Subscribe via RSS Feed

Καταγγελία συντονιστικού lgbtqi+ pride Κρήτης για το δημοτικό συμβούλιο Ρεθύμνου

RTX1GDIN

Την Τετάρτη 16 Μαρτίου του 2016, κληθήκαμε μέλη της συντονιστικής ομάδας LGBTQI+ Pride Κρήτης, Φεστιβάλ Ορατότητας και Διεκδικήσεων για την Απελευθέρωση Φύλου, Σώματος και Σεξουαλικότητας, να παρευρεθούμε στο ολομελειακό Δημοτικό Συμβούλιο Ρεθύμνης για να εξεταστεί το αίτημά μας για την παραχώρηση του Δημοτικού Κήπου στις 9 και στις 10 Ιουλίου για την πραγματοποίηση του Φεστιβάλ. Παρά τις προσπάθειές μας και τη θετική γνωμοδότηση που μας είχε δοθεί από τη συνέλευση της Δημοτικής Κοινότητας Ρεθύμνου, στην οποία επίσης παρευρεθήκαμε μία εβδομάδα νωρίτερα (στις 9/3), το Δ.Σ. αρνήθηκε να μας παραχωρήσει την άδεια.

Δεν είναι η πρώτη φορά που από Δημοτικές Αρχές αντιμετωπίζουμε παρόμοια αρνητική στάση. Πέρυσι, ο Δήμος Ηρακλείου, μετά από πολλές συναντήσεις και συνεννοήσεις, φαινομενικά θετικά προσκείμενος και δίνοντάς μας μία καθησυχαστική-άτυπη απάντηση ως προς τη παραχώρηση του πάρκου Γεωργιάδη, λίγες μέρες πριν από τη διεξαγωγή του Φεστιβάλ, με επίσημη ανακοίνωση, υπό την πίεση εκκλησιαστικών και ακροδεξιών στοιχείων, αποποιήθηκε οποιασδήποτε ευθύνης και ανάμιξης με το Φεστιβάλ, φτάνοντας λίγες ώρες πριν την έναρξη, να μας αρνείται την έγγραφη άδεια παραχώρησης/ηλεκτροδότησης του πάρκου.

Με μια ματιά στην ελληνική νομοθεσία, σύμφωνα με απόφαση του συμβουλίου επικρατείας και το άρθρο 11 του Συντάγματος (δικαίωμα του συνέρχεσθαι), θα έπρεπε να είναι δεδομένη η αποδοχή του αιτήματός μας για την παραχώρηση του κήπου. Σε έκθεση του συνηγόρου του πολίτη για τη διαχείριση των κοινόχρηστων χώρων από τους οργανισμούς τοπικής αυτοδιοίκησης, ο εκάστοτε δήμος αναλαμβάνει τη διαχείριση και την αξιοποίηση των κοινόχρηστων χώρων κατά τρόπο που να μην αναιρεί την κοινή χρήση (άρθρο 970 του Αστικού Κώδικα) και να προάγει τη κοινή ωφελεία (άρθρο ι 969 του Αστικού Κώδικα). Κάθε πολίτης έχει την εξουσία να χρησιμοποιεί ελεύθερα τους κοινόχρηστους χώρους, εξουσία που απορρέει από το δικαίωμα της προσωπικότητας (άρθρο 57 του Αστικού Κώδικα). Τέλος στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση των δικαιωμάτων των ανθρώπων στο άρθρο 10 (ελευθερία έκφρασης ) αναφέρεται κατά λέξη «Παν πρόσωπον έχει δικαίωμα εις την ελευθερία εκφράσεως. Το δικαίωμα τούτο περιλαμβάνει την ελέυθερίαν γνώμης ως και την ελευθερίαν λήψεως ή μεταδόσεως πληροφοριών ή ιδεών, άνευ επεμβάσεως δημοσίων αρχών και ασχέτως συνόρων»

Αυτό που μας αρνείται κάθε φορά ο Δήμος ή ο φορέας, δεν είναι μόνο η χρήση του εκάστοτε χώρου ή μια νομική διευκόλυνση, αλλά το ίδιο το δικαίωμα στο δημόσιο χώρο. Για όλ@ εμάς που επιτελούμε ταυτότητες έξω από τη νόρμα [cis, λευκός, ευκατάστατος, υγιής, ετεροφυλόφιλος, ετεροκανονικός άνθρωπος], ο δημόσιος χώρος είναι τοξικός. Αποτελεί πεδίο μάχης και η ύπαρξή μας σε αυτόν διαρκώς αμφισβητείται, όταν δεν πολεμάται.

Η απόφαση του Δ.Σ. είναι ενάντια στον διαρκή αγώνα μας για ορατότητα, αυτοδιάθεση και ελευθερία. Με εμφανή άγνοια των μελών του ως προς τη μορφή, το περιεχόμενο και τις διεκδικήσεις του Φεστιβάλ, και παρά τις τοποθετήσεις μας κατά τη διάρκεια του συμβουλίου, το τυπικό μας αίτημα απορρίφθηκε χωρίς κάποιο λογικό και πρακτικό επιχείρημα. Αντ΄ αυτού, η επιχειρηματολογία τους εξαντλήθηκε στην αναπαραγωγή ομοφοβικών, σεξιστικών, τρανσφοβικών, πατριαρχικών λόγων.

Εφόσον δεν μας δόθηκε ο χώρος να απαντήσουμε κατά τη διάρκεια του συμβουλίου, σχολιάζουμε παρακάτω κάποια από τα βασικά επιχειρήματα που ακούστηκαν:

Για την παρουσία παιδιών και μητέρων στο κήπο τις ώρες του Φεστιβάλ και τον κίνδυνο που διατρέχουν από την «έκθεσή»’ τους σε αυτό: το Δ.Σ. χαρακτηρίζει «υστερικές» τις μητέρες για τις οποίες κατά τα άλλα νοιάζεται, προδίδοντας το μισογύνικο και σεξιστικό του βλέμμα. Γνωρίζουμε πως όλα αυτά τα παιδιά μεγαλώνουν με πρώτη και κυρίαρχη υποχρέωση να επιτελέσουν το φύλο που τους έχει αποδοθεί κατά τη γέννησή τους. Πολλά από αυτά είναι ή θα υπάρξουν θύματα ομοφοβικού και τρανσφοβικού εκφοβισμού. Τα ζητήματα φύλου και σεξουαλικότητας που ανοίγει το Φεστιβάλ δεν αφορούν μόνο την LGBTQI+ κοινότητα αλλά όλους τους ανθρώπους που μεγαλώνουν στην πατριαρχική κοινωνία και καταπιέζονται από τα κυρίαρχα πρότυπα. Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε μέχρι να ανοίξουν σε κάθε σχολείο, καφενείο και παιδική χαρά.

Πόσοι Γιακουμάκηδες, πόσοι βιασμοί και δολοφονίες χρειάζονται για να αντιληφθούν την έμφυλη βία; Δεν μπορεί παρά να είναι υποκριτικό το σοκ και η ευαισθητοποίηση για όλα αυτά από φορείς που την επόμενη στιγμή φιμώνουν και εξοστρακίζουν ένα φεστιβάλ που μιλάει για το σώμα, το φύλο την σεξουαλικότητα. Αξίζει να σημειωθεί μάλιστα πως μέλος του Δ.Σ. απείλησε με αποχώρηση από τη διαδικασία εάν το σώμα συνεχίσει να συνδιαλέγεται με εμάς.

Καμία από τις υποτιθέμενες αντιπροτάσεις του συμβουλίου (κλειστό γυμναστήριο Μ. Μερκούρη, σπίτι του πολιτισμού) δεν μπορεί ρεαλιστικά να στεγάσει το πρόγραμμα και την μορφή του φεστιβάλ. Αντίθετα, το μόνο που κάνουν είναι να υποβαθμίζουν την διοργάνωση και τους συμμετέχοντες σε αυτή. Δε νοείται Φεστιβάλ Ορατότητας σε κλειστό χώρο. Η επόμενη αντιπρόταση για τον κήπο για τις δεύτερες βραδινές ώρες (αυστηρά 21:00-00:00) μας υποβαθμίζει αυτόματα σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας, εφόσον γνωρίζουμε ότι ο κήπος είναι διαθέσιμος καθ’ όλη την διάρκεια της ημέρας για οποιαδήποτε άλλη οργανωμένη δραστηριότητα.

Για την άποψη που ορίζει τις έμφυλες και σεξουαλικές μας ταυτότητες ως κάτι ιδιωτικό που πρέπει να συμβαίνει μόνο στα κρεβάτια μας και είναι ανωμαλία: Για εμάς δεν είναι ούτε φύση ούτε ατομική επιλογή ή ιδιωτική υπόθεση. Είναι κομμάτι της κοινωνικοπολιτικής μας υπόστασης, ταυτότητες τις οποίες φέρουμε και με βάση τις οποίες οργανωνόμαστε και αγωνιζόμαστε καθημερινά.

Ενδεικτικό της τάσης ορισμένων συμβούλων, ήταν μία τοποθέτηση η οποία αναπαρήγαγε μία ψευδή είδηση περί δημόσιου αυνανισμού στη Πράγα, ταυτίζοντάς την με το Φεστιβάλ μας. Το γεγονός αυτό αποδεικνύει τόσο την άγνοια του συγκεκριμένου Δημοτικού Συμβούλου για το περιεχόμενο του LGBTQI+ Pride Kρήτης όσο και την ενοχοποίηση του ανθρώπινου σώματος.

Καμία έκπληξη δε μας προκαλεί που στην ίδια διαδικασία λίγα λεπτά πριν, σε ένα προ ημερησίας ψήφισμα σχετικά με το προσφυγικό, εκφέρθηκε ρατσιστικός, ισλαμοφοβικός και εθνικιστικός λόγος. Οι μετανάστες και οι μετανάστριες, η LGBTQI+ κοινότητα και κάθε άλλη καταπιεσμένη ομάδα ανέκαθεν αποτελούσαν τον εύκολο στόχο για κοινωνικό κανιβαλισμό. Δεν είναι τυχαίο πως πολλοί από τους κήρυκες μίσους, ομοφοβικών, τρανσφοβικών και σεξιστικών αντιλήψεων είναι και οι θεσμικοί εκπρόσωποι του ρατσισμού και του φασισμού.

Το Δ.Σ προέβαλε ως βασικό επιχείρημα το φόβο για την δημιουργία επεισοδίων από εχθρικά προσκείμενους κατά την διάρκεια του Φεστιβάλ. Την προσωπική μας ασφάλεια, την οποία προτάσσει, έχουμε μάθει πολύ καλά να την διαφυλάσσουμε καθημερινά. Είναι τουλάχιστον αστείο να την επικαλείται την στιγμή που με την στάση του στέκεται απέναντί μας, ενώ δημοτικοί σύμβουλοι – πέραν του κακοποιητικού λόγου που εξέφρασαν απέναντί μας – κατά την αποχώρησή των μελών του Συντονιστικού έφτασαν να απειλούν την σωματική μας ακεραιότητα.

Με αφορμή το περιστατικό αυτό καταδεικνύονται για μια ακόμη φορά όλες αυτές οι εξουσιαστικές αντιλήψεις που συντηρούνται στο εσωτερικό της τοπικής – και όχι μόνο – κοινωνίας. Κυρίως, φαίνεται πόσο σημαντικό είναι το να καθιερωθεί στο νησί ένα Φεστιβάλ που θα αγγίξει όλα αυτά για τα οποία φοβόμαστε ή αποφεύγουμε να μιλήσουμε. Αυτοοργανωμένα και αυτοχρηματοδοτούμενα, φτιάχνουμε μόνα μας ασφαλείς χώρους και διεκδικούμε ορατότητα, αυτοδιάθεση, ζωή κ’ ελευθερία.

Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για τον δημόσιο χώρο που μας ανήκει, για την ελευθερία των σωμάτων και των επιθυμιών μας. Όροι καταπίεσης όπως το φύλο, η φυλή, η τάξη μπλέκονται πρώτα απ’ όλα πάνω στα ίδια μας τα σώματα. Γι’ αυτό δεν μπορούμε παρά να συνδεθούμε με κάθε δίκαιο κοινωνικό αγώνα, ενάντια σε κάθε μορφή εκμετάλλευσης και καταπίεσης.

Καλούμε αλληλέγγυα άτομα και συλλογικότητες να συνυπογράψουν την καταγγελία, να δημοσιοποιήσουν το γεγονός και να παράξουν το δικό τους λόγο.

Να διεκδικήσουμε συλλογικά τον δημοτικό κήπο του Ρεθύμνου για τις 9-10 Ιούλη, για το 2o LGBTQI+ Pride Κρήτης, Φεστιβάλ Ορατότητας και Διεκδικήσεων για την Απελευθέρωση Φύλου, Σώματος,Σεξουαλικότητας

Ολόκληρη η Συνεδρίαση Δημοτικού Συμβουλίου Ρεθύμνης, υπάρχει βιντεοσκοπημένη και προσβάσιμη διαδικτυακά στον παρακάτω σύνδεσμο :

Η πλατφόρμα συνυπογραφής online είναι στο παρακάτω σύνδεσμο :

http://www.ipetitions.com/petition/public-garden-of-rethymno-for-the-2nd-lgbtqi 

 

lgbt

Ο μετασχηματισμός των γεωμετριών της εξουσίας. Ντορίν Μάσεϊ (3.1.1944-11.3.2016)

doreen

της Χιλαρυ Γουεϊνραϊτ

H Ντορίν Μάσεϊ, σοσιαλίστρια και φεμινίστρια, αφοσιωμένη γεωγράφος και δημόσια διανοούμενη με μεγάλη επίδραση, πέθανε τη νύχτα της 11ης Μαρτίου, στα 72 της. Τα κοινωνικά δίκτυα γέμισαν αφιερώσεις: «Τώρα καταλαβαίνουμε τι ένιωσε ο υπόλοιπος κόσμος όταν πέθανε ο Μπόουι», έγραψε κάποιος σε μια προσπάθεια να δείξει το μέγεθος της απώλειας. Το σώμα της Ντορίν μπορεί να έμοιαζε εκ κατασκευής εύθραυστο, αλλά το μυαλό της ήταν λαμπρό και αλύγιστο. Ως χαρακτήρας ήταν δυνατή, παθιασμένη, ξέχειλη από περιέργεια αλλά και μετριοφροσύνη κι ευγένεια. Ακτινοβολούσε πολιτική ενεργητικότητα και ανθρωπισμό, που τα συνδύαζε με ένα πνεύμα οξυδερκές και ασεβές.

Με μια σταθερή ροή βιβλίων (For Space, The anatomy of job loss, και Space, Place and Gender) και πολύτιμες συνεισφορές σε βιβλία άλλων όπως το Digging Deeper του Χιου Μπέινον (μια συλλογή άρθρων για τη μεγάλη απεργία των Βρετανών μεταλλωρύχων το 1984-85), δούλεψε μαζί με συναδέλφους της όπως ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ για να καθιερώσει τη γεωγραφία ως πολύτιμη διανοητική πηγή μιας ισχυρής και συνεκτικής κριτικής του αρπακτικού καπιταλισμού στην εποχή της κλιματικής αλλαγής και της ελεγχόμενης από τις πολυεθνικές παγκόσμιας αγοράς.

Η ακαδημαϊκή της βάση ήταν το Open University στο οποίο έμεινε μέχρι τέλους πιστή εκτιμώντας το πόσο ανοιχτό και προσβάσιμο ήταν σε όποιον είχε επιθυμία για γνώση. Απέρριψε δε επανειλημμένα προσφορές άλλων πανεπιστημίων, μεταξύ των οποίων και η Οξφόρδη, ακριβώς γιατί τα θεωρούσε πολύ κλειστά και ελιτίστικα για τη δική της ευρεία εκπαιδευτική αποστολή.

Ήταν περήφανη για το βραβείο Vautrin Lud (το «Νόμπελ της Γεωγραφίας») που της απονεμήθηκε το 1998 και μάλιστα το γιόρτασε, στο γνωστό ανοιχτό κοινωνικό της στιλ, με τον μεγάλο και πολυποίκιλο φιλικό της κύκλο. Αντίθετα, έφριξε όταν άκουσε ότι το κατεστημένο, που τόσο σφοδρά μισούσε σκόπευε να της απονείμει το Παράσημο της Βρετανικής Αυτοκρατορίας. Θυμάμαι ότι με πήρε πανικόβλητη τηλέφωνο για να ζητήσει τα στοιχεία κάποιων άλλων γνωστών προσωπικοτήτων που είχαν αρνηθεί τις βασιλικές τιμές, όπως ο Κεν Λόουτς και ο Τζον Πάλμερ, προκειμένου να σχεδιάσει τον τρόπο με τον οποίο αυτή η άρνησή της θα είχε τον μέγιστο δυνατό αντι-βασιλικό αντίκτυπο.

Όλη της η πολιτική δράση στηριζόταν στο δυνατό ταξικό της αισθητήριο: αυτό καθοδηγούσε την ενεργή υποστήριξή της στις γυναίκες των κοινοτήτων των μεταλλωρύχων κατά τη διάρκεια της απεργίας του 1984-85 (είχαμε πάει μαζί στο Μπλίντγουορθ στο Νοτινχαμσάιρ για να προσφέρουμε όποια ηθική και πρακτική υποστήριξη μπορούσαμε στις τοπικές διαδηλώσεις των Γυναικών Κατά του Κλεισίματος των Ορυχείων), και γι’ αυτό ήταν τόσο ενθουσιασμένη με την εκλογή του Κόρμπιν στην αρχηγία των Εργατικών. Μάλιστα η τελευταία φορά που είδα την Ντορίν ήταν όταν, μαζί με τη Σαντάλ Μουφ, γειτόνισσα κι αυτή και καλή φίλη, συζητήσαμε τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να υποστηρίξουμε την εκλογή του Κόρμπιν.

Η Ντορίν Μάσεϊ μεγάλωσε στο Γουάιδενσο, ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα κατοικιών του Μάντσεστερ, και αυτή η εμπειρία της αποτέλεσε, όχι μόνο ένα σταθερό σημείο αναφοράς στις πολιτικές μας συζητήσεις αλλά και την καύσιμη ύλη της οργής που έτρεφε ενάντια στην ταξική εκμετάλλευση και την ταξική κυριαρχία, στη σύνθετη διαπλοκή τους με τις οικονομικές-γεωγραφικές ανισότητες και τις έμφυλες και φυλετικές διακρίσεις. Η βορειοδυτική Αγγλία παρέμεινε η εστία πολλών από τα ισόβια πάθη της. Έκανε άπειρες διαδρομές με το τρένο από το Γιούστον στο Λίβερπουλ για να επευφημήσει την αγαπημένη της ομάδα, στην οποία ήταν ένθερμος οπαδός, και μετά στο Άλβεστον, για να περάσει λίγες μέρες με τη λατρεμένη της αδελφή Χίλαρι, με την οποία έκανε μεγάλους περιπάτους και παρατήρηση πτηνών (άλλη μια από τις μακρόχρονες αγάπες της) στους όμορφους λόφους του Εθνικού Δρυμού του Lake District.

Ήταν επίσης παθιασμένη με το Λονδίνο, την πόλη που έμενε και που συχνά μελετούσε. Ήταν ενεργή αρχιτέκτονας μηχανικός του Συμβουλίου του Μείζονος Λονδίνου (Greater London Council – GLC) υπό τις οδηγίες του φίλου και γείτονά της στο Κίλμπουρν, του Κεν Λίβινστοουν. Έγινε μέλος της Επιχειρηματικής Επιτροπής του Μείζονος Λονδίνου (Greater London Enterprise Board – GLEB), στην οποία ο, επίσης συμμετέχων, Τζον Πάλμερ θυμάται πως «κατά την προετοιμασία των αναπτυξιακών σχεδίων της Επιτροπής, εκείνη διερευνούσε πάντα επίμονα τρόπους για να προωθηθούν μέσω αυτών τα δικαιώματα των γυναικών και των μειονοτήτων». Και ο Ρόμπιν Μάρεϊ, επίσης μέλος και Οικονομικός Σύμβουλος του GLC, περιγράφει πώς η Μάσεϊ «επέμενε ότι ο χώρος είναι κοινωνικός και όχι μόνο φυσικός: μιλούσε για έμφυλο χώρο, για ταξικό χώρο. Εισήγαγε στις συζητήσεις της GLEB αυτή την τόσο διαφωτιστική οπτική, καθώς προσπαθούσαμε να μεταφέρουμε τις αρχές του GLC στα συγκεκριμένα επιχειρηματικά σχέδια που εξετάζαμε».

Η Μάσεϊ εφάρμοσε αυτή της την ικανότητα να συνδυάζει τη θεωρητική καινοτομία με την πολιτική εμπλοκή και σε διεθνή κλίμακα, ιδίως στη Λατινική Αμερική. Μιλούσε άπταιστα ισπανικά και πέρασε ένα χρόνο στη Νικαράγουα, γράφοντας ένα βιβλίο για τη χώρα. Το διαρκές ενδιαφέρον της για τον χώρο και την εξουσία την οδήγησε σε μια μακρά ενασχόληση με την πολιτική αλλαγή στη Βενεζουέλα. Θυμάμαι τον ενθουσιασμό της που η έννοια των «γεωμετριών εξουσίας» που επινόησε, χρησιμοποιήθηκε στην προσπάθεια επέκτασης της συμμετοχικής και κινηματικής δημοκρατίας στη χώρα. Ήταν επίσης μέλος της Συντακτικής Επιτροπής του Revista Pos, του περιοδικού της Σχολής Αρχιτεκτονικής και Πολεοδομίας του Σάο Πάολο.

Εκτός από τη Λατινική Αμερική, η Μάσεϊ έδρασε και στη Νότια Αφρική, συνεργαζόμενη με ντόπιους ακτιβιστές. Κατά τη διάρκεια της μεταβατικής κυβέρνησης, συνεργάστηκε με τη Φρένε Γκινουάλα (που αργότερα έγινε το πρώτο έγχρωμο άτομο που εκλέχτηκε Πρόεδρος του Νοτιοαφρικανικού Κοινοβουλίου) σε ένα εργαστήριο για το φύλο και την απλήρωτη εργασία, σε μια εποχή που αυτά τα θέματα βρίσκονταν στο περιθώριο της οικονομικής συζήτησης.

Είμαστε τυχεροί που μέσω του συγκλονιστικού –αγαπημένη της λέξη αυτή– εύρους και βάθους του συγγραφικού της έργου, οι ιδέες της είναι ακόμα μαζί μας, αλλά μπορούμε να αυξήσουμε κι άλλο την επιρροή τους. Η ίδια θα ήθελε να κλείσω αυτό τον χαιρετισμό με ένα ηχηρό και οξύ πολιτικό σχόλιο, και η εισαγωγή του κειμένου της στο σάιτ του περιοδικού Soundings για την εκλογή Κόρμπυν κάνει μια χαρά τη δουλειά: από τότε που εκλέχτηκε ο Κόρμπιν, διάφοροι «ειδικοί» προβλέπουν για τους Εργατικούς την καταστροφή. Στην πραγματικότητα η καταστροφή τους είναι πιθανότερο να επέλθει αν ο κομματικός μηχανισμός δεν κινητοποιηθεί και εργαστεί ώστε η ηγεσία του Κόρμπιν να πετύχει. Αλλά ό,τι και να κάνει το κόμμα –και ειδικά η Κοινοβουλευτική του Ομάδα–, γνωρίζω πως οι φίλοι της Ντορίν, ένα ευρύ δίκτυο με μεγάλη επιρροή, θα κινητοποιηθούν και θα εργαστούν ώστε η μνήμη της και το αποφασιστικό της πνεύμα να μείνουν ζωντανά και, κυρίως, ώστε να διασφαλίσουν τη συνέχιση της επιρροής της μετασχηματιστικής και βαθιά ριζοσπαστικής πολιτικής της άποψης. Ζήτω, λοιπόν, η Ντορίν! Ζήτω ο μετασχηματισμός των γεωμετριών της εξουσίας! Ζήτω!

Η Hilary Wainwright είναι συνεκδότρια του «Red Pepper». Το κείμενο, με τίτλο «How we will miss that chuckle: my friend, Doreen Massey» (εδώ με περικοπές) δημοσιεύθηκε στο OpenDemocracy, στις 15.3.2016.

μετάφραση: Δημήτρης Ιωάννου

Πηγή: ενθέματα 

 

Διαβάστε ακόμα

Πολλαπλοί χώροι της δημοκρατίας

.

Η Γυναικεία Ομάδα Ποδηλασίας του Αφγανιστάν υποψήφια για το Νόμπελ Ειρήνης

Afghan-Cycles2

της Jessica Strange

Αυτές οι χειραφετημένες γυναίκες είναι στο δρόμο για Νόμπελ.

Οι γυναίκες στο Ηνωμένο Βασίλειο μπορεί να αγωνίζονται με περιορισμένο εξοπλισμό και λίγους συμποδηλάτες-αλλά στο Αφγανιστάν η Εθνική Γυναικεία Ομάδα Ποδηλασίας έχει να αντιμετωπίσει κατηγορίες ανηθικότητας και βίαιες απειλές απλά και μόνο γιατί οι γυναίκες ανεβαίνουν στο ποδήλατο. Το κάνουν όμως ούτως ή άλλως, και για αυτό το λόγο έχουν προταθεί για το Νόμπελ Ειρήνης.

Η ομάδα έχει προταθεί από ένα γκρουπ Ιταλών βουλευτών για το Νόμπελ Ειρήνης 2016 λόγω της αφοσίωσης τους και της σκληρής προσπάθειάς τους να προωθήσουν την ποδηλασία στο Αφγανιστάν.

Αυτές οι δυνατές γυναίκες ποδηλατούν ενάντια στα στερεότυπα εδώ και χρόνια-έχουν υποστεί προσβολές και απειλές εναντίον της ίδιας τους τη ζωή ώστε να έχουν το δικαίωμα να ποδηλατούν.

Ένα ποδήλατο μπορεί να καταστρέψει το μέλλον μιας γυναίκας αλλά αυτές οι γυναίκες ανεβαίνουν στο ποδήλατο έτσι και αλλιώς.

Η Zahra Hussain είναι η περήφανη αρχηγός της Γυναικείας Ομάδας Ποδηλασίας, και εξηγεί ότι οι γυναίκες σπάνε τα στερεότυπα με το να βγαίνουν έξω, να ασχολούνται με την ποδηλασία αλλά και με άλλα αθλήματα.

Αντί να πτοούνται από τις απειλές και τη παρενόχληση στο δρόμο, η Zahra και οι σαράντα δυνατές γυναίκες της ποδηλατικής της ομάδας βλέπουν αυτές τις απειλές σαν προκλήσεις που οφείλουν να υπερνικήσουν.

Σ’ ένα τρέιλερ ενός ντοκιμαντέρ για την ομάδα, μια από τις ποδηλάτισσες μας λέει: «Μας κοιτάζουν από πίσω, είναι τρομακτικό» και μια άλλη προσθέτει: «Κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι γυναίκες είναι προορισμένες να μένουν σπίτι και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να μαγειρεύουν και να ασχολούνται με το νοικοκυριό».

Μας δηλώνουν: «Λένε ότι ένα ποδήλατο μπορεί να καταστρέψει το μέλλον ενός κοριτσιού. Οι άνθρωποι λένε διάφορα πράγματα.  Αν τους ακούγαμε δεν θα βγαίναμε ποτέ από το σπίτι μας».

Η υποψηφιότητα της ομάδας προέκυψε μετά από αίτημα 118 Ιταλών βουλευτών προκειμένου να συμπεριληφθεί στις υποψηφιότητες και η  Αφγανική Γυναικεία Ομάδα Ποδηλασίας.

Αφού τα ιταλικά κοινωνικά δίκτυα και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί πρότειναν να συμπεριληφθεί το ποδήλατο[1] στις υποψηφιότητες για Νόμπελ Ειρήνης, ο Ermette Realacci ψήφισε επισήμως την Αφγανική Γυναίκεια Ομάδα Ποδηλασίας να εκπροσωπήσει την υποψηφιότητα-κατηγορία του Ποδηλάτου. Ο Realacci βλέπει τον αγώνα τους σαν μια συνεχή μάχη για την ελευθερία σε μια χώρα εξαντλημένη από τους πολέμους αλλά και ένα δυναμικό βήμα προόδου για τα γυναικεία δικαιώματα.

Είναι υπέροχο να βλέπεις αυτές τις δυναμικές γυναίκες, αφοσιωμένες στο να ξεπεράσουν τα κοινωνικά όρια στην ίδια τους την πατρίδα και να είναι υποψήφιες για το εξέχον αυτό βραβείο, το Νόμπελ Ειρήνης.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Total Women’s Cycling και μπορείτε να το βρείτε εδώ 

Μετάφραση: Γεωργία Μανώλη

 

Σημειώσεις:

[1] Όντως Ιταλοί δημοσιογράφοι υποστήριξαν αυτή την υποψηφιότητα καθώς θεωρούν ότι το ποδήλατο είναι το πιο δημοκρατικό μέσο μετακίνησης και σύμβολο της ειρήνης. Για περισσότερες πληροφορίες εδώ

 

 

 

Έχει και ο ΣΥΡΙΖΑ τις Μαριάννες και τους Σάκηδές του

refug-women

της Λίνας Φιλοπούλου

Πληροφορηθήκαμε ότι το Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής/Φύλου και η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, του κυβερνώντος κόμματος για να μην ξεχνιόμαστε, διοργανώνουν εκδήλωση αφιερωμένη στις γυναίκες πρόσφυγες στις 8 Μάρτη στο λιμάνι του Πειραιά. Όπως αναφέρουν, θα σχηματίσουν ανθρώπινη αλυσίδα με σύνθημα, «διασχίζουμε τα σύνορα του σεξισμού, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας».

Σε ανακοίνωσή της η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων κάνει έκκληση για συγκέντρωση ειδών πρώτης ανάγκης για να σταθούν στο πλάι των γυναικών και των παιδιών τους. Τονίζει μάλιστα ότι «η συνεισφορά όλων μας είναι ιδιαίτερα σημαντική, στην προσπάθειά μας να δείξουμε την αλληλεγγύη μας, να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας και να σταθούμε άξιες και άξιοι των προσδοκιών χιλιάδων μητέρων και παιδιών προσφύγων που μας χρειάζονται αυτή την ώρα».

Κρίμα που δεν θα είμαστε την Τρίτη στο λιμάνι του Πειραιά να παρακολουθήσουμε την κυβερνητική φιέστα για τους πρόσφυγες. Είμαστε σίγουρες όμως ότι τα κανάλια, που πασχίζουν για να κατοχυρώσουν μια τηλεοπτική άδεια, θα σπεύσουν να καταγράψουν αυτή την «κίνηση αλληλεγγύης», όπως θα σπεύσουν και κάποιες φιλεύσπλαχνες βουλεύτριες του ΣΥΡΙΖΑ να πουν ότι φιλοξενούν οικογένειες προσφύγων για να κερδίσουν λίγη ακόμα δημοσιότητα και αυτοπροβολή. Μετά από τόσο καιρό που διαδραματίζεται αυτή η ανθρωπιστική προσφυγική κρίση – την οποία προσπαθούν να διαχειριστούν όπως μπορούν τα κινήματα γνήσιας αλληλεγγύης και υποστήριξης των προσφύγων – δεν είναι ώρες για συμβολικές κινήσεις. Το κυβερνητικό κόμμα στο οποίο ανήκουν είναι εντελώς απόν όλο αυτό το διάστημα όχι μόνο αφήνοντας την κατάσταση να γίνει ανεξέλεγκτη αλλά και επιτρέποντας την εμπλοκή του στρατού και του ΝΑΤΟ σύμφωνα με το δόγμα «η ασφάλεια είναι αλληλεγγύη και ανθρωπισμός».

 

Τα έξι γράμματα που απουσιάζουν από τις προειδοποιήσεις για τον ιό Ζίκα: Α-Ν-Τ-Ρ-Ε-Σ

zika

H Patricia Vieira de Araujo κρατώντας στην αγκαλιά της την ενός μηνός εγγονή της που γεννήθηκε με μικροκεφαλία αφότου η μητέρα εκτέθηκε στον ιό Ζίκα στο Ρίο ντε Τζενέιρο της Βραζιλίας. Φωτό: Antonio Lacerda/EPA

της Paula Young Lee

Το ξέσπασμα του ιού Ζίκα στη Λατινική Αμερική δείχνει για άλλη μια φορά ότι παρά την περιορισμένη πρόσβαση σε αντισύλληψη και αμβλώσεις, το βάρος της ευθύνης για τη σεξουαλική συμπεριφορά των ζευγαριών πέφτει στις γυναίκες.

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι πριν λίγες εβδομάδες κανείς σχεδόν δεν είχε προηγουμένως ακούσει  για τον ιό Ζίκα, πόσο μάλλον για τις επιπτώσεις τις οποίες φέρεται να έχει.

Η μικροκεφαλία είναι μία σπάνια συγγενής πάθηση κατά την οποία τα βρέφη γεννιούνται με αφύσικα μικρότερο του κανονικού μεγέθους κρανίο. Παρόλο που η ακριβής σχέση του Ζίκα με τη συγκεκριμένη γενετική ανωμαλία δεν έχει εξακριβωθεί, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία σε παγκόσμιο επίπεδο λόγω του συγκεκριμένου ιού, ενώ κυβερνητικοί αξιωματούχοι στη Βραζιλία, την Κολομβία, τον Ισημερινό και το Ελ Σαλβαδόρ συμβουλεύουν τις γυναίκες να αποφεύγουν να μένουν έγκυες, από  φόβο ότι η ταχεία εξάπλωση του ιού Ζίκα μπορεί να προκαλέσει σοβαρές εγκεφαλικές βλάβες στα αγέννητα παιδιά. Αξιωματούχοι εκτός των πληγεισών χωρών στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική συμβουλεύουν τις γυναίκες ν’ αποφεύγουν τα ταξίδια  σ’ αυτές τις περιοχές.

Παρατηρούμε κάτι το περίεργο σε αυτές τις προειδοποιήσεις; Όχι; Ας συνεχίσουμε τότε.

Όπως επισημαίνουν πολλοί σχολιαστές, εκπλήσσει υπερβολικά το γεγονός ότι χώρες χωρίς αντισύλληψη και όπου η άμβλωση είναι παράνομη ακόμη και σε περιπτώσεις βιασμού, αιμομιξίας ή όταν απειλείται η ζωή της μητέρας, συστήνουν στις γυναίκες να σταματήσουν να κάνουν παιδιά, για τουλάχιστον δύο χρόνια ή έως ότου οι ερευνητές γνωρίζουν περισσότερα για τις επιπτώσεις του Ζίκα στην ανάπτυξη των εμβρύων.

Υποστηρικτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εργαζόμενοι στο χώρο της υγείας είναι κατά αυτών των συστάσεων. Όπως γράφει η Charlotte Alter για το περιοδικό Time «ακόμα και αν οι γυναίκες προσπαθήσουν ν’ακολουθήσουν τις συστάσεις μέσω της αποχής, η σεξουαλική βία είναι τόσο διαδεδομένη σ’ αυτές τις χώρες που πολλές γυναίκες μπορεί να μείνουν έγκυες παρά τη θέλησή τους».

Εδώ είναι το πρόβλημα: όλες οι σχετικές προειδοποιήσεις απευθύνονται αποκλειστικά στις γυναίκες και αποφεύγουν μια συγκεκριμένη λέξη, τη λέξη «άντρες». Λένε στις γυναίκες ν’ αποφύγουν την εγκυμοσύνη σαν να πρόκειται για κάτι απλό όπως για παράδειγμα ν’ αποφύγουν μια λακκούβα στο δρόμο. Γιατί λοιπόν δεν προτρέπουν τους άντρες ν’ αποφεύγουν το αναπαραγωγικό σεξ μέχρι να γνωρίζουμε περισσότερα για τον Ζίκα;

Η σκέψη και μόνο να συστήσουν οι αρμόδιες Αρχές στους άντρες αποχή από το αναπαραγωγικό σεξ για δύο χρόνια, μοιάζει σαν ανέκδοτο. Η πεποίθηση ότι οι γυναίκες  είναι υπεύθυνες για τον αντρικό πόθο και την επακόλουθη αναπαραγωγή είναι ένα πολιστισμικό ανακλαστικό τόσο ριζωμένο στις συνειδήσεις των ανθρώπων που δεν παρατηρείται καμία ασυμμετρία. Για το εξημερωμένο μυαλό είναι σχεδόν στα όρια του παράλογου να καταστήσει τους άντρες ηθικά υπεύθυνους για μία ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, στην περίπτωση του ιού Ζίκα, μια πιθανή απειλή στη δημόσια υγεία. Οι γυναίκες ωστόσο δεν μένουν έτσι απλά έγκυες, αλλά με τη βοήθεια των αντρών.

Σε βιολογικό επίπεδο, είναι κοινός τόπος ότι για να επιτευχθεί γονιμοποίηση πρέπει να υπάρχει ωάριο και σπερματοζωάριο. Και όμως, η φράση «έμεινε έγκυος» είναι η πλέον  συνηθισμένη, υπονοώντας ότι η γυναίκα έμεινε έγκυος μόνη της. Γιατί η εγκυμοσύνη θα πρέπει ν’ αντιμετωπίζεται ως μία αποκλειστικά γυναικεία πράξη;

Οι επιστήμονες μπορεί μεν να γνωρίζουν τη βιολογία της αναπαραγωγής αλλά το ηθικό πλαίσιο γύρω από το σεξ και την εγκυμοσύνη δεν είναι πολύ διαφορετικό από ό, τι ήταν έξι αιώνες πριν, όταν ο Γάλλος γιατρός Ambroise Pare έγραφε ότι ένα παιδί γεννήθηκε με κεφάλι βατράχου επειδή η μητέρα του κράτησε ένα βάτραχο στο χέρι της. Η αντίληψη σύμφωνα με την οποία φταίει η συμπεριφορά των γυναικών για τις γενετικές ανωμαλίες ανήκει σ’ αυτές ακριβώς τις προκαταλήψεις, σύμφωνα με τις οποίες στη θέα και μόνο ενός τρομακτικού πλάσματος, μία έγκυος γυναίκα θα μπορούσε να γεννήσει ένα τέρας.

Αν και πρόκειται για ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα είναι αστείο που ο κύριος φορέας του ιού Ζίκα, τα κουνούπια, έχουν γίνει η πραγματική ενσάρκωση των εξωγήινων εντόμων στην ταινία οι Στρατιώτες του Σύμπαντος και πρέπει να σβηστούν από προσώπου γης μήπως και καταστρέψουν τον πλανήτη.

Πρόκειται για μία ιδιαίτερα γνώριμη κατ’ αντιδικία θέση με ξεκάθαρες διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στο εμάς και στους άλλους. Στην προκειμένη ωστόσο περίπτωση, η θέση αυτή δεν λειτουργεί για μία σειρά από λόγους, μεταξύ άλλων και το γεγονός ότι η απειλή έχει ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Με αξιοσημείωτη ταχύτητα, οι φορείς μετάδοσης έχουν αλλάξει. Οι ΗΠΑ κατέγραψαν ήδη την πρώτη περίπτωση όπου ο ιός Ζίκα μεταδόθηκε μέσω της σεξουαλικής επαφής μ’ ένα μολυσμένο άτομο.

Και τώρα τι γίνεται; Πρόσφατα, ο Πάπας Φραγκίσκος επικρίνεται από την εκκλησία για την υποτιθέμενη εμμονή του με την ομοφυλοφιλία, την άμβλωση και την αντισύλληψη σε βάρος της μεγαλύτερης αποστολής της. Οι πληγείσες από τον ιό Ζίκα περιοχές εμμένουν στη στάση τους εναντίον της αντισύλληψης και των αμβλώσεων, παρόλο που εξαιτίας αυτής της στάσης, μόνο στη Βραζιλία, έχουν ήδη γεννηθεί 4.000 βρέφη με κάποια γενετική ανωμαλία, κυρίως σε απομακρυσμένες κοινότητες με πενιχρά μέσα για τη φροντίδα των παιδιών με σοβαρές ειδικές ανάγκες .

Πέρα από τα πρακτικά ζητήματα που πρέπει άμεσα ν’ αντιμετωπιστούν, η πρόκληση μακροπρόθεσμα είναι ν’ αντιμετωπίσουμε τις μεταβαλλόμενες πραγματικότητες του 21ου αιώνα γύρω από τα θέματα του σεξ και της αναπαραγωγής, με μία ηθική ατζέντα που δεν θα στοχεύει στον έλεγχο των γυναικών αλλά στην ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη Guardian και μπορείτε να το βρείτε εδώ

Μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

 

Η έμφυλη Λευκή Τρομοκρατία

fantasma1_0

Η εμφυλη βία ήταν η απάντηση στη χειραφέτηση των γυναικών μέσα από το ΕΑΜικό κίνημα | ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ, τ.Δ1

του Κώστα Κατσούδα*

Τα κορίτσια πούταν πρώτα στην Ε.Π.Ο.Ν. / πίνουν φάρμακα, πονάνε / και τον Στάλιν βλαστημάνε / που τις έβγαλε στο δρόμο τον κακόν

Χίτικη εκδοχή του τραγουδιού «Γιούπι-Για» (1945-46)

Eδώ και περίπου δεκαπέντε χρόνια η εμφύλια βία είχε αναχθεί σε κεντρικό ερμηνευτικό ζήτημα της δεκαετίας του ’40. Προκαλώντας έντονες συζητήσεις και υπερακοντίζοντας τα στενά όρια του ακαδημαϊκού διαλόγου, η μελέτη της βίας αναμφίβολα εμπλούτισε τον τρόπο που κατανοούμε όσα συνέβησαν στην πιο δραματική περίοδο της σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας.

Ωστόσο, οι μεθοδολογικές προϋποθέσεις που τέθηκαν και οι ερευνητικές προτεραιότητες που πρυτάνευσαν, έφεραν μεν στο προσκήνιο διαστάσεις του φαινομένου που είχαν παραγνωριστεί, συσκότισαν όμως άλλες.

Το αξίωμα ότι ο φόνος είναι η απόλυτη μορφή βίας, μετρήσιμη ποσοτικά, οδήγησε στην υποτίμηση άλλων μη ανθρωποκτόνων μορφών βίας, ενώ η τάση για ποσοτικοποίηση υποβίβασε σε δεύτερη μοίρα ορισμένα ποιοτικά χαρακτηριστικά της βίας.

Η σιωπή των ιστορικών

fantasma23_0

Γυναίκες, θύματα της “Λευκής τρομοκρατίας” του 1945-46 | ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ, τ.Δ1

Η ιστοριογραφία έχει ελάχιστα καταπιαστεί με την έμφυλη διάσταση της βίας, ιδιαίτερα δε το φαινόμενο της σεξουαλικής βίας.

Είναι χαρακτηριστικό ότι στις περισσότερες μελέτες που έχουν αναγάγει τη βία σε ερμηνευτικό κλειδί της Ιστορίας, απουσιάζει οποιαδήποτε σχετική μνεία.

Οχι μόνο φαίνεται να τις διατρέχει η λογική ότι η βία της περιόδου εξαντλείται στους φόνους, αλλά και να αγνοούν την προβληματική του φύλου, σαν το ζήτημα της εμφύλιας βίας να εξαντλούνταν στη θεώρηση ότι αφορά άνδρες που σκοτώνουν άνδρες.

Δεν λείπουν και οι συγγραφείς που διεκπεραιώνουν σε μια-δυο προτάσεις το ζήτημα της σεξουαλικής βίας κατά των γυναικών σαν μία από τις πολλές μορφές φυσική βίας, μια λεπτομέρεια της Ιστορίας του ελληνικού εμφύλιου πολέμου, την οποία επιπλέον εκλογικεύουν ως κατανοητή και επουσιώδη αντεκδίκηση απέναντι στην «κόκκινη βία».

Παρόμοιοι συνδυασμοί αποσιώπησης και έμμεσης δικαιολόγησης της σεξουαλικής βίας ανακαλούν τη σαρκαστική off the record απάντηση ηγητόρων του αμερικανικού στρατού στο Βιετνάμ, όταν ερωτούνταν για ανάλογες ωμότητες σε βάρος αμάχων:

«Δεν έγιναν ποτέ – και επιπλέον τους άξιζε».

Τέτοιες προσεγγίσεις πάσχουν πολλαπλώς. Οι φρικτές εμπειρίες των συγκρούσεων στη Βοσνία και τη Ρουάντα πυροδότησαν δεκάδες επιστημονικές μελέτες του φαινομένου του πολεμικού βιασμού, οι οποίες κατέδειξαν ότι η σεξουαλική βία δεν είναι μια απλή υποκατηγορία της μη ανθρωποκτόνου βίας (ο ξυλοδαρμός και ο βιασμός δεν είναι ομόλογα φαινόμενα) ούτε έχει αμελητέες συνέπειες.

Προκαλεί βαθιές και συχνά αθεράπευτες ψυχολογικές πληγές που δεν μπορούν να ποσοτικοποιηθούν και να αποτυπωθούν σε μαθηματικά σχήματα.

Επιπλέον, μοιάζει να λησμονείται ότι ο βιασμός δεν είναι ποτέ αυτοάμυνα και πως, στην ελληνική περίπτωση, η σεξουαλική βία αψηφά τη βολική λογική της αναλογικότητας.

Ο ΕΛΑΣ και κατόπιν ο Δημοκρατικός Στρατός άσκησαν φυσική και συχνά φονική βία κατά γυναικών, όμως ήταν κεντρική οδηγία να αποφεύγονται οι προσβολές εναντίον της γενετήσιας ελευθερίας.

Πέρα από λόγους αρχής, όπως η επαγγελία ενός προγράμματος γυναικείας χειραφέτησης, πρακτικές μέριμνες, όπως η επιδίωξη να στρατολογηθούν αντάρτισσες, συνηγορούσαν στην αποτροπή τέτοιων ενεργειών.

Όσα τέτοια κρούσματα εκδηλώθηκαν, πατάχθηκαν με αμείλικτη σκληρότητα. Οι δικαστικές πηγές επιβεβαιώνουν τα παραπάνω.

Μετά τα Δεκεμβριανά, ΕΑΜίτες και ΕΛΑΣίτες κατηγορήθηκαν, δικάστηκαν και καταδικάστηκαν για κάθε είδους αδικήματα, εκτός από σεξουαλικές επιθέσεις.

Το ίδιο φαίνεται ότι συνέβη και με τους μαχητές του Δημοκρατικού Στρατού. Η ευθύνη για τη σεξουαλική βία δεν μπορεί να μοιραστεί ισομερώς μεταξύ των εμπολέμων.

Ηταν ασύμμετρο όπλο στα χέρια της μίας από τις αντιμαχόμενες παρατάξεις του εμφύλιου πολέμου.

Αποσιώπηση κι ατιμωρησία

fantasma8

Ένοπλες επονίτισσες στην Τριφυλλία (1944) | ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ, τ.Δ1

Οι μεθοδολογικές ή άλλες εμμονές εξηγούν μόνο εν μέρει την έλλειψη ενδιαφέροντος για το φαινόμενο της σεξουαλικής βίας. Υπάρχει το πρόβλημα των πηγών.

Οι σχετικές αναφορές είναι αρκετές, όμως είναι αποσπασματικές και από δεύτερο χέρι. Η αξιοπιστία τους είναι δύσκολο να διασταυρωθεί.

Ως προς την έκταση του φαινομένου, το μόνο που διαθέτουμε είναι οι καταγγελίες της δεξιάς βίας από τις ΕΑΜικές οργανώσεις.

Εκθεση της Εθνικής Αλληλεγγύης προς την Κεντρική Επιτροπή του ΕΑΜ καταγράφει μόλις 165 βιασμούς μεταξύ Φεβρουαρίου 1945 και Μαρτίου 1946.

Το δε υπόμνημα του Δημοκρατικού Στρατού προς την Ερευνητική Επιτροπή του ΟΗΕ έναν χρόνο αργότερα, το οποίο πάντως καλύπτει μόνο τη μισή επικράτεια της χώρας, αναφέρει 211 βιασμούς.

Δεν διαθέτουμε στατιστικές για τη φάση κλιμάκωσης του εμφύλιου πολέμου από την άνοιξη του 1947 και μετά. Αλλά και οι προαναφερθέντες αριθμοί δεν αντανακλούν επ’ ουδενί τα πραγματικά μεγέθη για την κατ’ εξοχήν περίοδο της Λευκής Τρομοκρατίας.

Το ΕΑΜ επεξεργαζόταν στοιχεία από περιστατικά για τα οποία είχαν υποβληθεί μηνύσεις.

Αποτελούσαν ένα κλάσμα του συνόλου και προϋπέθεταν αξιοθαύμαστο προσωπικό θάρρος εκ μέρους των μηνυτριών.

Το κοινωνικό στίγμα, αλλά και ο φόβος μην επισύρουν χειρότερα αντίποινα, εξανάγκαζε τα περισσότερα θύματα σε σιωπή.

Ας σκεφτούμε ότι στη δική μας εποχή, όταν πια έχει συντελεστεί ραγδαία μεταβολή των νοοτροπιών και οι διωκτικοί μηχανισμοί έχουν ευαισθητοποιηθεί, ο βιασμός παραμένει το λιγότερο καταγγελλόμενο έγκλημα.

Οι εγκληματολόγοι εκτιμούν ότι λιγότεροι από έναν στους πέντε βιασμούς καταγγέλλονται στις Αρχές. Μπορούμε να υποψιαστούμε τι συνέβαινε πριν από εβδομήντα χρόνια, σε συνθήκες οξείας πολιτικής πόλωσης.

Σύμφωνα με ξένους ερευνητές, οι βιασμοί πάντα υποαντιπροσωπεύονται στις στατιστικές των εγκλημάτων πολέμου.

Κάποιοι από αυτούς μάλιστα προτείνουν να πολλαπλασιάζουμε τα καταγεγραμμένα κρούσματα επί είκοσι για να έχουμε μια κατά προσέγγιση αίσθηση των πραγματικών μεγεθών.

Πράγματι, σε περιπτώσεις που οι παθούσες συνδέονταν έστω και κατ’ ελάχιστον με το ΕΑΜικό κίνημα, βρίσκονταν αντιμέτωπες με ένα πυκνοδομημένο πλέγμα προκατάληψης:

➤ των κρατικών αρχών που απέρριπταν τέτοια διαβήματα ως «αποκυήματα νοσηράς φαντασίας»,

➤ των αστυνομικών οργάνων που, όταν καταδέχονταν να σημειώσουν τέτοια περιστατικά στα δελτία συμβάντων, φρόντιζαν να προσθέτουν ότι τα θύματα ήταν «κακής διαγωγής» (άρα, κατά το κοινώς λεγόμενο, «πήγαιναν γυρεύοντας»),

➤ των μαρτύρων υπεράσπισης στις δίκες, οι οποίοι ορκίζονταν ότι «οι εθνικιστές δεν κάνουν τέτοια» και δεν απέκλειαν τα θύματα να ενεπλάκησαν σε όργια με «συναγωνιστές» για να δυσφημίσουν άσπιλους πατριώτες,

➤ των συνηγόρων υπεράσπισης που τις καλούσαν να προσκομίσουν πιστοποιητικά κοινωνικών φρονημάτων για να διαπιστωθεί το ποιόν τους,

➤ των βασιλικών επιτρόπων που φιλοφρονούσαν τους κατηγορουμένους και ζητούσαν να αντιμετωπιστούν με επιείκεια λόγω των αντικομμουνιστικών τους διαπιστευτηρίων,

➤ των δικαστών που ελαφρά τη καρδία αποφαίνονταν ότι τα θύματα δεν είχαν υποστεί δα και κάποια σοβαρή σωματική βλάβη.

Μια εμπειρική έρευνα στα διαθέσιμα δικαστικά αρχεία δείχνει ότι υπήρξαν ελάχιστες καταδίκες.

Θύματα με μητρώο αριστερής δράσης δεν έβρισκαν δικαίωση σχεδόν ποτέ, ακόμη και αν η ακροαματική διαδικασία παρήγε συντριπτικά στοιχεία σε βάρος των κατηγορουμένων.

Σε κάποιες περιπτώσεις, οι αποφάσεις ήταν ιδιαίτερα προκλητικές (βλ. παράπλευρη στήλη). Η ατιμωρησία ήταν το εκτροφείο και της σεξουαλικής βίας.

Από τον «Θίασο» του Θ. Αγγελόπουλου…

This slideshow requires JavaScript.

Μια «τιμωρητική» πρακτική

Αν και δεν είναι πάντα απλό να ξεδιαλύνουμε τα όρια δημόσιου και ιδιωτικού, οι υπάρχουσες πηγές μάς επιτρέπουν να σκιαγραφήσουμε τυπολογίες του εμφυλιοπολεμικού βιασμού.

Η σεξουαλική βία της περιόδου 1945-1947 αναπαράγει εν πολλοίς το γνωστό μοτίβο βίας της Λευκής Τρομοκρατίας.

Είναι φαινόμενο κυρίως της υπαίθρου.
Ομάδες ενόπλων εισέβαλλαν τις μικρές ώρες της νύχτας σε σπίτια με την πρόφαση της έρευνας για κρυμμένα όπλα, της αναζήτησης καταζητούμενων ή του ελέγχου ταυτοτήτων και κατέληγαν να σέρνουν το θύμα τους στους αγρούς δήθεν για ανάκριση, στην πραγματικότητα για να βιαιοπραγήσουν σε βάρος του.

Ενώ στην περίπτωση των ανδρών επακολουθούσε ξυλοδαρμός, στην περίπτωση των γυναικών το ρεπερτόριο συχνά περιλάμβανε σεξουαλική κακοποίηση.

Αλλοτε οι δράστες αναζητούσαν κάποιον άνδρα και όταν δεν τον εντόπιζαν, ξεσπούσαν πάνω στις γυναίκες του σπιτιού. Σε άλλες περιστάσεις εξ αρχής στόχος τους ήταν οι γυναίκες, δηλαδή ο βιασμός ήταν προμελετημένος.

fantasma7Aιχμάλωτες αντάρτισσες κατά τη διαδικασία μεταγωγής τους στα «σημεία υψηλού κινδύνου» – ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ Ν.Ε. ΤΟΛΗ (Αθήνα 1998)

Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει σε περιόδους κανονικότητας, οι βιασμοί εκείνης της εποχής ήταν συχνότατα ομαδικοί με έντονο το στοιχείο της σαδιστικής βίας.

Φαίνεται ότι επρόκειτο για ενσυνείδητη επιλογή.

Εγκληματολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί έχουν διαπιστώσει ότι τα θύματα ακραίων μορφών κακοποίησης υφίστανται σοβαρότερο ψυχικό κλονισμό και δυσκολεύονται περισσότερο να αποκαταστήσουν μια ισορροπία στη ζωή τους.

Μερικές φορές η κακοποίηση ολοκληρωνόταν με την εκτέλεση του θύματος.

Όταν βασικός στόχος ήταν ο βιασμός, ο φόνος ήταν ένας τρόπος για να καλυφθούν τα ίχνη των δραστών.

Οι νεκρές δεν μπορούν να μιλήσουν. Οταν είχε ληφθεί απόφαση για την εξόντωση του θύματος, η σεξουαλική κακοποίηση ήταν το μαρτυρικό πρελούδιο του προαποφασισμένου τέλους.

Τα παραπάνω συνιστούν ακόμα έναν λόγο που το αληθινό μέγεθος των βιασμών δεν θα μαθευτεί ποτέ. Αρκετοί κρύφτηκαν πίσω από φόνους και εξαφανίσεις.

Τα θύματα μπορούν να διακριθούν σε δύο κατηγορίες.

Κατ’ αρχάς ήταν σχετικά νεαρής ηλικίας γυναίκες που πολύ σχηματικά μπορούμε να περιγράψουμε ως ακτιβίστριες: ΕΠΟΝίτισσες, καθοδηγήτριες του ΕΑΜ κ.ά.

Αυτές συνήθως επιλέγονται και ως θύματα διαπομπεύσεων. Σε αντίθεση με τους βιασμούς που συνήθως λάμβαναν χώρα εν κρυπτώ, οι διαπομπεύσεις προϋπέθεταν τη δημόσια έκθεση.

Η γνωστότερη μορφή διαπόμπευσης υπήρξε το κούρεμα των μαλλιών.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με ακόμα μια ελληνική πρωτοτυπία: ενώ στην υπόλοιπη απελευθερωμένη Ευρώπη η βάναυση αυτή τιμωρία επιβλήθηκε σε γυναίκες που κατηγορήθηκαν για ερωτικές ή άλλες δοσοληψίες με τον κατακτητή, στη μεταπολεμική Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε σχεδόν αποκλειστικά εναντίον γυναικών που είχαν θητεύσει στην ΕΑΜική Αντίσταση.

Το κούρεμα των μαλλιών, συχνά μια ιδιαίτερα επώδυνη διαδικασία (μαρτυρίες μνημονεύουν εθνικόφρονες οπλαρχηγούς που προτιμούσαν να χρησιμοποιούν μαχαίρια αντί για ψαλίδια για να μεγιστοποιούν τον πόνο), συνιστούσε μια συμβολική πράξη εξάλειψης της ταυτότητας του θύματος.

fantasma6a_1Η “έκφυλη συμμορίτισσα”, όπως την έβλεπε το επίσημο περιοδικό της Υπηρεσίας Στρατιωτικού Τύπου (20/4/1948) Πηγή: ΑΣΚΙ

Αρκετές φορές είχε σεξουαλικό υπόβαθρο: σε κάποιες περιπτώσεις αντικομμουνιστικές συμμορίες χάραζαν στα μάγουλα των θυμάτων το γράμμα «Π» («Πόρνη»), άλλοτε παρέτειναν τον εξευτελισμό με έκθεση του γυμνού σώματος του θύματος σε κοινή θέα, ορισμένες φορές το χυδαίο τελετουργικό επιστεγαζόταν με βιασμό.

Βασικός στόχος τέτοιων πρακτικών φαίνεται να ήταν η συντριβή του φρονήματος γυναικών που αποτόλμησαν να παραβούν τα παραδοσιακά έμφυλα πρότυπα συμπεριφοράς.

Όμως, προτιμώμενοι στόχοι φαίνεται να ήταν γυναίκες που οι ίδιες μεν είχαν ελάχιστη πολιτική εμπλοκή, αλλά οι άνδρες συγγενείς τους είχαν διαδραματίσει ρόλο στο πρώτο αντάρτικο.

Αυτοί συνήθως απουσίαζαν από την οικογενειακή στέγη, επειδή φυγοδικούσαν ή κρατούνταν στις φυλακές.

Άλλοτε ήταν κι αυτοί παρόντες στο σπίτι και ενίοτε υποχρεώνονταν να παρακολουθήσουν το δράμα των προσφιλών τους προσώπων.

Ο πόνος προκαλούνταν στα θύματα, αλλά το μήνυμα απευθυνόταν προς τους άρρενες οικείους τους.

Εκφερόμενο στον παραδοσιακό κώδικα των πατριαρχικών αξιών, ήταν μια υπενθύμιση της ανημπόριας τους να προστατέψουν την τιμή των συζύγων, μανάδων, κορών και αδελφών τους.

Εάν βασικός στόχος της Λευκής Τρομοκρατίας ήταν η πολιτική αποστράτευση των οπαδών της Αριστεράς και η αποδιάρθρωση των οργανωτικών αρμών της ΕΑΜικής παράταξης, τότε η σεξουαλική βία δηλητηρίαζε τη σχέση των θυμάτων με τον άμεσο περίγυρό τους και διασπούσε τις κοινωνικές και οικογενειακές σχέσεις των αντιπάλων ως ατόμων.

Ο βιασμός στις παραδοσιακές κοινωνίες στιγματίζει περισσότερο το θύμα παρά τον θύτη.

Οι παθούσες εξαναγκάζονταν να αποτραβηχτούν στην οικιακή σφαίρα ή να εγκαταλείψουν τους τόπους διαμονής τους για να αποφύγουν την κοινωνική κατακραυγή.

Αναφέρονται και περιστατικά όπου χώρισαν ζευγάρια και μέλη οικογενειών ψυχράνθηκαν μεταξύ τους.

Υπάρχει η τάση να καταλογίζεται η διάπραξη τέτοιων εγκλημάτων στην απειθαρχία ανεξέλεγκτων ομάδων που έψαχναν να προσποριστούν προσωπικές ανταμοιβές σε ένα περιβάλλον γενικευμένης βαρβαρότητας.

Αυτή η ερμηνεία δεν στερείται αληθοφάνειας, καθώς αφενός οι κύριοι αυτουργοί σεξουαλικών εγκλημάτων ήταν συμμορίες ιδιωτών, αφετέρου δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να τεκμηριώνει ότι οι βιασμοί του ελληνικού εμφυλίου είχαν συστηματικό χαρακτήρα ή υπάκουαν σε άνωθεν διαταγές.

Παρ’ όλα αυτά, αξίζει να σημειωθεί ότι τα θύματα δεν ήταν τυχαία επιλεγμένα, αλλά στοχοποιούνταν εξαιτίας της πραγματικής ή υποτιθέμενης ένταξής τους στο αντίπαλο στρατόπεδο.

Επιπλέον, αν το κράτος ήταν αποφασισμένο να περιορίσει το φαινόμενο, τότε η παραστρατιωτικοποίηση των δεξιών ατάκτων, δηλαδή η υπαγωγή τους υπό στρατιωτικό έλεγχο στην ύστερη φάση της σύρραξης, θα συνεπαγόταν τη δραστική μείωση τέτοιων κρουσμάτων.

Ανοιχτά ερωτήματα

Τα στοιχεία που διαθέτουμε δεν είναι αρκετά για να εκφέρουμε ολοκληρωμένη γνώμη για τις πρακτικές σεξουαλικής κακοποίησης το 1947-1949.

Από τη μια, υπάρχει πληθώρα αναφορών σε περιστατικά όπου κληρωτοί προστάτευσαν αιχμάλωτες αντάρτισσες από τις σαδιστικές παρορμήσεις παραστρατιωτικών, από την άλλη όμως συνάγεται ότι τα σημεία υψηλού κινδύνου για τη διάπραξη τέτοιων εγκλημάτων ήταν τα αυτοσχέδια προσωρινά κρατητήρια στα μετόπισθεν των επιχειρήσεων και τα στρατόπεδα αιχμαλώτων, δηλαδή χώροι που τελούσαν υπό την εποπτεία των ενόπλων δυνάμεων.

Η διενέργεια σεξουαλικοποιημένων βασανιστηρίων από άνδρες των σωμάτων ασφαλείας είναι επίσης κοινό μυστικό.

Η έκταση του φαινομένου είναι άγνωστη. Οι αιχμάλωτες, οι πολιτικές κρατούμενες και εξόριστες ήταν υποκείμενα που διαβιούσαν σε καθεστώς εξαίρεσης και συνεπώς αδυνατούσαν να κινήσουν νομικές διαδικασίες εναντίον των βασανιστών τους.

karagianni_2Η τραγική ιστορία της δασκάλας Πέπης Καραγιάννη είναι διδακτική: ο βασανισμός και ο βιασμός της από ασφαλίτες στην Αθήνα το 1946 παρουσιάστηκε από τις Αρχές ως ατύχημα που προκλήθηκε από δική της υπαιτιότητα.

Με λίγα λόγια, υπάρχουν πολλές ενδείξεις ότι το φαινόμενο της σεξουαλικής βίας στον ελληνικό εμφύλιο προσέλαβε μεγαλύτερες διαστάσεις από αυτές που θέλουμε να πιστεύουμε.

Η ιστορική έρευνα μπορεί να γκρεμίσει τα τείχη της σιωπής και να φωτίσει περαιτέρω αθέατες πτυχές ενός από τα μεγάλα ταμπού της Ιστορίας της δεκαετίας του ’40.

Η αμνήστευση του «αντισυμμοριακού» βιασμού

Ένα ντοκουμέντο του 1948

fantasma5_0

Ένοπλοι παρακρατικοί στη Θεσσαλία (1947) Ένοπλοι παρακρατικοί στη Θεσσαλία (1947). | ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ Ν.Ε. ΤΟΛΗ (Αθήνα 1998)

Το ΚΘ’ Ψήφισμα «περί αμνηστείας παραδιδομένων στασιαστών κτλ.» της 14ης Σεπτεμβρίου 1947 ήταν η πολυδιαφημισμένη αμνηστία του πρωθυπουργού Θεμιστοκλή Σοφούλη.

Υποσχόταν την αμνήστευση κάθε είδους αδικημάτων που σχετίζονταν «με την συμμοριακήν ή αντισυμμοριακήν δράσιν» για όσους «στασιαστές» παρουσιάζονταν αυτοβούλως στις Αρχές εντός δίμηνης προθεσμίας.

Παρότι το νομοθέτημα απευθυνόταν ουσιαστικά στους αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού, τα στοιχεία του υπουργείου Δημοσίας Τάξεως δείχνουν ότι από τους περίπου 10.000 φυγόδικους που κατέθεσαν τα όπλα, τα δύο τρίτα ήταν μέλη αντικομμουνιστικών ομάδων.

Η αμνηστία έγινε «πλυντήριο» των εγκλημάτων της Λευκής Τρομοκρατίας και διευκόλυνε πολλούς άτακτους της Δεξιάς, αναβαπτισμένους πια, να συνεχίσουν τη μάχη κατά της «ανταρσίας» υπό τη σκέπη του κράτους, ως ΜΑΥδες και χωροφύλακες «άνευ θητείας».

Αρκετοί από όσους επικαλέστηκαν τις ευεργετικές διατάξεις του ΚΘ’ Ψηφίσματος επιζήτησαν την αμνήστευση πράξεων βιασμού.

Η στάση των δικαστηρίων δεν ήταν ομόφωνη. Συνήθως, πάντως, τέτοια αιτήματα απορρίπτονταν ως απαράδεκτα.

Το σκεπτικό των αποφάσεων κατά κανόνα υπογράμμιζε ότι ο βιασμός δεν μπορούσε να θεωρηθεί μέρος του «αντισυμμοριακού» αγώνα.

Σε άλλες περιστάσεις, τα δικαστήρια απέφευγαν να αποφασίσουν ώσπου να λάβουν διευκρινίσεις από τον Αρειο Πάγο.

Το κακό ήταν μικρό βέβαια: ακόμη κι αν δεν πετύχαιναν να αμνηστευτούν, οι κατηγορούμενοι τέτοιων πράξεων κατά κανόνα αθωώνονταν πανηγυρικά.

Σε περιπτώσεις που τα θύματα ανήκαν στην αντίπαλη πολιτική παράταξη, η ατιμωρησία των βιαστών ήταν περίπου εξασφαλισμένη.

Η δικαστική απόφαση που παρουσιάζουμε εδώ αποτελεί ένα ιδιαίτερα επαίσχυντο δείγμα της αντιμετώπισης της σεξουαλικής βίας από τις ελληνικές δικαστικές αρχές.

Στην προκειμένη υπόθεση, οι δράστες –Χίτες από την Ακαρνανία, που δεν μπήκαν καν στον κόπο να τιμήσουν τη διαδικασία με την παρουσία τους- αμνηστεύτηκαν.

Το Κακουργιοδικείο Λευκάδας έκρινε ότι ο φόνος ενός αριστερού στελέχους, αλλά και ο ομαδικός βιασμός της συζύγου του –από έξι άτομα, με το μαχαίρι στον λαιμό, πλάι στο πτώμα του άντρα της– αποτελούσαν σκέλη του πολέμου κατά του «εσωτερικού εχθρού».

Ας σημειωθεί ότι στον δολοφονηθέντα προσάπτεται post mortem η ηθική αυτουργία κατοχικών εγκλημάτων, αλλά και ότι αμφότερα τα θύματα περιγράφονται ψευδώς ως «συμμορίτες» του ΕΑΜ, παρότι ήταν άοπλα και το ΕΑΜ ήταν ένας νόμιμος πολιτικός συνασπισμός κομμάτων το 1946.

Σύμφωνα με όσα γνωρίζουμε από δημοσιευμένες μαρτυρίες για τον εμφύλιο πόλεμο στη Στερεά Ελλάδα, η εν λόγω γυναίκα είχε βιαστεί ξανά στο παρελθόν από παρακρατικούς που δεν εννοούσαν να αφήσουν τον σύζυγό της σε ησυχία.

Την πρώτη φορά η υπόθεση «θάφτηκε». Το αντρόγυνο υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει το χωριό του για να μετοικήσει κοντά στο Αγρίνιο, αναζητώντας ματαίως ασφάλεια.

Οι διώκτες το εντόπισαν ξανά και ολοκλήρωσαν την κτηνωδία.

Αυτή τη φορά, η παθούσα χήρα είδε τους δολοφόνους του άντρα της και βιαστές της να δικαιώνονται ενώπιον δικαστηρίου.

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

Αριθ. 14

Το Δικαστήριον των εν Λευκάδι Συνέδρων

Συγκείμενον εκ των Δικαστών Μ.Α. Προέδρου, Δ.Κ. και Γ.Ψ.

Συνεδριάσαν δημοσίως εν τω ακροατηρίω του την 10 Μαρτίου 1948 παρουσία του τε Εισαγγελέως των ενταύθα Πλημμ/δικών Ε.Π. και του Γραμματέα των αυτών Πλημμ/δικών Σ.Α., ίνα αποφανθή εάν αι εις τους κατηγορουμένους 1) Δ.Ν., 2) Μ.Μ., 3) Γ.Ν., 4) Φ.Ν., 5) Ε.Μ. και 6) Ε.Ν.,… απόντας, αποδιδόμεναι πράξεις του φόνου, βιασμού και οπλοχρησίας, εμπίπτουσιν εις τας διατάξεις του ΚΘ’ Ψηφίσματος «περί αμνηστείας παραδιδομένων στασιαστών»…

[…]

Σκεφθέν κατά τον Νόμον

Επειδή κατά την αληθή έννοιαν της διατάξεως του άρθρου 1 του ΚΘ’ Ψηφίσματος “περί αμνηστείας των παραδιδομένων στασιαστών” και την γενομένην δήλωσιν του επί της Δικαιοσύνης Υπουργού, καταχωρισθείσαν εις τα επίσημα πρακτικά της Βουλής,… εις την δι’ αυτού παρεχομένην αμνηστείαν περιλαμβάνονται, συν τοις άλλοις, και οι εκνόμως δράσαντες, εφόσον η δράσις αυτών σχετίζεται οπωσδήποτε με την συμμοριακήν ή αντισυμμοριακήν δράσιν, ανεξαρτήτως των βαθυτέρων αιτιών, υφ’ ων εκινήθησαν οι δράσται και του δοθέντος εις το αδίκημα χαρακτηρισμού…

Επειδή εκ των εν τη δικογραφία ενόρκων καταθέσεων των μαρτύρων της κατηγορίας και λοιπών εγγράφων προκύπτει και το Δικαστήριον πείθεται ότι τα κατά των κατηγορουμένων 1) Δ.Λ.Ν., 2) Μ.Μ., 3) Γ.Ν., 4) Φ.Ν., 5) Ε.Π.Μ. και 6) Ε.Ν., εμφανισθέντων εμπροσθέτως και κατά τους όρους και προϋποθέσεις του ειρημένου ΚΘ’ Ψηφίσματος, κατά τας προσαγομένας εκθέσεις εμφανίσεώς των, αποδιδόμενα αδικήματα διά του υπ’ αριθ. 449/1946 βουλεύματος του Συμβουλίου των εν Αγρινίω Πλημμελειοδικών, ετελέσθησαν κατ’ Ιούλιον 1946 και αφορμήν είχον τον διεξαγόμενον και τότε αντισυμμοριακόν αγώνα των κατηγορουμένων τούτων κατά των συμμοριτών της οργανώσεως ΕΑΜ, μέλη της οποίας ετύγχανον οι παθόντες, εκ των οποίων μάλιστα ο Ν.Γ. υπεύθυνος ων της οργανώσεως ΕΑΜ εν τω χωρίω του εγένετο παραίτιος του φόνου υπ’ αυτής συγγενών προσώπων των κατηγορουμένων και άλλων Εθνικοφρόνων πολιτών, δι’ ους φόνους και είχε φυλακισθή ούτος, πλην αμνηστευθείς δυνάμει του Νόμου 753. Συνέπεται όθεν ότι και τα αδικήματα ταύτα των ειρημένων κατηγορουμένων, εμφανισθέντων εμπροσθέτως, ως ερρέθη, ημνηστεύθησαν κατά το άρθρον 1 του Ψηφίσματος και δέον να παύση πάσα κατ’ αυτών διαδικασία… επί τούτοις.

[…]

Δια ταύτα

Παύει πάσαν ποινικήν διαδικασία κατά των κατηγορουμένων 1) Δ.Λ.Ν. 2) Μ.Μ., 3) Γ.Ν., 4) Φ.Ν., 5) Ε.Π.Μ. και 6) Ε.Ν. …, επί τω ότι υπό κοινού συμφέροντος κινούμενοι συναπεφάσισαν την εκτέλεσιν των επομένων αξιοποίνων πράξεων και ένεκα τούτων συνομολογήσαντες προς αλλήλους αμοιβαίαν συνδρομήν την νύκτα της 18ης προς την 19ην Ιουλίου 1946 εις θέσιν “Ζαπάντι” της Μεγάλης Χώρας Αγρινίου, εκ προμελέτης απεφάσισαν και εσκεμμένως εξετέλεσαν ανθρωποκτονίαν κατά του Ν.Γ. πλήξαντες αυτόν διά μαχαιρών αιχμηρών εις διάφορα του σώματός του μέρη, εξ ων πληγμάτων ως μόνης ενεργού αιτίας επήλθε ο θάνατος τω παθόντι, 2) κατά τον αυτόν ως άνω τόπον και χρόνον ηνάγκασαν εις ασέλγειαν την Β. χήραν Ν.Γ. μεταχειριζόμενοι κατ’ αυτής σωματικήν βίαν και απειλάς, ηνωμένας με επικείμενον κίνδυνον του σώματος και της ζωής της, ήτοι απειλούντες διά των ως άνω όπλων ότι θα φονεύσωσιν αυτήν, έρριψαν χαμαί και ησέλγησαν κατ’ αυτής και 3) των απηγορευμένων τούτων όπλων εποιήσαντο χρήσιν προς διάπραξιν του άνω κακουργήματος του φόνου, ήτις χρήσις δεν αποτελεί, κατ’ ειδικήν του νόμου διάταξιν, στοιχείον του αδικήματος.

[…]

Εκρίθη, απεφασίσθη και απηγγέλθη εν Λευκάδι τη 10 Μαρτίου 1948 δημοσία επ’ ακροατηρίου.

[Πηγή: Γενικά Αρχεία του Κράτους Ν. Αχαΐας, Αρχείο Εφετείου Πατρών, Αρχείο Κακουργιοδικείου Λευκάδας, ΑΒΕ: 310, ΑΕΕ (Δικαστικά): 27.2]

≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈≈

*υποψήφιος διδάκτορας Ιστορίας

Επιμέλεια: Τάσος Κωστόπουλος

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

YPS-JIN: Θα πάρουμε εκδίκηση για όλες τις δολοφονημένες γυναίκες

feature_ypj

Η Zana Gever του YPS-JIN υποσχέθηκε ότι θα αυξήσουν την αντίσταση των γυναικών και ότι η φετινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στις 8 Μαρτίου, θα είναι ημέρα αντίστασης. Το YPS-JIN δήλωσε ότι «Θα πάρουμε εκδίκηση για όλες αυτές τις δολοφονημένες γυναίκες, των οποίων τα σώματα κακοποιήθηκαν, χρησιμοποιήθηκαν ως θέαμα, κάφτηκαν και πετάχτηκαν μέσα στη μέση του δρόμου».

Το Σώμα Γυναικείας Πολιτοφυλακής (YPS-JIN) ιδρύθηκε από γυναίκες που δεν εγκατέλειψαν τις περιοχές τους όταν τους πολιορκούσαν (και τους πολιορκούν) οι κρατικές δυνάμεις για μήνες. Οι γυναίκες αυτές συνέχισαν να αντιστέκονται με το YPS-JIN. Η Zana Gever, μέλος του YPS-JIN δήλωσε ότι αφιερώνουν την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (8 Μαρτίου) στην μνήμη των γυναικών που δολοφονήθηκαν και των οποίων τα σώματα χρησιμοποιήθηκαν ως εκθέματα, παρά τη στρατιωτική νομοθεσία στο Κουρδιστάν.

«Η αντρική νοοτροπία, η οποία είχε κάψει γυναίκες δεκάδες χρόνια πριν, ακόμα συνεχίζει να υπάρχει και να καίει και να σκοτώνει γυναίκες. Εμείς, ως το Σώμα Γυναικείας Πολιτοφυλακής (YPS-JIN), θα απαντήσουμε σε αυτή τη σφαγή των γυναικών βγαίνοντας στους δρόμους. Σήμερα είναι η μέρα που θα ενωθούμε όλες μαζί και θα εξεγερθούμε ενάντια στο σύστημα και στην πατριαρχική νοοτροπία. Σήμερα είναι η μέρα οργάνωσης των γυναικών. Οι γυναίκες δε πρέπει να μένουν στα σπίτια τους. Εμείς, ως γυναίκες πρέπει να σταματήσουμε αυτό το μακελειό. Θα συνεχίσουμε να φωνάζουμε ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΖΩΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!» είπε η Zana Gever.

Εν τω μεταξύ, ακόμα ένα μέλος του YPS-JIN, επισήμανε ότι η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στις 8 Μαρτίου πρέπει να γιορταστεί πιο ένδοξα, στη μνήμη των δολοφονημένων γυναικών. Κάλεσε τις γυναίκες λέγοντας «Εμείς, ως Σώμα Γυναικείας Πολιτοφυλακής (YPS-JIN), ηγούμαστε του αγώνα ο οποίος γίνεται εδώ και καιρό. Ευχόμαστε μια χαρούμενη Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας σε όλες τις επαναστατημένες και εργαζόμενες γυναίκες. Θα εντείνουμε την αντίσταση μας κι άλλο, εκ μέρους της μνήμης κάθε γυναίκας που δολοφονήθηκε. Όλες οι γυναίκες θα πρέπει να βγουν στους δρόμους, μη εξαιρώντας αυτές από Τουρκία και Κουρδιστάν. Οι γυναίκες θα σπάσουν τις αλυσίδες του φασισμού!»

«Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, θα είναι η ημέρα αντίστασης όλων των γυναικών. Δίνουμε το λόγο μας σε όλες τις Κούρδισσες ότι θα αντισταθούμε σε πόλεις όπως στη Rojava. Πρέπει να αντισταθούμε για ένα καλύτερο μέλλον. Καλούμε όλες τις γυναίκες να συμμετέχουν στο Σώμα Γυναικείας Πολιτοφυλακής (YPS-JIN). Ζήτω ο αγώνας της 8ης Μαρτίου!» είπε η Nujin

Μετάφραση @Karvounina

Πηγή: Μπαλοθιά

 

«Οι πόνοι της περιόδου μπορεί να είναι σχεδόν εξίσου έντονοι με αυτούς της καρδιακής προσβολής». Γιατί λοιπόν οι έρευνες για θεραπείες παραμένουν περιορισμένες;

menstrual flowers

της Olivia Goldhil

Είναι καιρός να μιλήσουμε για τους πόνους της περιόδου. Κάθε μήνα, κάθε γυναίκα που γνωρίζετε μεταξύ  μεταεφηβικής ηλικίας προ-κλημακτηρίου, ματώνει από τον κόλπο της. Η περίοδος είναι ένα από τα πιο βασικά δεδομένα της ζωής. Κάθε αίσθημα αηδίας γύρω από το θέμα είναι ταυτόχρονα γελοίο και επικίνδυνο, καθώς είναι πάρα πολλές οι γυναίκες που υποφέρουν σιωπηλά, μορφάζοντας μέσα στην αγωνία που βιώνουν κατά τη διάρκεια της περιόδου τους.

Αγωνία, ακριβώς. Όχι ενοχλήσεις ή δυσφορία ή ιδιοτροπίες, αλλά πολύ σοβαρό πόνο. Η δυσμηνόρροια, ο κλινικός όρος για την επώδυνη εμμηνόρροια, αναστατώνει την καθημερινότητα σε περίπου 1 στις 5 γυναίκες, σύμφωνα με την Αμερικάνικη Ακαδημία Οικογενειακών Γιατρών (American Academy of Family Physicians). Και παρόλα αυτά η έρευνα για αυτή την κατάσταση είναι εντυπωσιακά περιορισμένη, σύμφωνα με τους ειδικούς, ενώ πάρα πολλοί γιατροί είναι απορριπτικοί όταν έρχονται αντιμέτωποι με τα συμπτώματα.

Ο Frank Tu, διευθυντής γυναικολογικού πόνου στο πανεπιστημιακό νοσοκομείο NorthShore University HealthSystem, μιλώντας στο Quartz λέει ότι κάποιοι γιατροί διδάσκονται ότι η ιβουπροφένη «πρέπει να αρκεί». Ωστόσο, δεν αποτελεί επαρκή απάντηση σε τόσο σοβαρό πόνο. Πόσο σοβαρό; ο John Guillebaud, διευθυντής αναπαραγωγικής υγείας στο University College London, λέει στο Quartz ότι οι πόνοι μπορεί να είναι «σχεδόν εξίσου έντονοι με αυτούς της καρδιακής προσβολής».

Κατά τα δυο τελευταία χρόνια οι πόνοι της περιόδου μου έχουν γίνει τόσο δυνατοί που θυμίζουν εκείνους της δισκοπάθειας. Μιλάω εκ πείρας, μιας και μου έχει συμβεί πάθει δυο φορές. Οι γιατροί ήταν τόσο πεισμένοι ότι μου συνέβαινε για τρίτη φορά, που με παρέπεμψαν για μαγνητική. Κάθε μήνα περνούσα ώρες ξαπλωμένη στο πάτωμα, ανίκανη να κουνηθώ, κυριολεκτικά κλαίγοντας από την αγωνία. Ο μηρός και οι μύες της πλάτης μου πάθαιναν σπασμούς, τόσο ώστε το σώμα μου έστριβε σε σχήμα S όποτε σηκωνόμουν όρθια – μια κατάσταση που δεν περνούσε όταν τέλειωνε η αιμορραγία, αλλά έπρεπε να αντιμετωπίζεται με επισκέψεις σε έναν φυσιοθεραπευτή κάθε τέσσερεις βδομάδες.

Πριν κάνω τις μαγνητικές, είπα στον γιατρό που με παρακολουθούσε ότι μου φαίνεται πως ο πόνος ενεργοποιείται από την περίοδό μου. Δεν το θεώρησε σχετικό και αγνόησε το σχόλιο. Αργότερα, όταν οι μαγνητικές τομογραφίες έδειξαν ότι οι σπόνδυλοί μου ήταν στη θέση τους, ο ειδικός μου είπε ότι ο πόνος μου μάλλον προέρχεται από φλεγμονή στο νεύρο – ένα από αυτά τα οδυνηρά συμπτώματα που κάποια με το δικό μου ιστορικό πολύ πιθανό να έχει κατά διαστήματα. Όταν ρώτησα αν αυτό μπορεί να συνδέεται με τον κύκλο μου και πάλι τα μάτια του γύρισαν στο πλάι και τα χέρια του έκαναν μια απορριπτική κίνηση.

Επόμενη στάση ήταν η γυναικολόγος, που μου έκανε υπέρηχο, μου είπε ότι όλα μοιάζουν φυσιολογικά και, μετά από ένα επόμενο ραντεβού όπου είπα ότι πονάω ακόμα, μου πρότεινε να πάρω αντισυλληπτικά χωρίς διακοπές (η ιδέα του να μην έχω καθόλου περίοδο). Όταν ρώτησα για τους κινδύνους, μου είπε ότι μπορεί να οδηγούσε σε θρόμβους και αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του μαστού – όμως 1 στις 8 γυναίκες πάσχουν από καρκίνο του μαστού ούτως ή άλλως οπότε δεν θα έπρεπε να ανησυχώ και πολύ.

Φαίνεται τελικά ότι η συνεχής χρήση του χαπιού δεν σταματάει τελείως την περίοδο ή τουλάχιστον τον συνοδευτικό της πόνο. Και στην πορεία της έρευνας για αυτό το άρθρο και μιλώντας με γιατρούς, συνειδητοποίησα ότι έχω όλα τα συμπτώματα της ενδομητρίωσης – μια πάθηση που δεν μπορεί να διαγνωστεί με υπέρηχους, μα μόνο με λαπαροσκοπικό χειρουργείο (περισσότερα για το θέμα παρακάτω).

Προς το παρόν, και χωρίς επίσημη διάγνωση, οι μηνιαίοι πόνοι μου είναι κάτι σαν μυστήριο. Μόλις όμως άρχισα να μιλάω για τους πόνους της περιόδου, έμαθα ότι δεν είμαι η μόνη που πρέπει να ανέχεται αυτή τη δυσφορία και τη σύγχυση. Μισή ντουζίνα φίλες μου είπαν ότι είχαν παρόμοιες εμπειρίες – άκουσα για μόνιμο χαπάκωμα με αντισυλληπτικά, για συνταγογράφηση Prozac με σκοπό την αντιμετώπιση των μηνιαίων επιθέσεων κατάθλιψης, για μόνιμες ημικρανίες, ακόμα και για εμετούς σε κάθε περίοδο. Τα συμπτώματα ήταν ποικίλα, όμως αυτές οι ιστορίες είχαν ένα πράγμα κοινό: καμιά δεν φαινόταν να παίρνει σαφείς απαντήσεις από το γιατρό της.

Οι ιατρικές παθήσεις που συνδέονται με τους πόνους της περιόδου

Υπάρχουν δύο βασικές αιτίες των πόνων της περιόδου: η πρωταρχική δυσμηνόρροια και η ενδομητρίωση. Η πρώτη είναι απλώς επώδυνη εμμηνόρροια, χωρίς συγκεκριμένη ιατρική εξήγηση, που τείνει να επηρεάζει τις γυναίκες από τη στιγμή που πρωτοέχουν περίοδο. Όμως η διάκριση ανάμεσα στις δύο αιτίες δεν είναι ξεκάθαρη, καθώς πολλές γυναίκες που υποφέρουν από δυσμηνόρροια μπορεί να πάσχουν από ενδομητρίωση που απλώς δεν έχει διαγνωστεί. Υπολογίζεται ότι ενώ το 20% των γυναικών πάσχουν από πρωταρχική δυσμηνόρροια, περίπου 10% των γυναικών με ωορρηξία στις ΗΠΑ έχουν ενδομητρίωση και τους παίρνει κατά μέσο όρο δέκα χρόνια μέχρι να υπάρξει ακριβής διάγνωση.

Η ενδομητρίωση παρουσιάζεται όταν ιστός παρόμοιος με εκείνον που βρίσκεται στο εσωτερικό της μήτρας μεγαλώνει σε άλλες περιοχές, συνήθως εντός της πυέλου, όπως σάλπιγγες και ωοθήκες. Τέτοιος ιστός έχει επίσης βρεθεί στην ουροδόχο κύστη και τα έντερα και, σε σπάνιες περιπτώσεις, ακόμη και στους πνεύμονες και τον εγκέφαλο. Το σώμα αντιδρά σε αυτές τις αλλοιώσεις προσπαθώντας να τις καλύψει με ουλώδη ιστό και δημιουργώντας φλεγμονή. Ένα από τα πιο κοινά συμπτώματα είναι έντονες κράμπες κατά την εμμηνόρροια. Αν παραμείνει χωρίς θεραπεία, προκαλεί στειρότητα. Και παρόλα αυτά επικρατεί μεγάλη σύγχυση σχετικά με την ενδομητρίωση – τις αιτίες, τους λόγους που κάποιες γυναίκες έχουν προδιάθεση για την εμφάνιση της νόσου, αν υπάρχει κληρονομικός παράγοντας.

Στο μεταξύ, οι ιατρικοί λόγοι της πρωταρχικής δυσμηνόρροιας παραμένουν σε μεγάλο βαθμό άγνωστοι. Ο Guillebaud αναφέρει ότι ο πόνος δημιουργείται μερικώς από κράμπες της μήτρας, ενώ ο Tu λέει ότι συμβάλλει ένας συνδυασμός από αισθητηριακές διαδικασίες, τοπικές φλεγμονές της μήτρας και θέματα ροής του αίματος στη μήτρα. Αυτό που δεν είναι πλήρως κατανοητό είναι τα συγκεκριμένα δεδομένα που κάνουν κάποιους ανθρώπους να υποφέρουν περισσότερο από άλλους. «Αυτό είναι καλή ερώτηση, την οποία όμως στην πραγματικότητα δεν ξέρουμε πώς να απαντήσουμε» είπε στο Quartz ο Richard Legro, γιατρός στο νοσοκομείο Penn State College of Medicine.

menstrual

Υπάρχουσες θεραπείες και η έλλειψη έρευνας

Παρά τον μεγάλο αριθμό γυναικών που υποφέρουν από έντονες κράμπες, οι υπάρχουσες θεραπείες είναι περιορισμένες. Τόσο για την ενδομητρίωση όσο και τη δυσμηνόρροια, οι ασθενείς μπορούν να αμβλύνουν τα συμπτώματα μέσω της χρήσης παυσίπονων, όπως η ιβουπροφένη, να χρησιμοποιήσουν το χάπι για αντισύλληψη, το οποίο τείνει να μειώνει τη ροή του αίματος της περιόδου, ή ενδομήτρια συστήματα όπως το Mirena.

Εάν η ενδομητρίωση δημιουργεί προβλήματα υπογονιμότητας, οι ασθενείς μπορούν να αφαιρέσουν τον έξτρα ιστό χειρουργικά – παρότι μπορεί να επανέλθει. Τα συμπτώματα ποικίλουν αρκετά από ασθενή σε ασθενή, ενώ αν οι λιγότερο παρεμβατικές μέθοδοι δεν επιφέρουν αποτέλεσμα, μια άλλη επιλογή είναι η υστερεκτομή. «Αυτό είναι πολύ ακραίο για πολλές γυναίκες», λέει ο Guillebaud. «Αλλά είναι εκεί ως τελευταίο καταφύγιο και κάποιες γυναίκες βασικά πρέπει να το κάνουν». Όμως ακόμα και η υστερεκτομή δεν αποτελεί εγγυημένη θεραπεία και ο πόνος μπορεί να επιμείνει.

Καθότι η ενδομητρίωση μπορεί να επιφέρει στειρότητα, γίνονται περισσότερες έρευνες για αυτή απ’ ότι για τη δυσμηνόρροια (παρότι και για τις δύο περιπτώσεις η έρευνα απέχει απ’ το να χαρακτηριστεί άφθονη). Και για τις δυο παθήσεις, οι γιατροί δεν είναι σίγουροι για τους λόγους που ενεργοποιούνται, ποιές είναι οι καλύτερες θεραπείες και γιατί επηρεάζονται κάποιες γυναίκες και όχι άλλες.

Η εμπειρία του Legro είναι διδακτική. Χάρις σε μία προηγούμενη χορηγία, εκείνος και οι συνάδελφοί του ερευνητές ανακάλυψαν ότι το sildenafil (γνωστό και ως Viagra) μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία της δυσμηνόρροιας. «Δημοσιεύσαμε τα ευρήματά μας σε ένα έγκυρο επιστημονικό περιοδικό γυναικολογίας και νιώθουμε ότι συνεισφέραμε σε μια θεραπεία που οι γιατροί θα μπορούσαν να συνιστούν καθημερινά».

Παρόλα αυτά, πριν μπορέσει να πάρει έγκριση ως θεραπεία χρειάζεται ακόμα περισσότερη έρευνα. Για παράδειγμα, ο Legro θέλει να μελετήσει τις λεπτομέρειες της χρήσης της sildenafil ως θεραπεία – τη σωστή δοσολογία, αν πρέπει να λαμβάνεται κολπικά ή από το στόμα, τι θα συμβεί αν χρησιμοποιηθεί κατά τη διάρκεια πολλαπλών κύκλων. Κι όμως κανένας δεν χρηματοδοτεί την έρευνα. «Έχω κάνει αίτηση τρεις ή τέσσερεις φορές όμως πάντα απορρίπτεται», λέει ο ίδιος. «Η ουσία νομίζω είναι ότι κανείς δεν θεωρεί τις κράμπες της περιόδου ως ένα σημαντικό θέμα δημόσιας υγείας».

Μια κουλτούρα σιωπής

Προφανώς, οι επιλογές για θεραπεία είναι κάθε άλλο παρά ιδανικές. Μιας όμως και η περίοδος είναι μια κατάσταση που αφορά μόνο τις γυναίκες, πολύ απλά δεν δίνεται η απαραίτητη προσοχή. «Δεν το έχουν οι άντρες και δεν της δίνεται η σημασία που έπρεπε να έχει. Πιστεύω όμως ότι θα έπρεπε να αντιμετωπίζεται όπως κάθε άλλο ζήτημα στην ιατρική», λέει ο Guillebaud. Επιπλέον, τα συμπτώματα μπορεί να υποχωρήσουν σε περίπτωση γέννας (και πάλι κανείς δεν ξέρει γιατί ακριβώς). Ο ίδιος υποστηρίζει ότι, καθώς η «μητέρα φύση» μπορεί να λύσει κάθε πρόβλημα, ίσως οι ερευνητές που θέλουν να αφήσουν όνομα δεν θεωρούν ότι αποτελεί ένα σημαντικό ερευνητικό πεδίο.

Αυτή η αδιαφορία μπορεί να μεταφέρεται στους γιατρούς, οι οποίοι δεν έχουν εκπαιδευτεί να παίρνουν στα σοβαρά τους πόνους της περιόδου. Ο Guillebaud συμπληρώνει:

«Νομίζω ότι αυτό συμβαίνει και με τα δύο φύλα γιατρών. Από τη μία, οι άντρες δεν υποφέρουν από τους πόνους και υποτιμούν το πόσο σοβαροί μπορούν να είναι ή να γίνουν σε μερικές γυναίκες. Νομίζω όμως ότι και κάποιες γυναίκες γιατροί μπορούν να γίνουν αρκετά σκληρές είτε γιατί δεν το παθαίνουν οι ίδιες ή, αν το παθαίνουν, σκεπτόμενες ότι ‘αφού εγώ μπορώ να ζήσω με αυτό, το ίδιο μπορούν και η ασθενείς μου’».

Μπορεί οι πόνοι της περιόδου να μην αποτελούν απειλή κατά της ζωής, όμως πρόκειται για μια επώδυνη πάθηση που επηρεάζει την καθημερινότητα των γυναικών. Γιατί λοιπόν το πρόβλημα έχει παραμεληθεί τόσο πολύ από την ιατρική κοινότητα;

Ο Legro λέει ότι χωρίς κάποιο λόμπι να προωθεί την αναγκαιότητα της έρευνας, οι ερευνητές δεν θα αρχίσουν ποτέ να δίνουν σημασία στο θέμα. Εφιστά την προσοχή στη σιωπή που καλύπτει τους πόνους της περιόδου στη δημόσια συζήτηση. Για παράδειγμα, λέει ότι στις ΗΠΑ, αρκετά ενημερωτικά κανάλια αποφεύγουν να χρησιμοποιούν τις λέξεις «κόλπος» ή «έμμηνος ρύση», κάτι που καθιστά κάθε πιθανή συζήτηση πρακτικά αδύνατη.

«Ζούμε σε μια χώρα που δεν θέλει πραγματικά να αντιμετωπίσει αυτές τις διαταραχές γιατί μας κάνουν να σκεφτόμαστε το σεξ και τις αμβλώσεις και τα έμβρυα και όλα αυτά τα ‘κακά’ πράγματα», λέει ο Legro. Κρίνοντας από τις επιλογές θεραπείας και την ιατρική γνώση παγκοσμίως, ούτε και οι άλλες χώρες πρέπει αν έχουν κάποια πιο λογική αντίδραση.

Η λύση, συμπληρώνει, είναι οι γυναίκες που υποφέρουν από πόνους περιόδου να βγουν από την ντουλάπα. Οι πόνοι περιόδου αφορούν εκατομμύρια γυναίκες και πρέπει να συζητήσουμε για αυτό. «Πρέπει να το πούμε στην Oprah και στην εθνική τηλεόραση. Δεν υπάρχει κάτι για να ντρεπόμαστε, είναι μια συνηθισμένη διαταραχή και δεν πρέπει να την αγνοούμε».

Αν λοιπόν υποφέρετε από πόνους κατά την περίοδό σας, μην μορφάζετε και προσπαθείτε να αντέξετε: πείτε το στο/στη γιατρό σας, στους φίλους και τις φίλες σας, στους/στις συναδέλφους σας. Πρέπει να μιλήσουμε για τους πόνους της περιόδου πολύ και αρκετά δυνατά ώστε οι γιατροί να κάνουν επιτέλους κάτι για αυτό.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Quartz και μπορείτε να το βρείτε εδώ

μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

 

Sarah Gavron: «Θέλαμε να αφηγηθούμε την ιστορία της καθημερινής γυναίκας»

soufrazetes

του Γιάννη Κοντού

Με υποδειγματικές ερμηνείες από τις πρωταγωνίστριες (Κάρεϊ Μάλιγκαν, Χέλενα Μπόναμ-Κάρτερ, Αν-Μαρί Νταφ) και συνυφαίνοντας δεξιοτεχνικά το προσωπικό με το πολιτικό, η ταινία της Sarah Gavron Οι Σουφραζέτες επιχειρεί να αφηγηθεί τις ιστορίες των καθημερινών γυναικών που ενεπλάκησαν στο κίνημα των Σουφραζετών. Η ταινία είχε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Διαγωνιστικό της περσινής Μπερλινάλε και προβάλλεται για δεύτερη βδομάδα στους κινηματογράφους. Με αυτήν την αφορμή, είχα μια διαφωτιστική κουβέντα με την σκηνοθέτρια.

Πώς γεννήθηκε η ανάγκη να ασχοληθείς με το συγκεκριμένο θέμα στη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία;

Ήθελα να κάνω την ταινία επί πολλά χρόνια. Πάνω από 10, νομίζω. Άρχισα να συνειδητοποιώ ότι το ζήτημα δεν είχε ποτέ αποτυπωθεί σε ταινία και υπήρχε αυτή η πραγματικά εκπληκτική ιστορία, όχι ευρέως γνωστή στη Μεγ. Βρετανία, παρότι πρόκειται για δικό μας κίνημα. Ακόμη κι αν μιλήσεις με φοιτητές, γνωρίζουν μόνο μερικές λεπτομέρειες κι εγώ δεν το διδάχτηκα στο σχολείο. Μόνο όταν ξεκίνησα να διαβάζω γι’ αυτό και μέσα από την έρευνα συνειδητοποίησα πως υπήρχαν αυτές οι γυναίκες, που θυσίασαν τόσα γι’ αυτόν το σκοπό, πήγαν φυλακή, έκαναν απεργίες πείνας, υπέστησαν αναγκαστική σίτιση, αντιμετώπισαν τεράστια βαναυσότητα στα χέρια της αστυνομίας και έχασαν δουλειές, σπίτια και οικογένειες, φάνταζε συναρπαστική, μια ιστορία που χρειαζόταν να ειπωθεί: όχι μόνο γιατί είναι ένα κριτικό κομμάτι της δικής μας ιστορίας, το οποίο πραγματικά είχε αντίκτυπο σε και άλλαξε την πορεία των ζωών μας σήμερα, αλλά και γιατί έχει απήχηση στις μέρες μας. Καθώς πραγματοποιούσαμε την έρευνα, καθίστατο, όλο και περισσότερο, παράξενα επίκαιρη. Την ίδια στιγμή, ανακαλύπταμε αυτές τις επιχειρήσεις αστυνομικής παρακολούθησης που διεξάγονταν εναντίον των σουφραζετών κι έπειτα διαβάζαμε στις εφημερίδες για την αστυνομική παρακολούθηση σήμερα, μετά για τον ακτιβισμό. Έμοιαζε να αντηχεί πολλά παγκόσμια γεγονότα. Επίσης, όπως ξέρουμε, αν και έχουμε μια πιο ισότιμη κοινωνία απ’ ότι πριν 100 χρόνια στη Μεγ. Βρετανία, υπάρχουν χώρες στον κόσμο, όπου οι γυναίκες μάχονται για βασικά ανθρώπινα δικαιώματα. Έτσι, η ιστορία ήταν καίρια.

Πόσο καιρό διεξήγαγες έρευνα για το θέμα της ταινίας;

Αφιερώσαμε περίπου 6 χρόνια.

Πολύς καιρός!

Οι ταινίες χρειάζονται πολύ καιρό, έτσι κι αλλιώς! Κινηθήκαμε προς πολλά διαφορετικά «μονοπάτια», πριν αποφασίσουμε ποιο θα ακολουθήσουμε. Θα έπρεπε να είναι μια ταινία για την Emmeline Pankhurst; Σε ποιες γυναίκες, ποια περίοδο θα έπρεπε να εστιάσουμε; Καθώς το κίνημα είχε διάρκεια 50 χρόνων και ήταν χιλιάδες οι γυναίκες που ενεπλάκησαν σ’ αυτό, υπήρχαν, συνεπώς, πολλοί διαφορετικοί τρόποι να αφηγηθούμε αυτήν την ιστορία.

Γιατί, λοιπόν, αποφάσισες να εστιάσεις σε αυτούς τους χαρακτήρες, οι οποίοι, όπως αντιλαμβάνομαι, είναι εν μέρει βασισμένοι σε ιστορίες πραγματικών γυναικών και εν μέρει μυθοπλαστικοί;

Μας συνάρπασαν οι ιστορίες των γυναικών της εργατικής τάξης. Συχνά, οι ιστορίες των γυναικών έχουν περιθωριοποιηθεί στην ιστορία, γενικότερα, και εκείνες των γυναικών της εργατικής τάξης ακόμη περισσότερο. Όταν, λοιπόν, διαβάσαμε τις περιγραφές αυτών των γυναικών, που ήταν φτωχές, δούλευαν σε εργοστάσια, ενεπλάκησαν στο κίνημα και πραγματικά πέτυχαν πολλά από άποψη ακτιβισμού, οι φωνές τους ηχούσαν πολύ σύγχρονες. Επιπλέον, καταπιάνονταν με ζητήματα άνισης πληρωμής, δικαιωμάτων κηδεμονίας για τα παιδιά τους και σεξουαλικής κακοποίησης στο χώρο δουλειάς. Μου φάνηκε πως αυτή ήταν μια ενδιαφέρουσα και προσιτή εισαγωγή στο ζήτημα σε ό,τι αφορά ένα σύγχρονο κοινό, περισσότερο από το να αφηγηθώ την ιστορία μιας μορφωμένης γυναίκας της ελίτ, όπως η Pankhurst. Θέλαμε να αφηγηθούμε την ιστορία της καθημερινής γυναίκας, να ακολουθήσουμε το ταξίδι της και να το συνδέσουμε με τους ανθρώπους σήμερα. Ό,τι συμβαίνει στην Maud, την πρωταγωνίστρια, συμβαίνει σε γυναίκες, για τις οποίες διαβάσαμε. Δημιουργήσαμε ένα σύνθετο χαρακτήρα, με στοιχεία από ορισμένες διαφορετικές γυναίκες, χωρίς να περιοριστούμε υπερβολικά από την ιστορία ενός μόνο ατόμου.

Υποθέτω πως η ταινία σου είναι αρκετά ακριβής από ιστορικής άποψης.

Ναι, πολύ ακριβής. Συνεργαστήκαμε με πολλούς ιστορικούς συμβούλους, ιστορικούς που έχουν δουλέψει πάνω στο θέμα για περισσότερα από 30 χρόνια.

Γιατί αποφάσισες να διαλέξεις τις Κάρεϊ Μάλιγκαν, Χέλενα Μπόναμ-Κάρτερ και Αν-Μαρί Νταφ ως τις πρωταγωνίστριές σου; Σχετικά, δε, με την Μέριλ Στριπ, που υποδύεται την Emmeline Pankhurst, σε προβλημάτισε μήπως η παρουσία της εξέτρεπε την προσοχή του κοινού από την ίδια την ιστορία, ή νόμισες ότι θα προσέλκυε περισσότερο ενδιαφέρον για την ταινία σου;

Από άποψη casting, εκείνες ήταν οι ηθοποιοί που ήθελα πολύ στην ταινία και αντιπροσωπεύουν μια εκλεκτική γκάμα των ηθοποιών που έχουμε. Ήθελα να δουλέψω με την Κάρεϊ Μάλιγκαν στη συγκεκριμένη ταινία. Ήταν απολύτως κατάλληλη γι’ αυτόν το ρόλο. Είναι μια ηθοποιός που μπορεί να «κατοικήσει» ένα χαρακτήρα με τόση αληθοφάνεια, «γράφει» τόσο πολύ στην οθόνη. Ήταν η πρώτη που προσεγγίσαμε, μας είπε το «ναι» και ήμουν χαρούμενη που την είχαμε στην ταινία. Έπειτα, «χτίσαμε» το υπόλοιπο cast γύρω της. Ήταν, επίσης, συναρπαστικό να έχουμε την Χέλενα Μπόναμ-Κάρτερ σε ένα ρόλο που δεν την βλέπουμε να συνήθως να υποδύεται. Έχει κι αυτήν την παράξενη και προσωπική σύνδεση με την ιστορία, καθώς είναι η δισέγγονη του Χέρμπερτ Άσκουιθ, πρωθυπουργού της Μεγ. Βρετανίας των καιρό των σουφραζετών. Κι έπειτα, η Αν-Μαρί Νταφ είναι μια από εκείνες τις ηθοποιούς που είναι πολύ αληθοφανείς, επίσης. Ηχούσε ενδιαφέρον να δουλεύουν όλες αυτές οι γυναίκες μαζί, ως σύνολο.

Σε ό,τι αφορά τη διαδικασία του casting για το ρόλο της  Emmeline Pankhurst, μιας εμβληματικής φυσιογνωμίας, η οποία στην ταινία εμφανίζεται μόνο σε μια σκηνή, συζητήσαμε για το ποια θα μπορούσε να τον υποδυθεί. Σκεφτήκαμε, λοιπόν, να βρούμε μια εμβληματική ηθοποιό, έτσι, πολύ σκόπιμα, διαλέξαμε την Μέριλ, γνωρίζοντας ότι, κατά κάποιο τρόπο, θα χρησιμοποιούσαμε τη δύναμή της ως star, όπως έκανε κι η Emmeline Pankhurst με τις γυναίκες εκείνον τον καιρό.

Έχει η ταινία σου δεχτεί αρνητική κριτική σε εγχώριο ή διεθνές επίπεδο;

Στη Μεγ. Βρετανία η κριτική την υποδέχτηκε καλά συνολικά και πραγματικά πήγε καλά εισπρακτικά, ήταν εμπορική επιτυχία. Ήταν μια δια-γενεακή κατάσταση, παρακολουθούσαν τις προβολές άτομα νεότερης και μεγαλύτερης ηλικίας. Πολλές νεαρές γυναίκες έγιναν περισσότερο συνειδητοποιημένες πολιτικά, αφότου είδαν την ταινία. Έλαβα, επίσης, πολλά μηνύματα, σύμφωνα με τα οποία ήταν η πρώτη φορά που είχαν ακούσει χειροκροτήματα σε σινεμά. Με εντυπωσίασε που άκουσα κάτι τέτοιο. Στη Μεγ. Βρετανία είμαστε αρκετά συγκρατημένοι, ξέρεις, σπάνια χειροκροτούμε στο τέλος μιας ταινίας!

Στις Η.Π.Α., η κατάσταση ήταν πιο περίπλοκη. Νομίζω πως δεν είναι αμερικανική ιστορία, οι Αμερικανοί είχαν το δικό τους κίνημα την ίδια περίοδο- όμοιο, από ορισμένες απόψεις, διαφορετικό, από ορισμένες άλλες. Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι εμείς ίσα που είχαμε έγχρωμες γυναίκες στη Μεγ. Βρετανία, ενώ στις Η.Π.Α., εξαιτίας της μετανάστευσης, υπήρχαν πολλές, που ενεπλάκησαν, επίσης, στο κίνημα. Και υπήρχε αυτός ο διαχωρισμός, η προκατάληψη, που διέτρεχαν το κίνημα, πως οι έγχρωμες αποκλείονταν, γεγονός, το οποίο χαρακτήριζε το αμερικανικό κίνημα. Έτσι, στις Η.Π.Α. το κοινό εκτίμησε την ταινία περισσότερο σε κάποιες περιοχές, λιγότερο σε άλλες, αλλά η ιστορία της δεν ήταν γνωστή, και, επίσης, δεν ήταν η αμερικανική ιστορία.

Ως πολιτικοποιημένος άνθρωπος και κινηματογραφίστρια, νομίζεις ότι οι επιθετικές τακτικές, όπως αυτές που χρησιμοποιήθηκαν από το κίνημα των Σουφραζετών, είναι αναγκαίες για ένα ταξικό, έμφυλο κίνημα, στον αγώνα του να κατακτήσει περισσότερα δικαιώματα;

Σίγουρα μπορώ να καταλάβω τι τις έκανε να στραφούν στην πολιτική ανυπακοή. Για 50 χρόνια, προσπαθούσαν να επιδράσουν στην αλλαγή μέσα από τη συνταγματική οδό, μέσα από διατύπωση αιτημάτων και ομιλίες, χωρίς κανένα απολύτως αποτέλεσμα. Αυτές οι προσπάθειες κατέληξαν απλώς σε μια σειρά από αθετημένες υποσχέσεις από την πλευρά της κυβέρνησης και σε ένα επί της ουσίας μπλοκάρισμα από τον Τύπο, ο οποίος δεν ανέφερε τίποτα από όσα οι γυναίκες προσπαθούσαν να κάνουν. Μπορώ να αντιληφθώ πως αντιμετωπίστηκαν με αδιαλλαξία, η οποία τις οδήγησε να αναζητήσουν άλλους τρόπους να έρθουν σε επαφή με την κυβέρνηση. Κατά κάποιο τρόπο, «σκουντούφλησαν» πάνω στη μαχητική δράση. Αυτή η τεχνική σίγουρα είχε αντίκτυπο και προσέλκυσε προσοχή στο στόχο τους. Αυτό που είναι σημαντικό, κοιτάζοντας προς τα πίσω, επειδή η λέξη «τρομοκρατία» έχει χρησιμοποιηθεί για να χαρακτηρίσει τις ενέργειες αυτών των γυναικών, είναι ότι οι σύγχρονοι τρομοκράτες έχουν ως στόχο την ανθρώπινη ζωή, εκείνες ποτέ δεν είχαν έναν τέτοιο. Στόχευαν μόνο την ιδιοκτησία. Κανείς δεν πέθανε ως συνέπεια των ενεργειών τους, πέρα από μια δυο από τις ίδιες τις σουφραζέτες.

Κάποια σχέδια ή ιδέες για καινούρια ταινία;

Αυτή η ταινία υπήρξε το «μωρό» μου για πολύ καιρό. Αυτόν τον καιρό, δίνω πολλές διαλέξεις σε σχολεία, πανεπιστήμια, οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα και θέλω να προκαλέσει συζητήσεις. Πέρα από αυτό, εξερευνώ, επίσης, την προοπτική δημιουργίας μιας καινούριας, αλλά είναι πολύ νωρίς για να πω περισσότερα.

Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά την Sarah Gavron για την τηλεφωνική μας συνομιλία και την Sophie Glover, υπεύθυνη του Γραφείου Τύπου της  Pathé UK, για την πολύτιμη συμβολή της στη διοργάνωσή της.

Η ταινία της Sarah Gavron Οι Σουφραζέτες προβάλλεται για δεύτερη βδομάδα στους κινηματογράφους.

Πηγή: hitandrun

Μουσουλμάνες στη Βόρεια Νιγηρία γράφουν ερωτικά μυθιστορήματα, ενίοτε ανατρεπτικά

Heart_08-2-805x450

του Γιάννη Κοντού

Οι περισσότερες και οι περισσότεροι τείνουμε να συνδέουμε τη Νιγηρία, και ιδίως το βόρειο τμήμα της, με την ισλαμική φονταμενταλιστική οργάνωση Boko Haram, η οποία ιδρύθηκε το 2002, έχει διακηρύξει την αφοσίωσή της στον ISIS και είναι ενεργή στη βορειονατολική Νιγηρία, το Νίγηρα, το Τσάντ και το βόρειο Καμερούν.

Στην ίδια περιοχή της Νιγηρίας, ωστόσο, και με επίκεντρο την πόλη Kano, παρατηρείται, παράλληλα, μια αξιοσημείωτη λογοτεχνική παραγωγή μυθιστορημάτων ερωτικού περιεχομένου, γραμμένων από Μουσουλμάνες. Οι συγγραφείς αυτές γράφουν στη γλώσσα Hausa, η οποία μιλιέται από 50 εκατομμύρια άτομα, αλλά η δουλειά τους σπάνια βγαίνει από τα σύνορα της συγκεκριμένης γεωγραφικής ζώνης. Οι γυναίκες αυτές, οι ζωές τους, οι φιλοδοξίες τους και οι δουλειές τους αποτελούν τα θέματα του φωτογραφικού λευκώματος-βιβλίου της πολυβραβευμένης Αμερικανίδας φωτογράφου Glenna Gordon Diagram of the Heart, το οποίο κυκλοφόρησε στις 11 Φεβρουαρίου από τις Red Hook Editions.«Οι συγγραφείς συγκρούονται με τους ισλαμιστές λογοκριτές και πουλάνε τα βιβλία τους σε μερικές από τις ίδιες αγορές που γίνονται στόχος από τους βομβιστές αυτοκτονίας της Boko Haram. Τα βιβλία αναφέρονται στην αγάπη και το γάμο. Κάποια είναι ανατρεπτικά και μιλάνε άφοβα ενάντια στο trafficking και το γάμο παιδιών, ενώ άλλα είναι υποτακτικά, συμβουλεύοντας τις γυναίκες πώς να ικανοποιούν τους συζύγους τους κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, προσφέροντας φαντασιώσεις απόδρασης, και ιστορίες του φτωχού κοριτσιού που συναντά τον πλούσιο άντρα. Οδηγούμενο από τα θέματα αυτών των μυθιστορημάτων, το Diagram of the Heart εξερευνά το ειδύλλιο, την παράδοση, την αγάπη και την απώλεια των ζωών των γυναικών στη Βόρεια Νιγηρία», εξηγεί η Glenna Gordon στο προσωπικό της site.

Περισσότερες πληροφορίες για την φωτογράφο, η οποία από το 2006 δουλεύει στην Αφρική, και το εν λόγω βιβλίο μπορείτε να αναζητήσετε στα http://glennagordon.com/ και http://prisonphotography.org/2016/02/03/the-muslim-women-who-write-romance-novels-in-northern-nigeria-subversively/

Οι φωτογραφίες που συνοδεύουν την ανάρτηση, όπου ως επί το πλείστον απεικονίζονται ορισμένες από τις συγγραφείς, προέρχονται από αυτό.

Πηγή: hitandrun

Heart_11-1

Heart_02-2

Heart_35-1

Heart_06-2

Heart_22-1

Heart_31-1-1

Heart_28-1

Heart_04-2

diagram01

 

To queer comic έχει και συνέχεια!

steve

της Γεωργίας Μανώλη και της Άννας Σιγαλού

Στο περασμένο Athens comicdom εκτός από την Smar γνωρίσαμε και τα σχέδια του Steve. Και κάπως έτσι προέκυψε μια χειμαρρώδης και ενδιαφέρουσα συζήτηση μαζί του! O Steve έχει γεννηθεί στην Αθήνα την περίοδο που εκδόθηκαν τα Linux και άρχισε να γιορτάζεται η απελευθέρωση της Λευκορωσίας, δηλαδή το 1991. Από μικρός διάβαζε Αστερίξ, Ντόναλντ και Σκρουτζ και άλλα κλασσικά. Άρχισε να ζωγραφίζει από πιτσιρίκι λοιπόν γιατί ήθελε να κάνει τον κόσμο να γελάει. Έτσι σπούδασε στην Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών Ορνεράκη σχέδιο και κόμικ το 2009-2013. Ασχολείται εκτός από το κόμικς, τη γραφιστική και την εικονογράφηση και με το τατουάζ. Πολλές ιστορίες για τα χιουμοριστικά σκιτσάκια του τις εμπνέεται από τη γιαγιά του! Περισσότερες πληροφορίες για τα σχέδια και το έργο του Steve αλλά και για επικοινωνία μαζί του θα βρείτε εδώ.

Πότε και πώς ξεκίνησες τα φανζινάκια;

Ξεκίνησα το 2013, είχα κυκλοφορήσει ένα χιουμοριστικό -που το συνεχίζω ακόμα και μάλιστα τώρα βγάζω το 4ο τεύχος, το «Ιδιοτρόπιο»- ένα sketchbook κι ένα queer φανζινάκι που μου ‘χαν πει τότε ότι δεν είχε ξαναβγεί κάτι τέτοιο στην Ελλάδα.

Το 2014 συνέχισα τα φανζίν κι έβγαλα τον «Αμφιλάτρη», ένα queer παραμυθάκι που σκόπευα να βγάλω ως graphic novel. Τελικά βγήκε με κάποιες εικόνες αλλά ήθελε όμως πολύ δουλειά για να βγει πιο ολοκληρωμένο, γιατί αρχικά θέλαμε να το βγάλουμε με μια φίλη μου ως διπλό: από τη μια πλευρά να είναι ο αμφιλάτρης κι από την άλλη μια ιστορία με πριγκίπισσες, όπου μια τρανς πριγκίπισσα ερωτεύεται μια λεσβία κλέφτρα.

Φέτος έβγαλα 4 φανζίνς (το ρεκόρ μου!): «Ιδιοτρόπιο», «Σκιτσούχτρα», «101 λόγοι για να μην αυτοκτονήσεις» και «Συγγνώμη queerie ποιος είστε;» το οποίο το ξανατύπωσα γιατί είχε κάποια λαθάκια μέσα, ψάχτηκα λίγο περισσότερο μετά την πρώτη έκδοση και το ξανάβγαλα βελτιωμένο.

Ρίχνω αρκετή δουλεία κυρίως για πλάκα, αλλά αξίζει. Σε ένα comicdom είχε έρθει μια κοπέλα και είδε το «Ιδιοτρόπιο» κι ενθουσιάστηκε κι αυτό ήταν τεράστια αμοιβή!

Ήσουν στην Αγγλία μέχρι πρόσφατα, τί έκανες εκεί;

Ήμουν για 2 μήνες αλλά χρειάστηκε να γυρίσω λόγω κάποιων δυσκολιών. Έψαχνα για δουλειά στην εικονογράφηση αλλά δυστυχώς είναι δύσκολη αγορά. Εκεί υπάρχει βέβαια περισσότερη ζήτηση και πληρώνουν καλύτερα σε σχέση με την Ελλάδα, εδώ πολλές φορές δεν πληρώνουν καθόλου. Εκεί όμως ζητάνε πολύ περισσότερα πράγματα: εμπειρία, πτυχία. Υπήρχαν πρακτικές δυσκολίες αλλά ήταν μια εμπειρία, ίσως ξαναφύγω στο μέλλον.

Steve_granma

Έχεις σκεφτεί να διδάξεις σχέδιο;

Σε σχολή δεν ξέρω αν μπορώ και δεν ξέρω αν νιώθω κι έτοιμος, δίδασκα όμως πέρυσι σε παιδιά δημοτικού σε ένα πρόγραμμα του δήμου και περνάγαμε πολύ καλά, τα αγαπούσα κιόλας, μάλιστα υπήρξε κι ένας πιτσιρικάς που ήθελε να κάνει κόμικς.

Τώρα μαθαίνω να χτυπάω τατουάζ. Δεν είναι ακριβώς αυτό με το οποίο σκόπευα ν ασχοληθώ αλλά μ αρέσει, έχει δουλειά και γνωρίζεις κι ενδιαφέροντα κόσμο, με ικανοποιεί αρκετά σαν προοπτική. Έχει πολύ ζήτηση και μπορείς να το κάνεις και να πληρώνεσαι που είναι καλό γιατί αυτή τη στιγμή επιβιώνω απ’ αυτά που πουλάω στο internet, ότι βγάλω από φανζίνς και από κάτι μπλουζάδικα με τα οποία συνεργάζομαι φτιάχνοντας στάμπες.

Στον χώρο των κόμικς πιστεύεις ότι ίσως έχεις μεγαλύτερη αποδοχή ως τρανς σε σχέση με άλλους επαγγελματικούς χώρους;

Μέχρι τώρα δεν έχω βιώσει κάτι ιδιαίτερα αρνητικό, ο καλλιτεχνικός χώρος είναι όντως πιο δεκτικός από άλλα επαγγέλματα. Όταν συστηνόμουν παλιότερα στον χώρο των κόμικς –προ μετάβασης- υπήρχαν κάποια άτομα που ρωτάγανε «α Steve, γιατί;» αλλά σε άλλους χώρους με απορρίπτανε εντελώς. Πέρα απ’ αυτά βέβαια δεν έχω δει κάτι ιδιαίτερα αρνητικό.

Πες μας δύο λόγια για την queer κόμικ σκηνή στην Ελλάδα, έχει απήχηση στον κόσμο; Η συζήτηση και έκθεση σε νέες καταστάσεις περνάει στην υπόλοιπη κοινωνία μέσω των κόμικς;

Κάποιος κόσμος εκτός queer κοινότητας έχει μια κάποια επαφή μέσω των κόμικς, πχ με το «Μαλάκα λεσβίες!», αν και δεν υπάρχουν και πολλά. Τα δικά μου απευθύνονται πιο πολύ μάλλον στην queer κοινότητα, αν και υπήρξε κόσμος που τα διάβασε και μου είπε μετά ότι σκέφτηκε κάτι παραπάνω. Διαβάζοντας τα η συμπεριφορά κάποιων άλλαξε, άρα θα ίσως και να συνεισφέρουν κάτι τα κόμικς. Νομίζω πως όταν αντιμετωπίζεις κάτι με χιούμορ είναι πιο εύκολο να απευθυνθείς στον κόσμο. Πολλοί κατηγορούν τις μειονότητες ότι είναι πάντα θυμωμένες και χρησιμοποιούν αυτόν τον θυμό σαν δικαιολογία για να μην τις ακούνε πολύ σοβαρά. Όταν βγάζεις κάτι με χιούμορ πολύς κόσμος θα το ακούσει πιο εύκολα, δυστυχώς είναι πιο εύκολο να πιάσεις κόσμο έτσι.

Βλέπεις δηλαδή την δουλειά σου σαν εργαλείο για να φέρεις σε επαφή έναν παραέξω κόσμο με αυτά τα θέματα;

Σίγουρα γιατί χρειάζεται κιόλας, ειδικά σε χώρες σαν την Ελλάδα όπου υπάρχουν ελάχιστες ελευθερίες, όπου πρέπει να στειρωθείς για να μπορέσεις ν αλλάξεις το όνομα σου. Εδώ το κράτος ορίζει το φύλο σου βάσει των γεννητικών σου οργάνων. Αν μια γυναίκα χρειαστεί να βγάλει τις ωοθήκες της, αποκτά το δικαίωμα να αλλάξει επίσημα φύλο, ενώ όσοι ζούνε χρόνια ως άντρες και δεν έχουν προχωρήσει σε χειρουργείο δεν το έχουν. Είναι σωστό να έχεις τη δυνατότητα να κάνεις χειρουργείο αλλά δεν θα πρέπει να είναι υποχρεωτικό.

steve_tumblr

Κάποιο σχόλιο όσον αφορά την πολιτική ορθότητα και τα κόμικς ή γενικά την pop κουλτούρα;

Είμαστε σε έναν κόσμο ο οποίος ορίζεται από τη διαφορετικότητα του και απαρτίζεται από διαφορετικά άτομα και έτσι στα έργα μας βάζουμε έναν πραγματικό κόσμο αντίστοιχα. Δεν μπορείς να πεις ότι είναι πολιτική ορθότητα το να βάζεις μαύρους σε μια αμερικάνικη πόλη επειδή όντως υπάρχουν μαύροι άνθρωποι σε μια αμερικάνικη πόλη! Γενικά όμως σήμερα που στα υπερ-ηρωικά κόμικς επικρατεί το white-sausage fest  δεν είναι καθόλου κακό να υπάρχει περισσότερη διαφορετικότητα.

Και η εκπροσώπηση queer χαρακτήρων στα κόμικς ή αλλού;

Μου αρέσουν οι δημιουργοί που ακούν το κοινό τους. Για παράδειγμα, οι δημιουργοί του video-game Dragon Age, το οποίο μάλιστα ξεκίνησε με bisexual χαρακτήρες, ανταποκρίθηκαν στο αίτημα του κοινού για trans χαρακτήρα. Δεν είναι θέμα λοιπόν πολιτικής ορθότητας. Όταν στα 24 μου έφτασα να δω έναν χαρακτήρα σαν εμένα σε κάποιο media έβαλα τα κλάματα! Και μάλιστα έναν χαρακτήρα που δεν είναι π.χ. tragedy porn ή τόσο δυστυχισμένος που είναι queer ή πεθαίνει τραγικά στο τέλος! Όταν έχεις ένα κοινό και αποφασίζεις ότι άτομα όλων των ιδιοτήτων, σωμάτων και χρωμάτων πρέπει να δουν το εαυτό τους κάπου και το κάνεις αυτό πραγματικά δεν έχεις να χάσεις τίποτα. Δηλαδή το να αλλάξεις ένα λευκό cis-straight άνδρα και να το βάλεις κάτι άλλο οι λευκοί cis-straight άνδρες δεν χάνουν τίποτα σε εκπροσώπηση αφού οι μισοί χαρακτήρες στα media είναι σαν αυτούς! Το να βάλεις λοιπόν χαρακτήρες από μειονότητα θα κάνει κάποια παιδιά λοιπόν να νιώσουν καλύτερα. Γιατί αλλιώς αναγκάζουν τους ανθρώπους μειονοτήτων να  μας λένε ότι δεν είστε αρκετά καλοί ή ενδιαφέροντες για να είστε πρωταγωνιστές! Και εκεί είναι το πρόβλημα μου με την πολιτική ορθότητα, είναι σαν να μου κάνουν τη χάρη να σε βάλουμε και σένα κάπου, δεν θέλω όμως να μου κάνουν καμία χάρη! Θέλω να με αντιμετωπίζεις σαν ολοκληρωμένο άτομο!

Skitsouxtra

Ένιωσες ότι πρέπει να υιοθετήσεις κάποιες μάτσο συμπεριφορές προκειμένου να υλοποιήσεις καλύτερα τον ρόλο του άντρα; Θυμάσαι τον σεξισμό που βίωνες πριν την μετάβαση;

Ξέρω άτομα που νιώθουν την ανάγκη να είναι σεξιστές, ομοφοβικοί, που πουλάνε ένα πολύ μάτσο στυλ, υπάρχουν συγκεκριμένες προσδοκίες ανάλογα με το φύλο. Κατά τη μετάβαση οι προσδοκίες αλλάζουν, τελικά όμως σου αρέσουν αυτά που σου άρεσαν και πριν. Θεωρώ ότι σε μια ιδανική κοινωνία δεν θα ταυτιζόμουν με κάποιο συγκεκριμένο φύλο, αλλά σ αυτήν την κοινωνία ταυτίζομαι πιο άνετα με το αντρικό.

Ωστόσο για κάποιο και μεγάλο κομμάτι της ζωής σου οι άλλοι σε αντιμετώπιζαν ως κορίτσι-πλέον ζεις ως trans άνδρας. Ποιες οι διαφορές και αν υπάρχουν στο πώς σε αντιμετωπίζουν οι άλλοι;

Όταν ζούσα στην Αγγλία σε κάποια δουλειά  για πρώτη φορά με αντιμετώπισαν σαν cis-άνδρα συνάδελφοι  οι οποίοι δεν ήξεραν ότι είμαι trans. Είναι πολύ περίεργο πώς φέρονται οι cis-άνδρες μεταξύ τους. Παρόμοιες διαφορές βλέπω όταν στην Ελλάδα μπαίνω σε ταξί! Όταν λοιπόν ήμουν μια κοπέλα στο ταξί ο οδηγός με ρώταγε «Τι κάνεις κοπελιά; Σπουδάζεις; Α με τα καλλιτεχνικά ασχολείσαι;». Τώρα οι πολιτικές συζητήσεις πάνε αβέρτα! Ούτε κοινωνικό πείραμα να είχα κάνει! Πρέπει να σας πω επίσης ότι αυτό που δεν μου έχει λείψει καθόλου είναι το σφύριγμα στο δρόμο! Ή παλιότερα π.χ. είχα ακούσει άπειρες φορές «εσείς οι γυναίκες» το οποίο δεν ακούω πια. Είναι ταυτόχρονα ικανοποιητικό και εκνευριστικό αφού δεν χρειάζεται πια να απαντάω σε όλους αυτούς τους μαλάκες αλλά από την άλλη ναι είναι εκνευριστικό γιατί νιώθω πια στο πετσί μου πόσο διαφορετική είναι η αντιμετώπιση του μέσου κόσμου. Με βολεύει που δεν είμαι αντικείμενο σεξισμού αλλά συνειδητοποιώ ωστόσο πολύ έντονα ότι ήμουν μέχρι πρόσφατα το αντικείμενο σεξισμού!!!

Έχεις κάποια ακτιβιστική δράση; Είσαι π.χ. σε κάποια ομάδα; Στο ΣΥΔ; Κάποιο σχόλιο για τον τρανς ακτιβισμό;

Δεν μπορώ να πω ότι συμμετέχω στο ΣΥΔ. Παρακολουθώ τη δράση τους ωστόσο. Γενικά δεν είμαι ειδικός να σχολιάσω-πιο πολύ θα κράξω από το internet! Δυστυχώς υπάρχει πολύ bullying σε αυτό το θέμα, αφού trans γυναίκες δέχονται επιθέσεις πολύ περισσότερο από τους trans άνδρες και μέσα μάλιστα στο queer χώρο. Κάτι τέτοιο μάλιστα βλέπουμε και στο Pride. Δεν πήγα το ’15 γιατί ήμουν Αγγλία αλλά και εδώ να ήμουν δεν θα πήγαινα. Καθώς πρόπερσι υπήρξαν αρκετά τρανσφοβικά περιστατικά και μάλιστα από τους ίδιους τους οργανωτές. Το Pride θα έπρεπε να σταματήσει να πουλάει ότι είναι κάτι πολιτικό, είναι μια γιορτή, ένας χαβαλές ο οποίος καλά κάνει και υπάρχει. Δεν είμαι εναντίον του Pride αλλά υπάρχουν κοινότητες που δεν εμφανίζονται εκεί. Η μασκότ του ήταν ένας νέος θεογκόμενος cis-gay άνδρας. Δεν εμφανίζονται άλλα σώματα π.χ. χοντρά, trans, έγχρωμα! Μπορεί κάποια σώματα ή κάποιες σεξουαλικότητες να μη πουλάνε τόσο πολύ αλλά εγώ δεν θέλω να είμαι σε αυτό το Pride. Παρένθεση εδώ, όσον αφορά τα σώματα, έχω να πω ότι όλα τα σώματα, τα στυλ, τα ντυσίματα είναι θέμα καπιταλισμού και ορίζονται από κάποιους άλλους. Δεν είναι δυνατόν η 14χρονη κόρη γνωστού μου που είναι μπαλαρίνα να μου λέει ότι θέλει να χάσει βάρος! Και όταν τη ρωτάω γιατί θέλει να αδυνατίσει και άλλο να μην ξέρει να απαντήσει!

Τελικά πώς βλέπεις τον εαυτό σου επαγγελματικά σε δέκα χρόνια;

Δεν ξέρω και όχι επειδή δεν έχω εμπιστοσύνη στη δουλειά μου αλλά επειδή αλλάζω εύκολα προτιμήσεις. Μου αρέσει να μαθαίνω και να βρίσκω καινούργια ενδιαφέροντα. Ταυτόχρονα σχεδιάζω και γράφω και θα ήθελα να βγάλω μάλιστα ένα βιβλίο ή να ασχοληθώ κάποια στιγμή με το concept art! Απλά ελπίζω σε δέκα χρόνια να βγάζω προς τα ζην από τα καλλιτεχνικά, από όποιον κλάδο και αν είναι. Γενικά στόχος μου είναι να φτιάξω κάποια project τα οποία θα έχουν χαρακτήρες όλων ειδών μέσα, τα οποία θα είναι πολιτικοποιημένα χωρίς να είναι πολιτικά.

 

Διαβάστε ακόμα

Κι όμως υπάρχει queer comic στην Ελλάδα: “Μαλάκα Λεσβίες!”

 

οι βιαστές δεν είναι ράτσα ειδική είναι άντρες καθημερινοί

stop-rape

Κάθε φορά που ένας βιασμός ανακοινώνεται στα μίντια, πολλοί είναι αυτοί που πέφτουν από τα σύννεφα. Είναι όμως οι βιασμοί κάτι τόσο ξένο από την καθημερινή πραγματικότητα;  Ή είναι απλώς αόρατοι;

Η νομοθεσία διακρίνει την αντρική σεξουαλικοποιημένη βία σε ασέλγεια, παρενόχληση και βιασμό (=διείσδυση) αποδίδοντάς τους διαφορετικές ποινές και βαρύτητα. Τα δικαστήρια μάς ανακοινώνουν ποια από τις καθημερινές μας εμπειρίες ήταν πιο επίπονη, ποια πιο τρομαχτική και σε ποια “τα θέλαμε και τα πάθαμε” οπότε ας μη μιλάμε. Εμείς λέμε ότι τα νομικά τερτίπια που συγκαλύπτουν την πραγματικότητα δε μας αφορούν. Ο τύπος στο μπαρ που σε γδύνει με τα μάτια του, τα μισογύνικα αστειάκια και τα σεξιστικά σχόλια στον δρόμο, το άγγιγμα που έγινε χωρίς την άδειά σου, η πολυετής σεξουαλική εκμετάλλευση των μεταναστριών γυναικών είναι στοιχεία της σύγχρονης ελληνικής -και όχι μόνο- κουλτούρας που φτιάχνουν κλίμα για κάθε επίδοξο βιαστή. Από το σχολείο μέχρι τη δουλειά, από το δρόμο μέχρι την οικογένεια.

Οι βιαστές δεν είναι στερημένα ψυχοπαθή τέρατα που τους προκάλεσε η κοντή μας φούστα. Αυτή η all time classic εκδοχή είναι πολύ βολική για τη μισογύνικη πατριαρχική μας κοινωνία γιατί συγκαλύπτει τα πραγματικά κίνητρα του βιασμού: επιθυμία για εκδίκηση, τιμωρία, ταπείνωση και επιβεβαίωση της αντρικής εξουσίας πάνω στις γυναίκες. Από την άλλη, στηρίζει ρατσιστικά κατασκευάσματα όπως ο μύθος του σεξουαλικά πεινασμένου μετανάστη προστατεύοντας “καταξιωμένους”, “μορφωμένους”, υπεράνω πάσης υποψίας θύτες, η πλειοψηφία των οποίων είναι άτομα του κοντινού μας περιβάλλοντος όπως θείοι, πατεράδες, σύζυγοι και συνάδελφοι. Οι βιαστές δεν έχουν κοινωνική τάξη, φυλή και θρησκεία. Βιάζουν επειδή νιώθουν ότι τους επιτρέπεται μέσα σε μια κοινωνία άνιση όπου η γυναίκα αντιμετωπίζεται σαν σεξουαλικό αντικείμενο που οφείλει να μην αμφισβητεί το ηγεμονικό αντρικό φύλο και να είναι πάντα διαθέσιμη στις επιθυμίες του.

Με οικονομική κρίση αλλά και χωρίς, σε «αναπτυγμένες» κοινωνίες  αλλά και σε «υπανάπτυκτες», με μίνι ή με μπούργκα οι γυναίκες βιάζονται και καλούνται μετά να αποδείξουν ότι δεν προκάλεσαν, ότι δεν ήταν το ποτό, ότι δεν ήταν το φλερτ, ότι δεν έφταιγαν.

Οι γυναίκες βιάζονται

γιατί η σεξιστική κουλτούρα της πατριαρχικής κοινωνίας καλλιεργεί και ανέχεται τέτοιες συμπεριφορές.

Οι γυναίκες βιάζονται

γιατί αυτή η κοινωνία που παράγει βιαστές, κατασκευάζει και τις δικαιολογίες που τους απαλλάσσουν.

Οι γυναίκες βιάζονται

κι όταν δε σιωπούν, κινδυνεύουν να χρειαστεί εν τέλει να απολογηθούν για το βιασμό τους.

ενάντια σ’ αυτήν την κουλτούρα του βιασμού

ενάντια σε ορατούς και αόρατους βιαστές

σπάμε τη σιωπή και αγωνιζόμαστε.

 

ομάδα γυναικών ενάντια στο σεξισμό

e-mail: womenagainst.sexism@gmail.com

poster_rape culture_final

Κάλεσμα του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών-Παράρτημα Ηρακλείου σε μαζική παράσταση διαμαρτυρίας

union

Όταν η εργοδοσία νομίζει ότι βρίσκεται πάνω από το νόμο…

Σε παράνομη απόλυση της συναδέλφισσας προχώρησε τελικά η ΠΑΝΘΕΟΝ ΑΚΤΕΕ!

Μαζική παράσταση Παρασκευή 19/2, 09:15 στην επιθεώρηση

16.02.2016

Το θράσος της εν λόγω εργοδοσίας έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο:

  • αφού πρώτα εκβίασαν τη συναδέλφισσα να ρίξει το παιδί για να συνεχίσει να δουλεύει,
  • αφού αποπειράθηκαν να χειροδικήσουν όταν διεκδίκησε δεδουλευμένα,
  • αφού την άφησαν για μήνες απλήρωτη ώστε να την εξαναγκάσουν σε παραίτηση,
  • αφού απείλησαν με μηνύσεις το σωματείο μας και δημοσιογράφους
  • αφού την απείλησαν για τη ζωή της εάν προχωρούσε σε καταγγελία στο ΙΚΑ,
  • αφού την απείλησαν ότι θα μπορούσαν να τη διασύρουν τόσο ώστε να μη βρει ποτέ ξανά δουλειά

τώρα που έληξαν οι άδειες (μητρότητας κλπ) και η συναδέλφισσα επέστρεψε στην εργασία της ως όφειλε με βάση την αορίστου χρόνου σύμβαση της, με περίσσιο θράσος της είπαν «πέρνα έξω». Την απέλυσαν παράνομα γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους την 18μηνη προστασία μητρότητας από το νόμο (απαγόρευση απόλυσης).

Πέρσι η εργοδοσία ηττήθηκε: παρά την αρχική άρνηση της, εν τέλει παραδέχτηκε και κατέβαλε όλα τα δεδουλευμένα και παραχώρησε τις άδειες που νόμιμα δικαιούταν η συνάδελφος. Φέτος, και παρά τη συλλογική κατακραυγή εναντίον της σε πανελλαδικό επίπεδο, η εργοδοσία εξακολουθεί προκλητικά να παρανομεί. Δεν μερίμνησε ποτέ για την αποκατάσταση της ασφαλιστικής εικόνας της συναδέλφισσας στο ΙΚΑ, χρωστάει ξανά δεδουλευμένα και έφτασε στο σημείο να προβεί σε παράνομη απόλυσή της.

Το Παράρτημα Ηρακλείου του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών καταγγέλλει για πολλοστή φορά την κατασκευαστική εταιρεία ΠΑΝΘΕΟΝ ΑΚΤΕΕ για την προκλητικότατη και αδίστακτη στάση της. Δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται να σταματήσουμε τον αγώνα μέχρι την πλήρη ηθική αποκατάσταση της συναδέλφισσας.

Στηρίζουμε αταλάντευτα κάθε συνάδελφο που διεκδικεί τη βελτίωση των όρων και συνθηκών εργασίας του, που αμφισβητεί την εργοδοτική τρομοκρατία, που υπερασπίζεται τα δικαιώματά του. Η εργοδοσία φροντίζει με κάθε ευκαιρία να δώσει το μήνυμα «Μην αγωνίζεστε, μην απαιτείτε, μην οργανώνεστε συλλογικά» γιατί η απόλυση και η χειροτέρευση των εργασιακών όρων περιμένουν στη γωνία όσους τολμούν να «σηκώσουν κεφάλι». Από τις πιο ακραίες μορφές εργοδοτικής αυθαιρεσίας, οι συνεχείς επιθέσεις σε γυναίκες, εργαζόμενες μητέρες και εγκύους.

Δηλώνουμε σε όλους τους τόνους ότι ούτε ο εμπαιγμός, ούτε οι απειλές καμίας εργοδοσίας πρόκειται να γίνουν ανεκτά. Καμιά αυθαιρεσία δεν θα μείνει αναπάντητη.  Στέλνουμε μήνυμα σε κάθε αφεντικό που νομίζει ότι μπορεί να αυθαιρετεί σε βάρος των εργαζομένων ότι θα μας βρίσκουν μπροστά τους. Σε ανυποχώρητους, μαχητικούς αγώνες για την αξιοπρέπεια στη ζωή και τη δουλειά.

Διεκδικούμε υπογραφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας με αυξήσεις σε σχέση με το 2009, μείωση των ωρών εργασίας, κανονικές προσλήψεις – κατάργηση του άθλιου καθεστώτος του Δελτίου παροχής υπηρεσιών και του σκλαβοπάζαρου των ΕΣΠΑ, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, συνδικαλιστικές ελευθερίες στους χώρους δουλειάς. Απαιτούμε πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους! Αποκλειστικά δημόσια, καθολική και υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση.

Καλούμε συναδέλφους, εργατικά σωματεία, συλλογικότητες, εργαζόμενους και ανέργους να δείξουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους στη

ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

έξω από την επιθεώρηση εργασίας στο Ηράκλειο (πίσω από το ναό του αγίου Μηνά) μέρα Παρασκευή 19/2 και ώρα 09:15

  • για να δοθεί μια μαζική απάντηση απέναντι στην ασυδοσία των εργοδοτών της ΠΑΝΘΕΟΝ ΑΚΤΕΕ
  • για να δοθεί ένα ηχηρό μήνυμα σε κάθε εργοδότη που αυθαιρετεί
  • για να σπάσει το κλίμα του φόβου που προσπαθούν να επιβάλλουν στους χώρους δουλειάς

ΓΙΑΤΙ Η ΝΙΚΗ ΕΝΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΙΚΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ

ΓΙΑΤΙ Ο ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ!

Στον αγώνα που δίνουμε μας έχουν στηρίξει τα παρακάτω σωματεία/ ενώσεις/ συλλογικότητες:

  1. -Πανελλαδικό Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών
  2. -ΕΛΜΕ Ηρακλείου
  3. -Σύλλογος Δασκάλων «Δομήνικος Θεοτοκόπουλος»
  4. -Σωματείο Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Ηρακλείου «Γαλάτεια Καζαντζάκη»
  5. -Σύλλογος Εκτάκτων Αρχαιολόγων Κρήτης
  6. -Σωματείο Εργαζομένων ΠαΓΝΗ (Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ηρακλείου)
  7. -Σύλλογος Μεταπτυχιακών Φοιτητών Σχολής Επιστημών Υγείας
  8. -Εργαζόμενοι στην ΕΡΑ Ηρακλείου
  9. -ΕΜΔΥΔΑΣ Ανατολικής Κρήτης
  10. -Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου
  11. -Σύλλογος Εργαζομένων ΕΛΚΕΘΕ
  12. -Σύλλογος Εργαζομένων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (από Αθήνα)
  13. -Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής
  14. -Ένωση Υπαλλήλων ΟΑΕΔ Κρήτης
  15. -Πανελλαδική Ομοσπονδία Εργατοϋπαλληλων Εμφιαλωμένων Ποτών
  16. -Φύλο Συκής, συλλογικότητα για τα γυναικεία δικαιώματα
  17. -Οργάνωση Γυναικών Ελλάδας-Ομάδες γυναικών Ηρακλείου
  18. Σωματείο Προσωπικού Η.ΔΙ.ΚΑ. Α.Ε
  19. -Πανελλήνιος Σύλλογος Εργαζομένων ΜΟΔ ΑΕ
  20. -Σύλλογος Εργαζομένων στην ΕΘΝΟDATA
  21. -ΕΜΔΥΔΑΣ Αττικής
  22. -Ομοσπονδία Εργαζομένων Φαρμακευτικών και συναφών Επαγγελμάτων Ελλάδας
  23. -Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Νίκαιας-ΑΓ.Ι.Ρέντη
  24. -Γενικό Συμβούλιο ΠΟΕ-ΟΤΑ
  25. -Ένωση Συλλόγων Γονέων Σχολείων Αγίας Παρασκευής
  26. -Σύλλογος Εργαζομένων Παμμακαρίστου (Ίδρυμα για το παιδί η «Παμμακάριστος»)
  27. -Σύλλογος Εργαζομένων Τράπεζας Αγροτικής Πειραιώς
  28. -Σύλλογος Ιατρικών Επισκεπτών Ελλάδος ΣΙΕΕ-ΦΣΕΚ
  29. -Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών Μακεδονίας
  30. -Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενέργειας
  31. -Εργατικό Κέντρο Αθηνών
  32. -Σύλλογος Εργαζομένων Δήμου Ηρακλείου Αττικής
  33. -Σύλλογος Εργαζομένων Νοσοκομείου Ο Άγιος Σάββας
  34. -Σωματείο Εργαζομένων Κέντρου Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας
  35. -AMAK (Αυτόνομοι Μηχανικοί Ανατολικής Κρήτης)
  36. -Επιτροπή Αγώνα για τη λαϊκή αξιοποίηση της πρώην Αμερικάνικης Βάσης Γουρνών
  37. -Aναρχική συλλογικότητα Οκτάνα, από την Κατάληψη Ευαγγελισμού
  38. -Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων ΤΙΜ (WIND)
  39. -Σύλλογος Φοιτητών Βιολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης
  40. -Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Δράμας
  41. -Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Εργαζομένων-Ανέργων-Επισφαλών Ηρακλείου

 

Διαβάστε ακόμα

Νίκη για την έγκυο μηχανικό και το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών απέναντι στην εργοδοσία

Ψήφισμα αλληλεγγύης σε έγκυο εργαζόμενη απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία

Πώς θα “γιορτάσουν” τη 13η Φλεβάρη οι ΛΟΑΤΚΙ+ πρόσφυγες στην Ειδομένη;

africa_lgbti_refugees

Διεθνής ημέρα χρήσης προφυλακτικού στο δυτικό κόσμο, και όχι τυχαία μια μέρα πριν του «Αγίου Βαλεντίνου». Την ίδια ώρα που στη Θεσσαλονίκη οργανώνονται καμπάνιες από τις ΛΟΑΤΚΙ+ οργανώσεις για το ασφαλέστερο σεξ και τη διάδοση της χρήσης προφυλακτικού, καταφθάνουν στην Ειδομένη πολλά lgbtiq+ άτομα χωρίς κανένα δικαίωμα ούτε διεθνούς προστασίας ούτε βέβαια πρόσβασης στην ενημέρωση για ασφαλέστερο σεξ.

Λε­σβί­ες, ομο­φυ­λό­φι­λοι, αμφί, τρανς και ίντερ­σεξ έρ­χο­νται στην Ει­δο­μέ­νη από διά­φο­ρες χώρες, στις οποί­ες όχι απλά κα­τα­πα­τώ­νται κα­θη­με­ρι­νά τα δι­καιώ­μα­τά τους, αλλά απειλούνται με φυ­λά­κι­ση ή και εκτέ­λε­ση! ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ άτομα διεκ­δι­κούν το δι­καιω­μα τους για μια αξιο­πρε­πή ζωή, μα έρ­χο­νται αντι­μεέτω­ποι με κλει­στά σύ­νο­ρα! Και γιατί; Γιατί δεν είναι πρό­σφυ­γες πο­λέ­μου!

Λες και το άσυλο ψε­κά­ζε­ται μα­ζι­κά πάνω από τους πρό­σφυ­γες πο­λέ­μου και μετά μας τελειώ­νει!

Δεν είναι όμως έτσι τα πράγ­μα­τα. Το πο­λι­τι­κό άσυλο ή το άσυλο για αν­θρω­πι­στι­κούς λό­γους, είναι μια δια­δι­κα­σία ατο­μι­κή και προ­σω­πι­κή και η κα­θε­μιά έχει δι­καί­ω­μα να ζη­τή­σει διε­θνή προ­στα­σία από την χώρα που το επι­θυ­μεί. Πόσο μάλ­λον, όταν οι ίδιες οι νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες κυ­βερ­νή­σεις της Δύσης έχουν προ­ξε­νή­σει με τις στρα­τιω­τι­κές και οι­κο­νο­μι­κές πα­ρεμ­βά­σεις τους την άνοδο των ακραί­ων τζι­χα­ντι­στι­κών και γε­νι­κό­τε­ρα σα­λα­φι­στι­κών κι­νη­μά­των στις χώρες του Ισλάμ (πχ Πα­κι­στάν).

Πε­ρι­στα­τι­κά με lgbtiq πρό­σφυ­γες συμ­βαί­νουν κα­θη­με­ρι­νά στην Ει­δο­μέ­νη, σύμ­φω­να και με τις μαρ­τυ­ρί­ες εθε­λο­ντριών και ερ­γα­ζο­μέ­νων στο πεδίο. Πρό­σφα­τα έφτα­σε ένα 17χρο­νο αγόρι από το Πα­κι­στάν που είχε βια­στεί από με­γά­λη ομάδα συ­νο­μη­λί­κων του, λόγω του σε­ξουα­λι­κού του προ­σα­να­το­λι­σμού. Το αγόρι αυτό έχει εγκλω­βι­στεί στη χώρα μας, επει­δή ανή­κει στις εθνι­κό­τη­τες που δεν επι­τρέ­πε­ται να πε­ρά­σουν τα σύ­νο­ρα προς την Ευ­ρώ­πη, «γιατί δεν έχουν πό­λε­μο στη χώρα τους». Επί­σης, Ιρανή μη­τέ­ρα πήρε τον τρανς γιο της και τη λε­σβία κόρη της μαζί με την κο­πέ­λα της και το παιδί της και ήρθαν στην Ει­δο­μέ­νη, όπου και ξυ­λο­κο­πή­θη­καν από ομο­ε­θνείς τους, όταν έπεσε η μα­ντί­λα της μιας και φά­νη­καν τα αγορέ μαλ­λιά της… Θύ­μα­τα της πο­λι­τι­κής των κλει­στών συ­νό­ρων και της ελ­λι­πούς ευαι­σθη­σί­ας για τους LGBTIQ+ πρό­σφυ­γες είναι και ασυ­νό­δευ­τοι ανή­λι­κοι. Ένας 15χρο­νος Ιρανός το έσκα­σε από τη χώρα και την οι­κο­γέ­νεια του μαζί με τον κολ­λητό του, εξαι­τί­ας μιας ση­μα­ντι­κής για το Ιράν σχο­λι­κής πα­ρά­βα­σης. Βέ­βαια, ο 15χρο­νος είχε και έναν ακόμα λόγο: είναι γκέι. Στο Ιράν αν ανα­κα­λύ­ψουν ότι είσαι γκέι, σε πε­ρι­μέ­νει κρε­μά­λα. Επει­δή όμως οι Ιρα­νές/οί δεν επι­τρέ­πε­ται να βγουν από την Ελ­λά­δα προς την Ευ­ρώ­πη δια­μέ­σου της Δη­μο­κρα­τί­ας της Μα­κε­δο­νί­ας με νό­μι­μο τρόπο, ο συ­γκε­κρι­μέ­νος 15χρο­νος είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να ζη­τή­σει πο­λι­τι­κό άσυλο μόνο από την Ελ­λά­δα. Δη­λα­δή να ζήσει ως με­τα­νά­στης σε μια χώρα με βαριά οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή κρίση λόγω των μνη­μο­νί­ων, στην οποία τα LGBTQI+ άτομα πα­λεύ­ουν ακόμα σκλη­ρά για τα αυ­το­νό­η­τα δι­καιώ­μα­τα! Άραγε με τι προ­ο­πτι­κές;

Πέραν λοι­πόν από τους λό­γους επι­βί­ω­σης, για τους  οποί­ους τα ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ άτομα παίρ­νουν τον δρόμο της προ­σφυ­γιάς, ας προ­στε­θούν και οι κίν­δυ­νοι με τους οποί­ους έρ­χο­νται αντι­μέ­τω­πες/οι/* στο τα­ξί­δι τους:  trafficking, ξυ­λο­δαρ­μοί από ομο­ε­θνείς ή ομό­θρη­σκούς τους, όταν η σε­ξουα­λι­κή τους ταυ­τό­τη­τα γί­νε­ται φα­νε­ρή και φυ­σι­κά μη απο­δε­κτή.

Και όλα αυτά συμ­βαί­νουν πολ­λές φορές σε «ευρωπαϊκό» έδα­φος και κάτω από την μύτη διε­θνών ορ­γα­νι­σμών και ΜΚΟ, οι οποί­οι αδυ­να­τούν λόγω άλλης στό­χευ­σης να προ­σφέ­ρουν ένα ασφα­λές πε­ρι­βάλ­λον στους αν­θρώ­πους της ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ κοι­νό­τη­τας.

Η ομάδα μας συμ­φω­νεί και επαυ­ξά­νει για την ανα­γκαιό­τη­τα να ορ­γα­νώ­νο­νται μα­ζι­κές καμπά­νιες στη Θεσ­σα­λο­νί­κη για τη χρήση προ­φυ­λα­κτι­κού και την κα­τα­πο­λέ­μη­ση του στίγ­μα­τος ενα­ντί­ον όσων έχουν σε­ξουα­λι­κώς με­τα­δι­δό­με­να νο­σή­μα­τα. Γι’ αυτό και έχου­με συμμε­τά­σχει σε τέ­τοιες κα­μπά­νιες. Πα­ράλ­λη­λα όμως, επι­θυ­μού­με με αυτήν την ανα­κοί­νωσή μας να ευαι­σθη­το­ποι­ή­σου­με την κοι­νω­νία και τις ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ ορ­γα­νώ­σεις για τις λεσβίες, τους γκέι και τις/τους τρανς πρό­σφυ­γες που εγκλω­βί­ζο­νται στην Ει­δο­μέ­νη, επει­δή ανή­κουν στις «λάθος εθνι­κό­τη­τες». Είναι απα­ραί­τη­το ένα μέ­τω­πο ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ ορ­γα­νώ­σε­ων που θα ανα­δεί­ξει το θέμα και θα επι­χει­ρή­σει να αλ­λά­ξει το πλαί­σιο της απα­γό­ρευ­σης διέλευ­σης προς τη Δη­μο­κρα­τία της Μα­κε­δο­νί­ας για όλα τα ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ +άτομα. Γιατί δι­καί­ω­μα στην ενη­μέ­ρω­ση για ασφα­λέ­στε­ρο σεξ έχουν και οι ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ πρό­σφυ­γες. Και τέ­τοια ενημέρω­ση δεν μπο­ρούν να έχουν στις χώρες τους, στις οποί­ες η νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη Δύση ουσια­στι­κά τους εξα­να­γκά­ζει να γυ­ρί­σουν…

Να επι­τρέ­πε­ται η διά­σχι­ση των ελ­λη­νο-μα­κε­δο­νι­κών συ­νό­ρων για όλες τις εθνικότη­τες και όχι μόνο για τις τρεις που υπάρ­χουν συρ­ρά­ξεις στις χώρες τους (Συρία, Ιράκ, Αφ­γα­νι­στάν).

  • Άμεση κα­τε­δά­φι­ση του φρά­χτη του Έβρου και κάθε φρά­χτη.
  • Σύ­νο­ρα ανοι­χτά για όλες, όλ* και όλους!
  • …κα­νέ­νας άν­θρω­πος δεν είναι λα­θραί­ος…

 

Oμάδα Sylvia Rivera, για ένα κι­νη­μα­τι­κό Thessaloniki Pride

E-mail: sylviarivera.​thess.​pride@​gmail.​com

 

Κολωνία: Τι ακολούθησε μετά τους χίλιους βιασμούς γυναικών;

gegen

της Λίνας Φιλοπούλου

Μόνο τρεις (2 Σύριοι και 1 Ιρακινός) τελικά από τους 58 άντρες που συνελλήφθησαν για τις επιθέσεις εναντίον γυναικών στις πρωτοχρονιάτικες εκδηλώσεις στην Κολωνία ήταν πρόσφυγες. Τα ΜΜΕ βέβαια φρόντισαν να παίξουν μια χαρά το ρόλο τους και να αναπαράξουν αναληθή περιστατικά χρησιμοποιώντας μάλιστα και ψεύτικες φωτογραφίες. Οι γερμανίδες φεμινίστριες ήταν οι πρώτες που αντέδρασαν απέναντι σε αυτή την υποκριτική και ρατσιστική στάση οργανώνοντας φεμινιστικές συγκεντρώσεις ενάντια στο σεξισμό αλλά και στο ρατσισμό, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι ο σεξισμός δεν είναι εισαγόμενο προϊόν και ότι η έμφυλη βία καλά κρατεί και στη γερμανική κοινωνία.

Να θυμίσουμε ότι οι πρόσφυγες είχαν κατηγορηθεί για πάνω από χίλιες περιπτώσεις που αφορούσαν κλοπές, σεξουαλικές επιθέσεις και βιασμούς γυναικών στο σταθμό της Κολωνίας, γεγονός που σκλήρυνε και τη στάση της καγκελαρίου Μέρκελ απέναντι στο προσφυγικό ζήτημα, ενώ οι γερμανικές ακροδεξιές ομάδες κατάφεραν να κεφαλαιοποιήσουν το αυξημένο αίσθημα ξενοφοβίας και δυσπιστίας απέναντι στους πρόσφυγες με την Pegida πρώτη και καλύτερη να αξιοποιεί πολιτικά τις επιθέσεις διοργανώνοντας μαζικές πορείες κατά των προσφύγων και των μεταναστών σε όλη την Ευρώπη.

Ως απάντηση στην προπαγάνδα και την παραπληροφόρηση των ΜΜΕ για τις «επιθέσεις» των προσφύγων, μια Γερμανίδα δημιούργησε έναν διαδραστικό χάρτη (hoaxmap) με στόχο να καταρρίψει τους μύθους σχετικά με την «εχθρική» συμπεριφορά των μεταναστών, που δείχνει με λεπτομέρειες περιστατικά, στα οποία τα γερμανικά ΜΜΕ ψευδώς ισχυρίστηκαν πως μετανάστες ή/και πρόσφυγες εγκλημάτησαν ή παρανόμησαν.

Για περισσότερα διαβάστε εδώ και και εδώ. Ο χάρτης εδώ

 

Διαβάστε ακόμα

Γερμανία: ο σεξισμός δεν είναι εισαγόμενο προϊόν

Αποδομώντας τον Αγιο Βαλεντίνο: 14 μύθοι για τον έρωτα και την αγάπη

amor

της Coral Herrera

1. Η αγάπη είναι για πάντα: Όχι, η αγάπη κρατάει όσο κρατάει. Μερικοί έρωτες κρατάνε 20 χρόνια, άλλοι δύο μήνες, άλλοι δύο ημέρες… Γι’ αυτό πρέπει να ζήσεις το παρόν και να μην μεταφέρεις τη σκέψη σου σε ένα αβέβαιο μέλλον: η ολοκλήρωση είναι στη στιγμή που ζούμε, το να αγαπάς σημαίνει να είσαι παρούσα, να σταματάς τα ρολόγια, να απολαμβάνεις το εδώ και τώρα.

2. Η αγάπη όλα τα μπορεί: όχι, η αγάπη δεν μπορεί τη βία και τη κακομεταχείριση, δεν μπορεί την ανισότητα και το αντριλίκι, δεν μπορεί τον εγωισμό ούτε τις σχέσεις που δεν λειτουργούν. Η αγάπη δεν μετατρέπει τα βίαια άτομα σε ήρεμα, ούτε όσους θέλουν πολλαπλούς σεξουαλικούς συντρόφους σε οπαδούς της μονογαμίας ούτε γιατρεύει τη ζήλια ούτε μένει ζωντανή αν πρέπει να ζήσει με πολύ πόνο για πολύ καιρό. Η αγάπη δεν είναι άνευ όρων: αν δεν υπάρχει σεβασμός και χαρά στη σχέση, για παράδειγμα, δεν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες για την αγάπη.

3. Εμείς οι γυναίκες υπομένουμε και περιμένουμε: παρότι οι ηρωίδες των παιδικών παραμυθιών είναι κοπέλες που περιμένουν ένα καλοβαλμένο τύπο να τους λύσει όλα τα προβλήματα και τις σώσει από τις καταστροφές, εμείς δεν έχουμε όλη τη ζωή μας για να περιμένουμε. Δεν έχουμε την υπομονή της Πηνελόπης που περίμενε τον Οδυσσέα για 50 χρόνια να γυρίσει από τον πόλεμο: εμείς ζούμε τον έρωτα εδώ και τώρα. Δεν είμαστε πια το αποκούμπι του πολεμιστή, αλλά οι πρωταγωνίστριες της ιστορίας. Δεν υπάρχει άλλη περίπτωση να ζήσεις την αγάπη παρά στο καθαρό παρόν: το μέλλον είναι υπερβολικά μακρινό.

4. Όσοι τσακώνονται έντονα, αγαπιούνται έντονα : υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει να μαλώνουν και να βυθίζονται σε αυτή τη βία, αλλά είναι κρίμα να περνάς χρόνια από την σύντομη ζωή σου με κλάματα, συγκρούσεις, φωνές, σκηνές ζηλοτυπίας, προσβολές, λόγια που πληγώνουν… Πρέπει να αφήσουμε πίσω αυτή την λανθασμένη αντίληψη, να αλλάξουμε οπτική γωνία και να στοιχηματίσουμε στη χαρά και την απόλαυση του έρωτα. Για παράδειγμα: όσοι μοιράζονται οργασμούς και γέλια αγαπιούνται έντονα. Δεν κάνει ρίμα, αλλά ακούγεται πολύ καλύτερα.

5. Όταν αγαπάς, υποφέρεις: όχι, μπορούμε να αποφασίσουμε ότι θέλουμε ένα διάλειμμα ή να αποστασιοποιηθούμε όταν κάτι μας πονάει. Μπορούμε να ξε-ερωτευτούμε κάποιον που δεν μας ταιριάζει πια, να ξεχάσουμε τα άτομα που δεν μας αγαπάνε, να επιλέξουμε καλούς και καλές συντρόφους για να μοιραστούμε τη ζωή μας. Η αγάπη δεν μας δένει, δεν μας περιορίζει, ούτε μας αναγκάζει να επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη: εμείς οι ίδιες πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη των πράξεών μας και να δουλέψουμε πάνω στα εσωτερικά και εξωτερικά εμπόδια που δεν μας αφήνουν να απολαύσουμε την αγάπη.

6. Μια λεπτή γραμμή χωρίζει την αγάπη από το μίσος: η αγάπη και το μίσος δεν είναι το ίδιο πράγμα. Δεν νομίζω ότι κάποιος μπορεί να αγαπάει τρελά κάποιον άλλον και μετά, από την μια μέρα στην άλλη να τον μισήσει, να του εύχεται το χειρότερο, ή και να ενεργεί εις βάρος του. Αν αγαπάς κάποιον, το λογικό είναι να του εύχεσαι ευτυχία και ευημερία: μαζί σου, μόνο του, ή με άλλα άτομα. Άρα το μίσος δεν είναι συνέπεια της αγάπης: είναι έλλειψη αγάπης, είναι μανία καταστροφής, είναι ένα μεγάλο τέρας που σπέρνει τον πόνο σε εμάς και στους γύρω μας.

7. Χωρίς σύντροφο είσαι μόνη σου. Δεν είναι αλήθεια, υπάρχει πολύς κόσμος γύρω σου που σε αγαπάει, σε εκτιμάει, σε θαυμάζει ή νοιάζεται για σένα. Υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα άτομα που μπορείς να γνωρίσεις: συναντήσου με τους γείτονές σου για να γιορτάσεις, να μάθεις, να διαμαρτυρηθείς, να χτίσεις, να καλλιεργήσεις, να χορέψεις. Ο κόσμος είναι γεμάτος με καλούς ανθρώπους που έχουν όρεξη να μοιραστούν πράγματα: μη μένεις μόνη σου στο σπίτι, πάρε τους δρόμους, βγες στις πλατείες και απόλαυσε τους ανθρώπους.

8. Αν είσαι επιτυχημένη, θα βρεις την αγάπη (και αντίστροφα): ο θαυμασμός του κόσμου δεν θα σε κάνει πιο ευτυχισμένη ούτε η ζήλεια των άλλων θα σου φέρει απαραίτητα την αγάπη… Αυτό που σε κάνει καλύτερο άνθρωπο δεν είναι η φυσική σου εμφάνιση ή ό τραπεζικός σου λογαριασμός, αλλά η ικανότητα σου να σχετίζεσαι με τους άλλους, να δείχνεις κατανόηση, να είσαι γενναιόδωρη, αλληλέγγυα, ειλικρινής, δημιουργική ή απλώς καλός άνθρωπος. Αν είμαστε γαμάτα άτομα, θα συνεχίσουμε να είμαστε ακόμα και αν κανένας δεν γίνει το ταίρι μας: η προσωπική μας αξία δεν έχει καμία σχέση με το να έχουμε ή να μην έχουμε σύντροφο, με το να μας ερωτεύονται ή όχι.

9. Αν το κυνηγήσεις αρκετά, θα βρεις την αγάπη: όχι, δεν μπορείς να απαιτήσεις ούτε να ζητιανέψεις την αγάπη. Αν δεν σε αγαπάνε, αποδέξου το. Αν σε αγάπησαν και δεν σε αγαπούν πια, πάρτο απόφαση. Μη ζητάς από κανένα να φορτωθεί τον πόνο σου, μη αναγκάζεις κανέναν να μείνει στο πλάι σου, ή να αρνηθεί την ελευθερία του για να μην σε πληγώσει: όλες είμαστε ελεύθερες να ενωθούμε και να χωρίσουμε, να πάμε και να έρθουμε, να το πολεμήσουμε και να σταματήσουμε να το πολεμάμε. Δεν υπάρχουν καλοί ούτε κακοί σε αυτή την υπόθεση: το να μην είσαι πια ερωτευμένη πια έχει συμβεί σε όλες και σε όλους: πρέπει μόνο να προσέξουμε το άλλο πρόσωπο, να φερθούμε καλά, να κάνουμε τα πράγματα με ευαισθησία και φροντίδα. Είναι δυνατόν να χωρίσεις με αγάπη, με φροντίδα και να κοιτάξεις μπροστά με αισιοδοξία.

10. Όποιος αγαπάει, πληγώνει: δεν είναι αλήθεια ότι όταν κάποιος σε πληγώνει είναι επειδή σε αγαπάει πολύ και σε νοιάζεται ούτε είναι αλήθεια ότι όταν σου φέρονται άσχημα είναι για το καλό σου. Αν κάποιος σε αγαπάει και σε κάνει να κλαις είναι γιατί δεν ξέρει πως να σε αγαπήσει και δεν έχει τα εργαλεία για να απολαύσει τη σχέση σας χωρίς να θέλει να κυριαρχήσει πάνω σου. Είναι ώρα να σπάσουμε τον δεσμό μεταξύ αγάπης και οδύνης: είναι δυνατόν (και καλύτερο) να απολαύσεις τη ζωή χωρίς τραγωδίες και δράματα.

11. Αν δεν βρεις ζευγάρι μέχρι μια ηλικία “θα χάσεις το τραίνο”, “θα περάσει η μπογιά σου”, “θα μείνεις στο ράφι”: όχι, σήμερα οι άνθρωποι ζευγαρώνουν σε κάθε πιθανή ηλικία, υπάρχουν όλο και περισσότεροι διαθέσιμοι άνθρωποι και κάθε φορά περνάνε όλο και περισσότερα τραίνα. Μπορείς να ανέβεις σε όποιο σου κάνει κέφι. Επιπλέον, τώρα πια δεν υπάρχει θέμα “να περάσει η μπογιά σου”, κανείς δεν σε υποχρεώνει να παντρευτείς μέχρι κάποια συγκεκριμένη ηλικία και το να βρεις άντρα δεν είναι υποχρεωτικό για να γίνεις μητέρα. Το σημαντικό για τη μητρότητά σου είναι το δίκτυο των ανθρώπων γύρω σου που μπορεί να σε βοηθήσει να μεγαλώσεις τα παιδιά σο, και δεν χρειάζεται να αγχώνεσαι για να βρεις τον γαλάζιο πρίγκιπα. Χρειαζόμαστε δίκτυα αμοιβαίας βοήθειας και συλλογικής ανατροφής, συντρόφους και συντρόφισσες για τη ζωή μας, όχι “κουβαλητές” που να μας λατρεύουν και να μας συντηρούν οικονομικά.

12. “Χωρίς εσένα δεν είμαι τίποτα”, “είμαι δική σου να με κάνεις ό,τι θες”: ο σαδισμός και μαζοχισμός μπορεί να είναι πολύ διασκεδαστικά εργαλεία για την ερωτική απόλαυση και το σεξουαλικό παιγνίδι, αλλά ας τα αφήσουμε έξω από τη συναισθηματική ζωή. Στην καθημερινότητα δεν υπάρχει κανένας λόγος να αρνηθούμε τη δύναμή μας και να την παραδώσουμε σε ένα άλλο άτομο ως απόδειξη της αγάπης μας. Όταν υποτάσσεσαι στον σύντροφό σου ή τον εξουσιάζεις, δημιουργείς σχέσεις άνισες, εξαρτημένες, βίαιες και επώδυνες, οι οποίες λειτουργούν με βάση φαύλους κύκλους βίας (επιθετικότητα /συμφιλίωση, κόλαση/μήνας του μέλιτος) από τους οποίους είναι πολύ δύσκολο να βγεις. Επιπλέον αυτές οι σχέσεις σε απομακρύνουν από τους αγαπημένους σου ανθρώπους: δεν είναι εύκολο για αυτούς που σε αγαπάνε να σε βλέπουν σε μια καταστροφική σχέση που βασίζεται στη λογική κυρίαρχου και κυριαρχούμενου.

13. Κανείς δεν θέλει να είναι μόνος του: κι όμως, υπάρχουν εκατομμύρια γυναίκες με σύντροφο ή παντρεμένες, βυθισμένες σε συζυγικές κολάσεις ή σε μια μόνιμη βαρεμάρα, οι οποίες ζηλεύουν την ελευθερία και την ευημερία των αδέσμευτων. Ο γάμος δεν είναι συνώνυμο της ευτυχίας, ρίξε μια ματιά στους δείκτες διαζυγίου σε όλον τον κόσμο και τα υψηλά επίπεδα singles: οι άνθρωποι είναι όλο και λιγότερο διατεθειμένοι να αντέξουν κολάσεις, γιατί αυτό που θέλουν είναι να απολαύσουν τη ζωή και την αγάπη.

14. Ο έρωτας είναι κάτι μεταξύ ενός άντρα και μια γυναίκας που είναι ετεροφυλόφυλοι, λευκοί, ευκατάστατοι και υγιείς: Όχι, δε μπορούμε να περιορίσουμε τον ρομαντισμό σε αυτό το στερεότυπο, η αγάπη είναι απεριόριστη, ανοιχτή, πολυποίκιλη και χρωματιστή. Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να αγαπηθείς και να αγαπήσεις, να σχετιστείς ερωτικά και συναισθηματικά, πολύ τρόποι να συνδεθείς, να ζήσεις και να χωρίσεις. Μην αφήσεις την ιδεολογία του πατριαρχικού ρομαντισμού να σε σταματήσει από το να ξεκινήσεις και να ζήσεις έναν έρωτα, γιατί υπάρχουν πολλοί τρόποι να αγαπάς, πολλοί σεξουαλικοί προσανατολισμοί, πολλές ταυτότητες και όλες έχουμε το δικαίωμα να εξερευνήσουμε διαφορετικούς τρόπους να ζούμε και να σχετιζόμαστε και να αφήσουμε πίσω τα καλούπια και την παράδοση. Η καταπίεση δεν είναι της μόδας: τόλμησε να εξερευνήσεις, χωρίς φόβους και ενοχές. Ας τολμήσουμε όλες και όλοι να ζήσουμε τον έρωτα από μια κοινωνική οπτική, από μια οπτική συντροφικότητας, ελευθερίας, χαράς και απόλαυσης.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα haikita και μπορείτε να το βρείτε εδώ

Μετάφραση: Ιουλία Λειβαδίτη

 

Διαβάστε ακόμα

Καθένας με το ταίρι του 

Δίκη για την επίθεση των ΜΑΤ εναντίον των καθαριστριών – μια συνέντευξη με την Ευαγγελία Αλεξάκη

aleksaki-gkova

της Λίνας Φιλοπούλου

Την Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου οδηγούνταν στο δικαστήριο η υπόθεση της επίθεσης των αγωνιζόμενων καθαριστριών από τον αστυνομικό των ΜΑΤ έξω από το Υπουργείο Οικονομικών στις 10 Ιουλίου 2014. Ένας άντρας της διμοιρίας επιτέθηκε με μανία στις καθαρίστριες Ευαγγελία Αλεξάκη και Βάσω Γκόβα, που βρίσκονταν έξω από το Υπουργείο Οικονομικών για να διαμαρτυρηθούν για τη μη υλοποίηση της απόφασης για επανατοποθέτηση στη δουλειά τους και για την έλευση της τρόικας, και τις τραυμάτισε σοβαρά. Ο αστυνομικός μάλιστα, αντιστρέφοντας τα γεγονότα και διαψεύδοντας δεκάδες αυτόπτες μάρτυρες, κατέθεσε μήνυση εναντίον τους για απρόκλητη σωματική βλάβη, αντίσταση κατά της αρχής και εξύβριση. Παρότι η δίκη αναβλήθηκε λόγω της αποχής των δικηγόρων, με αφορμή το γεγονός συζητήσαμε με την Ευαγγελία Αλεξάκη.

Τι έγινε ακριβώς εκείνη τη μέρα; Μπορείς να μας περιγράψεις τα γεγονότα;

Εκείνη τη μέρα, όπως και άπειρες άλλες φορές στη διάρκεια του πολύμηνου αγώνα, δεχτήκαμε την επίθεση των ΜΑΤ έξω από το Υπουργείο Οικονομικών. Αιφνιδιάζοντας τους αστυνομικούς που φρουρούσαν το Υπουργείο Οικονομικών, καταφέραμε να μην αφήσουμε να κατέβει το ρολό για να μην κλείσει η είσοδος του Υπουργείου. Η επέμβαση των ΜΑΤ ήταν άμεση. Εμένα με άρπαξε ένας άντρας των ΜΑΤ και μου γύρισε το χέρι με τόσο βίαιο τρόπο που υπέστην ολική ρήξη στον υπερακάνθιο και υποακάνθιο τένοντα, όπως φάνηκε από τη μαγνητική τομογραφία. Προσήγαγαν τη συναδέλφισσα Βάσω Γκόβα, αφού κατάφεραν να την αρπάξουν μετά από τραβήγματα. Την είχαν σχεδόν ξεγυμνώσει με τα χέρια τους. Την έβαλαν μέσα στην κλούβα με αυτόν τον βίαιο τρόπο που φαίνεται και στα βίντεο και στις φωτογραφίες τραυματίζοντάς την στα πλευρά.

Εδώ και τρεις μήνες δεν μπορώ να εργαστώ καθόλου, είμαι συνεχώς με αναρρωτικές άδειες. Δεν μπορώ να κάνω ούτε τις δουλειές του σπιτιού μου, περιμένοντας μέρα με τη μέρα να με καλέσουν για το χειρουργείο ελπίζοντας ότι θα αρχίσει η αποκατάσταση του χεριού.

Με αφορμή αυτή τη δίκη συστάθηκε και μια πρωτοβουλία από κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, σωματεία, αλλά και άτομα, η «Πρωτοβουλία για τη δικαίωση των αγωνιζόμενων καθαριστριών», αναδεικνύοντας και υποστηρίζοντας το αίτημά σας που δεν είναι άλλο από το «να πάψει κάθε δίωξη κατά των αγωνιζόμενων καθαριστριών και η παραδειγματική τιμωρία του άνδρα των ΜΑΤ που χτύπησε την Ευαγγελία Αλεξάκη και Βάσω Γκόβα».

Ζω για τη μέρα που θα γίνει το δικαστήριο για να δείξω με το χέρι μου τον κύριο Τσοκαναρίδη. Θέλω να τιμωρηθεί, όχι μόνο γιατί εγώ υποφέρω εδώ και τόσο καιρό από το τραύμα που μου προκάλεσε, είναι καθαρά πολιτικό το ζήτημα για μένα. Δεν μπορεί ένας εργαζόμενος που βγαίνει στο δρόμο να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του και να διεκδικήσει τη ζωή του και την εργασία του να αντιμετωπίζεται από την κρατική καταστολή κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν μπορεί όποιος σηκώνει το κεφάλι να προσπαθούν να του το κατεβάσουν με τη βία. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα να απλώνουν τα χέρια τους και να χτυπάνε κανέναν. Νιώθω μια αηδία, μας βρώμιζαν κάθε μέρα με τα χέρια τους. Ήμασταν και μεγάλες γυναίκες, από 45 μέχρι 60 χρονών. Χτυπούσαν τις μανάδες τους. Είχαμε απέναντί μας κάτι 25χρονα που χτυπούσαν γυναίκες στην ηλικία των μανάδων τους. Τα δικά μου τα παιδιά είναι μεγαλύτερα από αυτούς. Πως αυτοί οι άνθρωποι ακούμπαγαν τα χέρια τους επάνω μας; Με ποιο δικαίωμα; Δεν μπόρεσα ποτέ να το δεχτώ αυτό.

Όλοι μας πρέπει να αναδεικνύουμε αυτά τα ζητήματα, γιατί οι κύριοι που πληρώνονται με τα δικά μας τα λεφτά δήθεν για να μας προστατεύουν, δεν μπορούν να μας σακατεύουν για αυτονόητα δικαιώματα, γιατί η εργασία για μένα είναι δικαίωμα. Η δικαίωση ενός αγώνα δεν είναι μόνο προσωπική, είναι δικαίωση για όλους τους εργαζόμενους συνολικά. Ο αγώνας των καθαριστριών ήταν πολύ μεγάλος αγώνας. Είχε ψυχή, είχε αποφασιστικότητα, είχε πείσμα, δεν αφήσαμε να μας πάρουν τη ζωή από τα χέρια, απαιτήσαμε να την πάρουμε πίσω, δεν μείναμε στον καναπέ μας. Αυτός ο αγώνας είναι ένας σταθμός για άλλους αγώνες, τους οποίους πρέπει να στηρίξουμε όλοι μαζί, γιατί είναι πάρα πολλά όλα που πρέπει να διεκδικήσουμε στις μέρες μας, είναι πάρα πολλά αυτά που μας έχουν πάρει πίσω. Έχουμε χρέος, έχουμε υποχρέωση να αντιδράσουμε για μας, για τις δικές μας ζωές, αλλά και για τις γενιές που έρχονται πίσω μας, για τα παιδιά μας.

Σε τι φάση βρίσκεται αυτή τη στιγμή ο αγώνας των καθαριστριών; Τελείωσε με την επανατοποθέτησή σας στη δουλειά σας τον περασμένο Σεπτέμβριο ή συνεχίζεται με άλλον τρόπο;

Ο αγώνας των καθαριστριών δεν έχει τελειώσει ακόμα. Ακολουθούν ακόμα πολλά δικαστήρια για υποθέσεις κρατικής καταστολής. Αλλά όχι μόνο. Η επανατοποθέτησή μας έγινε από τη σημερινή κυβέρνηση, η οποία με μια πολιτική απόφαση μας ξαναγύρισε πίσω στις δουλειές μας. Και βέβαια ήταν το λιγότερο που θα μπορούσε να κάνει. Ωστόσο το Μάιο του 2016 έχουμε το σημαντικό δικαστήριο στον Άρειο Πάγο, καθώς το δημόσιο επιμένει να μην αποσύρει την προσφυγή του. Τίποτα λοιπόν δεν έχει τελειώσει ακόμα από τον αγώνα που δώσαμε.

Μετά από 22 μήνες δεν είμαστε οι ίδιες. Όλο αυτό που ζήσαμε ήταν ένα μεγάλο σχολείο, όλες αυτές οι εμπειρίες δεν μας αφήνουν να είμαστε οι ίδιες που ήμασταν πριν από τον αγώνα. Εγώ προσωπικά δεν μπορώ να κάτσω άπραγη στο σπίτι μου, δεν μπορώ να σταματήσω ξαφνικά να διεκδικώ, δεν μπορώ να σταματήσω να απεργώ, δεν μπορώ να μην στέκομαι αλληλέγγυα δίπλα σε αυτούς που διεκδικούν. Σήμερα που κανένας δεν έχει σίγουρη τη δουλειά του, κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος. Γι’ αυτό πρέπει να οργανωθούμε, να στηρίξουμε ο ένας τον κλάδο του άλλου. Πρέπει να ενωθούμε όλοι μαζί για να πάρουμε πίσω τα δικαιώματά μας.

 

 

Σεξουαλική εκμετάλλευση… όσο διαρκεί το ταξίδι

gunaikes1-thumb-large

της Ιωάννας Φωτιάδη

«Το φοβισμένο κορίτσι που πλησίασα εκείνη την ημέρα στην Ειδομένη μονολογούσε απλώς σε σπαστά αγγλικά “κάτι κακό συνέβη σε μένα”», λέει με συγκίνηση η κ. Κάλλη Μυτιληναίου από τη ΜΚΟ Α21, που εξειδικεύεται στην καταπολέμηση του trafficking, για τη συνομιλία της με μια 22χρονη από το Μαρόκο. «Παρά το γεγονός ότι ήταν πολύ χτυπημένη, δεν θέλησε να μας μιλήσει ανοιχτά, από ντροπή», αποκαλύπτει στην «Κ» η κ. Κάλλη Μυτιληναίου.

Η Α21 μοιράζει και αναρτά στις πύλες εισόδου της χώρας, σε κάθε πιθανό σημείο (τουαλέτες, βρύσες, κλίνες), ενημερωτικό υλικό σε αραβικά, φαρσί και αγγλικά, προκειμένου να αφυπνίσει τον ευάλωτο πληθυσμό.

Στην 24ωρης λειτουργίας γραμμή βοήθειας (1109) μπορεί ο κάθε ενδιαφερόμενος να μιλήσει σε 170 γλώσσες και να λάβει τη δέουσα συμβουλευτική. Εσχάτως, οι κλήσεις έχουν αυξηθεί, κυρίως από εθελοντές των οποίων «κάτι» έχει κινήσει την υποψία, δεδομένου ότι πλέον το σύστημα καταγραφής, αλλά και η συνεργασία μεταξύ των φορέων, έχει βελτιωθεί.

Η μορφή του trafficking, βέβαια, αλλάζει. Δεν πρόκειται πια για ένα οργανωμένο κύκλωμα που φέρνει με δόλια τεχνάσματα γυναίκες στην Ευρώπη για να προωθηθούν στην πορνεία. Σήμερα, τα δυνάμει θύματα έχουν ξεκινήσει το δαιδαλώδες ταξίδι με δική τους πρωτοβουλία και, στη διάρκεια αυτού, τους πλησιάζουν επιτήδειοι όταν αντιλαμβάνονται ότι εκείνες είτε έχουν διαχωριστεί από την ομάδα τους ή έχουν ξοδέψει τις οικονομίες τους. Παράλληλα, εκμεταλλεύονται και την απελπισία τους, αφού για όσους δεν κατάγονται από τη Συρία, το Αφγανιστάν ή το Ιράκ, το μέλλον του ταξιδιού τους είναι πλέον άδηλο. «Για να σε περάσω από τα “αφύλακτα” σημεία, πρέπει να κοιμηθείς με εμένα ή άλλον…», φαίνεται να είναι μια συνήθης πρόταση κυρίως προς ασυνόδευτες γυναίκες. Εκτιμάται ότι συνήθως δεν πρόκειται για οργανωμένο σύστημα, αλλά για «μοναχικούς λύκους» που δράττονται της ευκαιρίας. «Πολλές γυναίκες δηλώνουν ότι ο συνοδός δίπλα τους είναι ο σύζυγος ή ο πατέρας τους, ωστόσο όταν προσέχουμε τη συμπεριφορά και τη γλώσσα του σώματος, νιώθουμε ότι αυτό δεν ισχύει», περιγράφει κοινωνική λειτουργός.

«Εως τώρα έχω προσεγγίσει αρκετές γυναίκες που έμοιαζαν τρομοκρατημένες», σημειώνει η κ. Μυτιληναίου, «σε δέκα περιπτώσεις η υποψία μου ότι επρόκειτο για θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης επιβεβαιώθηκε». Μία φορά «επρόκειτο για δύο κοπέλες, 25 και 30 ετών, που από τη Δομινικανή Δημοκρατία έφτασαν Κωνσταντινούπολη, όπου τις εξέδιδαν για δύο εβδομάδες, και από εκεί μέσω θαλάσσης στην Ελλάδα», περιγράφει η κ. Μυτιληναίου, που εξήγησε ενδελεχώς στα εν λόγω θύματα τα δικαιώματά τους. «Αν προχωρούσαν σε καταγγελία, θα είχαν έναν χρόνο έως τη δικάσιμο άδεια παραμονής, ενώ εμείς τους προσφέρουμε στέγη, νομική και ψυχολογική υποστήριξη».

Είναι ενδεικτικό, πάντως, ότι παρά την ψυχική και σωματική ταλαιπωρία, κανένα θύμα δεν έχει προχωρήσει νομικά. «Ηθελαν πάση θυσία να φύγουν από την Ελλάδα». Με την ελπίδα ότι θα καταφέρουν να φτάσουν στον προορισμό τους, πολλές σιωπούν… Ορισμένες, το αποτολμούν, όταν πια βρίσκονται στην Κεντρική Ευρώπη. Εχουν γίνει καταγγελίες μέσω ΜΚΟ στη Γερμανία και την Αυστρία, εν πολλοίς πρόκειται για περιστατικά βίας που έλαβαν χώρα μετά τα ελληνικά σύνορα. Εκφράζονται, ωστόσο, από ορισμένους επιφυλάξεις σχετικά με την ακρίβεια των καταγγελιών, καθώς ένα θύμα σωματεμπορίας έχει σημαντική προστασία στην Ευρώπη.

«Τα όρια μεταξύ διακίνησης και εκμετάλλευσης –η διαφορά του ρόλου των smugglers και των traffickers– είναι ομολογουμένως δυσδιάκριτα, τυχαίνει η εκμετάλλευση να είναι περιστασιακή, όσο διαρκεί το ταξίδι ή εν γνώσει κάποιου συγγενούς του θύματος», σημειώνει μέλος ΜΚΟ που θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία του. «Ανάλογα με το φύλο και την ηλικία, ανησυχούμε για διαφορετικού τύπου εκμετάλλευση», υπογραμμίζει η ίδια πηγή, «οι παραμεθόριες περιοχές, όπως η Ειδομένη, ακούγονταν για παράνομες δοσοληψίες».

Και παιδιά

Τις παραπάνω ανησυχίες συμμερίζεται και ο εθνικός εισηγητής καταπολέμησης εμπορίας ανθρώπων, δρ Ηρακλής Μοσκώφ. «Θεωρώ δυνάμει θύματα κυκλωμάτων επαιτείας τα παιδιά έως 12 ετών, τα οποία μεγαλώνοντας ενδέχεται να τα ωθήσουν στην πορνεία και μετά ως ενήλικες στην εργασιακή εκμετάλλευση και στο μικροέγκλημα», λέει ο δρ Μοσκώφ. «Αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται από πολλούς ως απειλή, ωστόσο η δική μας εγχώρια αγορά μοιάζει να απειλεί τη δική τους επιβίωση».

Στον χώρο της πορνείας, τις προηγούμενες δεκαετίες τα θύματα προέρχονταν από τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ και την Αφρική (Τυνησία), εσχάτως η «πιάτσα» είχε μονοπωληθεί από γυναίκες προερχόμενες από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. «Πέρα από την καθαρά σεξουαλική εκμετάλλευση, γίναμε μάρτυρες τα προηγούμενα χρόνια κυκλωμάτων που εκμεταλλεύονταν γυναίκες για τη λήψη ωαρίων, την κύηση παιδιών και την παράνομη υιοθεσία. Είναι σημαντικό να αποτρέψουμε τη μετατροπή της προσφυγικής κρίσης σε κρίση εκμετάλλευσης ανθρώπων», καταλήγει ο κ. Μοσκώφ.

Πηγή: Καθημερινή

 

Γυναικείες Φυλακές Ελεώνα Θηβών: Κλειδωμένα παιδικά χαμόγελα

prison

Δελτίο τύπου

Αθήνα 4 Φεβρουαρίου 2016

Την Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016, η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων πραγματοποίησε επίσκεψη στις Γυναικείες Φυλακές Ελεώνα Θηβών. Σήμερα στις εν λόγω φυλακές  κρατούνται 341 γυναίκες. Από αυτές οι 109 είναι αλλοδαπές, οι 4 είναι ανήλικες (18-21 ετών), οι 32 υπόδικες και οι 38 ισοβίτισσες. Από το σύνολο των παραπάνω κρατούμενων οι 10  είναι μωρομάνες και κρατούνται  στο Παράρτημα με τα παιδιά τους, τα οποία βάσει νόμου μπορούν να παραμείνουν μαζί τους έως την ηλικία των 3 ετών. Σήμερα υπάρχουν 11 παιδιά κρατούμενα από 0-3 ετών.

Αυτές είναι και οι γυναίκες που τα μέλη της Πρωτοβουλίας κατ’ αρχάς επιδίωξαν να επισκεφτούν, στο πλαίσιο της τρέχουσας καμπάνιας της Πρωτοβουλίας «ΚΑΝΕΝΑ ΜΩΡΟ ΣΕ ΚΕΛΙ»  Από τη σύντομη συζήτηση με τις γυναίκες του Παραρτήματος αλλά και από τη συζήτηση με τη διεύθυνση της φυλακής διαπιστώθηκαν προβλήματα που καταδεικνύουν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την πλήρη ανικανότητα της Πολιτείας να ανταποκριθεί στις θεσμοθετημένες υποχρεώσεις της. Η περίθαλψη των βρεφών και νηπίων έχει «ανατεθεί» πλήρως σε εθελοντή παιδίατρο, ενώ  γυναικολόγος και οφθαλμίατρος ούτε καν σε εβδομαδιαία βάση δεν επισκέπτεται τις φυλακές, όπως συμβαίνει με κάποιες άλλες ειδικότητες. Επιπλέον, παντελής είναι η απουσία παιδαγωγού και παιδοψυχολόγου καθώς δεν προβλέπεται ανάλογη θέση από το οργανόγραμμα της φυλακής (!!) σύμφωνα με τον διευθυντή. Όμως η ύπαρξη των εν λόγω επαγγελματιών είναι απολύτως απαραίτητη όχι μόνο για τη γνωστική και ψυχο-κοινωνική ωρίμανση των παιδιών κρατουμένων τα οποία επί 24 ώρες παραμένουν εντός της φυλακής, χωρίς καμία δημιουργική απασχόληση και  χωρίς καμία επαφή με τον έξω κόσμο καθώς η μεταφορά τους σε κάποιο βρεφονηπιακό σταθμό προσκρούει σε «τεχνικά» προσκόμματα εκ μέρους της διεύθυνσης, αλλά και για να καταστήσει εφικτή τη συμμετοχή των μητέρων τους στα ελάχιστα έστω εκπαιδευτικά προγράμματα που χάρη στον ανθρωπισμό κάποιων εθελοντών πραγματοποιούνται όταν και όποτε καθίσταται εφικτό.

Όσον αφορά την ύδρευση και τη θέρμανση, τουλάχιστον για τις μωρομάνες η κατάσταση κρίνεται σαφώς βελτιωμένη σε σχέση με προηγούμενες επισκέψεις μας, ωστόσο οι τέσσερις με πέντε ώρες θέρμανσης και ζεστού νερού δεν καλύπτουν πλήρως τις ανάγκες των γυναικών και των παιδιών τους. Τα ίδια ισχύουν και για τη διατροφή τους, καθώς όπως μας είπαν οι ίδιες και μας επιβεβαίωσε ο διευθυντής της φυλακής το διαιτολόγιο είναι λιτό και δεν περιλαμβάνει φρούτα  παρά μόνον,  όποτε και αν υπάρξει κάποιου τύπου δωρεά.

Σημαντικό πρόβλημα διαπιστώθηκε επίσης όσον αφορά την αντιμετώπιση έκτακτων περιστατικών ασθένειας με νωπό ακόμη το πρόσφατο παράδειγμα της εξηνταεφτάχρονης Γεωργίας Γεωργιάδου-Κάπρη η οποία ξεψύχησε στο υπηρεσιακό τζιπ, όπως ενημερωθήκαμε από τη διεύθυνση της φυλακής, κατά τη διάρκεια μεταγωγής της στο ανεπαρκέστατο ούτως ή άλλως «νοσοκομείο» της Θήβας. Το περιστατικό αυτό δείχνει με τον πλέον τραγικό τρόπο την απουσία ουσιαστικής μέριμνας για την προστασία της υγείας και της ζωής των κρατουμένων των ελληνικών φυλακών, καθώς η προαναφέρομενη  κρατούμενη θα ζούσε αν η δραματική αδιαφορία δεν ωθούσε τόσο το νοσοκομείο του Ευαγγελισμού όσο και τη Φυλακή Κορυδαλλού να τη στείλουν εσπευσμένα πίσω στον Ελεώνα προτού αντιμετωπιστούν με την αναγκαία φροντίδα τα προβλήματα υγείας της και τα οποία σαφώς δεν βελτίωσε η γνωστή για την απάνθρωπη ταλαιπωρία που εμπεριέχει μεταγωγή με κλούβα. Για την υπόθεση αυτή, από όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, δεν έχει καν διαταχθεί ΕΔΕ, γεγονός που ενισχύει την πεποίθησή μας πως οι κρατούμενοι της Ελλάδας αντιμετωπίζονται σαν άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας.

Συνοψίζοντας, καλούμε το Υπουργείο Δικαιοσύνης να μεριμνήσει ώστε να διερευνηθούν οι ευθύνες που αναλογούν σε όσους ευθύνονται για το θάνατο της Γεωργίας Γεωργιάδου-Κάπρη, αλλά και να διασφαλιστούν οι συνθήκες που θα καταστήσουν αδύνατη την επανάληψη παρόμοιων περιστατικών. Επιπλέον, καλούμε την Πολιτεία να αναλάβει τις ευθύνες της όσον αφορά την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τη σίτιση, την εκπαίδευση και τη δημιουργική απασχόληση των κρατούμενων –γυναικών και παιδιών–,  ευθύνες που απ’ ό,τι φαίνεται για την ώρα έχουν άτυπα μεταβιβαστεί σε εθελοντές.

Τέλος, όπως επισημαίνουμε και στην τρέχουσα καμπάνια μας, θα επιμείνουμε μέχρι τέλους στην επιτακτική ανάγκη βελτίωσης της νομοθεσίας και των τιμωρητικών πρακτικών που αφορούν τις μητέρες κρατούμενες και τα παιδιά τους στο σύνολό τους, καταδεικνύοντας πως εναλλακτικές μορφές έκτισης της ποινής υπάρχουν και είναι εύκολο να εφαρμοστούν, όπως συμβαίνει σε πολλές ακόμη χώρες,  αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση εκ μέρους της Πολιτείας.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

Πηγή: το κελί

 

Αυτοπεποίθηση σε κλήρωση με δώρο πλαστικά βυζάκια

boobies

της Σοφίας Χριστοφορίδου

Για πολλά χρόνια, όσο κρατά η εφηβεία, ένιωθα ανασφάλεια για το σώμα μου. Ήμουν πολύ αδύνατη- και τότε για να σε προσέξουν τα αγόρια έπρεπε να έχεις “πιασίματα”. Μέχρι που αισθανόμουν μειονεκτικά που δεν είχα κυτταρίτιδα, γιατί δεν μπορούσα να συμμετάσχω στις “κοπελίστικες” συζητήσεις που έκαναν οι συμμαθήτριές μου. Φορούσα φαρδιές μπλούζες για να μην φαίνεται ότι ήμουν “πλάκα” στο στήθος. Αργότερα φορούσα φαρδιές μπλούζες για τον ακριβώς αντίθετο λόγο. Ευτυχώς η άχαρη περίοδος της εφηβείας τελείωσε κάποτε και εγώ άρχισα να βρίσκω τις ισορροπίες μου και αφήνω στην άκρη τις φαρδιές μπλούζες. Σκέφτομαι όμως πόσες νεαρές κοπέλες έχουν τις ίδιες ανασφάλειες για την εμφάνισή τους. Πόσο βασανίζονται από τα στερεότυπα ομορφιάς, που φροντίζουν να μας φυτεύουν στο κεφάλι τα ΜΜΕ και η κυρίαρχη ανδρική οπτική. Πόσο δυστυχισμένες νιώθουν που δεν ταιριάζουν σε αυτό το καλούπι.

Στα φοιτητικά μου χρόνια άκουγα σχεδόν φανατικά έναν ραδιοφωνικό σταθμό με έντεχνα καψουροτράγουδα και σποτάκια με ερωτικά τσιτάτα. Πέρασε πολύς καιρός από τότε … Την περασμένη Κυριακή* ενώ οδηγούσα έπιασα τυχαία τη γνώριμη συχνότητα και άκουσα ένα σποτάκι για τα 21α γενέθλια του σταθμού. Ο περί ου ο λόγος “πουλάει” έρωτα, συναίσθημα, πάθος. Τι θα ταίριαζε λοιπόν να χαρίσει στους ακροατές του για να το γιορτάσει; Βιβλία για μεγάλους έρωτες; Μπανάλ. CD με ερωτικά τραγούδια; Πολύ λίγο. Ένα ρομαντικό δείπνο για δύο; Κοινότοπο.

Το δώρο που κληρώνει ο σταθμός είναι πολύ πιο “πρωτότυπο” και το σκεπτικό του αναλύεται σε ένα σποτάκι με σενάριο που πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία ως παράδειγμα ακραίου σεξισμού: οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί πληροφορούν τον ιδιοκτήτη του σταθμού ότι πλησιάζουν τα γενέθλια και τον ρωτούν πως θα το γιορτάσουν. Κληρώνοντας ένα ταξίδι στις Μαλδίβες; Στην Τουρκία; Όχι τους λέει αυτός και τους διηγείται μια ιστορία, με τον ίδιο στο ρόλο του πρωταγωνιστή. Πάει λέει ο σταθμάρχης σε ένα μπαρ και κάθεται (όλως τυχαίως) δίπλα σε μια κουκλάρα, η οποία είναι μόνη της και τα πίνει. Όπως ήταν φυσικό σταθμάρχης και κουκλάρα πιάνουν κουβέντα. Η κουκλάρα είναι ντυμένη σαν κρεμμύδι και ο σταθμάρχης τη ρωτά: “δεν ζεσταίνεσαι με αυτά που φοράς;”  Ποτό στο ποτό η κουκλάρα αρχίζει να βγάζει τα ρούχα της. Στο τέλος μένει με ένα μακό φανελάκι και τότε αποκαλύπτεται γιατί ήταν ντυμένη σαν κρεμμύδι: είχε μικρό στήθος και ήθελε να το κρύψει γιατί νιώθει ανασφάλεια. Αίφνης ανάβει λάμπα στο κεφάλι του σταθμάρχη και αναφωνεί μέσα του “εύρηκα”.

Αφού τελειώνει την αφήγηση του περιστατικού (χωρίς ευτυχώς να υπεισέλθει σε άλλες λεπτομέρειες, αν υποθέσουμε ότι συνέβη ποτέ όλο αυτό) ο σταθμάρχης ανακοινώνει στους συνεργάτες του ότι φέτος ο σταθμός θα κάνει διαγωνισμό, με δώρο … μια αυξητική στήθους, για να αποκτήσει αυτοπεποίθηση μια τυχερή ακροάτρια! Τι πιο ταιριαστό άλλωστε για έναν ραδιοφωνικό σταθμό που έχει για ψωμοτύρι του τον έρωτα, από το να χαρίσει ένα ζευγάρι μεγάλα πλαστικά βυζάκια; Γιατί καλά και τα ωραία λόγια περί έρωτος αλλά είναι για τους στίχους των τραγουδιών και τα μυθιστορήματα, αντε και για κανένα καψούρικο σποτάκι. Αν θες να ζήσεις τον πραγματικό έρωτα, πρέπει να προσαρμοστείς σε αυτό που ζητά η “ανδρική αγορά”. Αν ταιριάζεις με τα καθιερωμένα πρότυπα ομορφιάς έχει καλώς, αλλιώς αγοράζεις αυτοπεποίθηση. Ή… αν είσαι υπερτυχερή την κερδίζεις εντελώς δωρεάν, συμμετέχοντας στην κλήρωση αυτοπεποίθησης που θα γίνει ανήμερα του Αγίου Βαλεντίνου, βοήθειά μας.

Παράπλευρη ωφέλεια: ο πελάτης του σταθμού κάνει μια αποτελεσματική διαφήμιση. Και δεν προσφέρει λίγα- να το αναγνωρίσουμε και αυτό. Η προσφορά περιλαμβάνει χειρουργείο, μονοήμερη νοσηλεία σε κλινική, χειρουργικά έξοδα και έξοδα χειρούργου και αναισθησιολόγου, κόστος ανατομικών ενθεμάτων επώνυμης μάρκας. Κελεπούρι δηλαδή. Αλλά “σε περίπτωση που κατά την κλινική εξέταση διαπιστωθεί ότι υπάρχει πτώση μαστού μεγαλύτερη των 3 εκατοστών, για το σωστό (!) αισθητικό αποτέλεσμα απαιτούνται και επιπλέον παρεμβάσεις, οι οποίες δεν συμπεριλαμβάνονται στην παροχή”. Αλλά ας δεχτούμε ότι ο διαφημιζόμενος κάνει τη δουλειά του.

Κι ο σταθμός θα έκανε απλώς τη δουλειά του, αν μετέδιδε μια διαφήμιση ενός πελάτη για ένα κέντρο αισθητικής. Αλλά εδώ δεν έχουμε ένα διαφημιστικό σποτ κάποιου πελάτη. Έχουμε τον  ίδιο τον  σταθμό να διαφημίζει τον εαυτό του, ωσάν να ήταν ευεργέτης των ανασφαλών ακροατριών του. (Άνδρες ακροατές μάλλον δεν υπάρχουν ή κι αν υπάρχουν δεν έχουν ανασφάλειες με το σώμα τους, για αυτό άλλωστε ο σταθμός δεν σκέφτηκε να τους ανορθώσει το ηθικό κληρώνοντας μια επέμβαση  προσθετικής μαλλιών ή επιμήκυνσης πέους).

Μία θα είναι η τυχερή ακροάτρια με μικρό στήθος που θα γίνει barbie. Όλες οι υπόλοιπες γυναίκες της ίδιας “coup” στο σουτιέν θα είναι καταδικασμένες στην ανασφάλεια. Απογοητευμένες ερωτικά κατά πάσα πιθανότητα- αφού δεν θα τραβούν τα βλέμματα- οι ανασφαλείς ακροάτριες θα παρηγοριούνται με τα ερωτικά τραγούδια και τα παθιασμένα ερωτικά σποτάκια του σταθμού.

Αλλά κι άλλες, οι πιο ζουμερές, δεν είναι σίγουρο ότι έχουν αυτοπεποίθηση. Όλο και καμιά λιποαναρρόφηση θα χρειάζονται. Μήπως καμιά πλαστική μύτης, καμιά ανορθωσούλα γλουτών; Δεν μπορεί, όλο και κάποια ανασφάλεια θα έχουν. Και που πας με τέτοιες ανασφάλειες να διεκδικήσεις τον έρωτα ενός άνδρα κυρία μου; Ο άνδρας σε θέλει γυναίκα-κούκλα, γυναίκα-αντικείμενο (του πόθου), γυναίκα που είναι απλώς τα μέρη του σώματός της κι όχι ένας ολοκληρωμένος άνθρωπος με προσωπικότητα. Για αυτό αγαπητές ακροάτριες μείνετε συντονισμένες και περιμένετε την επόμενη κλήρωση αυτοπεποίθησης.

*Έχει δυο μέρες που ακούω το σταθμό για να ηχογραφήσω το σποτ, αλλά καμία τύχη. Μαθαίνω ότι αποσύρθηκε. Το σποτάκι. Ο διαγωνισμός θα γινει κανονικά στις 14 Φεβρουαρίου

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο μπλογκ Sophie’s Stories

 

Διαβάστε ακόμα

Κέντρα ομορφιάς: έχουν ένα πρόβλημα για κάθε σου λύση​

Σημείωση για τον μήνα Ιούλιο ή Πόσα κιλά ζυγίζει η καταπίεση;