Subscribe via RSS Feed

Category: Σεξουαλικότητα

Για την Έμιλυ και όλα τα υπέροχα τρανς πλάσματα, Νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου τώρα!

αναγνωριση_ταυτοτητας_φυλου

της Φιλίππας Διαμάντη

Η Έμιλυ Βουκελάτου ήταν μια δυναμική τρανς ακτιβίστρια 23 ετών. Ήταν και πολλά άλλα. «Ήταν» διότι στις αρχές Ιουλίου 2016, αποφάσισε να θέσει τέρμα στη ζωή της.

Άραγε ήταν δική της απόφαση να μην υπάρχει σε αυτό τον κόσμο; H Έμιλυ ήταν από τα τυχερά τρανς παιδιά και είχε την αποδοχή και τη στήριξη της οικογένειάς της, έκανε τις σπουδές της και βρισκόταν στο Λονδίνο όπου εργαζόταν. Είχε μια κανονική ζωή.

Άραγε πόσο «κανονική» μπορεί να είναι η ζωή ενός τρανς ανθρώπου που έχει απορροφήσει όλη τη βία της κοινωνίας απέναντι στους/στις τρανς; Όταν από την παιδική ηλικία και την εφηβεία, στο σχολείο το παιδί διαρκώς βιώνει πως είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που αναγράφουν τα χαρτιά του, και καλείται κάθε φορά να ακούει ένα διαφορετικό όνομα και γένος;  Κάθε φορά που δίνει την ταυτότητα του ένα τρανς άτομο εισπράττει ένα βλέμμα βίας και χλευασμού. Κάθε φορά. Πόση βία να αντέξει κανείς;

H Έμιλυ Βουκελάτου δεν αυτοκτόνησε.

Την Έμιλυ τη σκότωσαν τα δολοφονικά βλέμματα.

Την Έμιλυ τη σκότωσαν οι μαχαιριές από τον κακοποιητικό λόγο που αναπαράγεται από τους δημοσιογράφους.

Την Έμιλυ τη σκότωσε η ρητορική μίσους της Εκκλησίας.

Την Έμιλυ τη σκότωσε η άγνοια των εκπαιδευτικών.

Την Έμιλυ την σκότωσε ο πόνος που εισέπραξε από τις δολοφονίες και τους βασανισμούς άλλων τρανς ανθρώπων.

Την Έμιλυ την σκότωσαν οι φασίστες με το φόβο που δημιουργούν στους διαφορετικούς ανθρώπους.

Την Έμιλυ τη σκότωσε η γραφειοκρατία της πολιτείας που επιβάλλει στειρώσεις, χειρουργεία, ψυχιατρικές γνωματεύσεις.

Σήμερα στη Βουλή συζητιέται από τα κόμματα, για το αν οι τρανς άνθρωποι θα έχουν το δικαίωμα να αλλάξουν το καταχωρισμένο φύλο τους, σε ποια ηλικία, και με ποια οικογενειακή κατάσταση.  Ουσιαστικά σήμερα στη Βουλή συζητιέται για το αν οι τρανς άνθρωποι θα έχουν δικαίωμα να ζήσουν. Στις τοποθετήσεις αρκετών βουλευτών και βουλευτριών, με δυσκολία διέκρινες αν μιλούν για ανθρώπους ή όχι. Μερικά ακόμη αγκάθια ακούμπησαν τους τρανς ανθρώπους με την παραφιλολογία και την άγνοια που αναπαράγεται αυτές τις μέρες. Πλέον όμως υπάρχει μια μεγάλη διαφορά. Οι τρανς άνθρωποι έχουν συμμάχους στην ύπαρξή τους και στις διεκδικήσεις τους.

Το Νομοσχέδιο για τη Νομική Αναγνώριση Ταυτότητας Φύλου θα ψηφιστεί. Όμως, δεν περιλαμβάνει όλα τα αιτήματα που θα βελτιώσουν τη ζωή των τρανς παιδιών διότι θέτει ηλικιακούς περιορισμούς και επίσης αποκλείει τα τρανς έγγαμα άτομα. Επίσης δεν δίνει καμία ύπαρξη στα πλάσματα που δεν ανήκουν στο δίπολο, αρσενικό/θηλυκό. Και τέλος αφήνει στο έρμαιο των παρεμβατικών γιατρών τα ίντερσεξ άτομα (τα άτομα που έχουν γεννηθεί με ποικιλόμορφα ανατομικά ή/και ορμονικά χαρακτηριστικά που δεν κατηγοριοποιούνται είτε ως αυστηρά αρσενικά είτε ως θηλυκά). Συνολικά έχει πολλά κενά, αποτελεί όμως ένα βήμα.

Από τη μητέρα της Έμιλυ Βουκελάτου, Κωνσταντίνα Σγουροπούλου

«Είναι άγονο ξένο και εχθρικό το τοξικό έδαφος που πάνε να γεννηθούν και να αναπτυχθούν λουλούδια ομορφιάς και ελευθερίας. Κι εμείς αντί να ξεριζώσουμε τα ζιζάνια υπολογίζουμε με προσευχές στην δύναμη του λουλουδιού να αντισταθεί. Δεν γίνεται. Δεν μπορεί. Πρέπει να δουλέψουμε σκληρά για τον κήπο. Για την Έμιλυ».

Έχουμε δρόμο ακόμα μέχρι να καθαρίσουμε τα ζιζάνια, να ξεριζώσουμε τα αγκάθια,  να κάνουμε χώρο για να ανοίξουν και να μοσχομυρίσουν όλα τα υπέροχα λουλούδια που προάγουν την ποικιλομορφία της φύσης και της κοινωνίας. Με το Νομοσχέδιο για τη Νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου οχυρώνουμε τους τρανς ανθρώπους από τα τσιμπήματα των αγκαθιών. Αυτή είναι μόνο η αρχή.

 

Διαβάστε ακόμα

Η τρανσφοβία σκοτώνει: Πόσες Έμιλι ακόμα;

Δώσε φωνή στην τρανς γυναίκα #HandeKader

Ομοφοβικός και τρανσφοβικός εκφοβισμός στην εκπαίδευση

Share

Ένα ντοκιμαντέρ για την κλειτορίδα

leclitoris

 

Τις τελευταίες μέρες κυκλοφόρησε στα σόσιαλ μίντια το ντοκιμαντέρ Le Clitoris (2016) της Lori Malépart-Traversy. Όπως αναφέρει η ιστοσελίδα Cartoon Brew, το ντοκιμαντέρ καταφέρνει, μέσα σε μόλις λίγα λεπτά, να απομυθοποιήσει επιστημονικές, κοινωνικές και ψυχολογικές αντιλήψεις για το εν λόγω μέλος του γυναικείου σώματος σε όλη την ιστορία. Επιπλέον, έρχεται να μας θυμίσει και πάλι ότι εκείνοι που μίλησαν για την κλειτορίδα και καθόρισαν τη σημασία της ανά τους αιώνες ήταν άντρες και πως είναι πια καιρός να ανακτήσουμε τον έλεγχο πάνω στα σώματα και τη σεξουαλικότητά μας.

Όπως λέει και το ίδιο το ντοκιμαντέρ, “Οι γυναίκες είναι τυχερές, έχουν το μοναδικό όργανο στο ανθρώπινο σώμα αφιερωμένο αποκλειστικά στην ευχαρίστηση: την κλειτορίδα!”

Για περισσότερες πληροφορίες για το ντοκιμαντέρ και τη δημιουργό, επισκεφτείτε την ιστοσελίδα Cartoon Brew, καθώς και τη σελίδα της δημιουργού στο Vimeo.

 

Share

Δελτίο τύπου για την μήνυση σε θεολόγο της Ξάνθης

ομπρέλα_ξάνθη

Ξάνθη, 25/4/2017

Στις 11 Απριλίου 2017, η Πολύχρωμη Πολυπολιτισμική Ομπρέλα Ξάνθης, σε συνεργασία με το Ελληνικό Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι, το Τμήμα Σεξουαλικού Προσανατολισμού και Ταυτότητας Φύλου του Ελληνικού Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι και το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας-Athens Pride, καταθέσαμε μήνυση εναντίον θεολόγου που διδάσκει Θρησκευτικά σε Λύκειο της Ξάνθης για διανομή ομοφοβικού φυλλαδίου στη σχολική αίθουσα. Παράλληλα, στις 23 Απριλίου 2017, αιτηθήκαμε στο Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων την πειθαρχική δίωξη του/της θεολόγου. (Τη μήνυση και το φυλλάδιο, μπορείτε να τα δείτε εδώ).

Το φυλλάδιο με τίτλο «ομοφυλοφιλία, η ορθόδοξη θέση» που διανεμήθηκε στα πλαίσια του μαθήματος των Θρησκευτικών είναι άκρως ομοφοβικό, αντιεκπαιδευτικό, μη επιστημονικά έγκυρο και προβάλλει προσωπικές θέσεις γύρω από τον ομόφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό ως τη μοναδική και αυταπόδεικτη αλήθεια, χωρίς να αναφέρει καμία επιστημονική βιβλιογραφία.

Το φυλλάδιο εν συντομία παρουσιάζει τον ομόφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό ως «αμαρτία της ομοφυλοφιλίας», «μη φυσιολογική σεξουαλική επιλογή», στρέφεται εναντίον του ομόφυλου γάμου και των ομόφυλων οικογενειών («ο γάμος μεταξύ ομοφυλοφίλων […] μπορεί να έχουν σοβαρές συνέπειες στην δομή της κοινωνίας και στις ανθρώπινες σχέσεις», «πώς θα αποκτήσει ψυχική ισορροπία ένα παιδί που μεγαλώνει με δυο άντρες και δυο γυναίκες;» και ταυτίζει τους ομόφυλους γονείς με τους παιδεραστές «μέσα στις ομόφυλες οικογένειες βρίσκει πρόσφορο έδαφος και η παιδεραστία. Επιπλέον συνδέει τα ομόφυλα άτομα με ψυχικές και σωματικές νόσους: «οι ομοφυλόφιλοι παρουσιάζουν κατάθλιψη, τάσεις αυτοκτονίας, … χρήση ουσιών και αλκοόλ», «αυξημένο κίνδυνο για σύφιλη γονόρροια, ηπατίτιδα Β και C, έρπητα των γεννητικών οργάνων και AIDS … καρκίνο του στόματος».

Τέτοιου τύπου ομοφοβικές θέσεις, που καλλιεργούν το μίσος και τη μη αποδοχή προς τα άτομα που έχουν ομόφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό, τραυματίζουν τους λοατ μαθητές και μαθήτριες, -και ταυτίζουν τους/τις λοατ με αρνητικά στερεότυπα, που δεν θα έπρεπε να έχουν θέση στο ελληνικό σχολείο, καθώς δημιουργούν ευεπίφορες συνθήκες για να ζημιωθεί η εύθραστη ψυχολογία των λοατ παιδιών. Μέσα από τέτοιο «εκπαιδευτικό υλικό» καλλιεργούνται οι θύτες και τα θύματα του bullying στο σχολικό περιβάλλον.

Όταν ένας νέος/α διδάσκεται πως ο ομόφυλος σεξουαλικός προσανατολισμός είναι μια μη φυσική κατάσταση, τότε νιώθει πως νομιμοποιείται να τραμπουκίσει, να κοροϊδέψει, να χλευάσει, να δείρει, ακόμη και να σκοτώσει ένα λοατ άτομο. Οι απόψεις που περιλαμβάνονται στο φυλλάδιο εκτρέφουν τους νταήδες του σχολείου, καλλιεργώντας το σχολικό εκφοβισμό και πολύ πιθανόν αυτά τα άτομα μεγαλώνοντας να στραφούν σε οργανωμένες ακραίες μορφές βίας εναντίον των λοατ, μιας και διδάχτηκαν πως αυτό είναι το σωστό. Ήδη στην Ελλάδα έχουμε αύξηση των ομοφοβικών κρουσμάτων. Η Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Πες το σε εμάς-Colour Youth Κοινότητα LGBTQ Νέων Αθήνας» έδωσε στη δημοσιότητα στοιχεία για πάνω από 100 ομοφοβικές επιθέσεις από τον Απρίλιο του 2014 έως και τον Νοέμβριο του 2015 μόνο στην Αθήνα. (εδώ)

Πώς νιώθει όμως ένας λοατ μαθητής/τρια σε ένα σχολικό περιβάλλον όπου κυοφορούνται οι ομοφοβικές απόψεις σαν αυτές του φυλλαδίου; Τα γκέι παιδιά έχουν τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες να αυτοκτονήσουν απ’ ό,τι τα ετεροφυλόφιλα παιδιά, δυόμιση φορές περισσότερες πιθανότητες να προκαλούν αυτοτραυματισμούς και πέντε φορές περισσότερες πιθανότητες να χρειαστούν φάρμακα για κατάθλιψη, όχι όμως λόγω του σεξουαλικού τους προσανατολισμού όπως αναφέρει το φυλλάδιο του/της θεολόγου, αλλά λόγω της μη αποδοχής και της βίας που εισπράττουν από το σχολικό και οικογενειακό περιβάλλον. Μελέτες έχουν δείξει ότι 30-50% των γκέι αγοριών και κοριτσιών έχουν υποστεί κάποιο είδος ομοφοβικής βίας στο σχολείο τους (Warwick, Chase, & Aggleton, 2004). Εξαιτίας αυτής της βίας, τα άτομα αυτά αναφέρουν: περισσότερες συναισθηματικές και συμπεριφορικές δυσκολίες, πιο έντονα συμπτώματα κατάθλιψης και απομόνωσης, πιο εχθρικό σχολικό περιβάλλον και εμπειρίες κακομεταχείρισης, μεγαλύτερα ποσοστά εκφοβισμού, εγκατάλειψης του σχολείου και σεξουαλικής κακοποίησης και λιγότερη κοινωνική υποστήριξη τόσο από την οικογένειά τους, όσο και από τους συνομηλίκους τους σε σύγκριση με τα ετερόφυλα άτομα της ηλικίας τους (Rivers & Cowie, 2006; Sawyc, et al., 2007).

Να υπενθυμίσουμε την πρόσφατη ιστορία του 13χρονου γκέι, Τyrone Unsworth που αυτοκτόνησε στην Αυστραλία τον Νοέμβριου του 2016 μετά από χρόνιο bullying που είχε υποστεί από τους συμμαθητές του λόγω της θηλυπρέπειας του. Και την πιο παλιά ιστορία του 20χρονου Bobby Griffith το 1983 στην Αμερική όπου οδηγήθηκε στην αυτοκτονία επειδή προερχόταν από ένα πολύ συντηρητικό χριστιανικό περιβάλλον που δεν μπορούσε να αποδεχτεί την γκέι ταυτότητά του και τον έβλεπαν σαν αμαρτωλό. Ας μην ξεχνάμε όμως και την ελληνική ιστορία του 20χρονου Βαγγέλη Γιακουμάκη, για τον οποίο δεν γνωρίζουμε αν ήταν γκέι, όμως οι βασανισμοί που υπέστη στη Γαλακτοκομική Σχολή των Ιωαννίνων όπου φοιτούσε πριν βρεθεί νεκρός, μας φέρνουν στο μυαλό τα χιλιάδες παιδιά που είναι σαν τον Βαγγέλη και δέχονται παρόμοιες καταστάσεις τραμπουκισμού στα σχολεία της χώρας λόγω κάποιας διαφορετικότητάς τους.

Είναι επιτακτικό για τους/τις εκπαιδευτικούς να επιμορφωθούν πάνω σε θέματα σεξουαλικότητας και ταυτότητας φύλου, ώστε να επεξεργαστούν τα δικά τους άκαμπτα στερεότυπα και την άγνοιά τους, παράλληλα όμως οφείλουν να προβληματιστούν και να αναλογιστούν τις ευθύνες και τις συνέπειες που έχει ο λόγος τους στη διαμόρφωση των νέων και της κοινωνίας.

Καθήκον των εκπαιδευτικών είναι να εργαστούν προς τη διαμόρφωση μιας κοινωνίας ισότητας, αποδοχής και σεβασμού, δίχως βία. Η μητέρα του Bobby, η Mary Griffith, μετά την αυτοκτονία του γιου της, έψαξε και ανακάλυψε πως δεν υπάρχει μόνο μία αλήθεια στη χριστιανική πίστη σε σχέση με την ομοφυλοφιλία, αλλά πολλές ερμηνείες των ιερών κειμένων. Παράλληλα, η Mary Griffith κατάλαβε πως η ίδια ευθύνεται για την αυτοκτονία του γιου της, μιας και του έλεγε όλα αυτά που αναφέρονται στο φυλλάδιο που μοίρασε ο/η θεολόγος στο σχολείο της Ξάνθης. Οι ενοχές της και η μετάνοια απέναντι στο γιο της την έκαναν να στραφεί στον αγώνα υπέρ των δικαιωμάτων των λοατ ανθρώπων. Η πραγματική αυτή ιστορία απαθανατίστηκε στην ταινία Prayers for Bobby.

Καλούμε τους/τις εκπαιδευτικούς θεολόγους να ενημερωθούν για τις διαφορετικές ερμηνείες των ιερών κειμένων ώστε να μην παρουσιάζουν μια μονόπλευρη αλήθεια.

Καλούμε τον/την θεολόγο να ανακαλέσει τα γραφόμενα.

Καλούμε το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων να θεσπίσει δράσεις κατά της ομοφοβίας στα σχολεία της χώρας στις 17 Μαΐου που είναι Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, και προτείνουμε στους/στις εκπαιδευτικούς να προβάλουν την ταινία Prayers For Bobby στα σχολεία για την ευαισθητοποίηση των μαθητών/τριών γύρω από την ομοφοβία.

Πολύχρωμη Πολυπολιτισμική Ομπρέλα Ξάνθης

https://www.facebook.com/ppoxanthi/?fref=ts

https://ppoxanthi.blogspot.gr/

poxanthi@gmail.com

Διαβάστε ακόμη:

Ομοφοβία, τρανσφοβία και όχι μόνο στην εκπαίδευση…

Συνέντευξη: Εκπαιδευτικοί για την ομοφοβία στην εκπαίδευση

Share

Αλλαγή φύλου στην ταυτότητα με μια απλή δήλωση

Τrans-Equality

της Σοφίας Φασουλάκη

«Στροφή» στη νομολογία κάνουν τα ελληνικά δικαστήρια ανάβοντας το «πράσινο φως» στα διεμφυλικά άτομα να αλλάξουν τις ληξιαρχικές πράξεις γεννήσεώς τους και να αποκτήσουν το επιθυμητό όνομα που αντιστοιχεί στο φύλο που βιώνουν και όχι στο φύλο με το οποίο γεννήθηκαν.

Ήταν μόλις το 2015, όταν διεμφυλικά άτομα ζήτησαν την τροποποίηση των πράξεων γεννήσεών τους και των ταυτοτήτων τους και τα δικαστήρια την αρνήθηκαν, κρίνοντας ότι για την επίτευξη του σκοπού ήταν απαραίτητη η προηγούμενη χειρουργική επέμβαση για αλλαγή φύλου. Έναν χρόνο αργότερα, η αντίληψη άλλαξε, με τα δικαστήρια να κρίνουν υπερβολική ακόμη και την ορμονοθεραπεία στην οποία καταφεύγουν τα τρανς άτομα, προκειμένου να προσεγγίσουν το φύλο που βιώνουν. Έχοντας στο πλευρό τους συνήθως τις μητέρες τους, ολοένα και περισσότερα διεμφυλικά άτομα τολμούν να κάνουν το επόμενο βήμα, ζητώντας από την κοινωνία να αποδεχθεί ότι μπορεί μεν να γεννήθηκαν αγόρια ή κορίτσια, αλλά ήδη από τα 4 ή τα 5 χρόνια τους ένιωθαν ότι βρίσκονται στο σώμα του αντίθετου φύλου.

Χειρουργεία

Όπως η περίπτωση ενός άνδρα που βρέθηκε στα δικαστήρια στα τέλη του Ιανουαρίου, διηγούμενος την προσωπική του πορεία. Από τα 17 του είχε γνωστοποιήσει στους οικείους του ότι ο τρόπος που ένιωθε το φύλο του δεν αντιστοιχούσε με την εμφάνισή του. Ότι από την παιδική του ηλικία οι επιλογές του προσιδίαζαν σε κορίτσι. Όπως ελέχθη μάλιστα στο δικαστήριο, από το 2013 ήταν υπό ψυχιατρική παρακολούθηση για την αντιμετώπιση της ταυτότητας φύλου, μπαίνοντας μάλιστα και σε ορμονοθεραπεία που τον βοήθησε να έρθει κοντά στο θηλυκό πρότυπο.

Δεν προχώρησε όμως σε εγχείρηση αλλαγής φύλου για την αφαίρεση των ανδρικών γεννητικών οργάνων του, γεγονός που για το δικαστήριο «δεν πρέπει να θεωρηθεί πρόβλημα για τις αλλαγές στη ληξιαρχική πράξη γέννησης, αφού μία τέτοια επέμβαση κρίνεται ως υπερβολική απαίτηση και πρακτική, η οποία παραβιάζει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, σύμφωνα με την οποία ο καθένας έχει το δικαίωμα στον σεβασμό της προσωπικής και της οικογενειακής του ζωής, του οίκου του και των επικοινωνιών του».

Το σκεπτικό

Λίγο πριν από την έλευση του 2017, ένα ακόμη δικαστήριο έκανε δεκτή την αίτηση μιας γυναίκας, η οποία όμως από πολύ μικρή ένιωθε άνδρας. «Ο όρος ταυτότητα φύλου αναφέρεται στην ατομική και εσωτερική εμπειρία του φύλου, η οποία μπορεί να μη βρίσκεται σε ευθεία αντιστοιχία με το φύλο που γεννιέται και εσωκλείει την προσωπική αίσθηση του σώματος και του φύλου, και τούτο μπορεί να εκφραστεί με το ντύσιμο, τον τρόπο ομιλίας και συμπεριφοράς», αναφέρει στην απόφασή του το Ειρηνοδικείο της Αθήνας, σημειώνοντας ότι η αλλαγή των στοιχείων της ταυτότητας της αιτούσας «συνιστάται ως απολύτως αναγκαία υπέρ της προάσπισης της καλής ψυχικής υγείας και υπέρ της περαιτέρω εξασφάλισης ποιότητας της ζωής της, κοινωνικά και προσωπικά.

Το να ζητείται η πρόκληση μόνιμης στειρότητας ή άλλης χειρουργικής επέμβασης, σαν προαπαιτούμενο της νομικής αναγνώρισης του επιθυμητού φύλου ενός ατόμου, δείχνει ότι δεν λαμβάνεται υπόψη το γεγονός ότι ενός τέτοιου είδους επεμβάσεις είναι συχνά επιθυμητές από διεμφυλικά άτομα, συγχρόνως αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν και εξαιρέσεις. Ακόμη, μία επέμβαση τέτοιου τύπου δεν είναι πάντοτε ιατρικώς δυνατή, διαθέσιμη και προσιτή από οικονομικής άποψης, ειδικώς όταν δεν καλύπτεται οικονομικά και ασφαλιστικά».

Με προσφυγή στη δικαιοσύνη

«Να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους»

Για το δικαστήριο, η αναντιστοιχία στην εμφάνιση της γυναίκας με αυτό που δηλώνει επισήμως ότι είναι στην ταυτότητά της δημιουργεί σοβαρό πρόβλημα στην καθημερινότητά της και μπορεί να προκαλέσει σοβαρή σύγχυση στις συναλλαγές της.

Η Ελλάδα μέχρι πρότινος συγκαταλεγόταν στις 21 από τις 38 χώρες που για να αναγνωρίσουν νομοθετικά τη δυνατότητα αλλαγής φύλου έθεταν ως προϋπόθεση τη στείρωση και τη χειρουργική επέμβαση. Αυτή η νομική πραγματικότητα όμως φαίνεται ότι αλλάζει, αφού έχουν ήδη εκδοθεί 6 διαφορετικές αποφάσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, ενώ δύο εξ αυτών έχουν καταστεί αμετάκλητες από τα Πρωτοδικεία.

Για τον δικηγόρο Βασίλη Σωτηρόπουλο, ο οποίος έχει κερδίσει 3 από τις 6 αποφάσεις που άλλαξαν τη νομολογία, «ο νέος τρόπος με τον οποίο οι δικαστές ερμηνεύουν την έννοια “αλλαγή φύλου” επιτρέπει σε όλα τα διεμφυλικά άτομα να ζητήσουν τη διόρθωση των εγγράφων τους, χωρίς χειρουργικές επεμβάσεις και χωρίς ορμονική θεραπεία. Υπάρχουν ήδη έξι δικαστικές αποφάσεις των Ειρηνοδικείων της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης που έκριναν ότι δεν χρειάζονται χειρουργεία για να διορθωθεί η ταυτότητα του ατόμου στο φύλο το οποίο πραγματικά βιώνει. Αυτό ήταν αποτέλεσμα μεγάλης μελέτης και προεργασίας από την πλευρά των δικηγόρων, διότι το κερδίσαμε με βάση κείμενα του Συμβουλίου της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την ταυτότητα φύλου. Είναι λοιπόν στο χέρι των διεμφυλικών να πάρουν την απόφαση και να διεκδικήσουν το δικαίωμά τους από το δικαστήριο».

Προστασία από κινδύνους

Το Γερμανικό Συνταγματικό Δικαστήριο, με απόφαση του 2011, έκρινε ότι η εγχείρηση για την απόκτηση των χαρακτηριστικών του γυναικείου φύλου αποτελεί δραστική επέμβαση στην προστατευόμενη από το γερμανικό Σύνταγμα σωματική ακεραιότητα του προσώπου, με τεράστιους κινδύνους και παρενέργειες για την υγεία του.

Πηγή: Έθνος

 

Share

Οι «αμόρφωτοι» του έρωτα

sex_edu

Τα αποτελέσματα των ερευνών που είδαν χθες το φως της δημοσιότητας με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προφυλακτικού ήταν αποκαρδιωτικά. Το 22% των γυναικών στην Ελλάδα δηλώνουν ότι έχουν κάνει τουλάχιστον μία έκτρωση στη ζωή τους -οι μισές από αυτές έφηβες- ποσοστό που αποτελεί άλλη μια θλιβερή πρωτιά μας στην Ευρώπη. Με δεδομένο, μάλιστα, ότι είναι επώδυνο για μια γυναίκα να μιλά γι’ αυτά τα θέματα, πιθανά το ποσοστό να είναι μεγαλύτερο.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980 οι φεμινίστριες έλεγαν με περισσή πίκρα ότι στην Ελλάδα η έκτρωση έπαιζε τον ρόλο της αντισύλληψης. Τότε η έκτρωση ήταν παράνομη, οι γυναικολόγοι δεν έγραφαν αντισυλληπτικά, τα προφυλακτικά ήταν συνδεμένα στο μυαλό της νεολαίας με τον αγοραίο έρωτα -δεν υπήρχε ακόμη AIDS- και τα σχολεία ήταν χωρισμένα σε Αρρένων και Θηλέων, βεβαίως χωρίς μάθημα σεξουαλικής αγωγής.

Στα σχεδόν σαράντα χρόνια που πέρασαν θα περίμενε κανείς ότι τα πράγματα θα είχαν βελτιωθεί θεαματικά. Δυστυχώς, όμως, παρά τις θετικές αλλαγές στο νομικό πλαίσιο, η έλλειψη σοβαρής και συστηματικής ενημέρωσης παραμένει. Όχι μόνο για τις μεθόδους αποφυγής μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης, αλλά και για τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Ακόμη πολλοί γονείς δεν έχουν την ευχέρεια, τη διάθεση ή τη δυνατότητα να ενημερώσουν τα παιδιά τους και είναι απαράδεκτο για την Πολιτεία να λειτουργεί ακόμη με τους όρους του χθες και να αφήνει αυτή την τόσο σημαντική υπόθεση στο Διαδίκτυο.

Στον 21ο αιώνα είναι υποχρέωση του σχολείου να διαπαιδαγωγεί και σεξουαλικά τους έφηβους και τις έφηβες και είναι τουλάχιστον θλιβερό -και απόλυτα υποκριτικό- να γίνεται τουλάχιστον επανάσταση από διάφορους… στυλοβάτες της ηθικής όταν το υπουργείο Παιδείας ανακοινώνει ότι θα διοργανώσει μια θεματική εβδομάδα για “έμφυλες ταυτότητες” στα σχολεία. Αντίθετα, θα έπρεπε να υπάρχει πίεση από γονείς και καθηγητές να ενταχθεί κανονικά η σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στο εκπαιδευτικό σύστημα. Για να ξέρουν και οι νέοι, και οι νέες ότι έχουν ευθύνη απέναντι στο σώμα τους.

Μπορεί η Παγκόσμια Ημέρα Προφυλακτικού να μην έχει την… αίγλη της γιορτής του Αγίου Βαλεντίνου, αλλά έχει κάποιο νόημα το γεγονός ότι προηγείται κατά ένα εικοσιτετράωρο.

Πηγή: Αυγή

 

Διαβάστε ακόμα

Η σεξουαλική αγωγή στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα: Αποσπασματικές Δράσεις σε ένα Συγκεντρωτικό Σύστημα

Η Σεξουαλική Αγωγή δεν είναι μόνο Βιολογία

 

 

Share

Η αμερικανική μαρξιστική εμπειρία του ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος

asdfeeeee

του Στρατή Γατελούζου

“Δεν μπορείς να μιλάς για συνολική ανθρώπινη χειραφέτηση, χωρίς να δουλεύεις επίμονα και μεθοδικά στο πεδίο της σεξουαλικής χειραφέτησης.”

Όταν στις αρχές Μάρτη η Κική Σταματόγιαννη άρχισε να μου δίνει κεφάλαιο-κεφάλαιο τη μετάφρασή της από το βιβλίο «Σεξουαλικότητα και Σοσιαλισμός» της αμερικανίδας Σέρι Γουλφ, δεν φανταζόμουν ότι επρόκειτο για ένα τόσο ξεχωριστό έργο. Άφησα τα πρώτα 2-3 κεφάλαια σε ένα ράφι και ξεκίνησα την ανάγνωση κάποιες μέρες μετά, νομίζοντας πως θα ήταν μια συνηθισμένη ανάλυση για τη σύνδεση των κινημάτων και την ταξικότητα όλων των καταπιέσεων. Καμία σχέση. Η Σέρι πράγματι αναλύει τα ΛΟΑΤ ζητήματα με μαρξιστικά επιχειρήματα, δίνοντας όμως την έκταση και έμφαση που χρειάζεται στους αυτόνομους ΛΟΑΤ αγώνες. Σήμερα, και όχι στο σοσιαλιστικό μέλλον. Η ανάλυσή της, λοιπόν, εντάσσεται στο πλαίσιο του επαναστατικού μαρξισμού και όχι του στείρου εργατισμού.

Πριν περάσω στη συνέντευξη της Κικής, σας παραθέτω μερικά σχόλια που έγραψε στον τοίχο μου στο fb η Κατερίνα Σεργίδου, μία από τις «πρωτεργάτριες» της ελληνικής έκδοσης από τα Red Marks:

«Είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο που παρά τις επιμέρους διαφορές που μπορεί καμία ή κανείς να έχει, προχωράει μίλια μπροστά στη συζήτηση. Είναι ειλικρινές, θαρραλέο (ακόμα και στα σημεία που ασχολείται με τους Μαρξ και Ένγκελς), είναι διασκεδαστικό, είναι πολύ εκπαιδευτικό (μάθαμε τόσα και τόσα πράγματα), είναι απελευθερωμένο, ερωτεύσιμο, και προσωπικά είμαι περήφανη για όλες τι συντρόφισσες και τους συντρόφους που δούλεψαν γι αυτό.  Η απάντηση ζητημάτων, η προσαρμογή τους στην ελληνική πραγματικότητα είναι μια πρόκληση για όλες και όλους.» Κατερίνα Σεργίδου, εκδόσεις Red Marks

Ξεκινώντας, Κική, σου εκφράζω ένα μεγάλο μπράβο για την πολύμηνη συστηματική δουλειά που κατέβαλες, προκειμένου να έχουμε στα χέρια μας μια τόσο προσεγμένη μετάφραση του Σεξουαλικότητα και Σοσιαλισμός. Από μόνος του ο τίτλος του βιβλίου ίσως δεν προϊδεάζει την αναγνώστρια/αναγνώστη για το πολυδιάστατο περιεχόμενό του, που απλώνεται σε πάρα πολλές πτυχές του ΛΟΑΤ ζητήματος. Τι ήταν αυτό που σε ενέπνευσε να αναλάβεις αυτό το πραγματικά δύσκολο έργο;  Είχες ήδη διαβάσει το έργο από το πρωτότυπο, πριν πεις το ΟΚ στις εκδόσεις Red Marks;

Όταν μου ζητήθηκε από τις εκδόσεις Red Marks να μεταφράσω το βιβλίο, απάντησα θετικά πριν καν το διαβάσω. Λίγο η πρόκληση να μεταφερθεί η αμερικανική εμπειρία του ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος στην Ελλάδα, λίγο η ανάγκη να υπάρξουν βιβλία που να προσπαθούν να πραγματευτούν τέτοια ζητήματα μέσα από ένα μαρξιστικό πρίσμα, ήταν αρκετά. Επίσης, με συγκίνησε η πρωτοβουλία των εκδόσεων να καταπιαστούν με ένα ζήτημα καινούριο σχετικά και για το ίδιο το Red Marks. Όταν ξεκίνησα να το διαβάζω, είχα κι εγώ την αίσθηση ότι θα ήταν μια κάπως «στεγνή» μαρξιστική ανάλυση. Χάρηκα, λοιπόν, όταν ήρθα αντιμέτωπη με ένα βιβλίο με πολύ ζωντανές εικόνες και παραδείγματα, με έντονο προφορικό λόγο σε κάποιες στιγμές, με πίκρα ή με χιούμορ σε κάποιες άλλες, χωρίς να λείπει η συγκροτημένη μαρξιστική σκέψη μιας αγωνίστριας του επαναστατικού μαρξισμού. Το αν μπορέσαμε να μεταφέρουμε αυτή την αίσθηση και στην αναγνώστρια ή τον αναγνώστη είναι ένα πεδίο όπου και θα κριθούμε τελικά.

Στην ελληνική γλώσσα είναι πολύ λίγα τα βιβλία στο χώρο της επαναστατικής μαρξιστικής αριστεράς που πραγματεύονται το ΛΟΑΤ  ζήτημα. Από τα τόσα θέματα που αναλύει το βιβλίο μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιο που θεωρείς σημαντικότερο για τη συζήτηση στην Ελλάδα σχετικά με τη σεξουαλικότητα και τους/τις[1]  ΛΟΑΤΚΙΑ+;

Από όλα αυτά τα ζητήματα θα ξεχώριζα δύο, που νομίζω πως είναι εντελώς νέα για τη συζήτηση στο ΛΟΑΤΚΙΑ+ χώρο στην Ελλάδα.

Το ένα έχει να κάνει με το γεγονός ότι με το βιβλίο αυτό ανοίγει το ζήτημα για την ομοφοβία μέσα στην Αριστερά και δεν αποφεύγονται «δύσκολες» πτυχές του, όπως για παράδειγμα ακόμα και ο ομοφοβικός λόγος σε ένα σημείο της αλληλογραφίας μεταξύ Μαρξ και  Ένγκελς. Νομίζω πως, τουλάχιστον από τη μεριά των μαρξιστών και μαρξιστριών συγγραφέων, πρώτη φορά αναλύεται αυτό το θέμα στη βιβλιογραφία που κυκλοφορεί στα ελληνικά.

Το δεύτερο που θα ήθελα να ξεχωρίσω, είναι αυτό της συζήτησης πάνω στη θεωρία της πολιτικής των ταυτοτήτων και της κουίρ θεωρίας που, πιστεύω πως από τη σκοπιά του μαρξιστικού στρατοπέδου, πρώτη φορά εκτίθεται μια τόσο συνολική και συγκροτημένη κριτική, έως και πολεμική σε κάποια σημεία.

Φυσικά, υπάρχουν και ένα σωρό άλλα καινούργια – για το ελληνικό αναγνωστικό κοινό – ζητήματα, όπως για παράδειγμα το κεφάλαιο για τα ίντερσεξ[2]  άτομα, για τα χρόνια της ύφεσης στο αμερικανικό κίνημα μετά το σημείο-τομή της εξέγερσης του Στόουνγουόλ ή για τα στάδια από τα οποία πέρασε η διεκδίκηση του ομόφυλου γάμου στις ΗΠΑ.

Ένα ολόκληρο κεφάλαιο αναφέρεται στην ίντερσεξ ταυτότητα. Γιατί η Γουλφ κάνει αυτή την επιλογή να το αναπτύξει εκτενώς;

Η ίντερσεξ ταυτότητα είναι ένα από τα καλύτερα αποσιωπημένα μυστικά, που γεμίζει με ενοχές τα άτομα που τη φέρουν και καλύπτεται με ένα πέπλο σιωπής. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα τα ίντερσεξ άτομα αγνοούν ακόμα και το γεγονός ότι είναι ίντερσεξ. Η Γουλφ κατακεραυνώνει τις εγκληματικές πράξεις των γιατρών στις ΗΠΑ, που στην ουσία ακρωτηριάζουν νεογέννητα, προκειμένου να «ταιριάξουν» με την ιδέα που έχουν οι ίδιοι/ες σχετικά με το πώς πρέπει είναι ένα «κανονικό» αρσενικό ή θηλυκό σώμα. Πρόκειται για ένα θέμα που έχει μελετηθεί ελάχιστα – κι αυτός έχω την αίσθηση ότι είναι και ο λόγος που του αφιερώνει σημαντική έκταση στο βιβλίο της. Να αρχίσουμε σιγά-σιγά να βγάζουμε τους σκελετούς απ’ τη ντουλάπα και να τους εξετάζουμε στο φως.

Μεγάλη σημασία δίνει η αμερικανίδα συγγραφέας στην παράλληλη κριτική τόσο της πολιτικής των ταυτοτήτων όσο και της κουίρ θεωρίας, που αποδομεί τις ταυτότητες. Σε τι αποσκοπεί αυτή η «ακροβασία» της;

Κατά τη γνώμη μου, η συγγραφέας επιχειρεί όχι απλώς να υπερασπίσει τα πολιτικά της πιστεύω αλλά, κυρίως, να βοηθήσει και τους αγωνιστές του ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος και τους συντρόφους της επαναστατικής αριστεράς να κατακτήσουν και να εμπεδώσουν κριτήρια για το πώς να κρίνουν συνολικά αναλύσεις, τρόπους σκέψης και θεωρητικές συνεισφορές.

Έχω την αίσθηση πως μεταφράζοντας τις παρατηρήσεις της Σέρι Γουλφ κατάλαβα πολύ περισσότερα για την κουίρ προσέγγιση από όσα είχα καταφέρει να αντιληφθώ διαβάζοντας π.χ. κατευθείαν το έργο της Μπάτλερ. Για τους περισσότερους ανθρώπους που συμμετέχουν ενεργά σε ένα κίνημα ή μια πολιτική ομάδα, η θεωρία αυτή φαντάζει σαν μια αλυσίδα από «δύσκολα» ζητήματα, αντικείμενο κάποιων «ειδικών». Η Σέρι Γουλφ νομίζω πως σε βοηθάει να προσεγγίσεις τα δύσκολα αυτά θέματα, να τα μελετήσεις και να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα.ελληνικό εξώφυλλο Σεξουαλικότητα και ΣοσιαλισμόςΣε μεγάλο μέρος της ελληνικής επαναστατικής μαρξιστικής αριστεράς μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν ότι τα «δύο φύλα» αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες «φυσικές» συμπεριφορές. Σχεδόν δε γινόταν διάκριση μεταξύ βιολογικού και κοινωνικού φύλου. Για την επιτελεστικότητα του φύλου ούτε λόγος. Μήπως λοιπόν για τα ελληνικά δεδομένα η κριτική της Σέρι Γουλφ στην κουίρ θεωρία είναι αρκετά αυστηρή;

Η κουίρ θεωρία ήρθε στην ελληνική πραγματικότητα με σημαντική καθυστέρηση. Άλλαξε με πολύ κρίσιμο τρόπο την εγχώρια συζήτηση σχετικά με το έμφυλο ζήτημα, έθεσε παραμέτρους άγνωστες μέχρι εκείνη την εποχή, βάθυνε την κατανόησή μας σε μια σειρά από ζητήματα. Η συστηματική ανάλυση της έννοιας της επιτελεστικότητας του φύλου -κατά τη γνώμη μου η πιο σημαντική συνεισφορά της στη θεωρητική συζήτηση- βοήθησε στην απομάκρυνση από το δίπολο αρσενικό/θηλυκό. Ήταν λίγο σαν το καινούριο πλουμιστό θεωρητικό πολυεργαλείο. Πολλές και πολλοί πίστεψαν πως βρήκαν σε αυτήν τις απαντήσεις που έψαχναν.

Η συζήτηση που γίνεται αυτή τη στιγμή διεθνώς, η κριτική που έχει αρχίσει να ασκείται στην κουίρ θεωρία, ο εντοπισμός των θεωρητικών κενών που αφήνει ή η αναποτελεσματικότητά της ως εργαλείο παρέμβασης λειτουργεί κάπως σαν σχήμα πρωθύστερο για την Ελλάδα. Επομένως, η κριτική της Γουλφ φαντάζει ίσως αυστηρή για τον κινηματικό κόσμο στην Ελλάδα, που τώρα αρχίζει να ψηλαφίζει κάποιες έννοιες, ωστόσο είναι ένας καλός δείκτης για το που βρίσκεται αυτή τη στιγμή η συζήτηση «εκεί έξω». Και η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν κενά και αντιφάσεις, στα οποία προσπαθεί η Γουλφ να απαντήσει. Κυρίως όμως –κι αυτό είναι το σημαντικό στην περίπτωσή της- η έγνοια της είναι στο να εφοδιάσει τις συντρόφισσες και τους συντρόφους της στο αμερικανικό κίνημα με εργαλεία παρέμβασης. Με τη λογική αυτή εξετάζει -πέρα από την όποια θεωρητική της συμβολή- το πόσο αποτελεσματικό όπλο είναι τελικά η κουίρ θεωρία, όταν προσπαθείς να εξαλείψεις την καταπίεση.

Ένα ακόμη σημείο του βιβλίου που πιθανόν θα προκαλέσει αντιδράσεις στο ελληνικό ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα είναι η μαρξιστική επιχειρηματολόγηση της Σέρι ότι η καταπίεση με βάση το φύλο και τη σεξουαλικότητα έχει και υλική βάση. Αν έγραφε το βιβλίο κατευθείαν για το ελληνικό κοινό, υποθέτεις ότι θα έδινε λιγότερη έμφαση σε αυτό το σκέλος;

Η Γουλφ γράφει το βιβλίο της απευθυνόμενη στο αμερικανικό κοινό, άρα νιώθει την ανάγκη να απαντήσει σε ερωτήματα που αφορούν το αμερικανικό ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα και την εκεί αριστερά. Απευθύνεται σε μια αριστερά, που μετά από δεκαετίες ήττας και απογοήτευσης τώρα μόλις αρχίζει σιγά-σιγά να συνέρχεται. Την ίδια στιγμή το ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα στις ΗΠΑ έχει σαρωθεί από τις νεοφιλελεύθερες απόψεις, ενώ η θεωρία των πολιτικών ταυτότητας, που κυριάρχησε για μεγάλο διάστημα, οδήγησε σε κατακερματισμό των δυνάμεων του κινήματος και σε λογικές που δεν απαντούσαν στα βασικά υλικά προβλήματα που υφίστανται τα περισσότερα ΛΟΑΤΚΙΑ+ άτομα που ανήκουν στην εργατική τάξη. Γι’ αυτό και η συγγραφέας προσπαθεί να συνδέσει τον ΛΟΑΤΚΙΑ+ αγώνα με τους αγώνες και τις διεκδικήσεις της αριστεράς.  Στην Ελλάδα με ένα πολύ υψηλό επίπεδο ταξικής πάλης, ιδιαίτερα μετά το 2010, ορισμένα ζητήματα θεωρούνται σχεδόν αυτονόητα. Εδώ προβάλλει η ακριβώς αντίστροφη ανάγκη: να προσπαθήσεις να μπολιάσεις μια κατά βάση εργατοκεντρική αριστερά, με στοιχεία αντισεξισμού. Να δείξεις ότι πέρα από τη βασική αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας, υπάρχουν πτυχές στη ζωή των ανθρώπων που δεν μπορείς να αγνοήσεις, όταν ισχυρίζεσαι ότι παλεύεις για τη συνολική αλλαγή. Ότι μόνο μέσα από τη διεκδίκηση και αυτών μπορείς να φτάσεις σε μια πραγματικά χειραφετητική κοινωνία.

Οι υπερασπίστριες και υπερασπιστές της άποψης ότι τα ΛΟΑΤΚΙΑ+ μέλη των επαναστατικών μαρξιστικών οργανώσεων είναι προτιμότερο να μην επικεντρώνουν τη δράση τους στο ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα, αλλά στο ευρύτερο ταξικό κίνημα, θα δικαιωθούν διαβάζοντας το βιβλίο;

Δεν πρόκειται περί δικαίωσης ή μη. Εάν κάτι έχει να δείξει αυτό το βιβλίο είναι ότι οι αγώνες δεν διαχωρίζονται με στεγανά.  Μια παρέμβαση στο ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα που δεν συνδέεται με τον ευρύτερο αγώνα που δίνεται για υπεράσπιση εργατικών και άλλων δικαιωμάτων δεν θα πάει και πολύ μακριά. Και αντιστρόφως όμως, εάν μια επαναστατική μαρξιστική οργάνωση δεν επιλέγει να παρεμβαίνει συστηματικά στα επιμέρους κινήματα, όπως το ΛΟΑΤΚΙΑ+, χάνει τον πλούτο των ιδιαίτερων αναγκών και διεκδικήσεων μειονοτικών ομάδων. Δεν μπορείς να μιλάς για συνολική ανθρώπινη χειραφέτηση, χωρίς να δουλεύεις επίμονα και μεθοδικά στο πεδίο της σεξουαλικής χειραφέτησης.

Μεγάλη συζήτηση έχει γίνει  στο ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα κυρίως της Θεσσαλονίκης για τις χρηματοδοτήσεις κάποιων Pride και ΛΟΑΤΚΙΑ+ ομάδων από την Ευρωπαϊκή Ένωση, πρεσβείες, προξενεία και επιχειρήσεις. Βρίσκεις αναλογίες με περιπτώσεις στις ΗΠΑ που αναλύει η συγγραφέας;

Αυτό ήταν από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία του βιβλίου. Διαβάζοντάς το ήταν σα να βλέπεις να ξετυλίγεται από την αρχή το κουβάρι με την προσπάθεια του συστήματος να «εξαγοράσει» ό,τι δεν μπορεί να θέσει υπό τον έλεγχό του. Ο καπιταλισμός έχει ένα εκπληκτικό ένστικτο επιβίωσης: μια μοναδική ικανότητα να ενσωματώνει ό,τι νιώθει ότι τον απειλεί. Η επαναστατική διάθεση όλων αυτών που συμμετείχαν ενεργά στη διαμόρφωση του ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος στις ΗΠΑ «παραήταν» επικίνδυνη. Πόσο μάλλον που τότε βρισκόμασταν στις εκρηκτικές δεκαετίες ’60 και ’70 με ένα κίνημα συνολικής αμφισβήτησης να σαρώνει τους δρόμους. «Έπρεπε», λοιπόν, να κατασταλεί. Με κάθε τρόπο. Γι’ αυτό και η προσέγγιση και η σταδιακή απορρόφηση από το Δημοκρατικό κόμμα, με όλα όσα -αρνητικά- ακολούθησαν. Οι συστάσεις για μια πιο «ήπια» και μετριοπαθή πολιτική, το χαμήλωμα του πήχη στις διεκδικήσεις μέχρι να «ωριμάσει» η «ανέτοιμη» αμερικανική κοινωνία, η υπόκλιση στις απαιτήσεις της αγοράς, το «ροζ ξέπλυμα» βαθιά εκμεταλλευτικών εταιρειών ή της αμερικανικής κυβέρνησης που πετώντας δικαιωματικά ψίχουλα στη ΛΟΑΤΚΙΑ+ κοινότητα των ΗΠΑ μπορούσε ανενόχλητη να συνεχίζει την καταπάτηση δικαιωμάτων τόσο μέσα στην αμερικανική κοινωνία όσο και διεθνώς.

Μιας και η συνέντευξη φιλοξενείται στο Φύλο Συκής, διέκρινες ότι το βιβλίο συμβάλλει και στη συζήτηση για το φεμινισμό γενικότερα;

Η Γουλφ στα πρώτα κεφάλαια αναζητώντας τις ρίζες της καταπίεσης των ΛΟΑΤΚΙΑ+ ανθρώπων καταλήγει σε διαπιστώσεις που αφορούν με την ίδια ένταση και τη γυναικεία καταπίεση. Ο τρόπος, δηλαδή, με τον οποίο διαμορφώθηκε στο πέρασμα του χρόνου η πυρηνική πατριαρχική οικογένεια και κυρίως οι ανάγκες που εξυπηρετούσε κάτι τέτοιο, δίνουν μια ικανοποιητική απάντηση για τη θέση που επιφυλάσσουν ακόμα και σήμερα οι κοινωνίες, παρά τα όποια θετικά προχωρήματα έχουν γίνει ως αποτέλεσμα των αγώνων που έδωσε το φεμινιστικό κίνημα. Έχουν κατακτηθεί μια σειρά από δικαιώματα, αλλά για παράδειγμα η κουλτούρα του βιασμού καλά κρατεί. Η «αστυνόμευση» του σώματος των γυναικών παραμένει μια πραγματικότητα. Η λεκτική και η ψυχολογική βία είναι πολύ ηχηρές για να αποσιωπηθούν. Ωστόσο, η διεκδίκηση δικαιωμάτων μέσα από τις τάξεις του φεμινιστικού κινήματος έχει έναν περιορισμένο ορίζοντα. Και εδώ βρίσκω την αναλογία με το ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα: Οι διεκδικήσεις τους συμβάλλουν σημαντικά στη ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας, στη σταδιακή αλλαγή των συνειδήσεων, στο ανέβασμα του επιπέδου και της ωριμότητας των αγωνιστριών και αγωνιστών που παρεμβαίνουν. Είναι όμως μόνο το πρώτο βήμα σε μια μακρά πορεία συνολικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, που πρέπει να δεθεί με τις διεκδικήσεις όλων όσων υφίστανται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το «βαρύ χέρι» του συστήματος. Και τελικά με αυτό που για μένα παραμένει το υποκείμενο της επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας: τις διεκδικήσεις της εργατικής τάξης.

Άφησα για το τέλος μια κάπως πιο προσωπική ερώτηση, σε σχέση με την εμπειρία που έχεις αποκομίσει με τη συμμετοχή σου στη HOMOphonia από την πρώτη της κιόλας συνέλευση, ύστερα στην ομάδα Sylvia Rivera, τώρα και στην Πρωτοβουλία για ένα αυτο-οργανωμένο Thessaloniki Pride. Κρίνεις ότι είναι υπαρκτή η ανάγκη για τη διοργάνωση ενός αυτο-οργανωμένου Pride στη Θεσσαλονίκη; Αν όντως διοργανωθεί το 1ο αυτο-οργανωμένο Thessaloniki Pride το φθινόπωρο, δε θα εκληφτεί από αρκετό κόσμο ως διασπαστική κίνηση;

Η δημιουργία της συλλογικότητας Sylvia Rivera ήρθε να απαντήσει σε ένα έλλειμμα που διαπιστώσαμε κάποιες και κάποιοι στο ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα της πόλης. Ήταν η προσπάθεια να υπάρξει μια ομάδα αγωνιστριών και αγωνιστών που νιώθαμε ότι δεν καλυπτόμασταν από τις δύο οργανωτικές ομάδες του Thessaloniki Pride. Δεν καλυπτόμασταν από τον έντονα νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα της μιας ομάδας, που αντιμετωπίζει το Pride ως προϊόν μιας εξειδικευμένης αγοράς. Επίσης, θεωρούσαμε αδιανόητο να μην υπάρχουν ανοιχτές συνελεύσεις με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, όπου η καθεμιά και ο καθένας θα μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τη γνώμη του/της. Ή μας εξόργιζε το γεγονός ότι η διεκδίκηση δικαιωμάτων θα μπορούσε ποτέ να έχει ως χορηγούς προξενεία ή θεσμούς, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Ανοιχτή Πρωτοβουλία για ένα Αυτό-οργανωμένο Thessaloniki Pride ήρθε ως συνέχεια για όλες και όλους που επιμένουμε ότι η διεκδίκηση δικαιωμάτων και η διεξαγωγή ενός Pride πρέπει να είναι θέμα των ΛΟΑΤΚΙΑ+ ανθρώπων και όσων θέλουν να σταθούν αλληλέγγυοι/ες. Δεν είναι ζήτημα λίγων, που θα κληθούν να πάρουν αποφάσεις για πολλούς. Θέσαμε εξαρχής τρεις βασικούς άξονες και προσπαθούμε έκτοτε να τους υπηρετήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε: αυτό-οργάνωση, αυτοχρηματοδότηση (ακριβώς για να αποφύγουμε τον σκόπελο της εξάρτησης και της απονεύρωσης της δυναμικής μας), διεύρυνση των θεματικών, οι οποίες σήμερα απουσιάζουν από τα Pride: αμφί ταυτότητα, πολυσυντροφικές σχέσεις, ίντερσεξ, ηλικιωμένα ή ανάπηρα ΛΟΑΤΚΙΑ+ άτομα, πρόσφυγες, εργασιακά δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙΑ+ ανθρώπων. Πρόκειται για ζητήματα που στην ενθουσιαστική ατμόσφαιρα των Pride συνήθως «ξεχνιούνται». Κάποια από αυτά θα αποτελέσουν και τους βασικούς άξονες του Φεστιβάλ που ετοιμάζουμε το φθινόπωρο. Θα είναι η δική μας πρόταση για το πώς αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως συνεχιστές της εξέγερσης του Στόουνγουόλ.

Όσο για τον κίνδυνο του διασπαστικού σε σχέση με το εγχείρημα αυτό, χρειάζεται μια κάπως εκτενέστερη εξήγηση:

Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα έχει αποκρυσταλλωθεί μια βαθιά ταξική αντιπαλότητα: έχουν στοιχηθεί από τη μια όσοι κάνουν περιουσίες και καριέρα με τα μνημόνια και τη λιτότητα, από την άλλη τα θύματά τους, η πλειονότητα της κοινωνίας. Το είδαμε αυτό στην περίπτωση του δημοψηφίσματος και της πόλωσης ανάμεσα στους «μένουμε ευρώπη» και τον οργισμένο λαό του ΟΧΙ. Θα το ξαναδούμε άμεσα τις μέρες που έρχονται με την εφαρμογή των μνημονιακών μέτρων.

Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, δεν μπορεί ο ΛΟΑΤΚΙΑ+ κόσμος να στέκεται ανέγγιχτος από την κρίση κι αποτραβηγμένος στη δική του δικαιωματική γωνιά.  Οι ΛΟΑΤΚΙΑ+ άνθρωποι σπάνια μπορούν να δραπετεύσουν από την όλο και πιο αφόρητη πραγματικότητα: από την ανελευθερία της γειτονιάς, από την όλο και πιο επισφαλή και κακοπληρωμένη εργασία και τη γκρίζα καθημερινότητα. Ο μόνος τρόπος για να την αλλάξουν είναι να σταθούν στο πλάι όσων έχουν τα ίδια συμφέροντα απέναντι σε έναν κοινό εχθρό.

Παρατηρώ πως τίποτα από αυτά δεν συμμερίζονται οι άνθρωποι που έχουν αναλάβει να φέρουν σε πέρας το φετινό Pride στη Θεσσαλονίκη. Ακόμη και με το σύνθημα της φετινής διοργάνωσης, το «Αγαπάτε αλλήλ@»(!) δηλώνουν πόσο μακριά βρίσκονται από την πραγματικότητα της ταξικής πόλωσης. Πολύ λίγα πράγματα -νιώθω- μπορούν να γίνουν από κοινού με αυτούς τους ανθρώπους.

Ο διαχωρισμός στον ΛΟΑΤΚΙΑ+ κόσμο δεν είναι κάτι διαφορετικό από τον διαχωρισμό σε όλη την υπόλοιπη κοινωνία. Οι άνθρωποι «διαχωρίζονται» με φυσικό τρόπο από τη στιγμή που παλεύουν για διαφορετικά συμφέροντα και φυσικά και οι «Αγαπάτε αλλήλ@», διεκδικώντας την υποστήριξη από πρεσβείες ΗΠΑ ή λαμβάνοντας κονδύλια από Ε.Ε., έχουν διαλέξει μια χαρά το στρατόπεδό τους.

 

* Διαβάστε και τη βιβλιοπαρουσίαση της μεταφράστριας στην εφημερίδα Εργατική Αριστερά εδώ 

** Η Κική Σταματόγιαννη θα παρουσιάσει το βιβλίο στη Γεωπονική Σχολή Αθήνας την Παρασκευή 10 Ιουνίου στις 19:30, σε εκδήλωση που θα συντονίσει η Κατερίνα Σεργίδου στα πλαίσια της 10ης Αντιρατσιστικής Γιορτής. Περισσότερα εδώ

 

Σημειώσεις:

[1]   Λεσβίες, Ομοφυλοφιλοι, Αμφιφυλόφιλες/οι, Τρανς, Κουίρ, Ίντερσεξ, Ασέξουαλ

[2]   Ίντερσεξ είναι τα άτομα με μη καθορισμένο φύλο. Υπάρχουν περιπτώσεις που σε ένα ίντερσεξ άτομο συναντώνται και τα δύο εξωτερικά αναπαραγωγικά γεννητικά όργανα, από τα οποία το ένα είναι μερικώς ανεπτυγμένο. Υπάρχουν ακόμα και οι περιπτώσεις που ένα ίντερσεξ άτομο παρουσιάζει ανεπτυγμένη μια από τις δύο φυσιολογίες, ενώ παράλληλα εκκρίνει διαφορετικές ορμόνες. (οι πληροφορίες είναι από σχετικό άρθρο της Πρωτοβουλίας κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης)

 

Share

Η Στέλλα Μπελιά για το Σύμφωνο Συμβίωσης, τις ΛΟΑΤ διεκδικήσεις και τα ανθρώπινα δικαιώματα στον καιρό της κρίσης

ΜΚΟ-Οικογένειες-Ουράνιο-Τόξο

του Άλκη Δελαντώνη και της Ιουλίας Λειβαδίτη

Η Στέλλα Μπελιά είναι ΛΟΑΤ ακτιβίστρια και πρόεδρος της οργάνωσης Οικογένειες Ουράνιο Τόξο, που εκπροσωπεί τις οικογένειες με ομόφυλους γονείς και τα παιδιά τους και παλεύει για πολιτικές ίσων ευκαιριών. Εργάζεται ως νηπιαγωγός στην Αθήνα και μεγαλώνει δύο παιδιά με τη σύντροφό της.

Η ψήφιση του Συμφώνου Συμβίωσης στην Ελλάδα το Δεκέμβρη 2015 έφερε στο προσκήνιο το ζήτημα των ΛΟΑΤ δικαιωμάτων στην ελληνική κοινωνία και είναι σε αυτό το πλαίσιο που το Rethinking Greece ζήτησε από τη Στέλλα Μπελιά να απαντήσει σε ερωτήσεις για τη σημερινή κατάσταση των ΛΟΑΤ ατόμων στην Ελλάδα, την ατζέντα για τα ανθρώπινα δικαιώματα σε συνθήκες κρίσης και φτωχοποίησης, τις αντιλήψεις για την ομοφυλοφιλία στην κοινή γνώμη, καθώς και τις πιθανές συγκρούσεις μεταξύ πιο παραδοσιακών αξιών και φιλελεύθερων απόψεων, που διαπερνούν τη διεθνή ΛΟΑΤ ατζέντα.

Η πρόσφατη ψήφιση του Συμφώνου Συμβίωσης με ευρεία κοινοβουλευτική πλειοψηφία χαιρετίστηκε ως ένας σημαντικός σταθμός στην ιστορία των ΛΟΑΤΚΙ διεκδικήσεων στην Ελλάδα. Πώς αποτιμάτε εσείς την εξέλιξη αυτή?

Σε γενικές γραμμές για μας ήταν μεγάλη απογοήτευση καθώς το νομοσχέδιο στο δρόμο προς τα εμπρός άφησε τα παιδιά μας πίσω. Μέχρι την τελευταία στιγμή πιστεύαμε ότι τόσο ο νομοθέτης όσο και βουλευτές θα φρόντιζαν να προστατεύσουν την ομάδα εκείνη των πολιτών που έχει ανάγκη περισσότερο από όλες και όλους για προστασία: τα ανήλικα παιδιά. Δυστυχώς κάτι τέτοιο δεν έγινε. Από την άλλη αυτός ο νόμος έδωσε τον απαραίτητο ζωτικό χώρο ώστε πολλές και πολλοί άνθρωποι να μιλήσουν επιτέλους ανοιχτά για τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό, να οργανώσουν την ζωή τους σε άλλη βάση και να λύσουν πολλά και καθημερινά προβλήματα. Είδα χθες ένα κυνηγημένο ζευγάρι να υπογράφει σύμφωνο συμβίωσης και να το καταθέτει στο Δήμο Κορίνθου, Μετά από αυτό η ζωή τους θα γίνει τουλάχιστον ευκολότερη και αυτό έχει μεγάλη αξία.

Πρέπει να καταλάβουμε ότι μιλάμε όχι για υποθετικά πρόσωπα αλλά για ανθρώπους που υπάρχουν και ζουν δίπλα μας. Νομίζω ότι το συγκεκριμένο νομοσχέδιο αν και δεν θα οδηγήσει ορδές ανθρώπων στα συμβολαιογραφία και στα ληξιαρχεία κάπως θα εκπαιδεύσει την κοινωνία σε μια πραγματικότητα που ή ήταν κρυμμένη από μόνη της ή δεν ήθελαν κάποιοι να την δουν.

Με αφορμή τις εντεινόμενες μεταναστευτικές ροές στην Ευρώπη, εκφράζονται από κάποιους φόβοι για αλλοίωση του «ευρωπαϊκού τρόπου ζωής» από την εισροή στην Ευρώπη πληθυσμών με άλλη θρησκεία, άλλα ήθη και έθιμα και διαφορετικές αξίες. Κατά πόσο η συζήτηση αυτή αφορά τα ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα?

Οι πρόσφυγες είναι γενικά ένα ζήτημα που μάλλον αφορά τους πάντες και τα πάντα. Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές κρίσεις στην ιστορία μετά τους δύο παγκόσμιους πολέμους. Σίγουρα οι άνθρωποι αυτοί προέρχονται από χώρες με διαφορετικές νόρμες αλλά αυτό τι μπορεί να σημαίνει; Συνήθως κρατάς από το παρελθόν ήθη κι έθιμα ανώδυνα που δεν δυναμιτίζουν τη ζωή σου στο παρόν και στο μέλλον. Οι δικοί μας όταν πήγαν μετανάστες στην Γερμανία στις ΗΠΑ στην Αυστραλία κλπ αυτά που κράτησαν ήταν οι μεγάλες γιορτές και κυρίως τα διασκεδαστικά τους κομμάτια, το σουβλιστό αρνί το Πάσχα όχι ας πούμε την «βεντέτα» ανάμεσα σε οικογένειες.

Τώρα σε σχέση με τον «ευρωπαϊκό τρόπο ζωής», δεν βλέπω να τον βιώνουμε στην χώρα ιδιαίτερα, καθώς έχουμε να αντιμετωπίσουμε τη δική μας θρησκεία με όλους τους υψηλόβαθμους ιεράρχες, είτε είναι χαμηλών τόνων όπως ο Αρχιεπίσκοπος είτε είναι σαν τον μητροπολίτη Καλαβρύτων και τον Θεσσαλονίκης, όπως και πολλά καλά εδραιωμένα στερεότυπα και ισχυρές αντιστάσεις ως προς αυτόν τον «ευρωπαϊκό τρόπο ζωής». Θυμηθείτε μόνο την προκλητική δήλωση Έλληνα πολιτικού για τον πρωθυπουργό του Λουξεμβούργου. Αυτή η Ευρώπη λοιπόν δεν έχει ακόμα μπει για τα καλά στην χώρα μας.

Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες έχουν μπει σε μία τροχιά κατοχύρωσης δικαιωμάτων για όλους τους πολίτες, ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού. Πιστεύετε ότι η μάχη αυτή έχει σε μεγάλο βαθμό ήδη κριθεί ή φοβάστε ότι μία ανακατάταξη στην Ευρώπη, θα μπορούσε να φέρει στο προσκήνιο δυνάμεις που ενδεχομένως θα απειλούσαν τις κατακτήσεις αυτές;

Βλέπουμε ότι σε πολλά επίπεδα δικαιώματα που νομίζαμε ότι είναι παγιωμένα και αδιαπραγμάτευτα –π.χ. στον εργασιακό χώρο- χάνουν τον αδιαπραγμάτευτο χαρακτήρα τους και ξαναμπαίνουν στο τραπέζι για νέες διαπραγματεύσεις, καταργούνται κλπ. Θα μπορούσε κάλλιστα να συμβεί το ίδιο και με τα ανθρώπινα δικαιώματα καθώς οι συγκεκριμένες οικονομικο-πολιτικές συγκυρίες ευνοούν την ανάπτυξη συντηρητικών ομάδων, κομμάτων κλπ που σε μεγάλο βαθμό αντλούν την πολιτική τους δύναμη από ανθρώπους που πριν στήριζαν τον φιλελεύθερο χώρο. Ας δούμε τι γίνεται στη χώρα μας, από όσους στηρίζουν την Χ.Α. οι περισσότεροι ανήκαν πριν στις τάξεις της Ν.Δ., καθώς ήταν πιο «κοντά» στα δικά τους πρότυπα. Μπορεί λοιπόν μια τέτοια κατάσταση να οδηγήσει χώρες όπως π.χ. η Γαλλία, που έχει κάνει σημαντικά βήματα για την ισότητα για όλους, με μια ενδεχόμενη εκλογική νίκη της Μαρί Λεπέν να κατρακυλήσει σε πολιτικές που θα είναι ρατσιστικές, ομοφοβικές κλπ.

Σε ποιο βαθμό πιστεύετε ότι η οικονομική κρίση και το πρόβλημα της φτώχειας στην Ελλάδα έχει επηρεάσει τη συζήτηση για τη λεγόμενη δικαιωματική ατζέντα?

Αν σκεφτούμε πως διαβαθμίζονται π.χ. στην πυραμίδα του Maslow οι ανθρώπινες ανάγκες, θα δούμε ότι στη βάση της υπάρχουν οι ανάγκες για επιβίωση (φαγητό, νερό κλπ) και η αμέσως επόμενη βαθμίδα αφορά την ασφάλεια: σωματική,  εργασίας,  πόρων, υγείας, περιουσίας κλπ. Με την οικονομική κρίση υπάρχει αυξανόμενος αριθμός ανθρώπων που δεν μπορεί να ικανοποιήσει ούτε καν τις ανάγκες της βάσης της πυραμίδας, δεν έχει να φάει, και είναι ακόμα μεγαλύτερος ο αριθμός εκείνων των ανθρώπων που αν και μετά βίας ικανοποιεί την βάση της δεν μπορεί να ικανοποιήσει τις ανάγκες της αμέσως επόμενης βαθμίδας γιατί είναι χωρίς εργασία, χωρίς πρόσβαση στο σύστημα υγείας, κινδυνεύει να χάσει το σπίτι του γιατί αδυνατεί να πληρώσει τα δάνεια που έβαλε για να το αποκτήσει. Είναι λοιπόν πολύ δύσκολο ένας άνθρωπος που βρίσκεται σε μια από τις παραπάνω θέσεις να θελήσει να ασχοληθεί με τις υπόλοιπες βαθμίδες ως την κορυφή της πυραμίδας που αφορούν την κοινωνική αποδοχή, την αυτοεκτίμηση και την αυτοπραγμάτωση. Πώς να μιλήσεις στους ανθρώπους για ανθρώπινα δικαιώματα όταν είναι σε μια τόσο δύσκολη θέση; Από την άλλη είναι καθήκον κάθε ευνομούμενης πολιτείας να προσπαθεί να δημιουργήσει όλες εκείνες τις προϋποθέσεις ώστε κανένας πολίτης της να μην υφίσταται διακρίσεις για κάτι που τυχαία είναι. Η φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας δεν μπορεί να εμποδίσει την πολιτεία να φροντίσει ώστε να εξασφαλίσει ίσα δικαιώματα για όλους τους πολίτες.

Ποιον ρόλο θα μπορούσε να διαδραματίσει η δημόσια εκπαίδευση στην καλλιέργεια των ηθών, των στάσεων και των κοινωνικών αντιλήψεων για τα ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα; Και με ποιες συγκεκριμένες παρεμβάσεις της Πολιτείας; Ποια εμπόδια μπαίνουν και από ποιούς σε μια τέτοια αλλαγή πορείας της ελληνικής εκπαίδευσης;

Η ελληνική εκπαίδευση έχει καταρχήν μια συγκεκριμένη μειονεξία: το υπουργείο Παιδείας της χώρας μας –με όλους τους τίτλους που έχει αλλάξει με την πάροδο των χρόνων όπως Πολιτισμού, Αθλητισμού, Δια βίου Μάθησης, Έρευνας κοκ- δεν έχασε ποτέ από το όνομά του τον τίτλο του «Θρησκείας». Όταν λοιπόν ένα τόσο κοσμικό θέμα όπως είναι η εκπαίδευση των νέων ανθρώπων και πολιτών πάει πακέτο με την Θρησκεία, μας εξομοιώνει ως ένα βαθμό με θεοκρατικά καθεστώτα. Αυτό από μόνο του μάλλον δεν μπορεί να επιτρέψει τις αλλαγές εκείνες που χρειάζεται η εκπαιδευτική διαδικασία ώστε να είναι συμπεριληπτική και να οδηγήσει σε αλλαγές στα στερεότυπα για τα ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα. Θα φέρω το παράδειγμα των οικογενειών με ΛΟΑΤΚΙ  γονείς. Τα παιδιά μας με την είσοδό τους στο σχολείο από το νηπιαγωγείο ακόμα δεν βλέπουν καμία εικόνα της δικής τους οικογένειας σε κανένα σχολικό βιβλίο, από τους εκπαιδευτικούς υπάρχει μια καθαρή αξιολογική κρίση ότι η «καλύτερη» οικογένεια είναι η ετεροκανονική πυρηνική οικογένεια και ότι όλες οι άλλες οικογενειακές δομές είναι λίγο ως πολύ υποδεέστερες, χειρότερες κοκ. Έτσι τα παιδιά μας λόγω των συγκεκριμένων συνθηκών αναγκάζονται να αφήνουν την πραγματικότητα που βιώνουν στο σπίτι τους κάθε πρωί έξω από την πόρτα του σχολείου τους και να την ξαναβρίσκουν μόνο κατά την έξοδό τους από αυτό. Πολύ καιρό τώρα σαν οργάνωση στις «Οικογένειες Ουράνιο Τόξο» προσπαθήσαμε να το αλλάξουμε αυτό και με επαφές με τα διάφορα παιδαγωγικά τμήματα που θα βγάλουν τους μελλοντικούς εκπαιδευτικούς αλλά και με τη δημιουργία υλικού που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν όσες και όσοι θα ήθελαν να δείξουν την πολυμορφία των οικογενειακών δομών. Σε αυτόν τον τομέα συνεχίζουμε να εργαζόμαστε προσπαθώντας να δημιουργήσουμε τουλάχιστον το υλικό. Τώρα φτιάχνουμε ένα αλφαβητάρι για φωνολογική ενημερότητα παιδιών προσχολικής και πρώτης σχολικής ηλικίας όπου το κείμενο του εκτός από τα φωνήματα και άλλα θέματα που θέτει το αναλυτικό πρόγραμμα για το νηπιαγωγείο (ενεργητική ακρόαση, χρήση Η.Υ. κλπ) περιέχει εικόνες και αναφορές σε πολλές πιθανές οικογενειακές δομές ώστε όλα τα παιδιά να μπορούν να δουν μια οικογένεια που μοιάζει με τη δική τους μέσα σε αυτό.  Παράλληλα βάζουμε το θέμα αυτό σε ευρωπαϊκά συνέδρια όπως το OMEP ώστε η πληροφορία να φτάσει τελικά από έξω προς τα μέσα. Τέλος είμαστε σε επικοινωνία με οργανισμούς στο εξωτερικό όπως το Schools Out ώστε να μάθουμε από την πολυετή πείρα τους στο συγκεκριμένο τομέα πώς να οδηγήσουμε τον σχολικό θεσμό προς τα εμπρός και να τον φτάσουμε εκεί που πρέπει να είναι, σε ένα σχολείο που θα χωράει όλα τα παιδιά.

Στο πρόσφατο Συνέδριο της οργάνωσής σας Οικογένειες Ουράνιο Τόξο ακούστηκε συχνά η λέξη «φόβος» από το στόμα νέων ανθρώπων, που ζουν στην ελληνική επαρχία. Πιστεύετε ότι υπάρχει μία Ελλάδα δύο ταχυτήτων απέναντι στα ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα, στη βάση του διαχωρισμού Κέντρο / Περιφέρεια; Πιστεύετε ότι στην Ελλάδα του 2016 είναι δυνατόν ένας ΛΟΑΤ πολίτης να ζήσει τη ζωή του ανοιχτά και με ορατότητα, χωρίς δυσμενείς επιπτώσεις στην επαγγελματική, προσωπική ή κοινωνική του ζωή;

Παραθέτω ένα μικρό κομμάτι από τη δημοσιευμένη ιστορία ενός gay της ελληνικής επαρχίας, την Λάππα, ένα χωριό σχεδόν δίπλα στην Πάτρα: «…, με έχουν δείρει αρκετές φορές. Με έχουν πάει σε ένα δάσος, μου έχουν πάρει τα ρούχα και μ’ έχουν αφήσει γυμνό. Αρχίσανε να με φτύνουνε και να με κλωτσάνε, για να γελάσουνε. Έρχονται έξω από το σπίτι και φωνάζουν ‘Βάλτε φωτιά στο σπίτι του πούστη’, μου έχουν κάνει πάρα πολλά. Και το χειρότερο είναι ότι η μητέρα μου αυτή τι στιγμή είναι άρρωστη με μια πολύ σοβαρή αρρώστια και δε σέβονται το γεγονός ότι θέλω να την βγάλω έξω μια βόλτα και με κράζουνε μπροστά της. Πηγή: www.lifo.gr»

Η υπόθεση της κακοποίησης αυτού του ανθρώπου έφτασε στα δικαστήρια και η ελληνική δικαιοσύνη δεν καταδίκασε τους θύτες αλλά αντίθετα ισχυρίστηκε ότι το θύμα και η ηλικιωμένη μητέρα του «προκαλούν»… Τι άλλο να προσθέσω, υπάρχει σίγουρα διαφορά ανάμεσα στη ζωή στο απρόσωπο πλήθος μιας μεγάλης πόλης όσο κι αν γνωρίζεις και σε γνωρίζουν στον καθημερινό σου μικρόκοσμο και στην ζωή σε ένα μικρό χωριό.  Η δεύτερη περίπτωση έχει σίγουρα περισσότερες δυσκολίες.

Σε κάποιες χώρες τα ΛΟΑΤ ζητήματα έχουν σημαντική θέση στην πολιτική ατζέντα, και τα πολιτικά κόμματα παρουσιάζουν στους πολίτες-εκλογείς τις θέσεις τους για αυτά, όπως και για τα άλλα ζητήματα πολιτικής. Συμβαίνει κάτι τέτοιο στην Ελλάδα;

Νομίζω ότι σταδιακά αυτό θα αρχίσει να γίνεται και στη χώρα μας, μέχρι σήμερα ήμασταν μηδαμινή και αμελητέα ποσότητα για τους πολιτικούς καθώς οι περισσότερες και οι περισσότεροι δεν δηλώνουν ανοιχτά ΛΟΑΤΚΙ και όλοι θεωρούσαν –με ελάχιστες αλλά φωτεινές εξαιρέσεις- ότι η υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας δεν θα επέφερε μεγάλες ανταμοιβές σε ψήφους ή ακόμα και θα είχε αρνητικό πολιτικό κόστος για όποιον όποια προασπίζονταν τα δικαιώματά μας. Ξαφνικά αρχίζει να αλλάζει το τοπίο καθώς πλέον όλοι κατανοούν ότι είμαστε μετρήσιμη δύναμη –σε αριθμούς ψήφων- εμείς και οι σύμμαχοί μας. Αυτό πιστεύω ότι σύντομα θα οδηγήσει σε αλλαγή πλεύσης ως προς τις διεκδικήσεις της κοινότητας σε αρκετά κόμματα στο μέλλον.

Πώς θα περιγράφατε τη στάση των ελληνικών ΜΜΕ απέναντι στα ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα;

Καθαρή ανθρωποφαγία… Με εξαίρεση πάλι κάποιες εκπομπές της κρατικής τηλεόρασης και κάποιες εφημερίδες (δεν αναφέρω ονόματα για να μην ξεχάσω και αδικήσω κάποιους) στα περισσότερα κανάλια και στα ΜΜΕ ήταν απολύτως σαφές ότι χρησιμοποιούσαν θέματα που αφορούν τα ΛΟΑΤΚΙ ζητήματα μέσα από την λογική της κλειδαρότρυπας και πάντα με άξονα το «είναι ένα επίκαιρο θέμα και αυτή την εποχή πουλάει». Ρώτησαν τους πιο απίθανους συνομιλητές αν μπορούμε να μεγαλώνουμε παιδιά ή όχι (ο Φαήλος Κρανιδιώτης ο Νίκος Καμένος κ.ά, διάφοροι ηθοποιοί όπως ο Μπέζος και διάφοροι τραγουδιστές όπως ο Γιώργος Μαργαρίτης κ.ά. κλήθηκαν να τοποθετηθούν –λες και η γνώμη τους μας αφορά και θα αποτελέσει κριτήριο για την απόφασή μας να γίνουμε γονείς ή όχι- για το εάν οι gay (όλη η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα για τα ελληνικά ΜΜΕ είναι gay, λεσβίες, τρανς κλπ, δεν υπάρχουν όλες και όλοι είμαστε απλώς gay) πρέπει να γίνουν γονείς ή «για το καλό των παιδιών» πρέπει να το αποφύγουν. Όλο αυτό το υποκριτικό ενδιαφέρον για τα παιδιά μας μπορεί να λείψει και εάν πραγματικά ενδιαφέρονται γι’ αυτά καλά θα κάνουν να πάψουν να τους στερούν τα δικαιώματά τους όπως έχει επισημάνει εδώ και καιρό και ο συνήγορος του Πολίτη και ο συνήγορος του Παιδιού. Αν κινδυνεύεις από την διέλευσή σου σε ένα σκοτεινό δρομάκι με μεγάλη παραβατικότητα δουλειά της πολιτείας δεν είναι να σε αποτρέψει ή να σου απαγορεύσει να διασχίσεις το στενάκι αλλά να τοποθετήσει άπλετο φωτισμό και να διασφαλίσει ότι δεν θα σου συμβεί κάτι κακό.

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο Rethinking Greece

Μετάφραση: Άλκης Δελαντώνης και Ιουλία Λειβαδίτη

 

Διαβάστε ακόμα

«Ήθελα να ζήσω τη δική μου αλήθεια»

«Τα παιδιά μας μπαίνουν στο σχολείο με δύο μαμάδες και βγαίνουν χωρίς μπαμπά»

Share

Αποδομώντας τον Αγιο Βαλεντίνο: 14 μύθοι για τον έρωτα και την αγάπη

amor

της Coral Herrera

1. Η αγάπη είναι για πάντα: Όχι, η αγάπη κρατάει όσο κρατάει. Μερικοί έρωτες κρατάνε 20 χρόνια, άλλοι δύο μήνες, άλλοι δύο ημέρες… Γι’ αυτό πρέπει να ζήσεις το παρόν και να μην μεταφέρεις τη σκέψη σου σε ένα αβέβαιο μέλλον: η ολοκλήρωση είναι στη στιγμή που ζούμε, το να αγαπάς σημαίνει να είσαι παρούσα, να σταματάς τα ρολόγια, να απολαμβάνεις το εδώ και τώρα.

2. Η αγάπη όλα τα μπορεί: όχι, η αγάπη δεν μπορεί τη βία και τη κακομεταχείριση, δεν μπορεί την ανισότητα και το αντριλίκι, δεν μπορεί τον εγωισμό ούτε τις σχέσεις που δεν λειτουργούν. Η αγάπη δεν μετατρέπει τα βίαια άτομα σε ήρεμα, ούτε όσους θέλουν πολλαπλούς σεξουαλικούς συντρόφους σε οπαδούς της μονογαμίας ούτε γιατρεύει τη ζήλια ούτε μένει ζωντανή αν πρέπει να ζήσει με πολύ πόνο για πολύ καιρό. Η αγάπη δεν είναι άνευ όρων: αν δεν υπάρχει σεβασμός και χαρά στη σχέση, για παράδειγμα, δεν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες για την αγάπη.

3. Εμείς οι γυναίκες υπομένουμε και περιμένουμε: παρότι οι ηρωίδες των παιδικών παραμυθιών είναι κοπέλες που περιμένουν ένα καλοβαλμένο τύπο να τους λύσει όλα τα προβλήματα και τις σώσει από τις καταστροφές, εμείς δεν έχουμε όλη τη ζωή μας για να περιμένουμε. Δεν έχουμε την υπομονή της Πηνελόπης που περίμενε τον Οδυσσέα για 50 χρόνια να γυρίσει από τον πόλεμο: εμείς ζούμε τον έρωτα εδώ και τώρα. Δεν είμαστε πια το αποκούμπι του πολεμιστή, αλλά οι πρωταγωνίστριες της ιστορίας. Δεν υπάρχει άλλη περίπτωση να ζήσεις την αγάπη παρά στο καθαρό παρόν: το μέλλον είναι υπερβολικά μακρινό.

4. Όσοι τσακώνονται έντονα, αγαπιούνται έντονα : υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει να μαλώνουν και να βυθίζονται σε αυτή τη βία, αλλά είναι κρίμα να περνάς χρόνια από την σύντομη ζωή σου με κλάματα, συγκρούσεις, φωνές, σκηνές ζηλοτυπίας, προσβολές, λόγια που πληγώνουν… Πρέπει να αφήσουμε πίσω αυτή την λανθασμένη αντίληψη, να αλλάξουμε οπτική γωνία και να στοιχηματίσουμε στη χαρά και την απόλαυση του έρωτα. Για παράδειγμα: όσοι μοιράζονται οργασμούς και γέλια αγαπιούνται έντονα. Δεν κάνει ρίμα, αλλά ακούγεται πολύ καλύτερα.

5. Όταν αγαπάς, υποφέρεις: όχι, μπορούμε να αποφασίσουμε ότι θέλουμε ένα διάλειμμα ή να αποστασιοποιηθούμε όταν κάτι μας πονάει. Μπορούμε να ξε-ερωτευτούμε κάποιον που δεν μας ταιριάζει πια, να ξεχάσουμε τα άτομα που δεν μας αγαπάνε, να επιλέξουμε καλούς και καλές συντρόφους για να μοιραστούμε τη ζωή μας. Η αγάπη δεν μας δένει, δεν μας περιορίζει, ούτε μας αναγκάζει να επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη: εμείς οι ίδιες πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη των πράξεών μας και να δουλέψουμε πάνω στα εσωτερικά και εξωτερικά εμπόδια που δεν μας αφήνουν να απολαύσουμε την αγάπη.

6. Μια λεπτή γραμμή χωρίζει την αγάπη από το μίσος: η αγάπη και το μίσος δεν είναι το ίδιο πράγμα. Δεν νομίζω ότι κάποιος μπορεί να αγαπάει τρελά κάποιον άλλον και μετά, από την μια μέρα στην άλλη να τον μισήσει, να του εύχεται το χειρότερο, ή και να ενεργεί εις βάρος του. Αν αγαπάς κάποιον, το λογικό είναι να του εύχεσαι ευτυχία και ευημερία: μαζί σου, μόνο του, ή με άλλα άτομα. Άρα το μίσος δεν είναι συνέπεια της αγάπης: είναι έλλειψη αγάπης, είναι μανία καταστροφής, είναι ένα μεγάλο τέρας που σπέρνει τον πόνο σε εμάς και στους γύρω μας.

7. Χωρίς σύντροφο είσαι μόνη σου. Δεν είναι αλήθεια, υπάρχει πολύς κόσμος γύρω σου που σε αγαπάει, σε εκτιμάει, σε θαυμάζει ή νοιάζεται για σένα. Υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα άτομα που μπορείς να γνωρίσεις: συναντήσου με τους γείτονές σου για να γιορτάσεις, να μάθεις, να διαμαρτυρηθείς, να χτίσεις, να καλλιεργήσεις, να χορέψεις. Ο κόσμος είναι γεμάτος με καλούς ανθρώπους που έχουν όρεξη να μοιραστούν πράγματα: μη μένεις μόνη σου στο σπίτι, πάρε τους δρόμους, βγες στις πλατείες και απόλαυσε τους ανθρώπους.

8. Αν είσαι επιτυχημένη, θα βρεις την αγάπη (και αντίστροφα): ο θαυμασμός του κόσμου δεν θα σε κάνει πιο ευτυχισμένη ούτε η ζήλεια των άλλων θα σου φέρει απαραίτητα την αγάπη… Αυτό που σε κάνει καλύτερο άνθρωπο δεν είναι η φυσική σου εμφάνιση ή ό τραπεζικός σου λογαριασμός, αλλά η ικανότητα σου να σχετίζεσαι με τους άλλους, να δείχνεις κατανόηση, να είσαι γενναιόδωρη, αλληλέγγυα, ειλικρινής, δημιουργική ή απλώς καλός άνθρωπος. Αν είμαστε γαμάτα άτομα, θα συνεχίσουμε να είμαστε ακόμα και αν κανένας δεν γίνει το ταίρι μας: η προσωπική μας αξία δεν έχει καμία σχέση με το να έχουμε ή να μην έχουμε σύντροφο, με το να μας ερωτεύονται ή όχι.

9. Αν το κυνηγήσεις αρκετά, θα βρεις την αγάπη: όχι, δεν μπορείς να απαιτήσεις ούτε να ζητιανέψεις την αγάπη. Αν δεν σε αγαπάνε, αποδέξου το. Αν σε αγάπησαν και δεν σε αγαπούν πια, πάρτο απόφαση. Μη ζητάς από κανένα να φορτωθεί τον πόνο σου, μη αναγκάζεις κανέναν να μείνει στο πλάι σου, ή να αρνηθεί την ελευθερία του για να μην σε πληγώσει: όλες είμαστε ελεύθερες να ενωθούμε και να χωρίσουμε, να πάμε και να έρθουμε, να το πολεμήσουμε και να σταματήσουμε να το πολεμάμε. Δεν υπάρχουν καλοί ούτε κακοί σε αυτή την υπόθεση: το να μην είσαι πια ερωτευμένη πια έχει συμβεί σε όλες και σε όλους: πρέπει μόνο να προσέξουμε το άλλο πρόσωπο, να φερθούμε καλά, να κάνουμε τα πράγματα με ευαισθησία και φροντίδα. Είναι δυνατόν να χωρίσεις με αγάπη, με φροντίδα και να κοιτάξεις μπροστά με αισιοδοξία.

10. Όποιος αγαπάει, πληγώνει: δεν είναι αλήθεια ότι όταν κάποιος σε πληγώνει είναι επειδή σε αγαπάει πολύ και σε νοιάζεται ούτε είναι αλήθεια ότι όταν σου φέρονται άσχημα είναι για το καλό σου. Αν κάποιος σε αγαπάει και σε κάνει να κλαις είναι γιατί δεν ξέρει πως να σε αγαπήσει και δεν έχει τα εργαλεία για να απολαύσει τη σχέση σας χωρίς να θέλει να κυριαρχήσει πάνω σου. Είναι ώρα να σπάσουμε τον δεσμό μεταξύ αγάπης και οδύνης: είναι δυνατόν (και καλύτερο) να απολαύσεις τη ζωή χωρίς τραγωδίες και δράματα.

11. Αν δεν βρεις ζευγάρι μέχρι μια ηλικία “θα χάσεις το τραίνο”, “θα περάσει η μπογιά σου”, “θα μείνεις στο ράφι”: όχι, σήμερα οι άνθρωποι ζευγαρώνουν σε κάθε πιθανή ηλικία, υπάρχουν όλο και περισσότεροι διαθέσιμοι άνθρωποι και κάθε φορά περνάνε όλο και περισσότερα τραίνα. Μπορείς να ανέβεις σε όποιο σου κάνει κέφι. Επιπλέον, τώρα πια δεν υπάρχει θέμα “να περάσει η μπογιά σου”, κανείς δεν σε υποχρεώνει να παντρευτείς μέχρι κάποια συγκεκριμένη ηλικία και το να βρεις άντρα δεν είναι υποχρεωτικό για να γίνεις μητέρα. Το σημαντικό για τη μητρότητά σου είναι το δίκτυο των ανθρώπων γύρω σου που μπορεί να σε βοηθήσει να μεγαλώσεις τα παιδιά σο, και δεν χρειάζεται να αγχώνεσαι για να βρεις τον γαλάζιο πρίγκιπα. Χρειαζόμαστε δίκτυα αμοιβαίας βοήθειας και συλλογικής ανατροφής, συντρόφους και συντρόφισσες για τη ζωή μας, όχι “κουβαλητές” που να μας λατρεύουν και να μας συντηρούν οικονομικά.

12. “Χωρίς εσένα δεν είμαι τίποτα”, “είμαι δική σου να με κάνεις ό,τι θες”: ο σαδισμός και μαζοχισμός μπορεί να είναι πολύ διασκεδαστικά εργαλεία για την ερωτική απόλαυση και το σεξουαλικό παιγνίδι, αλλά ας τα αφήσουμε έξω από τη συναισθηματική ζωή. Στην καθημερινότητα δεν υπάρχει κανένας λόγος να αρνηθούμε τη δύναμή μας και να την παραδώσουμε σε ένα άλλο άτομο ως απόδειξη της αγάπης μας. Όταν υποτάσσεσαι στον σύντροφό σου ή τον εξουσιάζεις, δημιουργείς σχέσεις άνισες, εξαρτημένες, βίαιες και επώδυνες, οι οποίες λειτουργούν με βάση φαύλους κύκλους βίας (επιθετικότητα /συμφιλίωση, κόλαση/μήνας του μέλιτος) από τους οποίους είναι πολύ δύσκολο να βγεις. Επιπλέον αυτές οι σχέσεις σε απομακρύνουν από τους αγαπημένους σου ανθρώπους: δεν είναι εύκολο για αυτούς που σε αγαπάνε να σε βλέπουν σε μια καταστροφική σχέση που βασίζεται στη λογική κυρίαρχου και κυριαρχούμενου.

13. Κανείς δεν θέλει να είναι μόνος του: κι όμως, υπάρχουν εκατομμύρια γυναίκες με σύντροφο ή παντρεμένες, βυθισμένες σε συζυγικές κολάσεις ή σε μια μόνιμη βαρεμάρα, οι οποίες ζηλεύουν την ελευθερία και την ευημερία των αδέσμευτων. Ο γάμος δεν είναι συνώνυμο της ευτυχίας, ρίξε μια ματιά στους δείκτες διαζυγίου σε όλον τον κόσμο και τα υψηλά επίπεδα singles: οι άνθρωποι είναι όλο και λιγότερο διατεθειμένοι να αντέξουν κολάσεις, γιατί αυτό που θέλουν είναι να απολαύσουν τη ζωή και την αγάπη.

14. Ο έρωτας είναι κάτι μεταξύ ενός άντρα και μια γυναίκας που είναι ετεροφυλόφυλοι, λευκοί, ευκατάστατοι και υγιείς: Όχι, δε μπορούμε να περιορίσουμε τον ρομαντισμό σε αυτό το στερεότυπο, η αγάπη είναι απεριόριστη, ανοιχτή, πολυποίκιλη και χρωματιστή. Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να αγαπηθείς και να αγαπήσεις, να σχετιστείς ερωτικά και συναισθηματικά, πολύ τρόποι να συνδεθείς, να ζήσεις και να χωρίσεις. Μην αφήσεις την ιδεολογία του πατριαρχικού ρομαντισμού να σε σταματήσει από το να ξεκινήσεις και να ζήσεις έναν έρωτα, γιατί υπάρχουν πολλοί τρόποι να αγαπάς, πολλοί σεξουαλικοί προσανατολισμοί, πολλές ταυτότητες και όλες έχουμε το δικαίωμα να εξερευνήσουμε διαφορετικούς τρόπους να ζούμε και να σχετιζόμαστε και να αφήσουμε πίσω τα καλούπια και την παράδοση. Η καταπίεση δεν είναι της μόδας: τόλμησε να εξερευνήσεις, χωρίς φόβους και ενοχές. Ας τολμήσουμε όλες και όλοι να ζήσουμε τον έρωτα από μια κοινωνική οπτική, από μια οπτική συντροφικότητας, ελευθερίας, χαράς και απόλαυσης.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα haikita και μπορείτε να το βρείτε εδώ

Μετάφραση: Ιουλία Λειβαδίτη

 

Διαβάστε ακόμα

Καθένας με το ταίρι του 

Share

Αυτοπεποίθηση σε κλήρωση με δώρο πλαστικά βυζάκια

boobies

της Σοφίας Χριστοφορίδου

Για πολλά χρόνια, όσο κρατά η εφηβεία, ένιωθα ανασφάλεια για το σώμα μου. Ήμουν πολύ αδύνατη- και τότε για να σε προσέξουν τα αγόρια έπρεπε να έχεις “πιασίματα”. Μέχρι που αισθανόμουν μειονεκτικά που δεν είχα κυτταρίτιδα, γιατί δεν μπορούσα να συμμετάσχω στις “κοπελίστικες” συζητήσεις που έκαναν οι συμμαθήτριές μου. Φορούσα φαρδιές μπλούζες για να μην φαίνεται ότι ήμουν “πλάκα” στο στήθος. Αργότερα φορούσα φαρδιές μπλούζες για τον ακριβώς αντίθετο λόγο. Ευτυχώς η άχαρη περίοδος της εφηβείας τελείωσε κάποτε και εγώ άρχισα να βρίσκω τις ισορροπίες μου και αφήνω στην άκρη τις φαρδιές μπλούζες. Σκέφτομαι όμως πόσες νεαρές κοπέλες έχουν τις ίδιες ανασφάλειες για την εμφάνισή τους. Πόσο βασανίζονται από τα στερεότυπα ομορφιάς, που φροντίζουν να μας φυτεύουν στο κεφάλι τα ΜΜΕ και η κυρίαρχη ανδρική οπτική. Πόσο δυστυχισμένες νιώθουν που δεν ταιριάζουν σε αυτό το καλούπι.

Στα φοιτητικά μου χρόνια άκουγα σχεδόν φανατικά έναν ραδιοφωνικό σταθμό με έντεχνα καψουροτράγουδα και σποτάκια με ερωτικά τσιτάτα. Πέρασε πολύς καιρός από τότε … Την περασμένη Κυριακή* ενώ οδηγούσα έπιασα τυχαία τη γνώριμη συχνότητα και άκουσα ένα σποτάκι για τα 21α γενέθλια του σταθμού. Ο περί ου ο λόγος “πουλάει” έρωτα, συναίσθημα, πάθος. Τι θα ταίριαζε λοιπόν να χαρίσει στους ακροατές του για να το γιορτάσει; Βιβλία για μεγάλους έρωτες; Μπανάλ. CD με ερωτικά τραγούδια; Πολύ λίγο. Ένα ρομαντικό δείπνο για δύο; Κοινότοπο.

Το δώρο που κληρώνει ο σταθμός είναι πολύ πιο “πρωτότυπο” και το σκεπτικό του αναλύεται σε ένα σποτάκι με σενάριο που πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία ως παράδειγμα ακραίου σεξισμού: οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί πληροφορούν τον ιδιοκτήτη του σταθμού ότι πλησιάζουν τα γενέθλια και τον ρωτούν πως θα το γιορτάσουν. Κληρώνοντας ένα ταξίδι στις Μαλδίβες; Στην Τουρκία; Όχι τους λέει αυτός και τους διηγείται μια ιστορία, με τον ίδιο στο ρόλο του πρωταγωνιστή. Πάει λέει ο σταθμάρχης σε ένα μπαρ και κάθεται (όλως τυχαίως) δίπλα σε μια κουκλάρα, η οποία είναι μόνη της και τα πίνει. Όπως ήταν φυσικό σταθμάρχης και κουκλάρα πιάνουν κουβέντα. Η κουκλάρα είναι ντυμένη σαν κρεμμύδι και ο σταθμάρχης τη ρωτά: “δεν ζεσταίνεσαι με αυτά που φοράς;”  Ποτό στο ποτό η κουκλάρα αρχίζει να βγάζει τα ρούχα της. Στο τέλος μένει με ένα μακό φανελάκι και τότε αποκαλύπτεται γιατί ήταν ντυμένη σαν κρεμμύδι: είχε μικρό στήθος και ήθελε να το κρύψει γιατί νιώθει ανασφάλεια. Αίφνης ανάβει λάμπα στο κεφάλι του σταθμάρχη και αναφωνεί μέσα του “εύρηκα”.

Αφού τελειώνει την αφήγηση του περιστατικού (χωρίς ευτυχώς να υπεισέλθει σε άλλες λεπτομέρειες, αν υποθέσουμε ότι συνέβη ποτέ όλο αυτό) ο σταθμάρχης ανακοινώνει στους συνεργάτες του ότι φέτος ο σταθμός θα κάνει διαγωνισμό, με δώρο … μια αυξητική στήθους, για να αποκτήσει αυτοπεποίθηση μια τυχερή ακροάτρια! Τι πιο ταιριαστό άλλωστε για έναν ραδιοφωνικό σταθμό που έχει για ψωμοτύρι του τον έρωτα, από το να χαρίσει ένα ζευγάρι μεγάλα πλαστικά βυζάκια; Γιατί καλά και τα ωραία λόγια περί έρωτος αλλά είναι για τους στίχους των τραγουδιών και τα μυθιστορήματα, αντε και για κανένα καψούρικο σποτάκι. Αν θες να ζήσεις τον πραγματικό έρωτα, πρέπει να προσαρμοστείς σε αυτό που ζητά η “ανδρική αγορά”. Αν ταιριάζεις με τα καθιερωμένα πρότυπα ομορφιάς έχει καλώς, αλλιώς αγοράζεις αυτοπεποίθηση. Ή… αν είσαι υπερτυχερή την κερδίζεις εντελώς δωρεάν, συμμετέχοντας στην κλήρωση αυτοπεποίθησης που θα γίνει ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, βοήθειά μας.

Παράπλευρη ωφέλεια: ο πελάτης του σταθμού κάνει μια αποτελεσματική διαφήμιση. Και δεν προσφέρει λίγα- να το αναγνωρίσουμε και αυτό. Η προσφορά περιλαμβάνει χειρουργείο, μονοήμερη νοσηλεία σε κλινική, χειρουργικά έξοδα και έξοδα χειρούργου και αναισθησιολόγου, κόστος ανατομικών ενθεμάτων επώνυμης μάρκας. Κελεπούρι δηλαδή. Αλλά “σε περίπτωση που κατά την κλινική εξέταση διαπιστωθεί ότι υπάρχει πτώση μαστού μεγαλύτερη των 3 εκατοστών, για το σωστό (!) αισθητικό αποτέλεσμα απαιτούνται και επιπλέον παρεμβάσεις, οι οποίες δεν συμπεριλαμβάνονται στην παροχή”. Αλλά ας δεχτούμε ότι ο διαφημιζόμενος κάνει τη δουλειά του.

Κι ο σταθμός θα έκανε απλώς τη δουλειά του, αν μετέδιδε μια διαφήμιση ενός πελάτη για ένα κέντρο αισθητικής. Αλλά εδώ δεν έχουμε ένα διαφημιστικό σποτ κάποιου πελάτη. Έχουμε τον  ίδιο τον  σταθμό να διαφημίζει τον εαυτό του, ωσάν να ήταν ευεργέτης των ανασφαλών ακροατριών του. (Άνδρες ακροατές μάλλον δεν υπάρχουν ή κι αν υπάρχουν δεν έχουν ανασφάλειες με το σώμα τους, για αυτό άλλωστε ο σταθμός δεν σκέφτηκε να τους ανορθώσει το ηθικό κληρώνοντας μια επέμβαση  προσθετικής μαλλιών ή επιμήκυνσης πέους).

Μία θα είναι η τυχερή ακροάτρια με μικρό στήθος που θα γίνει barbie. Όλες οι υπόλοιπες γυναίκες της ίδιας “coup” στο σουτιέν θα είναι καταδικασμένες στην ανασφάλεια. Απογοητευμένες ερωτικά κατά πάσα πιθανότητα- αφού δεν θα τραβούν τα βλέμματα- οι ανασφαλείς ακροάτριες θα παρηγοριούνται με τα ερωτικά τραγούδια και τα παθιασμένα ερωτικά σποτάκια του σταθμού.

Αλλά κι άλλες, οι πιο ζουμερές, δεν είναι σίγουρο ότι έχουν αυτοπεποίθηση. Όλο και καμιά λιποαναρρόφηση θα χρειάζονται. Μήπως καμιά πλαστική μύτης, καμιά ανορθωσούλα γλουτών; Δεν μπορεί, όλο και κάποια ανασφάλεια θα έχουν. Και που πας με τέτοιες ανασφάλειες να διεκδικήσεις τον έρωτα ενός άνδρα κυρία μου; Ο άνδρας σε θέλει γυναίκα-κούκλα, γυναίκα-αντικείμενο (του πόθου), γυναίκα που είναι απλώς τα μέρη του σώματός της κι όχι ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος με προσωπικότητα. Για αυτό αγαπητές ακροάτριες μείνετε συντονισμένες και περιμένετε την επόμενη κλήρωση αυτοπεποίθησης.

*Έχει δυο μέρες που ακούω το σταθμό για να ηχογραφήσω το σποτ, αλλά καμία τύχη. Μαθαίνω ότι αποσύρθηκε. Το σποτάκι. Ο διαγωνισμός θα γινει κανονικά στις 14 Φεβρουαρίου

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο μπλογκ Sophie’s Stories

 

Διαβάστε ακόμα

Κέντρα ομορφιάς: έχουν ένα πρόβλημα για κάθε σου λύση​

Σημείωση για τον μήνα Ιούλιο ή Πόσα κιλά ζυγίζει η καταπίεση;

Share

Κέντρα ομορφιάς: έχουν ένα πρόβλημα για κάθε σου λύση​

beauty

της Ιουλίας Λειβαδίτη

Παρά την κρίση (ή λόγω της κρίσης;) τα κέντρα αδυνατίσματος/ ομορφιάς καλά κρατούν και οι τακτικές τους εξακολουθούν να είναι ιδιαίτερα επιθετικές. Όσα άρθρα γράφονται για αυτό το θέμα, σχεδόν πάντα μιλάνε για επιχειρήσεις που εκμεταλλεύονται τις «γυναικείες ανασφάλειες», τη «γυναικεία ματαιοδοξία» ενώ οι πελάτισσες περιγράφονται ως γυναίκες «που έχουν τα θεματάκια τους/τα κιλάκια τους» ή «έχουν κάποια ηλικία».

Εδώ υπάρχει μια σύγχυση: από τη μία οι γυναίκες υποτίθεται ότι διέπονται από ανασφάλειες και ματαιοδοξία (προσωπικό ελάττωμα) από την άλλη όμως λέγεται ότι έχουν και τα κιλάκια/θεματάκια/ την ηλικία τους («αντικειμενική» πραγματικότητα).  Δηλαδή ναι,  οι γυναίκες είναι ανασφαλείς και ματαιόδοξες, αλλά επίσης ναι, πράγματι χρειάζεται να «φτιάξουν κάτι». Άρα, υπάρχουν αντικειμενικά «προβλήματα» που χρήζουν «διόρθωσης». Η «ματαιοδοξία» και η «ανασφάλεια» των γυναικών δεν είναι λοιπόν έμφυτη ούτε τυχαία και η ευθύνη δεν είναι ατομική: η απαίτηση να είμαστε «όμορφες» και η επιβράβευση της ομορφιάς, η ωραία εμφάνιση ως καθοριστικό στοιχείο αποδοχής από τους άλλους είναι κάτι που καλλιεργείται στις γυναίκες ως στόχος ζωής με συστηματικό τρόπο από την νηπιακή σχεδόν ηλικία, σε όλα τα επίπεδα της ζωής των γυναικών: στην οικογένεια, το σχολείο, την τηλεόραση, τα μέσα ενημέρωσης, σε κάθε έκφανση της κουλτούρας και της κοινωνικής ζωής.

Δεν μπορούμε να ασκήσουμε ουσιαστική κριτική στα κέντρα αδυνατίσματος/ ομορφιάς και τις πρακτικές τους χωρίς να ασκήσουμε συνολική κριτική στις ρουτίνες αμορφίας. Αλλιώς να ζητάμε από τις γυναίκες να συνεχίσουν να ακροβατούν στο σκοινί της πατριαρχίας, απλώς (ακόμα πιο) έντεχνα: γυμνάσου, αλλά μη γίνεις και μποντιμπιλτερού, κάνε δίαιτα, αλλά μη γίνεις πετσί και κόκαλο, βάψου αλλά μη γίνεις κλόουν, να είσαι σέξι αλλά όχι τσούλα, σεμνή αλλά όχι κακομοίρογλου, κάνε μπότοξ και λίφτινγκ αλλά μη γίνεις σα μούμια, και ούτω καθ’ εξής. Το μήνυμα των άρθρων που στηλιτεύουν τις  μεθοδεύσεις των κέντρων ομορφιάς/αδυνατίσματος είναι τελικά αυτό: Δώσε λεφτά και χρόνο για την εμφάνισή σου, αλλά όχι σε τέτοια  κέντρα, αυτά είναι για κορόιδα.

Η αλήθεια είναι ότι ασκείται πραγματικός, απτός εκφοβισμός στα κέντρα αυτά: Όντως σε βάζουν να μείνεις με τα εσώρουχα, σε ζυγίζουν και σε μετράνε με μεζούρα σαν ζωντανό, σε κοιτάνε από πάνω μέχρι κάτω και αφού σου κάνουν μερικά χλιαρά κοπλιμέντα για να χαλαρώσεις, χτυπάνε στο ψαχνό: «είσαι ευχαριστημένη με τον εαυτό σου;», «αυτή είναι η εικόνα που θέλεις να προβάλλεις προς τα έξω;», «νιώθεις άνετα με τα ρούχα σου;», «ποτέ δεν είναι πολύ νωρίς/αργά για να ξεκινήσεις να φροντίζεις τον εαυτό σου», «έχεις αγόρι;», «θα ήσουν τόσο όμορφή αν διόρθωνες αυτό».

Όμως, πόσο διαφορετική είναι αυτή η αντιμετώπιση από τα μηνύματα με τα οποία βομβαρδίζονται οι γυναίκες και από τον τρόπο με τον οποίο τους αντιμετωπίζουν οι γύρω τους α-στα-μα-τη-τα, σχεδόν πριν ακόμα φτάσουν την εφηβεία; Απλά στα κέντρα η «μέτρηση» γίνεται πιο ωμά και άμεσα. Όπως και η αρπαγή χρημάτων και χρόνου γίνεται πιο άμεσα, αλλά έχουμε σκεφτεί τι τεράστιες βιομηχανίες συντηρούνται από την καθημερινή επένδυση των γυναικών στην «ομορφιά» «τους»;

Καπιταλισμός και πατριαρχία πάντα τα πήγαιναν καλά και νομίζω τα κέντρα αδυνατίσματος αποτελούν  ένα εξαιρετικό δείγμα της αγαστής αυτής σχέσης: Κοριτσάκια που πληρώνονται ένα τίποτα, υπό τη μόνιμη την απειλή της απόλυσης, προάγονται από τη θέση «ξεροσταλιάζω όρθια στο Σύνταγμα οκτώ ώρες την ημέρα στο κρύο/τη ζέστη» για να γίνουν πωλήτριες-ρομπότ που χρησιμοποιούν αδίστακτα όλα το πατριαρχικό οπλοστάσιο, για να εκβιάζουν συναισθηματικά μεγαλύτερες γυναίκες να δώσουν το περίσσευμα του εισοδήματός τους  και ο μόνος που πραγματικά κερδίζει κάτι στο τέλος είναι η εταιρία.

 

Share

Η αγορά του σεξ δεν θα έπρεπε να είναι νόμιμη

29Moran-superJumbo

της Rachel Moran*

ΔΟΥΒΛΙΝΟ-ΕΔΩ στην πόλη μου, νωρίτερα αυτόν το μήνα, η Διεθνής Γενική Συνέλευση της Διεθνούς Αμνηστίας ενέκρινε μια νέα πολιτική η οποία ζητάει ουσιαστικά την αποποινικοποίηση της παγκόσμιας εμπoρίας του σεξ. Οι θιασώτες αυτής της πολιτικής υποστηρίζουν ότι η αποποινικοποίηση της πορνείας είναι ο καλύτερος τρόπος να προστατευθούν «τα ανθρώπινα δικαιώματα των ιερόδουλων» παρόλο που αυτή θα εφαρμοζόταν εξίσου στους προαγωγούς, ιδιοκτήτες οίκους ανοχής και στους πορνοπελάτες[1].

Ο δεδηλωμένος στόχος της Αμνηστίας είναι να απαλλάξει τις εκδιδόμενες γυναίκες από το κοινωνικό στίγμα έτσι ώστε να γίνουν λιγότερο ευάλωτες στην κακοποίηση από εγκληματίες που λειτουργούν στις σκιές. Η Αμνηστία μάλιστα καλεί τις κυβερνήσεις «να εξασφαλίσουν ότι οι εργαζόμενοι/ες στην βιομηχανία του σεξ[2] θα έχουν πλήρη και ισότιμη νομική προστασία από την εκμετάλλευση, το trafficking και τη βία».

Η ψήφιση αυτής της πολιτικής από την Αμνηστία συμβαίνει στο πλαίσιο μιας παρατεταμένης, διεθνούς συζήτησης σχετικά με το πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί η πορνεία και να επιτευχθεί η προστασία των συμφερόντων των λεγόμενων εργαζόμενων στη βιομηχανία του σεξ. Είναι μια συζήτηση στην οποία έχω προσωπική ανάμειξη-και πιστεύω ότι η Αμνηστία κάνει ένα ιστορικό λάθος.

Μπήκα στην πορνεία-όπως κάνουν οι περισσότερες- πριν καν γίνω γυναίκα. Στην ηλικία των 14, είχα τεθεί υπό κρατική φροντίδα αφού αυτοκτόνησε ο πατέρας μου και η μητέρα μου υπέφερε από ψυχική ασθένεια.

Μέσα σ’ ένα χρόνο είχα καταλήξει στο δρόμο χωρίς σπίτι, χωρίς καμία μόρφωση ή προσόντα να δουλέψω κάπου. Το μόνο που είχα ήταν το σώμα μου. Στα 15 μου γνώρισα ένα νέο άνδρα ο οποίος θεώρησε ότι ήταν καλή ιδέα να εκπορνευτώ. Ως «φρέσκο κρέας» λοιπόν ήμουν εμπόρευμα σε υψηλή ζήτηση.

Για επτά χρόνια, με αγόραζαν και με πουλούσαν. Όταν δουλεύεις στο δρόμο, αυτό σημαίνει τουλάχιστον 10 φορές το βράδυ. Είναι δύσκολο να περιγράψω τον αντίκτυπο που είχε πάνω μου αυτός ο ψυχολογικός εξαναγκασμός και πόσο βαθιά διέβρωσε την εμπιστοσύνη μου στους άλλους. Ώσπου να φτάσω το τέλος της εφηβείας μου, είχα ήδη αρχίσει να κάνω χρήση κοκαΐνης για να μουδιάζω τον πόνο.

Ανατριχιάζω όταν ακούω τις λέξεις «εργασία του σεξ». Το να πουλάω το σώμα μου δεν ήταν βιοπορισμός. Δεν υπάρχει καμία σχέση ανάμεσα σε μια συνηθισμένη πρόσληψη σε καθημερινή δουλειά και τον τελετουργικό ξεπεσμό όταν άγνωστοι χρησιμοποιούσαν το σώμα μου για να χορτάσουν τις ορμές τους. Η εκμετάλλευση μου ήταν διπλή-και από αυτούς που με εξέδιδαν και από αυτούς που με αγόραζαν.

Γνωρίζω ότι υπάρχουν συνήγοροι της πορνείας που υποστηρίζουν ότι οι εκδιδόμενες πουλάνε σεξ ως συναινούντες ενήλικες. Όμως αυτές που ανήκουν σε αυτή την κατηγορία είναι μια σχετικά προνομιούχα μειοψηφία-κυρίως λευκές, μεσοαστές, δυτικές γυναίκες σε πρακτορεία συνοδών-η οποία ούτε κατά διάνοια δεν έχει σχέση με την παγκόσμια πλειοψηφία. Το δικαίωμα τους να πουλάνε δεν υπερέχει του δικού μου δικαιώματος όπως και άλλων να μην πωλούνται σε ένα «επάγγελμα» που θηρεύει γυναίκες οι οποίες είναι ήδη περιθωριοποιημένες λόγω τάξης και φυλής.

Η απόπειρα αποποινικοποίησης της πορνείας παγκοσμίως δεν αποτελεί ένα προοδευτικό κίνημα. Η εφαρμογή της απλά θα αποτυπώσει και νομικά την αξίωση των ανδρών να αγοράζουν σεξ ενώ η αποποινικοποίηση της μαστροπείας θα προστατεύει μόνο τους προαγωγούς. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, η πορνεία εκτιμάται ότι αξίζει τουλάχιστον 14 δισεκατομμύρια το χρόνο. Τα περισσότερα από αυτά τα χρήματα δεν προορίζονται για εκδιδόμενα κορίτσια σαν εμένα. Η εμπορία ανθρώπων είναι η δεύτερη μεγαλύτερη επιχείρηση του οργανωμένου εγκλήματος παγκοσμίως, μετά τα καρτέλ των ναρκωτικών, και στην ίδια θέση με το λαθρεμπόριο όπλων.

Στις χώρες όπου έχει αποποινικοποιηθεί η πορνεία, το νόμιμο έχει προσελκύσει το παράνομο. Στο Άμστερνταμ, και μάλιστα με την λαϊκή στήριξη, οι τοπικές αρχές έκλεισαν την πλειοψηφία των μαγαζιών της διάσημης περιοχής με τα Κόκκινα Φανάρια καθώς αυτή είχε μετατραπεί σε μαγνήτη για κάθε είδους εγκληματική δραστηριότητα.

Στην Γερμανία, όπου η πορνεία νομιμοποιήθηκε το 2002, η βιομηχανία του σεξ έχει εκτοξευθεί στα ύψη. Εκτιμάται ότι ένα εκατομμύριο άνδρες πληρώνουν για να χρησιμοποιούν 450.000 κορίτσια και γυναίκες κάθε μέρα. Οι τουρίστες που ψάχνουν για πληρωμένο σεξ συρρέουν μαζικά, ενισχύοντας τα «μεγα-πορνεία», που φτάνουν σε ύψος μέχρι και 12 ορόφους.

Στην Νέα Ζηλανδία, όπου η πορνεία αποποινικοποιήθηκε το 2003, κάποιες νέες γυναίκες, που δουλεύουν στους οίκους ανοχής, μου είπαν ότι οι άνδρες τώρα ζητάνε περισσότερες υπηρεσίες από ποτέ πληρώνοντας όμως λιγότερα από ποτέ. Και ακριβώς επειδή το επάγγελμα είναι κοινωνικά επιτρεπτό, η κυβέρνηση δεν έχει κάποιο λόγο ή κίνητρο να παράσχει κάποιο σχέδιο εξόδου σ’ εκείνες που θέλουν να ξεφύγουν. Αυτές οι γυναίκες είναι παγιδευμένες.

Υπάρχει μια εναλλακτική: μια προσέγγιση, που προέρχεται από τη Σουηδία και η οποία έχει υιοθετηθεί και από άλλες χώρες όπως η Νορβηγία, η Ισλανδία και ο Καναδάς και ενίοτε αποκαλείται το «Σκανδιναβικό μοντέλο».

Η βασική ιδέα είναι απλή: αφενός νομιμοποίηση της πώλησης του σεξ αφετέρου όμως ποινικοποίηση της αγοράς του σεξ-έτσι ώστε οι γυναίκες να μπορούν να λάβουν βοήθεια χωρίς να συλλαμβάνονται, να παρενοχλούνται ή ακόμη χειρότερα, και ο ποινικός κώδικας να χρησιμοποιείται για να αποθαρρύνει τους αγοραστές, γιατί αυτοί ουσιαστικά τροφοδοτούν την αγορά. Υπάρχουν διάφορες τεχνικές αποθάρρυνσης όπως αστυνομικές επιχειρήσεις σε ξενοδοχεία, χρήση ψεύτικων διαφημίσεων για να περιορίζουν τους «πελάτες» και αποστολή δικαστικής κλήτευσης στα σπίτια των κατηγορουμένων όπου οι σύζυγοι τους μπορούν να τη δουν.

Από τότε που η Σουηδία πέρασε το νόμο, το ποσοστό των ανδρών που παραδέχεται ότι έχει αγοράσει σεξ έχει κυριολεκτικά κατρακυλήσει. (Το ποσοστό αυτό είναι 7,5 %, μετά βίας δηλαδή το μισό του αναφερόμενου των Αμερικάνων αντρών πορνοπελατών). Αντίθετα, στην γειτονική Δανία αφού αποποινικοποιήθηκε εντελώς η πορνεία, η εμπορία αυξήθηκε κατά 40% μέσα σε επτά χρόνια.

Παρά τα στερεότυπα, ο πορνοπελάτης δεν είναι ούτε μοναχικός ούτε κοινωνικά αποτυχημένος. Στην Αμερική, μια σημαντική μερίδα των πορνοπελατών που αγοράζουν συστηματικά σεξ έχουν ετήσιο εισόδημα πάνω από 120.000 δολάρια και είναι παντρεμένοι. Οι περισσότεροι είναι απόφοιτοι κολλεγίου και αρκετοί έχουν μάλιστα και παιδιά. Γιατί λοιπόν να μην επιτρέψεις στα πρόστιμα, που μπορείς να βάλεις σε αυτούς τους προνομιούχους άνδρες, να αποτελέσουν την οικονομική βάση για την συμβουλευτική βοήθεια, εκπαίδευση και στέγαση νέων γυναικών; Είναι αυτοί που έχουν πιστωτικές κάρτες και επιλογές και όχι οι εκδιδόμενες γυναίκες και κορίτσια.

Η Διεθνής Αμνηστία προτείνει ένα σεξουαλικό εμπόριο απελευθερωμένο από «βία, απάτη και εξαναγκασμό», όμως γνωρίζω, από όσα έχω ζήσει και έχω δει με τα μάτια μου, ότι η πορνεία δεν μπορεί να διαχωριστεί από τον εξαναγκασμό. Πιστεύω ότι η πλειοψηφία των αντιπροσώπων της Αμνηστίας που ψήφισαν στο Δουβλίνο επιθυμούσαν πραγματικά να βοηθήσουν τις εκδιδόμενες γυναίκες και κορίτσια και λανθασμένα αφέθηκαν να πειστούν ότι η αποποινικοποίηση των μαστροπών και των πορνοπελατών θα εξυπηρετούσε κάπως αυτήν ακριβώς την επιθυμία.  Αλλά αυτό που ψήφισαν τελικά εις το όνομα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ήταν στην πραγματικότητα η αποποινικοποίηση της παραβίασης των δικαιωμάτων αυτών, σε παγκόσμια κλίμακα.

Το ψήφισμα αυτό θα τεθεί στο Διεθνές Διοικητικό Συμβούλιο της Αμνηστίας για την τελική απόφαση το φθινόπωρο. Πολλοί από τους επικεφαλής και τα μέλη της Αμνηστίας συνειδητοποιούν ότι διακυβεύεται η αξιοπιστία και η ακεραιότητα της οργάνωσης. Υπάρχει ακόμη χρόνος να σταματήσουν αυτή την καταστροφική πολιτική πριν βλάψει γυναίκες και παιδιά παγκοσμίως.

*Η Rachel Moran είναι ιδρύτρια του Space International, που υπερασπίζεται την κατάργηση της εμπορίας του σεξ, και συγγραφέας του απομνημονεύματος Επί πληρωμή: το ταξίδι μου στην πορνεία.

Το παραπάνω άρθρο δημοσιεύτηκε στις 28 Αυγούστου 2015 στη στήλη Opinion Pages στην εφημερίδα NY TIMES και μπορείτε να το βρείτε εδώ.

 

Μετάφραση: Γεωργία Μανώλη


 

Σημειώσεις της μεταφράστριας:

[1] Στο πρωτότυπο john (και όχι client) ο οποίος είναι ο πελάτης που πληρώνει την πόρνη για σεξ

[2] Στο πρωτότυπο στ’ αγγλικά «sex workers»: η έκφραση δεν αφορά μόνο τις εκδιδόμενες αλλά όλα τα άτομα που απασχολούνται στην βιομηχανία του σεξ  π.χ. για συνοδούς, άτομα που απασχολούνται στις λεγόμενες ροζ γραμμές κ.τλ. Για περισσότερες πληροφορίες: http://sti.bmj.com/content/81/3/201.full.pdf+html


 

Ενημερωτικό Σημείωμα 

Η Διεθνής Αμνηστία και η αποποινικοποίηση της πορνείας

Στις 11 Αυγούστου στο Δουβλίνο η Διεθνής Γενική Συνέλευση της Διεθνούς Αμνησίας πρότεινε την αποποινικοποίηση της πορνείας με στόχο την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των εργαζόμενων του σεξ. Το βασικό επιχείρημα της ΔΑ είναι ότι αυτοί/αυτές είναι στο περιθώριο της κοινωνίας και καθημερινά αντιμετωπίζουν τον κίνδυνο διακρίσεων, βίας και κακοποίησης. Πάνω από 400 γυναικείες οργανώσεις όπως ο Συνασπισμός κατά της Διακίνησης Γυναικών (CATW) καθώς επίσης και διάσημες γυναίκες από την βιομηχανία του, θεάματος, όπως η Meryl Streep, η Angela Basset, η Emma Thompson και άλλες διαμαρτύρονται δυναμικά κατά της πρότασης αυτής και καλούν τα μέλη της Διεθνούς Αμνηστίας να αναθεωρήσουν και να την καταψηφίσουν. Όσον αφορά το ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας, αφού ήρθαμε σε τηλεφωνική επικοινωνία με το Γραφείο Τύπου μας επιβεβαίωσαν την στήριξη τους στην πρόταση αυτή διευκρινίζοντας ότι δεν υποστηρίζουν ότι η πορνεία είναι ανθρώπινο δικαίωμα αλλά ότι ωστόσο πρέπει να προστατευθούν τα δικαιώματα των εργαζομένων του σεξ.

Για περισσότερες πληροφορίες εδώ και εδώ

 

Διαβάστε ακόμα

Απροστάτευτες: πώς η νομιμοποίηση της πορνείας απέτυχε

Να είσαι και να πωλείσαι: μια συνέντευξη με την Κάισα Έκις Έκμαν

BBC: «Είναι η Γερμανία το μεγαλύτερο μπουρδέλο της Ευρώπης;»

 

Share

Γνωρίστε τους νεαρούς γκέι άραβες που κάνουν πάταγο στο Τελ Αβίβ

ταινία για συγκρουση ταυτοτήτων γκέι παλαιστίνιων

Είναι η χειραφέτηση φαινόμενο καθολικό και αμιγές; Πώς χειρίζεται ένα υποκείμενο την κατάσταση στην οποία βιώνει τη χειραφέτηση ως προς μια καταπιεσμένη ταυτότητά του με όρους περαιτέρω καταπίεσης μιας άλλης; Ποιο είναι το πεδίο ελευθεριών που το ίδιο το υποκείμενο ορίζει με τις επιλογές του και πώς είναι να συνειδητοποιεί ότι το πεδίο αυτό λειτουργεί ταυτοχρόνως αυξητικά και μειωτικά ως προς αντικρουόμενες ταυτότητές του; Πόσο ετερόκλητη, μη γραμμική και μη συμπαγής μονάδα αντίληψης και ανάλυσης της πραγματικότητας είναι η υποκειμενικότητα; Φαίνεται ότι η ταινία, περί ης το άρθρο που ακολουθεί, έχει κάτι να πει ως προς τα παραπάνω ερωτήματα.

 ***

του Colin Crummy

Ο Fadi έχει ένα πρόβλημα. Κοιμάται διαρκώς με ακατάλληλους άντρες που γνωρίζει στα γκέι μπαρ του Τελ Αβίβ. Είναι όμορφα, γοητευτικά και καλά Εβραιόπουλα. Και ποιο είναι το πρόβλημα; Ότι εκείνος είναι ένθερμος Παλαιστίνιος εθνικιστής. «Έχω καψουρευτεί έναν Σιωνιστή» λέει ο Fadi στην καλύτερή του φίλη, τη Nagham, στο ντοκιμαντέρ Oriented. «Είμαι ερωτευμένος με τον εχθρό» λέει.

Οι κίνδυνοι των ερωτικών συναντήσεων στο Τελ Αβίβ είναι μερικά μόνο από τα πολύπλοκα κοινωνικά, πολιτισμικά, πολιτικά και προσωπικά διλήμματα που το Oriented παρουσίασε στην παγκόσμια πρεμιέρα του στο Sheffield Doc/Fest τον Ιούνιο στην Αγγλία. Η ταινία – ντεμπούτο του Βρετανού σκηνοθέτη Jake Witzenfeld, ακολουθεί τρεις εικοσάρηδες γκέι Παλαιστινίους που ζουν στη Γιάφα, έναν στιλάτο παραθαλάσσιο θύλακα στα νότια της πόλης. Ο Khader είναι ένας Παλαιστίνιος κοσμικός ακτιβιστής που ζει με τον Εβραίο γκόμενό του, τον David. Ο Naeem περνάει μια χαρά στη φούσκα του Τελ Αβίβ, αλλά δεν είναι όπεν στους γονείς του, ενώ ο Fadi δυσκολεύεται να συμβιβάσει τον βαθύ παλαιστινιακό εθνικισμό του με τη συνήθειά του να καψουρεύεται ένστολους Ισραηλινούς.

Την επόμενη της πρεμιέρας, οι σταρ της ταινίας, ζωηροί και ενημερωμένοι, μιλούν σε μια ηλιόλουστη καφετέρια. Ο Khader Abu Seif (28, εργάζεται στη διαφήμιση) φοράει πολύχρωμα ρούχα, φλερτάρει και μιλάει πολύ. Ο Fadi Daeem (27, νοσηλευτής) είναι ανέκφραστος, λακωνικός, τρυπημένος παντού και με γυαλιά ηλίου τύπου «στ’αρχίδια μου». Ο Naeem Jiryes (26, επίσης νοσηλευτής) είναι ειλικρινής, γλυκός, με μούσια και καπελάκι του μπέιζμπολ. Πολύ σύντομα φάνηκε γιατί ο Witzenfeld αποφάσισε να ακολουθήσει αυτούς τους τυπάδες για 18 μήνες. Οι τρεις νεαροί Παλαιστίνιοι είναι έξυπνοι, σαματατζήδες, έχουν πλάκα και τους αρέσουν τα ποτά. Ένας σερβιτόρος γίνεται αντικείμενο φλερτ (από τον Khader) και μετά κραξίματος επειδή αργεί με την παραγγελία (επίσης από τον Khader). «Θέλω να τον σκοτώσω» χαριτολογεί.

Ο Witzenfeld ανακάλυψε τα παιδιά μέσω του βίντεο με το όνομα ‘Qambata’ που είχαν ανεβάσει στο YouTube και το οποίο έγινε viral στον Αραβικό κόσμο, καθώς αναδείκνυε κάποια θέματα ταμπού, όπως η ομοσεξουαλικότητα και η έμφυλη ισότητα. Αποφάσισαν να το κάνουν ένα βράδυ που είχαν μεθύσει, λέει ο Khader, θέλοντας να προφέρουν τα αισθήματα μιας νέας γενιάς Αράβων. «Δεν είχαμε γκέι, λεσβιακό ή κουήρ πρότυπο για να ακολουθήσουμε. Αφού, λοιπόν, δεν έχουμε πρότυπο, ας γίνουμε εμείς».

Στο Oriented αυτή η πρόκληση στην παραδοσιακή Αραβική κουλτούρα εκδηλώνεται με την ιστορία του Naeem, ο οποίος αποφασίζει να κάνει coming-out στην οικογένειά του, που δεν καταλαβαίνει γιατί δεν θέλει να γυρίσει στο χωριό τους, να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια. Ο Naeem πηγαίνει μαζί με τα παιδιά για φαγητό στο σπίτι των δικών του και εκεί ο πατέρας του προτείνει να θυσιάσει 10% της ευτυχίας του για να ακολουθήσει την παράδοση. Η Nagham, η φίλη του αγοριού, αντιτείνει: «Γιατί δεν θυσιάζετε εσείς 10% της ευτυχίας σας για να μπορεί να είναι κι αυτός ευτυχισμένος;».

Η ταινία αναδεικνύει πολιτισμικές εντάσεις σαν αυτήν μέσα από προσωπικές ιστορίες. Στο Τελ Αβίβ ξανά, ένα διαφορετικό είδος έντασης προκύπτει: τι κάνουν στο Ισραήλ οι νεαροί Παλαιστίνιοι, δεδομένου του μεγάλου φορτίου ιστορικής έντασης; Όντας Βρετανός, στρέιτ και Εβραίος που ζει στην πόλη, ο Witzenfeld παραδέχεται ότι δεν είχε αντιληφθεί τις πολύπλοκες, μεταβαλλόμενες ταυτότητες που ίσως χρειαστεί να διαχειριστούν οι άντρες αυτοί. Ο σκηνοθέτης καταγράφει τις ζωές τους μεταξύ του 2013 και του 2014 ενώ ξεσπούσαν νέες εντάσεις μεταξύ Ισραήλ και Γάζας. Το να ζουν στη φιλελεύθερη φούσκα του Τελ Αβίβ ενώ λίγο πιο κάτω μαίνεται η σύγκρουση με τους δικούς τους ανθρώπους, κατά δική τους ομολογία, τους γαμεί το μυαλό.

«Αυτή είναι η ζωή μας. Συνεχώς πολύ μπερδεμένη» λέει ο Fadi. «Κάνω κάτι και είναι σαν να υποστηρίζω το Ισραήλ, σαν να μην είμαι καλός Παλαιστίνιος. Τα πιο μικρά πράγματα, πού σπουδάζεις, πού δουλεύεις, πού βγαίνεις, με ποιους βγαίνεις. Ό,τι και να κάνουμε. Η Μαντόνα, που τη λατρεύουμε, ήταν στο Ισραήλ πριν έξι μήνες. Δεν πήγαμε και δεν θέλαμε να πάμε γιατί θα ήταν σαν να υποστηρίζουμε το να έρχονται καλλιτέχνες στο Ισραήλ κι έτσι να φαίνεται ότι είναι ένα καλό μέρος.»

Το Oriented, όμως, δεν μιλά μόνο για βλοσυρές διαμαρτυρίες και βραδιές στο σπίτι ενώ στην πόλη βρίσκεται η Μαντόνα. Η ταινία έχει έντονες ντοκιμαντο-σαπουνοπερέ ευαισθησίες, καθώς αντανακλά την ενέργεια της νιότης των ηρώων της. Οι περισσότερες πολιτικές συζητήσεις γίνονται, ενώ οι πρωταγωνιστές πίνουν τα κοκτέιλ τους και καπνίζουν. Ο σκηνοθέτης λέει ότι προσπάθησε να συλλάβει τον ακτιβισμό σε μια προσωπική διάσταση. «Η κοινωνική αλλαγή δεν είναι αυτό που διαβάζουμε στα βιβλία Ιστορίας. Είναι τα λόγια και οι πράξεις των ανθρώπων που ζουν την καθημερινότητά τους, είτε γαμιούνται, είτε βγαίνουν ραντεβού, είτε συζητούν για το πού θα βγουν». Όπως προσθέτει στεγνά ο Fadi, «εννοείται ότι δεν πρόκειται να αυτοπυρποληθούμε στη μέση της τοπικής αγοράς».

Παρ’όλα αυτά, τα παιδιά ξέρουν ότι η συμμετοχή σε μια ταινία όπως το Oriented τα εκθέτει. Ανησυχούν πώς θα το πάρουν στο σπίτι τους, αλλά και στη δουλειά τους. Μπορεί οι πολιτικές συζητήσεις να κυριαρχούν στο Τελ Αβίβ, αλλά για τους νεαρούς Παλαιστίνιους της πόλης είναι δύσκολο να εκφράσουν την πολυπλοκότητα όσων νιώθουν. «Δεν μας επιτρέπεται να μιλήσουμε για πολιτική, να εκφραστούμε υπέρ της Παλαιστίνης» λέει ο Naeem. «Είναι εκεί, κάτω από την επιφάνεια, αλλά δεν σου επιτρέπεται να εκφραστείς…να νιώσεις νόμιμος».

Πάντως, τα αγόρια του Oriented έχουν συνηθίσει τις αντιδράσεις. Το viral βίντεό τους στο YouTube είχε σχόλια όπως «λεσβίες, γκέι τσούλες», «προδότες», «Ισραηλινοί Άραβες». Έχουν την υποστήριξη κάποιων Ισραηλινών στο Τελ Αβίβ, κάποιες, όμως, φορές νιώθουν κυνικά, όπως τότε που ένας τύπος πλησίασε τον Khader στο δρόμο και κάγχασε «Λευτεριά στην Παλαιστίνη». «Χαλάρωσε, μωρή» παρατηρεί ο Fadi. «Μη φωνάζεις ‘Λευτεριά στην Παλαιστίνη’ όταν μας βλέπεις μπροστά σου.»

Έχουν επίσης συνηθίσει να τους κατηγορούν και ότι το παίζουν και ότι δεν το παίζουν θύματα. «Νομίζω ότι οι Παλαιστίνιοι παρουσιάζονται θυματοποιημένοι στις ταινίες» λέει ο Fadi. «Πολύ δύσκολα θα έβλεπαν έναν Παλαιστίνιο που δεν υποφέρει όπως αυτοί. Και το καταλαβαίνω αυτό. Δεν συγκρίνω τον πόνο μου με τον πόνο ενός εφήβου στη Γάζα.»

Ελπίζουν, ωστόσο, ότι με την ταινία θα βοηθήσουν Άραβες εφήβους να κάνουν coming-out. «Το όνειρό μας είναι να μπορέσουμε να προβληθεί η ταινία σε Αραβικές χώρες» λέει ο Naeem. «Σε αυτό το κοινό θέλω να φτάσει.» Ο Khader θέλει να δουν το Oriented γκέι Άραβες έφηβοι και να ταυτιστούν με αυτό όπως έκανε εκείνος με το Hedwig and the Angry Inch. «Σε έναν νεαρό γκέι Άραβα που ζει στην Καμπούλ και που θα δει την ταινία, δεν μπορώ να υποσχεθώ φοβερά γκλαμουράτα πάρτι. Αλλά όταν εγώ είδα το Hedwig ένιωσα ότι ταυτίζομαι. Εμπνεύστηκα. Ελπίζω 50 Άραβες έφηβοι να δουν το Oriented. Για μένα αυτό θα ήταν αρκετό.»

Μετάφραση – Εισαγωγή: Δημήτρης Βασιλειάδης

Πηγή: vice.com

 

Share

«Αγόρι ή κορίτσι;» Άρθρο για την ίντερσεξ ταυτότητα.

ξανθη

Κάθε φορά όταν επίκειται μια εγκυμοσύνη και η γέννηση ενός μωρού, αυτή είναι η πρώτη ερώτηση που τίθεται από τους γονείς προς τους γιατρούς, από τους συγγενείς και φίλους προς τους γονείς.

Η παραπάνω ερώτηση όμως προσπερνά πως δεν χωράνε όλοι οι άνθρωποι σε αυτό το δίπολο του αρσενικού-θηλυκού. Πιο συγκεκριμένα περίπου 1 στα 1500 παιδιά (χωρίς αυτές οι στατιστικές να είναι καθόλου έγκυρες μιας και δεν υπάρχει επίσημη καταγραφή) γεννιούνται με ακαθόριστο ανατομικό φύλο. Δηλαδή παιδιά που είτε έχουν και αντρική και γυναικεία φυσιολογία, είτε μέρος και των δύο.

Τα άτομα με μη καθορισμένο φύλο, έχουν περιγραφεί κατά καιρούς με διάφορους κακοποιητικούς και προσβλητικούς ορισμούς όπως: «ερμαφρόδιτος» και «τρίτο φύλο». Ο όρος ερμαφρόδιτος είναι ιδιαίτερα κακοποιητικός γιατί έχει ταυτιστεί με πρωτόγονες μορφές ζωής του ζωικού συστήματος, όπως μαλάκια, αμοιβάδες κλπ. Ο πιο δόκιμος όρος σήμερα είναι ίντερσεξ, από το αγγλικό intersex. Ετυμολογικά η λέξη αποτελείται από το πρόθεμα inter, που σημαίνει ανάμεσα-μεταξύ και sex, που σημαίνει (ανατομικό) φύλο. Επίσης και ο όρος μεσοφυλικός (middlesex) είναι περιοριστικός διότι αναφέρεται σε μια συγκεκριμένη κατηγορία ίντερσεξ ατόμων που έχουν και ανδρική και γυναικεία φυσιολογία.

Είναι ανάγκη να αποσαφηνιστούν μερικά ζητήματα γύρω από την ίντερσεξ ταυτότητα. Πρώτον, στις περιπτώσεις που σε ένα ίντερσεξ άτομο συναντώνται και τα δύο εξωτερικά αναπαραγωγικά γεννητικά όργανα, το ένα από τα δύο είναι μερικώς ανεπτυγμένο. Δεύτερον, υπάρχουν ακόμα και οι περιπτώσεις που ένα ίντερσεξ άτομο παρουσιάζει ανεπτυγμένη μια από τις δύο φυσιολογίες, ενώ παράλληλα εκκρίνει διαφορετικές ορμόνες. Τρίτον, πολλές φορές συγχέεται η ίντερσεξ ταυτότητα με την τρανς ταυτότητα. Τα τρανς άτομα επιλέγουν να «μην συμβαδίζουν» το φύλο τους με την κοινωνική τους ταυτότητα, ενώ τα ίντερσεξ άτομα αυτοπροσδιορίζονται από τη διαφορετική φυσιολογία τους, δηλαδή δεν υπάρχει καθορισμένο ανατομικό φύλο.

Σύμφωνα με την επιστήμη της βιολογίας, η ανατομική έκφανση κάθε ανθρώπου καθορίζεται χρωμοσωμικά. Για παράδειγμα, στον καρυότυπο υπάρχει η θέση 47 όπου η κατάλληλη αλληλουχία χρωμοσωμάτων καθορίζει το ανατομικό φύλο του ανθρώπου. Έτσι, όταν είναι ΧΧ τότε το ανατομικό φύλο του ανθρώπου ταυτίζεται με το ανατομικό φύλο γυναίκας, ενώ όταν είναι ΧΥ ταυτίζεται με το ανατομικό φύλο άνδρα. Υπάρχουν περιπτώσεις που αντί για ΧΧ και ΧΥ έχουμε στη θέση αυτή  ΧΧΥ, ΧΧΧ, ΧΥΥ, συνδυασμοί που απαντώνται στα ίντερσεξ άτομα. Αντίστοιχα υπάρχουν και σε άλλες θέσεις του καρυότυπου συνδυασμοί χρωμοσωμάτων πέραν του ΧΧ που εκφράζονται στα intersex άτομα. (για περαιτέρω πληροφορίες δείτε εδώ).

Τι συμβαίνει όμως πρακτικά όταν ένα παιδί γεννηθεί με μη καθορισμένο φύλο; Εδώ έρχεται η ιατρική αυθεντία να δώσει τη «λύση».  Είναι αυτή που θα επιβάλλει ένα συγκεκριμένο φύλο στο παιδί με τη χειρουργική επέμβαση μη επιθυμητών γεννητικών οργάνων, δηλαδή τον ακρωτηριασμό τους και τη χορήγηση ορμονών.

Ο ιατρικός παρεμβατισμός στη ζωή των ίντερσεξ ατόμων προκαλεί στίγμα και κακοποίηση στη ζωή τους.  Η επιστήμη λαμβάνοντας υπόψη της το δυϊστικό τρόπο προσέγγισης του ανατομικού φύλου σε άνδρες και γυναίκες κατηγοριοποιεί τις ιδιαιτερότητες αυτές ως «γενετικές ανωμαλίες ή γενετικά σύνδρομα», προκαλώντας έτσι δυσφορία στην ίντερσεξ ταυτότητα.  Χρησιμοποιεί τα άτομα αυτά ως πειραματόζωα και επειδή αποκλίνουν σύμφωνα με αυτήν από την (ετερο)κανονικότητα, τους ασκείται μια εξουσία με χρηστική οπτική, που ομοιάζει με αυτή των ναζιστών επιστημόνων.

Σε μια κοινωνία που αναπαράγει τον έμφυλο δυϊσμό δεν αφήνεται χώρος να εκφραστεί η ίντερσεξ ταυτότητα στο σχολείο (π.χ. κατάταξη σε αγόρια/κορίτσια), στην καθημερινότητα (π.χ. ανδρικές/γυναικείες τουαλέτες), στην εργασία (π.χ. θέσεις εργασίας για άνδρες/γυναίκες), στα επίσημα έγγραφα (π.χ. επιλογή άρρεν/θήλυ), στη γλώσσα (π.χ. αρσενικές/θηλυκές καταλήξεις και άρθρα).

Τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα ίντερσεξ άτομα είναι πολλαπλά. Εξαναγκάζονται σε σιωπή και ενοχικότητα από την οικογένειά τους για να μην μαθευτεί το οικογενειακό μυστικό. Αντιμετωπίζουν σωματικά προβλήματα από την αυθαίρετη επιλογή φύλου από την ιατρική και χρόνια ταλαιπωρία με ιατρικές επεμβάσεις, ορμονοθεραπείες και εξετάσεις. Βιώνουν απόρριψη στις ερωτικές σχέσεις και δυσκολία αποδοχής στις φιλίες. Πολύ συχνά πέφτουν θύματα σχολικού τραμπουκισμού. Αναγκάζονται να απομονώνονται και να οικειοποιούνται την ταυτότητα του τέρατος και του ανώμαλου, περιορίζοντας έτσι το σώμα και τις επιθυμίες τους.

Στη Γερμανία, στην Αυστραλία, στη Νέα Ζηλανδία και στη Μάλτα υπάρχει νομικό πλαίσιο που αναγνωρίζει τα ίντερσεξ άτομα και τους δίνει τη δυνατότητα να επιλέγουν την ίντερσεξ ταυτότητα στα επίσημα έγγραφα του κράτους. Στην Ελλάδα υπάρχει ανάγκη να δημιουργηθεί ίντερσεξ κοινότητα που να επεμβαίνει στην παρεμβατική στάση της ιατρικής και να διεκδικεί αυτονόητα θεσμικά δικαιώματα όπως είναι η επιλογή αναγραφής της ίντερσεξ ταυτότητας στα επίσημα έγγραφα, ο γάμος και η τεκνοθεσία.

Η Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης είναι η πρώτη ομάδα που πραγματοποίησε τον Μάρτιο του 2015 εκδήλωση για την ίντερσεξ ταυτότητα βασισμένη στη βιωματική εμπειρία μέλους της. Επιθυμούμε να κάνουμε ορατή την ίντερσεξ ταυτότητα στην κοινωνία. Το να προσπαθούμε να στριμώξουμε τα ίντερσεξ άτομα σε ένα δίπολο αρσενικού-θηλυκού όταν η ίδια φύση λειτουργεί προάγοντας την ποικιλομορφία και τη διαφορετικότητα είναι τουλάχιστον παράλογο. Δεν μπορούμε να μιλάμε για την ίντερσεξ ταυτότητα και να αγνοούμε το βίωμα και τα τραύματα των ατόμων αυτών. Ο μόνος τρόπος να αρχίσουμε να κατανοούμε τα ίντερσεξ άτομα είναι να δείξουμε ενσυναίσθηση στο βίωμα και το τραύμα τους. Έτσι μόνο θα σπάσουμε το μύθο του τέρατος και θα αποκαταστήσουμε τα ίντερσεξ σώματα σε σώματα με σημασία.

 

Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης

Μάιος 2015

 

Περισσότερα για την ομάδα εδώ 

Share

Ομοφοβία, τρανσφοβία και όχι μόνο στην εκπαίδευση…

high-school-marchers-homophobia

της Γεωργίας Λαμπάκη

Η εκπαίδευση αποτελεί έναν χώρο επεξεργασίας της διαφοράς και το σχολείο συγκεκριμένα ένα πολιτισμικό πλαίσιο μέσα στο οποίο δομούνται οι έμφυλες ταυτότητες. Για την πλειοψηφία των εκπαιδευτικών και της κοινωνίας γενικότερα είναι «φυσικό» ένα κορίτσι να είναι ντυμένο στα ροζ και να παίζει με χαρακτηρισμένα ως «κοριτσίστικα» παιχνίδια όπως κούκλες, καροτσάκια, παιδικές κουζίνες μαγειρικής κ.α. Από την άλλη πλευρά είναι «φυσικό» για τα αγόρια να θέλουν να παίξουν ποδόσφαιρο, τα αγαπημένα τους παιχνίδια να είναι φιγούρες δράσης, περιπέτειας και βίας κ.α. Τι γίνεται όμως όταν τα παιδιά δεν ακολουθούν όλα αυτά που παρουσιάζονται ως «φυσικά» και «δεδομένα»; Πως αντιμετωπίζονται αυτά τα παιδιά και ποια είναι ή και πρέπει να είναι η στάση των εκπαιδευτικών σε τέτοιες περιπτώσεις; Η ομοφοβία και η τρανσφοβία στην εκπαίδευση είναι ένα θέμα που τα τελευταία χρόνια προβληματίζει αρκετά την κοινότητα που σχετίζεται άμεσα με το θέμα και όχι μόνο. Εκτός από την ομοφοβία και την τρανσφοβία που σχετίζεται με τα παιδιά υπάρχει όμως και αυτή που σχετίζεται με τις εκπαιδευτικούς και αποτελεί ένα θέμα ίσως ακόμα πιο «ταμπού» για την κοινωνία μας.

Παίρνοντας τα πράγματα από την αρχή θα προσπαθήσω να κάνω μια ανάλυση των έμφυλων διακρίσεων που επικρατούν στο χώρο της εκπαίδευσης στηριζόμενη σε εμπειρικά και όχι μόνο στοιχεία.

Το σχολείο διέπεται από ηγεμονικό ανδρισμό που επιβάλει ταυτότητες στους άλλους και συμβάλει στην κατασκευή κανονιστικής αρρενωπότητας. Μια απλή καθημερινή μέρα μαθητής α΄δημοτικού βγάζει το ροζ μολύβι του για να γράψει ορθογραφία και τα σχόλια που ακολουθούν από τους υπόλοιπους συμμαθητές του είναι τα ακόλουθα: «αααα, είσαι κορίτσι έχεις ροζ μολύβι…», «μόνο τα κορίτσια έχουν ροζ μολύβια…» κ.α. Παρατηρούμε πως τα παιδιά από την ηλικία των 6 έχουν ήδη ενσωματώσει στερεοτυπικά φίλτρα για το τι είναι κοριτσίστικο και τι αγορίστικο. Σε όλο αυτό συμβάλει προφανώς η πατριαρχική δομή της ελληνικής κοινωνίας, τα μμε κ.α. Είναι ξεκάθαρο πως εξακολουθούν να επικρατούν πολύ συγκεκριμένες ιδέες στην κοινωνία και για να μπορείς να αποτελείς μέρος της χωρίς να δημιουργείς κάποιο πρόβλημα στα πατριαρχικά ιδεώδη που επικρατούν πρέπει να τα ακολουθείς με «σύνεση» αλλιώς θα πρέπει να είσαι έτοιμη να αποτελέσεις τη μειονότητα.

Από την άλλη πλευρά έχουμε κορίτσια που τους αρέσει να παίζουν ποδόσφαιρο, να κάνουν παρέα με αγόρια, να κυλιούνται στα χώματα, να απολαμβάνουν παιχνίδια δράσης κλπ. με αποτέλεσμα να χαρακτηρίζονται από την κοινωνία ως «αγοροκόριτσα». Παρατηρούμε σε γενικές γραμμές να δίνεται περισσότερο έμφαση και να επικρατεί περισσότερος φόβος για την κατασκευή της ετεροκανονιστικής αρρενωπότητας ενώ οι θηλυκές ομοκανονικές πρακτικές τουλάχιστον στα πλαίσια του σχολείου παραμένουν με κάποιο τρόπο λιγότερο «επικίνδυνες» και περισσότερο «υποφερτές». Είναι δεδομένο από εμπειρική τουλάχιστον πλευρά ότι θα σχολιαστεί περισσότερο αρνητικά ένα αγόρι που δεν ακολουθεί τα έμφυλα πρότυπα που υπαγορεύει η κοινωνία από ένα κορίτσι στη σχολική ηλικία χωρίς αυτό να σημαίνει όμως ότι δεν είναι το ίδιο σημαντικό ή δεν αποδεικνύει κάτι συγκεκριμένο αυτή η εξέλιξη. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή αναφέρει ότι  «υπάρχουν σημαντικά στοιχεία που μαρτυρούν την ύπαρξη διακρίσεων λόγω γενετήσιου προσανατολισμού στα σχολεία, με κύριο φαινόμενο τον εκφοβισμό ομοφοβικού τύπου»[1]. Μελέτες και έρευνες για την ομοφοβία, την τρανσφοβία και τις διακρίσεις σε βάρος των ΛΟΑΤ ατόμων στην εκπαίδευση στην ΕΕ έχουν δείξει πως η ομοφοβία καλά κρατεί  και πως απουσιάζει από τα σχολεία τόσο από τα προγράμματα σπουδών όσο και από τη γενικότερη αγωγή η ασχολία με θέματα του γενετήσιου προσανατολισμού όπως και οι θετικές ΛΟΑΤ αναπαραστάσεις[2]. Επισημαίνεται επίσης πως οι εκπαιδευτικοί δεν διαθέτουν τις απαραίτητες γνώσεις και τα μέσα για να συμβάλλουν ενεργά στην αντιμετώπιση προβληματικών καταστάσεων[3].

Εκτός όμως από την ομοφοβία και την τρανσφοβία στην εκπαίδευση που σχετίζεται με τα παιδιά υπάρχει ένα άλλο κομμάτι που αφορά τους εκπαιδευτικούς. Φυσικά το ίδιο μπορεί να ισχύει σε πολλά ή και όλα τα επαγγέλματα αλλά συγκεκριμένα αν επιθυμούμε να κάνουμε παρεμβάσεις πάνω σε αυτό το θέμα ώστε να αποφευχθούν περιστατικά βίας αλλά και να υπάρχει σεβασμός στη διαφορετικότητα ταυτόχρονα θα πρέπει να αναγνωρίσουμε πως υπάρχουν πολλές εκπαιδευτικοί οι οποίες μπορεί να δέχονται κάτι αντίστοιχο με αυτό όπως και τα παιδιά.

Εκπαιδευτικός ομοφυλόφιλος σε σχολείο της ελληνικής περιφέρειας ή και στις μεγαλουπόλεις. Πόσο εύκολο μπορεί να είναι να είσαι ελεύθερος με την ταυτότητα σου και τη ζωή σου; Πόσο εύκολο είναι να κυκλοφορείς με τη σχέση σου και να μην την κρύβεις; Πόσο εύκολο είναι όταν οι συνάδελφοι σου οδηγούνται σε απαράδεκτους χαρακτηρισμούς παιδιών αλλά και ανθρώπων που έχουν μια κάποια υποψία για την ομοφυλοφιλική τους ταυτότητα και το συζητούν περιγελώντας και πετώντας ατάκες όπως «ε όχι τώρα να μου έρθει και γκέι δάσκαλος εδώ..», «ας κάνουν ό,τι θέλουν στη ζωή τους αλλά όχι μπροστά σε κόσμο και στα παιδιά…», «ο Γιωργάκης το πάει το γράμμα, κουνιστός, κουνιστός, να τον χαίρεται η μάνα του…» να έχεις ψυχραιμία και να απαντάς με επιχειρήματα; Η ελληνική κοινωνία και πιο συγκεκριμένα η ελληνική σχολική κοινότητα είναι συντηρητική και στερεοτυπική στην πλειοψηφία της, αν και μπορούμε να πούμε ότι χρόνο με το χρόνο και προσπάθεια στην προσπάθεια σημειώνεται πρόοδος. Όλες όσες προσπαθούμε να αντιδράσουμε σε όλα αυτά, που δε μπαίνουμε σε καλούπια που ορίζουν συγκεκριμένες ταυτότητες, που θέλουμε να ξεπεράσουμε την καταπίεση και να βιώσουμε ελεύθερα την ύπαρξη μας, αποδομώντας έννοιες, θεωρίες και πράξεις, αποτελούμε την ντροπή του έθνους, είμαστε οι «ανώμαλες».

Είτε χαρακτηρίζεις τον εαυτό σου με ομοφολυφολική, queer ή οποιαδήποτε άλλη ταυτότητα είτε απλά αποτελείς έναν άνθρωπο που πιστεύει στην ύπαρξη και στο σεβασμό της διαφορετικότητας, καταστάσεις όπως οι παραπάνω στον σχολικό χώρο σου δημιουργούν ταραχή, πίεση και αν είσαι «δυνατός» χαρακτήρας και έτοιμος να επιχειρηματολογήσεις σύγκρουση και ρήξη. Το να κρύβεις την ταυτότητα σου, ένα μέρος της εαυτής σου αποτελεί μια επίπονη διαδικασία με βαθιά ψυχολογική πίεση όχι μόνο στα πλαίσια της επαγγελματικής σου ζωής αλλά γενικότερα. Συγκεκριμένα όμως και για να επανέρθω στην σχολική κοινότητα η κρυψίνοια αυτή δεν είναι μόνο ψυχοφθόρα αλλά αναρωτιέμαι και πως μπορεί να ξεπεραστεί. Έρευνα στην Αμερική από την Δρ Wright που περιελάμβανε συνεντεύξεις με περισσότερους από 350 καθηγητές και διευθυντές σχολείων για το πώς θα αντιμετωπίσουν περιστατικά ομοφοβίας στο σχολείο έδειξε ότι οι περισσότεροι φοβούνται είτε να αναφέρουν οτιδήποτε περί του σεξουαλικού τους προσανατολισμού είτε παρεμβαίνουν σπάνια όταν προκύπτουν ομοφοβικά περιστατικά στο σχολείο επειδή φοβούνται μην χάσουν τη δουλειά τους[4].Σε μια άλλη έρευνα που υλοποιήθηκε στο εξωτερικό με επτά γκέι άνδρες εκπαιδευτικούς σε σχολεία ιδιωτικά και δημοσία, ηλικίας 26 με 54 και με έναν μόνο συμμετέχοντα να παρουσιάζεται ως ανοιχτά γκέι σε συναδέλφους και μαθητές αναφέρεται ότι συνολικά, οι γκέι εκπαιδευτικοί που συμμετείχαν αντιλαμβάνονται εγκάρδιες σχέσεις με τους συναδέλφους, όπου ο επαγγελματισμός και η ομαδική εργασία, σε συνδυασμό με την προστασία της ιδιωτικής τους ζωής και τη διακριτικότητα, έχουν γίνει ο κανόνας στο σχολείο. Σπάνια χαρακτήρισαν τη σχέση με τους συναδέλφους ως κακή ή, αντίθετα, αναφέρονται σε συναδέλφους του ως φίλους. Επίσης, η έρευνα έδειξε ότι οι ομοφυλόφιλοι δάσκαλοι νοιάζονται βαθιά για τους μαθητές τους οποίους αντιλαμβάνονται ως γκέι και ότι, παρά τα εμπόδια που αντιμετωπίζουν, προσπαθούν να δείξουν ενδιαφέρον σε αυτά τα παιδιά. Επίσης, επισημαίνεται ότι οι αλληλεπιδράσεις που βιώνουν με τους μαθητές τους ή τους συναδέλφους τους είναι ποικίλες, θυμίζοντας σε όλους μας ότι δεν υπάρχει κατάσταση ή σχέση που να είναι το ίδιο. Κάθε μέρα και κάθε σχέση βασίζεται σε μια σειρά από παράγοντες που οι ομοφυλόφιλοι εκπαιδευτικοί πρέπει να διαπραγματεύονται  σε καθημερινή βάση[5]. Όπως αναφέρει ο κ. Πολίτης «Λαμβάνοντας υπόψη ότι οι εκπαιδευτικοί οργανισμοί αποτελούν σημαντικούς πολιτισμικούς χώρους, μέσα στους οποίους κατασκευάζονται, αναπαράγονται και βιώνονται νοήματα και πρακτικές που αφορούν τη σεξουαλικότητα και το φύλο μέσω των αναλυτικών προγραμμάτων, των σχολικών εγχειριδίων και του παραπρογράμματος, οι γνώσεις, αλλά, πολύ περισσότερο, οι στάσεις των μελλοντικών εκπαιδευτικών γύρω από το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας ανδρών και γυναικών φαίνεται να είναι καθοριστικές, καθώς αναμένεται να επηρεάσουν την ενασχόληση ή μη με αυτά τα θέματα αλλά και τον τρόπο προσέγγισής τους»[6].

Πόσο εύκολο είναι να γνωρίζουν οι γονείς των μαθητριών για την ομοφυλοφιλική σου ταυτότητα και να το αποδεχτούν χωρίς κανένα πρόβλημα και χωρίς σκέψεις όπως «και αν κάνουν κακό στα παιδιά μας;» γιατί σε μεγάλο μέρος ημιμαθών, ρατσιστών και ομοφοβικών ανθρώπων ομοφυλοφιλία μπορεί να σημαίνει ότι θα κάνεις κακό στα παιδιά τους ή θα τα νουθετήσεις ώστε να γίνουν και αυτά ομοφυλόφιλα. Πώς να ζητήσεις παρεμβάσεις εκπαιδευτικών πάνω σε θέματα εκφοβισμού για το φύλο και τη σεξουαλικότητα όταν οι ίδιοι έχουν συγκεκριμένη ομοφοβική και τρανσφοβική άποψη; Ακόμα και εκπαιδευτικοί που θέλουν να παρέμβουν θα σκεφτούν το πλαίσιο εργασίας και την κοινωνίας όπου εργάζονται και ζουν όπως τον τόπο, τους γονείς, τους συναδέλφους, την διευθύντρια κ.α. Γιατί ενώ διαβάζεις παραμύθια με τα παιδιά σου στην τάξη και ενώ πλέον υπάρχει ελληνική λογοτεχνική έκδοση που αναφέρεται σε μη ετεροκανονικές και ΛΟΑΤ οικογένειες (Τα δυο μικρά αβγά, της νηπιαγωγού Στέλλας Μπελιά) ακόμα δεν το έχεις διαβάσει μέσα στην τάξη σου; Τι πρέπει να γίνει λοιπόν ώστε να ξεπεραστούν τα εμπόδια, τα «όρια» που η πατριαρχική και ρατσιστική κοινωνία μας επιβάλει; Τι πρέπει να γίνει ώστε οι εκπαιδευτικοί είτε βιώνουν μια ομόφυλη ταυτότητα είτε όχι να είναι ελεύθεροι να την εκφράσουν και να είναι και ελεύθεροι να βοηθήσουν τα παιδιά που εκφοβίζονται μαζί τους;

Κατά την προσωπική μου άποψη, οι αλλαγές που πρέπει να γίνουν είναι ριζικές και αφορούν όλο το πολιτικό σύστημα, το σχολικό, τις συνειδήσεις και τις απόψεις των ανθρώπων. Άλλωστε το εκπαιδευτικό σύστημα, η ομοφοβία και η τρανσφοβία που επικρατεί σε αυτό δεν μπορούν να εξαφανιστούν δια μαγείας αν δεν αλλάξει όλο το σαθρό σύστημα που το διέπει.

Κάποιες προσωπικές προτάσεις:

Περισσότερα μαθήματα που αφορούν το φύλο και τη σεξουαλικότητα σε παιδαγωγικές, καθηγητικές και όχι μόνο σχολές.

Τοποθέτηση ανθρώπων σε ανώτερες θέσεις της σχολικής κοινότητας (π.χ. σύμβουλοι, διευθυντριών εκπαιδεύσεως και σχολικών μονάδων) όχι μόνο με κριτήριο κάποιο διδακτορικό αλλά και με βάση τις απόψεις τους σε θέματα σχετικά με το φύλο και τη σεξουαλικότητα. Παροχή αντικειμενικών πληροφοριών σχετικά με το σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου στα αναλυτικά προγράμματα και το εκπαιδευτικό υλικό αλλά και την παροχή στους μαθητές των απαραίτητων πληροφοριών, προστασίας και στήριξης ώστε να τους διευκολύνουν να ζήσουν σε αρμονία με τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό.

Μάθημα και παρεμβάσεις στα σχολεία στα πλαίσια της ευέλικτης ζώνης που σχετίζονται με το φύλο και τη σεξουαλικότητα με έναν κατανοητό τρόπο και μέσα από παιγνιώδεις δραστηριότητες (ήδη στο εξωτερικό κυκλοφορούν οδηγοί οι οποίοι θα μπορούσαν να αποτελέσουν τη βάση μέχρι να δημιουργηθεί κάποιος ελληνικός).

Συνεχείς επιμορφώσεις και συζητήσεις μεταξύ των εκπαιδευτικών (όπως πραγματοποιούνται στην Κύπρο μέσω της εκστρατείας, Ασπίδα κατά της Ομοφοβίας στην Εκπαίδευση).

Για να ελευθερωθούμε από τα δεσμά της πατριαρχικής και στερεοτυπικής κοινωνίας, για να μην έχουμε άλλα θύματα ομοφοβικών και τρανσφοβικών επιθέσεων, για να μην έχουμε τα αποτελέσματα της απόλυσης εκπαιδευτικών (βλέπετε πρόσφατο περιστατικό στη Ρωσία με την απόλυση εκπαιδευτικού) και της γενικότερης διαπόμπευσης ανθρώπων, προσωπικοτήτων, σωμάτων και μυαλών ας πάμε ένα βήμα μπροστά και ας αλλάξουμε συνειδήσεις όχι μόνο στη θεωρία αλλά και στην πράξη.

**Σημείωση: Κατά τη διάρκεια του κειμένου εναλλάσσονται μια το αρσενικό μια το θηλυκό γένος, για παράδειγμα, ‘οι μαθήτριες’, ‘οι ομοφυλόφιλοι’ κ.λπ. Η χρήση αυτή δεν είναι τυχαία αλλά συνειδητή και γίνεται με στόχο να ‘σπάσει’ η νόρμα που επιβάλλεται μέσω της γλώσσας, όπου το αρσενικό γένος είναι κυρίαρχο. Έτσι, με τον όρο ‘μαθήτριες’ δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στα κορίτσια, όπως με τον όρο ‘ομοφυλόφιλοι’ δεν αναφέρομαι αποκλειστικά στους άνδρες ομοφυλόφιλους, αλλά στο γενικότερο σύνολο.

*Η Λαμπάκη Γεωργία είναι Εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης, Msc στις πολυπολιτισμικές σπουδές στην Εκπαίδευση

 

[1] Βλ. έγγραφο εργασίας των υπηρεσιών της Επιτροπής που συνοδεύει την πρόταση οδηγίας του Συμβουλίου για την εφαρμογή της αρχής της ίσης μεταχείρισης των προσώπων ανεξαρτήτως θρησκείας ή πεποιθήσεων, αναπηρίας, ηλικίας ή γενετήσιου προσανατολισμού. SEC(2008) 2180, 2.7.2008, σ. 18.

[2]European Union Agency for Fundamental Rights (FRA) (2008). Homophobia and Discrimination on Grounds of Sexual Orientation and Gender Identity in the EU Member States – Part II: The Social Situation. Retrieved from http://www.fra.europa.eu/fraWebsite/attachments/FRAhdgso_report-part2_en…

[3]European Union Agency for Fundamental Rights (FRA) (2008). Homophobia and Discrimination on Grounds of Sexual Orientation and Gender Identity in the EU Member States – Part II: The Social Situation. Retrieved from http://www.fra.europa.eu/fraWebsite/attachments/FRAhdgso_report-part2_en…

[4]https://www.tes.co.uk/article.aspx?storycode=6344655

[5]J.B. Mayo Jr.(2008). Gay Teachers’ Negotiated Interactions with Their Students and (Straight) Colleagues. The High School Journal , Volume 92, Number 1, pp. 1-10 | 10.1353/hsj.0.0007

[6]Πολίτης, Φώτης (2006). Οι ανδρικές ταυτότητες στο σχολείο: ετεροσεξουαλικότητα, ομοφυλοφοβία και μισογυνισμός. Αθήνα: εκδ. Επίκεντρο.

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο alterthess

 

Διαβαστε ακόμα

«Τα παιδιά μας μπαίνουν στο σχολείο με δύο μαμάδες και βγαίνουν χωρίς μπαμπά»

Η σεξουαλική αγωγή στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα: Αποσπασματικές Δράσεις σε ένα Συγκεντρωτικό Σύστημα

Ομοφοβικός και τρανσφοβικός εκφοβισμός στην εκπαίδευση

Share

Μόνο γυναίκες! Γιατί μόνο για γυναίκες;

LesbianFeminism

της Φιλίππας Διαμάντη

«Γιατί μόνο για γυναίκες;»

Πρόκειται για ένα ερώτημα που τίθεται κάθε φορά που η Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας πραγματοποιεί πάρτυ θέτοντας τον όρο «μόνο για γυναίκες». Ξαφνικά όλοι οι πολιτικοποιημένοι άνδρες (δεν απουσιάζουν και οι γυναικείες φωνές) αποκτούν άποψη πάνω στο λεσβιακό και κρίνουν ένα πάρτυ που απευθύνεται μόνο στο γυναικείο φύλο ως «περιοριστικό», «περιχαράκωση», «αυτοαποκλεισμό», «γκετοποίηση». Οι μέχρι τότε φεμινιστές άνδρες με ιδιαίτερες θέσεις κατά του σεξισμού ξαφνικά εναντιώνονται σε ένα πάρτυ που τους αποκλείει από τη φαντασίωση της ζωής τους (να βλέπουν λεσβίες να ερωτοτροπούν) και πάντα, με πολιτικά επιχειρήματα. Έχουν άραγε αναρωτηθεί όλοι αυτοί γιατί αισθάνονται ανοίκεια με έναν τέτοιο «αποκλεισμό»; Άραγε ποιες εικόνες γυναικών έχουν στο μυαλό τους να πηγαίνουν σε ένα λεσβιακό πάρτυ και τους ενοχλεί που αυτοί αποκλείονται από αυτά;

Έχουμε βαρεθεί να αποτελούμε φαντασίωση των ανδρών, να μας παίρνουν το χώρο κυριαρχώντας με τη στρέιτ ζωή τους, να βλέπουμε στρέιτ ζευγάρια να περπατάνε χέρι χέρι, να φιλιούνται ανενόχλητα στο δρόμο και στα μπαράκια, έχουμε βαρεθεί να βλέπουμε φουσκωμένες κοιλιές γυναικών με ένα χοντρό δαχτυλίδι στο δάχτυλο, και να πρέπει να απαντάμε στην ερώτηση «είσαι παντρεμένη;» «Όχι χρυσό μου, δεν είμαι παντρεμένη, αλλά τώρα που θα κατακτήσουμε τον γάμο θα με βλέπεις και εμένα αγκαλιά με την αγαπημένη μου και θα απορείς με τη φουσκωμένη κοιλιά μου».

Η γκέι και στρέιτ ανδρική σεξουαλικότητα απολαμβάνει όλα τα προνόμια σε σχέση με τις άλλες σεξουαλικότητες. Ακόμη και οι γκέι έχουν άπειρους χώρους να εκφράσουν τη σεξουαλικότητα τους, να φλερτάρουν, να κάνουν σεξ για μια βραδιά. Στην Αθήνα τα δυο μεγάλα πάρκα μας το Ζάππειο και το Πεδίον του Άρεως, φιλοξενούν οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας άνδρες όλων των φυλών και εθνικοτήτων που περνούν για «ένα στα γρήγορα». Και ο κατάλογος συνεχίζεται, μπαράκια με dark rooms, σάουνες όπου μαζί με το τζακούζι σου μπορείς να «πάρεις» και όποιον επιθυμείς είτε στο ομαδικό είτε στο δυαδικό δωμάτιο, πολυάριθμα μπαράκια στα οποία μπορείς ανενόχλητα να «ψωνιστείς», κινηματογράφοι με φωτεινές επιγραφές στο κέντρο της πόλης όπου προβάλλουν πορνό ολημερίς και όπου μπορείς να αυνανιστείς ανενόχλητος και ότι άλλο τραβάει η όρεξή σου, γκέι ξενοδοχεία και πάει λέγοντας. Καμία κριτική δεν ασκείται για αυτούς τους χώρους που είναι «μόνο για άνδρες». Δεν θα κάνω καν λόγο για τη στρέητ σεξουαλικότητα, κυριαρχεί παντού και κατακλύζει τα πάντα.

Αντίθετα, έχει αναρωτηθεί καμιά-εις για το που εκδηλώνεται η λεσβιακή σεξουαλικότητα; Εμείς άραγε δεν έχουμε ανάγκη από σάουνες και πάρκα; Ή μήπως η «φύση» μας είναι ρομαντική και συναισθηματική και μπορούμε να κάνουμε σεξ μόνο με όποια ερωτευτούμε; Άραγε οι λεσβίες κάνουν ομαδικό σεξ; Ή μήπως είναι μονογαμικές; Μήπως οι λεσβίες είναι τόσο λίγες που δεν δημιουργούν καπιταλιστικές συνθήκες αγοράς και ζήτησης ώστε να ανοίξουν σάουνες και τζακούζι; Αυτονόητα ρητορικά ερωτήματα.

Στην Αθήνα υπάρχουν κάποια λεσβιακά μπαράκια στα οποία έχουν τη δυνατότητα να πηγαίνουν μόνο γυναίκες αν έχουν τα 8 ευρώ να πληρώσουν την υποχρεωτική είσοδο και θα πρέπει να υποστούν την dj να παίζει εκκωφαντικά σκυλάδικα. Το Γκάζι εξαγοράζει πολύ ακριβά τη σεξουαλική ελευθερία που μπορεί να σου προσφέρει. Επίσης, υπάρχουν ελάχιστοι χώροι όπου μπορείς να κοινωνικοποιηθείς ως λεσβία.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο της ανυπαρξίας δικών μας χώρων αισθανόμαστε την ανάγκη ύπαρξης χώρων όπου θα μας εκφράζει η αισθητική τους, θα μπορούμε να ανταπεξέλθουμε οικονομικά, θα μπορούμε να κοινωνικοποιηθούμε και να εκφράσουμε τη σεξουαλικότητά μας ελεύθερα χωρίς να μας καταγράφει το ηδονοβλεπτικό βλέμμα των αρσενικών (Πιστέψτε με δεν θα ενοχληθούμε εμείς από τα βλέμματα αλλά εσείς από το πόσο αόρατοι θα είστε!) και των περίεργων. Αισθάνομαι πως μέσα σε αυτό το πλαίσιο κινούνται τα πάρτυ της Λεσβιακής Ομάδας Αθηνών τα οποία πραγματοποιούνται εδώ και εφτά χρόνια.

Ακόμη, έχουν εκφραστεί κριτικές από διάφορους χώρους πως οργανώνοντας γυναικεία πάρτυ, δεν πάμε πέρα από το φύλο, δεν παίζουμε κάποιο ρόλο στην αποδόμηση του, αλλά αντίθετα ενισχύουμε τις απόλυτες ταυτότητες, το «θηλυκό» και το «αρσενικό» και κατά κάποιο τρόπο τις αναπαράγουμε. Συμφωνώ με τις αυτές τις κριτικές, όμως ο τρόπος που βιώνουμε τη λεσβιακή μας ταυτότητα στο ελληνικό κοινωνικο-ιστορικό πλαίσιο μας κάνει, δυστυχώς ακόμη, να αισθανόμαστε την ανάγκη να προστατεύσουμε την απειλούμενη και αόρατη λεσβιακή ταυτότητα.

Η ευθύνη για την απουσία της λεσβιακής σεξουαλικότητας από το δημόσιο χώρο είναι και δική μας ευθύνη σε μεγάλο βαθμό, όμως από τη μια έχουμε υποστεί μακροχρόνια καταστολή από την οικογένεια, το σχολείο, το κράτος για να μην την εκφράζουμε, και από την άλλη οι κριτικές για τα «κλειστά» λεσβιακά πάρτυ οδηγεί στο συμπέρασμα πως η σεξουαλικότητά μας κάποιες-ους ενοχλεί. Αν κάποιες πολιτικοποιημένες-οι γυναίκες και άνδρες θέλουν να σταθούν δίπλα μας και να στηρίξουν τα δικαιώματά μας, ας ξεκινήσουν παύοντας τις κριτικές για τα «περιχαρακωμένα» πάρτυ μας.

Κλείνοντας παραθέτω κάποια αποσπάσματα από ένα κείμενο της Λεσβιακής Ομάδας Αθηνών που γράφτηκε με αφορμή ένα πάρτυ στο στέκι μεταναστών Αθηνών το Δεκέμβριο του 2004.

«(…)Όταν η κοινωνική μας εμπειρία είναι αυτή της ανυπαρξίας, ακόμη και της διπλής ζωής για πολλές, αυτή μιας συνεχούς προσπάθειας να δηλώνεις ξανά και ξανά το αυτονόητο, τότε τέτοιοι «δικοί» σου χώροι, είναι απίστευτα σημαντικοί. Επιπλέον, η οικειοποίησή τους, η διαδικασία μέσα από την οποία γίνονται ξανά και ξανά «δικοί» σου – δηλαδή και ασφαλείς – είναι μια διαδικασία βαθειά πολιτική. (…)Όταν η κακοποίηση της εικόνας σου, της σεξουαλικής σου επιθυμίας, του έρωτα σου, αναπαράγεται, ξανά και ξανά, στα χέρια μιας αδυσώπητης κυρίαρχης κουλτούρας, όταν αυτό που ονομάζεις τον εαυτό σου δεν είναι παρά λέξη απαξίωσης στην κοινωνία σου, τότε βρίσκεις τρόπους και αναπτύσσεις στρατηγικές επιβίωσης.

(… )Και η συνθήκη «μόνο γυναίκες» υπήρξε για εμάς τις λεσβίες ένα κομμάτι αυτής της, πολύ δικής μας, ιστορίας κοινωνικής επιβίωσης. Ίσως σύντομα τα πάρτυ μόνο γυναικών να μη χρειάζονται, ίσως ακόμη και τότε να τα κάνουμε γιατί θα μας αρέσουν, ίσως μετά από καιρό να γίνονται κι άλλα πάρτυ «μόνο για..», από άλλες-ους. Το ζήτημα είναι, ότι μέχρι τότε, θα παλεύουμε τη δράση και το λόγο μας από κοινού, διευρύνοντας τις δυνατότητες και τις δυνάμεις του συλλογικού. Και ίσως αυτό να έχει σημασία περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο…»

Οι απόψεις της γράφουσας δεν ταυτίζονται απαραίτητα με αυτές της ΛΟΑ.

Πηγή: lesbianbimafia

 

 

Share

Η σεξουαλική αγωγή στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα: Αποσπασματικές Δράσεις σε ένα Συγκεντρωτικό Σύστημα

sexeducation

του Λάζαρου Τεντόμα*

Δεν είναι εύκολο να αποτυπωθεί με ακρίβεια το ποια σχολικά προγράμματα σεξουαλικής αγωγής πραγματοποιούνται πανελλαδικά, ωστόσο αν θέλουμε, σε πολύ γενικές γραμμές, να διατυπώσουμε μια πρώτη εκτίμηση, αυτή θα ήταν ότι η σεξουαλική αγωγή βασίζεται στη χρήση ενός αποσπασματικού λόγου αποκομμένου από τις μεταβαλλόμενες συνθήκες του κοινωνικού γίγνεσθαι. Στο άρθρο-σχόλιο αυτό θα επιχειρηθεί μια πρώτη παρουσίαση των χαρακτηριστικών αυτής της αποσπασματικότητας έτσι ώστε, μέσα από την ανάλυση για το χαρακτήρα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, να αποσαφηνιστούν ποια είναι τα όρια που προσδιορίζουν τα στοιχεία περί σεξουαλικής ταυτότητας εντός και περί του ελληνικού σχολείου.

Πρώτα από όλα όμως χρειάζεται να αναφερθεί τι έχει επισημανθεί στη διεθνή βιβλιογραφία αναφορικά με το τι εννοούμε με τον όρο “σχολική ζωή”. Σύγχρονες κοινωνιολογικές και ανθρωπολογικές μελέτες έχουν στοιχειοθετήσει την άποψη ότι δεν υπάρχει μια ομοιογενής αντίληψη για το τι είναι σχολική ζωή. Δηλαδή κάθε σχολική μονάδα έχει τη δική της δυναμική, τη δική της κουλτούρα με αποτέλεσμα να είναι λάθος να πιστεύουμε ότι όλοι οι μαθητές και οι μαθήτριες αντιλαμβάνονται και βιώνουν με τον ίδιο τρόπο το θεσμό του σχολείου. Επιπλέον, η σχολική ζωή δεν είναι μόνο η ζωή εντός σχολείου και λαμβάνεται υπόψη ότι οι μαθητές και μαθήτριες συμμετέχουν σε διάφορες δραστηριότητες σε κέντρα ψυχαγωγίας και άθλησης που συμπληρώνουν αυτό που ονομάζουμε σχολική ζωή. Στην Ελλάδα δυστυχώς δεν υπάρχουν αρκετές εθνογραφικές μελέτες για τη ζωή εντός και περί του σχολείου, αλλά αν θέλουμε να εντοπίσουμε μια πρώτη εκτίμηση είναι ότι τα σχολεία στην Ελλάδα δεν λειτουργούν σε τέτοιο βαθμό αυτόνομα, έτσι ώστε να διαμορφώνουν συγκεκριμένα διακριτά χαρακτηριστικά που να μας επιτρέπουν στην αποτύπωση μιας πολυφωνικής κοινωνικής εμπειρίας. Τα ελληνικά σχολεία είναι σφικτά δεμένα στο άρμα ενός εθνικού προγράμματος σπουδών σε ένα συγκεντρωτικό εκπαιδευτικό σύστημα όπου δεν αναγνωρίζει εύκολα τις κάθε είδους διαφορετικότητες.

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω καταλαβαίνουμε ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να αναγνώσουμε τον τομέα της σεξουαλικής αγωγής υπό το πρίσμα μιας καταγραφής (αρχικά) και πλουραλιστικής έκφρασης (κατόπιν) πολιτικών συναισθημάτων πέρα από την κυριαρχία μιας γραμμικού -σχεδόν αυταρχικού- τύπου συσχέτισης του προσωπικού με το συλλογικό.

Ειδικότερα, η σεξουαλική αγωγή δεν συνδέεται, στο παρόν εκπαιδευτικό σύστημα στην Ελλάδα, με τη διδακτέα ύλη, αντιθέτως στα περισσότερα σχολικά εγχειρίδια όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης η σεξουαλικότητα είναι απούσα. Ελάχιστες εξαιρέσεις έχουν καταγραφεί, κυρίως στα βιβλία του λυκείου στο μάθημα της βιολογίας, όπου όμως η σεξουαλικότητα παρουσιάζεται υπό το πρίσμα του ιατρικού μοντέλου. Ακόμη και στα καινούργια διδακτικά αντικείμενα, όπως αυτά της Πολιτικής Παιδείας (Α’ και Β’ Λυκείου) δεν υπάρχει καμία αναφορά στην σεξουαλικότητα ως στοιχείο πολιτικής αναγνώρισης στο επίπεδο των ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων. Αντιθέτως κυριαρχεί η σταθερή και επαναλαμβανόμενη διπολικότητα των ορίων άντρας/γυναίκα χωρίς να παρατίθενται στοιχεία από την φεμινιστική οπτική (λέξη άγνωστη στα σχολικά βιβλία) και βέβαια χωρίς καμία αναγνώριση όλων των τύπων σεξουαλικότητας πέρα από τα προ-καθορισμένα του ετεροκανονικού λόγου.

Όλα αυτά έχουν ως αποτέλεσμα να είναι εξαιρετικά δύσκολο για τις διδάσκουσες και τους διδάσκοντες να αναπτύξουν ένα σαφή λόγο για θέματα σεξουαλικής ταυτότητας και χρήσεων του σώματος.

Όταν πρόσφατα προσπάθησα στο μάθημα της Κοινωνιολογίας της γ’ λυκείου να αναπτύξω τις σύγχρονες θεωρίες από την οπτική των Σπουδών Φύλου, είδα την αντίδραση και την έκπληξη μιας μερίδας μαθητών και μαθητριών μου, κάτι που και εγώ ο ίδιος δεν κατάφερα να διαχειριστώ με επιτυχία. Συγκεκριμένα ανέφερα ότι πλέον στις κοινωνικές επιστήμες δεν είναι δόκιμο να μιλάμε για οικογένεια, αλλά για οικογενειακούς σχηματισμούς και ότι η κοινωνική εμπειρία πλέον μας δείχνει ότι δεν υπάρχει μόνο η πυρηνική οικογένεια αλλά και άλλοι τύποι οικογενειών (μονογονεϊκές όλων των τύπων και ομόφυλα οικογενειακά σχήματα), μια μερίδα μαθητών και μαθητριών μου υποστήριξαν μέσα στο μάθημα ότι “οι ομοφυλόφιλοι και οι λεσβίες είναι ανώμαλα άτομα και χρειάζονται ιατρική υποστήριξη γιατί είναι δυστυχισμένα άτομα”. Με το περιστατικό αυτό -το οποίο δεν είναι το μόνο- βάζουμε ως υπόθεση εργασίας ότι στο χώρο του σχολείου, όπως είναι τώρα διαμορφωμένη η κατάσταση, δεν είναι εύκολο να εισάγουμε αναλύσεις που να περιλαμβάνουν και να εξηγούν την περιπλοκότητα και τη ρευστότητα των σεξουαλικών πρακτικών και ταυτοτήτων. Ο μαθητικός πληθυσμός είναι πολύ λογικό να συνδέει τον μετανεωτερικό θεωρητικό λόγο με την κατασκευασμένη εκπαιδευτικά (και όχι μόνο) έννοια της ανωμαλίας και της κανονικότητας από τη στιγμή που κυρίαρχα διδακτικά πεδία, όπως το μάθημα των θρησκευτικών, δεν αποσαφηνίζουν τη στάση τους σε ζητήματα σεξουαλικότητας.

Με κανέναν τρόπο δεν υποστηρίζω ότι δεν γίνονται προσπάθειες, κυρίως από τα προγράμματα Αγωγής της Υγείας στις γυμνασιακές τάξεις και ότι δεν υπάρχουν συνάδελφοι και συναδέλφισσες που συμβουλεύονται τη σχετική με το θέμα βιβλιογραφία, αλλά σε πολύ γενικές γραμμές είναι κοινός τόπος ότι οι Σπουδές Φύλου και κατ’ επέκταση οι φεμινιστικές προσεγγίσεις και η Queer θεωρία δεν είναι ενταγμένες στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα.

Για να επεξεργαστούμε βιώσιμες προτάσεις απαιτείται αναδιάρθρωση του αναλυτικού προγράμματος σπουδών, έτσι ώστε η σεξουαλική αγωγή να συνδέεται με τα επιμέρους επιστημονικά πεδία και όχι να εισάγουμε την σεξουαλική αγωγή ως κάτι αποκομμένο από την επιστημονική διαθεματική λογική, βασισμένη αποκλειστικά σε μια επιφανειακή καταγραφή της κοινωνικής εμπειρίας. Συγκεκριμένα, οι μαθητές και μαθήτριες δεν πρέπει να συζητήσουν θέματα σεξουαλικότητας αποκομμένοι από την σύγχρονη κοινωνική, πολιτική, οικονομική και ανθρωπολογική θεωρία σε ζητήματα όπως η κοινωνική κατασκευή του φύλου, τα ακτιβιστικά κινήματα, την υποτέλεια της γυναίκας σε ζητήματα μητρότητας, ανατροφής παιδιών και φροντίδας, τη σχέση οικιακού και δημόσιου χώρου στον προσδιορισμό της σεξουαλικότητας, το ζήτημα της κοινωνικής κινητικότητας, τους πολιτιστικούς προσδιορισμούς και συσχετισμούς, τις βιοεξουσιαστικές λογικές (κριτική στο ιατρικό μοντέλο και στην έννοια της φυσικοποίησης) κά.

Τέλος, για να συνδεθώ με τον πρόλογο πρέπει να σημειώσω ότι η κλειστότητα των σχολικών μονάδων, η συγκεντρωτική λογική του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, η εξεταστικοκεντρική λογική που συμπιέζει και περιορίζει την έκφραση συναισθημάτων και διαχείρισης αυτών (πιο έντονα στις λυκειακές τάξεις) είναι χαρακτηριστικά που δεν ευνοούν τη διαπραγμάτευση βασικών στοιχείων της σύγχρονης καθημερινότητας και δεν βοηθούν, αντιθέτως εμποδίζουν, τη σύνδεση της σχολικής κοινότητας με τις επιμέρους τοπικότητες, ταυτότητες όχι μόνο σε θέματα σεξουαλικότητας. Η συγκεντρωτική διοικητική δομή του εκπαιδευτικού συστήματος στην Ελλάδα λειτουργεί για την ενίσχυση ενός ανδρικού ετεροκανονικού λόγου, στο πλαίσιο του οποίου η σεξουαλική αγωγή παραμένει θολή και αποσπασματική στη σφαίρα της “απόκρυφης κοινωνικής εμπειρίας”, γεγονός που συντηρεί και υπονοεί τη σεξουαλικότητα ως υπαρξιακή αναρώτηση σε μια κατάσταση αναμονής λύσεων. Σε μια διαρκή εκκρεμότητα, αδύναμη να εκφραστεί και εντέλει να παραμείνει περισσότερο στο: Ό,τι κι αν πεις, θα στραφεί εναντίον σου.

* Δρ. Κοινωνικής Ανθρωπολογίας, Εκπαιδευτικός

 

Διαβάστε ακόμα

«Τα παιδιά μας μπαίνουν στο σχολείο με δύο μαμάδες και βγαίνουν χωρίς μπαμπά»

Η Σεξουαλική Αγωγή δεν είναι μόνο Βιολογία

Share

Σχολική Σύμβουλος απορρίπτει project με θέμα τη σεξουαλική αγωγή!

dont_ever_tell

Για την απόρριψη των project από την σύμβουλο Χρυσώ Λυγίζου, ή αλλιώς…. ο σκοταδισμός επιστρέφει!

Είσαι καθηγήτρια αναπληρώτρια φιλόλογος σε ένα ορεινό χωριό ενός ακριτικού νησιού.

Αναγνωρίζεις πως πολλά προβλήματα στην συμπεριφορά των εφήβων μαθητών σου οφείλονται στην αναζήτηση της σεξουαλικής τους ταυτότητας, την αμηχανία για τις αλλαγές που τους συμβαίνουν σωματικά και ψυχολογικά και την έλλειψη αναγκαίων απαντήσεων και υποστήριξης. Επίσης, στην έλλειψη πληροφόρησης, την έλλειψη θάρρους για να συζητάνε αυτά τα θέματα με την οικογένειά τους, με τους καθηγητές τους ή με ειδικούς.

Οργανώνεις με πολύ μεράκι ένα θέμα ερευνητικής εργασίας με θέμα «Σεξουαλική Αγωγή Εφήβων» που το προτείνεις στους μαθητές της α’ τάξης του Λυκείου σου. Έχεις προηγουμένως πάρει την έγκριση όλου του Συλλόγου των καθηγητών με τους οποίους έχεις άριστη συνεργασία από τον Βιολόγο μέχρι την Θεολόγο. Τα θέματα που προτείνεις στα παιδιά να ερευνήσουν έχουν να κάνουν με ανατομία/φυσιολογία του σώματος, αναπαραγωγικό σύστημα, υγιεινή σώματος, σεξ και πρόληψη, ΣΜΝ – ΑIDS, αντισύλληψη, εγκυμοσύνη – τοκετός, ψυχολογία εφήβων για τις σεξουαλικές επαφές.

Προτείνεις πηγές από το σχολικό βιβλίο της Βιολογίας με σχεδόν ταυτόσημα θέματα, το αντίστοιχο βιβλίο του υπουργείου «Σεξουαλική Αγωγή – Διαφυλικές Σχέσεις». Η βιβλιογραφία σου περιλαμβάνει επίσης τα κορυφαία ονόματα στον χώρο της ψυχολογίας των παιδιών και των νέων. Οργανώνεις επισκέψεις στο Κέντρο Υγείας και το Νοσοκομείο του νησιού και συνεντεύξεις με γιατρούς και άλλους σχετικούς επιστήμονες για τις οποίες επισκέψεις έχεις πάρει και την έγκριση των γονιών.

Έχεις σχεδιάσει πολύ καλά την ερευνητική εργασία, έχεις στηριχθεί σε δεκάδες, ίσως εκατοντάδες παρόμοιες εργασίες άλλων σχολείων που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια σε όλη τη χώρα. Έχει φτάσει μέσα Δεκέμβρη, το project πηγαίνει πολύ καλά, αλλά…

Εμφανίζεται η σχολική σύμβουλος που στο απαγορεύει! Η αιτιολογία: «Δεν μπορούμε να μιλάμε στα παιδιά για αυτά τα πράγματα», «δεν είμαστε ειδικοί», «δεν έχεις την απαραίτητη εμπειρία (αλλά και να την είχες πάλι θα το απέρριπτα. Ακόμη και Βιολόγος να ήσουν θα το απέρριπτα)». Επίσης, «σου κάνω τη χάρη και κάνω πως δεν έλαβα το προσχέδιο. Μετά τις γιορτές θα μου έχεις έτοιμο άλλο project». «Επειδή είσαι αναπληρώτρια θα έπρεπε να προσέχεις..».

Απεγνωσμένη, ζητάς τη γνώμη άλλων συναδέλφων μέχρι και άλλων συμβούλων. Η αντίδραση τους είναι από γέλια μέχρι θυμό. Η συγκεκριμένη σύμβουλος είναι ανένδοτη: «ΕΓΩ μόνο μπορώ να το εγκρίνω και ΔΕΝ το εγκρίνω».

Τι κάνεις;;;

Σημείωση 1 (Προς τη σχολική σύμβουλο κ. Λυγίζου). Η εκπαιδευτική κοινότητα περιμένει εναγωνίως να στηρίξετε την απόρριψη του συγκεκριμένου project. Αιτιολογημένα (επιστημονικά, παιδαγωγικά, με τις εγκυκλίους και τα αναλυτικά προγράμματα του Λυκείου).

Σημείωση 2 (Προς τους συναδέλφους). Αν υπάρχει κάποιος που έχει όρεξη και μεράκι για τη δουλειά του και είναι υπέρ της αξιολόγησης ας το ξανασκεφτεί. Μήπως η κ. Λυγίζου αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα για το που πάει το δημόσιο σχολείο;

Σημείωση 3 (Προς το υπουργείο1). Το γραφείο Αγωγής Υγείας το κλείσατε. Τις επιμορφώσεις εκπαιδευτικών τις ελαχιστοποιήσατε. Μετά από 20 χρόνια προγραμμάτων αγωγής υγείας και σεξουαλικής αγωγής, το συγκεκριμένο ζήτημα ξανάγινε ταμπού;

Σημείωση 4 (Προς το υπουργείο2).  Αν η γραμμή  σας είναι «τραβάμε μπροστά σε ένα νέο σχολείο», με αναλυτικά προγράμματα του 1950 και του 1960, τότε είναι απολύτως ευθυγραμμισμένα με τα πιστεύω της συγκεκριμένης συμβούλου. Εν τω μεταξύ, αφήστε τους μαθητές μας να ενημερώνονται για τα σχετικά με το φύλο τους θέματα μόνο από τις τηλεοπτικές μεταμεσονύκτιες εκπομπές.

Από το ΔΣ της ΕΛΜΕ Ικαρίας Φούρνων

20/12/2014

Πηγή: alfavita

 

Share

«Καμία ένδειξη» για ψυχικές διαταραχές που σχετίζονται με την ομοφυλοφιλία, λένε οι επιστήμονες

athens_pride_2013

Έπειτα από ανασκόπηση της βιβλιογραφίας των τελευταίων δεκαετιών, επιτροπή ειδικών που διόρισε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προτείνει την κατάργηση από την επίσημη λίστα των ασθενειών πέντε ψυχικών διαταραχών που υποτίθεται ότι συνδέονται με την ομοφυλοφιλία.

Οι προτάσεις της επιτροπής, οι οποίες θα πρέπει τώρα να εξεταστούν και να εγκριθούν από τον ΠΟΥ πριν εφαρμοστούν, αφορούν τη Διεθνή Ταξινόμηση των Νοσημάτων (ICD), το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο διαγνωστικό εγχειρίδιο, το οποίο χρησιμοποιείται στις περίπου 170 χώρες-μέλη του ΠΟΥ.

Ο κώδικας F66.0 του ICD αναφέρεται στη «διαταραχή σεξουαλικής ωρίμανσης», η οποία αφορά άτομα που υποφέρουν από άγχος ή κατάθλιψη λόγω αβεβαιότητας για τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους.

Σύμφωνα με τις νέες συστάσεις, η ασθένεια θα πρέπει να καταργηθεί και τα άτομα που έχουν διαγνωστεί ότι πάσχουν από αυτήν, θα πρέπει απλά να αντιμετωπίζονται ως ασθενείς με άγχος ή κατάθλιψη.

Το ίδιο θα έπρεπε να ισχύσει και για τις υπόλοιπες τέσσερις διαταραχές του ICD που συνδέονται με τον σεξουαλικό προσανατολισμό, προτείνει η επιτροπή στην έκθεσή της.

«Δεν δικαιολογείται από άποψη κλινικής πράξης, δημόσιας υγείας ή έρευνας να υπάρχει διαγνωστική ταξινόμηση που βασίζεται στον σεξουαλικό προσανατολισμό» γράφει η επιτροπή στην έκθεσή της.

Όπως σχολιάζει στην ιστοσελίδα του «Science» η Σούζαν Κόκραν του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, επικεφαλής της επιτροπής, οι εν λόγω ασθένειες θα πρέπει να καταργηθούν όχι μόνο επειδή δεν έχουν επιστημονική βάση και κλινική χρησιμότητα, αλλά και επειδή είναι ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ο κώδικας F66.0, για παράδειγμα, βασίστηκε στην ψυχαναλυτική θεωρία του Φρόιντ, στην οποία η ομοφυλοφιλία θεωρείται «ανώριμη» φάση της σεξουαλικής ανάπτυξης. Όμως, η επιστημονική βιβλιογραφία των τελευταίων δεκαετιών δεν δίνει στήριξη στη «γραμμική» σεξουαλική ανάπτυξη που περιέγραψε ο Φρόιντ, και επομένως θα ήταν άστοχο να χαρακτηριστεί ψυχικά ασθενής ένας νέος που νιώθει αντικρουόμενες σεξουαλικές επιθυμίες ή μια γυναίκα που αντιλαμβάνεται έπειτα από χρόνια γάμου ότι έλκεται από γυναίκες.

Η διάγνωση της ομοφυλοφιλίας ως ασθένειας εξαλείφθηκε εξάλλου από το ICD τo 1990, ενώ η Αμερικανική Ένωση Ψυχιατρικής την αφαίρεσε από το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών (DSM) το 1970.

Οι συστάσεις της επιτροπής θα πρέπει τώρα να επανεξεταστούν από τον ΠΟΥ και τελικά να εγκριθούν κατά πλειοψηφία από τις 170 χώρες-μέλη του οργανισμού.

Οι προτάσεις αναμένεται να συναντήσουν σθεναρές αντιστάσεις από χώρες στις οποίες η ομοφυλοφιλία θεωρείται ασθένεια ή έγκλημα -πρόσφατα, εξάλλου, η Ρωσία, η Ουγκάντα και η Νιγηρία ψήφισαν νόμους κατά των ομοφυλόφιλων.

Πηγή: τα Νέα

 

Share

Τι μου έμαθε η διαμαρτυρία κατά του Gay Pride

???????????????????????????????

της Κύας Τζήμου

Εικόνες-Βίντεο: Ελένη Βράκα

1. Ο Αντίχριστος θα είναι ομοφυλόφιλος λένε οι  Άγιοι πατέρες δια στόματος Μοναχού Αρσένιου Βλιαγκόφτη, που ήταν και ο κύριος ομιλητής στην συγκέντρωση αναλύοντας μια θεωρία συνωμοσίας επί μια ώρα.

2. Τα gay pride εντάσσονται σε μια δυτική συνωμοσία που οδηγεί σε μια Νέα Τάξη Πραγμάτων. Στο πλαίσιο αυτής της επιβολής προπαγαδίζονται η ομοφυλοφιλία και το Ισλάμ. Εδώ μπερδεύτηκα λίγο γιατί το Ισλάμ καταδικάζει την ομοφυλοφιλία και στα περισσότερα ισλαμικά κράτη οι ομοφυλόφιλοι γίνονται θύματα ρατσιστικών επιθέσεων, διωγμού και μερικές φορές φονικών επιθέσεων. Σε παραπάνω από 30 ισλαμικά κράτη απαγορεύεται η ομοφυλοφιλία δια νόμου και τιμωρείται με μαστίγωμα και ισόβια κάθειρξη. Στην Μαυριτανία, το Μπανγκλαντές, την Υεμένη, τη Νιγηρία, το Σουδάν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, την Σαουδική Αραβία και το Ιράν η ομοφυλοφιλία τιμωρείται με θάνατο.

3. Το ουράνιο τόξο με τα χρώματα της ίριδας που χρησιμοποιείται ως σύμβολο του Gay Pride είναι επίσης το κατεξοχήν σύμβολο και έμβλημα της κινήσεως της Νέας Εποχής. Μάλιστα. Δηλώνω ότι είχα πλήρη άγνοια. Τώρα επιτέλους μου άνοιξαν τα μάτια.

4. Η προβολή της ομοφυλοφιλίας πηγαίνει παράλληλα με την προβολή του Αποκρυφισμού και της Μαγείας και αυτό φάνηκε ξεκάθαρα και στην φετινή Γιουροβίζιον. Χωρίς σχόλιο.

5. Το αντιρατσιστικό νομοσχέδιο στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα άλλο παρά προσπάθεια φίμωσης των ορθοδόξων Ελλήνων και των φυσιολογικών ανθρώπων. Εδώ ακόμα και η επιστήμη σηκώνει τα χέρια.

 

YouTube Preview Image

 

YouTube Preview Image

 

6. Εκτός από την ομοφοβία υπάρχει και η ετεροφοβία. Κι αν η ομοφοβία οδηγεί σε ορισμένες χώρες σε καταστάσεις διωγμού ας σκεφτούν καλά οι ομοφυλόφιλοι ότι κι αυτοί είναι ετερόφοβοι. Ε ναι είναι γνωστές οι ρατσιστικές εκδηλώσεις των ομοφυλοφίλων απέναντι στα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια.

7. Στις Ηνωμένες Πολιτείες βάσει της νομοθεσίας για εξάλειψη των διακρίσεων οι εργοδότες θα προτιμούσαν να απολύσουν οποιονδήποτε άλλον εκτός από ομοφυλόφιλους. Δίπλα στην διαπίστωση που αποτελούσε την κύρια πρόταση κόλλησε και η δευτερεύουσα “το ίδιο περίπου ισχύει και για τους έγχρωμους”. Δηλαδή αν δεν το καταλάβατε στις ΗΠΑ αν είσαι και έγχρωμος και ομοφυλόφιλος έχεις “κερδίσει το λόττο” ενώ αν τυγχάνεις λευκός και ετεροφυλόφιλος μαύρο φίδι που σ΄έφαγε σ’ αυτό το σύστημα της Νέας Τάξης Πραγμάτων. Κι αυτό το λες και “κραυγαλέα ανισότητα” εις βάρος της λευκής φυλής και μάλιστα της ετεροφυλόφιλης λευκής φυλής.

8. Ότι οι μάτσο άντρες έχουν την βασιλεία των ουρανών στο τσεπάκι τους.

9. Ότι σημάδι των αμαρτωλών καιρών που ζούμε είναι και ο διορισμός επισκοπίνων (κλίνεται όπως και το κολομπίνα) σε ορισμένες χώρες της Δύσης. Βασική αρχή της ηθικής άλλωστε είναι και ο αποκλεισμός των γυναικών από οποιοδήποτε θρησκευτικό λειτούργημα. Το πλήθος που άκουγε ανεφώνησε αίσχος και μόνο στο άκουσμα της λέξης επισκοπίνα.

10. Ότι πριν 20 χρόνια η Αμερικανική Ψυχιατρική έκανε ανακοινώσεις χαρακτηρίζοντας την ομοφυλοφιλία ως σοβαρή ψυχική διαταραχή. Αυτά όλα κακώς ανατράπηκαν, αυτό δεν είναι πρόοδος. Να θυμίσω ότι πριν 500 χρόνια επίσης ο κόσμος πίστευε ότι η Γη είναι επίπεδη, ο εγκέφαλος των ανθρώπων της μαύρης φυλής ήταν μικρότερος από της λευκής και οι γυναίκες που προσπαθούσαν να κερδίσουν μια στοιχειώδη χειραφέτηση καίγονταν στην πυρά ως μάγισσες. Έτσι.

Πηγή: parallaxi 

This slideshow requires JavaScript.

 

 

Share

Κριτική στην αποδόμηση των ταυτοτήτων και την queer θεωρία

της Δήμητρας Ρουμελιώτη

Μπαίνοντας σε μια διαδικασία ενασχόλησης με τις σεξουαλικές ταυτότητες βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια διαδικασία αμφισβήτησης των ταυτοτήτων. Αυτή η αμφισβήτηση στο πεδίο του σεξουαλικού προσανατολισμού ξεκινάει πιο ξεκάθαρα από την θεωρεία των queer αλλά έχει βαθιές φιλοσοφικές καταβολές και προκύπτει από την επίθεση του μεταμοντερνισμού στην έννοια της ολότητας στο όνομα της διαφορετικότητας και της πολυπλοκότητας.

Και εξηγούμαι:  Ο μεταμοντέρνος τρόπος σκέψης  βασίζεται στην απόλυτη άρνηση των ολικών συστημάτων σκέψης, αυτών δηλαδή που αξιώνουν -έστω και με την ιδεαλιστική έννοια- την κατανόηση και σύλληψη της πραγματικότητας. Εναντιώνεται δηλαδή, όπως μεταμοντέρνα θα μπορούσαμε να εκφράσουμε, σε οποιαδήποτε προσπάθεια Μεγάλης Αφήγησης.

Αρχική θεωρητική αφετηρία στην άσκηση μεταμοντέρνας πολιτικής για τα ειδικά ζητήματα αποτελεί η αντίληψη για την εξουσία όπως διατυπώνεται από το Λυοτάρ: «Ο εαυτός είναι κάτι ελάχιστο, αλλά δεν είναι απομονωμένος, έχει εμπλακεί μέσα σε ένα υφάδι σχέσεων πιο περίπλοκο και πιο ευκίνητο από ποτέ. Είναι πάντα (…) τοποθετημένος σε «σταυροδρόμια» κυκλωμάτων επικοινωνίας, έστω και αν είναι μηδαμινά (…) ακόμα και ο πιο απόκληρος δε στερείται ποτέ την εξουσία πάνω σε αυτά τα μηνύματα που τον διαπερνούν…» εμπλουτισμένη με τον νεοθετικιστικό λόγο περί πρωταρχικότητας της γλώσσας.

Στην προέκταση αυτής της λογικής έρχεται η αποδόμηση των ταυτοτήτων. Το ζήτημα των ταυτοτήτων έχει αναλυθεί σχεδόν φετιχιστικά από διάφορες καταξιωμένες φεμινίστριες όπως η Μπάτλερ αλλά οι αναλύσεις αυτές ξεκινούν κατ’ εμέ από μια λανθασμένη βάση, την αντίληψη ότι το υποκείμενο του μοντερνισμού είναι μεταφυσικό και δεν υφίσταται. Με πιο απλά λόγια θεωρούν ότι δεν υπάρχουν ενιαίες ταυτότητες καθώς κάθε λεσβία για παράδειγμα βιώνει και αντιλαμβάνεται διαφορετικά τη σεξουαλικότητα της και το να «χτίζουμε» τέτοιου τύπου ταυτότητες οδηγεί στον αποκλεισμό του άλλου, του διαφορετικού. Για παράδειγμα θεωρείται πως η ταυτότητα της γυναίκας υπονοεί μια γυναίκα λευκή, ετεροφυλόφιλη, αστή και θέτει στο περιθώριο ως το έτερο μια μαύρη ομοφυλόφιλη εργάτρια.

Οι αναλύσεις αυτές εστιάζουν τόσο στα διάφορα επιμέρους θραύσματα της ταυτότητας κάθε γυναίκας και στην υποκειμενικότητα του κάθε ατόμου ώστε αδυνατούν να συνθέσουν τις υπαρκτές πολυπλοκότητες και αντιφάσεις σε μια ενιαία πραγματικότητα και κατ’ επέκταση συμβάλουν στο να ανατρέψουν αυτή την (καπιταλιστική) πραγματικότητα.

Βλέπουμε δηλαδή να υπάρχει στις αντιλήψεις για την αποδόμηση της ταυτότητας η απόλυτη αντιπαράθεση διαφοράς- ολότητας η οποία γίνεται αντιληπτή στατικά και όχι διαλεκτικά. Εμείς πιστεύουμε πως μια διαλεκτική εξέταση των δύο αυτών εννοιών θα κατέληγε στο συμπέρασμα πως αυτές οι κατηγορίες είναι αντιθετικές πλευρές της πραγματικότητας και ότι υπάρχουν σαν τέτοιες μόνο υπό την προϋπόθεση της σχέσης τους.

Επομένως όταν οι queer μιλάνε για την πλήρη αποδόμηση ταυτοτήτων θέτουν σε αμφισβήτηση την έννοια του υποκειμένου. Με βάση την ταυτότητα του εργαζόμενου δομείται και η έννοια της τάξης. Η εργατική τάξη αποτελείται από «εργαζόμενους» και όχι γενικά από «ανθρώπους». Η αποδόμηση της έννοιας της ταυτότητας βάζει δηλαδή σε αμφισβήτηση  την ίδια την έννοια της τάξης, και γενικότερα των συλλογικών υποκειμένων.

Και βασικά σε αυτό αποσκοπεί ο μεταμοντερνισμός. Η διάχυση της εξουσίας σε αποκεντρωμένα και ανταγωνίσιμα σημεία (και όχι υποκείμενα) θα καταλήξει σε έναν πολιτικό σχετικισμό του τύπου «όλα επιτρέπονται και μια ελευθεριακή και συνάμα τεχνοκρατική πρόταση αναμόρφωσης της κοινωνικής πραγματικότητας όπου «…το κοινό προσπελάζει ελεύθερα τις μνήμες και τις τράπεζες πληροφοριών».

Μπορεί λοιπόν αυτή η «γραμμή πάλης»- που μας θυμίζει έντονα το ιδεολόγημα της «κοινωνίας της γνώσης»- να δράσει ανατρεπτικά;

Παρολαυτά η queer θεωρεία και γενικά η κριτική στην καταπιεστική φύση των ταυτοτήτων μας βρίσκει σύμφωνους σε ένα θεωρητικό αξιακό πλαίσιο, χωρίς να αποτελεί όμως λύση στο σήμερα. Όλες οι ταυτότητες, ακόμα και η ταυτότητα του ετεροφυλόφιλου ατόμου, λειτουργεί καταπιεστικά στο ίδιο το άτομο, καθώς μπορεί να αυτοπεριοριστεί στο να αναπτύξει ερωτικές σχέσεις με άτομα αντίθετου φύλου αν ποτέ το θελήσει γιατί είναι ομοφυλόφιλος-η. Αυτό που πρέπει όμως να μας απασχολεί είναι όχι να απαλλαγούμε από τις ταυτότητες στο σήμερα (κάτι πλήρως ανέφικτο) αλλά πως θα φτάσουμε σε μια κοινωνία όπου οι λέξεις gay, bi, λεσβία, γυναίκα, άνδρας, δεν έχουν καμία κοινωνική σημασία και δεν οριοθετούν κανένα πρότυπο κοινωνικής συμπεριφοράς.

Πηγή: Κόκκινο

 

 

Share
Page 1 of 212