέλουμε για τις ζωές μας και με στόχο τις μικρές καθημερινές νίκες, που θα δημιουργήσουν την πυραμίδα εκείνη, που θα κορυφωθεί σε κάτι «μεγάλο» και ενιαίο, που θα φέρει την ανατροπή, τα σύγχρονα κινήματα οφείλουν να επαναπροσδιορίσουν τους στόχους τους και τις μορφές αντίστασής τους. Ταυτόχρονα, η ανάγκη συμμετοχής και δράσης από νεότερες γυναίκες και η «καθοδήγησή» τους από τις τουλάχιστον έμπειρες παλαιότερες, φαντάζει στο σήμερα κάτι περισσότερο από επιτακτική.

Και αν υπάρχει ακόμα το ερώτημα «Γιατί φεμινισμός στο σήμερα;», η απάντηση δεν είναι άλλη από τις χιλιάδες των θυμάτων σεξουαλικών επιθέσεων σε όλο τον κόσμο. Δεν είναι άλλη από την ανισότητα μεταξύ των δύο φύλων στον εργασιακό τομέα και τη μισθολογική τους διαφορά. Δεν είναι άλλη από τα διπλάσια ποσοστά ανεργίας στις γυναίκες, από την απαγόρευση στις εκτρώσεις, σα να ανήκει το σώμα μας σε όλους τους υπόλοιπους και όχι σε εμάς. Δεν είναι άλλη από το 97% της παράνομης πορνείας και του τράφικινγκ. Είναι η απουσία των γυναικών από τις θέσεις εξουσίας, από τις επιστήμες και την τεχνολογία. Είναι ο φόβος του να γυρνάς βράδυ στο σπίτι σου, ο φόβος να ταξιδεύεις μόνη σου, ο φόβος να μιλήσεις, να αντισταθείς, να απορρίψεις. Ο φεμινισμός σήμερα είναι και οφείλει να είναι στο επίκεντρο των συζητήσεων, μέχρι να είμαστε όλοι οι άνθρωποι ίσοι και ελεύθεροι, μέχρι καμία γυναίκα να μη νιώθει μόνη, ευάλωτη ή κατώτερη.

συνεδριο1

Share

Η χειραφέτηση των λοατκι και τα ροζ πλυντήρια των ΜΚΟ

lesbian_pride

της Λίνας Φιλοπούλου

Ιούνιος. Μήνας των Pride. Θυμάμαι μια δεκαετία και βάλε πίσω… τότε που το φεστιβάλ υπερηφάνειας στην Αθήνα ήταν μια οικογενειακή υπόθεση, της λοατκι κοινότητας και των συναγωνιστριών και συμπαραστατριών της, από τον χώρο της Αριστεράς και της αναρχίας. Ήταν μάλιστα τόσο οικογενειακή υπόθεση τα πρώτα χρόνια που αφορούσε μόνο λίγες εκατοντάδες άτομα. Στη διάρκεια αυτής της δεκαετίας και κάτι μέχρι σήμερα, η λοατκι κοινότητα έχει κάνει πολύ μεγάλα βήματα σε επίπεδο διεκδίκησης της ορατότητας αλλά και κάποιων πενιχρών θεσμικών μεταρρυθμίσεων που συμβάλλουν κατά τι στην άρση των διακρίσεων εις βάρος της. Μιλάμε για το κουτσουρεμένο σύμφωνο συμβίωσης – ψίχουλα μπροστά στο αίτημα για θεσμοθέτηση του πολιτικού γάμου με πλήρη και ίσα δικαιώματα – και την πρόσφατη κατάθεση του νομοσχεδίου σε διαβούλευση για την αναγνώριση της ταυτότητας φύλου. Σε επίπεδο όμως απελευθέρωσης της λοατκι κοινότητας πώς έχει η κατάσταση;

Στην ορατότητα της λοατκι κοινότητας συνέβαλε προφανώς και η διοργάνωση του φεστιβάλ υπερηφάνειας AthensPride από το 2005 στην Αθήνα, ενώ τα τελευταία χρόνια διοργανώνονται παρόμοια φεστιβάλ και σε άλλες πόλεις της Ελλάδας ξεπερνώντας τα εμπόδια από την εκκλησία και το συντηρητικό κομμάτι της τοπικής κοινωνίας. Αφενός διαφαίνεται μια δυναμική του λοατκι κινήματος, αφετέρου είναι αρκετή ώστε να εξασφαλιστεί η απελευθέρωση των λοατκι ατόμων; Σίγουρα όχι με τη μετατροπή του AthensPride σε ΜΚΟ, που έχει παγιωθεί εδώ και πολλά χρόνια. Σίγουρα όχι με το να διοργανώνει μια ΜΚΟ το AthensPride, το φεστιβάλ υπερηφάνειας της λοατκι κοινότητας, το φεστιβάλ ενάντια στις διακρίσεις, και μάλιστα χωρίς να έχει στο πλευρό της ούτε τον κόσμο των κινημάτων, ούτε καν την τρανς κοινότητα. Αντίθετα υποδέχεται χορηγίες, σπόνσορες επικοινωνίας, που πολλές φορές βρίσκονται απέναντι στον κόσμο των κινημάτων, όπως συνέβη με την «χρυσή» χορηγία της Eldorado Gold προς τη ΜΚΟ AthensPride.

Τι συμπέρασμα καλούμαστε να βγάλουμε από μια τέτοια εξέλιξη; Ότι ποτέ κανείς από τη ΜΚΟ Athens Pride δεν είχε συμμετάσχει σε καμία διαδήλωση συμπαράστασης στον αγώνα των κατοίκων στις Σκουριές; Ούτε καν είχε ακούσει το παραμικρό; Αλλιώς είναι δύσκολο να εξηγήσουμε πως δέχτηκε τη «χρυσή» χορηγία της Eldorado Gold. Παρόλο που απέσυρε τη χορηγία και επέστρεψε τα λεφτά, το στίγμα για την οργανωτική επιτροπή παραμένει. Θα κατέφευγε άραγε στην άρνηση της χορηγίας, αν δεν υπήρχε η άμεση και έντονη κατακραυγή από μέρους της λοατκι κοινότητας και υποστηρικτριών της; Πόσο περήφανα θα παρελάσουν άραγε και οι απολυμένοι, λόγω της συνδικαλιστικής τους δράσης, υπάλληλοι της Vodafone, όταν επίσης η εταιρεία εμφανίζεται στους χρυσούς χορηγούς; Έχουν μήπως χαθεί εντελώς οι δεσμοί με την κοινωνία; Έχουν μήπως αποκοπεί εντελώς από την κοινωνία; Από το κομμάτι της κοινωνίας τουλάχιστον που παραδοσιακά στέκεται στο πλευρό της λοατκι κοινότητας. Ή μήπως πρόκειται για αλλαγή στρατηγικής συμμαχιών, εφόσον το χρήμα ρέει ζεστό, «χρυσό»; Όπου περήφανα ο καταπιεστής χρηματοδοτεί τις καταπιεσμένες χτίζοντας το κοινωνικό προφίλ της εταιρείας. Και ας μην μιλήσουμε για την απλήρωτη εργασία των εθελοντών και την εκμετάλλευση που οργιάζει, λες και δεν υπάρχει αρκετή απλήρωτη εργασία και ανεργία.

Ακολουθώντας πολύ γρήγορα τα χνάρια της Αθήνας και το ThessalonikiPride, υπό την αιγίδα της Ευρωπαϊκής Πρωτεύουσας Νεολαίας το 2014, πήρε χρηματοδότηση από την Ε.Ε., από το προξενείο των ΗΠΑ, μιας χώρας που διεξάγει ιμπεριαλιστικούς πολέμους και ευθύνεται για τον θάνατο και τον ξεριζωμό εκατομμυρίων ανθρώπων από τις πατρίδες τους, αλλά και από ένα σωρό επιχειρηματικούς ομίλους. Οι αφίσες με τα λογότυπα αναδεικνύουν όλο το εύρος της εμπορευματοποίησης και εκμετάλλευσης του φεστιβάλ υπερηφάνειας. Έχει σημασία να θυμηθούμε ότι η εξέλιξη αυτή είχε οδηγήσει στη διάσπαση της πρωτοβουλίας για τη διοργάνωση του ThessalonikiPride και στον αποκλεισμό από τη συνδιοργάνωση την επόμενη χρονιά της Sylvia Rivera, της νέας ομάδας που δημιουργήθηκε από τα άτομα που αποχώρησαν, αλλά και από καινούριο κόσμο. Ωστόσο έδωσαν κοινή απάντηση μαζί με την πρωτοβουλία-ομπρέλα συλλογικοτήτων και οργανώσεων Rainbowattack συμμετέχοντας και παρεμβαίνοντας με κινηματικό μπλοκ στην παρέλαση του ThessalonikiPride.

Ενώ λοιπόν με τα χρόνια αυξάνεται η ορατότητα και αρχίζει να βελτιώνεται σε κάποιο, έστω μικρό, βαθμό η καθημερινότητα των λοατκι ατόμων, η υποχώρηση από τον ριζοσπαστισμό, ο πολιτικός εκφυλισμός και ο lifestyle δικαιωματισμός είναι πλέον ορατά στοιχεία. Είναι λυπηρό που κάτι που ξεκίνησε ως κινηματική διαδικασία με την υποστήριξη και την παρουσία των πολιτικών οργανώσεων της αριστεράς, της αναρχίας και των κοινωνικών κινημάτων να καταλήγει να είναι μια κλειστή οργανωμένη δομή κάποιας ΜΚΟ, που λαμβάνει αποφάσεις με αποκλεισμούς, με φρόνιμες και ενσωματωμένες ηγεσίες, ώστε να μπορούν να εξασφαλίζουν τις χορηγίες, που τελικά καταλήγουν να λειτουργούν σαν ροζ πλυντήρια για τις πολυεθνικές και τους διεθνείς καταπιεστικούς θεσμούς και οργανισμούς. Είναι προφανές ότι μια τέτοια δομή δεν νοιάζεται – ούτε έχει σαν προτεραιότητά της – ούτε για την ταξική διάσταση των διεκδικήσεων ούτε για τον φεμινισμό και την πατριαρχία, πόσο μάλλον να συνδεθεί με τα υπόλοιπα κοινωνικά κινήματα, ενώ δεν έχει κανένα απολύτως πρόβλημα να αφήσει να παρελάσει όλο το θεσμικό πολιτικό σύστημα από το πανηγύρι των επιχειρησιακών ομίλων και των εταιρειών.

Το Pride θα έπρεπε να είναι κάτι περισσότερο από μια παρέλαση. Θα έπρεπε να είναι ένας χώρος ενεργούς συμμετοχής και πολιτικής παρέμβασης των λοατκι και των συμπαραστατριών τους, με ανοιχτές, δημοκρατικές διαδικασίες και χωρίς αποκλεισμούς, σε μια προσπάθεια να ενώσουμε τα οράματά μας για μια άλλη κοινωνία όπου όλες μας θα ζούμε ελεύθερες.

Απέναντι λοιπόν στο πανηγύρι των πολυεθνικών και στην εμπορευματοποίηση θα πρέπει να αντιπαρατάξουμε μια απελευθερωτική, εξεγερσιακή γιορτή που θα χωράει όλες τις καταπιεσμένες και θα αποκλείει τους καταπιεστές.

Θα πρέπει να αντιπαρατάξουμε μια δυναμική επιστροφή στην παράδοση της εξέγερσης του Stonewall για ένα ριζοσπαστικό, πολιτικό λοατκι κίνημα που θα συναντηθεί με τα υπόλοιπα κινήματα για να οργανώσουν μαζί την αντεπίθεση απέναντι σε ένα καταπιεστικό σύστημα. Χωρίς ΜΚΟ, αλλά με συλλογικότητες όπου θα συμμετέχουν οι από τα κάτω και όπου θα εξασφαλίζεται η διαφάνεια και η συμπερίληψη.

Μόνο αν μπορέσει η λοατκι κοινότητα να ξαναδώσει τα ριζοσπαστικά χαρακτηριστικά στα φεστιβάλ υπερηφάνειας, θα μπορέσει να επιτύχει την άρση της θεσμικής ανισότητας. Σε αυτή την κατεύθυνση κινούνται μάλιστα καλέσματα παρέμβασης για το φεστιβάλ υπερηφάνειας της Αθήνας, ενώ σημαντικό είναι να αναφερθεί ότι στην Αθήνα έχει ήδη ανοίξει η συζήτηση για τη διοργάνωση ενός εναλλακτικού, αυτοοργανωμένου Pride. Για να μπορέσουμε να χορεύουμε περήφανα και ελεύθερα για την ισότητα των λοατκι, για τη συνολική ανθρώπινη χειραφέτηση, ενάντια στην πατριαρχία και τον καπιταλισμό. Χαιρετίζουμε όλες τις προσπάθειες που υπάρχουν και κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση – που δεν είναι και λίγες: Ήδη διεξήχθη για πρώτη φορά φέτος στις 26-27 Μαίου το RADical Pride, το 1ο Αυτοοργανωμένο Pride στη Θεσσαλονίκη και ακολουθούν τα Pride Πάτρας και Κρήτης. Στις 23-24 Ιουνίου διοργανώνεται το 2ο Patras Pride στο Μόλο της Αγίου Νικολάου, ενώ στις 30 Ιουνίου διοργανώνεται το φεστιβάλ ορατότητας και διεκδικήσεων για την απελευθέρωση φύλου, σώματος, σεξουαλικότητας LGBTIQ+ Pride Κρήτης στο πάρκο Γεωργιάδη. Τα θεσμικά φεστιβάλ διοργανώνονται στις 10 Ιουνίου στην Αθήνα, στην Πλατεία Συντάγματος, και λίγες μέρες αργότερα, στις 14-17 Ιουνίου, ακολουθεί το ThessalonikiPride.

 

Διαβάστε ακόμα

Keep it Radical: Οι αποφάσεις που παίρνεις, καθορίζουν τελικά και το ποιος/α είσαι

Athens Pride: Περί Eldorado Gold και άλλων…δεινών

Share

Keep it Radical: Οι αποφάσεις που παίρνεις, καθορίζουν τελικά και το ποιος/α είσαι

thess rad pride

Δυο δρόμοι διασταυρώθηκαν σε ένα δάσος κι εγώ – εγώ πήρα τον λιγότερο ταξιδεμένο Και αυτό ήταν που έκανε όλη τη διαφορά

Ρόμπερτ Φροστ, Ο Δρόμος που δεν διάλεξα

της Κικής Σταματόγιαννη

Κά­ποιες φορές κα­λεί­σαι να περ­πα­τή­σεις στους δρό­μους που έχουν χα­ρά­ξει άλλες και άλλοι πριν από σένα. Και κά­ποιες άλλες φορές πάλι έρ­χε­σαι αντι­μέ­τω­πη/ος με την επι­λο­γή να ανοί­ξεις και­νού­ρια πε­ρά­σμα­τα. Η επι­λο­γή αυτή εμπε­ριέ­χει φυ­σι­κά το ρίσκο όλων των και­νού­ριων πραγ­μά­των. Θα πρέ­πει να αφή­σεις στην άκρη την ασφά­λεια του σί­γου­ρου και του δο­κι­μα­σμέ­νου, καθώς και τη λο­γι­κή του “έτσι το βρή­κα­με κι έτσι το πάμε κι ως να πε­θά­νου­με εμείς δεν το κου­νά­με”. Γιατί φτά­νει κά­πο­τε η στιγ­μή που αυτά “που βρή­κες” είναι κομ­μά­τια μιας άλλης επο­χής και πρέ­πει να τα αφή­σεις πίσω σου. Και να προ­χω­ρή­σεις.

Αυτό θα μπο­ρού­σε να συ­νο­ψί­σει εξαι­ρε­τι­κά την ιστο­ρία του RADical Pride, του 1ου Αυ­τό-ορ­γα­νω­μέ­νου Pride στη Θεσ­σα­λο­νί­κη, που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­κε στις 26/27 Μάη. Μια συλ­λο­γι­κό­τη­τα που απο­φά­σι­σε -σε μια στιγ­μή που όλα γύρω μας ρι­ζο­σπα­στι­κο­ποιού­νται- να πα­ρα­μεί­νει στον δρόμο της ρήξης με το σύ­στη­μα που γεννά και τρο­φο­δο­τεί την κα­τα­πί­ε­ση, τη βία και τον ρα­τσι­σμό. Οι πολ­λα­πλές ταυ­τό­τη­τες ση­μαί­νουν και πολ­λα­πλή κα­τα­πί­ε­ση .

Τα ερ­γα­στή­ρια και οι εκ­δη­λώ­σεις, που επι­λέ­χθη­καν να γί­νουν, έδω­σαν έμ­φα­ση στην πολ­λα­πλό­τη­τα των ταυ­το­τή­των που φέ­ρου­με. Τα πράγ­μα­τα είναι ήδη ζό­ρι­κα όταν αυ­το­προσ­διο­ρί­ζε­σαι ως άτομο που ανή­κει στην λο­ατ­κια+ κοι­νό­τη­τα. Τι γί­νε­ται, όμως, όταν πα­ράλ­λη­λα είσαι γυ­ναί­κα ή ανά­πη­ρος/η ή πρό­σφυ­γας ή ερ­γα­ζό­με­νος/η μέσα σε συν­θή­κες οι­κο­νο­μι­κής κρί­σης; Μέσα από τις συ­ζη­τή­σεις έγινε προ­σπά­θεια να αγ­γι­χτούν και αυτά τα ζη­τή­μα­τα των πολ­λα­πλών ταυ­το­τή­των και της κα­τα­πί­ε­σης που συ­νε­πά­γο­νται οι ξε­χω­ρι­στές αυτές ταυ­τό­τη­τες, χωρίς φυ­σι­κά να ιε­ραρ­χη­θούν οι κα­τα­πιέ­σεις. Φε­μι­νι­στι­κό ερ­γα­στή­ρι για τη βία που ει­σπράτ­τουν κα­θη­με­ρι­νά οι γυ­ναί­κες, για τα τρο­μα­κτι­κά πε­ρι­στα­τι­κά βίας σε βάρος των τρανς γυ­ναι­κών σε όλο τον κόσμο, καθώς και την αντί­δρα­ση του κι­νή­μα­τος απέ­να­ντι σε όλο αυτό. Προ­βο­λή ντο­κι­μα­ντέρ και συ­ζή­τη­ση για το πα­ρα­γνω­ρι­σμέ­νο ζή­τη­μα της σε­ξουα­λι­κό­τη­τας των ανά­πη­ρων και ιδίως των λο­ατ­κια+ αν­θρώ­πων.

Μια από τις πρώ­τες προ­σπά­θειες να συ­ζη­τη­θεί ανοι­χτά το ζή­τη­μα των λο­ατ­κια+ προ­σφύ­γων μέσα στα στρα­τό­πε­δα και αυτό που μας ανα­λο­γεί σαν κί­νη­μα να κά­νου­με δρώ­ντας ως αλ­λη­λέγ­γυ­ες/οι προς την κα­τεύ­θυν­ση αυτή. Και τι έχει να πει ο αντί­πα­λος για όλα αυτά; Στο τέλος της πρώ­της μέρας του δι­η­μέ­ρου με­τρού­σα­με μια σβά­στι­κα σχε­δια­σμέ­νη πάνω στην αφίσα ακρι­βώς κάτω από το Στέκι Με­τα­ναστ(ρι)ών, πίσω από το μνη­μείο του Γρ. Λα­μπρά­κη, πολ­λές σκι­σμέ­νες αφί­σες πα­ντού στην πόλη, εμε­τι­κά σε­ξι­στι­κά σχό­λια σε αναρ­τή­σεις στα social media. Η δεύ­τε­ρη μέρα ση­μα­δεύ­τη­κε από ομο­φο­βι­κό λε­κτι­κό επει­σό­διο την ώρα της πο­ρεί­ας σε ένα από τα κε­ντρι­κό­τε­ρα ση­μεία της Θεσ­σα­λο­νί­κης. Μάλ­λον κά­ποιοι ενο­χλή­θη­καν από τη δράση του RADical Pride. Ωραία, λοι­πόν. Ας είναι.  Πο­λε­μά­με τον κα­πι­τα­λι­σμό και τις πα­τριαρ­χι­κές αντι­λή­ψεις (… αλλά η βροχή απο­δει­κνύ­ε­ται πιο ζό­ρι­κος αντί­πα­λος!)

Το πόσο ζω­ντα­νή είναι μια πο­ρεία φαί­νε­ται κά­ποιες φορές και από τα συν­θή­μα­τα που τη συ­νο­δεύ­ουν. Πέρα από τα γνω­στά και κα­θιε­ρω­μέ­να φω­νά­ξα­με με εν­θου­σια­σμό και το αυ­το­σαρ­κα­στι­κό: “Pride με ήλιο, Pride και με βροχή…” τη στιγ­μή που άρ­χι­σε να βρέ­χει κα­ταρ­ρα­κτω­δώς κατά τη διάρ­κεια της Πο­λύ­χρω­μης Πο­ρεί­ας Ελεύ­θε­ρης Έκ­φρα­σης. Πέρα από τον αυ­το­σαρ­κα­σμό, όμως, η συ­νέ­λευ­ση του RADical Pride έπρε­πε να απο­δεί­ξει την ικα­νό­τη­τά της και στην τα­χύ­τη­τα των αντα­να­κλα­στι­κών της. Μέσα σε λι­γό­τε­ρο από ένα 24ωρο άλ­λα­ξε ολό­κλη­ρο τον σχε­δια­σμό εβδο­μά­δων για τις εξω­τε­ρι­κές δρα­στη­ριό­τη­τες στο πάρκο Ξαρ­χά­κου, τις οποί­ες και με­τέ­φε­ρε στη Σχολή Θε­τι­κών Επι­στη­μών του ΑΠΘ. Μπο­ρεί να σώ­θη­κε τε­λευ­ταία στιγ­μή η παρ­τί­δα, αλλά η με­τα­φο­ρά αυτή στέ­ρη­σε αρ­κε­τά και από την ορα­τό­τη­τα στον δη­μό­σιο χώρο (σε ένα δη­μό­σιο πάρκο με εύ­κο­λη πρό­σβα­ση από όλες και όλους) και από την πραγ­μα­τι­κή δυ­να­τό­τη­τα συμ­με­το­χής στα ερ­γα­στή­ρια και τις εκ­δη­λώ­σεις (δυ­σκο­λό­τε­ρη η πρό­σβα­ση στον χώρο των πα­νε­πι­στη­μί­ων, ιδίως κάτω από συ­νε­χή και δυ­να­τή βροχή). Γιατί είχε ση­μα­σία η συμ­με­το­χή στο RADical Pride; Το RADical Pride πήρε το ρίσκο της δύ­σκο­λης επι­λο­γής. Απο­φά­σι­σε να ορ­γα­νώ­σει κάτι στη­ρι­ζό­με­νο απο­κλει­στι­κά στον κόσμο των κι­νη­μά­των. Χωρίς “χρυ­σές” και “αρ­γυ­ρές” χο­ρη­γί­ες, χωρίς χρη­μα­το­δο­τι­κά ευ­ρω­παϊ­κά πα­κέ­τα, χωρίς σπόν­σο­ρες επι­κοι­νω­νί­ας, χωρίς “εθε­λο­ντές”. Απέ­να­ντι στα ιδρύ­μα­τα-τα­γούς του νε­ο­φι­λε­λευ­θε­ρι­σμού απο­φά­σι­σε να αντι­πα­ρα­τά­ξει την αυ­τό-ορ­γά­νω­ση των ερ­γα­ζο­μέ­νων της ΒΙΟΜΕ. Απέ­να­ντι σε κάθε λογής Eldorado Gold (που είχε επι­λε­γεί ως “χρυ­σός χο­ρη­γός” από την ορ­γα­νω­τι­κή επι­τρο­πή του Athens Pride, για να απο­συρ­θεί μετά την κα­τα­κραυ­γή των αν­θρώ­πων του κι­νή­μα­τος) απο­φά­σι­σε να αντι­πα­ρα­τά­ξει τις αγω­νί­στριες και τους αγω­νι­στές του κι­νή­μα­τος S.O.S. Χαλ­κι­δι­κή. Επέ­λε­ξε να συ­μπα­ρα­τα­χθεί με αυτές και αυ­τούς που εδώ και χρό­νια βλέ­πουν να κα­τα­στρέ­φε­ται η γη τους και το τί­μη­μα για την αυ­το­νό­η­τη υπε­ρά­σπι­σή της είναι να σέρ­νο­νται οι ίδιοι/ες στα δι­κα­στή­ρια. Απέ­να­ντι στις πο­λυ­ε­θνι­κές εται­ρεί­ες επέ­λε­ξε να αντι­πα­ρα­τά­ξει τον κι­νη­μα­τι­κό κόσμο, τις πο­λι­τι­κές ορ­γα­νώ­σεις της αρι­στε­ράς, τις συλ­λο­γι­κό­τη­τες της αυ­το­νο­μί­ας, τις αντι­ρα­τσι­στι­κές κι­νή­σεις. Στον “εθε­λο­ντι­σμό” απο­φά­σι­σε να αντι­πα­ρα­τά­ξει τη συν­δια­μόρ­φω­ση, τη λήψη απο­φά­σε­ων από κοι­νού, την ενω­μέ­νη δράση ως απά­ντη­ση στον σε­ξι­σμό, την ομο­φο­βία και την τραν­σφο­βία.

Στο RADical Pride δεν κα­τέ­βη­καν οι χι­λιά­δες κό­σμου που συμ­με­τέ­χουν συ­νή­θως στην πο­ρεία των Pride στη Θεσ­σα­λο­νί­κη τα τε­λευ­ταία χρό­νια. Αυτό που συ­νέ­βη όμως ήταν ότι συ­σπει­ρώ­θη­κε ένα κομ­μά­τι –κά­ποιες εκα­το­ντά­δες- κό­σμου απο­φα­σι­σμέ­νου για την κρι­σι­μό­τη­τα της επι­λο­γής να στη­ρι­χθεί το εγ­χεί­ρη­μα της αυ­τό-ορ­γά­νω­σης. Στις εκ­δη­λώ­σεις και στην πο­ρεία συμ­με­τεί­χαν όσες και όσοι πί­στε­ψαν στο γε­γο­νός ότι η δύ­να­μη και ταυ­τό­χρο­να η ευ­θύ­νη για να δια­χει­ρι­στού­με τα ζη­τή­μα­τα διορ­γά­νω­σης ενός Pride βρί­σκε­ται σε εμάς και όχι σε κά­ποιους άλ­λους. Κι αυτό δεν το λες μικρό πράγ­μα. Κι επει­δή έχει τη ση­μα­σία του για τις/τους ιστο­ρι­κούς του κι­νή­μα­τος στο μέλ­λον να θυ­μό­μα­στε αυτές και αυ­τούς που πήραν τη γεν­ναία από­φα­ση να στη­ρί­ξουν ορ­γα­νω­μέ­να το πρώτο εγ­χεί­ρη­μα αυ­τό-ορ­γά­νω­σης, καλό είναι να ανα­φερ­θούν: Pride Πά­τρας, lgbtqi+ Pride Κρή­της, ομάδα Sylvia Rivera, Κιου­ρί@, Blender (Πάτρα), Σό­δο­μα και Πό­μο­λα (Αλε­ξαν­δρού­πο­λη), Colour Youth (Αθήνα), ομάδα Πο­λυ­συ­ντρο­φι­κών, ομάδα Προ­σβα­σι­μό­τη­τας, Room 39, Επι­τρο­πή Ενά­ντια στην Εξό­ρυ­ξη Χρυ­σού Θεσ­σα­λο­νί­κης, ΣΕ ΒΙΟΜΕ, Αντιρ­ρη­σί­ες Συ­νεί­δη­σης, Αντι­ρα­τσι­στι­κή Πρω­το­βου­λία Θεσ­σα­λο­νί­κης, Κί­νη­ση Απε­λά­στε τον Ρα­τσι­σμό/ΔΕΑ, ΚΕ­ΕΡ­ΦΑ, Ξε­κί­νη­μα, νΚΑ, ΑΝΤΑΡ­ΣΥΑ, Δί­κτυο για τα κοι­νω­νι­κά και πο­λι­τι­κά δι­καιώ­μα­τα.

Γιατί έχει ση­μα­σία να πα­ρέμ­βει το RADical Pride στην πο­ρεία Υπε­ρη­φά­νειας του 6ου Thessaloniki Pride; Η ανοι­χτή συ­νέ­λευ­ση του RADical Pride έχει κα­τα­φέ­ρει μέχρι στιγ­μής -στα σχε­δόν δυο χρό­νια από τη δη­μιουρ­γία της- να συ­γκα­τα­λέ­γει στα μέλη της το πιο ελ­πι­δο­φό­ρο κι εν­θου­σια­στι­κό κομ­μά­τι της πρω­το­πο­ρί­ας του λο­ατ­κια+ κι­νή­μα­τος της Θεσ­σα­λο­νί­κης. Συ­γκα­τα­λέ­γει αυτές και αυ­τούς που διέ­βλε­ψαν αρ­κε­τά έγκαι­ρα ότι οι κλει­στές ορ­γα­νω­τι­κές δομές του Thessaloniki Pride, η ιε­ραρ­χι­κή λήψη απο­φά­σε­ων από λί­γους που απο­κλεί­ουν τη συμ­με­το­χή των πολ­λών, η κακή πρα­κτι­κή του “εθε­λο­ντι­σμού”, οι χο­ρη­γί­ες, ο life-style δι­καιω­μα­τι­σμός που δεν πα­τά­ει σε κα­νέ­να τα­ξι­κό κρι­τή­ριο και πα­ρα­βλέ­πει κα­θε­τί άλλο μπρο­στά στην “λο­ατ­κια+ ταυ­τό­τη­τα” θα οδη­γή­σουν στα­δια­κά σε εκ­φυ­λι­σμό. Ήδη η συμ­με­το­χή στο περ­σι­νό 5ο Thessaloniki Pride ήταν αρ­κε­τά μειω­μέ­νη σε σχέση με τις προη­γού­με­νες χρο­νιές.

Ο κό­σμος δεί­χνει να έχει κου­ρα­στεί με την προ­βο­λή και διεκ­δί­κη­ση απο­κλει­στι­κά λο­ατ­κια+ δι­καιω­μά­των χωρίς την πα­ρα­μι­κρή σύν­δε­ση με οτι­δή­πο­τε άλλο. Όσες και όσοι κά­να­με την επι­λο­γή να συμ­με­τέ­χου­με στη συ­νέ­λευ­ση του RADical Pride συμ­με­τέ­χου­με την ίδια στιγ­μή στο ευ­ρύ­τε­ρο κί­νη­μα της πόλης και επι­διώ­κου­με να κά­νου­με αυτή τη γέ­φυ­ρα που συν­δέ­ει τα επι­μέ­ρους κι­νή­μα­τα. Την ίδια στιγ­μή, όμως, ξέ­ρου­με ότι αν θέ­λου­με να έρ­θου­με σε επαφή και να συ­νο­μι­λή­σου­με με τον λο­ατ­κια+ κόσμο της πόλης, αν θέ­λου­με να γνω­ρί­σουν το εγ­χεί­ρη­μά μας, αν θέ­λου­με τέλος να πεί­σου­με για την ανά­γκη να πά­ρουν οι ίδιες/οι τις τύχες στα χέρια τους, θα πρέ­πει να εί­μα­στε εκεί όπου θα βρί­σκε­ται αυτός ο κό­σμος. Και αυτό το ση­μείο συ­νά­ντη­σης είναι η συ­γκέ­ντρω­ση και πο­ρεία του “θε­σμι­κού” 6ο Thessaloniki Pride στις 17 Ιούνη.

Είναι τε­ρά­στιο το ιδε­ο­λο­γι­κό χάσμα που μας χω­ρί­ζει από την ηγε­τι­κή ομάδα του “θε­σμι­κού” Thessaloniki Pride. Θέ­λου­με να πι­στεύ­ου­με, ωστό­σο, ότι είναι ελά­χι­στα όσα μας χω­ρί­ζουν από τον κόσμο που θα βρε­θεί στο Λ. Πύργο στις 17 Ιούνη. Και αυτό γιατί είναι ένας κό­σμος που δο­κι­μά­ζε­ται το ίδιο με εμάς από την οι­κο­νο­μι­κή κρίση και την ανερ­γία, πα­ρα­κο­λου­θεί το δράμα των προ­σφύ­γων και νιώ­θει αλ­λη­λεγ­γύη με αυ­τούς, φρι­κιά μπρο­στά στην τρο­μα­κτι­κή βία που ει­σπράτ­τουν οι γυ­ναί­κες σε κάθε γωνιά του πλα­νή­τη, δεν είναι –γι’ αυτόν τον κό­σμο- αό­ρα­τοι/ες οι ανά­πη­ρες/οι, νιώ­θει την ίδια ανη­συ­χία για την απο­κρου­στι­κή άνοδο της ακρο­δε­ξιάς.

Με αυτόν τον κόσμο θέ­λου­με να συ­νο­μι­λή­σου­με και να του προ­τεί­νου­με το δικό μας εγ­χεί­ρη­μα αυ­τό-ορ­γά­νω­σης και συμ­με­το­χι­κής δρά­σης. Θα εί­μα­στε λοι­πόν και εμείς στην πο­ρεία Υπε­ρη­φά­νειας του 6ου Thessaloniki Pride με το μπλοκ και το πανό του RADical Pride, που ελ­πί­ζου­με να συ­γκε­ντρώ­σει όλο τον κι­νη­μα­τι­κό κόσμο της πόλης και ακόμα πε­ρισ­σό­τε­ρους/ες. Κά­ποιες φορές έχει ση­μα­σία να επι­λέ­γεις τον δύ­σκο­λο δρόμο. “Κι αυτό είναι που κάνει τη δια­φο­ρά”.

Πηγή: rproject

 

Διαβάστε ακόμα

Athens Pride: Περί Eldorado Gold και άλλων…δεινών

Η αμερικανική μαρξιστική εμπειρία του ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος

Share

Athens Pride: Περί Eldorado Gold και άλλων…δεινών

pride17

της Κατερίνας Κλείτσα

Την Παρασκευή 26/5 επικράτησε ένας μικρός πανικός στα social media, όταν έγινε γνωστό ότι η Eldorado Gold βρίσκεται ανάμεσα στους «Χρυσούς» Χορηγούς (τί ειρωνεία!) του Athens Pride.

ΛΟΑΤ+ άτομα, ακτιβίστριες/ες, αντέδρασαν άμεσα, καταγγέλλοντας την διοργάνωση που δέχεται να χρηματοδοτηθεί από την ίδια εταιρεία που καταστρέφει το δάσος στη Χαλκιδική και μαζί με τις κυβερνήσεις ευθύνεται για την άγρια καταστολή αγωνιστών/τριων που χρόνια τώρα παλεύουν ενάντια στην εξόρυξη χρυσού.

Τα ταχύτατα αντανακλαστικά του κόσμου και η μεγάλη αντίδραση ανάγκασαν το Athens Pride να αποσύρει τη χορηγία της Eldorado Gold, προχωρώντας στην παρακάτω επίσημη ανακοίνωση:

«Μετά από προσεκτικό έλεγχο και με αφορμή παρατηρήσεις μελών της κοινότητάς μας σε σχέση με τη χορηγία της ELDORADO GOLD στο φετινό Athens Pride – Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Αθήνας αποφασίστηκε από κοινού από την επιτροπή Διοργάνωσης και την πολιτική ομάδα του Athens Pride η απόσυρση της χορηγίας και η επιστροφή των χρημάτων».

Είναι πολύ σημαντικό λοιπόν να σημειώσουμε πως η απόσυρση της χορηγίας, αποτελεί νίκη για τα ΛΟΑΤ+ άτομα που αντέδρασαν και ασκήσαν πίεση στην Athens Pride, αλλά την ίδια ώρα, η Athens Pride δε μπορεί να μας πείσει για τις καλές της προθέσεις.

Διαβάζοντας την ανακοίνωσή τους, στεκόμαστε στις τέσσερις πρώτες λέξεις, «Μετά από προσεκτικό έλεγχο…» και αναρωτιόμαστε: πώς είναι δυνατόν να χρειάζεται προσεκτικός έλεγχος για να ανακαλύψεις τί εστί Eldorado Gold, όταν το κίνημα ενάντια στην εξόρυξη χρυσού είναι από τα πιο μαζικά και δυναμικά των τελευταίων χρονών;

Υπάρχουν δύο πιθανές απαντήσεις. Πρώτον, η Οργανωτική Επιτροπή του Athens Pride έχει πλέον αποκοπεί τόσο πολύ από την κοινωνία, που πραγματικά δεν γνώριζε τί κρύβεται πίσω από το όνομα και το «ρευστό» της Eldorado Gold. Αν ισχύει αυτό το σενάριο, είναι πραγματικά τρομακτικό το να βρίσκεται στα χέρια αυτών των ανθρώπων η διοργάνωση του Pride, ανθρώπων που δεν έχουν ιδέα για τους αγώνες που δίνει η κοινωνία σήμερα, για την καταστολή που έχουν δεχτεί αγωνιστές/τριες, για μία από τις επικείμενες μεγαλύτερες περιβαλλοντικές καταστροφές στην Ελλάδα! Το δεύτερο σενάριο είναι να τα γνώριζαν όλα αυτά, αλλά να επέλεξαν να τα αγνοήσουν γιατί «είναι πολλά τα λεφτά».

Όποιο από τα δύο σενάρια και εάν ισχύει, η αλήθεια είναι ότι η οργανωτική επιτροπή του Athens Pride είναι πολύ «λίγη» για τις ανάγκες των ΛΟΑΤ+ ατόμων.

Εξάλλου, η ανεπάρκεια της Athens Pride, δεν φάνηκε μόνο στην περίπτωση της Eldorado Gold. Το τελευταίο περιστατικό ήταν απλά η απόδειξη ότι όταν αποφασίζεις να βάλεις χορηγούς-επιχειρήσεις σε Φεστιβάλ και γενικά εκδηλώσεις που στόχο έχουν να προβάλλουν αιτήματα ή/και να αναδείξουν την καταπίεση που υφίστανται κοινωνικές ομάδες, δεν υπάρχει όριο για το ποιες είναι οι επιχειρήσεις, οργανισμοί κλπ με τις οποίες θα συνεργαστείς.

Η Eldorado Gold χτύπησε ευαίσθητες χορδές, αλλά η ουσία δεν αλλάζει με την απόσυρση της χορηγίας της, όπως εξάλλου έχουν καταγγείλει μία σειρά από οργανώσεις και ομάδες εδώ και χρόνια για το θέμα των χορηγιών στα Pride.

Αν ρίξουμε μία ματιά στους υπόλοιπους χορηγούς, θα δούμε ανάμεσά τους τη Vodafone, που τους τελευταίους μόνο μήνες έχει περάσει σε «εκκαθάριση» του εργατικού δυναμικού της με σκοπό να διώξει τους/ις παλιούς/ες εργαζόμενους/ες που έχουν καλύτερες συμβάσεις εργασίας και να προσλάβει νέους/ες με λιγότερα δικαιώματα και χαμηλότερους μισθούς. Η ίδια εταιρεία στο παρελθόν έχει απολύσει εργαζόμενους/ες για συνδικαλιστικούς λόγους, έχει απολύσει δηλαδή εργαζόμενους/ες που διεκδίκησαν τα δικαιώματά τους και την ίδια ώρα είναι «χρυσός» χορηγός στο Pride, που θεωρητικά θέλει να προβάλλει και να αγωνιστεί για δικαιώματα των ΛΟΑΤ+ ατόμων!

Φυσικά, όταν τα δικαιώματα δεν έχουν κόστος για την εταιρεία, η Vodafone δεν έχει κανένα πρόβλημα να δώσει ζεστά λεφτάκια για να ανεβάσει το κοινωνικό της προφίλ. Η Athens Pride όμως, δεν έχει πρόβλημα;

Η Vodafone δεν αποτελεί την εξαίρεση, αλλά τον κανόνα των ιδιωτικών επιχειρήσεων-χορηγών, που σα βασικό στόχο έχουν το κέρδος, κέρδος που βγαίνει κυρίως από την εκμετάλλευση των εργαζόμενών τους και στη συνέχεια δίνουν ένα μέρος πίσω, εν είδει χορηγιών.

Αλλά πέρα από τις επιχειρήσεις, για μία ακόμα φορά ανάμεσα στους χορηγούς βρίσκεται και η Αμερικάνικη Πρεσβεία. Σε αντίστοιχη χορηγία του Αμερικάνικου Προξενείου στη Θεσσαλονίκη, είχαν υπάρξει πολύ μεγάλες αντιδράσεις από ΛΟΑΤ+ άτομα, ομάδες και οργανώσεις, που εξήγησαν το πόσο υποκριτικό και επικίνδυνο είναι η χώρα που είναι σχεδόν συνώνυμη με τους βομβαρδισμούς άμαχου πληθυσμού στη Μέση Ανατολή, τα Βαλκάνια κοκ, να ξεπλένει τα χέρια της στα Φεστιβάλ Υπερηφάνειας, χτίζοντας και αυτή ένα κοινωνικό προφίλ υπέρ των καταπιεσμένων.

Την ίδια ώρα βέβαια που πολλά ΛΟΑΤ+ άτομα αντιδρούν στις χορηγίες, υπάρχει ένα κομμάτι κόσμου που δε βλέπει ποια ακριβώς είναι η σύνδεση π.χ. της εξόρυξης χρυσού με την καταπίεση που υφίστανται τα ΛΟΑΤ+ άτομα. Συχνά είναι τόσο μεγάλη η καταπίεση των ΛΟΑΤ+ ατόμων, που οποιαδήποτε άλλη ανισότητα ή αδικία, φαντάζει μικρή ή δευτερεύουσα και αυτό είναι κατανοητό. Όμως, ανάμεσα στους/ις εργαζόμενους/ες της Vodafone που απολύθηκαν για παράδειγμα, υπάρχουν ΛΟΑΤ+ που έχασαν τη δουλειά τους γιατί δεν ήταν αρκετά «οικονομικοί/ες» για την εταιρεία. Ανάμεσα στους κατοίκους της Χαλκιδικής, υπάρχουν προφανώς και ΛΟΑΤ+ άτομα που θα δουν τη ζωή, την υγεία και το φυσικό περιβάλλον τους να καταστρέφονται από την εξόρυξη της Eldorado Gold.

Στην πραγματικότητα δηλαδή, οι τρόποι που αυτό το σύστημα μας αδικεί, μας εκμεταλλεύεται, επεμβαίνει στις ζωές μας, είναι τόσο πολλοί, που καθένας και καθεμία από εμάς έχει ταυτόχρονα πολλά «ανοιχτά μέτωπα». Και οι αγώνες που δίνουμε σε κάθε ένα από αυτά τα μέτωπα, έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες επιτυχίας, αν μας βρουν όλους/ες ενωμένους/ες να τους δίνουμε μαζί.

Με άλλα λόγια, στα Pride δε θέλουμε την Eldorado Gold, θέλουμε τις Επιτροπές Ενάντια στην Εξόρυξη Χρυσού. Δε θέλουμε την Vodafone, θέλουμε τους/ις εργαζόμενους/ες και τους/ιες ανέργους/άνεργες. Δε θέλουμε Πρεσβείες, θέλουμε τους/ις πρόσφυγες και τους/ις μετανάστ(ρι)ες που ξεριζώθηκαν από τις χώρες τους λόγω των πολιτικών και οικονομικών «παιχνιδιών» όσων κατέχουν τον πλούτο και την εξουσία.

Πρέπει το ΛΟΑΤ+ κίνημα να διαλέξει συμμάχους. Θέλει συμμαχία με τα κοινωνικά κινήματα και τα κινήματα των εργαζομένων, που παλεύουν και αντιστέκονται, ή συμμαχία με τις επιχειρήσεις, τις πολυεθνικές και τις κυβερνήσεις των ισχυρών που ληστεύουν τους λαούς και διαλύουν ολόκληρες χώρες, ανάμεσα τους και τη δική μας; Πρέπει να διαλέξει, γιατί και με τους δύο, δε γίνεται.

Χρειαζόμαστε ένα Pride που θα μένει μακριά από τις πολιτικές τον χορηγιών και του PR και θα επενδύει στη σύνδεση με την υπόλοιπη κοινωνία και με τα κινήματα. Χρειαζόμαστε ένα Pride που θα είναι με τη μεριά των καταπιεσμένων και θα γυρνάει την πλάτη στους καταπιεστές.

το κείμενο δημοσιεύτηκε αρχικά στο net.xekinima.org

 

Share

Ο Σύλλογος ΔΕΠ Πανεπιστημίου Αιγαίου στηρίζει τη διεκδίκηση για ασφαλείς και δωρεάν αμβλώσεις

pattern wallpaper

Ανακοίνωση ΚΣ Συλλόγου ΔΕΠ Πανεπιστημίου Αιγαίου

Σχετικά με την απόφαση των αναισθησιολόγων νοσοκομειακών γιατρών Σάμου να απέχουν από τις αμβλώσεις

Από δημοσιεύματα στον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο έγινε γνωστή η άρνηση των αναισθησιολόγων γιατρών του Νοσοκομείου Σάμου να χορηγούν αναισθησία σε γυναίκες που επιθυμούν διακοπή της κύησή τους, επικαλούμενοι ηθικούς λόγους συνείδησης και βασιζόμενοι σε διάταξη του Κώδικα Ιατρικής Δεοντολογίας που τους παρέχει αυτό το δικαίωμα.

Ως πανεπιστημιακοί δάσκαλοι θεωρούμε οπισθοδρομική και αναχρονιστική την απόφαση των αναισθησιολόγων, με την οποία καταστρατηγείται το αναφαίρετο δικαίωμα των γυναικών να αποφασίζουν για το  μέλλον τους. Έχουν δοθεί αγώνες από το γυναικείο κίνημα για το δικαίωμα στην τεχνητή διακοπή της κύησης.

Η απόφαση των αναισθησιολόγων γιατρών της Σάμου είναι ακόμη πιο κατακριτέα για τις χιλιάδες νέες γυναίκες στο νομό Σάμου (εργαζόμενες, άνεργες, μετανάστριες), τις φοιτήτριες του Πανεπιστημίου Αιγαίου που η μοναδική τους δυνατότητα να προχωρήσουν σε διακοπή κύησης είναι το ένα και μοναδικό νοσοκομείο της Σάμου στο Βαθύ. Στα προβλήματα που βιώνουν οι κάτοικοι των απομακρυσμένων περιοχών λόγω της ελλιπέστατης ιατρικής και νοσοκομειακής περίθαλψης με την υποστελέχωση των νοσοκομείων, έρχεται να προστεθεί η απόφαση των αναισθησιολόγων γιατρών. Απόφαση που στην ουσία της σημαίνει εξαναγκασμό όλων των γυναικών που θέλουν να προχωρήσουν σε άμβλωση ή να ταξιδέψουν σε άλλη πόλη της Ελλάδας ή να αναζητήσουν ιδιωτικές ιατρικές υπηρεσίες, με ό,τι σημαίνει αυτό σε οικονομικό επίπεδο. Απόφαση που μπορεί όμως να οδηγήσει γυναίκες σε επισφαλείς πρακτικές διακοπής κύησης με άκρως επικίνδυνες επιπτώσεις για την υγεία τους.

Σε καμία περίπτωση το σοβαρό θέμα που προέκυψε με την απόφαση των αναισθησιολόγων στη Σάμο δεν μπορεί να αξιοποιηθεί για μικροπολιτικές σκοπιμότητες. Το μόνο που μπορεί να γίνει, είναι να καταγγελθεί απ΄όλους το γεγονός και ταυτόχρονα αυτό να γίνει η αφορμή για να λυθούν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι νοσοκομειακοί γιατροί της Σάμου.

Διεκδικούμε ασφαλείς και δωρεάν αμβλώσεις μέσα από ένα δημόσιο και δωρεάν σύστημα υγείας και δημόσια και δωρεάν υγεία για όλους και όλες.

28 Μαΐου 2017

 

Διαβάστε ακόμα

Έκτρωση: δικαίωμα ή χάρη;

Η άμβλωση δέχεται επίθεση στην Ευρώπη!

Οι «αμόρφωτοι» του έρωτα

.

Share

Αποκλεισμός ομοφυλόφιλων από αιμοδοσία – Πρόσκληση σε παρέμβαση

αίμα

Ο αποκλεισμός «όσων έχουν συνάψει έστω και μία ομοφυλοφιλική σχέση από το 1977» από την εθελοντική αιμοδοσία, όπως διατυπώνεται στο έντυπο «Ιστορικό Αιμοδότη», οδήγησε τις παρακάτω ομάδες και συλλογικότητες* της Θεσσαλονίκης στην απόφαση να προβούν σε μια σειρά παράλληλων διεκδικήσεων με στόχο την άρση αυτής της ομοφοβικής και επιστημονικά αβάσιμης απαγόρευσης. Στο πλαίσιο αυτό έχουμε στείλει ήδη σχετική επιστολή διαμαρτυρίας προς το Εθνικό Κέντρο Αιμοδοσίας, την οποία σας καλούμε να δημοσιοποιήσετε, αν συμφωνείτε (βλ. συνημμένο αρχείο)

Μία επόμενη δράση που σχεδιάζουμε είναι η παρέμβαση στο «10o Σεμινάριο Ελληνικής Εταιρείας Μεταγγισιοθεραπείας» [1] στο οποίο θα διεξαχθεί μία στρογγυλή τράπεζα με θέμα “Εθελοντική Αιμοδοσία και  MSM: Νεώτερα δεδομένα” στις 7 Απριλίου 2017, ώρα 17:30-19:00, στην Αίγλη του Ζαππείου.

Σας  καλούμε να συμμετάσχετε, είτε συλλογικά είτε ατομικά, στην παρέμβαση-διαμαρτυρία ενάντια στην αθέμιτη αυτή διάκριση, έξω από το χώρο του σεμιναρίου στις 16:00.

Προετοιμάζουμε ήδη ένα ενημερωτικό φυλλάδιο που θα μπορούσε να μοιραστεί κατά τη διάρκεια αυτής της δράσης. Άλλες ιδέες είναι η δημιουργία πανό με σχετικό μήνυμα και πιθανώς η διεξαγωγή ψηφίσματος με αίτημα την κατάργηση του κριτηρίου. Θα θεωρούσαμε χρήσιμο, εφόσον υπάρχει ενδιαφέρον, να συναντηθούμε μια μέρα πριν την παρέμβαση (Πέμπτη 6 Απριλίου 2017), ώστε να γνωριστούμε και να προετοιμαστούμε.

-Ανοιχτή πρωτοβουλία για ένα αυτο-οργανωμένο Thessaloniki Pride,

-Homophonia Thessaloniki Pride,

-Λεσβιακή Ομάδα Θεσσαλονίκης (ΛΟΘ),

-Ομάδα Εθελοντικής Αιμοδοσίας «Αιμοδοτώ»,

-Ομάδα Μεταπτυχιακών Φοιτητών Κοινωνικής Ψυχολογίας και Ψυχοκοινωνικών Παρεμβάσεων ΑΠΘ,

-Ομάδα Sylvia Rivera, για ένα κινηματικό Thessaloniki Pride,

-Thessaloniki Pride-Φεστιβάλ Υπερηφάνειας Θεσσαλονίκης,

-Thessaloniki Rainbow Youth,

-Φοιτητική Ομάδα Εθελοντικής Αιμοδοσίας “ΑΙΜΟΔΟΤΩ”

 

Με εκτίμηση,

Ομάδα Μεταπτυχιακών Φοιτητών Κοινωνικής Ψυχολογίας και Ψυχοκοινωνικών Παρεμβάσεων ΑΠΘ.

 

*Μπορείτε να διαβάσετε και το ενημερωτικό φυλλάδιο “Επιστολή-απάντηση στο ΕΚΕΑ”

 

Στοιχεία επικοινωνίας:

Email: againstexclusions@gmail.com
Facebook: https://www.facebook.com/group s/285150905241496/ [2]
Τηλέφωνα: 6976232353, 6947653141

Links:
——
[1] http://hsbt.gr/site/wp-content /uploads/2017/03/scientific_ program.pdf
[2] https://www.facebook.com/group s/285150905241496/

Share

Αλληλεγγύη στις Κούρδισες μαχήτριες του γυναικείου κινήματος της Rojava

1

της Φαίδρας Φουντουλάκη*

Το γυναικείο κουρδικό κίνημα και ο πόλεμος

Η Πρωτοβουλία γυναικών οργάνωσε την Κυριακή 12 Μαρτίου μια ενημέρωση συζήτηση με την εκπρόσωπο του Κουρδικού γυναικείου κινήματος στο χώρο Αλληλεγγύης που βρίσκεται στη Βύρωνος 5 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Εκεί μετά την ομιλία της προσκαλεσμένης Κούρδισας μέσω skype από τη αυτόνομη περιοχή της Rojava στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας δόθηκε η ευκαιρία στους παρευρισκόμενους, στις γυναίκες δηλαδή που αποτελούν το δυναμικό του χώρου αλλά και των φοιτητών που παρακολούθησαν τη ζωντανή μετάδοση να διατυπώσουν ερωτήσεις για διάφορα θέματα όπως η ανάπτυξη του γυναικείου κινήματος μετά το πόλεμο με τη Συρία, τα επιμορφωτικά σεμινάρια που διοργανώνονται εκεί με σκοπό την ενημέρωση των γυναικών για θέματα αντισύλληψης, διεκδίκησης δικαιωμάτων, εργασιακών αλλά και δικαιωμάτων που αφορούν την ταυτότητα του φύλου, τη μητρότητα, την ισότιμη μεταχείριση στο χώρο της πολιτικής, την καταπολέμηση της έμφυλης βίας κ.α.

2

Επίσης τόνισε ότι αρχίζουν και διαδραματίζουν ρόλο και τα οικολογικά κινήματα σε συνεργασία με το γυναικείο κίνημα: «Το γυναικείο κίνημα άνθησε μετά το πόλεμο με τη Συρία και την αναγκαστική εμπλοκή τους στο πόλεμο για την προάσπιση της Ελευθερίας τους, των οικογενειών τους και της εδαφικής ακεραιότητας τους».

Επεσήμανε την αναγκαιότητα της συνδιαλλαγής και διασύνδεσης με άλλα γυναικεία κινήματα σε όλη την Ευρώπη πράγμα το οποίο έχει επιτευχθεί μέχρι τώρα μέσω της δράσης των γυναικείων καραβανιών αλληλεγγύης που κάθε χρόνο τη μέρα της γυναίκας συναντιόνται με σκοπό την ενδυνάμωση του γυναικείου κινήματος μέσω της αλληλεπίδρασης και της ανταλλαγής εμπειριών κάθε φορά σε διαφορετική περιοχή.

Το Μάρτιο του 2015 η συνάντηση έλαβε χώρα στα βόρεια σύνορα της Συρίας λίγο πριν το Κομπάνι στο οποίο εκπροσώπησαν από το χώρο Αλληλεγγύης γυναικών η Βούλα Τάκη και η Κυριακή Παναγιωτίδου (σύνολο 6 γυναίκες) το οποίο ήταν αδύνατο να επισκεφτούν λόγω της διεξαγωγής μαχών.

3

Αναφέρει η Βούλα Τάκη στο διαδικτυακό τόπο «φύλο συκής»: «Με κεντρικό μας σύνθημα «Από το Κομπάνι ως τη Λισαβόνα όλες οι γυναίκες στο δρόμο του αγώνα», έξι γυναίκες από το «Χώρο Αλληλεγγύης Γυναικών – Πρωτοβουλία Γυναικών Ενάντια στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας» ξεκινήσαμε το ταξίδι μας για να συμμετέχουμε στην έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού (4η διεθνής δράση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών) στην πόλη Nusaybin, μια πόλη στο τουρκικό Κουρδιστάν στα σύνορα με την αυτόνομη περιοχή της Rojava απέναντι από το καντόνι Jazira. Στην περιοχή της Rojava υπάρχουν τρία καντόνια: το Jazira, το Kobani και το Afrin. Η έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού από αυτήν την περιοχή ήθελε να σηματοδοτήσει την αλληλεγγύη των γυναικών τιμώντας ταυτόχρονα τον ηρωικό αγώνα των Κουρδισσών μαχητριών ενάντια στις βίαιες και βάρβαρες επιθέσεις των τζιχαντιστών (ISIS)».

4

Και συνεχίζει η Μεϊζέ εκπρόσωπος στο εκεί γυναικείο κίνημα σε δημοσίευμα στο φύλο συκής: «Η επανάσταση στη Rojava, είναι η πρώτη διαδικασία κοινωνικοποίησης που δημιουργεί μια κοινωνία, μια δημοκρατική συνομοσπονδία, μια κοινωνία πολυπολιτισμική, δημοκρατική, που επιτρέπει να υπάρχουν όλες οι εθνότητες μαζί, που δίνει τη δυνατότητα στις γυναίκες να μάχονται ενάντια στην πατριαρχία, στις γυναίκες που δίνουν το «χρώμα τους» σ’ αυτήν την κοινωνία που χτίζεται!! Η επανάσταση στη Rojava μάχεται τις παλιές νοοτροπίες και γεννά το καινούριο!!!».

5

Εκεί σ’ ένα διεθνές φόρουμ γυναικών δημιουργήθηκαν οι συνθήκες ενός δημόσιου διαλόγου για την πορεία του γυναικείου κινήματος σε παγκόσμιο επίπεδο και στην ενδυνάμωση των γυναικών.

Μια συνταρακτική πληροφορία που μας μετέφερε η κ. Τάκη την Κυριακή ήταν ότι η συντονίστρια στην αυτόνομη περιοχή της Rojava που διοργάνωσε το φόρουμ σκοτώθηκε τελικά στον πόλεμο .

Όσο για την Πρωτοβουλία γυναικών, για όσους δεν γνωρίζουν είναι μια γυναικεία οργάνωση η οποία απο το 2011 (μετά την οικονομική κρίση στην Ελλάδα) αγωνίζεται και απαντά στη κρίση «με μία άλλη κουλτούρα, αυτή της ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, της ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ, της ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ και ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ με όλα τα ΚΙΝΗΜΑΤΑ της πόλης (κοινωνικά ιατρεία, στέκια μεταναστών, γιατρούς του κόσμου, πρωτοβουλίες κατοίκων, κ.ά)», λειτουργώντας με άμεση δημοκρατία.

Τονίζει επίσης στο φυλλάδιο που έχει μοιραστεί σε φορείς ότι: «Σ’ αυτήν τη συγκυρία και όσο βαθαίνει η κρίση, οι γυναίκες και ιδιαίτερα οι μόνες-μητέρες και οι μόνες-γυναίκες ζούμε στην εξαθλίωση και τη φτώχεια, μη έχοντας τα στοιχειώδη για να ζήσουμε οι ίδιες και τα παιδιά μας (φαγητό, θέρμανση, εξετάσεις υγείας, εμβόλια, φάρμακα κ.ά.).

6

Μπροστά σ’ αυτήν την ανθρωπιστική κρίση που διαρκώς οξύνεται και θα έχει βάθος χρόνου, η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ έχει δημιουργήσει ένα χώρο Αλληλεγγύης, ένα “χώρο γυναικών”, που απευθύνεται σ’ όλες τις γυναίκες και ιδιαίτερα στις μονογονεϊκές οικογένειες. Είναι ένας χώρος ανοιχτός όπου οι γυναίκες μπορούμε να έχουμε τη δική μας φωνή, έτσι ώστε μέσα από την αυτοοργάνωσή μας να αντισταθούμε και να απαντήσουμε συλλογικά στα προβλήματά μας».

Επίσης στο χώρο παρέχονται υπηρεσίες από ψυχολόγο από αλληλέγγυους, μαθήματα υπολογιστών, χορού κλπ. Επίσης διατίθενται τρόφιμα που φέρνουν αλληλέγγυοι σε οικογένειες που βρίσκονται στο όριο της φτώχειας ή το ξεπερνούν. Οι αποφάσεις παίρνονται συλλογικά μετά από συνελεύσεις που συμμετέχουν ισότιμα όλες. Το σύνθημα «καμιά γυναίκα μόνη της στη κρίση».

7

Ο «Χώρος Αλληλεγγύης Γυναικών» λειτουργεί καθημερινά το πρωί 11 π.μ.-2 μ.μ. και το απόγευμα 7 μ.μ.-9 μ.μ. και βρίσκεται στη Βύρωνος 5 στο κέντρο.

Το αρχειακό υλικό και τις φωτογραφίες μας παρέδωσε η κ. Βούλα Τάκη, μέλος του χώρου.

Οι φωτογραφίες είναι από τη συνάντηση το Μάρτιο του 2015 στα βόρεια σύνορα της Συρίας και της Τουρκίας με Κούρδισες.

*Σύμβουλος ψυχικής υγείας

Πηγή: life-events.gr

 

Διαβάστε ακόμα

Ένα σύντομο οδοιπορικό κατά τη διάρκεια της έναρξης του φεμινιστικού καραβανιού της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών στο Κουρδιστάν

8

Share

Η φετινή 8η Μάρτη επιστρέφει στις ανατρεπτικές της ρίζες

revolution

του Φύλου Συκής

Στο αρκετά πρόσφατο παρελθόν η 8η Μάρτη στη συνείδηση πολλών γυναικών είχε συνδεθεί με την προσφορά λουλουδιών από άντρες και εκπτώσεις σε καλλυντικά. Σε κάποιες περιπτώσεις, σε αυτή η γιορτή θηλυκότητας έρχονταν να προστεθούν πινελιές από την πετυχημένη πορεία πολύ λίγων γυναικών στην πολιτική και τις επιχειρήσεις, για να μας διαβεβαιώσουν φυσικά ότι γίνεται να συνδυαστεί η καριέρα με την οικογένεια και το άψογο στιλ. Όλα αυτά συνέθεσαν το προφίλ ενός τόσο εύπεπτου και εύκολου φεμινισμού, που στο τέλος η 8η Μάρτη έπαψε να έχει σχέση με τις ριζοσπαστικές και διεκδικητικές της ρίζες.

Το τελευταίο διάστημα κάτι έχει αλλάξει. Αν και τα παραπάνω δεν έχουν εκλείψει, παρακολουθώντας τον κυρίαρχο λόγο στα μίντια εδώ και καιρό, το μήνυμα της εποχής είναι πως κάθε μια από εμάς μπορεί να γίνει μια ξεχωριστή, «δυνατή» γυναίκα. Μας λένε ότι τα πράγματα δεν είναι όπως παλιά, ο χώρος έχει δημιουργηθεί πια για εμάς ώστε να κατακτήσουμε κάθε κορυφή, στη δουλειά, στο σπίτι και στην κοινωνία ευρύτερα.

Σε αυτά τα πλαίσια, ο φεμινισμός, μια έννοια συκοφαντημένη και απαξιωμένη στο παρελθόν, επανέρχεται στη μόδα, σε βαθμό που ακόμα και διάσημοι/ες από τη σόουμπιζ ανά τον κόσμο καλούνται να τοποθετηθούν πάνω στο ζήτημα. Τσιτάτα που πλασάρονται ως φεμινιστικά ή «ενδυναμωτικά» για τις γυναίκες τυπώνονται σε μπλουζάκια, κούπες και κονκάρδες, ενώ εταιρείες ρούχων και καλλυντικών υιοθετούν στο μάρκετινγκ των προϊόντων τους τα νέα προτάγματα. Παρότι πολλές φεμινίστριες θα χαίρονταν να δουν τους αγώνες μιας ζωής να καταλήγουν στην ευρύτερη αποδοχή των ριζοσπαστικών και ανατρεπτικών προταγμάτων του φεμινισμού, ο σημερινός βομβαρδισμός απέχει παρασάγγας από το όραμά τους. Ο φιλελεύθερος μιντιακός φεμινισμός του 21ου αιώνα είναι μια απαστράπτουσα γιορτή της ατομικής επιτυχίας. Για να αποκτήσει μεγαλύτερη απήχηση στο (καταναλωτικό) κοινό, ακόμα και η ίδια η λέξη επανανοηματοδοτείται ως ένας προσιτός και φιλικός όρος που συμβολίζει μια αφηρημένη ισότητα και ενδυνάμωση που μας χωράει όλες, απλώς και μόνο γιατί μπορούμε να κάνουμε «επιλογές».

Το σύγχρονο πρόταγμα ότι μπορούμε κι εμείς να είμαστε «δυνατές» είναι πράγματι ισχυρό γιατί ακουμπά πάνω σε βασικές ελπίδες και φιλοδοξίες ζωής, ενώ καθησυχάζει τις ανασφάλειές μας. Αρκεί να θέλουμε και να το προσπαθήσουμε. Μας λένε ότι μπορούμε να πετύχουμε φτάνει μόνο να κάνουμε σωστή διαχείριση της ζωής μας, να γίνουμε αποφασιστικές, να πετάξουμε από τη ζωή μας όσα γίνονται εμπόδιο στην ευτυχία μας, να αγαπήσουμε το σώμα μας και να διεκδικήσουμε «αυτά που μας αξίζουν» στη δουλειά. Με σκοπό να μας πείσουν ότι κάτι τέτοιο είναι εφικτό για κάθε μια από εμάς, επιστρατεύονται όντως θετικά αλλά μεμονωμένα παραδείγματα γυναικών που πέτυχαν στους τομείς τους, από την πολιτική και τη σόουμπιζ, μέχρι και πιο ασυνήθιστα ή ανδροκρατούμενα επαγγέλματα. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι ταυτόχρονα κατακλυζόμαστε από δεκάδες άρθρα με συμβουλές βελτίωσης ενώ μια ολόκληρη βιομηχανία αυτοβοήθειας, με βιβλία και σεμινάρια, ανθεί στοχεύοντας στο γυναικείο κοινό. Αν δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε, τότε ή δεν προσπαθούμε αρκετά ή πρέπει να διαβάσουμε άλλο ένα βιβλίο αυτοβελτίωσης.

Στην πραγματικότητα αυτό αποτελεί μια νέα εκδοχή του ίδιου γνώριμου κανόνα για τις ζωές των γυναικών, σύμφωνα με τον οποίο μετράμε εφόσον πληρούμε τις προϋποθέσεις που κάποιοι άλλοι θέτουν για εμάς. Επιπλέον, όσο δεν καταφέρνουμε να ανταποκριθούμε στους ρόλους που μας έχουν ανατεθεί τόσο αυτό αποτελεί σημάδι της προσωπικής μας αποτυχίας. Η επιταγή να είμαστε «δυνατές» ή ξεχωριστές υπονοεί αφενός ότι ξεκινάμε ως αδύναμες και ανάξιες και πρέπει να κερδίσουμε τη θέση και την αξία μας και αφετέρου ότι κάποιες από εμάς ίσως και να μην τους αξίζει να τα καταφέρουν ποτέ. Αυτό αποτελεί κι ένα από τα πιο παλιά κόλπα της πατριαρχίας. Οι γυναίκες για αιώνες μεγαλώνουμε με την πεποίθηση ότι οι διακρίσεις που βιώνουμε είναι δικό μας φταίξιμο και ατομική μας ευθύνη. Κάπως έτσι καταλήγουμε να ενσωματώνουμε ως ατομική αδυναμία δομικές ανισότητες εις βάρος μας, εγγεγραμμένες σε κοινωνικές νόρμες και με νομικές και οικονομικές απολήξεις. Και για να μην παρεξηγούμαστε, θεωρούμε θετική την παρουσία γυναικών σε ολοένα και περισσότερους εργασιακούς κλάδους και στο δημόσιο χώρο γενικότερα. Όμως οι αστραφτερές ή συγκινητικές ιστορίες ατομικής ανέλιξης που διαβάζουμε ολοένα συχνότερα στα μίντια είναι εξιστορημένες με τέτοιο τόπο ώστε να αποσπάσουν τα βλέμματα και τη συζήτηση από το ευρύτερο πλαίσιο και τις διάφορες μορφές και εντάσεις συστημικής καταπίεσης που δεχόμαστε ως γυναίκες – με τις γεωγραφικές διαφοροποιήσεις και διαθεματικές επιπλοκές τους. Για να το πούμε και αλλιώς, όπως συνηθίζεται για ζητήματα που αφορούν τη ζωή των γυναικών και τα βιώματά τους, εξόχως πολιτικά ζητήματα μετατρέπονται σε προσωπικά ώστε να υποτιμηθούν ή να απαξιωθούν.

feminism-for-the-99-percent

Η συλλογικές αντιστάσεις επαναπολιτικοποιούν τη γυναικεία εμπειρία

Η απόπειρα επαναλανσαρίσματος του φεμινισμού ως μια χαρωπή και ατομική υπόθεση ή και ως εμπόρευμα, στη συγκυρία που διανύουμε έχει αποκτήσει πια ένα ισχυρό αντίπαλο δέος. Σε μια περίοδο κατά την οποία η νεοφιλελεύθερη επίθεση εντείνεται, με επιβολή πολιτικών φτωχοποίησης και διαρκή συρρίκνωση των δημοκρατικών κεκτημένων, η φιλελεύθερη και ξεπλυμένη εκδοχή του φεμινισμού των σταρ και των χάσταγκ μοιάζει χρεωκοπημένη και ανίκανη να προσεγγίσει τη μεγάλη πλειοψηφία των γυναικών που βλέπουν τη ζωή και τα δικαιώματά τους να απειλούνται ολοένα περισσότερο. Απέναντι στην απογύμνωση από κάθε ριζοσπαστικό περιεχόμενο η φετινή 8η Μάρτη έρχεται να επαναπολιτικοποιήσει τα γυναικεία βιώματα, με απεργίες, πορείες και άλλες πολύμορφες δράσεις, σε 50 χώρες.

Οι πρόσφατες τεράστιες σε όγκο και δυναμική κινητοποιήσεις γυναικών σε πολλές γωνιές του κόσμου ήταν συγκλονιστικές. Παρακολουθήσαμε με δέος την έφοδο των γυναικών στο προσκήνιο στις χώρες της Λατινικής Αμερικής, στην Πολωνία, την Τουρκία, την Ισπανία και σε τόσα άλλα μέρη. Παρότι τα μίντια, όταν πια δεν μπορούσαν να αγνοήσουν την ορμή των διαδηλωτριών, παρουσίαζαν κάθε φορά που οι γυναίκες κατέβαιναν στους δρόμους ως μεμονωμένη και αναπάντεχη, συνδεδεμένη με κάποιο εξαιρετικό «σοκαριστικό» περιστατικό, οι γυναίκες δεν ξεκίνησαν μόλις τους αγώνες τους. Καιρό τώρα οργανώνονται γυναίκες που δεν γεννήθηκαν ηρωίδες ή ακτιβίστριες, συμμετέχουν σε συλλογικότητες ή τις χτίζουν από την αρχή και δείχνουν έμπρακτη καθημερινή αλληλεγγύη. Αυτό που παρακολουθήσαμε πρόσφατα δεν είναι η αρχή, αλλά η άνθιση. Και αυτό που αναμένεται να ακολουθήσει στις 8 Μάρτη εμπνέει πολύ περισσότερες γυναίκες -και άντρες!- από κάθε τσιτάτο που θα δούμε για τη μέρα στα σόσιαλ μίντια.

Μόλις πριν λίγα χρόνια συζητούσαμε για τις πλατείες, τα Occupy και τις καταλήψεις δημόσιων χώρων στο όνομα του 99%, της υπεράσπισης των κοινών, της σύγχρονης εργατικής τάξης κοκ. Σήμερα, σε μια περίοδο ύφεσης, τα φεμινιστικά κινήματα πιάνουν αυτό το νήμα. Σίγουρα, για πολλές γυναίκες αυτή πρέπει να ήταν η πρώτη φορά που βγήκαν στους δρόμους. Όπως σίγουρα ένα μεγάλος μέρος γυναικών το προηγούμενο διάστημα συμμετείχε σε όλο αυτό τον αναβρασμό· πολλές θα ριζοσπαστικοποιήθηκαν σε αυτές τις διαδικασίες. Όπως πολλές είναι και εκείνες που πολύ πιο πριν θα τις έβλεπες στα αντιπαγκοσμιοποιητικά, θα είχαν απεργήσει ή κάποια στιγμή θα χρειάστηκε να παλέψουν για τη γη και τις κοινότητές τους. Εν ολίγοις, γυναίκες ήταν παρούσες σε όλους αυτούς τους αγώνες, ακόμα κι αν η φωνή και η συμμετοχή τους συχνά απαξιώθηκε. Στην Ελλάδα της κρίσης και της λιτότητας η εμπειρία είναι ενδεικτική. Από το Σύνταγμα και έπειτα έχει γίνει σαφές ότι οι γυναίκες έχουν βγει στο δημόσιο χώρο και θα μείνουν. Εκτός από αυτοτελείς υποδειγματικούς αγώνες, όπως για παράδειγμα αυτός των 595 Καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών, γυναίκες στελεχώνουν με πείσμα, υπομονή και κουράγιο τις δεκάδες συλλογικότητες από τα κάτω και τα κινήματα αλληλεγγύης. Η συμμετοχή τους και μόνο είναι σημαντική όχι μόνο για τις ίδιες, αλλά και για όλες εκείνες τις γυναίκες της πληττόμενης κοινωνικής πλειοψηφίας που είτε δεν έχουν ακόμα πειστεί ότι οι συλλογικοί αγώνες μπορεί να είναι νικηφόροι είτε -πολύ πιθανό- γιατί δεν μπορούν, λόγω καθημερινών εμποδίων που τους στερούν αυτή τη δυνατότητα και συνδέονται με τους έμφυλους ρόλους. Η φετινή 8η Μάρτη που διεθνώς βάζει επιτακτικά το ζήτημα της αποχής από κάθε μη αμειβόμενη γυναικεία απασχόληση, θέλει να συμπεριλάβει εξίσου και αυτές τις γυναίκες.

Τα κινήματα γυναικών που βλέπουμε να αναπτύσσονται ανά τον κόσμο διατυπώνουν ένα φεμινιστικό λόγο με συνολικότερο όραμα. Πρώτον, αγκαλιάζουν τις διάφορες πτυχές της καθημερινής γυναικείας εμπειρίας, αναγνωρίζοντας τόσο τις διαφορετικές μορφές που παίρνει η καταπίεση όσο και τις πολλές εμπειρίες αντίστασης, ατομικές και συλλογικές. Δεύτερον, συνδέουν τα φεμινιστικά αιτήματα με άλλα σύγχρονα προτάγματα, για την υπεράσπιση των λοατ δικαιωμάτων, αντιρατσιστικά, αντι-ιμπεριαλιστικά, ενάντια στην περιβαλλοντική υποβάθμιση, αντικαπιταλιστικά κοκ. Τρίτον, παρά τις οργανωτικές αδυναμίες που ενδεχομένως διαπιστώθηκαν και φυσικά αποτελούν θέματα προς συζήτηση, τα κινήματα που αναπτύσσονται βασίζονται στη συσπείρωση, την οργάνωση και την ανάπτυξη συλλογικών μορφών συζήτησης, πολιτικοποίησης και αντίστασης. Αυτά τα χαρακτηριστικά ενδεχομένως κάνουν τη συμμετοχή να φαντάζει πιο πολύπλοκη και με περισσότερες απαιτήσεις σε επένδυση κόπου, χρόνου και συναισθήματος σε σχέση με ένα ιντερνετικό ποστ ή με την ψήφο μας σε κάποια φιλελεύθερη γυναίκα πολιτικό. Είναι όμως ένας φεμινισμός που πηγάζει και ακουμπάει πάνω στη μεγάλη πλειοψηφία των γυναικών και τελικά φαίνεται να πιάνει. Είναι ένας φεμινισμός πολύχρωμος και σύνθετος, που μας καλεί να φανταστούμε τη χειραφετημένη κοινωνία που θέλουμε και να αρχίσουμε να τη χτίζουμε από σήμερα, για αυτό και μας δίνει ελπίδα.

ni-una-menos1

Share

Στα πανό των γυναικών

womens-march

της Έλενας Ψαρρέα

Η 8η του Μάρτη όπως και η 25η Νοέμβρη είναι ημερομηνίες συνάντησης των γυναικών σε διαδηλώσεις, ακτιβισμούς, δράσεις, εκδηλώσεις. Είναι ημερομηνίες σταθμοί για την ανασυγκρότηση των φεμινιστικών και γυναικείων οργανώσεων, με σκοπό να βγουν στο δρόμο για να γίνουν ορατές διεκδικήσεις και δικαιώματα που χρόνο με το χρόνο καταργούνται. Οι συλλογικότητες των γυναικών υπάρχουν, δραστηριοποιούνται και θέτουν τα επίκαιρα ζητήματα της γυναικείας καταπίεσης σε μια διάρκεια η οποία υπερβαίνει τις μέρες μνήμης. Από αυτή την παρουσία κρίνεται κάθε φορά το ίδιο το περιεχόμενο αυτών των ημερομηνιών σταθμών. Και για αυτό το λόγο είναι πολύ σημαντική η δραστηριοποίηση των γυναικών, ιδιαίτερα των νέων, σε ομάδες και συλλογικότητες οι οποίες εντάσσουν την πορεία των φεμινιστικών αιτημάτων στο κρίσιμο παρόν, δίνοντας το διαχρονικό στίγμα των γυναικείων διεκδικήσεων.

Κάθε μικρή ή μεγάλη νίκη του γυναικείου κινήματος ανατρέπει τις όποιες αρνητικές συνέπειες για την πλειοψηφία της κοινωνίας. Γιατί όταν τα πιο καταπιεσμένα κομμάτια μπορούν και νικούν, οι προσδοκίες γιγαντώνονται, η αντίσταση δυναμώνει. Το δικαίωμα σε καλύτερες συνθήκες εργασίας, στο ωράριο, στο μισθό, το δικαίωμα ψήφου, το δικαίωμα στο σεξουαλικό προσανατολισμό καλύπτει κατακτήσεις για το σύνολο της κοινωνίας. Οι κινητοποιήσεις των γυναικών, ο ανατρεπτικός τρόπος διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους έχουν καταγράψει στην ιστορία σπουδαίες νίκες. Είναι αυτές οι κινητοποιήσεις που έχουν αναγκάσει σε θεσμικό, πολιτικό επίπεδο αλλά και κοινωνικό τις αλλαγές και την θεμελίωση μια σειράς δικαιωμάτων. Ωστόσο η κατοχύρωση αυτών των δικαιωμάτων δεν κρίνεται κατά προτεραιότητα στο θεσμικό επίπεδο και στην ενδυνάμωση του ρόλου των θεσμικών οργάνων, αλλά εξαρτάται άμεσα από την αναζωπύρωση των αγώνων του γυναικείου κινήματος. Τα παραδείγματα είναι πολλά και το αποδεικνύουν. Αν και το ευρωπαϊκό κεκτημένο θεωρείται ότι λειτουργεί προστατευτικά για τα δικαιώματα των γυναικών στην εργασία, στην πράξη αυτό που εφαρμόζει είναι οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, η μερική απασχόληση, η ενίσχυση του εργοδοτικού εκφοβισμού, η υποβάθμιση των κρατικών δομών της υγείας και της πρόνοιας, συνολικά η απορρύθμιση της εργασίας. Αν και υπάρχει η Ευρωπαϊκή σύμβαση για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αυτό δεν εμποδίζει χώρες όπως η Πολωνία να έχουν υιοθετήσει ένα πλαίσιο για τις εκτρώσεις εξαιρετικά αυστηρό και να προτείνουν την πλήρη απαγόρευση, γεγονός που απετράπη λόγω των μεγάλων διαδηλώσεων του γυναικείου κινήματος στην Πολωνία αλλά και διεθνώς. Αν και το ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο εναντιώνεται και μάχεται τη βία κατά των γυναικών, τα ποσοστά της έμφυλης βίας  αυξάνονται, ενώ παράλληλα η εμπλοκή σε πολέμους σε μια σειρά χώρες οδηγεί μετανάστριες και μετανάστες, πρόσφυγες στην εξαθλίωση, σε πνιγμό.

Το θεσμικό πλαίσιο προστασίας των γυναικείων δικαιωμάτων είναι τελείως διαφορετικό από αυτό που εμφανίζεται, είναι ένα πλαίσιο το οποίο στην πράξη ακυρώνεται, διαγράφεται, αγνοείται και τελικά μένει ανενεργό. Οι γυναίκες στην Αμερική ανέδειξαν τι σημαίνει η εντεινόμενη ακραία νεοφιλελεύθερη επίθεση του Trump σε συνδυασμό με τις ακραία επιθετικές μισογύνικες, ομοφοβικές, τρανσφοβικές και ρατσιστικές πολιτικές. Η επιβολή πολιτικών ακραίας φτώχειας και η συνέχιση της λιτότητας καταστρέφει οποιαδήποτε προοδευτική δυνατότητα, οδηγώντας στην οπισθοδρόμηση, στη συντηρητικοποίηση. Η εναντίωση σε ένα τέτοιο μέλλον είναι εναντίωση απέναντι στη βία κατά των γυναικών, στην ανεργία, στην περιστασιακή εργασία, στην απαγόρευση των εκτρώσεων, στην ομοφοβία, στις ρατσιστικές μεταναστευτικές πολιτικές. Χρειαζόμαστε 100% κατάργηση αυτών των πολιτικών. Δεν είναι δυνατόν να συμβιβαστούμε ούτε με την ανεργία, ούτε με τη φτώχεια, ούτε με τη βία, ούτε με τη μερική πρόσβαση, την προάσπιση με όρους, τις προϋποθέσεις συμμετοχής. «Θα αγωνιστούμε μέχρι να νικήσουμε».

 

Share

Ενημέρωση από το Βιωματικό Εργαστήρι με το Χιπ Χοπ Καφενέ

χιπχοπ1

του Φύλου Συκής

Στις 23 Φεβρουαρίου πραγματοποιήσαμε ως Φύλο Συκής Βιωματικό Εργαστήρι για το Σεξισμό και τη Γυναικεία Καταπίεση, με τη συλλογικότητα Χιπ Χοπ Καφενές στην Εργατική Λέσχη Περιστερίου.

Μέσα από ένα διαδραστικό παιχνίδι προσπαθήσαμε να ορίσουμε τι είναι ο σεξισμός, δηλαδή η διάκριση με βάση το φύλο. Μοιράσαμε στις/στους συμμετέχουσες/ντες διάφορες γυναικείες ταυτότητες και ζητήσαμε να προσπαθήσουν να μπουν στη θέση του εκάστοτε ρόλου και να αντιδράσουν ανάλογα σε μια σειρά από ερωτήσεις που κάναμε. Η ανταπόκριση  από τα άτομα που συμμετείχαν στο διαδραστικό παιχνίδι ήταν άμεση και θετική. Έτσι, η στάση των παικτριών/παικτών απέναντι στις ερωτήσεις αποτέλεσε την αφορμή για μια συζήτηση γύρω από τον σεξισμό ως καθημερινό βίωμα όλων των γυναικών, αλλά και των ποικίλων τρόπων με τους οποίους αυτός αναπαράγεται. Σε αυτή τη συζήτηση τέθηκαν πολλά και διάφορα θέματα από τη σεξουαλική παρενόχληση στο δρόμο και το slut shaming έως και το πώς τον βιώνουν οι συμμετέχουσες στο εργαστήρι τον καθημερινό σεξισμό.

Θεωρούμε ότι η συζήτηση που ακολούθησε ήταν πολύ σημαντική καθώς ο σεξισμός έχει αποδειχτεί ένα δύσκολο θέμα, ακόμα και για τον χώρο των κινημάτων. Στο εργαστήρι διατυπώθηκαν πολλές απόψεις για το τι είναι ο σεξισμός και τέθηκε το σημαντικό ερώτημα αν είναι και θέμα χαρακτήρα και, τελοσπάντων, θέμα ατόμου. Ωστόσο η πατριαρχία είναι ένα σύστημα που δίνει συγκεκριμένους ρόλους τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες. Η δυσκολία στην αποδόμηση αυτού του συστήματος έγκειται στην αποδοχή ότι ο σεξισμός έχει διάφορες μορφές και εντάσεις και δεν είναι πάντα εύκολο να τον αναγνωρίσεις ή να κατανοήσεις τι εμπόδια βάζει στις ζωές των γυναικών. Και όχι, ο σεξισμός κατ’ επέκταση δεν είναι θέμα χαρακτήρα όπως δεν είναι ο ρατσισμός, για παράδειγμα. Ο σεξισμός έχει να κάνει με τη διαιώνιση και επιβολή στερεοτύπων και συμπεριφορών που αποκλείουν, περιχαρακώνουν, περιθωριοποιούν, στοχοποιούν και κακοποιούν μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων λόγω φύλου.

Πιστεύουμε ότι καταφέραμε να μιλήσουμε με ειλικρινή και άμεσο τρόπο για τον σεξισμό, την πατριαρχία και τον μισογυνισμό καθώς και για τις ευθύνες των κινημάτων απέναντι τους. Θεωρούμε ότι τέτοιου είδους συζητήσεις αποτελούν ένα πείραμα για το πώς συζητάμε και εκπαιδευόμαστε συλλογικά ακριβώς πάνω στην αποδόμηση του σεξισμού. Ελπίζουμε στο μέλλον να κάνουμε πολλές ακόμα τέτοιες συζητήσεις και να είναι όλες τόσο καρποφόρες και επίσης ευχόμαστε, αυτή την 8η Μαρτίου που γίνεται κάλεσμα σε παγκόσμιο επίπεδο για μια απεργία γυναικών, όσες και όσοι συμμετείχαν σ’ αυτό το βιωματικό εργαστήρι να έρθουν στην πλατεία Κλαυθμώνος για να ενώσουν τις φωνές τους με τις δικές μας εναντίον στο σεξισμό και στην πατριαρχία.

 

Share

Εμείς στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζουμε, αγωνιζόμαστε, το 2017 και κάθε χρόνο

καμια_ανοχη

Εμείς στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζουμε, αγωνιζόμαστε, το 2017 και κάθε χρόνο

Η ημέρα της γυναίκας δεν είναι μια μέρα για εκπτώσεις και προσφορές καλλυντικών σε γυναίκες. Ούτε και είναι μια μέρα για να δώσεις λουλούδια στο «ωραίο φύλο». Η ημέρα της γυναίκας, που καθιερώθηκε το 1911 προς τιμή των κινητοποιήσεων εργατριών της κλωστοϋφαντουργίας στις ΗΠΑ το 1908, συμβολίζει τους αγώνες των γυναικών για ίσα δικαιώματα, στην εργασία και στο σπίτι. Κι εμείς πιάνουμε το νήμα, την κλωστή των αγώνων, που ξεκινά αιώνες πριν, και φτάνει σήμερα στην Τουρκία, στο Κομπάνι, στην Πολωνία, στην Λατινική Αμερική, στις ΗΠΑ την επομένη κιόλας της εκλογής του Trump.

Ζούμε καθημερινά, ως γυναίκες, τις συνέπειες της κρίσης, της ανεργίας, της επισφάλειας, τους περιορισμούς και την βία της πατριαρχίας, του σεξισμού και της κουλτούρας του βιασμού. Βγαίνουμε στους δρόμους για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, από τα αναπαραγωγικά δικαιώματα και την κατακραυγή της ανδρικής βίας, μέχρι την εναντίωση στην επισφάλεια και τον περιορισμό των κοινωνικών παροχών. Βγαίνουμε στους δρόμους ενάντια στην ομοφοβία, στην τρανσφοβία και στο ρατσισμό.

Και στις 8 Μαρτίου θα ξαναβγούμε στο δρόμο.

Θα ενώσουμε τις φωνές μας με κάθε αγωνιζόμενη γυναίκα: γυναίκες που συμμετέχουν σε σωματεία, σε συλλογικότητες στις γειτονιές, σε δομές αλληλεγγύης και δίκτυα αλληλοβοήθειας· γυναίκες που επενδύουν κόπο και χρόνο για τη «φροντίδα» της κοινωνίας και την κοινωνική αλλαγή· γυναίκες που υπερασπίζονται το δικαίωμά τους στο σεξουαλικό και έμφυλο αυτοπροσδιορισμό και αρνούνται τις ταμπέλες και τους κοινωνικά επιβεβλημένους ρόλους. Αλλά και γυναίκες που έχουν γίνει χίλια κομμάτια για να ταΐσουν τα παιδιά τους και να φροντίσουν τις οικογένειές τους, γυναίκες μετανάστριες και πρόσφυγες που αναζητούν μια καλύτερη μοίρα. Θέλουμε ακόμα να ενώσουμε τις φωνές μας με όσους και όσες καταπιέζονται από την πατριαρχία και τους συμμάχους μας που αντιλαμβάνονται την ανάγκη εναντίωσης σε αυτή. Στόχος μας είναι να αντιταχθούμε συλλογικά στις πολιτικές, πολιτισμικές και οικονομικές επιθέσεις εναντίων των γυναικών και να καταστήσουμε ορατές τις ανάγκες και τις προσδοκίες μας. Μέχρι την ημέρα που θα γιορτάσουμε τη νίκη μας.

8η Μάρτη οι αγώνες των γυναικών μπροστά

Συγκέντρωση πλ. Κλαυθμώνος, ώρα 19.00 και πορεία προς τη Βουλή

Καμιά Ανοχή

Event στο Facebook εδώ

 

Διαβάστε ακόμα

Το ποτήρι ξεχείλισε: καμία ανοχή στους βιασμούς!

Ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!

Διαμαρτυρία και Πορεία ενάντια στους βιασμούς

Share

Πώς να παραδώσετε εύκολα και γρήγορα μαθήματα ομοφοβίας μέσα από μια συνέντευξη

smash patriarchy and homophobia

Παρά τη συγνώμη που έσπευσε να ζητήσει ο κύριος Γιακουμάτος -και αυτό μόνο μετά τη δημόσια κατακραυγή και την πίεση από το ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα- το κείμενό μας αυτό (που γράφτηκε λίγες ώρες πριν από την αναδίπλωση του εν λόγω κυρίου) διατηρεί την αξία του. Στεκόμαστε και θα στεκόμαστε πάντοτε απέναντι σε κάθε ομοφοβική κραυγή που έρχεται σε κόντρα ακόμα και με τις στοιχειώδεις κατακτήσεις του αντιρατσιστικού και ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος

 

Πώς να παραδώσετε εύκολα και γρήγορα μαθήματα ομοφοβίας μέσα από μια συνέντευξη

Η συνέντευξη που παραχώρησε ο κύριος Γιακουμάτος (στην κυρία Σάσα Σταμάτη) υπήρξε πολλαπλώς «χρήσιμη». Τι μάθαμε μέσα από αυτήν;

Μάθαμε από έναν γιατρό ότι η ομοφυλοφιλία είναι δεν είναι μόνο «αρρώστια», αλλά είναι και «κολλητική». Μεταδίδεται, δηλαδή. Με ποιον τρόπο; είναι η ερώτηση που θα απηύθυνε ένας λογικός άνθρωπος. Όμως και σε αυτό έχει απάντηση ο κύριος Γιακουμάτος. Με το «παράδειγμα» ενός επιτυχημένου ομοφυλόφιλου, το οποίο βλέπει ένα παιδί και σπεύδει να το μιμηθεί.

Μάθαμε επίσης ότι οι ομοφυλόφιλοι δεν μπορούν να είναι «επιτυχημένοι» στη ζωή τους. Σε τελευταία ανάλυση, ποιοι είναι αυτοί που τολμούν να υπερβούν το περιθώριο, στο οποίο η κοινωνία και το σύστημα τούς έχουν βολικά τακτοποιήσει; Ποιοι είναι αυτοί που έχουν το θράσος να είναι κάτι περισσότερο από το αντικείμενο της κοινωνικής χλεύης, από μια καρικατούρα, από ένα αντιπαράδειγμα;

Μάθαμε τέλος ότι υπάρχουν και κατηγορίες ομοφυλόφιλων (που ούτε εμείς δεν τις είχαμε σκεφτεί). Μπήκε στον κόπο λοιπόν να εξηγήσει «ιατρικά» σε όλες και όλους εμάς τους αδαείς ότι υπάρχουν «οι επίκτητοι και οι συγγενείς, οι οποίοι γεννιόνται έτσι και δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα». Κάτι σα χαμένη υπόθεση, δηλαδή.

Εμείς, λοιπόν, οι χαμένες υποθέσεις αυτού του κόσμου, οι «επίκτητοι και συγγενείς» ΛΟΑΤΚΙΑ+[1] άνθρωποι, απαντάμε στον κάθε κύριο Γιακουμάτο ότι πράγματι υπάρχουν άνθρωποι για τους οποίους τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει.  Είναι αυτοί και αυτές που έχουν κάνει την επιλογή να σταθούν απέναντι στους καταπιεσμένους και στο πλευρό του καταπιεστή. Είναι αυτοί και αυτές που έχουν κάνει την επιλογή του ρατσισμού, της ομοφοβίας, του σεξισμού, του μίσους προς οτιδήποτε διαφορετικού.

Απέναντι σε αυτούς και αυτές που θεωρούν ότι ο κόσμος χωρίζεται σε «κανονικούς» και «μη», σε «επιτυχημένους» και «μη», σε «υγιείς» και «άρρωστους», εμείς λέμε ξεκάθαρα ότι μας χωρίζουν αγεφύρωτες άβυσσοι. Μας χωρίζουν άβυσσοι από όσους και όσες αναπαράγουν τις σκοταδιστικές λογικές και τις βαθιά συντηρητικές απόψεις που διχάζουν την κοινωνία. Απόψεις που το μόνο που κάνουν είναι να υπηρετούν ένα σαθρό πολιτικό σύστημα, που συντηρεί την ύπαρξή του επωφελούμενο από την περιθωριοποίηση και εξαθλίωση πληθυσμιακών ομάδων, όπως οι ΛΟΑΤΚΙΑ+, οι γυναίκες, οι ΑμεΑ, οι πρόσφυγες και μετανάστ(ρι)ες, οι ηλικιωμένοι.

Εμείς, οι «χαμένες υποθέσεις», θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να φτιάξουμε έναν κόσμο που απόψεις σαν αυτές του κυρίου Γιακουμάτου θα στέκονται μόνο σαν μακρινή υπόμνηση μιας βάρβαρης και άδικης κοινωνίας.

Εμείς ως ΛΟΑΤΚΙΑ+ ομάδα θα είμαστε απέναντι σε κάθε Γιακουμάτο που με τις ομοφοβικές δηλώσεις του υποβιβάζει εμάς τις ίδιες. Είμαστε μαζί με κάθε καταπιεσμένη.

ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΡΑΤΣΙΣΤΗ ΚΑΙ ΟΜΟΦΟΒΙΚΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΟ ΘΕΡΜΑΪΚΟ

 

[1] Λεσβίες, Ομοφυλόφιλοι, Αμφί, Τρανς, Ίντερσεξ, Ασέξουαλ +

 

Share

Απολυμένες Καθαρίστριες ΟΣΥ: Λεφτά με το σταγονόμετρο, ψέματα με το τσουβάλι!

%ce%bf%cf%83%cf%85

της Ελένης Μήτσου

Με το σταγονόμετρο δίνει η ΟΣΥ στις απολυμένες καθαρίστριες τα δεδουλευμένα τους. Στις 21/12 έδωσε περίπου 1,5 μισθό, ενώ στις 30/12 έδωσε 100-200 ευρώ σε κάθε εργάτρια (τα ποσά διαφέρουν ανάλογα με το αμαξοστάσιο). Ο μέσος όρος των χρωστούμενων στις απολυμένες καθαρίστριες αυτή τη στιγμή είναι 5,5 – 6 μισθοί.

Οι αγωνιζόμενες καθαρίστριες της ΟΣΥ συνεχίζουν να διεκδικούν να τους καταβληθεί άμεσα το σύνολο των δεδουλευμένων τους, αλλά και να προχωρήσει η ΟΣΥ σε απευθείας συμβάσεις μαζί τους, διώχνοντας τους εργολάβους, όπως προέβλεπε και ο νόμος 4430/2016 που ψηφίστηκε τον Αύγουστο του 2016.

Φέρανε την ΕΥΚ

Αυτή τη στιγμή στην ΟΣΥ έχει μπει νέα εργολαβική εταιρία, η ΕΥΚ Α.Ε., η οποία έχει φέρει νέο προσωπικό.

Εδώ και δεκαετίες όλοι οι εργολάβοι που έπαιρναν το έργο του καθαρισμού των λεωφορείων, προσλάμβαναν τις ήδη υπάρχουσες εργαζόμενες. Έτσι πάνω από τις μισές εργαζόμενες βρίσκονται στην ίδια θέση εδώ και 10, 15 μέχρι και 23 χρόνια!

Η ΕΥΚ αρνήθηκε να κάνει το ίδιο, έχοντας, όπως όλα δείχνουν, όχι απλά με τη σύμφωνη γνώμη αλλά την υπόδειξη της Διοίκησης της ΟΣΥ (Ζ. Γεωργίου και Γ. Αναγνωστόπουλος)!

Γιατί; Γιατί οι καθαρίστριες της ΟΣΥ τόλμησαν, όντας μήνες απλήρωτες, να κάνουν απεργίες για να πληρωθούν. Τόλμησαν να οργανωθούν σε σωματείο. Τόλμησαν να καταγγείλουν τον απατεώνα – εργολάβο στην Επιθεώρηση Εργασίας. Και τόλμησαν, αφού έμαθαν τα δικαιώματά τους (δηλαδή, ποιος είναι ο νόμιμος μισθός, πόσα οχήματα οφείλουν να καθαρίζουν κ.α.) να τα διεκδικήσουν!

Υπενθυμίζουμε ότι η ΕΥΚ είχε παλιότερα αναλάβει τον καθαρισμό δυο αμαξοστασίων (Ανθούσα και Πέτρου Ράλλη). Όταν το 2014 έφυγε, άφησε φέσια χιλιάδων ευρώ σε κάθε καθαρίστρια.

Οι εργαζόμενες εκείνων των αμαξοστασίων κινήθηκαν δικαστικά απέναντι στην ΕΥΚ Α.Ε. Το δικαστήριο έγινε τον Νοέμβριο, ενώ αναμένεται σύντομα η απόφαση, η οποία θα δικαιώνει τις καθαρίστριες. Κι’ όμως οι Αναγνωστόπουλος και Γεωργίου δεν δίστασαν να προχωρήσουν σε σύμβαση με αυτή την εταιρία.

«Όλες ή καμία»

Η Διοίκηση της ΟΣΥ είχε «δεσμευτεί» απέναντι στις απολυμένες καθαρίστριες ότι θα ζητήσει από την ΕΥΚ να τις προσλάβει όλες. Στη συνέχεια ο κ. Αναγνωστόπουλος ενημέρωσε τις καθαρίστριες ότι η ΕΥΚ απάντησε πως χρειάζεται μόνο 40 άτομα καθώς έχει δικό της προσωπικό…

Οι καθαρίστριες δεν «τσίμπησαν» σε αυτή την προσπάθεια διάσπαση του σωματείου τους και πήραν σε συνέλευση την απόφαση: «ή όλες ή καμία».

Αν δηλαδή η ΕΥΚ δεν προχωρούσε σε πρόσληψη όλων των αγωνιζόμενων καθαριστριών δεν θα πήγαινε καμία για δουλειά. Την απόφαση αυτή την τίμησαν, καθώς στα 15 περίπου τηλέφωνα που έκανε η ΕΥΚ σε συγκεκριμένες εργαζόμενες για να τις προσλάβει, η απάντηση ήταν: «ή όλες ή καμία».

Συνάντηση Σωματείου με ΕΥΚ

Την Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου εκπρόσωποι του σωματείου των αγωνιζόμενων καθαριστριών των λεωφορείων της Ο.ΣΥ. (ΣΕΡΚΑ) συναντήθηκαν με την εργολαβική εταιρία ΕΥΚ για να διεκδικήσουν οι ίδιες την πρόσληψη όλων.

Ο κ. Θεοδωρακόπουλος, ιδιοκτήτης της ΕΥΚ, απάντησε αρνητικά προβάλλοντας μια σειρά δικαιολογίες. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η δικαιολογία πως η ΕΥΚ, δήθεν, δεν μπορούσε να βρει… τα τηλέφωνα όλων των καθαριστριών που δούλευαν στην ΟΣΥ και γι’ αυτό αναγκάστηκε να πάρει άλλους εργαζόμενους!! Όλα τα στοιχεία των καθαριστριών και τα τηλέφωνα υπάρχουν στα αμαξοστάσια και τα βρίσκουν εδώ και δεκαετίες όλοι οι εργολάβοι …εκτός από την ΕΥΚ.

Επιπλέον οι εκπρόσωποι του σωματείου είπαν στον κ. Θεοδωρακόπουλο πως κατά τη γνώμη τους δεν είχε ποτέ σκοπό να προσλάβει καθαρίστριες που αγωνίζονται και γι’ αυτό η ΕΥΚ είχε βάλει από το καλοκαίρι αγγελία στην Χρυσή Ευκαιρία ψάχνοντας για προσωπικό σε περίπτωση που θα αναλάμβανε το έργο του καθαρισμού των λεωφορείων. (Αξίζει να σημειώσουμε ότι αυτή η αγγελία κατέβηκε από την ιστοσελίδα της Χρυσής Ευκαιρίας μόλις έγινε τότε δημόσια καταγγελία για τις ενέργειες της ΕΥΚ.). Ο κ. Θεοδωρακόπουλος απάντησε πως δεν ήθελε τότε να στείλει εκπροσώπους της εταιρίας του στα αμαξοστάσια για να διερευνήσουν την πιθανότητα πρόσληψης των αγωνιζόμενων καθαριστριών της ΟΣΥ γιατί… φοβόταν!

Η ΟΣΥ έδωσε επιλεκτική λίστα εργαζομένων στην ΕΥΚ!

Στο τέλος αυτή της συνάντησης ειπώθηκε και κάτι ακόμα – πάρα πολύ σημαντικό. Ότι η Διοίκηση της ΟΣΥ, η οποία υποτίθεται θα ζητούσε (όπως είχε «δεσμευτεί» απέναντι στο σωματείο των καθαριστριών) να προσληφθούν όλες οι αγωνιζόμενες καθαρίστριες, έστειλε στην ΕΥΚ μόνο μια λίστα με 40 ονόματα! Περίπου οι μισές εργαζόμενες σε αυτή τη λίστα, ήταν οι εργαζόμενες που ήταν εκτός σωματείου (πρώην προϊσταμένες του προηγούμενου εργολάβου και οι υποτακτικές τους).

Αξίζει να σημειώσουμε ότι η ΕΥΚ Α.Ε., η οποία είχε δήθεν δικό της προσωπικό και γι’ αυτό δεν μπορούσε να προσλάβει τις υπάρχουσες καθαρίστριες των λεωφορείων, έχει μέχρι σήμερα (2 βδομάδες αφότου ανέλαβε τον καθαρισμό των λεωφορείων) τις μισές θέσεις κενές, ενώ πολλοί από τους νέους εργαζόμενους που πιάνουν δουλειά, φεύγουν μετά από λίγες μέρες λόγω των δυσχερών συνθηκών εργασίας και του χαμηλού μισθού.

Ο αγώνας συνεχίζεται!

Οι απολυμένες καθαρίστριες συνεχίζουν τον αγώνα τους.

Με συμβολικούς αποκλεισμούς και διαμαρτυρίες έξω από τα αμαξοστάσια κάθε βράδυ και με παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από τη Βουλή και τα αρμόδια Υπουργεία τα πρωϊνά.

Νίκη στον αγώνα των απολυμένων και απλήρωτων καθαριστριών της ΟΣΥ!

Πηγή: Ξεκίνημα

 

Διαβάστε ακόμα

Αποκλεισμοί των αμαξοστασίων από τις απλήρωτες καθαρίστριες των λεωφορείων [βίντεο]

 

Share

Να καταδικαστεί ο αστυνομικός των ΥΜΕΤ που τραυμάτισε τις αγωνίστριες!

o-feminism-facebook

Την Τρίτη 3 Ιανουαρίου  στην αίθουσα εκδηλώσεων του  Σωματείου Εργαζομένων Λειτουργίας Μετρό  Αθηνών (ΣΕΛΜΑ), πραγματοποιήθηκε σύσκεψη της «Πρωτοβουλίας για την δικαίωση των αγωνιζόμενων καθαριστριών» εν όψει της δίκης του αστυνομικού των ΥΜΕΤ που κατηγορείται για τον τραυματισμό των καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών, Βάσω Γκόβα και Ευαγγελία Αλεξάκη, στις 10 Ιουλίου του 2014.

Με την παρουσία αλληλέγγυων εργαζόμενων, σωματείων, εργατικών συλλογικοτήτων, αυτοοργανωμένων χώρων και πολιτικών οργανώσεων της αριστεράς αποφασίστηκε η μαζική παρουσία στη δίκη που θα γίνει στο δικαστήριο την Τετάρτη 25 Ιανουαρίου στο κτίριο 2, αίθουσα 3.

Από τη σύσκεψη της «Πρωτοβουλίας για την δικαίωση των αγωνιζόμενων καθαριστριών» βγήκε το παρακάτω κάλεσμα – ανακοίνωση σχετικά με την δίκη.

Η αντίσταση και η αλληλεγγύη θα είναι οι εφιάλτες τους, η βαρβαρότητα θα ηττηθεί.

ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ, ΤΕΤΑΡΤΗ 25 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

(δικαστήρια Ευελπίδων, κτίριο 2, αίθουσα 3)

Να καταδικαστεί ο αστυνομικός των ΥΜΕΤ που τραυμάτισε τις αγωνίστριες

Την Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2017, θα γίνει η δίκη του αστυνομικού των ΥΜΕΤ που τραυμάτισε τις καθαρίστριες Β. Γκόβα και Ευαγγελία Αλεξάκη, στις 10 Ιούλη του 2014 μπροστά στο Υπουργείο Οικονομικών, όταν οι αστυνομικές δυνάμεις έκαναν ακόμα μία επίθεση στις αγωνιζόμενες καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών. Λόγω της έλευσης της Τρόικας και της παραδειγματικής αντίστασης των καθαριστριών, διμοιρία των ΥΜΕΤ αναλαμβάνει δράση. Ένας άντρας της διμοιρίας, ο Τσοκαναρίδης, μπαίνει μπροστά, ουρλιάζοντας να μαζέψουν τον κόσμο που ήταν συγκεντρωμένος. Επιτίθεται με μανία στις καθαρίστριες Ευαγγελία Αλεξάκη και Βάσω Γκόβα, οι οποίες προσπαθούν να προστατεύσουν τους αλληλέγγυους, ες και τις συναδέλφισσες τους.

Με ιδιαίτερη βία, τραυματίζει την καθαρίστρια Ευαγγελία Αλεξάκη και της προκαλεί σοβαρή ρήξη τενόντων στο χέρι και στην συνέχεια σηκώνοντας κυριολεκτικά στον αέρα τη συναδέλφισσα  Βάσω Γκόβα, την προσαγάγει, τραυματίζοντάς την στα πλευρά. Οι συνέπειες της αστυνομικής βίας στις αγωνιζόμενες καθαρίστριες είναι η συνδέλφισσα Βάσω Γκόβα για μεγάλο διάστημα να υποφέρει από αβάσταχτους πόνους στα πλευρά και δύσπνοια, ενώ η Ευαγγελία Αλεξάκη μετά από το σοβαρό τραυματισμό της ήταν αδύνατο να εργαστεί για μήνες, ενώ υποβλήθηκε σε χειρουργείο και πολύμηνη θεραπεία.

Σαν να μην έφτανε η βία που ασκήθηκε στις αγωνιζόμενες καθαρίστριες, ο αστυνομικός των ΜΑΤ Τσοκαναρίδης,  αντιστρέφοντας τα γεγονότα και διαψεύδοντας δεκάδες αυτόπτες μάρτυρες, καταθέτει μήνυση εναντίον τους για αντίσταση κατά της αρχής και εξύβριση.  Οι καθαρίστριες παράλληλα τον μήνυσαν, ζητώντας την τιμωρία του για την βάρβαρη καταστολή εναντίον τους που είχε ως αποτέλεσμα να υποστούν σοβαρή σωματική και ψυχολογική βλάβη.

Τα αιτήματα του αγώνα των καθαριστριών για αξιοπρέπεια, για να μπορούν οι νέοι και οι νέες να ονειρεύονται και να ελπίζουν, για να μην κλέβουν τις ζωές μας, είναι πιο επίκαιρα παρά ποτέ. Οι μνημονιακές πολιτικές, είτε της προηγούμενης συγκυβέρνησης (Ν. Δ. – ΠΑΣΟΚ), είτε αυτές που εφαρμόζει σήμερα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ, στρέφονται ενάντια στα δικαιώματα των εργαζομένων, των συνταξιούχων της νεολαίας. Οι πολιτικές αυτές διογκώνουν όχι μόνο τη φτώχεια, την εξαθλίωση αλλά και την καταστολή. Όσο περισσότερο άδικες και αντιλαϊκές είναι, τόσο περισσότερο έχουν ανάγκη να συνθλίψουν την αντίσταση των εργαζόμενων, να περιστέλλουν ελευθερίες και να καταργούν δικαιώματα. Την εργοδοτική ασυδοσία που κοστίζει ζωές, όπως της Βασιλικής Παραστατίδου στα «Έβερεστ», τη συμπληρώνει η αστυνομική βία όταν η εργατική τάξη σηκώνει το ανάστημά της ζητώντας δουλειά και αξιοπρέπεια.

Οι καθαρίστριες του υπουργείου οικονομικών εναντιώθηκαν στη βία της κρατικής καταστολής και έδειξαν ότι έχει το ίδιο πρόσωπο, φορά το ίδιο κράνος, χτυπά με την ίδια γροθιά, όποιον και όποια υψώνει τη φωνή για να διεκδικήσει δικαιώματα που καταργούνται.

Η αντίσταση και η αλληλεγγύη όμως θα είναι οι εφιάλτες τους. Η βαρβαρότητα θα ηττηθεί.

Καλούμε τους εργαζόμενους και τους άνεργους, όλες τις εργατικές συλλογικότητες, τα συνδικάτα, τους αυτοοργανωμένους χώρους και τις πολιτικές οργανώσεις της αριστεράς, να πλαισιώσουν την Πρωτοβουλία και να δώσουν μαζικό παρών σε αυτή την δίκη.

Απαιτούμε:

  • Την παραδειγματική τιμωρία του άνδρα των ΥΜΕΤ που χτύπησε την Ευαγγελία Αλεξάκη και Βάσω Γκόβα.
  • Να πάψει κάθε δίωξη κατά των αγωνιζόμενων καθαριστριών
  • Να καταργηθούν τα ειδικά σώματα καταστολής (ΜΑΤ, ΔΙΑΣ, ΥΜΕΤ κλπ)

Πρωτοβουλία για τη δικαίωση των αγωνιζόμενων καθαριστριών

Share

Αποκλεισμοί των αμαξοστασίων από τις απλήρωτες καθαρίστριες των λεωφορείων [βίντεο]

%ce%bf%cf%83%cf%85

Ρεπορτάζ από το Ξεκίνημα

Οι καθαρίστριες των λεωφορείων της Ο.ΣΥ. (αστικές συγκοινωνίες Αθήνας) συνεχίζουν τον αγώνα τους.

Η ΟΣΥ τους κατέβαλε 3 μέρες πριν τα Χριστούγεννα μόλις 1,5 μισθό από τους 7,5 που τους οφείλονται!! Πρόκειται για σκανδαλώδη συμπεριφορά!!

Επίσης, αντί να προχωρήσει σε απευθείας συμβάσεις με τις καθαρίστριες (έχει ψηφιστεί ειδικός νόμος γι’ αυτό από τον Αύγουστο) έφερε νέα εργολαβική εταιρία για τον καθαρισμό των οχημάτων, την ΕΥΚ  Α.Ε!

Η ΕΥΚ είπε πως δεν μπορεί να προσλάβει όλες τις υπάρχουσες καθαρίστριες γιατί έχει δήθεν δικό της προσωπικό και πως έχει θέσεις μόνο για 40 από τις «παλιές». Στην πραγματικότητα η ΕΥΚ δεν θέλει να προσλάβει εργαζόμενες που έχουν οργανωθεί σε σωματείο, ενώ η πρόταση για να προσλάβει 40 από αυτές δεν ήταν τίποτε άλλο από μια προσπάθεια διάσπασης του σωματείου.

Ή όλες ή καμία!

Στη συνέλευση του σωματείου τους (ΣΕΡΚΑ) οι αγωνιζόμενες καθαρίστριες πήραν την απόφαση πως στην πρόταση της ΕΥΚ για 40 προσλήψεις απαντάνε: «ή όλες ή καμία».

Και την απόφαση αυτή την τίμησαν!

Από τις περίπου 90 καθαρίστριες που είναι μέλη του σωματείου καμία δεν πούλησε τις συναδέλφισσές της (με εξαίρεση 2 άτομα που είχαν από καιρό σταματήσει να έρχονται στις συνελεύσεις και στις κινητοποιήσεις) παρά τα τηλεφωνήματα που δέχτηκαν από την ΕΥΚ και τους υπεργολάβους της…

Διαμαρτυρίες και συμβολικοί αποκλεισμοί των αμαξοστασίων της ΟΣΥ

Οι απολυμένες και απλήρωτες καθαρίστριες οργανώνουν κάθε βράδυ διαμαρτυρία έξω από 1 από τα 7 αμαξοστάσια της Ο.ΣΥ.

Τις προηγούμενες ημέρες έγιναν διαμαρτυρίες έξω από τα αμαξοστάσια του Βοτανικού, των Α. Λιοσίων και του Ελληνικού και από την Τρίτη (27/12) σειρά θα έχουν τα υπόλοιπα αμαξοστάσια, ενώ στη συνέχεια θα ακολουθήσει νέος γύρος.

Από τις διαμαρτυρίες των καθαριστριών έξω από τα αμαξοστάσια

Οι εργαζόμενοι της ΟΣΥ (οδηγοί, φύλακες, κλπ) είναι στην πλειοψηφία τους με το μέρος των αγωνιζόμενων καθαριστριών. Δεν λείπουν όμως και οι παραφωνίες. Κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας στα Α. Λιόσια ο προϊστάμενος του συνεργείου βγήκε στην πύλη του αμαξοστασίου φωνάζοντας και προσπαθώντας να διώξει τις καθαρίστριες που είχαν συγκεντρωθεί και φώναζαν συνθήματα. Όταν δεν τα κατάφερε, κάλεσε την αστυνομία. Οι αστυνομικοί όμως που ήρθαν, όταν κατάλαβαν τι ακριβώς συμβαίνει συντάχθηκαν στην ουσία με τις καθαρίστριες και δεν έκαναν καμία προσπάθεια να τις απομακρύνουν.

Μέσα από τις διαμαρτυρίες στα αμαξοστάσια οι καθαρίστριες μπόρεσαν επίσης να διαπιστώσουν και στην πράξη πως η ΕΥΚ δεν έχει δικό της προσωπικό όπως ισχυριζόταν, καθώς οι νέοι καθαριστές που ερχόταν στα αμαξοστάσια (και οι οποίοι έφευγαν βλέποντας τη μαζική διαμαρτυρία στις πύλες) ήταν από 2 έως 6 άτομα σε αμαξοστάσια που χρειάζονται 20-25 άτομα

Αγώνας για όλα τα δεδουλευμένα και για απευθείας συμβάσεις με την ΟΣΥ

Από την Τρίτη 27 Δεκέμβρη οι απολυμένες καθαρίστριες θα συνεχίσουν τον αγώνα για να τους καταβληθεί το σύνολο των δεδουλευμένων τους αλλά και για να προχωρήσει η ΟΣΥ σε απευθείας συμβάσεις μαζί τους, όπως είχε δεσμευτεί η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Μεταφορών.

Πηγή: Ξεκίνημα

 

Διαβάστε ακόμα

«Αγαπητοί επιβάτες…»

Share

«Όταν η βία συναντά τους φεμινισμούς» μια καταγγελία που ξεπερνά τα όρια της καταγγελίας

gray-squares

της ομάδας Φέμιν@tre

Στις 25 Νοέμβρη, την Παγκόσμια Ημέρα Ενάντια στη Βία Κατά των Γυναικών, η κίνηση «Καμιά Ανοχή» διοργάνωσε φεμινιστική βραδινή πορεία. Καθώς η πορεία διερχόταν από τους δρόμους του Μεταξουργείου, άτομα και μέλη ομάδων του queer και φεμινιστικού χώρου – κάποια εξ αυτών με κουκούλες – διαπόμπευσαν, στρίμωξαν σε μια γωνία, έσπρωξαν επανειλημμένα, έβρισαν, τραμπούκισαν και απαίτησαν να αποχωρήσει (για λόγους προηγούμενης προσωπικής διένεξης) από αυτή τη δημόσια κινηματική δράση, μια συντρόφισσα, ενώ αποδέκτες της ίδιας αντιμετώπισης ήταν και μέλη της ομάδας μας (μερικ@ εκ των οποίων έκαναν περιφρούρηση) που έσπευσαν στο σημείο για να σταματήσουν το σκηνικό. Πιο συγκεκριμένα, μας έφραξαν το δρόμο, μας εμπόδισαν να βοηθήσουμε τη συντρόφισσα, μας περιόρισαν την κίνηση στο δημόσιο χώρο χτίζοντας έναν κλοιό με τα σώματά τους. Επιπλέον, μας κατηγόρησαν για αντιφεμινισμό και για στήριξη παραβιαστικού ατόμου.

Επειδή φαίνεται να έχουμε ξεχάσει τα αυτονόητα: τα παραπάνω για μας είναι ΒΙΑ, και ως τέτοια τη βιώσαμε και την καταγγέλλουμε.

Είδαμε μια αυτοοργανωμένη επίθεση πολλών εναντίον μίας γυναίκας, με τη στήριξη και ανοχή – συναίνεση άλλων, ενώ οι ίδιες επανέρχονταν διαρκώς στον προπηλακισμό παρόλο που η συντρόφισσα δεν απαντούσε στις προκλήσεις τους, μέχρι και που παρατάχθηκαν σαν μπάτσοι στο πεζοδρόμιο πηγαίνοντας η μία πίσω από την άλλη, προσπαθώντας να επιδείξουν την ισχύ τους. Η  συντρόφισσα όπως και τα μέλη της ομάδας μας δεν έκαναν χρήση του δικαιώματος της αυτοάμυνας, πράγμα που εκθέτει ακόμη περισσότερο τις επιτιθέμενες. Αναρωτιόμαστε αν οι υποτιθέμενες συντρόφισσες αναλογίστηκαν τις συνέπειες των όσων έπραξαν. Σκέφτηκαν καθόλου τις γυναίκες που υπέστησαν και δεν άντεξαν τη διαπόμπευση, τον εξευτελισμό, τις κατηγορίες, την συμπεριφορά του όχλου; Μήπως αναλογίστηκαν, μιας και ευαισθητοποιούνται στα ζητήματα της βίας κατά των γυναικών, των αυτοκτονιών, της πατριαρχίας και της έμφυλης καταπίεσης, σε πόσο δυσάρεστη θέση έβαλαν μια ολόκληρη συντροφική ομάδα και πόσο εξέθεσαν μια γυναίκα που δεν νοιάστηκαν να γνωρίσουν, καθώς αποφάσισαν να το παίξουν δημόσιοι τιμωροί και δικαστές, κατασκευάζοντάς την ως το βίαιο Άλλο και ταυτοποιώντας την ως τοξική αρρενωπότητα; Από την άλλη, οι συμπεριφορές που παρατηρήσαμε υποδηλώνουν υποβόσκουσες ιεραρχικές σχέσεις, μιας και δεν ήταν μόνο η άσκηση της βίας αλλά και η συναίνεση στην άσκηση της βίας. Ωστόσο, μπορούμε να υποθέσουμε ότι αν κάποια υποκείμενα ήθελαν να αντιδράσουν στο περιστατικό βίας, ίσως είχαν δυσκολία να υπερβούν την αμηχανία που προκύπτει από μια de facto εμπιστοσύνη σε συντροφικά, φιλικά κ.λπ. τους πρόσωπα, η οποία αμηχανία αξιοποιείται από όσ@ κατέχουν τα προνόμια της βίας υπέρ τους.

Η εκτέλεση του περιστατικού δείχνει πόσο βαθιά έχει ενσωματωθεί η κουλτούρα της βίας: Η συμπεριφορά του προστάτη, η μάτσο νοοτροπία, η ανάληψη της θέσης του αυτόκλητου ρυθμιστή του δημόσιου χώρου και των σχέσεων, η λογική του προσωπικού ξεκαθαρίσματος με πολιτικό προκάλυμμα, η προσπάθεια βεντετοποίησης των γεγονότων, το πολλές εναντίον μίας γυναίκας. Η συμπεριφορά τους υιοθετεί τα χαρακτηριστικά του εχθρού: πρόκειται για πατριαρχική, εξουσιαστική και αντιφεμινιστική/αντισυντροφική συμπεριφορά.  Αυτά για την ιστορία…

Αυτό που μας σοκάρει είναι ότι «συντροφικά» υποκείμενα, με τα οποία έχουμε συνεργαστεί στο παρελθόν και διατηρούσαμε επαφές και σχέσεις, υποτίμησαν μια πολύ σημαντική πορεία με βαθιά συμβολικό περιεχόμενο, όσο και εμάς ως ομάδα. Δεν αντιμετώπισαν αυτή την πορεία και ως δικό τους κομμάτι αλλά αντίθετα λειτούργησαν επιθετικά, αντιπαραθετικά και επικυριαρχικά προς αυτή, βάζοντάς τη σε κίνδυνο. Αλλά φαίνεται ότι το δικό τους περιεχόμενο στην έννοια της ασφάλειας είναι πιο σημαντικό από των άλλων, μέσα στα πλαίσια ενός κυνισμού, άρα και το μόνο αποδεκτό περιεχόμενο. Επομένως, παρά τις εξαντλητικές συζητήσεις για τους ασφαλείς χώρους, αποδεικνύεται ότι δεν έχουν εμπεδωθεί ακόμα τα αυτονόητα, όπως το ότι σε μια πορεία σεβόμαστε τη διοργάνωση και την περιφρούρηση καθώς και το ίδιο το σώμα της πορείας. Αυτό θεωρείται κεκτημένο. Κεκτημένο θεωρείται, επίσης, ότι ο φεμινιστικός τρόπος επίλυσης των προσωπικών διενέξεων, διαφορών, παρεξηγήσεων κ.λπ. δεν μπορεί να είναι η βία και η αυτοδικία. Αντίθετα προς τα αυτονόητα και κεκτημένα, η άσκηση της βίας επιλέχθηκε ως ο σωστός τρόπος και διανθίστηκε από ένα θεαματικό status και μια lifestyle φεμινιστική παρωδία.

Νιώθουμε, σε αυτό το σημείο, την ανάγκη να κάνουμε μια στοιχειώδη αναφορά σε κάποια ζητήματα για να ανοίξει ο προβληματισμός και ο διάλογος προς κάθε κατεύθυνση:

  1. Αυτοάμυνα και αυτοδικία

Ξαναγυρνώντας στα αυτονόητα, η αυτοάμυνα δεν έχει καμία σχέση με την αυτοδικία. Αντιθέτως, η όποια συσχέτισή τους αναπαράγει ένα λόγο σχετικοποίησης και υποτίμησης του δικαιώματος της αυτοάμυνας, που βάλλεται από την ίδια την πατριαρχία ως δικαίωμα και διεκδίκηση των γυναικών να αυτοπροστατεύονται. Το θέμα δεν είναι να μπούμε στη θέση της πατριαρχίας ούτε να αναλάβουμε τον αντίθετο πόλο του τιμωρού, χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της, αλλά να σπάσουμε το σύστημα που παράγει όλες αυτές τις πατριαρχικές όψεις και τις βίες. Αυτό μπορεί να γίνει, καταρχάς, εφόσον οι ομάδες του φεμινιστικού χώρου χτίσουμε μεταξύ μας σχέσεις εμπιστοσύνης και αλληλεπίδρασης, προβληματιστούμε ειλικρινά για τους ρόλους μας, σεβόμενες τις επιμέρους διαφορές μας, αντί να αναλωνόμαστε στην αναπαραγωγή προτύπων από διάφορους πολιτικούς χώρους, συστημικούς και »αντισυστημικούς» που καλλιεργούν, προτρέπουν και επιθυμούν τις αυτοδικίες. Το στοίχημα είναι να καταφέρουμε να βγούμε προς τα έξω, προς τον κόσμο, που δεν έχει το προνόμιο του προστατευμένου περιβάλλοντος της ομάδας και να επικοινωνήσουμε το φεμινισμό.

  1. Ασφαλείς χώροι

Η ασφάλεια στους φεμινιστικούς χώρους είναι ζήτημα συλλογικής ευθύνης. Ασφάλεια για εμάς σημαίνει να ανοίξουμε το φεμινισμό στο μεγάλο χώρο, να κάνουμε δηλαδή το δύσκολο και να φέρουμε τις εαυτές και τους εαυτούς μας σε θέση ευθύνης. Αν δεν μπορούμε να εγγυηθούμε μεταξύ μας τη στοιχειώδη ασφάλεια σε μια φεμινιστική πορεία, σε μια συλλογική δράση κ.λπ. τότε έχουμε πρόβλημα. Πιστεύουμε ότι με την παρουσία μας και τη θέση ευθύνης, έχοντας σαφή όρια τα οποία κάθε φορά δημοσιοποιούμε, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε συλλογικά κάθε ζήτημα παραβίασης που μπορεί να προκύψει και ότι αυτό είναι το αίσθημα της πραγματικής ασφάλειας που εγγυόμαστε συλλογικά, αναλαμβάνοντας προσωπικές και πολιτικές ευθύνες.

  1. Φεμινισμός και βία

Αναγνωρίζουμε ότι υπάρχουν πολλοί φεμινισμοί, ωστόσο θέλουμε να διαφυλάξουμε τις όψεις των φεμινισμών από τη σχετικοποίηση που επιβάλλεται από την κυρίαρχη τάση, η οποία θεωρεί ότι καθετί που αυτοαναγορεύεται σε φεμινιστικό αξιώνει και το δικαίωμα να είναι φεμινιστικό. Υπερασπιζόμαστε τους φεμινισμούς από την καταχρηστικότητα της οποιασδήποτε επίκλησής τους που δεν έχει σαφές περιεχόμενο, θέση ευθύνης και αναγνώριση της σημασίας του κοινωνικού στοιχείου, ώστε να μη μαϊντανοποιούνται για την εξυπηρέτηση πατριαρχικών και εξουσιαστικών αντιλήψεων. Όπως ζήτημά μας δεν είναι γενικά και αόριστα η κατακραυγή της πατριαρχίας, που μπορεί να γίνει και από μια φιλελεύθερη θέση, αλλά το συγκεκριμένο πλαίσιο αναφοράς ενάντια στην πατριαρχία – που όπως προσδιορίσαμε διαθεματικά, είναι αντικαπιταλιστικό και αντιρατσιστικό μαζί – έτσι, δεν καταδικάζουμε τη βία από όπου και αν προέρχεται, κατά την γνωστή συστημική ρήση. Αντίθετα, αναλύουμε με πολιτικούς όρους τη σχέση βίας και φεμινισμού στα πλαίσια του κινήματος, δηλαδή με βάση τα διαφορετικά πλαίσια και τις συνθήκες, τα χαρακτηριστικά, τις ποιότητες και εντάσεις, καθώς και το ζήτημα της συνάφειας μέσων και σκοπών. Οι όροι αυτοί καθορίζουν και τη στάση μας απέναντι στη βία από φεμινιστική θέση.

Δεν είμαστε πασιφίστριες και πασιφιστές. Θέλουμε, όμως, ένα φεμινιστικό πλαίσιο αναφοράς που θα συμπεριλαμβάνει την κοινωνία. Το πλαίσιο αυτό, για μας, βασίζεται στο ότι ο φεμινισμός είναι πρωτίστως σχεσιακότητα, καλλιέργεια για σχεσιακότητα, διεκδίκηση για σχεσιακότητα, αντίσταση στην απουσία της σχεσιακότητας. Είναι ο τρόπος που αμοιβαία συγκροτούμε τις υπάρξεις μας, τις σχέσεις μας και τα όριά μας. Έτσι, θέλουμε να προβληματιστούμε και να προβληματίσουμε με ένα ερώτημα: αν και είναι εύκολο – το πιο εύκολο – να απαντάς με βία στη βία, πράγμα που δεν επιλέξαμε ως απάντηση, μπορεί αυτό να είναι φεμινιστική πρόταση αν συμβαίνει και υιοθετείται μεταξύ φεμινιστριών ή μπορεί να είναι αναπαραγωγή πατριαρχικών και εξουσιαστικών ρόλων; Κάτω από ποιες συνθήκες και μέσα σε ποια πλαίσια, σκοπούς κ.λπ. αναλύονται και διακρίνονται τα πράγματα αυτά;

  1. Οι πολιτικές της διαφοράς και η πολιτική της ομοιότητας

Αν κάτι μας έχει δείξει η φεμινιστική ιστορία είναι ότι οι διαφορές που έχουν συσκοτιστεί από την πατριαρχία, οι πολλαπλές θέσεις των υποκειμένων, η αξία της ανάδειξης των ιστοριών των «άλλων» και η πρόσβασή τους στο δημόσιο λόγο και στη δημόσια δράση είναι ζητήματα που θεμελιώνουν τη φεμινιστική πρόσληψη και αποτελούν μια άλλη πρόταση ζωής. Η παθογένεια να υπακούσουν οι διαφορετικότητες στην επιτήρηση και την τιμωρία, στον παλιό κανόνα της επιστροφής σε μια ομοιότητα από τη θέση του διαφορετικού αυτή τη φορά, σε μία και μόνη αλήθεια, σε διάφορα ανταγωνιστικά μανιφέστα για το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει κάποια για να είναι φεμινίστρια, queer ή οτιδήποτε, σημαίνει ότι δεν έχουμε ακόμα κατανοήσει και δεν προσπαθούμε να ζήσουμε μέσα από τις διαφορές μας, ότι δε μπορούμε να συνυπάρξουμε, να αναβαθμιστούμε ποιοτικά (πολιτικά και προσωπικά) και να βρούμε αυτό που μας συνέχει. Στην πολιτική της ομοιότητας υπάρχει μόνο μία θέση ύπαρξης και μόνο μία θέση θέασης, κρίσης και νοηματοδότησης ως εγγυητής της ασφάλειας και αχθοφόρος της αλήθειας. Στις πολιτικές της διαφοράς υπάρχει η συνείδηση της μερικότητας από τη μια, αλλά συγχρόνως η συνείδηση ότι το έδαφος μας είναι οι σχέσεις μεταξύ μας, έδαφος με όρια, κάθε φορά, που όμως είναι ευθύνη μας να διαφυλάξουμε και να προεκτείνουμε. Το τέλος κάθε ριζοσπαστικής ιδέας είναι η στιγμή που αυτή μεταστρέφεται σε ένα νέο κανόνα, σε μια νέα νόρμα, σε μια πανομοιότυπη πολιτική που συσσωρεύει υπεραξία, χαράσσει ιεραρχίες και ελέγχει προσβάσεις. Προσπαθούμε να διαφυλάξουμε τον πλούτο των διαφορών γιατί αυτό μετακινεί και εμάς σε μια θέση συνύπαρξης και διαλόγου και δεν οδηγεί στην παρακμή μιας θέσης τετελεσμένου που διεκδικεί το προνόμιο της αλήθειας και του σωστού. Υπερασπιζόμεν@ τους φεμινισμούς που αναδεικνύουν αυτές τις διαφορές και την επικοινωνία μεταξύ τους, αντιστεκόμαστε στην επιβολή ενός μοναδικού τρόπου να στοχαζόμαστε, να επικοινωνούμε, να πράττουμε, να νιώθουμε, να ζούμε.

  1. Το προσωπικό είναι πολιτικό

Η εμβληματική αυτή φράση του φεμινιστικού κινήματος επανέρχεται διαρκώς και αναδεικνύει το περιεχόμενο των πραγμάτων που κάνουμε και το πώς τα διαχειριζόμαστε. Δυστυχώς, όμως, χρησιμοποιείται και καταχρηστικά, προκειμένου να νομιμοποιήσει τη διαπόμπευση και το λιντσάρισμα ως φεμινισμό και πολιτική, να ανάγει την αδυναμία και τα λάθη της προσωπικής διαχείρισης σε αναγκαστικό πολιτικό ζήτημα. Το προσωπικό βέβαια, ούτως ή άλλως είναι πολιτικό. Έτσι πολιτικά κρίνεται και η στάση του τραμπουκισμού. Άλλωστε για μας αυτό είναι ένα πολιτικό ζήτημα των καιρών μας: η πολιτικοποίηση του προσωπικού ως δικαιολογία και το «όλ@ εναντίον όλων». Αυτή ακριβώς η λογική αποπολιτικοποιεί το προσωπικό γιατί σβήνει την υποκειμενική δυνατότητα δράσης και ευθύνης που είναι η βαθιά πολιτική διάσταση του υποκειμένου-προσώπου, ενώ στρεβλώνει την έννοια του πολιτικού ως μανιχαϊσμό και εξωτερική σχέση με το προσωπικό. Όταν λέμε ότι το προσωπικό είναι πολιτικό σημαίνει επίσης ότι το πρόσωπο δεν απεκδύεται της προσωπικής του ευθύνης. Αντιθέτως, πολιτικό σημαίνει να την αναλαμβάνει και με αυτό τον όρο να συμμετέχει και να δρα και όχι να αναθέτει τη ρύθμιση της ζωής του σε μια συλλογικότητα, στο κίνημα κ.λπ, σαν να πρόκειται για έναν ακόμα θεσμό, όπως το κράτος, η εκκλησία, η οικογένεια.

Τέλος, θέλουμε να τονίσουμε ότι επιθυμία της ομάδας μας ήταν αφενός να καταγγείλει το περιστατικό, αφετέρου να προβληματίσει ανοίγοντας ένα διάλογο πάνω σε αυτά τα ζητήματα, μιας και δεν επιλέγουμε να αναλωθούμε σε μια καταγγελία. Αυτό που θέλουμε να δηλώσουμε, κλείνοντας, είναι ότι θα είμαστε παρόντ@ και θα υπερασπιζόμαστε τις αρχές μας, διερευνώντας με αναστοχασμό και ανοιχτότητα το φεμινισμό. Θα συζητάμε ανοιχτά για αυτά τα ζητήματα, όπως συζητάμε ανοιχτά για όλα, προσπαθώντας να συνδεόμαστε με όρους πολιτικού πολιτισμού. Αυτό είναι το δικό μας πολιτικό όριο που μπαίνει από τη φεμινιστική θέση ότι το προσωπικό είναι πολιτικό.

%cf%86%ce%b5%ce%bc%ce%b9%ce%bd%ce%b1

 

Share

Για την αποχώρηση της Λεσβιακής Ομάδας Αθήνας από το Στέκι Μεταναστών

kyklos2

 

Την Τρίτη 5 Οκτωβρίου 2016, κλήθηκε έκτακτα μία συνέλευση ομάδων του Στεκιού Μεταναστών για να συζητηθεί η καταγγελία μιας γυναίκας για τη σεξουαλική της παρενόχληση από μέλος του Στεκιού.

Πριν από το τέλος αυτής της συνέλευσης, αποχωρήσαμε από το Στέκι, γιατί δεν μπορούσαμε να ανεχτούμε την αναπαραγωγή σεξιστικών συμπεριφορών, πατριαρχικού λόγου, υποτίμησης της γυναίκας, δηλαδή όλα τα χαρακτηριστικά της κουλτούρας του βιασμού και τη βία που βιώσαμε εκεί μέσα.

Τα περιστατικά που μας οδήγησαν σε αυτήν την απόφαση είναι τα εξής:

Στην έκτακτη συνέλευση, μία γυναίκα έφερε τη μαρτυρία της για το περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης και παραβίασης των ορίων του σώματός της από μέλος του Στεκιού. Η κατατροπωτική πλειοψηφία αρνήθηκε ότι έχει συμβεί οτιδήποτε παραβιαστικό και βίαιο. Δεν δόθηκε ούτε βάση ούτε χώρος στην ίδια την περιγραφή του περιστατικού όπως τη βίωσε η γυναίκα, ενώ, όπως μας έχει συνηθίσει το κυρίαρχο σεξιστικό αφήγημα, έγινε αποδεκτή η περιγραφή του σκηνικού από το δράστη, που ήταν τελείως δυσανάλογη της σοβαρότητας του περιστατικού.

Ο λόγος της γυναίκας αυτής, ο δικός μας και όσων τη στήριξαν αντιμετωπίστηκαν με ειρωνεία και διαρκή απαξίωση. Η συνέλευση, καθ’ όλη τη διάρκεια της παρουσίας μας εκεί, επιβεβαίωνε το σις στρειτ αντρικό προνόμιο που κυριαρχούσε μέσα στον χώρο χωρίς να αφήνει περιθώρια για την έκφραση, το βίωμα και την προσπάθεια να ανοίξει διάλογος για το ζήτημα του σεξισμού απέναντι στη γυναίκα, στη μετανάστρια.

Όταν αυτή η έκθεση του προνομίου μέσα στο χώρο δεν έλεγε να υποχωρήσει, και όταν δεν αντέχαμε άλλο τη βία που λάμβανε χώρο, εμείς αποχωρήσαμε. Να τονιστεί ότι σε καμία χρονική στιγμή δεν υπήρξε αναγνώριση του προνομίου τους, παρά μόνο από ελάχιστες ατομικότητες.

Μη λαμβάνοντας υπόψιν καθόλου τη δυσκολία μιας γυναίκας να καταφέρει να σπάσει τη σιωπή και να μιλήσει για τη βία που βίωσε (βλ. εικόνα), οι τοποθετήσεις περιστράφηκαν γύρω από το αντιρατσιστικό έργο που έχει παράξει για σειρά ετών ο θύτης και γύρω από τη λειτουργική του θέση μέσα στις διαδικασίες του Στεκιού.

Η τυπικά και επιθετικά σεξιστική κουλτούρα της “έλα μωρέ τώρα” παραβίασης των ορίων του σώματος μίας γυναίκας έγινε πλήρως αποδεκτή από την ομήγυρη, η οποία παρέμεινε σε όλη τη διάρκεια έκπληκτη για το χαρακτηρισμό του περιστατικού ως σεξιστικού. Ακόμη πιο ενδεικτική ήταν η εμμονική άρνηση να ακουστεί ο τρόπος που βίωσε τη σεξουαλική παραβίαση η γυναίκα, ενώ αμέσως υιοθετήθηκε ως αλήθεια ο τρόπος που το περιέγραψε ο θύτης, κατηγορώντας τη γυναίκα για διασυρμό. Με κλασικό πατερναλιστικό τρόπο, οι χαρακτηρισμοί που δόθηκαν στη γυναίκα επικεντρώθηκαν στα σωματικά της χαρακτηριστικά κι υποτιμήθηκαν οι φεμινιστικές της ζυμώσεις, ως “κακές παρέες”.

Βγήκαμε από κει μέσα έχοντας ακούσει όλα τα στερεότυπα του αντιφεμινιστικού, λεσβοφοβικού, σεξιστικού μπίνγκο. Αυτό είχε διπλό αντίκτυπο σ’ εμάς. Πρώτον, συνειδητοποιήσαμε ότι δε χωράμε πια σ’ αυτόν τον χώρο. Εάν οι “σύντροφοι” κι οι “συντρόφισσες” δεν κατανοήσουν ότι ζήσαμε ένα ρεσιτάλ της κουλτούρας του βιασμού, τότε θα πρέπει να περιμένουμε ότι τα περιστατικά της βίας ενάντια στις γυναίκες στο χώρο, θα αυξάνονται και θα γίνονται όλο και πιο επικίνδυνα με τη βαθιά άγνοια και άρνηση της ξεκάθαρης ύπαρξης κουλτούρας του βιασμού που επισκιάζει και το Στέκι Μεταναστών (που ίσως όχι τυχαία, λέγεται Μεταναστών κι όχι και Μεταναστριών). Και δεύτερον, το περιστατικό μάς δημιούργησε την ανάγκη να μιλήσουμε παραπάνω για την κουλτούρα του βιασμού, να ζυμωθούμε και να ενδυναμωθούμε μεταξύ μας και με άλλες ομάδες δημιουργώντας ασφαλείς χώρους που να χωράνε τις διαφορετικότητές μας και τους πολλούς φεμινισμούς μας, διαθεματικά.

Ως κατακλείδα, αναγνωρίζουμε με μεγάλη στενοχώρια γι’ αυτό που συνέβη, ότι το Στέκι ήταν από τους πρώτους μη-ΛΟΑΤΚΙ χώρους που μας δέχτηκε με ανοιχτή αγκαλιά από το 2001 και έκτοτε η αλληλοστήριξη ήταν αδιαπραγμάτευτη. Επίσης, θυμόμαστε με συγκίνηση τη στήριξη του Στεκιού ως πρώτου συμμάχου στο Athens Pride του 2005. Γι’ αυτό, όλα τα παραπάνω είναι πολύ βαριά για μας. Δεν είναι απλώς ένας χώρος που του γυρίζουμε εύκολα την πλάτη λόγω του αντιφεμινισμού, σεξισμού και μισογυνισμού του. Περιμένουμε πραγματικά από τους τέως συντρόφους και τις τέως συντρόφισσες του Στεκιού να πάρουν όλα τα μέτρα που χρειάζονται για να καταλάβουν ότι οι φεμινισμοί είναι η κινητήρια δύναμη της κοινωνικής αλλαγής και συμπερίληψης όλων των διαφορετικοτήτων μας.

Δεκέμβρης 2016, Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας

loa.gr

 

 

Share