Subscribe via RSS Feed

Δεν δικαιούται άσυλο η Τζόις;

metanastes_valasopoulos

Η υπηρεσία ασύλου απέρριψε την αίτηση της εγκυμονούσας Κενυάτισσας, μολονότι στην πατρίδα της κινδυνεύει με κλειτοριδεκτομή, ενώ το μαιευτήριο της ζητά να πληρώσει διπλά νοσήλια αν δεν προσκομίσει ειδικό δελτίο πρόσφυγα | ΕΦ.ΣΥΝ./ ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

της Αφροδίτης Τζιαντζή

H Τζόις, πρόσφυγας από την Κένυα, περιμένει από μέρα σε μέρα να γεννήσει. Μόνο που αυτή τη μέρα την περιμένει με φόβο. «Δεν έχω χρήματα να πληρώσω και φοβάμαι, μήπως δεν μου δίνουν εξιτήριο. Το μόνο που ζητάω είναι να εκδοθούν άμεσα τα χαρτιά μου από την Κατεχάκη. Στο μαιευτήριο μου το ξεκαθάρισαν: Μόνο με τα χαρτιά αυτά δεν θα πληρώσω». Η Τζόις αναφέρεται στο ειδικό δελτίο αιτούντος άσυλο, την παλιά ροζ κάρτα. Ως «Κατεχάκη» εννοεί τη νέα διεύθυνση του Περιφερειακού Γραφείου Ασύλου Αττικής.

Η Τζόις υπέβαλε αίτηση για άσυλο το 2012 στην παλιά υπηρεσία στην Πέτρου Ράλλη. Εχασε το ραντεβού της συνέντευξης και η αίτησή της διακόπηκε. Τον Αύγουστο του 2014 η Τζόις, έγκυος με δύσκολη εγκυμοσύνη, υποβάλλει νέο αίτημα ασύλου. Απορρίπτεται εκ νέου τον Οκτώβριο. Στην αιτιολογική έκθεση αναφέρεται ότι «η αιτούσα παραιτήθηκε σιωπηρά από την αρχική της αίτηση για την παροχή ασύλου». Δηλαδή η απουσία της από το πρώτο ραντεβού στην Πέτρου Ράλλη, για το οποίο -όπως δηλώνει στην «Εφ.Συν.»- δεν είχε ειδοποιηθεί εγκαίρως, ερμηνεύεται ως οικειοθελής παραίτηση από το δικαίωμα σε άσυλο. Οι αιτίες για τις οποίες ζητάει άσυλο απορρίφθηκαν, καθώς δεν θεωρήθηκαν «νέα και ουσιώδη στοιχεία».

Μαρτυρία

Η ίδια όμως δεν κατάφερε ποτέ να τις εξηγήσει αυτοπροσώπως στους υπεύθυνους της Υπηρεσίας: «Ο πατέρας μου είναι μέλος της θρησκευτικής σέκτας των Μουνγκίκι, που εφαρμόζουν τον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων. Η αδελφή μου ακρωτηριάστηκε όταν ήταν μικρή. Αυτή με έπεισε να φύγω από την Κένυα. Οι Μουνγκίκι δρουν ως συμμορία και μπορεί να έρθουν οποτεδήποτε, ώς και νύχτα, στο σπίτι σου». Σύμφωνα με οδηγία της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, γυναίκες και κορίτσια που έχουν υποστεί ή κινδυνεύουν να υποστούν κλειτοριδεκτομή, δικαιούνται χορήγηση καθεστώτος πρόσφυγα. Κι όμως, η υπηρεσία ασύλου το αρνήθηκε στην Τζόις δύο φορές!

Η Τζόις υπέβαλε προσφυγή κατά της απόρριψης, η οποία συζητείται σήμερα, 16 Δεκεμβρίου. Με επείγον διάβημα προς την Αρχή Προσφυγών τρεις οργανώσεις (ΜΚΟ «Αίτημα», Ενωμένες Γυναίκες της Αφρικής, Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών) ζητούν να επισπευστεί η εξέταση του αιτήματος, θεωρώντας ότι η υπόθεση κρίθηκε με εσφαλμένο τρόπο και λαμβάνοντας υπόψη την ευάλωτη θέση της εγκυμονούσας.

Η περίπτωση της Τζόις θυμίζει μια άλλη πολύκροτη υπόθεση που είδε το φως το καλοκαίρι, όταν το Διοικητικό Εφετείο απαγόρευσε την απέλαση 42άχρονης Κενυάτισσας, που επίσης κινδύνευε με κλειτοριδεκτομή από τη συμμορία Μουνγκίκι. Ομως και στη δική της περίπτωση, η υπηρεσία Ασύλου είχε απορρίψει το αίτημά της. Παράλληλα, η περιπέτεια της εγκύου πρόσφυγα φέρνει στο φως το ευρύτερο πρόβλημα των μεταναστριών και προσφύγων χωρίς χαρτιά που καλούνται να πληρώσουν διπλά νοσήλια στα δημόσια νοσοκομεία, ανεβάζοντας το κόστος του τοκετού στα 1.200 ευρώ και της καισαρικής στα 2.400 ευρώ.

Μεγάλη επιβάρυνση

«Ηδη μας έχουν χρεώσει περίπου 900 ευρώ λογαριασμούς, γιατί η γυναίκα μου νοσηλεύτηκε δύο φορές», μας λέει ο Αμπντάλα, σύζυγος της Τζόις, πολιτικός πρόσφυγας από τη Σομαλία που κυνηγάει περιστασιακά μεροκάματα στο Πέραμα. Αν η Τζόις γεννήσει χωρίς το δελτίο Αιτούντος Ασύλου, ο συνολικός λογαριασμός ενδέχεται να ξεπεράσει τις 3.000 ευρώ, ποσόν που αποδεδειγμένα δεν διαθέτει. Σήμερα είναι η τελευταία προθεσμία να ξεπεραστούν τα γραφειοκρατικά εμπόδια και να κριθεί το αίτημά της θετικά…

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Διαβάστε ακόμη

Πρόβα «απαρτχάιντ» ετοιμάζει η κυβέρνηση στα δημόσια μαιευτήρια

 

 

Σύριες πρόσφυγες στο Λίβανο εμπνέονται από την Αντιγόνη του Σοφοκλή

syrian1

Μια ανα-παράσταση της Αντιγόνης από Σύριες πρόσφυγες στη Βηρυτό διατυπώνει διαχρονικά ερωτήματα για τα φύλα, την εξουσία και την εξέγερση, παρέχοντας έτσι μια λυτρωτική εμπειρία.

Στην τραγωδία του Σοφοκλή, ο εμφύλιος πόλεμος στην πόλη των Θηβών προκαλεί τραγωδία στην οικογένεια και στην πόλη. Η Αντιγόνη θέλει να τιμήσει τον νεκρό αδελφό της ενάντια στις εντολές των Αρχών και αυτή η πράξη εξέγερσης καταλήγει στην καταστροφή της και στη καταδίκη του Κρέοντα, βασιλιά των Θηβών.

Μια ομάδα Σύριων γυναικών που είναι πρόσφυγες στη Βηρυτό δημιουργούν μια νέα εκδοχή του έργου, την Αντιγόνη στη Συρία, συνυφαίνοντας  τα προσωπικά τους βιώματα ανατροπών και οδύνης με εκείνα των αρχαίων Ελλήνων.

syrian2

Ο σκηνοθέτης του έργου, ο Σύριος Omar Abu Saada (δεξιά), λέει: «Το κύριο θέμα αυτού του κειμένου είναι πολύ σημαντικό γι’ αυτές τις γυναίκες … ανταρσία, εξέγερση, ανυπακοή… Έπραξαν σωστά ή λάθος αποφασίζοντας να διεκδικήσουν την ελευθερία; Αυτό το ερώτημα τέθηκε ξανά και ξανά στις πρόβες: Έχει δίκιο η Αντιγόνη να επιμένει σε αυτό που η ίδια θεωρεί  ηθικό νόμο, ανεξάρτητα από την τραγωδία που η απόφασή της επιφέρει; Το τίμημα που οι Σύριοι πληρώνουν αγνοώντας τον Πρόεδρο Μπασάρ Αλ Άσαντ άξιζε, με τους 191.000 δολοφονημένους και τον μισό πληθυσμό διωγμένο από τα σπίτια και την πατρίδα του;

syrian3

Η 23χρονη HibaSahly ταυτίζεται με την ιστορία της Αντιγόνης, καθώς κι η ίδια έχει χάσει δύο αδελφούς, ένας εκ των οποίων έμεινε άταφος εξαιτίας του πολέμου στη χώρα. Η μαρτυρία της απώλειάς της έγινε μέρος του έργου. Λέει: «Καταλαβαίνω γιατί η Αντιγόνη κάνει ό,τι κάνει. Εάν μπορούσα να επιστρέψω στη Συρία και να θάψω τον αδελφό μου με τα ίδια μου τα χέρια, θα το έκανα».

syrian4

Όπως και η άλλη γυναίκα της παράστασης, η Sahly τώρα ζει σε έναν από τους βρόμικους και ασφυκτικά γεμάτους παλαιστινιακούς καταυλισμούς προσφύγων. Στους καταυλισμούς αυτούς δεν υπήρχαν υποδομές ούτε και πριν από την εισροή των Σύριων προσφύγων. Η Sahly λέει: «Οι δρόμοι που περπατάς είναι γεμάτοι σκουπίδια. Δεν υπάρχει ηλεκτρικό, το νερό είναι γλυφό, δεν μπορούμε καν να πλύνουμε μ’ αυτό». Οι πρόβες της δίνουν τη δυνατότητα να μιλήσει για την απώλεια των αδελφών της και της προηγούμενης ζωής της, δίνουν σε αυτήν τη δυνατότητα να ακουστεί – μια εμπειρία που τη βρήκε λυτρωτική.

syrian5

Η μητέρα της Hiba, η Fedwa, στέκει στον σκουπιδότοπο κοντά στο κατάλυμά της, με τα τρίδυμα που της άφησε ο μεγαλύτερος γιος της. «Όταν η μητέρα μου πέθανε και άρχισε η εξέγερση στη Συρία, ήρθα εδώ – και ο γιος μου πέθανε αφήνοντας πίσω πέντε παιδιά. Μετά πέθανε και ο δεύτερος γιος μου… Όταν ήρθα εδώ (στο θέατρο) με τα άλλα κορίτσια, μάθαμε πώς να ξεφεύγουμε για λίγο από τη θλίψη μας… Κλέβουμε αυτές τις στιγμές ζωής»

syrian6

Η Fedwaλέει: «Αφιέρωσα τη ζωή μου στο νοικοκυριό και τα παιδιά μου. Δεν είχα τίποτα άλλο. Σκεφτόμουν μόνο τι να μαγειρέψω, τι να πλύνω, πότε να βάλω πλυντήριο. Τώρα έχω κάτι σημαντικό. Ξαναβρήκα την ενεργητικότητά μου. Ξαναβρήκα τη μνήμη μου. Βρήκα εμένα, τη νεαρή Fedwaπου είχα χάσει». Αυτό ταιριάζει σε ένα έργο που αφορά τόσο τις σχέσεις εξουσίας ανάμεσα σε γυναίκες και άντρες όσο και ανάμεσα σε άτομα και κράτος.

syrian7

Όταν η Αντιγόνη δείχνει ανυπακοή απέναντι στον Κρέοντα, δεν είναι απλώς ένα άτομο που εξεγείρεται ενάντια στο κράτος αλλά μια γυναίκα που αψηφά έναν άντρα. Πολλές από τις Σύριες έζησαν μια ζωή με διακρίσεις εις βάρος τους και κακοποιήσεις, απλώς και μόνο επειδή γεννήθηκαν γυναίκες. Γι’ αυτό, πολλές δεν ταυτίστηκαν με την ισχυρογνώμονα Αντιγόνη αλλά με την πιο φοβισμένη αδελφή της Ισμήνη. Η 22χρονη Rasha, μητέρα δύο παιδιών που δεν θέλει να φωτογραφηθεί, λέει: «Είναι αδύναμη. Εάν με καταπιέσεις, δεν θα σε ρωτήσω γιατί με καταπιέζεις, θα το δεχτώ όπως κι η Ισμήνη».

syrian12

Μια άλλη γυναίκα που δεν θέλει να συστηθεί, επίσης ταυτίζεται με την Ισμήνη. Ως μέρος της παράστασης AntigoneofSyria αφηγείται τη δική της ιστορία: παντρεύτηκε στα 14 και ο άντρας της την ανάγκασε να φορά την νικάμπ που την κάλυπτε ολόκληρη επί τέσσερα χρόνια. Περιγράφει τον εαυτό της στη διάρκεια εκείνων των χρόνων ως «τυφλό». Δεν φορά πια τη νικάμπ αλλά λέει: «Αναγνωρίζω τον εαυτό μου στην Ισμήνη – θέλει να είναι δυνατή αλλά δεν μπορεί».

syrian14

Η Wardia από το Χαλέπι είναι από τις πιο δραστήριες της ομάδας. Στα 14 παντρεύτηκε τον 28χρονο ξάδελφό της και στα 15 απέκτησε ένα παιδί. «Ο πατέρας μου μού είπε ότι έπρεπε» λέει. Γι’ αυτές τις γυναίκες, λόγια όπως της Ισμήνης “Πώς να πολεμήσουμε ενάντια στη θεσμική εξουσία των αντρών; Αυτοί έχουν την εξουσία κι εμείς πρέπει να τους υπακούμε” έχουν σημασία.

syrian8

Η Wardia αγάπησε τα θεατρικά εργαστήρια. «Όταν είπαν “θέατρο”, φοβηθήκαμε ότι θα  “ερμηνεύαμε”. .. Δεν είχαμε δουλέψει ποτέ πριν και δεν ξέραμε τι να περιμένουμε, αλλά με συνεπήρε τόσο πολύ… αμέσως, πραγματικά το απόλαυσα… Για μας ήταν τόσο θεαματική αλλαγή».

syrian9

Η Wardia ταυτίζεται περισσότερο με τον Αίμονα, τον γιο του Κρέοντα και μελλοντικό σύζυγο της Αντιγόνης, γιατί «αυτός αγαπά, και πηγαίνει ενάντια στον βασιλιά και την οικογένειά του για να είναι με αυτήν που αγαπά. Κι εγώ, επίσης, θα πήγαινα ενάντια  σε όλους αυτούς για να είμαι με αυτόν που αγαπώ». Η Wardiaέγραψε ένα ερωτικό γράμμα που απευθύνει ο Αίμων στην Αντιγόνη, το οποίο διαβάζει ως μέρος της παράστασης.

syrian10

Παρόλο που ο καθένας  μεταφέρει τα προσωπικά του βιώματα απώλειας και εκτοπισμού, δεν είναι όλα τραγωδία. Τόσο η IsraaShahrour(αριστερά) όσο και η  Walaael-Sokari αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στην Αντιγόνη. Γι’ αυτές, μέρος του νοήματος του έργου είναι να δείξουν για τι είναι ικανές, και να ανατρέψουν τα αρνητικά στερεότυπα γα τους Σύριους πρόσφυγες στο Λίβανο. Όπως λέει η Shahrour: «Θέλω να η Σύρια φωνή μου ν’ ακουστεί σε όλο το Λίβανο και πέρα απ’ αυτό»

syrian11

Ο Omar Abu Saada διευθύνει τον χορό. Οι τελευταίοι στίχοι του έργου ξαναγράφτηκαν στη Συριακή διάλεκτο και θα τους απαγγείλει η Sokari, μία Παλαιστίνια-Σύρια πρόσφυγας από τη Δαμασκό: «Δεν είχαμε καταλάβει πόσο αδύναμοι ήμασταν απέναντι στην πολεμική μηχανή, ότι την ταΐζαμε μέχρι που ήρθε η στιγμή και τα κατάπιε όλα. Δεν ξέρουμε τι θα φέρει το αύριο, αυτό που ξέρουμε είναι ότι η Θήβα που γνωρίζαμε δεν υπάρχει πια».

μετάφραση: Σοφία Ξυγκάκη

Πηγή: guardian

 

Σαρδηνία: Εργαζόμενες κατέλαβαν ορυχείο

YouTube Preview Image

Πέρασαν 11 ημέρες και νύχτες στα έγκατα της γης για να πληρωθούν.

37 εργαζόμενες κατέλαβαν ορυχείο στη Σαρδηνία, απαιτώντας την καταβολή δεδουλευμένων επτά μηνών και τελικά τα κατάφεραν.

«Ήταν πολύ δύσκολο αλλά είμαστε δυνατές. Πετύχαμε μια πρώτη νίκη. Τώρα ελπίζουμε οι αρμόδιοι να τηρήσουν τις υποσχέσεις τους», δήλωσε μια από τις εργαζόμενες που συμμετείχαν στη διαμαρτυρία.

Οι 240 εργαζόμενοι θα πληρωθούν, ενώ η περιφέρεια δεσμεύτηκε ότι θα βρεθεί λύση για να εξακολουθήσουν να δουλεύουν στο μέλλον.

Πηγή: euronews

 

Συνέντευξη της ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Κωνσταντίνας Κούνεβα (βίντεο)

kouneva

Συνέντευξη της ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και της Ευρωομάδας της Αριστεράς, Κωνσταντίνας Κούνεβα, στον Βασίλη Κατσαρδή για τις πρώτες εμπειρίες της στην Ευρωβουλή, το συνδικαλιστικό κίνημα, την επίσκεψή της στους Σύρους πρόσφυγες στο Σύνταγμα, αλλά και τη βία εναντίον των γυναικών.

Πηγή: left.gr

 

YouTube Preview Image

Η βία κατά των γυναικών παρά τις θετικές ρυθμίσεις, δεν σταματά ούτε στο βουλευτικό αξίωμα

Σαν Χοσέ, Κόστα Ρίκα, 25 Νοέμβρη 2014

της Εύης Καρακώστα

Σύμφωνα με έρευνα του περιοδικού LANCET μία στις τρεις γυναίκες έχει βιώσει σωματική ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό της.

Το συμπέρασμα αυτό προκύπτει από παγκόσμια έρευνα και θα μπορούσε να πει κανείς ότι στην Ευρώπη (και επομένως στην Ελλάδα) τα ποσοστά είναι χαμηλότερα από το 33% που είναι ο μέσος παγκόσμιος όρος. Μα και το 25% ή το 20% που αφορά στην Ευρώπη και την Ελλάδα είναι μικρό ποσοστό; Μία στις τέσσερις ή μία στις πέντε γυναίκες να έχει υποστεί σεξουαλική ή σωματική βία είναι λίγο;

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι κάποτε τα πράγματα ήταν χειρότερα. Κάποτε το πρόβλημα άγγιζε το 80-90% των οικογενειών και ήταν παράδοση σχεδόν να δέρνει ο άντρας την γυναίκα του για να δείξει την υπεροχή του. Από εκείνες τις εποχές όμως έχει περάσει πολύς καιρός και έχει κυλήσει πολύ νερό στο ποτάμι του εκσυγχρονισμού της κοινωνίας. Σήμερα υπάρχει νομική εξίσωση των δύο φύλων. Δεν είναι βέβαια ολοκληρωμένη αυτή η εξίσωση αλλά σε γενικές γραμμές έχουν εξαλειφθεί οι εκ του νόμου επιβαλλόμενες εμφανείς ανισότητες. Παρ’ όλα αυτά η παράδοση επιμένει και η ανωτερότητα του ανδρικού φύλου εξακολουθεί να στηρίζεται στο ξύλο και τον σεξισμό. Μαζί με την βία που ασκείται εκτός οικογένειας αλλά οφείλεται στη διαφορά των φύλων, φτάνουμε στο 20-25% που επιμένει και που είναι ίσως και το δυσκολότερο για να ξεριζωθεί.

Σε παγκόσμιο επίπεδο βέβαια τα πράγματα είναι χειρότερα και τα ποσοστά ψηλώνουν απότομα. Ο λόγος είναι ότι εκτός από την ενδο- και έξω- οικογενειακή βία υπάρχουν και τα περιστατικά κλειτοριδεκτομών, trafficking, γάμων με βία κλπ. που ανεβάζουν τα ποσοστά βίας κατά των γυναικών.

«Η βία κατά των γυναικών έχει πολλά πρόσωπα, δεν γνωρίζει σύνορα και τάξεις, επιβάλλεται με σκληρούς, αδυσώπητους τρόπους. Έχει βιωθεί μέσα στην οικογένεια, στην κοινωνία, και τα τελευταία χρόνια πολύ συχνά στην εργασία. Προσωπικά βίωσα σκληρή βία για να σταματήσει η διεκδίκηση των δικαιωμάτων μιας τάξης ανθρώπων. Για να μην ακουστεί η φωνή τους. Όμως τώρα αναβιώνει κι ένα νέο κύμα οικονομικής βίας”, είπε η ευρωβουλευτής του Σύριζα κ. Κωνσταντίνα Κούνεβα στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο ζητώντας ενίσχυση του νομοθετικού πλαισίου προστασίας των γυναικών και επιβολής της ισότητας των δύο φύλων, ενώ η ευρωβουλευτής της Eυρωπαϊκής Aριστεράς Malin Björk κατήγγειλε ότι η βία κατά των γυναικών εξακολουθεί να έχει διαστάσεις παγκόσμιας πανδημίας.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο έχει υιοθετήσει προ δέκα μηνών ψήφισμα που υποδεικνύει τη λήψη πρόσθετων μέτρων, όμως η Κομισιόν καθυστερεί την κατάθεση της σχετικής νομοθετικής ρύθμισης και γι αυτό έγινε αντικείμενο κριτικής από την ευρωπαϊκή αριστερά. Η Κομισιόν ωστόσο υποσχέθηκε να καθοριστεί σύντομα μια νέα στρατηγική για την Ισότητα των Φύλων.

Πρόσφατα οι υπαινιγμοί του πρώην Υφυπουργού Παιδείας κ. Στύλιου κατά της Λιάνας Κανέλλη επανέφεραν το θέμα της βίας κατά των γυναικών στην επικαιρότητα. Είναι οι καθημερινές συμπεριφορές σε όλους τους εργασιακούς και κοινωνικούς χώρους που πληγώνουν την ελληνική κοινωνία και την κρατούν στην υποβάθμιση. Τα φαινόμενα αυτά μάλιστα δεν σταματούν ούτε καν στον ανώτερο “εργασιακό” χώρο του δημόσιου βίου μας, την ίδια τη Βουλή.

Η κ. Κωνσταντοπούλου έχει δεχτεί πολλές φορές σεξιστικά σχόλια τα οποία έχει καταγγείλει, από ανοιχτές ύβρεις (“άντε μωρή από ‘δω”) από τον κ. Κυριαζίδη μέχρι τα συγκεκαλυμένα σχόλια του κ. Μαρκογιαννάκη. Αλλά και οι κ. Τζαμτζής και Ξυνίδης δεν απέφυγαν παρόμοιες συμπεριφορές κατά της κ. Ραχήλ Μακρή. Κι όταν στη Βουλή γίνονται αυτά και μεταδίδονται από τις τηλεοράσεις και τα ΜΜΕ, είναι επόμενο σε άλλους χώρους, λιγότερο “σεβαστούς” να γίνονται χειρότερα.

Η συμπεριφορά της κοινωνίας (όχι των ανδρών) απέναντι στις γυναίκες είναι ένα από τα μέτρα προοδευτικότητας και εκσυγχρονισμού της. Η δική μας κοινωνία, με αρκετά σεξιστικά σύνδρομα από το πρόσφατο παρελθόν μας έχει ακόμη αρκετό δρόμο να διανύσει ώσπου να γίνει μια κοινωνία ισότητας. Δεν είναι ούτε μνημονιακή μας υποχρέωση ούτε μεταρρύθμιση από αυτές στις οποίες ειδικεύονται οι μαθητευόμενοι μάγοι υπουργοί της σημερινής κυβέρνησης.

Η αλλαγή θα έρθει με ακόμη μεγαλύτερη νομική προστασία, με την εκπαίδευση και με την διαπαιδαγώγηση της νέας γενιάς που πρέπει να ζήσει σε ένα κόσμο με λιγότερη βία και μεγαλύτερη ισότητα, Είναι υπόθεση του καθενός μας και ιδιαίτερα των νέων.

Πηγή: evikarakosta

 

 

Απολύονται οι αγωνιζόμενες καθαρίστριες του Υπ.Οικ.

katharistries-vouli

«Την πλέον προκλητική αναλγησία απέναντι στις αγωνιζόμενες καθαρίστριες, εμφανίζουν τα αρμόδια Υπουργεία, προχωρώντας ουσιαστικά στην οριστική τους απόλυση παραμονές Χριστουγέννων. Με ανάρτηση στο site του ΑΣΕΠ, ενημερώθηκαν για την διακοπή ουσιαστικά του καθεστώτος διαθεσιμότητας και την οριστική Απόλυσή τους !!» καταγγέλλει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στις Δ.Ο.Υ..

«Η κυβέρνηση μας επιφύλασσε χριστουγεννιάτικο δώρο. Δεκαέξι μήνες στο δρόμο δεν σκοπεύουμε να τα παρατήσουμε. Δεν είμαστε νεαρά κορίτσια να προσπαθήσουμε να βρούμε δουλειά κάπου αλλού. Υπάρχουν γυναίκες 60 ετών, που δεν έχουν τη δυνατότητα ούτε να δουλέψουν ούτε να βγουν σε σύνταξη. Είναι σαν να ανοίγουν έναν λάκκο και να μας πετάνε μέσα» λέει στην «Εφ.Συν.» η Ευαγγελία Αλεξάκη.

Η Ομοσπονδία Εφοριακών καλεί τον υπουργό Οικονομικών αλλά και όλους τους υπόλοιπους εμπλεκόμενους κρατικούς φορείς να προχωρήσουν σε αντιμετώπιση του όλου ζητήματος και απαραίτητα μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσής τους στη δικαιοσύνη στις 25.2.2015. «Ας δείξουν στοιχειώδη ευαισθησία στις γυναίκες αυτές που ο αγώνας τους έγινε σύμβολο τόσο σε επίπεδο Ελλάδας όσο και Ευρώπης», αναφέρουν από την ΠΟΕ-ΔΟΥ.

Οι εφοριακοί εκφράζουν τη συμπαράστασή τους.

Να υπενθυμίσουμε ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της υπόθεσής τους στη δικαιοσύνη στις 25 Φεβρουαρίου 2015.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Φύλις Ντόροθι Τζέιμς: Το έγκλημα ως ρεαλισμός

pdjames

Φύλις Ντόροθι Τζέιμς 1920-2014

 της Σοφίας Ξυγκάκη

«Το “Ο βασιλιάς πέθανε κι ύστερα πέθανε κι η βασίλισσα”, είναι μια ιστορία. Το “Ο βασιλιάς πέθανε κι ύστερα πέθανε κι η βασίλισσα από θλίψη”, είναι μια πλοκή… “Η βασίλισσα πέθανε και κανείς δεν ήξερε γιατί, μέχρι που αποκαλύφθηκε ότι αυτό συνέβη εξαιτίας της θλίψης της για το θάνατο του βασιλιά”. Αυτή είναι μια πλοκή που ενέχει ένα μυστήριο, μια φόρμα ικανή να έχει σπουδαία ανάπτυξη».

Σε αυτό το κείμενο του Ε.Μ.Φόρστερ, η Τζέιμς θα προσθέσει: «“Όλοι πίστεψαν ότι η βασίλισσα είχε πεθάνει από θλίψη μέχρι που ανακαλύφθηκε το σημάδι της βελόνας στο λαιμό της”. Κι αυτό τότε είναι ένα μυστήριο δολοφονίας και είναι κι αυτή μια φόρμα ικανή να έχει σπουδαία ανάπτυξη»

••••

Η Φύλις Ντόροθι Τζέιμς γεννήθηκε στις 3 Αυγούστου του 1920 στην Οξφόρδη, ενώ αργότερα η οικογένεια εγκαταστάθηκε στο Κέιμπριτζ. Ο πατέρας της δεν πίστευε ότι πρέπει να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις εκείνες που θα επέτρεπαν στην κόρη του να σπουδάσει. Έτσι, στα δεκαέξι της ολοκλήρωσε τις σπουδές της. Αργότερα θα πει ότι η έλλειψη ακαδημαϊκών σπουδών δεν αποτέλεσε γι’ αυτήν εμπόδιο, σήμαινε αντίθετα ελευθερία. Στη διάρκεια του πολέμου εργάστηκε στον Ερυθρό Σταυρό, παντρεύτηκε και γέννησε την πρώτη κόρη της. Όταν ο άντρας της γύρισε από τον πόλεμο με σοβαρά προβλήματα υγείας και μεγάλες εξάρσεις βίας που απαιτούσαν τη νοσηλεία του σε ψυχιατρείο, αυτή ανέλαβε να συντηρήσει την οικογένεια δουλεύοντας στην Εθνική Υπηρεσία Υγείας και αργότερα στο εγκληματολογικό τμήμα της Βρετανικής αστυνομίας, απ’ όπου άντλησε πολλές πληροφορίες για τις ιστορίες της.

Όταν ήταν μικρή έφτιαχνε ιστορίες στις οποίες μιλούσε για τον εαυτό της στο τρίτο πρόσωπο: «χτένισε τα μαλλιά της, έπλυνε το πρόσωπό της και μετά φόρεσε το νυχτικό της…». Αυτό είναι χαρακτηριστικό των συγγραφέων, θα της έλεγαν χρόνια αργότερα φίλοι της συγγραφείς.

Άργησε, ωστόσο, να γράψει το πρώτο της βιβλίο, το Cover her face, που δημοσιεύτηκε το 1962, όταν αυτή ήταν 42 ετών. Όπως είχε πει σε συνεντεύξεις της, παρόλο που δεν έκανε διαχωρισμό ανάμεσα στα λεγόμενα λογοτεχνικά έργα και στα αστυνομικά, είχε επιλέξει να γράψει αστυνομικό, γιατί άρεσε στην ίδια να τα διαβάζει, γιατί πίστευε ότι αποτελούσαν μια θαυμάσια μαθητεία αφού είναι πολύ εύκολο να γράψεις μια κακή  αστυνομική ιστορία και πολύ δύσκολο μια καλή.

Συνήθως το περιβάλλον ή ένα τοπίο της έδινε το ερέθισμα για την ιστορία και όχι η πλοκή. Η ίδια αισθανόταν ότι οι χαρακτήρες των βιβλίων της ήδη υπήρχαν κι ότι δουλειά της ήταν να έρθει σ’ επαφή μαζί τους, να τους γνωρίσει. Όπως θα πει επανειλημμένα και θα γράψει στο βιβλίο Συζητώντας για το αστυνομικό μυθιστόρημα «το σκηνικό είναι ένα μέρος όπου αυτοί οι ήρωες ζουν, κινούνται, κι έχουμε την ανάγκη ν’ αναπνεύσουμε τον αέρα τους, να δούμε με τα δικά τους μάτια, να περπατήσουμε στα μονοπάτια που βαδίζουν και να κατοικήσουμε στα δωμάτια που ο συγγραφέας επίπλωσε γι’ αυτούς». Αλλά αυτό το σκηνικό επίσης «μπορεί ήδη από το πρώτο κεφάλαιο να εδραιώσει το κλίμα που θα διέπει το μυθιστόρημα, αν θα είναι κλίμα αγωνίας τρόμου, φόβου, απειλής ή μυστηρίου». Παράδειγμα Το σκυλί των Μπάσκερβιλ του Κόναν Ντόυλ όπου το σκηνικό είναι «εκείνη η σκοτεινή και δυσοίωνη έπαυλη που είναι τοποθετημένη στη μέση του χαμένου στην ομίχλη βαλτότοπου…».

Εξίσου σημαντική και η οπτική γωνία, η άποψη, μέσω ποιας ματιάς παρουσιάζεται η ιστορία. Έτσι, όταν το πτώμα το ανακαλύπτει μια καλοσυνάτη ηλικιωμένη γυναίκα, στον αναγνώστη μεταφέρονται τα συναισθήματα φρίκης που αυτή εκφράζει, ενώ όταν την ανακάλυψη την κάνει ο επιθεωρητής Άνταμ Νταλγκλίς, ως αναγνώστες παρακολουθούμε την παράθεση των γεγονότων μέσω της αποστασιοποιημένης και ψύχραιμης συμπεριφοράς του επαγγελματία.

Ντετέκτιβ των περισσοτέρων μυθιστορημάτων είναι ο επιθεωρητής Άνταμ Νταλγκλίς της Σκότλαντ Γιαρντ. Όπως είχε πει, αν ξεκινούσε σήμερα πιθανότατα θα διάλεγε γυναίκα, όμως εκείνη την εποχή τέτοια επιλογή ήταν αδύνατη, έπρεπε μόνο ν’ αποφασίσει αν ο ντετέκτιβ θα ήταν ερασιτέχνης ή επαγγελματίας αστυνομικός και αποφάσισε το δεύτερο. Κατ’ αυτήν, τόσο η Ντόροθι Σέγιερς όσο και η Άγκαθα Κρίστι είχαν εγκλωβιστεί με τους εκκεντρικούς ντετέκτιβς που είχαν επιλέξει, έτσι η ίδια έδωσε στον δικό της τις ιδιότητες που θαύμαζε και στα δύο φύλα: εξυπνάδα, θάρρος, ευαισθησία, επιφυλακτικότητα. Ήθελε έναν επαγγελματία αστυνομικό, αληθοφανή, που θα πρωταγωνιστούσε σε μια σειρά μυθιστορημάτων, θα είχε μια επιτυχημένη καριέρα στην εξιχνίαση εγκλημάτων, εμπνέοντας έτσι εμπιστοσύνη  στον αναγνώστη ότι σε κάθε νέο βιβλίο θα συναντήσει έναν παλιό αξιόπιστο φίλο.

Αντίθετα, η γυναίκα ντετέκτιβ προέκυψε από την επιθυμία της να γράψει μια ιστορία που να διαδραματίζεται στο Κέιμπριτς, πόλη που γνώριζε καλά, και στο φοιτητικό χώρο. Έτσι, το 1972 κάνει την εμφάνισή της η Cordelia Gray στο Un Unsuitable Job for a Woman, η πρώτη γυναίκα private eye, στην Αγγλία, όχι ερασιτέχνης, όπως η μις Μαρπλ αλλά το πρωτότυπο της φεμινίστριας ντετέκτιβ που έχει κοινά χαρακτηριστικά με τη συγγραφέα όπως ότι ο πατέρας της δεν θεωρούσε τις σπουδές απαραίτητες για ένα κορίτσι. Η Cordelia, 22 χρονών, θα αναγκαστεί ν’ αναλάβει το γραφείο ντετέκτιβ στο οποίο δουλεύει, όταν ο ιδιοκτήτης  και εραστής της αυτοκτονεί, και θα φέρει σε πέρας την πρώτη υπόθεση που θα αναλάβει. Σε αντίθεση με τις αμερικάνες συναδέλφους της, δεν οπλοφορεί – αυτό θα ήταν αντιρεαλιστικό, θα πει η Τζέιμς, αφού στην Αγγλία δεν επιτρέπεται να οπλοφορεί ο ιδιωτικός ντετέκτιβ. Από αυτόν τον χαρακτήρα πάντως θα εμπνευστεί η Σάρα Παρέτσκι τη V.I.Warshawski, τη δική της ντετέκτιβ, προσαρμόζοντάς την βέβαια στην αμερικάνικη κουλτούρα.

Ο ρεαλισμός αποτελούσε προϋπόθεση για την Φ. Ντ. Τζέιμς. Γι’ αυτήν, η ανάγνωση του μυθιστορήματος ήταν μια πράξη συμβίωσης γιατί μόνο αν το σκηνικό και η δράση είναι ριζωμένα στην πραγματικότητα, μπορούν οι αναγνώστες να εισχωρήσουν στον κόσμο του βιβλίου. Έτσι οι συγγραφείς πρέπει να γνωρίζουν την τοπογραφία της πόλης ή του χωριού που περιγράφουν, όπως για παράδειγμα το Σεντ Μέρι Μηντ στο οποίο κινείται η Μις Μαρπλ. Λίγη σημασία έχει αν υπάρχει πραγματικά ή όχι – ο αναγνώστης μπορεί να περιγράψει τα μαγαζιά στον κεντρικό δρόμο, την εκκλησία, τις διαδρομές ανάμεσα στο ένα σπίτι και στο άλλο,  ενώ και οι πληροφορίες για την  προσωπική και την οικογενειακή ζωή, τα γούστα και τις εμμονές των χαρακτήρων είναι εξίσου σημαντικά, καθώς μέσω αυτών δημιουργείται η οικειότητα με τους αναγνώστες. Η τάξη και η αυστηρή διαρρύθμιση του μοντέρνου διαμερίσματος του Πουαρώ, για παράδειγμα, είναι άρρηκτα δεμένα με την προσωπικότητά του και τη μέθοδο που χρησιμοποιεί για την επίλυση των υποθέσεων, ενώ λίγοι είναι αυτοί που δεν έχουν ταυτίσει τη Μπέικερ Στριτ με τον Σέρλοκ Χολμς. Εξάλλου, στα πλακάκια που κοσμούν την ομώνυμη στάση του μετρό στο Λονδίνο, αναγνωρίζουμε το χαρακτηριστικό προφίλ του ντετέκτιβ με το καπέλο και την πίπα – παιγνιώδης επιβεβαίωση της «ύπαρξης» του.

Η ενασχόληση της Φ. Ντ. Τζέιμς  με τη λογοτεχνία του παρελθόντος ήταν σχολαστική, η συνομιλία της με τους συγγραφείς και τα βιβλία τους διαρκής και παραγωγική. Στους συγγραφείς  της «Χρυσής Εποχής» του αστυνομικού μυθιστορήματος που καλύπτει τις δύο δεκαετίες ανάμεσα στον Α΄ και τον Β΄ Πόλεμο, η Τζέιμς θα αφιερώσει πολλές σελίδες, αρχίζοντας από το μυθιστόρημα Η Τελευταία Υπόθεση του Τρεντ του Ε.Κ. Μπέντλεϊ που εκδόθηκε λίγο νωρίτερα αλλά επηρέασε όλους σχεδόν, από την Αγκάθα Κρίστι έως τον Έντγκαρ Γουάλας και τον Τσέστερτον που το χαρακτήρισε το σπουδαιότερο αστυνομικό μυθιστόρημα της σύγχρονης εποχής. Μεγάλη επιρροή, όμως είχε δεχτεί και από τις Ντόροθι Σέγιερς, Ngaio Marsh, Josephine Tey, γεννημένες και οι τρεις την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα.

Τα βιβλία των Κόναν Ντόιλ, Γκράχαμ Γκριν, Ζορζ Σιμενόν αλλά και των Τζον Λε Καρέ, Ρουθ Ρέντελ, Ίαν Ράνκιν τις έδωσαν συχνά την αφορμή να αναλύσει διαφορετικές όψεις  της αστυνομικής λογοτεχνίας, ενώ οι συγγραφείς  του 19ου αιώνα, από τον Τσαρλς Ντίκενς έως τις αδελφές Μπροντέ και τον Άντονι Τρόλοπ, υπήρξαν γι’ αυτήν τα διαρκή σημεία αναφοράς.

Ιδιαίτερη θέση, όπως και σε πολλές βρετανίδες και μη συγγραφείς, κατέχει η Τζέιν Όστεν. Αν στον Τρόλοπ, που υπήρξε ιδιαίτερα δημοφιλής στο γυναικείο αναγνωστικό κοινό, η Τζέιμς αναγνώρισε την ικανότητα να μεταφέρει στα βιβλία του ρεαλιστικά τις συζητήσεις μεταξύ γυναικών, για τον ρεαλισμό της Όστεν θα παράσχει «αποδείξεις». «Ποτέ», θα πει, στις σελίδες της Όστεν, «δεν θα βρούμε δύο άντρες να συζητούν χωρίς να είναι παρούσα μια γυναίκα». Η Τζέιν Όστεν έγραφε για όσα γνώριζε, στα βιβλία της καταγράφονται οι άμεσες εμπειρίες της.

Όμως, η Τζέιμς χαρακτήρισε αστυνομικό και την Έμμα, ένα από τα πιο δημοφιλή μυθιστορήματα της Όστεν, αφού τα αισθηματικά μυστικά αποτελούν το αθέατο κίνητρο μεγάλου μέρους της δράσης: η συγγραφέας έντεχνα μας καλλιεργεί διαρκώς υποψίες, καθώς η Έμμα, αφοσιωμένη όπως είναι στο να σκαρώνει προξενιά, αγνοεί τα δικά της συναισθήματα, η αποκάλυψη των οποίων θα φέρει μεγάλη ανατροπή στη ζωή της δικής της και του περιβάλλοντός της.

Το τελευταίο της βιβλίο της Φ.ΝΤ.Τζέιμς, το Death comes to Pemperley, είναι ένας φόρος τιμής στην Τζέιν Όστεν και αποτελεί συνέχεια του βιβλίου Υπερηφάνεια και Προκατάληψη. Η ιστορία αρχίζει έξι χρόνια μετά τον γάμο του Ντάρσυ και της Ελίζαμπεθ, συνοψίζει στην αρχή τη ζωή των δύο οικογενειών, για να εξελιχθεί στη συνέχεια σε αστυνομικό μυθιστόρημα. Ήδη έχει μεταφερθεί στην τηλεόραση.

Και αν η Ντόροθι Σέγιερς, το 1934, αναφερόμενη στους συγγραφείς ιστοριών μυστηρίου είχε γράψει ότι ο «θάνατος εφοδιάζει το αγγλοσαξωνικό πνεύμα με ένα απόθεμα αθώας ψυχαγωγίας», για την Τζέιμς αυτοί που διακατέχονται ιδιαίτερα από την ανθρώπινη αγωνία για τον θάνατο, όταν τον αποσπούν από την υπερβατική του διάσταση, μετατρέποντάς τον σε διανοητικό πρόβλημα, όπως συμβαίνει με ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, διαλύουν την αρχέγονη αγωνία που τους προκαλεί η βία και η ανυπαρξία.

Βιβλιογραφία:

Π.Ντ.Τζέιμς, Συζητώντας για το αστυνομικό μυθιστόρημα, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2014.

Στην ελληνικά έχουν εκδοθεί:

Μια άψογη δολοφονία, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2014

Θάνατος σε ιδιωτική κλινική, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2010

Αθώο αίμα, Εκδόσεις Καστανιώτη,  2009

Θάνατος στην ιερατική σχολή, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2007

Ο φάρος, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2007

Περίπτωση δικαιοσύνης, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2007

Η αίθουσα των φόνων, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2006

Τα παιδιά των ανθρώπων, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2006

Τεχνάσματα και επιθυμίες, Εκδόσεις Καστανιώτη, 2002

Προπατορικό αμάρτημα, Εκδόσεις Πατάκη, 1996

Ο θάνατος του εμπειρογνώμονα, Ωκεανίδα, 1995

Τζούλιαν, Εκδόσεις Πατάκη, 1995

Ο μαύρος πύργος, Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη, 1992

Φάμπιαν, Λιβάνης – Το κλειδί, 1989

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα:

Οι κεραίες της εποχής μου, Εκδόσεις Καστανιώτης, 2012

Χριστουγεννιάτικες αστυνομικές ιστορίες, Νάρκισσος, 2006

Ανθολογία αγγλικού αστυνομικού διηγήματος, Β΄, Άγρα, 1992

 

Στρίβειν δια του αρραβώνος!

atsidas

της Φλώρας Νικολιδάκη

Η φράση αυτή χρησιμοποιήθηκε με την κυριολεξία της την εποχή που γινόταν αρραβώνας, πριν το γάμο. Ο αρραβώνας επισημοποιούσε την πρόθεση του γαμπρού να παντρευτεί τη νύφη. Έτσι οι ανησυχίες της οικογένειας της νύφης υποχωρούσαν τόσο, που η νύφη έπαιρνε αυστηρές συστάσεις να είναι υπάκουη, γλυκιά και βολική, ώστε να μην χαλάσει ο αρραβώνας.

Ωστόσο οι αρραβωνιαστικοί, πολύ συχνά για να ξεφύγουν από την υπόσχεση του γάμου, έβρισκαν κάποιο πάτημα και τότε “χάλαγε ο αρραβώνας”.

Από τότε βέβαια η κοινωνία προχώρησε και ο αρραβώνας ακούγεται μόνο στα συμβολαιογραφεία όταν πέφτει η προκαταβολή για κάποια αγοραπωλησία.

– Η κοινωνία σαν σύνολο πάντα προηγείται. Η πολιτική όμως πάντα ακολουθεί. Έτσι η μεθοδολογία που περιέχει η φράση “στρίβειν δια του αρραβώνος” παραμένει στις μέρες μας ως μεθοδολογία πολιτικής.

-Αυτή η κατάσταση μου ήρθε στο μυαλό όταν έφτασε στα χέρια μου ένα έγγραφο που δείχνει ότι στη χωματερή της Φυλής, εκτός από τα σκουπίδια όλης της Αττικής, με μια καινούργια συμφωνία έρχονται επισήμως πλέον και τα σκουπίδια της Τρίπολης, μέχρι 31.12.2014.

Το αποτέλεσμα είναι ότι το κύτταρο που υπάρχει εν λειτουργία στο ΧΥΤΑ γεμίζει με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Έτσι ενώ μέχρι τώρα πιστεύαμε ότι θα αντέξει περίπου 1,5 χρόνο, διαπιστώνουμε ότι ο χρόνος που απομένει είναι λιγότερος.

-Τι να σκεφτούμε? Η “επιστολή Δούρου” στους 66 δήμους της Αττικής, επαναλαμβάνει τα όσα ορίζει ο νόμος 4042/2012. Δηλ. την δραστική μείωση του όγκου των σκουπιδιών με τη διαλογή στην πηγή από τους δήμους και τους πολίτες. Επίσης ο ν. 4042  εναρμονίζεται με τις ευρωπαϊκές οδηγίες 98 και 99 του 2008, που ορίζει την “εγγύτητα” που σημαίνει αποκεντρωμένη και σε μικρή κλίμακα διαχ/ση. Αν ανοίξετε την αρχική σελίδα του ΕΔΣΝΑ, θα νομίζετε ότι ζείτε στη χώρα της ανακύκλωσης και επαναχρησιμοποίησης. Ούτε σαν σκέψη δεν θα σας ταράξει το γεγονός ότι ζείτε δίπλα στη μεγαλύτερη χωματερή της Ευρώπης, δηλ. το ΧΥΤΑ Φυλής.

Τι συμβαίνει?

-Απαραίτητη προϋπόθεση εφαρμογής του ν. 4042 είναι ο νέος περιφερειακός σχεδιασμός για τη διαχείριση απορριμμάτων.  Η προθεσμία ισχύος του προηγούμενου έχει παρέλθει προ πολλού. Βασικοί εμπλεκόμενοι φορείς είναι η Περιφέρεια Αττικής, το ΥΠΕΚΑ και ο ΕΣΔΑ (εθνικός σχεδιασμός διαχείρισης αποβλήτων).

Ωστόσο οι δήμοι της Αττικής από το 2012 επαναλαμβάνουν ότι δεν έχουν ούτε τα χρήματα ούτε το manual για την εκπόνηση τοπικού σχεδίου διαχείρισης.

-Βέβαια η “επιστολή Δούρου”, λέει και κάτι άλλο. Ότι δεν γίνεται αποδεκτή η λύση των 4 μεγάλων εργοστασίων με τη μέθοδο των ΣΔΙΤ για την ανακύκλωση σύμμεικτων απορριμμάτων, όλης της Αττικής αλλά και από άλλα μέρη, ακόμα και από το εξωτερικό, αφού η δυναμικότητά τους θα φτάνει στους 2.000.000 τόνους. Αυτός είναι και ο κόμπος στο χτένι, άλλωστε.

-Όμως η πραγματικότητα αυτή τη στιγμή λέει ότι ο ΧΥΤΑ Γραμματικού ολοκληρώνεται και στο ΧΥΤΑ Φυλής έρχονται και τα σκουπίδια της Τρίπολης. Και όταν το σκέφτομαι αυτό, μου έρχεται η άλλη μεγαλειώδης φράση στο μυαλό, που αποτελεί και την πεμπτουσία της πολιτικής και σήμερα:

-Δεν είναι αυτό που νομίζεις!

 

Αποφάσεις «σταθμοί» φωτίζουν διαφορετικές πτυχές της σεξουαλικής παρενόχλησης

harassment

της Βαγγελιώς Σουμέλη

Τον Αύγουστο του 2014 δύο υποθέσεις «σταθμοί» στο χώρο της ποινικοποίησης της σεξουαλικής παρενόχλησης είδαν σχεδόν παράλληλα τα φώτα της δημοσιότητας, η πρώτη στην Αυστραλία και η δεύτερη στην Κύπρο.

Σε ό, τι αφορά την υπόθεση της Αυστραλίας, η ιδιαιτερότητα και η σημασία της σχετικής απόφασης, εκτός από το ύψος της αποζημίωσης που καθορίστηκε σε 500.000 αυστραλιανά δολάρια (περίπου 350.000 ευρώ), αφορά πρωτίστως τον ορισμό του «χώρου εργασίας». Αυτός, σύμφωνα με το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο δεν χρειάζεται να είναι ένας αυστηρά καθορισμένος, «σταθερός» χώρος αλλά ένας μεταβαλλόμενος, «κινητός» χώρος.

Φαίνεται ότι η ερμηνεία αυτή, αν και δεν εκφράζεται ρητά, συνδέεται και με την αντίληψη σχετικά με την ανάγκη αναγνώρισης και προστασίας των ευέλικτων μορφών απασχόλησης. Ευέλικτων υπό την έννοια ότι παρεκκλίνουν από το «κανονικό» μοντέλο της μισθωτής εξαρτημένης εργασίας, όπως είναι οι συμβάσεις ορισμένου έργου ή χρόνου, η απασχόληση σε καθεστώς υπεργολαβίας, η επενοικίαση ή ο δανεισμός εργαζομένων από τα γραφεία προσωρινής απασχόλησης κλπ, και των κινδύνων που απορρέουν για τις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους. Σε πολλές περιπτώσεις πρόκειται για μορφές ευελιξίας που, εκτός από την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, εμπεριέχουν το στοιχείο του εξαναγκασμού, δεδομένου ότι δεν αποτελούν εκούσια επιλογή, αλλά μία αναγκαστική αποδοχή εκ μέρους των εργαζομένων -στη μεγάλη τους πλειοψηφία γυναικών και συνήθως κάτω από ιδιαίτερα πιεστικές συνθήκες, όπως η υψηλή ανεργία. Στο πλαίσιο αυτό, οι γυναίκες γίνονται ακόμα πιο ευάλωτες στην εργασιακή εκμετάλλευση, καθώς και σε όλες τις μορφές εκμετάλλευσης, υποτίμησης και περιθωριοποίησης.

Όπως πολύ εύστοχα επισημαίνει η Αμερικανίδα φεμινίστρια και ακαδημαϊκός CatharineMacKinnon στην εργασία της «Σεξουαλική παρενόχληση των εργαζομένων γυναικών» (1979), η οικονομική δύναμη του εργοδότη είναι για τη σεξουαλική παρενόχληση ότι η σωματική δύναμη για τον βιασμό. Τρεις δεκαετίες αργότερα, παρά την αναγνώριση του προβλήματος και την εγκαθίδρυση ενός σχετικά πλήρους και επαρκούς θεσμικού πλαισίου, σε κάποιες χώρες ήδη από τη δεκαετία του 1980, το οποίο σταδιακά συμπληρώνεται και τροποποιείται βάσει και των σχετικών κοινοτικών διατάξεων, οι γυναίκες αποσιωπούν το πρόβλημα ή «συναινούν» στον σεξουαλικό εξαναγκασμό από το φόβο να μην χάσουν τη δουλειά τους.

Σύμφωνα με τα αποτελέσματα μίας σειράς εμπειρικών μελετών που πραγματοποιήθηκαν κατά κύριο λόγο στη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, η μη αξιοποίηση των ευκαιριών που έχουν τα θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης για να προσφύγουν στη δικαιοσύνη δεν πηγάζει μόνο από το φόβο των συνεπειών της δημοσιοποίησης, αλλά και από την αδυναμία να αποδείξουν ότι υπήρξαν θύματα, μία αδυναμία που δεν σχετίζεται πάντα με την κοινωνική και οικονομική θέση των γυναικών.

Στην υπόθεση για παράδειγμα της Αυστραλίας, η έλλειψη ενός αυστηρά καθορισμένου χώρου εργασίας, όπως ένα γραφείο, και η υποχρέωση της ορκωτής λογίστριας JemmaEwin  να συναντά τον προϊστάμενό της για σκοπούς εργασίας σε διάφορους χώρους, ακόμα και σε μπαρ ξενοδοχείων, κατ’ επιλογή του προϊσταμένου της, χρησιμοποιήθηκε εκ μέρους του εναγόμενου για να αποδείξει ότι δεν υπήρξε σεξουαλική παρενόχληση εξ αφορμής της εργασίας, επιχείρημα ωστόσο που δεν αποδέχτηκε το Ομοσπονδιακό Δικαστήριο. Σύμφωνα με την Επίτροπο της Αυστραλίας για την σεξουαλική παρενόχληση ElizabethBroderick, ο ορισμός του «χώρου εργασίας» πέρα από τα φυσικά του όρια, είναι εξαιρετικής σημασίας για τη διερεύνηση μελλοντικών καταγγελιών, ενώ γίνεται πλέον σαφές ότι δεν είναι το εργασιακό καθεστώς που μετράει αλλά η ύπαρξη οποιασδήποτε μορφής και σχέσης εργασίας. Στο ίδιο πλαίσιο, επισημαίνεται ότι η υποχρέωση του εργοδότη να λαμβάνει προληπτικά μέτρα για την αντιμετώπιση της σεξουαλικής παρενόχλησης στους χώρους εργασίας καλύπτει και κάθε έμμεσο εργοδότη, όπως για παράδειγμα εργολάβους και υπεργολάβους.

Η υποχρέωση του εργοδότη και των εκπροσώπων του σχετικά με τη λήψη κάθε πρόσφορου και έγκαιρου μέτρου με στόχο την αποτροπή σεξουαλικών παρενοχλήσεων που εκδηλώνονται στο χώρο εργασίας μας μεταφέρει στην υπόθεση της Κύπρου. Για πρώτη φορά, κυπριακό δικαστήριο όχι απλά αναγνώρισε τη σχετική υποχρέωση του εργοδότη ως προς τη λήψη προληπτικών μέτρων, άλλα έκρινε ότι ο εργοδότης υπήρξε εξ ολοκλήρου συνυπεύθυνος με τον εναγόμενο που εκδήλωσε την απαγορευμένη συμπεριφορά. Σύμφωνα με τη μαρτυρία της ενάγουσας, νοσηλευτικής λειτουργού στο Γενικό Νοσοκομείο Λευκωσίας, παρότι ενημέρωσε τη διεύθυνση του νοσοκομείου και υπέβαλε σχετική καταγγελία, σύμφωνα με την οποία υπήρξε θύμα σεξουαλικής παρενόχλησης κατ’ εξακολούθηση, η προϊσταμένη του νοσοκομείου αρκέστηκε να προτείνει τη μετακίνησή της σε άλλο τμήμα, προκειμένου να κλείσει η υπόθεση. Στη σχετική απόφαση, το Δικαστήριο Εργατικών Διαφορών της Λευκωσίας, έκρινε ότι ο εργοδότης έχει υποχρέωση με βάση τις νομοθετικές επιταγές όχι μόνο να λαμβάνει προληπτικά μέτρα για την αντιμετώπιση της σεξουαλικής παρενόχλησης αλλά και πρόσφορα μέτρα για την παύση και μη επανάληψή της. Επιπρόσθετα, το δικαστήριο έκρινε ότι η έννοια της πρωταρχικής ευθύνης που φέρει το άτομο που διέπραξε το αδίκημα σε καμία περίπτωση δεν απαλείφει ούτε αναιρεί την ευθύνη του εργοδότη, που θεωρείται συνυπεύθυνος.  Όσον αφορά την επιδίκαση αποζημιώσεων, η αποκατάσταση της ηθικής βλάβης που προξενήθηκε στην εργαζόμενη λόγω της σεξουαλικής παρενόχλησης επιτεύχθηκε κυρίως μέσα από την πειθαρχική τιμωρία της αναγκαστικής συνταξιοδότησης του εναγόμενου, μιας και η χρηματική αποζημίωση καθορίστηκε σε μόλις 5.000 ευρώ, μία μάλλον χαμηλή αποζημίωση για να δοθεί η αναγνώριση που αρμόζει σε περιπτώσεις ηθικής ζημιάς, χωρίς να συνυπολογιστεί το υπερβολικό του χρόνου εκδίκασης της υπόθεσης, που διήρκησε δέκα χρόνια.

Από τη σύντομη παρουσίαση των δυο υποθέσεων, προκύπτει ότι εκτός από την τεράστια γεωγραφική απόσταση μεταξύ των δύο χωρών, είναι πολύ μεγάλη και η απόσταση που χωρίζει τις δύο αποφάσεις ως προς το περιεχόμενο και τα χαρακτηριστικά τους. Ωστόσο και οι δύο αποφάσεις, μπορούν να θεωρηθούν ιδιαίτερα καινοτόμες σε εθνικό επίπεδο, με πρωτοποριακό περιεχόμενο και καταλυτικές επιπτώσεις, όχι μόνο για τα νομικά δεδομένα της κάθε χώρας, αλλά και ως προς τις κοινωνικές τους διαστάσεις, ως πηγή δηλαδή μεταρρύθμισης και αλλαγής. Την ίδια ωστόσο στιγμή εγείρουν ερωτήματα αναφορικά με τις προϋποθέσεις για μία κριτική προσέγγιση τόσο των σχετικών αποφάσεων όσο και των υφιστάμενων νομοθεσιών. Τα ερωτήματα αυτά δεν είναι καινούργια και δεν αφορούν αποκλειστικά τις διαφορές ως προς τη διεκδικητική βάση της κάθε κοινωνίας, που καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό και το υφιστάμενο κανονιστικό πλαίσιο, αλλά τους διαφορετικούς τρόπους κατανόησης της έννοιας της έμφυλης βίας, που αντανακλάται και στο νομικό λόγο, ο οποίος, στις περισσότερες περιπτώσεις, φαίνεται να είναι ξεκομμένος από τον φεμινιστικό. Στο πλαίσιο αυτό, ενώ η έννοια της διάκρισης λόγω φύλου αποτέλεσε τη βάση των νομοθετημάτων για τη σεξουαλική παρενόχληση και οδήγησε σε μία πλούσια νομολογία, η σεξουαλική παρενόχληση ως μορφή έμφυλης βίας έχει προσδιοριστεί ελάχιστα από τη νομοθεσία και τη νομολογία.

 

Πρόστιμο στη φεμινιστική πρωτοβουλία φοιτητριών «Μετάφερε το φορτίο σου» από το το Πανεπιστήμιο Κολούμπια

emma-sulkowicz-carries-mattress-605x334

 

Στις 10 Νοεμβρίου λοιπόν, η  φεμινιστική ομάδα του Πανεπιστημίου Κολούμπια οργάνωσε εθνική ημέρα δράσης, στην οποία συμμετείχαν 130 Πανεπιστήμια από το Stanford University της Πολιτείας της Καλιφόρνιας μέχρι και στο Eastern European University της Βουδαπέστης. Αφορμή και έμπνευση αυτής της διαμαρτυρίας υπήρξε η φοιτήτρια Emma Sulkowicz της οποίας η διπλωματική εργασία με τίτλο «Μετάφερε το φορτίο σου» περιελάμβανε επίσης την μεταφορά του στρώματος, πάνω στο οποίο είχε βιαστεί, στους κοινόχρηστους χώρους του κάμπους, από την ίδια την φοιτήτρια ως διαμαρτυρία εναντίον της απόφασης του Πανεπιστημίου Κολούμπια να μην τιμωρήσει τον φοιτητή που είχε κατηγορηθεί από την Emma και δυο άλλες φοιτήτριες για τους βιασμούς τους.

Έτσι, φοιτήτριες μετέφεραν 28 στρώματα στο χώρο του Πανεπιστημίου με συνθήματα κατά της σεξουαλικής βίας, υποστηρικτικά μηνύματα προς τα θύματα βιασμού αλλά και αιτήματα για την αλλαγή της πανεπιστημιακής πολιτικής στο θέμα των σεξουαλικών επιθέσεων. Η διαμαρτυρία τελείωσε με την τοποθέτηση των στρωμάτων στο γρασίδι μπροστά από το γραφείο του Προέδρου του Πανεπιστημίου και για τον λόγο αυτό το Πανεπιστήμιο τους επέβαλλε πρόστιμο για έξοδα καθαριότητας το οποίο ανέρχεται στα 1.500 δολάρια! Η δήλωση μάλιστα εκ μέρους του Πανεπιστημίου για το πρόστιμο είναι ότι δεν είναι ασυνήθιστο αλλά τυπικό εφόσον το Πανεπιστήμιο διευκολύνει μάλιστα έτσι διάφορες φοιτητικές εκδηλώσεις. Να σημειωθεί ότι μόλις μια ώρα μετά την τοποθέτηση των στρωμάτων, το Πανεπιστήμιο διέταξε αυτά να πεταχτούν τα στρώματα στα σκουπίδια. Όπως παρατηρεί και η ακτιβίστρια και οργανώτρια της δράσης αυτής, Michela Weihl, η απόφαση αυτή του Πανεπιστημίου δεν αφορά απλά την καθαριότητα αφού «ο συμβολισμός του να πετάξουν στα σκουπίδια τα στρώματα μόλις μια ώρα μετά είναι απίστευτα ενδεικτικός για το πώς χειρίζονται περιστατικά σεξουαλικής βίας- κυριολεκτικά παραπετάνε υποθέσεις βιασμού χωρίς δεύτερη σκέψη».

Μετάφραση: Γεωργία Μανώλη

Πηγή: feminist.org

 

Διαβάστε ακόμα

«Μόνο το ναι σημαίνει ναι» 

 

 

Sylvia Rivera, η μεγάλη τρανς αγωνίστρια της εξέγερσης του Stonewall

sylvia-rivera-2

της Κικής Σταματόγιαννη

Ήταν μια φορά κι έναν καιρό ένα μπαράκι που το έλεγαν Stonewall

κι ένα παιδί που “γεννήθηκε αγόρι”, αλλά του άρεσαν τα φορέματα,

οι ψηλοτάκουνες γόβες και τα κραγιόν. H Sylvia Rivera 

«Όταν είδα το πρώτο μπουκάλι με κοκτέηλ μολότοφ

να φεύγει από τα χέρια κάποιου, σκέφτηκα στα ισπανικά:

“Θεέ μου, αυτό είναι επανάσταση! Αυτό είναι επιτέλους η επανάσταση!”»

(H Sylvia, μιλώντας για την εξέγερση του Stonewall)

Κάθε επιτυχημένο παραμύθι δίπλα στους ατρόμητους πολεμιστές και τις σοφές γυναίκες, τα καλά ξωτικά και τους μάγους, έχει απαραιτήτως και τον δράκο του. Έχει, δηλαδή, το εμπόδιο εκείνο που πρέπει να νικηθεί για να φτάσουμε στο … «και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα…». Το λοατ κίνημα δεν θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση. Τα είχε και τα έχει όλα. Είχε και τους γενναίους/γενναίες που πάλεψαν με θεούς και δαίμονες για να αλλάξουν τον κόσμο, αλλάζοντας τις ζωές τους. Είχε, ασφαλώς, και τον δράκο του. Ο τελευταίος, μάλιστα, έχοντας την ικανότητα να παίρνει διάφορες μορφές, εμφανίστηκε εδώ με τη μορφή της εξαγοράς, της συνθηκολόγησης, της σταδιακής ενσωμάτωσης στο σύστημα που αρχικά αντιπάλευε.

«Αυτό που συμβαίνει είναι επανάσταση»

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Αφορμή για αυτές τις γραμμές στάθηκε η Sylvia Rivera, μια εμβληματική προσωπικότητα του λοατ κινήματος, που στα 18 της χρόνια αποφάσισε πως δεν σκοπεύει να χάσει ούτε λεπτό, γιατί «αυτό που συμβαίνει είναι επανάσταση». Ήταν τα λόγια μιας ζεστής καλοκαιρινής νύχτας, της 27ης Ιούνη 1969 σε μια Νέα Υόρκη που σιγόβραζε – γυναικείο κίνημα, συλλαλητήρια ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ, Μαύροι Πάνθηρες.

«Ήμουν επαναστάτρια. Ακόμη είμαι. Είμαι περήφανη που περπάτησα αυτό το δρόμο, που βοήθησα να αλλάξουν νόμοι. Ήμουν περήφανη που το έκανα, είμαι περήφανη που το κάνω ακόμη, με όποιο κόστος». Η φράση-κλειδί είναι αυτές οι τρεις λέξεις: «με όποιο κόστος». Ένα ρίσκο που η Sylvia δεν φοβήθηκε να πάρει σε καμία στιγμή της ζωής της, όταν ανθρώπινα δικαιώματα αμφισβητούνταν. Ένα κόστος που το πλήρωσε με αποκλεισμό από το κίνημα, στερήσεις, ανέχεια. Μια ζωή γεμάτη συγκινήσεις, που τέλειωσε μόλις στα 50 της χρόνια, σε ένα άσυλο για άπορα τρανς άτομα στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης, έχοντας ήδη προλάβει να δώσει ένα δείγμα για το πώς δίνονται οι αγώνες στο λοατ κίνημα. Ανοίγοντας τα δύσκολα και αιχμηρά ζητήματα και παλεύοντάς τα ανυποχώρητα μέχρι τέλους.

Πλάσμα της ταραγμένης Νέας Υόρκης των δεκαετιών του ‘60 και ’70, με πορτορικάνικη και βενεζολάνικη καταγωγή, εγκαταλειμμένη από τον πατέρα της και ορφανή μετά την αυτοκτονία της μητέρας της, φεύγει από τα σπίτι και από τα δέκα ζει στους δρόμους. Συνειδητοποιεί από παιδί -μέσα από συνεχείς εξευτελισμούς- τι σημαίνει περιθώριο, τι σημαίνει αποκλεισμός, τι σημαίνει διάκριση. Τι σημαίνει οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Να εισπράττει τη βία του κράτους μόνο και μόνο γιατί “γεννήθηκε αγόρι”, αλλά θέλει να φορά γυναικεία ρούχα και κραγιόν. «Είχαμε πάντα την αίσθηση ότι ο πραγματικός μας εχθρός ήταν οι μπάτσοι. Δεν περιμέναμε, βέβαια, τίποτα καλύτερο απ’ αυτούς, μας συμπεριφέρονταν λες κι είμαστε ζώα. Και γι’ αυτούς, πράγματι ήμασταν. Μας χτυπούσαν στους δρόμους, μας βίαζαν, μας συλλάμβαναν». Νιώθει ότι τα πράγματα δεν μπορεί και δεν πρέπει να παραμείνουν έτσι. Θέλει να αλλάξει τον κόσμο και τους άδικους νόμους που τον κυριαρχούν. Μόνο που ακόμα δεν ξέρει το πώς. Η ιστορία θα της προσφέρει τον τρόπο να το κάνει, πριν κλείσει καλά-καλά τα είκοσι.

Εμπλέκεται στο κίνημα για τα πολιτικά δικαιώματα, το αντιπολεμικό, το κίνημα των γυναικών, των Λατινοαμερικανών (Young Lords), των Αφροαμερικανών (Μαύροι Πάνθηρες).

«Όλοι όσοι παλέψαμε στο Stonewall είχαμε εμπλακεί με κάποιο τρόπο σε κάποιο από τα κινήματα της εποχής: των αστικών/πολιτικών δικαιωμάτων, το γυναικείο, το αντιπολεμικό. Ήμαστε όλοι ακραίοι, ριζοσπάστες. Αυτός πιστεύω πως ήταν και ο λόγος που ξέσπασε η εξεγερση στο Stonewall. Είχαμε κάνει ήδη τόσα πολλά για όλα τα άλλα κινήματα. Τώρα είχε φτάσει η ώρα και για εμάς».

Για πολλούς ακτιβιστές, η Sylvia θεωρείται κατά κάποιον τρόπο η Rosa Parks του σύγχρονου λοατ κινήματος. Αντιλήφθηκε αμέσως τη σημασία της εξέγερσης στο Stonewall, το οποίο και χαρακτήριζε ως «σημείο καμπής» για την ιστορία του κινήματος. Τα πρώτα μπουκάλια ενάντια στους πανικόβλητους μπάτσους έφυγαν από τα δικά της χέρια.

Αμέσως μετά την εξέγερση γίνεται ιδρυτικό μέλος του Gay Liberation Front και του GAA (Gay Activists Alliance). Σχεδόν παράλληλα, μην αντέχοντας να βλέπει την εξαθλίωση των νέων άπορων τρανς που ζουν στο δρόμο, σχηματίζει με τη φίλη της Marsha P Johnson, την STAR (Street Transgender Action Revolutionaries), μια ριζοσπαστική ομάδα που προσπαθούσε να βοηθήσει νέους/νέες τρανς, άστεγους/ες, εκδιδόμενους/ες. Η ομάδα συγκρoτήθηκε γύρω από μια πολιτική ανάλυση των ταυτοτήτων του φύλου, του δικαιώματος έκφρασής του, γύρω από τα ζητήματα αυτοδιάθεσης και των δικαιωμάτων των μαύρων ή ισπανόφωνων τρανς ατόμων. Ήξερε ότι ήταν μάταιο να «πείσει» τα στελέχη των λοατ οργανώσεων να θέσουν στην ατζέντα των διεκδικήσεών τους και τα δικαιώματα για τα τρανς άτομα. Κι έτσι ξεκίνησε μόνη της έναν άνισο αγώνα κόντρα στις συμβιβασμένες ηγεσίες του αμερικανικού λοατ κινήματος της εποχής εκείνης, που καθόταν αναπαυτικά στις φρεσκοαποκτημένες δάφνες του Stonewall.

Μπροστά στον πόθο της για δικαιοσύνη, για ισοτιμία, για σεβασμό, για διεκδίκηση ανθρώπινων δικαιωμάτων τίποτα δεν έμοιαζε ικανό να τη σταματήσει. Δεν δίστασε να σκαρφαλώσει με τα ψηλοτάκουνά της τον τοίχο του Δημαρχείου της Νέας Υόρκης, όταν της έκλεισαν την πόρτα κατάμουτρα αρνούμενοι να τη δεχτούν σε μια κλειστή συνεδρίαση.

sylvia-rivera-1

Ο δράκος αρχίζει να κάνει δειλά-δειλά την εμφάνισή του

Οι θέσεις των μεγαλύτερων λοατ οργανώσεων άρχισαν σιγά-σιγά να λειαίνονται, η συστημική αμφισβήτηση έδωσε τη θέση της στα λόμπι, στους «παράγοντες» που «θα μπορούσαν να επηρεάσουν τα πράγματα από μέσα» πίσω από κλειστές πόρτες και παζαρεύοντας τα δικαιώματα μιας ολόκληρης κοινότητας. Η Sylvia διαφωνούσε σταθερά με τη συμβατική λογική των «ηγετικών προσωπικοτήτων» της λοατ κοινότητας. Προσπαθούσε μέσα από τις τάξεις της GAA (Gay Activists Alliance) να ενσωματώσει στην λοατ ατζέντα μέτρα προστασίας για τους/τις τρανς, αλλά συναντούσε κλειστές πόρτες. Όλα όσα ζητούσε παραήταν ακραία για μια «φρόνιμη» λοατ οργάνωση, που είχε αρχίσει να στρογγυλεύει τα αιτήματά της, να συνηρητικοποιείται, να υποχωρεί συμβιβαζόμενη και πλέον ακίνδυνη. Τα ηγετικά στελέχη της άρχισαν να βάζουν πλώρη για τη δημόσια σφαίρα, να προσανατολίζονται στην κατάκτηση δημόσιων θέσεων και αξιωμάτων, δεν ήταν ώρα για σκληρές αντιπαραθέσεις πάνω σε αιχμηρά ζητήματα. Η ίδια η οργάνωση απέκλεισε από τις θέσεις της την προώθηση των δικαιωμάτων για τα πιο καταπιεσμένα, τα πιο περιθωριοποιημένα μέλη της κοινότητας. Όσο πιο πολύ νέρωνε το κρασί της η GAA, όσο πιο πολύ χαμήλωνε τον πήχυ στο μέσο όρο, τόσο πιο ενοχλητική γινόταν η φωνή της Sylvia με τις «παράλογες» και «ακραίες» απαιτήσεις της για προστασία των ανήμπορων τρανς που ζούσαν στους δρόμους στο έλεος των ετεροφυλόφιλων τραμπούκων, των νταβατζήδων και των μπάτσων.

Ήταν η δική της φωνή που συνέχιζε να διεκδικεί γι’ αυτούς που εξακολουθούσαν να δέχονται την πιο σοβαρή καταπίεση και κρατική καταστολή. Ακόμα και η λοατ κοινότητα σώπαινε μπροστά στα προβλήματα αυτών που είχαν τη μεγαλύτερη ανάγκη για προστασία. Η δυνατότητα έκφρασης φύλου είχε αποκλειστεί από τον «επίσημο» λόγο των μεγαλύτερων λοατ οργανώσεων στις ΗΠΑ. Μνημόνευαν, βέβαια, το Stonewall, «παρήλαυναν» στο Pride κάθε χρόνο, αλλά το φως της εξέγερσης έμοιαζε να είναι σβηστό. Όλα όσα σηματοδοτούσαν οι τρεις ταραχώδεις μέρες και νύχτες της εξέγερσης τον Ιούνη του ’69 πολύ λίγη σχέση είχαν με όσους πλέον ανοιχτά το καπηλεύονταν. Η ξεκάθαρη αμφισβήτηση του κράτους, των νόμων, των οργάνων του, έδινε πλέον τη θέση της στη σύμπλευση με αυτό. Ο δράκος  έμοιαζε να έχει πάρει το πάνω χέρι.

Ήδη από το 1973, τέσσερα μόλις χρόνια μετά την εξέγερση, η Sylvia αρχίζει να μιλάει για εμπορευματοποίηση του Pride, για κυριαρχία φιλελεύθερων απόψεων και λογική της αγοράς. Ο αποκλεισμός της από το κίνημα, ο αποκλεισμός ενός ανθρώπου που κράτησε μαζί με άλλους την τύχη της εξέγερσης στα χέρια του,  ήρθε σαν μια θλιβερή φυσική συνέπεια.

Στα μέσα της δεκαετίας ’90 αποκλείστηκε από την Ένωση Ομοφυλόφιλων και Λεσβιών της Νέας Υόρκης, γιατί απαίτησε «επιθετικά» την προστασία των νέων και άστεγων τρανς, που σπίτι τους ήταν οι αφιλόξενοι δρόμοι της Νέας Υόρκης. Η απάντησή της στους αποκλεισμούς και τις απαγορεύσεις που της επέβαλε η ίδια η κοινότητά της, ήταν παρόμοια με αυτή που βροντοφώναζε στα στενά γύρω από το μπαράκι του Stonewall τον Ιούνη του 1969: «Fight back»! – «Αντεπίθεση»!

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα στοιχεία στην πολιτική διαδρομή της Sylvia ήταν ότι δεν πάλεψε αποκλειστικά για τα δικαιώματα της τρανς κοινότητας. Αντιλαμβανόμενη ότι οι αποκλεισμοί, οι περιορισμοί, η καταπίεση, το περιθώριο συνδέονται και με το ζήτημα των διακρίσεων λόγω φύλου, φυλετικής καταγωγής, οικονομικής κατάστασης, εντόπισε σωστά τη ρίζα του κακού. Απέναντί τους ορθωνόταν ένα άδικο καπιταλιστικό, πατριαρχικό κράτος που κατέστειλε με όποιον τρόπο ό,τι αμφισβητούσε την ύπαρξή του, ό,τι το πάλευε στα ίσα. Η κοινωνία ήταν χωρισμένη στα δυο, σε αυτούς που έχουν τα πάντα και σε αυτούς που τους στερούν το οτιδήποτε. Σκοπός της ζωής της έγινε η προσπάθεια να πάει κόντρα σε αυτόν τον καθόλου φυσικό νόμο.

Βοηθούσε στα κοινωνικά συσσίτια ή -όπου δεν υπήρχαν- τα οργάνωνε η ίδια, προσπαθούσε μέσω της οργάνωσης που είχε συγκροτήσει (STAR), να εξασφαλίσει στέγη και τροφή για όσους τη στερούνταν. Πάλεψε ενάντια στην αμερικανική κυβέρνηση που πετσόκοβε την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, την χορήγηση αντιρετροϊκών φαρμάκων για τους φορείς HIV/AIDS, τα επιδόματα για τις μητέρες. Με το πανώ της STAR κατέβαινε στις πορείες που καλούσε η κοινότητα των Πορτορικανών ενάντια στην αστυνομική βία και καταστολή. Τα μέλη των Young Lords τους καλωσόριζαν με χαρά, τους αντιμετώπιζαν ισότιμα, με σεβασμό. «Ήταν η πρώτη φορά που μας αντιμετώπιζε κάποιος σαν ανθρώπινα όντα».

«Είμαι χαρούμενη που έζησα την εξέγερση του Stonewall. Εάν το έχανα, θα έχανα τη στιγμή που άλλαξε ο κόσμος για μένα και για τους δικούς μου ανθρώπους. Ωστόσο, έχουμε πολύ δρόμο ακόμη μπροστά μας».

Ο δικός της δρόμος τέλειωσε μια μέρα του Φλεβάρη του 2002. Οι δικοί μας δρόμοι παραμένουν ανοιχτοί. Με τις απότομες στροφές τους, τα αδιέξοδα, τα πισωγυρίσματα, τα σταυροδρόμια, τα μικρά μονοπάτια και τις μεγάλες λεωφόρους. Ο δράκος που ορθώθηκε μπροστά στη Sylvia δεν βγάζει κόκκινες φωτιές από τα ρουθούνια του. Προσφέρει εξυπηρετήσεις, χορηγίες, «δωράκια», χρήμα. Εξαγοράζει ανθρώπους και συνειδήσεις. Ξέρει ότι, όταν δεν μπορεί να καταστείλει έναν επικίνδυνο αντίπαλο, το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να τον αφοπλίσει. Να τον ναρκώσει.

Αν θέλουμε να γκρεμίσουμε αυτό το σύστημα, για να μπορέσει ο κόσμος να είναι ανθρωπινότερος για όλα τα πλάσματα που τον κατοικούν, πρέπει να δίνουμε καθημερινές μάχες ενάντια σε αυτά τα ύπουλα χτυπήματα που κάνουν μεγαλύτερο κακό από μια ευθεία αντιπαράθεση. Η απάντηση, δοκιμασμένη την ώρα της φωτιάς, παραμένει ίδια: «Fight back» – «Αντεπίθεση!».

Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στο έντυπο περιοδικό lgbt Κόκκινο

 

Κόκκινα παπούτσια ενάντια στη βία κατά των γυναικών

kokkina3

της Σοφίας Ξυγκάκη

Από το Μεξικό στην Ευρώπη 100 κόκκινα παπούτσια ενάντια στη βία κατά των γυναικών

Μεγάλη αίσθηση είχε προκαλέσει, πριν από δύο χρόνια, την 25η Νοεμβρίου, η εγκατάσταση με τον τίτλο 100 κόκκινα παπούτσια ενάντια στη βία κατά των γυναικών,  στο κέντρο του Μιλάνου, σε ένα από τα πιο γνωστά μνημεία, στις  Colonne San Lorenzo. Κόκκινα παπούτσια είχαν απλωθεί κατά μήκος του μνημείου, σαν να τα είχαν εγκαταλείψει εκεί γυναίκες που αναγκάστηκαν να το σκάσουν, που εξαφανίστηκαν, που δολοφονήθηκαν.

Πώς ξεκίνησε, όμως, αυτό;

Τα Κόκκινα Παπούτσια, τα  Zapatos Rojos, ξεκίνησαν ως ένα work in progress της Μεξικανής  καλλιτέχνιδας Elina Chauvet. Πρόκειται για διαδρομές στη πόλη που δημιουργούνται με δεκάδες κόκκινα ή βαμμένα κόκκινα παπούτσια, που σκοπό έχουν να καταγγείλουν τη βία κατά των γυναικών.

Το 2009, η Elina Chauvet, αυτοδίδακτη καλλιτέχνις, βρέθηκε στην Σιουδάδ Χουάρες, μια πόλη στα σύνορα με την Αμερική, για να διδάξει σε ευάλωτες ομάδες, φτωχούς και παιδιά, τέχνη. Η πόλη, που πριν αποτελούσε τουριστικό προορισμό,  από τα μέσα της δεκαετίας του ’80, με την εγκατάσταση εκεί εργοστασίων και βιοτεχνιών, άρχισε ν’ αλλάζει φυσιογνωμία και μετατράπηκε σε μία από τις μεγαλύτερες εργατουπόλεις του Μεξικού, ενώ ταυτόχρονα  δημιουργήθηκε εκεί και ένα από τα πιο ισχυρά καρτέλ ναρκωτικών της χώρας. Από τις αρχές της δεκαετίας του ’90, εκδηλώθηκε μια πρωτοφανής για την πόλη και εξαιρετικής αγριότητας έξαρση βίας απέναντι στις γυναίκες, κι εκεί  εγγράφηκε για πρώτη φορά η λέξη “femminicidio”. Από το 1993, που ανακαλύφθηκε στην έρημο το πρώτο θύμα, η Άλμα Τσαβαρία,  χιλιάδες γυναίκες  δολοφονούνται, βιάζονται, βασανίζονται ενώ η κυβέρνηση, οι τοπικές αρχές και η αστυνομία όχι μόνο ελάχιστα έχουν πράξει για να αντιμετωπίσουν την εγκληματικότητα, αλλά σταθερά υπονομεύουν κάθε προσπάθεια των συγγενών των θυμάτων που έχουν αναζητήσει βοήθεια και εκτός Μεξικού, αφού στις δολοφονίες εμπλέκονται άτομα με ισχυρά συμφέροντα στην περιοχή.

Η Elina Chauvet, ζώντας εκεί, είχε σοκαριστεί από τις πάμπολλες  φωτογραφίες των εξαφανισμένων κοριτσιών που έβλεπε στις κολώνες και τους τοίχους. Τα θύματα ήταν νεαρά και φτωχά κορίτσια, από τα οποία τα περισσότερα, όπως  είχε παρατηρήσει η καλλιτέχνις, δούλευαν σε βιοτεχνίες ή σε καταστήματα υποδημάτων.

Έτσι γεννήθηκε η ιδέα των «κόκκινων παπουτσιών», με το κόκκινο να συμβολίζει την οδύνη και την ταπείνωση, που από το Μεξικό εξαπλώθηκε στον Καναδά και στην Ευρώπη, κυρίως στην Ιταλία όπου, σύμφωνα με τα στοιχεία, κάθε τρεις μέρες μία γυναίκα πέφτει θύμα γυναικοκτονίας.

Από το Μιλάνο, το Τορίνο και το Μπέργκαμο μέχρι τη Φλωρεντία και το Παλέρμο, και όχι πάντα σε επετείους, τα κόκκινα παπούτσια δημιουργούν διαδρομές, καταγγέλλοντας την έμφυλη βία. Διαβάζονται δυνατά τα ονόματα των γυναικών που χάθηκαν για να μην ξεχαστούν ποτέ. Πέρυσι, την 25η Νοεμβρίου, στις  ιταλικές πόλεις οι γυναίκες με τη υποστήριξη και των συνδικάτων και με σύνθημα «Αν όχι τώρα, πότε;» κατέβηκαν σε απεργία. Στην Τοσκάνη, φορώντας κάτι κόκκινο, σύμβολο μη ανοχής απέναντι στη γυναικοκτονία, γυναίκες και άντρες διαμαρτυρήθηκαν στο δρόμο, στους χώρους εργασίας, σε μαγαζιά. Στη Ρώμη οι γυναίκες έκαναν στάση εργασίας και απλώνοντας κόκκινα παπούτσια συγκεντρώθηκαν στη πλατεία του Καπιτωλίου.

Φέτος, με αφορμή την 25η Νοέμβρη ο Δήμος του Κούνεο, στο Πιεμόντε, έχει οργανώσει σειρά εκδηλώσεων στη διάρκεια των οποίων τα κόκκινα παπούτσια για της απούσες  θα τοποθετηθούν σε σούπερ μάρκετ και δημόσιους χώρους, ακόμα και σε βιτρίνες καταστημάτων, με τη συμμετοχή φοιτητών και μαθητών λυκείου, με ανάγνωση ποιημάτων και κειμένων, με  προβολές ταινιών σχετικών με το θέμα.

Γιατί η βία κατά των γυναικών είναι βία κατά όλων.

 

This slideshow requires JavaScript.

Ψήφισμα αλληλεγγύης σε έγκυο εργαζόμενη απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία

fired-for-pregnancy-375x250

Ψήφισμα αλληλεγγύης σε εργαζόμενη μηχανικό – καταγγελία της εταιρίας ΠΑΝΘΕΟΝ ΑΚΤΕΕ για εργοδοτικές αυθαιρεσίες

Το Φύλο Συκής εκφράζει την αλληλεγγύη του και συμπαραστέκεται στον αγώνα που δίνει η εργαζόμενη μηχανικός μέσα από το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών, αγώνα για την καταβολή όσων δικαιούται από την εταιρία ΠΑΝΘΕΟΝ ΑΚΤΕΕ και αγώνα για αξιοπρέπεια. Συνυπογράφουμε την παρακάτω καταγγελία του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών Ηρακλείου.

«Το Παράρτημα Ηρακλείου του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών καταγγέλλει την εταιρία ΠΑΝΘΕΟΝ ΑΚΤΕΕ, η οποία το τελευταίο διάστημα έχει προχωρήσει σε πλήθος αυθαιρεσιών εναντίον εγκύου εργαζόμενής της.

Η εργαζόμενη προσλήφθηκε με την ΕΓΣΣΕ της ΓΣΕΕ ως υπάλληλος γραφείου (615€ μικτά) ενώ έχει καθήκοντα μηχανικού, με τις ανάλογες ευθύνες. Η εργαζόμενη ενώ είχε σύμβαση αορίστου χρόνου εντάχθηκε σε πρόγραμμα ΕΣΠΑ. Έτσι, παρά το γεγονός ότι ο μισθός της καλύπτεται από λεφτά φορολογούμενων πολιτών, δηλαδή η επιχείρηση επιδοτήθηκε για να βγάλει κέρδος και να καρπωθεί το κέρδος από τη δουλειά της εργαζόμενης (ο εργοδότης με δικά του έξοδα καλύπτει μόνο ασφαλιστικές εισφορές), η εργαζόμενη είναι απλήρωτη από τον Ιούνιο (οφειλές εργοδοσίας και επιδόματα ΙΚΑ). Η εταιρία οφείλει επίσης δώρα Χριστουγέννων και Πάσχα, επιδόματα και υπόλοιπο αδείας. Επιπλέον, η εταιρία δεν έχει καλύψει στην εργαζόμενή της εργατικό ατύχημα, ενώ την έχει απλήρωτη και για υπερωρίες και εργασία τα Σάββατα.

Η ασυδοσία της εν λόγω εταιρίας δε σταματάει εκεί. Η εργαζόμενη έχει δεχτεί απειλές να ρίξει το παιδί της προκειμένου να συνεχίσει να δουλεύει(!), έχει δεχτεί απειλές για χειροδικία, ενώ παράλληλα η εργοδοσία έχει καταφερθεί εναντίον της υβριστικά. Η εργαζόμενη έχει αντιμετωπίσει ρατσιστική συμπεριφορά, με διακρίσεις σε βάρος της λόγω της εγκυμοσύνης της. Τελικά η εργαζόμενη δέχεται εκβιασμό προκειμένου να υπογράψει παραίτηση ως προϋπόθεση για να της καταβληθούν τα δεδουλευμένα. Αυτό γίνεται γιατί με βάση τη νομοθεσία, η εργαζόμενη από τη στιγμή που θα γεννήσει δεν μπορεί να απολυθεί για 18 μήνες. Αν κάτι τέτοιο συμβεί η εταιρία θα είναι υποχρεωμένη τα καταβάλλει όλους τους μισθούς για αυτό το διάστημα και επιπλέον να πληρώσει πρόστιμο.

Λόγω της τρομοκρατίας που έχει δεχτεί, η εργαζόμενη νοιώθει ότι απειλείται η ίδια και η κύηση της. Δηλώνουμε πως για ό,τι συμβεί στη συνάδελφό και το παιδί της καθιστούμε υπεύθυνη την εργοδοσία!

Οι καθυστερήσεις στις καταβολές μισθών και επιδομάτων αποτελούν την κορύφωση της μόνιμης και πάγιας τακτικής της εργοδοσίας να παραβιάζει συνεχώς την εργατική νομοθεσία, να χειροτερεύει διαρκώς τις συνθήκες εργασίας και να καταστρατηγεί ακόμα και τα πιο στοιχειώδη εργατικά δικαιώματα. Η ανάλγητη νοοτροπία των εργοδοτών έχει πάντα την ίδια «λογικοφανή» απάντηση στις όποιες αιτιάσεις περί καταβολής δεδουλευμένων από τους εργαζόμενους: ό,τι χρήματα δεν υπάρχουν, και οι εργαζόμενοι θα πληρωθούν μόλις πληρωθεί η εταιρεία. Αποτελούν οι εργαζόμενοι όμως χρηματοδότες και συνέταιρους της εταιρείας ώστε να περιμένουν απόδοση μεριδίων; Τις εποχές της μεγάλης κερδοφορίας μοιράστηκαν τα κέρδη τους με τους εργαζομένους; Ποια λογική επιβάλλει στους εργαζομένους να μοιραστούν τώρα τη ζημία τους; Να καλούνται να ”συνεισφέρουν” το εισόδημα τους για την ”επιβίωση” των εταιριών;

Το συγκεκριμένο κρούσμα ακραίας εργοδοτικής αυθαιρεσίας, επιπλέον, ξεπερνάει τα όρια των οικονομικών διεκδικήσεων δεδουλευμένων, θέτοντας ζήτημα στοιχειώδους σεβασμού της ανθρώπινης αξιοπρέπειας των εργαζομένων από τους εργοδότες και δείχνει τις σεξιστικές διακρίσεις στις οποίες στον 21ο αιώνα και την «πολιτισμένη Δύση» ακόμα υπόκεινται γυναίκες εργαζόμενες.

Το  Παράρτημα Ηρακλείου του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών προέβη σε καταγγελία όλων των παραπάνω στην επιθεώρηση εργασίας στις 17.11.2014.

Ένα ζήτημα τόσο ακραίας εργοδοτικής αυθαιρεσίας δεν πρέπει να αφήσει κανέναν αδιάφορο για αυτό καλούμε σωματεία και φορείς να καταδικάσουν τέτοιες πρακτικές και να δείξουν έμπρακτη αλληλεγγύη στη συνάδελφο αλλά και σε κάθε εργαζόμενο ή άνεργο που πλήττεται από οποιαδήποτε μορφής εξουσία.

Ο αγώνας ενάντια στην εργοδοτική ασυδοσία  είναι κοινός αγώνας όλων των εργαζομένων, κοινός αγώνας όλων των εργασιακών κλάδων. Αγώνας που θα πρέπει να βρίσκεται στα χέρια των εργαζομένων, των γενικών συνελεύσεων των σωματείων τους, για να σπάσει το κλίμα του φόβου που προσπαθεί να επιβάλλει η εργοδοσία στους χώρους δουλειάς. Με τη συναδελφική αλληλεγγύη, την οργάνωσή σε κάθε χώρο δουλειάς, μπορούμε να αποκρούσουμε την επίθεση, να υπερασπίσουμε και να διευρύνουμε τα δικαιώματά μας

Η αξιοπρέπεια στη ζωή και τη δουλειά μας είναι αδιαπραγμάτευτη. Κανένας συνάδελφος μόνος του. Κανένας φοβισμένος. Η δύναμη στους εργαζομένους που παράγουν τον πλούτο με τη δουλειά τους. Η ελπίδα στο συλλογικό αγώνα και την αλληλεγγύη.»

 

Τα ψηφίσματα στέλνονται στο μέιλ του παραρτήματος του ΣΜΤ στο Ηράκλειο: smt.irakleio@gmail.com

 

Γυναικοκτονία: Η πιο ακραία εκδήλωση της σεξιστικής βίας

nomasfeminicidios

του Σπύρου Μανουσέλη

Τα τελευταία χρόνια οι σχετικές έρευνες όσο και οι υπεύθυνες κρατικές υπηρεσίες σε όλο τον κόσμο καταγράφουν απανωτά επεισόδια «γυναικοκτονίας», των οποίων δράστης είναι είτε ο σύζυγος είτε ο ερωτικός σύντροφος του θύματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση της δολοφονίας της Ρίβα Στέενκαμπ από τον σύντροφό της, διάσημο Νοτιοαφρικανό Παραολυμπιονίκη, Οσκαρ Πιστόριους, ο οποίος πιθανά δεν θα περάσει ούτε μια μέρα στη φυλακή, δεδομένου ότι το δικαστήριο τον καταδίκασε για «ανθρωποκτονία εξ αμελείας».

Στόχος του σημερινού άρθρου μας είναι να διερευνήσει τα πολλαπλά αίτια αυτού του εγκλήματος −αίτια που, όπως θα δούμε, είναι βιοψυχολογικά αλλά και κοινωνικοοικονομικά− και, ενδεχομένως, να συμβάλει ώστε τα θύματα της ανείπωτης ανδρικής βίας να σπάσουν επιτέλους τη σιωπή που τους έχει επιβληθεί από τα πιο «αγαπημένα» τους πρόσωπα.

Όλο και περισσότερες επιστημονικές μελέτες περιγράφουν τη γυναικοκτονία ως ένα «νέο» εγκληματολογικό και ανθρωπολογικό φαινόμενο που αφορά τις πιο ακραίες εκδηλώσεις σεξιστικής βίας από μέρους των ανδρών σε βάρος των γυναικών, οι οποίες δολοφονήθηκαν επειδή παραβίασαν τον δήθεν προκαθορισμένο –βιολογικά και κοινωνικά– ρόλο τους ως… γυναίκες.

Οι γυναίκες είναι δύο φορές θύματα της οικονομικής κρίσης και των μνημονίων: όχι μόνο στερούνται τη δυνατότητα της εργασίας, αλλά υφίστανται και την ψυχοσωματική βία των ανδρών τους. Στην οικονομικά καταρρέουσα Ευρώπη, και ειδικότερα στην Ελλάδα των μνημονίων, είναι επιτακτική ανάγκη να σπάσουμε την κοινωνική απομόνωση και την υποκριτική σιωπή που καλύπτει αυτήν τη διττή κακοποίηση των γυναικών.

Στον 21ο αιώνα, παρά τη συστηματική παιδαγωγική προπαγάνδα υπέρ της βιολογικής, κοινωνικής και εργασιακής ισότητας των δύο φύλων και παρά τις κατακτήσεις του φεμινιστικού κινήματος, υπάρχουν ακόμα πολλοί άνδρες (κατά τα άλλα προοδευτικοί και μορφωμένοι!) οι οποίοι στις ερωτικές και οικογενειακές σχέσεις τους συμπεριφέρονται σαν τους παππούδες τους.

Τα τελευταία χρόνια οι σχετικές έρευνες όσο και οι υπεύθυνες κρατικές υπηρεσίες σε όλο τον κόσμο καταγράφουν απανωτά επεισόδια «γυναικοκτονίας», των οποίων δράστης είναι είτε ο σύζυγος είτε ο ερωτικός σύντροφος του θύματος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση της δολοφονίας της Ρίβα Στέενκαμπ από τον σύντροφό της, διάσημο Νοτιοαφρικανό παραολυμπιονίκη, Οσκαρ Πιστόριους, ο οποίος πιθανά δεν θα περάσει ούτε μία μέρα στη φυλακή, δεδομένου ότι το δικαστήριο τον καταδίκασε για «ανθρωποκτονία εξ αμελείας».

Στόχος του σημερινού άρθρου μας είναι να διερευνήσει τα πολλαπλά αίτια αυτού του εγκλήματος −αίτια που, όπως θα δούμε, είναι βιοψυχολογικά αλλά και κοινωνικοοικονομικά− και, ενδεχομένως, να συμβάλει ώστε τα θύματα της ανείπωτης ανδρικής βίας να σπάσουν επιτέλους τη σιωπή που τους έχει επιβληθεί από τα πιο «αγαπημένα» τους πρόσωπα.

Καθημερινά διαβάζουμε στον Τύπο για τα πιο αποκρουστικά εγκλήματα: βιασμούς γυναικών, κακοποίηση παιδιών στο σχολείο από συμμαθητές τους, δολοφονίες «έκφυλων» ομοφυλοφίλων και «άπιστων» συζύγων, τυφλές και αναίτιες πράξεις καταστολής από τα όργανα της τάξης, τρομοκρατικές ενέργειες με εκατοντάδες αθώα θύματα.

Το να αποδίδουμε τέτοιες εγκληματικές πράξεις στην παρακμή των παραδοσιακών ηθικών αξιών ή στην απαξίωση του θεσμού της οικογένειας αποτελεί μια πολύ εύκολη, αλλά, δυστυχώς, ελάχιστα διαφωτιστική αντίδραση, η οποία το μόνο που πετυχαίνει είναι ίσως να μας καθησυχάζει ψυχολογικά: η βίαιη συμπεριφορά αφορά πάντα τους άλλους και ποτέ εμάς τους ίδιους.

Δυστυχώς όμως αυτό δεν ισχύει. Και η διερεύνηση νέων και συχνά επαναλαμβανόμενων φαινομένων, όπως είναι οι γυναικοκτονίες (κάποιοι μάλιστα κάνουν λόγο για επιδημία), μας αποκαλύπτει ότι τα πιο ακραία φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας δεν αποτελούν τυχαίες εκδηλώσεις ατομικής παθολογίας αλλά, αντίθετα, τροφοδοτούνται από τις πολιτισμικές ιδεοληψίες και ενισχύονται από τις κοινωνικές παθογένειες.

Σύμφωνα, μάλιστα, με μια πρόσφατη έρευνα που διενεργήθηκε στο πλαίσιο μιας πανευρωπαϊκής μελέτης από το Τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου Κύπρου, διαπιστώνεται, για πολλοστή φορά, η σταδιακή αλλά σαφής άνοδος των γυναικοκτονιών από το 2001 μέχρι και τον Αύγουστο του 2014.

Το να είσαι γυναίκα εγκυμονεί κινδύνους

Σύμφωνα με μελέτη του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ενωσης (European Union Agency for Fundamental Rights ή FRA), μία στις τρεις γυναίκες στις 28 χώρες-μέλη της Ε.Ε. έχει πέσει θύμα σωματικής βίας ή σεξουαλικής επίθεσης.

Πράγματι, όπως υπολογίζεται, πάνω από 13 εκατ. γυναίκες έχουν υποστεί τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους κάποιο είδος σωματικής βίας: από αυτές περίπου 3,7 εκατ. έπεσαν θύματα βιασμού ή σεξουαλικής επίθεσης τους τελευταίους 12 μήνες πριν από την ανακοίνωση της μελέτης του Οργανισμού Δικαιωμάτων.

Μια άλλη ενδιαφέρουσα διαπίστωση της έρευνας είναι ότι υπάρχουν σημαντικές διαφοροποιήσεις ως προς τη γεωγραφική κατανομή της ανδρικής βίας: 52%, 47% και 46% για τη Δανία, τη Φινλανδία και τη Σουηδία, αντίστοιχα. Αντίθετα, η Πολωνία, η Αυστρία και η Κροατία παρουσιάζουν το χαμηλότερο ποσοστό βίας κατά των γυναικών, περίπου στο 20%. Οσο για τις χώρες της Νότιας Ευρώπης (Ισπανία, Ιταλία και Ελλάδα), η βία κατά των γυναικών ανέρχεται περίπου στο 33%.

Ωστόσο αυτές οι «εθνικές» διαφοροποιήσεις στο εσωτερικό της Ε.Ε. αντανακλούν μάλλον διαφορές στη νοοτροπία παρά στη βία: στις σκανδιναβικές χώρες, και γενικότερα στη βόρεια Ευρώπη, οι κακοποιημένες γυναίκες καταγγέλλουν ευκολότερα τη βία που υφίστανται από ό,τι στον Νότο!

Όπως, πολύ συνοπτικά, δήλωσε ο Μόρτιν Κιάερουμ, διευθυντής του ευρωπαϊκού οργανισμού που πραγματοποίησε την έρευνα: «Πρόκειται για ένα κοινό κακό σε όλη την Ευρώπη. Οι γυναίκες δεν είναι ασφαλείς ούτε στον δρόμο, ούτε στον χώρο εργασίας τους, και τέλος, δεν είναι ασφαλείς ούτε καν μέσα στο σπίτι τους».

Όμως, και στον υπόλοιπο κόσμο τα πράγματα δεν είναι καλύτερα. Σύμφωνα με την έκθεση του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) για το 2013, η κύρια αιτία θανάτου των γυναικών ηλικίας από 16 έως 44 ετών είναι, διεθνώς, η δολοφονία από κάποιο οικείο πρόσωπο.

Επίσης, όπως διευκρινίζεται στην ίδια έκθεση του ΠΟΥ: «Σε παγκόσμια κλίμακα το 35% των γυναικών έχει υποστεί σωματική και/ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό τους ή βία από άλλους εκτός από τον σύντροφό τους. Είναι λοιπόν περισσότερες από μία στις τρεις οι γυναίκες που πέφτουν θύματα σωματικής ή σεξουαλικής βίας. Το γεγονός αυτό θεωρείται ως ένα ακόμη παγκόσμιο πρόβλημα υγείας με διαστάσεις επιδημίας, το οποίο αξιώνει επείγουσα δράση».

Πρόκειται, όμως, πράγματι για «επιδημία»; Και μέσω ποιων μηχανισμών ενεργοποιείται;

manouselis_2

Από τη σεξιστική βία στη φυλετική δολοφονία

Αυτό το νέο μαζικό φαινόμενο σεξιστικής εγκληματικότητας ήταν γνωστό στους κοινωνικούς ανθρωπολόγους και τους ειδικούς εγκληματολόγους ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του 1970, χάρη κυρίως στο πρωτοποριακό έργο της Μεξικανής ανθρωπολόγου Μαρσέλα Λαγκάρντε (Marcela Lagarde), η οποία πρώτη περιέγραψε τις κοινωνικές-πολιτισμικές προϋποθέσεις αυτής της εγκληματικής συμπεριφοράς. Γεγονός διόλου περίεργο, αν αναλογιστεί κανείς ότι, στην ανδροκρατική κοινωνία του Μεξικού, η γυναικοκτονία είναι ένα φαινόμενο καθημερινό, που έχει τρομακτικές διαστάσεις.

Πάντως, ο νεολογισμός «γυναικοκτονία» (αγγλιστί femicide) είναι ένας επιστημονικός όρος που έγινε ευρέως γνωστός και υιοθετήθηκε από την εγκληματολογία μετά το 1992, χάρη στο πολύ επιτυχημένο βιβλίο με τίτλο «Femicide: the politics of woman killing», μια συλλογή δοκιμίων που επιμελήθηκαν από κοινού η ακαδημαϊκός Τζιλ Ράντφορντ (Jill Radford) και η εγκληματολόγος Νταϊάνα Ράσελ (Diana E. H. Russell).

Σε αυτό το βιβλίο η γυναικοκτονία ορίζεται ρητά ως ένα νέο εγκληματολογικό και ανθρωπολογικό φαινόμενο που αφορά ακραίες εκδηλώσεις βίας από μέρους ενός άνδρα σε βάρος μιας γυναίκας, η οποία υποτίθεται ότι παραβίασε τον κοινωνικά προκαθορισμένο ρόλο της ως… γυναίκας!

Ας σημειωθεί ότι ο όρος δεν περιγράφει μόνο τις περιπτώσεις δολοφονίας της νόμιμης συζύγου από τον άνδρα της, αλλά και τη δολοφονία κάθε γυναίκας η οποία, στο πλαίσιο μιας διαπροσωπικής σχέσης, «αθέτησε» τον ρόλο της ως γυναίκας. Εκτός λοιπόν από τη σύζυγο, η πράξη της γυναικοκτονίας μπορεί κάλλιστα να αφορά κάθε γυναίκα με την οποία έχει στενή σχέση ο θύτης: την ερωτική σύντροφο, μια πόρνη, αλλά και την κόρη ή, σπανιότερα, τη μητέρα!

Ομως τι ακριβώς έκαναν –ή μάλλον δεν έκαναν– αυτές οι γυναίκες που να αξίζει την ποινή του θανάτου; Πολύ απλά παραβίασαν τον πατροπαράδοτο κανόνα της θηλυκής υποτέλειας στην ανδρική εξουσία: στα μάτια του άνδρα-θύτη το θηλυκό-θήραμά του υποτίθεται ότι έπαψε να συμπεριφέρεται σαν καλή σύζυγος, πιστή ερωμένη, υπάκουη κόρη, αφοσιωμένη μητέρα.

Σπάζοντας τον κύκλο της αγάπης-εξάρτησης

Πώς, όμως, περιγράφεται σήμερα αυτό το σκοτεινό φαινόμενο; Το κυρίαρχο σήμερα «εξηγητικό» μοντέλο είναι ο περίφημος «Tροχός της εξουσίας και του ελέγχου» (Power and control wheel). Το μοντέλο αυτό διαμορφώθηκε πρώτη φορά το 1993 από τη διακεκριμένη Αμερικανίδα κοινωνιολόγο και ακτιβίστρια Ελεν Πενς (Ellen Pence) και τον παιδαγωγό και δημοτικό σύμβουλο Μάικλ Πέιμαρ (Michael Paymar), οι οποίοι ίδρυσαν στην πόλη Ντουλούθ των ΗΠΑ το ομώνυμο πρόγραμμα για την ενδοοικογενειακή βία (Duluth Domestic Abuse Intervention Project).

Πρόκειται για την περιγραφή των διαδοχικών σταδίων που συνήθως οδηγούν ορισμένους άνδρες σε βίαια εγκλήματα εις βάρος των γυναικών. Ενας κύκλος λεκτικής, σωματικής και σεξουαλικής βίας που στις πιο ακραίες περιπτώσεις οδηγεί στη γυναικοκτονία. Οι επιμέρους διεργασίες του Τροχού εκδηλώνονται μέσα από τρεις διαδοχικές και συχνά επαναλαμβανόμενες φάσεις: το πρώτο βήμα είναι η μανιώδης προσπάθεια πλήρους ελέγχου της γυναίκας από τον άνδρα.

Τυπική αυτού του σταδίου είναι η ενοχοποίηση της γυναίκας-θύματος, η συμπεριφορά της οποίας υποτίθεται ότι προκαλεί τις παράλογες αντιδράσεις του άνδρα. Σε αυτή τη φάση, που μπορεί να διαρκεί μήνες ή χρόνια, η γυναίκα τείνει να υποχωρεί και να καταπνίγει τις δικαιολογημένες αντιδράσεις της, ελπίζοντας ότι με την υποχωρητικότητά της θα καταφέρει να αλλάξει τον βίαιο σύντροφό της. Και ίσως γι’ αυτό ούτε τον εγκαταλείπει ούτε ζητά κάποια εξωτερική βοήθεια από συγγενείς ή από τις αρμόδιες Αρχές.

Ακολουθεί η επόμενη φάση της έκρηξης: τα βίαια επεισόδια και η επιθετική συμπεριφορά γίνονται ο κανόνας και οι γυναίκες κάνουν τα πάντα για να τα αποφύγουν. Σε αυτή τη δεύτερη φάση διατηρούν ακόμη την παράλογη και εντελώς αβάσιμη ελπίδα ότι μπορούν να «σώσουν» τον άνδρα τους. Και γι’ αυτό είτε φεύγουν από το σπίτι είτε αποζητούν εξωτερική κάποια βοήθεια. Στο τέλος αυτής της δεύτερης φάσεις υπάρχουν δύο πιθανότητες: είτε αποφασίζουν να χωρίσουν οριστικά, όποτε προκαλούν τις γυναικοκτονικές αντιδράσεις, είτε υποχωρούν και επιστρέφουν στον πρόσκαιρα μεταμελημένο σύντροφό τους για να ξεκινήσουν εκ νέου έναν ακόμη κύκλο στον Τροχό των απελπισμένων και απελπιστικών ανθρώπινων σχέσεων.

Αυτό το «εξηγητικό» μοντέλο μάς προσφέρει μια πολύ αφηρημένη και αμιγώς φαινομενολογική περιγραφή της γυναικοκτονίας, η έξαρση της οποίας στις μέρες μας συνδέεται προφανώς με κοινωνικά και οικονομικά αίτια.

Πρόκειται δηλαδή για ένα βιοψυχολογικό και πολιτισμικό φαινόμενο που σε περιόδους μεγάλης οικονομικής ύφεσης και κοινωνικής κατάρρευσης ενδέχεται να προσλάβει ακόμη και διαστάσεις «επιδημίας».

Παρακολουθώντας κανείς τις ειδήσεις στον Τύπο και την τηλεόραση, διαπιστώνει καθημερινά τη μεγιστοποίηση της ενδοοικογενειακής βίας σε συνθήκες οικονομικής-κοινωνικής κρίσης που εκδηλώνεται και με τη σαφή αύξηση των περιπτώσεων κακοποίησης των πιο αδύναμων κρίκων, των γυναικών και των παιδιών.

Στην οικονομικά καταρρέουσα Ευρώπη, και ειδικότερα στην Ελλάδα των μνημονίων, είναι επιτακτική ανάγκη να σπάσουμε την κοινωνική απομόνωση και την υποκριτική σιωπή που έχει επιβληθεί σε αυτήν τη διττή κακοποίηση των γυναικών.

Το ψυχολογικό προφίλ του μισογύνη δολοφόνου

Κάθε προσπάθεια ορθολογικής εξήγησης της ανδρικής –και εν γένει της ανθρώπινης– επιθετικότητας ενέχει τον κίνδυνο να λειτουργήσει τελικά νομιμοποιητικά: εκλογικεύοντας και δικαιολογώντας «επιστημονικά» τις πιο ακραίες και αντικοινωνικές πράξεις βίας.

Δεδομένου ότι οι εκδηλώσεις της ανδρικής βίας είναι ποικιλόμορφες και ιδιαίτερα εξατομικευμένες, είναι μάλλον παραπλανητικό το να επιχειρήσει κανείς να χαράξει ένα πάγιο και ενιαίο ψυχολογικό προφίλ των γυναικοκτόνων.

Υπάρχουν, εντούτοις, ορισμένα λίγο-πολύ κοινά και επαναλαμβανόμενα χαρακτηριστικά. Στις περισσότερες περιπτώσεις (αλλά όχι πάντα!) οι υπερβολικά βίαιοι άνδρες προέρχονται από οικογένειες όπου ο πατέρας ασκούσε συστηματικά βία στη μητέρα και στα παιδιά. Μεγαλώνοντας κάποιος σε ένα τόσο «μολυσματικό» περιβάλλον, έχει την τάση να αναπαράγει αυτόματα τη βία που έχει δεχτεί από την πιο τρυφερή ηλικία.

Ωστόσο, οι βίαιες παιδικές εμπειρίες δεν επαρκούν ως εξήγηση. Βασική προϋπόθεση για την εκδήλωση της ανδρικής βίας είναι η εσωτερίκευση και η άκριτη αποδοχή των παραδοσιακών σεξιστικών διακρίσεων, σύμφωνα με τις οποίες στις οικογένειες πρέπει να υπάρχει ένας απόλυτος μονάρχης, που πρέπει προφανώς να είναι ο άνδρας.

Επίσης, σύμφωνα με διάφορες στατιστικές έρευνες, οι άνδρες που προχωρούν στην «απονενοημένη» πράξη της γυναικοκτονίας είναι συνήθως κοινωνικά υποβαθμισμένοι ή ψυχοσωματικά ελλειμματικοί. Πρόκειται για άτομα που συχνά αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά ή εργασιακά προβλήματα (π.χ. άνεργοι για μεγάλο χρονικό διάστημα).

Από ψυχολογική άποψη, τα άτομα αυτά είναι συνήθως υπερβολικά εγωπαθή και ναρκισσιστικά, επιδεικνύουν ελάχιστη ενσυναίσθηση ή διάθεση ενασχόλησης ακόμη και με τα πιο αγαπημένα τους πρόσωπα. Έχουν την τάση να δημιουργούν εσωστρεφείς οικογενειακούς πυρήνες που αποκλείουν με τρόμο τις εξωτερικές επιρροές από άλλους ανθρώπους.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Οι Κούρδοι της Συρίας ανακηρύσσουν την ισότητα των γυναικών αψηφώντας τους τζιχαντιστές

kurd

μαχήτρια των Μονάδων Λαϊκής Προστασίας, της πολιτοφυλακής των Κούρδων της Συρίας

επιμέλεια Τάσος Γιαννόπουλος

Διάταγμα 30 σημείων για την προστασία των δικαιωμάτων των γυναικών τάσσεται κατά των σκοταδιστών του Ισλαμικού Κράτους και αναδεικνύει την κεντρική θέση της γυναίκας στην κουρδική κοινωνία

Οι Κούρδοι της Συρίας, αντιστεκόμενοι στην καταπάτηση των δικαιωμάτων των γυναικών από το Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ), εξέδωσαν διάταγμα με το οποίο διακηρύσσουν την «ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών σε όλες τις σφαίρες της δημόσιας και της ιδιωτικής ζωής».

Οι μαχητές του ΙΚ στη Συρία και το Ιράκ καταπατούν βάναυσα τα δικαιώματα των γυναικών επιβάλλοντας κανόνες που βασίζονται σε μία άκρως ριζοσπαστική ερμηνεία του νόμου της Σαρία. Μερικές από τις ακραίες επιταγές των τζιχαντιστών είναι οι αναγκαστικοί γάμοι μεταξύ παιδιών, ο περιορισμός των μετακινήσεων και οι αυστηροί ενδυματολογικοί κώδικες.

woman-3

A Syrian Kurdish refugee woman (Reuters / Murad Sezer)

 Τώρα, και ενώ μαίνεται η πολιορκία του Κομπάνι από τους τζιχαντιστές, οι αρχές της αυτοοργανωμένης «δημοκρατίας της επαρχίας της Τζαζίρα (Jazira)» (η οποία είναι μία από τις Δημοκρατικές Αυτόνομες Περιοχές των Κούρδων) μιλούν ανοιχτά εναντίον της καταπίεσης ανακοινώνοντας ένα διάταγμα 30 σημείων το οποίο στοχεύει στην προστασία των δικαιωμάτων των γυναικών, όπως ανέφερε στο Reuters ο επικεφαλής του Συριακού Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Rami Abdulrahman.

Η αυτοργανωμέμνη περιοχή, στα βορειοανατολικά της Συρίας (επαρχία της Αλ Χασάκα), κέρδισε την de-facto αυτονομία της κατά τη διάρκεια του συριακού εμφυλίου. Ο Abdulrahman αποκαλύπτει ότι ο ένας από τους δύο ηγέτες της περιοχής είναι Κούρδος και ο άλλος Άραβας.

hasakaΣύμφωνα με το διάταγμα, οι γυναίκες είναι ίσες με τους άνδρες στα μάτια του νόμου. Έχουν το δικαίωμα να εργαστούν, να πληρώνονται για την εργασία τους, να χωρίζουν, να κληρονομούν. Το διάταγμα αναφέρει επίσης ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να παντρεύονται μέχρι την ηλικία των 18, αποκηρύσσει την πολυγαμία, τις δολοφονίες για λόγους τιμής και κάθε είδους βία εναντίον των γυναικών.

Το διάταγμα αποκτά ιδιαίτερη σημασία, συμβολική και πρακτική, σε μία περίοδο που το ΙΚ έχει εξαπολύσει επίθεση εναντίον των γυναικείων (και κάθε είδους) δικαιωμάτων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη (τον Αύγουστο του 2014) απαγωγή εκατοντάδων γυναικών και κοριτσιών της κοινότητας Γεζίντι τα οποία εξαναγκάστηκαν να παντρευτούν και να ασπαστούν το Ισλάμ, σύμφωνα με την αναφορά της Human Rights Watch (HRW). Όπως έγινε γνωστό, κορίτσια Γεζίντι πουλήθηκαν και αγοράστηκαν από τους μαχητές του ΙΚ ενώ βίντεο, του οποίου η γνησιότητα αμφισβητείται, δείχνει μία ομάδα μαχητών του ΙΚ να «σπάνε πλάκα» συζητώντας για τις αγοραπωλησίες των γυναικών αυτών.

Syrian_Kurdish_Area_Map

 με μοβ χρώμα οι περιοχές των Κούρδων στη Συρία. Δυτικά το Ain Al Arab όπου μαίνεται η πολιορκία του Κομπάνι από το ΙΚ και στα βορειοανατολικά η επαρχία της Hasakah – Χασάκα

Πηγή: left.gr

Διαβάστε ακόμα

Αλληλεγγύη στις γυναίκες που αντιστέκονται στο Κουρδιστάν

Η απεικόνιση των κουρδισσών μαχητριών στα μέσα ενημέρωσης

 

 

Καταγγελία ΣΥΔ για το τρανσφοβικό παραλήρημα της Αννίτας Πάνια

homophobia

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Θέμα: «Όταν ο ρατσιστικός τρανσφοβικός λόγος χτυπάει κόκκινο. Αννίτα Πάνια: ‘είσαστε περιθώριο – Απόκριες – δεν σας σέβομαι! – σας αξίζει το κράξιμο!’».

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), αναγνωρισμένη συλλογικότητα για την προστασία των δικαιωμάτων της τρανς κοινότητας με την παρούσα ανακοίνωση δηλώνει την έντονη ανησυχία του για τον ακραίο ρατσιστικό τρανσφοβικό λόγο που αναπτύσσεται σε μερίδα των Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης.

Αφορμή, η εκπομπή “Annitagr”, του Σαββάτου 1.11.2014 στον τηλεοπτικό σταθμό Alpha, όπου η παρουσιάστρια, Αννίτα Πάνια επιδόθηκε σε ένα άνευ προηγουμένου ρατσιστικό παραλήρημα κατά των τρανς ανθρώπων.

Χαρακτηριστικά ανέφερε:

«Το γεγονός ότι κάποιος άνθρωπος ντύνεται γυναίκα και βγαίνει έξω, προκαλεί το κράξιμο, διότι το γουστάρουν το κράξιμο, το προκαλούν»,

«Το κάνατε κέφι πολύ όλο αυτό την ίδια στιγμή λοιπόν τρώγατε τη γιαουρτιά, τρώγατε το κράξιμο, και μετά γκρινιάζατε»,

«είναι προσβλητικό και για την ίδια τη γυναίκα να βλέπει κάποιον να ντύνεται γυναίκα και ουσιαστικά εκείνη τη στιγμή ξευτιλίζεται, ψιλοδιαπομπεύεται – ψιλογελοιοποιείται»,

«διότι ποτέ δεν είδα κανένα τραβεστί να είναι τραβεστί και να μη το αποτιμά σε αγοραίο έρωτα, δεν κατάλαβα ποτέ γιατί πρέπει κανείς να φωνάζει για τα δικαιώματά του και γιατί θα πρέπει να υπεραμύνεται κανείς τόσο πολύ μιας τέτοιας στάσης ζωής»,

«Μα όταν επιλέξεις να είσαι τραβεστί, δε διαλέγεις να είσαι για κράξιμο;»,

«…αλλά να τον κράζει εννοείται»,

«γενικότερα, το να προκαλείτε είναι κάτι το οποίο θέλετε να σας συμβαίνει»,

«Όταν εμφανιστεί ένας χειρούργος ντυμένος γυναίκα δε θα σεβαστώ πάρα πολύ και την επιστήμη του»,

«δεν μπορώ να σε βλέπω τραβεστί και να σε πάρω πάρα πολύ σοβαρά»,

«όλο αυτό το πράγμα είναι Απόκριες»,

«σαφώς είναι περιθώριο, δεν είναι περιθώριο οι τραβεστί; γιατί δεν πρέπει να είναι;»

Το πλήρες βίντεο μπορείτε να το δείτε εδώ  (από το 35’ και μετά).

Το παραπάνω παραλήρημα αποτελεί την επιτομή του ρατσιστικού λόγου, αφού θεωρεί ότι οι τρανς άνθρωποι δεν αξίζουν κανένα σεβασμό, είναι περιθώριο και ως εκ τούτου είναι δικαιολογημένο να στερούνται των θεμελιωδών δικαιωμάτων τους, να κακοποιούνται λεκτικά, ακόμη και σωματικά (χαρακτηριστικές οι αναφορές περί «γιαουρτιών»), απλά και μόνο λόγω της ταυτότητας ή έκφρασης φύλου τους.

Τους αποστερεί από την ανθρώπινη ιδιότητα και δικαιολογεί με απόλυτο τρόπο κάθε λόγο ή πράξη που οδηγεί σε διακρίσεις, στη μισαλλοδοξία και στον αποκλεισμό τους από τον χώρο της εργασίας, αλλά και γενικότερα της κοινωνικής ζωής και καταστρατηγεί κάθε έννοια ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Χρησιμοποιεί παρωχημένες εκφράσεις της δεκαετίας του ’70, όπως «τα τραβεστί» που ούτε σχετίζονται με την ταυτότητα και τη ταυτότητα και έκφραση φύλου των τρανς ανθρώπων, το κυριότερο όμως είναι κακοποιητικές και προσβλητικές για τα τρανς άτομα. Ταυτίζει την τρανς ταυτότητα με τη σεξουαλική εργασία, γεγονός που είναι εκτός σύγχρονης πραγματικότητας καθώς φυσικά υπάρχουν τρανς γυναίκες που δεν ασκούν σεξουαλική εργασία καθώς επίσης αγνοεί ότι υπάρχουν και οι τρανς άντρες οι οποίοι ουδεμία σχέση έχουν με τη σεξουαλική εργασία. Θεωρεί ότι ένας τρανς άνθρωπος που κάνει μία οποιαδήποτε εργασία (γιατρός, δάσκαλος, πωλητής), δεν πρέπει να γίνεται σεβαστός, απλά και μόνο λόγω της ταυτότητας ή της έκφρασης φύλου του.

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ), καλεί τους τρανς ανθρώπους να μη συμμετέχουν σε εκπομπές που προσβάλλουν την τιμή και την υπόληψή τους. Παράλληλα εργάζεται για την ενημέρωση της κοινωνίας για τα σοβαρά προβλήματα διακρίσεων, μισαλλοδοξίας και αποκλεισμού που αντιμετωπίζουν οι τρανς άνθρωποι και βρίσκεται απέναντι στο αποκρουστικό πρόσωπο του τρανσφοβικού ρατσιστικού λόγου και βίας, ενώ επιφυλασσόμαστε παντός νομίμου δικαιώματός μας.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΩΝ (Σ.Υ.Δ.)

http://www.transgender-association.gr/

transgender.support.association@gmail.com

 

Δεν σωπαίνουμε απέναντι στις ομοφοβικές-τρανσφοβικές επιθέσεις

homophobia

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ

Τρανσφοβική, προκλητική λεκτική επίθεση σε μέλη της ομάδας Queertrans, στα Εξάρχεια.

Ξυλοκόπημα τρανς γυναίκας, στη στάση Πανεπιστήμιο του μετρό, στην Αθήνα.

ΜΑΡΤΙΟΣ

Απόλυση ζευγαριού λεσβιών από το χώρο εργασίας τους ύστερα από την αποκάλυψη του σεξουαλικού τους προσανατολισμού, στο Χαλάνδρι.

Έξωση του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών από τους ιδιοκτήτες της πολυκατοικίας όπου στεγάζεται, στην Αθήνα.

ΙΟΥΝΙΟΣ

Λεκτική και σωματική επίθεση από ομάδα ακροδεξιών σε γκέι ακτιβιστή φοιτητή, στο Γκάζι.

ΙΟΥΛΙΟΣ

Απαγωγή, ξυλοδαρμός, ληστεία και εγκατάλειψη τρανς γυναίκας σε ερημική περιοχή, στη Θεσσαλονίκη.

Λεκτική βία και επίδειξη εξουσίας σε γκέι ζευγάρι από ομάδα αστυνομικών, στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας.

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ

Τραμπουκισμός και ξυλοκόπημα νεαρού αγοριού έξω από γκέι μπαρ, στα Λαδάδικα Θεσσαλονίκης.

Λεκτική και σωματική βία από δύο άντρες σε ζευγάρι λεσβιών, στην Περαία Θεσσαλονίκης.

Λεκτική βία, άγριος ξυλοδαρμός και επίδειξη εξουσίας σε γκέι ζευγάρι από 15 φασίστες, στην πλατεία Βαρνάβα στο Παγκράτι.

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ

Λεκτική και σωματική βία σε ζευγάρι ανήλικων κοριτσιών από μεσήλικο άντρα, στο σταθμό του Θησείου.

ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ

Υβριστικές προσβολές και εκφοβισμός σε τρανς γυναίκα από οδηγό ταξί στην Αθήνα.

 

Τα παραπάνω ομοφοβικά και τρανσφοβικά περιστατικά είναι μόνο λίγα από αυτά που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας. Μερικά από αυτά καταγγέλθηκαν από τα άτομα που δέχτηκαν τις επιθέσεις και απαντήθηκαν με πορείες και δράσεις υποστήριξης. Κάποια απ’ αυτά πήραν το δρόμο της δικαιοσύνης, ενώ υπάρχουν και άλλα που παραμένουν άγνωστα και εώς εκ τούτου ατιμώρητα. Οι επιθέσεις τέτοιου είδους είναι μια καθημερινή πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν λεσβίες, γκέι, αμφί και τρανς (LGBT) στην Ελλάδα.

Η ομοφοβία και η τρανσφοβία είναι διάχυτες παντού: στο δρόμο, στα Μ.Μ.Ε., στο χώρο εργασίας, στο σχολείο ακόμα και στην οικογένεια. Είναι η λεκτική (κοροϊδία, βρισιά, απειλή) και η σωματική βία που εκφράζονται λόγω του μίσους και της αποστροφής στα LGBT άτομα. Υπερασπίζονται συντονισμένα από τους επίσημους φορείς του κράτους και από κάθε μορφή εξουσίας, εμποδίζοντας τα θεσμικά δικαιώματα των LGBT ατόμων, όπως έγινε το Σεπτέμβρη με την απόρριψη της επέκτασης του Συμφώνου Συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια, κατά τη διαδικασία μεταρρύθμισης του Αντιρατσιστικού Νομοσχεδίου. Αναπαράγονται από εκπροσώπους της εκκλησίας, όπως η ρητορική μίσους των μητροπολιτών Σεραφείμ και Άνθιμου. Από πρόσωπα της κεντρικής πολιτικής σκηνής, όπως η εξίσωση της ομοφυλοφιλίας με την κτηνοβασία από τον βουλευτή της ΝΔ Αν. Νεράτζη και η διαφωνία του γ.γ. του ΚΚΕ, Δ. Κουτσούμπα, στην επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης. Από δημοσιογράφους, όπως η φραστική επίθεση του δημοσιογράφου Δ. Βερύκιου στο γκέι συγγραφέα Α. Κορτώ.

Ο ομοφοβικός και τρανσφοβικός λόγος, που νομιμοποιείται από τους επίσημους φορείς του κράτους, αλληλοτροφοδοτείται από ακροδεξιές ομάδες και κόμματα, όπως η Χρυσή Αυγή, που πέρα από την ομοφοβική και τρανσφοβική ρητορική τους περνάνε και σε οργανωμένες σωματικές επιθέσεις, επιθέσεις που οργανώνονται από πολλούς φασίστες εναντίον ενός ή δυο ατόμων. (βλέπε το βίντεο που δημιούργησε η Πρωτοβουλία κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης με τίτλο «Η Ομοφοβία του Νεοναζισμού»). Όλες αυτές οι εκφράσεις μίσους ενθαρρύνουν και στηρίζουν τη φασιστική-ομοφοβική συμπεριφορά του ατόμου της διπλανής πόρτας που τολμά να προσβάλει ή και να σηκώσει το χέρι σε λεσβίες, γκέι, αμφί και τρανς που θα βρεθούν στο δρόμο του.

Οι ομοφοβικές και τρανσφοβικές επιθέσεις προέρχονται από άτομα που υιοθετούν και υπηρετούν το μοντέλο της πατριαρχίας. Το πατριαρχικό αυτό μοντέλο επιβάλλει μια ηγεμονική αρρενωπότητα, δηλαδή προωθεί τη συμπεριφορά του άντρα-μάτσο, που σφύζει από τεστοστερόνη και μυϊκή δύναμη. Αυτή η συμπεριφορά ταξινομεί, συνειδητά ή μη, κάποιους ανδρισμούς σε «κατώτερους» και κάποιους σε «ανώτερους» και τείνει ναυποτιμά και να εξευτελίζει το γυναικείο φύλο. Παράλληλα, χτίζει «τα κουτιά» του φυσιολογικού-κανονικού και όποιος άνθρωπος αποκλίνει από αυτήν την κανονικότητα στιγματίζεται ως ανώμαλος, καταδικάζεται και συχνά πέφτει θύμα βίας. Οι επιβολές του πατριαρχικού μοντέλου χρησιμοποιήθηκαν από διάφορες μορφές εξουσίας για να αποκαταστήσουν τα «κουτιά» αυτά ως μη-αμφισβητήσιμα, ώστε να περνάνε από γενιά σε γενιά. Για παράδειγμα, τα αγόρια μαθαίνουν από μικρή ηλικία πως πρέπει να είναι αρχηγοί, να ανταγωνίζονται τα άλλα αγόρια στη βία και να επιβάλλονται στα κορίτσια της ηλικίας τους. Όταν αργότερα ενηλικιωθούν, θεωρούν κατώτερη τη γυναικεία ταυτότητα και νιώθουν απειλή από το οτιδήποτε δε θεωρούν οι ίδιοι φυσιολογικό, όπως οι λεσβίες, οι γκέι, οι αμφί και οι τρανς, απαντώντας σε τέτοιες «απειλές» με περιστατικά λεκτικής και σωματικής βίας.

Καταγγέλλουμε όλες τις ομοφοβικές και τρανσφοβικές λεκτικές και σωματικές επιθέσεις που σημειώνονται καθημερινά και στεκόμαστε αλληλέγγυες και αλληλέγγυοι σε όσα άτομα στοχοποιούνται λόγω της ταυτότητας φύλου και του σεξουαλικού προσανατολισμού. Αυτές οι επιθέσεις μας γεμίζουν με οργή και δύναμη. Δεν θα καθίσουμε με σταυρωμένα χέρια σε όσους επιτίθενται σε λεσβίες, γκέι, αμφί και τρανς. Να παλέψουμε ατομικά και συλλογικά με στόχο να πάρουμε την κοινωνία με το μέρος μας, ενάντια στην ομοφοβία και στην τρανσφοβία. Η ευθύνη για την ατομική ελευθερία είναι μια ευθύνη συλλογική. Αγωνιζόμαστε για ελευθερία και ίσα δικαιώματα ανεξάρτητα από το φύλο, την ταυτότητα φύλου, το σεξουαλικό προσανατολισμό, το χρώμα, τη φυλή, την εξωτερική εμφάνιση, την αρτιμέλεια.

Δεν σιωπούμε απέναντι σε κανένα περιστατικό ομοφοβικής και τρανσφοβικής βίας. Καταγγέλλουμε το γεγονός και απαντάμε δυναμικά και συλλογικά.

Γραμμή LGBTQ κατά της βίας (Αθήνα), 6930938505, kataggeile.to@gmail.com

Πρωτοβουλία κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης (Ξάνθη), stop.omofovia.xanthis@gmail.com

Πρωτοβουλία κατά της ομοφοβίας Ξάνθης

 

595 Κόκκινα βήματα: κάλεσμα καθαριστριών για τις 25 Νοέμβρη

violence

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΠΟΛΥΜΕΝΩΝ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

 Δελτίο τύπου

595 ΚΟΚΚΙΝΑ ΒΗΜΑΤΑ

Εμείς οι Αγωνιζόμενες Καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών είμαστε 15 μήνες στο δρόμο.

595 γυναίκες που έχουμε βιώσει την βία της διαθεσιμότητας, των απολύσεων, της ανεργίας.

Έχουμε βιώσει την βία της κρατικής καταστολής, χτυπημένες βάναυσα από την αστυνομία πολλαπλές φορές.

Την 25η Νοέμβρη, παγκόσμια μέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, θέλουμε να δηλώσουμε την αλληλεγγύη μας και την υποστήριξή μας σε γυναίκες θύματα βίας στο δρόμο, στην οικογένεια, στην δουλειά. Η βία κατά των γυναικών έχει πολλά πρόσωπα και εμείς έχουμε βιώσει κάποια από αυτά. Καλούμε όλες τις γυναίκες, φεμινιστικές οργανώσεις, συλλογικότητες, στο κέντρο αγώνα, Καραγιώργη Σερβίας 10 – Σύνταγμα.

ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΕΝΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΜΑΣ

ΤΡΙΤΗ 25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2014

  • ΣΤΙΣ 12.00 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
  • ΣΤΙΣ 7.00 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ «ΠΟΥΛΙΑ ΣΤΟ ΒΑΛΤΟ» ΤΗΣ ΑΛΙΝΤΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

 

Πακιστάν: κομμωτήριο στο πλευρό των θυμάτων επιθέσεων με οξύ

a mighty girl

Η Μασαράτ Μίσμπα, ιδιοκτήτρια κομμωτηρίου στο Πακιστάν, απέκτησε ένα νέο στόχο στη ζωή της όταν, δέκα χρόνια πριν, μια επιζήσασα από επίθεση με οξύ εμφανίστηκε στο κομμωτήριο της ζητώντας βοήθεια με την εμφάνιση της. «Όταν αφαίρεσε το κάλυμμά της, έπρεπε να κάτσω. Έχασα τη γη κάτω απ τα πόδια μου», θυμάται η Μασαράτ σε μια πρόσφατη συνέντευξη στο BBC. «Μπροστά μου στεκόταν μια γυναίκα δίχως πρόσωπο. Τα μάτια και η μύτη της έλειπαν και ο λαιμός είχε ενωθεί με το πρόσωπο κι έτσι δεν μπορούσε να τα κουνήσει». Αποφασισμένη να την βοηθήσει, η Μασαράτ βρήκε γιατρούς για να αναδομήσουν το πρόσωπο της, αλλά η ανάμιξή της δεν σταμάτησε εκει: ίδρυσε μια ΜΚΟ με το όνομα Smile Again που τα τελευταία δέκα χρόνια βοήθησε εκατοντάδες επιζήσασες επιθέσεων με οξύ να ξαναφτιάξουν τις ζωές τους.

Η Μασαράτ έχει ίδρυσε μια απ τις πιο σεβαστές αλυσίδες κομμωτηρίων στο Πακιστάν και από το 2003 όχι μόνο χρηματοδοτεί τη δράση της Smile Again, αλλά έχει μετατρέψει τα κομμωτήρια της σε καταφύγια για γυναίκες που έχουν βιώσει τέτοιες επιθέσεις. Πέρα από την κάλυψη των ιατρικών τους εξόδων, η Μασαράτ εκπαιδεύει τις γυναίκες στο κομμωτήριό της και κάποιες μάλιστα έχουν γίνει κομμώτριες στα καταστήματα της. Δύο από αυτές τις γυναίκες εμφανίζονται στη φωτογραφία: η Αρούζ Άκμπαρ που πυρπολήθηκε από τον σύζυγό της, επειδή γέννησε κορίτσι αντί για αγόρι, και η Σαΐρα Λιακάτ που δέχθηκε επίθεση με οξύ από τον αρραβωνιαστικό της, επειδή αρνήθηκε να φύγει από το σπίτι των γονιών της.

Μόνο αυτόν τον χρόνο έχουν υπάρξει 160 καταγεγραμμένες επιθέσεις με οξύ στο Πακιστάν, οι δικηγόροι όμως πιστεύουν πως ο πραγματικός αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος. Η Μασαράτ πιστεύει πως το κράτος πρέπει να εμπλακεί περισσότερο στην προστασία των γυναικών, αλλά και στη μείωση των περιστατικών, δηλώνοντας πως «επειδή είναι ένα ζήτημα που αφορά κυρίως τις γυναίκες, βρίσκεται τελευταίο στις προτεραιότητές τους. Επιπλέον, λένε πως αμαυρώνει την εικόνα της χώρας. Γι’ αυτό αποσιωπάται και θάβεται κάτω απ το χαλί».

Συμπληρώνει, «Ακούς τις ιστορίες τους και ότι οι θύτες κινητοποιούνται από τόσο ασήμαντες αφορμές, συχνά χωρίς καν αφορμή, και σκέφτεσαι “είναι αυτός ο κόσμος που θέλουμε να ζούμε;”». Από τη μεριά της η Μασαράτ προσπαθεί να χτίσει τον κόσμο στον οποίο θέλει να ζει βοηθώντας μια γυναίκα τη φορά, βοηθώντας τη να ξαναχτίσει τη ζωή της.

Περίπου 1500 άτομα παγκοσμίως, 80% εκ των οποίων είναι γυναίκες, δέχονται κάθε χρόνο επίθεση με οξύ. Από αυτές ένα συντριπτικό ποσοστό αφορά νέες γυναίκες, με τα θύματα κάτω των 18 ετών να κυμαίνονται μεταξύ του 40% και του 70%.

Για να μάθετε περισσότερα για την οργάνωση της Μασαράτ, επισκεφτείτε το Depilex Smileagain Foundation (Official Fan Page)

Για να βοηθήσετε το έργο της, πατήστε http://www.depilexsmileagain.com/

Ή επισκεφτείτε την σελίδα του BBC http://bbc.in/1tO9780

Η φωτογραφία είναι του Adrian Fisk  Adrian Fisk Photography “Pakistan’s Burnt Beauticians” – για να δείτε περισσότερες, επισκεφτείτε το http://bit.ly/1wSKgiW

Για να μάθετε περισσότερα για τις επιθέσεις με οξύ, δείτε το βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ “Saving Face” που διηγείται τις ιστορίες Πακιστανών γυναικών που έχουν δεχτεί τέτοιες επιθέσεις. Μπορείτε να το βρείτε σε ψηφιακή μορφή εδώ http://amzn.to/1lPOIe6

Ή να μάθετε περισσότερα γι αυτό στο http://savingfacefilm.com/

μετάφραση: Άννα Σιγαλού

Πηγή: a mighty girl

 

 

Οι σουηδές φεμινίστριες τάσσονται ενάντια στην παρένθετη μητρότητα

surrogacy2

Οι σουηδές φεμινίστριες έχουν δημοσιεύσει ένα κείμενο πολιτικής που τάσσεται ενάντια στην εμπορική χρήση της παρένθετης μητρότητας και με το οποίο καλούν την κυβέρνησή τους να απαγορεύσει αυτή την πρακτική. Το Σουηδικό Λόμπι Γυναικών (Sveriges Kvinnolobby) υποστηρίζει ότι η παρένθετη μητρότητα αποτελεί κίνδυνο για την υγεία και παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα των φτωχών γυναικών καθώς και των παιδιών.

Πιο συγκεκριμένα:

Κείμενο πολιτικής

Παρένθετη μητρότητα -ένα παγκόσμιο εμπόριο γυναικείων σωμάτων 

Οι συζητήσεις σχετικά με την παρένθετη μητρότητα και τις συνέπειές της για την παρένθετη μητέρα είναι σχετικά πρόσφατες. Οι περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες δεν έχουν κανονισμούς ή νομοθεσίες σχετικά με αυτό το ζήτημα. Υπάρχει ανάγκη ανταλλαγής πληροφοριών και εμπειριών για να ενισχύσουμε τις γνώσεις και τα επιχειρήματά μας.

Η θέση του Σουηδικού Λόμπι Γυναικών 

Το Σουηδικό Λόμπι Γυναικών αντιτίθεται σθεναρά στην παρένθετη μητρότητα. Η θέση μας είναι ότι η παρένθετη μητρότητα είναι ένα εμπόριο γυναικείων σωμάτων και παιδιών καθώς και απειλή για τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών και για τη σωματική τους ακεραιότητα. Σε μια κοινή δήλωση στη Γενική Συνέλευση μας το 2011 το Σουηδικό Λόμπι Γυναικών και οι οργανώσεις-μέλη του δηλώσαμε την υποστήριξή μας στο Ψήφισμα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου της 5ης Απριλίου 2011 σχετικά με τις προτεραιότητες και το περίγραμμα ενός νέου πολιτικού πλαισίου της ΕΕ για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών (2010/2209 (INI)). Το ψήφισμα που εγκρίθηκε δηλώνει ότι η παρένθετη μητρότητα αποτελεί εκμετάλλευση του σώματος της γυναίκας και των αναπαραγωγικών της οργάνων.

Η Σουηδία και η παρένθετη μητρότητα – γιατί έχουμε λόγο να ανησυχούμε

Η παρένθετη μητρότητα δεν είναι νόμιμη επί του παρόντος στη Σουηδία. Ωστόσο δεν υπάρχει νομοθεσία που να ρυθμίζει το γεγονός ότι οι σουηδοί πολίτες χρησιμοποιούν παρένθετες μητέρες στο εξωτερικό καθώς και ότι παιδιά που γεννήθηκαν με αυτόν τον τρόπο βρίσκονται στη Σουηδία. Τα τελευταία δύο χρόνια έχει ανοίξει η συζήτηση για αυτό το ζήτημα και η σουηδική κυβέρνηση διεξάγει μια έρευνα για να εξετάσει τις δυνατότητες της παρένθετης μητρότητας στη Σουηδία. Η έρευνα αναμένεται να παρουσιαστεί κάποια στιγμή μέσα στο καλοκαίρι.

Ήδη πριν από την έρευνα, στη δημόσια συζήτηση παρατηρήθηκε μια συγκεκριμένη τάση πλαισίωσης του θέματος. Τον Μάρτιο του τρέχοντος έτους, το Σουηδικό Συμβούλιο Ιατρικής Δεοντολογίας σχολίασε την έκθεση. Η πλειοψηφία των μελών του δήλωσε ότι βλέπει θετικά τη δυνατότητα παρένθετης μητρότητας χωρίς οικονομικό αντάλλαγμα στη Σουηδία.

Το Σουηδικό Λόμπι Γυναικών αντέδρασε σε αυτή τη θέση. Έχουμε εκφράσει την ανησυχία μας για την προβληματική κατανόησή τους ως προς παρένθετη μητρότητα χωρίς οικονομικό αντάλλαγμα καθώς και το γεγονός ότι η προετοιμασία της έρευνας σχετικά με τη ρύθμιση του ποιοι θεωρούνται γονείς έχει ανατεθεί στο Υπουργείο Δικαιοσύνης. Υπάρχει έλλειμμα της οπτικής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των γυναικών. Το Σουηδικό Λόμπι Γυναικών έχει δραστηριοποιηθεί στη δημόσια συζήτηση γύρω από αυτό το ζήτημα και έχει αποστείλει αρκετές επιστολές προς το Υπουργείο Δικαιοσύνης καθώς και προς το Υπουργείο Κοινωνικών Υποθέσεων και το Συμβούλιο Ιατρικής Δεοντολογίας.

Μαζί με άλλες γυναικείες οργανώσεις έχουμε ξεκινήσει την καμπάνια Feministiskt nej till surrogatmödraskap (φεμινιστικό όχι στην παρένθετη μητρότητα). Μέσω της καμπάνιας παρέχουμε έναν εναλλακτικό χώρο διαλόγου σε φεμινιστική βάση, εστιάζοντας στην ακεραιότητα του γυναικείου σώματος  και όχι στα δικαιώματα των άτεκνων γονέων εις βάρος των βασικών δικαιωμάτων των γυναικών.

Εργαζόμαστε επίσης ενεργά ώστε να επηρεάσουμε και να ενεργοποιήσουμε τα πολιτικά κόμματα πάνω σε αυτό το ζήτημα. Για παράδειγμα διοργανώνοντας σεμινάρια και συναντήσεις, στις οποίες καλούμε εκπροσώπους των κομμάτων.

Με ή χωρίς οικονομικό αντάλλαγμα παρένθετη μητρότητα 

Σε αντίθεση με την εμπορική παρένθετη μητρότητα, οι παρένθετες μητέρες με αλτρουιστικά κίνητρα δεν αναμένεται να ζητήσουν οποιαδήποτε αποζημίωση που θυσιάζουν το σώμα τους, αλλά το κάνουν μόνο για αλτρουιστικούς λόγους. Η αλτρουιστική παρένθετη μητρότητα στηρίζεται στην καλή θέληση των άλλων γυναικών, στην αυτοθυσία και τη διάθεση των σωμάτων και των οργάνων αναπαραγωγής τους, χωρίς κανένα οικονομικό αντάλλαγμα για το σύνολο της διαδικασίας της εγκυμοσύνης και αναμένεται να παραδώσουν ένα παιδί που έχουν κυοφορήσει επί εννέα μήνες.

Εμπειρίες από χώρες όπου η παρένθετη μητρότητα χωρίς οικονομικό αντάλλαγμα είναι νόμιμη, όπως στη Μεγάλη Βρετανία, στην Ολλανδία και στις Ηνωμένες Πολιτείες, δείχνουν ότι όταν η παρένθετη μητρότητα χωρίς οικονομικό αντάλλαγμα είναι νόμιμη, έπεται και η εμπορευματοποίησή της. Υπάρχουν πολύ λίγοι τρόποι να ελέγξεις ότι δεν θα εμπλακούν χρήματα ή δωροδοκίες στη διαδικασία καθώς και κοινωνική πίεση και σχέση εξουσίας μεταξύ των ενδιαφερόμενων μερών, που θα επηρεάσουν την απόφαση. Αυτά τα ζητήματα δεν απασχολούν ιδιαίτερα τη δημόσια συζήτηση και δεν έχουν ληφθεί δεόντως υπόψη.

Η κοινωνική και οικονομική ανισότητα – προϋποθέσεις για την εκμετάλλευση 

Στην πλειονότητα των περιπτώσεων εμπορικής παρένθετης μητρότητας, οι αγοραστές προέρχονται από δυτικές χώρες και οι παρένθετες μητέρες από χώρες του τρίτου κόσμου ή από αναπτυσσόμενες χώρες. Υπάρχει μια άνιση ισορροπία δυνάμεων μεταξύ αγοραστών και παρένθετων μητέρων. Οι δυτικοί εκμεταλλεύονται την ευάλωτη οικονομική κατάσταση των γυναικών από τον τρίτο κόσμο στην προσπάθειά τους να αποκτήσουν παιδί. Το να γίνει κάποια παρένθετη μητέρα είναι ένας τρόπος για τις γυναίκες σε κοινωνικά ευάλωτες θέσεις να πουλήσουν αυτό που τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα θα έπρεπε να τις προστατεύσουν από το να εξαναγκαστούν να πουλήσουν – τα σώματά τους.

Το να μιλάμε για ελεύθερη βούληση και την επιλογή των γυναικών σε αυτό το πλαίσιο είναι εξαιρετικά προβληματικό. Μία μελέτη για τις παρένθετες μητέρες στην Anand, στην Ινδία, αποκάλυψε ότι το 50% ήταν αναλφάβητες και ότι πολλές δεν μπορούσαν να διαβάσουν το συμβόλαιο που υπέγραφαν για να συμμετάσχουν σε αυτό το εμπόριο σωμάτων. Η υπογραφή του συμβολαίου συνεπάγεται την παραίτηση από το δικαίωμα στο σώμα τους. Εξαρτώνται από κάποιους άλλους για να εξασφαλίσουν ότι κατανοούν τους όρους της δέσμευσης και των δικαιωμάτων τους κατά τη διαδικασία της εγκυμοσύνης. Αυτές οι γυναίκες συχνά προέρχονται από φτωχό υπόβαθρο και οι συνθήκες διαβίωσής τους δεν τους επιτρέπουν μια δίκαιη σειρά από επιλογές, όταν πρόκειται για τα προς το ζην ή όταν κάνουν μια επιλογή που δεν θέτει σε κίνδυνο τη σωματική τους ακεραιότητα.

Οι αγοραστές έχουν συχνά απαιτήσεις σχετικά με το πώς θα ζει η παρένθετη μητέρα τη ζωή της, για παράδειγμα, σχετικά με τη διατροφή της, την άσκηση και τη σεξουαλική της δραστηριότητα. Η συνέπεια είναι προσωρινή σκλαβιά, εφόσον η γυναίκα δεν έχει πλέον το δικαίωμα να αποφασίζει η ίδια για το σώμα και τον τρόπο ζωής της. Είναι επίσης σημαντικό να θυμόμαστε ότι η νομιμοποίηση στις δυτικές χώρες δεν βοηθά τις παρένθετες μητέρες σε ευάλωτες χώρες. Οι πελάτες που προέρχονται από χώρες όπου η παρένθετη μητρότητα είναι νόμιμη, όπως η Μεγάλη Βρετανία και η Ολλανδία, εξακολουθούν να κάνουν χρήση παρένθετων μητέρων από αυτά τα μέρη του κόσμου.

Ιατρικές επιπτώσεις 

Οι συνέπειες της εγκυμοσύνης, τόσο σωματικές όσο και ψυχολογικές, είναι αδύνατο να προβλεφθούν. Κάθε εγκυμοσύνη είναι μοναδική, όπως και κάθε γυναίκα και κάθε παιδί είναι μοναδικό. Αυτό που ξέρουμε όμως είναι ότι το να είσαι έγκυος και να γεννάς είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα πράγματα, στα οποία μπορεί να δεσμεύσει τον εαυτό της μια γόνιμη γυναίκα. Μια εγκυμοσύνη δεν είναι ποτέ ακίνδυνη. Ορισμένοι από τους κινδύνους, εκτός από το θάνατο, είναι η ακράτεια κοπράνων (3%), η κατάθλιψη (12,5%), η προεκλαμψία (7%) και η νόσος Γκρέιβς (6%). Τα στατιστικά στοιχεία αναφέρονται στις σουηδές γυναίκες κάτω από τις συνθήκες που επικρατούν στη χώρα μας, και όχι τις συνθήκες, για παράδειγμα, στην Ινδία. Τα παιδιά που γεννιούνται από παρένθετες μητέρες στην Ινδία γεννιούνται με καισαρική τομή, αφού είναι πάρα πολύ μεγάλα για τη μητέρα. Αυτό συνεπάγεται περαιτέρω κινδύνους επιπλοκών, τόσο στην παρούσα κατάσταση όσο και σε μελλοντικές εγκυμοσύνες.

Ηθικές ανησυχίες 

Το δικαίωμα να συνάψεις συμφωνία με κάποιο άλλο άτομο δεν είναι απόλυτο, και ποτέ δεν ήταν. Απαγορεύεται να εμπεριέχουν έγκλημα, για παράδειγμα φόνο, και δεν μπορείς να συνάψεις συμφωνία όπου μπορείς να παραδώσεις τον εαυτό σου σαν σκλάβο σε ένα άλλο άτομο, ακόμη κι αν και τα δύο μέρη έχουν πλήρη επίγνωση. Η ελευθερία των συμβάσεων έχει περιορισμούς. To Σουηδικό Λόμπι Γυναικών θεωρεί την παρένθετη μητρότητα ως συμβόλαιο προσωρινής σκλαβιάς, με το οποίο η παρένθετη μητέρα παραιτείται από το δικαίωμα της σωματικής ακεραιότητάς της κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και, ως εκ τούτου, το συμβόλαιο πρέπει να θεωρείται άκυρο. Η βάση ενός συμβολαίου είναι η δυνατότητα να εφαρμοστεί η εκπλήρωσή του. Τι θα συμβεί αν η παρένθετη μητέρα αλλάξει γνώμη, θα μπλέξουμε την αστυνομία για να την αναγκάσει να εκπληρώσει τις συμβατικές της υποχρεώσεις; Μπορούμε να της στερήσουμε το δικαίωμα στην άμβλωση; Μπορούν οι αγοραστές να απαιτήσουν την επιστροφή των χρημάτων τους ή αποζημίωση αν δεν συνεχίσει την εγκυμοσύνη ή αν αποβάλλει; Το δικαστικό σύστημα δεν μπορεί και δεν πρέπει να επιβάλει την υλοποίηση ενός συμβολαίου, βάση του οποίου μια γυναίκα παραιτείται από τα ανθρώπινα δικαιώματά της.

Παραμέληση της οπτικής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο πλαίσιο της συζήτησης για την παρένθετη μητρότητα

Η πτυχή της κοινωνικής και οικονομικής επισφάλειας, όσο απτή κι αν είναι, δεν είναι ο κύριος λόγος γιατί η παρένθετη μητρότητα πρέπει να είναι παράνομη. Το να επιτρέπεις την παρένθετη μητρότητα σημαίνει να κάνεις χρήση των γυναικείων σωμάτων και των αναπαραγωγικών τους οργάνων για την απόλαυση κάποιου άλλου εις βάρος της ίδιας της γυναίκας. Εμείς προκρίνουμε το δικαίωμα στη σωματική ακεραιότητα και στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα έναντι του δικαιώματος απόκτησης παιδιών, το οποίο δεν είναι στην πραγματικότητα ανθρώπινο δικαίωμα, αλλά έχει αντιμετωπιστεί ως τέτοιο στη συζήτηση για την παρένθετη μητρότητα. Απορρίπτουμε τόσο την άποψη της φιλελεύθερης προσέγγισης της αγοράς για την παρένθετη μητρότητα όσο και το δικαίωμα των αγοραστών που πληρώνουν, τα οποία προκρίνονται την ώρα που τα δικαιώματα των γυναικών αποτελούν αντικείμενο διαπραγμάτευσης.

Το Σουηδικό Λόμπι Γυναικών αναδεικνύει αυτό το ζήτημα, επειδή βλέπουμε μια τάση προς κατάργηση αυτών των θεμελιωδών δικαιωμάτων υπέρ της βούλησης και της επιθυμίας κάποιων ανθρώπων να γίνουν γονείς στο όνομα της ατομικής τους ολοκλήρωσης. Το ζήτημα της παρένθετης μητρότητας έχει αντιμετωπιστεί στο πλαίσιο της συζήτησης για τα αναπαραγωγικά δικαιώματα και για τα μέσα που διατίθενται σε άτεκνους γονείς να αποκτήσουν μωρό, όταν η οπτική των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι η μόνη αξιόπιστη όσον αφορά την αντιμετώπιση αυτού του ζητήματος. Θεωρούμε ότι η τρέχουσα έρευνα στη Σουηδία διεξάγεται σε λάθος βάση και ότι το σύνολο των φωνών που ζητούν τη διεξαγωγή της στερούνται την οπτική των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Καλούμε λοιπόν τη σουηδική κυβέρνηση να απαγορεύσει την παρένθετη μητρότητα.

Πρέπει να μπει ένα τέλος στη βιομηχανία της παρένθετης μητρότητας που υποβιβάζει το γυναικείο σώμα σε δοχείο!

Το να έχεις μια φεμινιστική προσέγγιση σχετικά με την παρένθετη μητρότητα σημαίνει ότι απορρίπτεις την ιδέα ότι οι γυναίκες μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως δοχεία και ότι οι αναπαραγωγικές τους δυνατότητες μπορούν να αγοραστούν. Το δικαίωμα στη σωματική ακεραιότητα είναι ένα δικαίωμα, το οποίο δεν θα πρέπει να είναι διαπραγματεύσιμο με οποιαδήποτε μορφή συμβολαίου. Παρά τη σημασία της ρύθμισης ή της φύσης του συμβολαίου, εξακολουθεί να παραμένει ένα εμπόριο γυναικείων σωμάτων και παιδιών. Τα δικαιώματα των γυναικών και των παιδιών, και όχι το συμφέρον του αγοραστή, πρέπει να είναι στο επίκεντρο της συζήτησης γύρω από την παρένθετη μητρότητα.

Gertrud Åström, πρόεδρος

του Σουηδικού Λόμπι Γυναικών

Norrtullsgatan 45, 113 45 Stockholm, +468-33 52 47

info@sverigeskvinnolobby.se / www.sverigeskvinnolobby.se

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: sverigeskvinnolobby

 

Διαβάστε ακόμα

Η παρένθετη μητρότητα αντιβαίνει στη Διεθνή Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού