Subscribe via RSS Feed

Τι θέλετε να μας πείτε κύριοι δικαστές;

σεξισμος_δικαστηρια

 

Την περασμένη Παρασκευή 17 Νοεμβρίου 2017 βρεθήκαμε στη δίκη της Τ. αφού η δίκη αυτή μας αφορά όλες. Η Τ, 40 ετών, κατηγορείται για  ανθρωποκτονία από πρόθεση και παράνομη οπλοχρησία. Σε μία πατριαρχική κοινωνία όπως η δική μας, οποιαδήποτε γυναίκα μπορεί εν δυνάμει να βρεθεί στη θέση της Τ, δηλαδή:

  • να κατηγορείται για την αυτοάμυνά της, ακόμα κι αν η πράξη της ήταν ο μόνος τρόπος που είχε για να σώσει τη ζωή της
  • να αγνοούν οι δικαστές τις κοινωνικοπολιτικές συνθήκες στις οποίες προέκυψαν τα γεγονότα στη ζωή της Τ., αλλά και να παραβλέπουν τα γεγονότα που προβλήθηκαν ως απόδειξη της κακοποιητικής σχέσης στην οποία βρισκόταν.

Η. Τ είναι μια από μας. Ό,τι ακούγαμε στο ακροατήριο στις 17/11 δεν αφορούσε μόνο την υπόθεση της Τ., άλλα όλες μας, αποδεικνύοντας για ακόμη μια φορά τον μισογυνισμό του δικαστικού λόγου και θεσμού. Όλα αυτά τα λόγια που έδειχναν αμφιβολίες προς την σεξιστική βία που ανέφερε η Τ., αυτά που υποτιμούν την ενδοοικογενειακή κακοποίηση και την αντίδραση μιας γυναίκας σε άδικες επιθέσεις που ευθύνονται σε αυτήν, είχαν κατευθυνθεί και προς εμάς και όλες τις γυναίκες. Και ακριβώς γι’ αυτό το λόγο, πριν το δικαστήριο που συνεχίζει μετά από διακοπή το πρωί της 23ης Νοεμβρίου, θέτουμε στην  έδρα τις  ερωτήσεις μας, ως γυναίκες, ντόπιες και μετανάστριες, που ήμαστε παρούσες στο δικαστήριο της Τ.

1) Τι θέλετε να μας πείτε κύριοι δικαστές, με το να μην παίρνετε στα σοβαρά τα γεγονότα που προκάλεσαν την Τ. να αμυνθεί για να υπερασπιστεί τη ζωή της, αντιδρώντας απέναντι στο φόβο της ανδρικής βίας; Γιατί δεν αντιλαμβάνεστε ως δικαίωμα μιας γυναίκας την αυτοάμυνα και με τα λόγια σας υποτιμάτε τόσο το φόβο, όσο και την ταραχή που βιώνει μια γυναίκα στη διάρκεια της κακοποίησης;  Θέλετε να μας πείτε ότι πρέπει να περιμένουμε να βρεθούμε εμείς οι ίδιες στο νοσοκομείο, σε χειρότερη κατάσταση, προτού αμυνθούμε; Εδώ θέλουμε να υπενθυμίσουμε την πρόσφατη νίκη της Ν. με την απόφαση της 8/11/17 του Πλημμελειοδικείου Σύρου, όπου αναγνωρίστηκε το δικαίωμα στην αυτοάμυνα σε μια γυναίκα που βρισκόταν σε κίνδυνο από τον (πρώην) σύντροφό της. Γνωρίζουμε καλά ότι υπάρχει νομικό πλαίσιο που αναγνωρίζει το δικαίωμα της κάθε γυναίκας να αμυνθεί στη βία που δέχεται (άρθρο 22 ΠΚ). Αλλά αυτό που βλέπουμε στην προκειμένη δίκη, είναι ότι εσείς θέλετε να αγνοηθεί το δικαίωμά μας στη ζωή.

2) Τι θέλετε να μας πείτε κύριοι δικαστές, όταν λέτε «δεν φτάνουν 5 μήνες κακοποίησης για να θεωρείται μακρόχρονη ενδοοικογενειακή βία;» Ακόμα και ένα χαστούκι ή μία απόπειρα σεξουαλικής βίας ή μία απειλή βίας είναι αρκετή για να μας κάνει να αισθανόμαστε φοβισμένες για την παραβίαση του χώρου μας. Μας λέτε ότι δεν έχουμε το δικαίωμα να υψώσουμε τη φωνή μας ενάντια στην οποιαδήποτε μορφή βίας; Ότι δεν μπορούμε να απαιτούμε να σπάσει ο κύκλος της σεξιστικής βίας που μας κυκλώνει; Όταν μας κατηγορείτε ότι «υπερβάλλουμε» για την καταπίεση που βιώνουμε, δεν δικαιολογείτε και κανονικοποιείτε την πατριαρχική βία, βοηθώντας την να διαπερνά την καθημερινή μας ζωή; Ξέρουμε πολύ καλά ότι η πατριαρχική βία στηρίζεται στα κυρίαρχα μοντέλα εξουσιαστικών σχέσεων, ότι είναι μια βία που δίνει αξία στα  λόγια και τη ζωή του άνδρα πολύ περισσότερο από της γυναίκας, ότι είναι μια βία που παίρνει ως δεδομένο το δικαίωμα του άνδρα επί του γυναικείου σώματος, και αμφισβητεί τη γυναίκα όταν αποφασίζει η ίδια για λογαριασμό της. Όταν δεν λαμβάνετε υπόψη την πραγματικότητα που βιώνει η Τ., και η κάθε Τ., θέλετε αλήθεια να πιστέψουμε ότι η δικαιοσύνη σας δεν είναι βαθιά πατριαρχική;

3) Τι θέλετε να μας πείτε κύριοι δικαστές, όταν ρωτάτε «πώς ένας άνθρωπος που έχει κατάθλιψη και τάσης αυτοκτονίας γίνεται χτυπάει τη γυναίκα του;» Θέλετε να περάσετε το μήνυμα ότι δεν πρέπει να διαμαρτυρόμαστε για τη βία που αντιμετωπίζουμε από «καταθλιπτικούς» άνδρες, αλλά μάλλον θα πρέπει να τους λυπόμαστε, και να επωμιζόμαστε εμείς την «κατάθλιψη» στους ώμους μας; Ή μήπως θέλετε να μας πείτε ότι η «μη κατάθλιψη» αποτελεί προϋπόθεση για τη βία ενός άντρα; Εάν επρόκειτο για έναν άντρα που δεν εμφάνιζε κανένα σημάδι ψυχολογικών προβλημάτων, αν ήταν κάποιος που φαινόταν καθ’ όλα «νορμάλ» και «καλός άνθρωπος» με τους κοινωνικούς σας όρους, δε θα χρησιμοποιούσατε παρόμοια ρητορική πάλι εναντίον μας, λέγοντας ότι «πώς κάποιος που αγαπά τόσο πολύ τη ζωή και που είναι τόσο νορμάλ ψυχολογικά θα μπορούσε να χτυπήσει μια γυναίκα; Φαίνεται ότι, ανεξάρτητα από το υπόβαθρο και φόντο ενός «ανθρώπου», προσπαθείτε απλώς να «θάψετε»την πραγματικότητα της έμφυλης βίας.

4) Τι θέλετε να μας πείτε κύριε εισαγγελέα, όταν ρωτάτε την Τ. στην απολογία της «γιατί δεν τον μαχαιρώσατε τις άλλες φορές αφού σας χτύπαγε;»  Γιατί αρνείστε να συνδέσετε την διαρκή κακοποίηση που βίωνε η T. με την αυτοάμυνά της στο συγκεκριμένο καβγά;  Δυσκολευόμαστε να καταλάβουμε τι εννοείτε με τα παραπάνω. Αμφισβητείτε τον λόγο μιας γυναίκας για την ύπαρξη της επανειλημμένης σωματικής κακοποίησής της, ή θέλετε να μας πείτε ότι εάν δεν αντιδρούμε σε αντρική βία την πρώτη φορά, χάνουμε το δικαίωμα μας να αμυνθούμε την επόμενη φορά; Θέλετε να μας πείτε ότι ξέρετε καλύτερα από μας τις συνθήκες υπό τις οποίες διαμορφώνονται και πρέπει να εκδηλώνονται οι αντιδράσεις μας; Εμείς ξέρουμε πολύ καλά από τις δικές μας ζωές πόσο δύσκολο είναι να αντιδράσουμε  στη βία που δεχόμαστε, όπως και πόσο εύκολα ένα “απλό ξύλο” μπορεί να οδηγήσει σε γυναικοκτονία. Συνεπώς τι θέλετε να κάνουμε; Να υπομείνουμε το ξύλο που δεχόμαστε μέχρι το θάνατό μας;

5) Τι θέλετε να μας πείτε κύριοι δικαστές, όταν χρησιμοποιείτε εσκεμμένα “δύσκολες” λέξεις, δυσνόητους όρους και επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις για να μπερδεύετε την “κατηγορούμενη”, όταν βλέπετε απέναντι σας μια μετανάστρια, ένα  άτομο που δεν έχει ως μητρική του γλώσσα την ελληνική και χωρίς διερμηνέα;  Ήτανε φανερό ότι η Τ. δεν ξέρει καλά ελληνικά σε βαθμό που να μπορεί να υπερασπιστεί στοιχειωδώς τον εαυτό της και  δυσκολευόταν όντως να εκφραστεί. Ναι μεν θεωρήσατε σκόπιμο να την ρωτήσετε αν επιθυμεί να της διορίσετε διερμηνέα, δεν σκεφτήκατε όμως πως  θα μπορούσατε να κάνετε την διαδικασία πιο εύκολη γι’ αυτήν. Αντίθετα χρησιμοποιούσατε δύσκολες λέξεις, νομικούς όρους και επαναλαμβάνατε την ίδια ερώτηση, παρά την πίεση και την αδυναμία συνεννόησης που η Τ. είχε. Επίσης της κουνήσατε το δάχτυλο για «αντικρουόμενες καταθέσεις» στην απολογία της  και σταθήκατε σε κάθε λέξη της αρχικής απολογίας που έδωσε μια γυναίκα με περιορισμένη γνώση των ελληνικών και σε κατάσταση απόλυτου σοκ. Της είπατε ότι «εσύ υπέγραψες αυτήν την κατάθεση» χωρίς να την ρωτήσετε καν αν ήξερε να διαβάσει ελληνικά (που ΔΕΝ ξέρει). Πείτε μας κύριοι δικαστές, θέλετε να μας πείτε ότι δικαιούμαστε μια δίκαιη δίκη μόνο αν η μητρική μας γλώσσα είναι η ελληνική;

6) Τι θέλετε να μας πείτε κύριοι δικαστές, όταν αρνείστε να ακούσετε τα στατιστικά που αφορά τις  κακοποιημένες γυναίκες από τη μάρτυρα υπεράσπισης; Θέλετε να μας πείτε ότι δεν σας ενδιαφέρουν τα έμφυλα ζητήματα; Εάν της είχατε επιτρέψει να μιλήσει (αν δεν τη διακόπτατε) θα μαθαίνατε και εσείς την πραγματικότητα μέσα στην οποία γίνεται αναγκαία η γυναικεία αυτοάμυνα, ότι οι περισσότερες γυναίκες στο κόσμο χρειάζεται να χρησιμοποιήσουν βία για να υπερασπιστούν τον εαυτό τους. Γιατί έχετε τόση δυσπιστία απέναντι στα γυναικεία βιώματα και στην πραγματικότητα της Τ.;

7) Τι θέλετε να μας πείτε κύριοι δικαστές, όταν αρνείστε να καταλάβετε πως ή Τ., θέλοντας το καλύτερο για τον ανήλικο γιο της, άφησε τη Ρωσία κι ήρθε στην Ελλάδα για μια καλύτερη τύχη; “Πως έχετε τέτοιο καημό για τον γιο σας, από τη στιγμή που τον αφήσατε στη Ρωσία”, ακούσαμε να λέτε στην Τ. Λες και κείνη ήρθε εδώ για “dolce vita”, σαν να μην ξέρετε τι σημαίνει οικονομική μετανάστευση. Τι θέλετε να μας πείτε, κύριοι δικαστές; Ότι το να δουλεύεις για να ζήσεις τον γιο σου σημαίνει ότι είσαι «κακή μάνα»; (Και στο κάτω κάτω δεν αφορά το δικαστήριο να κρίνει το τι μάνα είναι η Τ.)

Το δικαστήριο της Τ. συνεχίζει την Πέμπτη 23 Νοεμβρίου, 9 πμ στη Β’ αίθουσα του Πρωτοδικείου Αθηνών με την πρόταση του εισαγγελέα, τις αγορεύσεις των συνηγόρων υπεράσπισης και την απόφαση του Μεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου. Καλούμε αλληλέγγυες-ους να παρευρεθούμε στη δίκη και να υπερασπιστούμε το δικαίωμα της Τ. και της καθεμιάς μας στη γυναικεία αυτοάμυνα.

Εμείς δε δεχόμαστε δικαστή-δικαστίνα να είναι σε δίκη που αφορά έμφυλη βία και να μην αντιλαμβάνεται τα αποτελέσματα της πατριαρχίας που εκδηλώνονται στις ανθρώπινες σχέσεις!

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΕΞΙΣΜΟ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΩΝ

 

Διαβάστε ακόμα

Η Ν. νίκησε τον αγώνα για το δικαίωμα στην αυτοάμυνα

Ας πεθάνει κι ένας άντρας: εισαγωγή στη γυναικεία αυτοάμυνα

Ο πατέρας ελεύθερος, Το θύμα φυλακή-Δικαιοσύνη πατριαρχική

 

Η Ν. νίκησε τον αγώνα για το δικαίωμα στην αυτοάμυνα

αυτοαμυνα

των Ειρήνη Κωνσταντοπούλου και Esra Dogan

Την περασμένη Τετάρτη (8 Νοεμβρίου) το Τριμελές Πλημμελειοδικείου Σύρου, εκδικάζοντας την υπόθεση της Ν, η οποία κατηγορούταν για ενδοοικογενειακή επικίνδυνη σωματική βλάβη, παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία, επειδή μαχαίρωσε τον πρώην σύντροφο της που της επιτέθηκε σωματικά και λεκτικά, την αθώωσε πλήρως από τις κατηγορίες, αναγνωρίζοντάς της το δικαίωμα στην αυτοάμυνα.

Η τελεσίδικη απόφαση του δικαστηρίου εφάρμοσε τις σχετικές διατάξεις του Ποινικού Κώδικα για άμυνα (ΠΚ αρθ, 22 & 23), υπογραμμίζοντας ότι η Ν. διέπραξε την κρινόμενη πράξη για να υπερασπισθεί την εαυτή της, «απαντώντας» στην άδικη και παρούσα επίθεση που είχε ξεκινήσει ο σύντροφος της εναντίον της. Ειδικότερα, έγινε δεκτό ότι η Ν. προέβη στην σωματική βλάβη του συντρόφου της με το μοναδικό εκείνη τη στιγμή πρόσφορο μέσο άμυνας που βρισκόταν κοντά της, δηλαδή το μαχαίρι, προκειμένου να προασπίσει το έννομο αγαθό της ζωής της. Επέλεξε αυτόν τον τρόπο αυτό-άμυνας, εξαιτίας του φόβου και της ταραχής που προκλήθηκε σε αυτήν από την προηγούμενη επίθεση του συντρόφου της.

Η ιστορία της Ν.:

Η Ν. είναι μια νεαρή μετανάστρια, η οποία γεννήθηκε στην Αθήνα από γονείς με καταγωγή από την Αφρική. Το χειμώνα του 2015, όσο ζούσε σε ένα ελληνικό νησί για δουλειά συναντήθηκε με έναν Έλληνο-Γάλλο άντρα και άρχισαν να συζούν. Σύντομα η συντροφική τους σχέση μετατράπηκε σε μια καταπιεστική και βίαιη κατάσταση, με επαναλαμβανόμενες λεκτικές και σωματικές επιθέσεις σε βάρος της Ν.. Στις 8 Απριλίου 2016,κι όταν ένας καυγάς ξεκίνησε στο σπίτι τους, η συμπεριφορά του Σ. έγινε τόσο βίαια, σε σημείο που η Ν. φοβήθηκε για την ίδια την σωματική της ακεραιότητα λόγω της επίθεσης, και έτσι πήρε ένα μαχαίρι με σκοπό να ακινητοποιήσει τον Σ, τελικώς τραυματίζοντας τον.

Η Ν. είχε εξηγήσει αυτή τη μέρα έτσι:

«Μιλάγαμε ήρεμα και ωραία και εκεί ξεκίνησε πάλι τσακωμός, να με χτυπάει. Με τράβαγε από το σαλόνι μέχρι την κουζίνα, με χτύπαγε, και είδα εκεί ένα μαχαίρι. Εκεί μου πέρασε από το μυαλό μου… δεν ξέρω τι… πήγαινε να με σκοτώσει. Είδα τη ζωή μου να περνάει μπροστά στα μάτια μου. Και ήθελα να τον ακινητοποιήσω. Και πήρα το μαχαίρι και τον τραυμάτισα.

Παίρνει τους φίλους του τηλέφωνο να ‘ρθουνε να τον πάνε νοσοκομείο. Πάμε όλοι νοσοκομείο και μετά ήρθε η αστυνομία από ‘κει και με πήρανε και με πήγαν στον εισαγγελέα στη Σύρο την επόμενη μέρα, μετά με άφησαν ελεύθερη.

Στο μεταξύ αυτός ήταν νοσοκομείο δύο βδομάδες και εγώ ήμουν στο σπίτι και μου έκανε ασφαλιστικά μέτρα. Και έφυγα από το σπίτι χωρίς τα πράγματά μου».

Ξαφνικά η Ν. βρήκε την εαυτή της να κατηγορείται ως υπεύθυνη για τα αποτελέσματα της αντρικής βίας που έχει δεχτεί. Παρόλο που ήταν εκείνη το θύμα τόσων και τόσων βίαιων επιθέσεων από τον πρώην σύντροφό της, η ίδια πήρε την ταυτότητα της «κατηγορουμένης». Από εκεί ξεκίνησε ο αγώνας της Ν. για την αναγνώριση του δικαιώματος της σε αυτοάμυνα.

Η πρώτη ορισθείσα δικάσιμος ήτανε το περασμένο Ιούνιο, άλλα αναβλήθηκε για δικαστικούς λόγους. Στο μεταξύ η φεμινιστική ομάδα «Καμία Ανοχή» μαζί με την «Ένωση Αφρικανών Γυναικών» οργάνωσαν, για να συγκεντρωθούν τα απαιτούμενα χρήματα για την ανανέωση της άδειας παραμονής και τα δικαστικά έξοδα της Ν., Αφρικανική κουζίνα αλληλεγγύης και πάρτι οικονομικής στήριξης. H «Καμία Ανοχή» δημοσίευσε τότε κάλεσμα για συμπαράσταση που ανάφερε μεταξύ άλλων «Εμείς αρνούμαστε να περιμένουμε να χυθεί το αίμα μιας γυναίκας πριν πιστέψουμε την ίδια για τη βία που έχει δεχτεί. Η Ν. είναι μία από εμάς. Θέλουμε ολόκληρη η κοινωνία να ακούσει πως οι γυναίκες δεχόμαστε βία και καταπίεση και επιδιώκουμε μέσα από αυτή μας την παρέμβαση να ανοίξει η συζήτηση για το δικαίωμά μας στην αυτοάμυνα, η οποία συχνά είναι ο μόνος τρόπος για να σώσουμε τις ζωές μας».

Στην αίθουσα του δικαστήριου:

Η υπόθεση της Ν. δεν ήτανε καθόλου εύκολη.

Πολλές προηγούμενες παρόμοιες υποθέσεις μας έχουν διδάξει ότι η αποδεικτική διαδικασία παραβλέπει τις συνθήκες μέσα στις οποίες εκδηλώνονται τα περιστατικά της έμφυλης και σεξουαλικής βίας. Δεδομένου ότι οι περισσότερες πράξεις αντρικής βίας γίνονται μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού ή σε σημεία απόμερα, μακριά απ’ τα μάτια των περαστικών ή τρίτων, ως γυναίκες πέρα από την μαρτυρία μας, δύσκολα βρίσκουμε άλλα αποδεικτικά μέσα για να δείξουμε το πόσο βίαιες κι επικίνδυνες είναι οι επιθέσεις που έχουμε δεχτεί. Από την μια, όταν καταγγέλλουμε κακοποιητική συμπεριφορά η ακροαματική διαδικασία ξεκινά με το να αμφισβητεί εμάς τις ίδιες για την αλήθεια των ισχυρισμών μας. Από την άλλη, κοινωνία και δικαστές δείχνουν απορία και μεγάλη δυσπιστία στον φόβο που έχουμε για την ίδια μας τη ζωή.

Είχαμε ήδη μάθει πως τα δικαστήρια δεν αναγνωρίζουν στις γυναίκες το δικαίωμα τους στην αυτοάμυνα, με την αιτιολογία ότι δεν είναι επαρκή τα αποδεικτικά μέσα. Όπως και στην πρόσφατη περίπτωση της Π. που είχε αμυνθεί έναντι σε σεξουαλική βία και το δικαστήριο του Ναυπλίου επί της ουσίας απέρριψε περίπτωση αυτοάμυνας, αφού δεν κατείχε και το «θύμα» (επιτιθέμενος άνδρας) μαχαίρι.

Στην αίθουσα του δικαστηρίου η Ν. αγωνίστηκε να της αναγνωριστεί το δικαίωμα της σε αυτοάμυνα. Ήξερε την πραγματικότητα των δικαστικών αποφάσεων γενικά, αλλά και τις αδυναμίες που είχε η υπόθεση της λόγω έλλειψης αρκετών αποδεικτικών στοιχείων, που έδειχναν το ιστορικό βίας που της ασκούσε ο σύντροφος της.

Η Ν, ως κατηγορουμένη είχε το βάρος απόδειξης για τον ισχυρισμός της για κατάσταση άμυνας. Δυστυχώς, παρά το ότι αυτός ο ισχυρισμός ήταν και στην αρχική της απολογία, δεν συνοδευόταν από ιατροδικαστική έκθεση. Να σημειωθεί εδώ ότι κανένας από την αστυνομική υπηρεσία του νησιού δεν της είχε αναφέρει την αναγκαιότητα της εξέτασης της από ιατροδικαστή για να αποδείξει τις σωματικές βλάβες που της είχε προκαλέσει ο Σ. Έτσι η Ν. είχε πιστέψει πως όσα περιστατικά είχε καταθέσει στο αστυνομικό τμήμα ήτανε αρκετά.

Τώρα έπρεπε από το εδώλιο, να πείσει την έδρα για την ύπαρξη κατάστασης άμυνας, χωρίς όμως να έχει στα χέρια της ιατροδικαστική έκθεση.

Και ο Σ., ο οποίος κλήθηκε στο ακροατήριο να καταθέσει ως μηνυτής και μάρτυρας, ανέφερε ότι πριν τον τραυματισμό προηγήθηκε μόνο μια μικρή λογομαχία, όπου η Ν. είχε βρίσει την μητέρα του. Αρνήθηκε τη σωματική βία κατά της Ν. κατά τη διάρκεια της προηγούμενης μάχης, καθώς και σε όλη τη διάρκεια της σχέσης του με την Ν.. Η Εισαγγελέας σε αυτό τον ισχυρισμό του, ρώτησε κάτι πολύ ορθά, που από ό,τι φάνηκε άλλαξε την έκβαση της δίκης: «Μου φαίνεται αδιανόητο μία γυναίκα να τραυματίσει τον σύντροφό της έτσι στα καλά καθούμενα, χωρίς να έχει προηγηθεί κάτι, μόνο μια λογομαχία. Δύο είναι τα τινά: Είτε είναι ανισόρροπη, τρελή, είτε κάτι της κάνατε και δε μας το λέτε». Και όντως ο Σ. δεν το έλεγε.

Ώσπου η Ν. και η συνήγορος της ανέφεραν τα περιστατικά της συγκεκριμένης μάχης και των παλιότερων περιπτώσεων βίας, οπότε ο Σ. δυσκολεύτηκε να δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις και προσπαθούσε να αποφύγει να τοποθετηθεί, λέγοντας ότι τάχα δεν θυμάται καλά και ότι έχει πιει αρκετά. Έφτασε όμως στο σημείο να μην μπορεί πλέον να αρνηθεί την ύπαρξη του ιστορικού της σωματικής βίας, όταν η συνήγορος της Ν. του έδειξε φωτογραφίες της Ν. που απεικόνιζαν τραυματισμούς και μελανιές στο σώμα της και είχαν τραβηχτεί ένα μήνα πριν το επίδικο συμβάν. Ήταν αδύνατο να αποκρούσει την κακοποιητική του στάση σε όλη τη διάρκεια της σχέσης τους.

Η εισαγγελέας τόνισε ότι αποδείχθηκε ότι ο Σ. όντως κακοποιούσε την Ν, η οποία μην μπορώντας να πράξει αλλιώς για να προστατευτεί, τον τραυμάτισε. Τελικά πρότεινε να αναγνωριστεί στην Ν. περίπτωση «αναγκαίας άμυνας». Οι δικαστές, μετά το διάλειμμα, ανακοίνωσαν την απόφαση τους για την Ν. «ΑΘΩΑ».

Έτσι η Ν. νίκησε τον αγώνα της για το δικαίωμα σε αυτοάμυνα. Νίκησε ενάντια στην κοινωνικοπολιτική νόρμα, που δίνει αξία στο λόγο του άντρα, υποτιμώντας και σιωπώντας το λόγο της γυναίκας, στην νόρμα που μας στερεί το δικαίωμα στην αυτοάμυνα, δηλαδή το δικαίωμά μας στη ζωή την ίδια.

Μετά τη δίκη η Ν. είπε ότι δεν θα μπορούσε να είχε νικήσει χωρίς το γυναικείο κίνημα δίπλα της. Ήταν χαρούμενη όχι μόνο για την εαυτή της, αλλά και για όλες οι γυναίκες που αμύνθηκαν απέναντι στη σεξιστική βία κι αυτό γιατί η αθωωτική απόφαση της δημιουργεί νομολογία και για το μέλλον.

Η υπόθεση της Ν. ήταν τρομερά σημαντική νίκη για όλες μας. Ήταν ένα μεγάλο βήμα για να αναγνωριστεί το δικαίωμά μας σε αυτοάμυνα στις δικαστικές αίθουσες. Αλλά μέχρι το δικαίωμά μας στην αυτοάμυνα να θεωρείται αυτονόητο από όλους και αναφαίρετο, Ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!

 

Διαβάστε ακόμα

Η Ν. αγωνίζεται για δικαιοσύνη, δεν την αφήνουμε μόνη!

Ας πεθάνει κι ένας άντρας: εισαγωγή στη γυναικεία αυτοάμυνα

Ο πατέρας ελεύθερος, Το θύμα φυλακή-Δικαιοσύνη πατριαρχική

 

 

«ΣΟΚ στα Ιωάννινα ! Συνελήφθη επίδοξος δράκος»

δρακοσ

Κανένα σοκ δεν κράτησε προφυλακιστέο το Γιαννιώτη Κ. Σ., ο οποίος αν και ταυτοποιήθηκε επώνυμα για σεξουαλικές επιθέσεις και μία απόπειρα βιασμού, από 15 γυναίκες και από κάποιες ακόμα ανώνυμα, κυκλοφορεί ελεύθερος στην πόλη.

Το προφίλ του δράστη απογοήτευσε. Αρχικά, η Αστυνομία αναζητούσε έναν «σκουρόχρωμο, αλλοδαπό κι αλλόθρησκο», με τεκμήριο ενοχής ένα μαύρο μπουφάν (!). Για κακή τους τύχη, όμως, ο επίδοξος βιαστής είναι ντόπιος χριστιανός Γιαννιώτης, καθ’ όλα ενταγμένος στο κοινωνικό σύνολο (δουλειά, κοπέλα, φίλους, μανούλα που τον παρηγορούσε στο δικαστήριο…). Αφού τα Μίντια δεν μπόρεσαν να παίξουν το χαρτί του ρατσιστικού παραληρήματος με το «μετανάστη-άγριο κτήνος-βιαστή», κράτησαν διακριτικότητα όσον αφορά στην ταυτότητα του δράστη και στάθηκαν στις συνθήκες κατά τις οποίες συνέβησαν οι επιθέσεις. Κατά τον ίδιο τρόπο προβάλλεται οποιοδήποτε περιστατικό σεξουαλικής επίθεσης που έχει την τύχη να αναγνωριστεί ως τέτοιο. Υπάρχουν αναρίθμητα άλλα περιστατικά τα οποία δεν γνωστοποιούνται ποτέ.

Όσον αφορά στις γυναίκες που δέχονται σεξιστική επίθεση, αυτές συνήθως αναφέρονται από τα ΜΜΕ απλά ως αριθμός (εν προκειμένω 15 θύματα), απασχολούν ανάλογα με το τι φορούσαν και τι ώρα κυκλοφορούσαν και σίγουρα πρέπει να νοιώθουν ντροπή. Ε, όχι! Ντροπή πρέπει να νοιώθουν οι σεξιστές που θεωρούν αυτονόητο το να επιβάλλονται με τη βία (ψυχική, σωματική) σε ανθρώπους για να ικανοποιήσουν τις ορέξεις τους. Ντροπή πρέπει να νοιώθουν όσοι σιγοντάρουν τέτοιες συμπεριφορές, με τα σχόλια στο δρόμο, με την αποστροφή του βλέμματος σε φαινόμενα ενδοοικογενειακής βίας, με τα “πειράγματα” από τους συναδέλφους, με τα στριμώγματα από το αφεντικό. Ντροπή πρέπει να νοιώθει η οικογένεια, ως πυλώνας της πατριαρχίας, που χτίζει μέσα στα χρόνια το πρότυπο για το πώς πρέπει να είναι τα κορίτσια και πώς τα αγόρια. Όλα τα παραπάνω παραδείγματα είναι λίγα από αυτά που βιώνουμε καθημερινά και συμπυκνώνονται στον όρο κουλτούρα βιασμού.

Τον κύκλο ολοκληρώνει και η δικαιοσύνη που τη νομιμοποιεί, καννιβαλίζοντας το θύμα και αμφισβητώντας την αξιοπιστία της μαρτυρίας του, ενώ κατασκευάζει ελαφρυντικά για το θύτη. Άλλωστε, δε θα περιμέναμε κάτι διαφορετικό, αφού τάσσεται στο πλευρό της εξουσίας υπηρετώντας, προασπίζοντας και διατηρώντας το κυρίαρχο status quo, με βασικό της εργαλείο την πατριαρχία, ένα ιεραρχικό σύστημα αξιών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο ένοχη μπορεί να είναι η κοινωνική ανοχή απέναντι στην κουλτούρα αυτή, είναι το περιστατικό που συνέβη στην Ξάνθη (12/2012). Ο δράστης ήταν γνωστός για την παρενοχλητική του συμπεριφορά απέναντι σε γυναίκες. Δεν είχε όμως προβεί στην ακραία του μορφή (βιασμό), γι΄ αυτό και δεν θεωρούνταν άξιος ποινής. Η νομιμοποίηση αυτής της συμπεριφοράς από το περίγυρό του οδήγησε εν τέλει στο να βιάσει και να κάψει ζωντανή μια γυναίκα στην πυλωτή της πολυκατοικίας της, απέναντι από το μανάβικό του. Η κοινωνία της Ξάνθης μπορεί να σοκαρίστηκε αντιμέτωπη με την αιχμή του δόρατος, αδιαφορούσε κατ’ επανάληψη ωστόσο για το υπόλοιπο κοντάρι… Στην ίδια πόλη, πέντε χρόνια αργότερα, υπόθεση για ομαδικό βιασμό κατέληξε σε αθώωση των βιαστών και τη διαπόμπευση της κοπέλας. Απ΄ την άλλη μεριά, όταν τα γεγονότα έχουν νεκρό το θύτη και όχι το θύμα, (υπόθεση 22χρονης Ρομά στην Κόρινθο, 22/6/2016), το αποτέλεσμα είναι κάθειρξη σε 15 χρόνια φυλάκισης για τη γυναίκα που αμύνθηκε απέναντι στον επίδοξο βιαστή της. Σε αυτήν την περίπτωση, η στάση της γυναίκας δεν αναγνωρίστηκε ως αυτοάμυνα αλλά καταδικάστηκε ως αυτοδικία, βάσει νόμων της ζούγκλας, ενώ βιασμοί και παρενοχλήσεις αναγνωρίζονται γελοιωδώς ως ζωώδη αντρικά ένστικτα που οφείλουν να ικανοποιηθούν.

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ, ΟΧΙ ΓΕΝΝΑΙΕΣ !

Βαρεθήκαμε να νοιώθουμε αηδία σε χυδαία βλέμματα και σφυρίγματα, να κυκλοφορούμε με τα κλειδιά στο χέρι, να αποφεύγουμε τα σκοτεινά δρομάκια και δεν είναι λύση η συνοδεία από άντρες για την ασφάλειά μας, στις εξόδους μας. Δε γουστάρουμε να έχουμε προστάτες και να διακυβεύεται πάνω στα κορμιά μας η τιμή του πατέρα, του αδελφού, του συζύγου.

Τα σώματα και η σεξουαλικότητα μας, μάς ανήκουν!

Για να σπάσουμε τη ντροπή που οδηγεί στην ανοχή και την ενοχή, όταν δεχόμαστε σεξιστικές επιθέσεις.

Για να είμαστε ικανοί και ικανές να τις αναγνωρίζουμε ως τέτοιες. Επικοινωνούμε μεταξύ μας και οργανωνόμαστε απέναντι στην πατριαρχία για την υπεράσπιση της αξιοπρέπειας μας.

 

Κάλεσμα σε συζήτηση σε όσους και όσες εναντιώνονται στην πατριαρχία και την κουλτούρα του βιασμού, την Κυριακή 12/11/17, 12:00 στο Ελευθεριακό εργαστήρι F451 (Τσακάλωφ 20, Άλσος)

Πρωτοβουλία ενάντια στην Πατριαρχία και την κουλτούρα του βιασμού

 

 

Και πάνω από 40 και μόνη και χωρίς παιδιά

motherhood

της Ιουλίας Λειβαδίτη

«Και τι έγινε;», θα ήταν η πιθανότερη συνέχεια ενός φεμινιστικού ή μάλλον και ψευδοφεμινιστικού ποστ. Γυναικεία ενδυνάμωση, αυτά έχουν ξεπεραστεί, η γυναίκα δεν χρειάζεται να έχει σύντροφο ή παιδιά για να είναι πλήρης, το ξέρουμε όλοι πια. Αντίστροφα, σε ένα μισογυνιστικό ποστ, η συνέχεια θα ήταν «να πως ο φεμινισμός έχει καταστρέψει τις γυναίκες».

Όμως για τις πολλές (περισσότερες από κάθε προηγούμενη γενιά) γυναίκες που βρίσκονται στη θέση να είναι πάνω από 40 και μόνες και χωρίς παιδιά, η αλήθεια δεν βρίσκεται σε καμία από τις δυο αφηγήσεις.

Ας πιάσουμε την πρώτη, δήθεν φεμινιστική αφήγηση: αν στενοχωριέσαι που δεν έχεις σύντροφο ή παιδιά, είσαι γκρινιάρα χωρίς λόγο ή και προδότρια του κινήματος. Αφού είμαστε οι εαυτές μας, η αξία μας δεν ορίζεται πια μέσω των συντρόφων ή των παιδιών μας. Όντως πλέον δεν ετεροκαθοριζόμαστε (τόσο έντονα όσο παλιά) και αυτό είναι καλό. Αλλά εκτός από κάποιες γυναίκες που είχαν την τύχη να έχουν μεγαλώσει ή να ζουν σε κάποια καλλιτεχνική, ακαδημαϊκή ή και ακτιβιστική φούσκα, οι περισσότερες από μας ζουν στη μέση ελληνική πραγματικότητα. Εκεί όπου, αν όχι το επιθυμητό, τότε σίγουρα το «φυσιολογικό» είναι να παντρευτείς και να κάνεις παιδιά. Μεγαλώνοντας, οι γυναίκες «μιας ορισμένης ηλικίας» που γνωρίζαμε ήταν σχεδόν αποκλειστικά παντρεμένες μητέρες. Αυτό υπήρχε γύρω μας, αυτό ήταν οι μανάδες μας, οι θείες μας, οι μαμάδες των συμμαθητριών μας, οι οικογενειακές φίλες. Η σπάνια περίπτωση μιας γυναίκας ανύπαντρης και χωρίς παιδιά ήταν πάντα η εξαίρεση, και σχολιάζονταν πάντα αρνητικά, είτε επιθετικά, είτε με λύπηση. Όταν βρήκαμε δουλειά, ξέραμε πολύ καλά ποιά ήταν η ατάκα με την οποία άντρες και γυναίκες μιλούσαν για ορισμένες συναδέλφισσες: «ε, τι περιμένεις, είναι ανύπαντρη/ δεν έχει παιδιά». Γεροντοκόρη, αγάμητη, τρελή, επιπόλαια, ωραιοπαθής, τσούλα, ψηλομύτα, να βρεθεί κάποιος να την πηδήξει να ησυχάσουμε, από όλα έχει ο μπαξές για την γυναίκα που είναι πάνω από 40, άτεκνη και μόνη. Πώς λοιπόν, όταν έχεις μεγαλώσει και συνεχίζεις να ζεις σε αυτή την κοινωνία, να βιώσεις αυτή την κατάσταση ως θετική ή έστω ως ουδέτερη; Όποια το καταφέρνει της βγάζω το καπέλο, πρέπει να έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση (ή να ζει σε κάποια από τις προαναφερθείσες φούσκες).

Μετά υπάρχει και το άλλο άκρο, αυτές που αρνούνται να δούνε τη δυσκολία του να μεγαλώνεις, να γερνάς ουσιαστικά -για να λέμε και πράγματα με το ονομά τους- και να περνάς τη ζωή σου εντελώς μόνη… «Μην το λες, δεν είσαι μεγάλη, η Χ φίλη μου έκανε παιδί στα 50». «Η Ψ βρήκε σύντροφο στα 45». «Κι εγώ που παντρεύτηκα τι κατάλαβα;», «Δεν χαίρεσαι που δεν έχεις παιδιά και έχεις χρόνο και χρήματα να κάνεις ό,τι γουστάρεις;». Οι περισσότερες νομίζουν ότι είσαι φαντασιοπλήκτη που νιώθεις περιθωριοποιημένη: «έχεις κόμπλεξ», «δεν τα έχεις βρει με τον εαυτό σου», «αν ήσουν ικανοποιημένη δεν θα σε πείραζε τι λένε οι άλλοι», «αν είσαι μίζερη θα είσαι πάντα με παιδιά ή χωρίς», «μα ποιοί σχολιάζουν αρνητικά τις μόνες χωρίς παιδιά, δεν το πιστεύω!».

Όλα αυτά τα ωραία ουσιαστικά, είτε με «θετικό» είτε με αρνητικό τρόπο, προσωποποιούν ένα κοινωνικό θέμα, την πίεση που ασκεί η κοινωνία με άπειρους τρόπους στις γυναίκες να συμμορφωθούν, να παντρευτούν και να τεκνοποιήσουν. Το θέμα όμως δεν είναι αν κάποια έχει τα ψυχικά αποθέματα να αντιμετωπίζει το μπαράζ υποτιμητικών / συγκαταβατικών σχολίων από την τηλεόραση, τους φίλους, το ίντερνετ, το γραφείο, την οικογένεια. Τις αφόρητες πιέσεις για να καταψύξεις τα ωάρια σου, να κάνεις κάπως παιδιά ή να παντρευτείς κάποιον τέλος πάντων. Πράγματα που πολλοί ειλικρινά θεωρούν ότι θα σε κάνουν ευτυχισμένη και θα λύσουν το μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτων σου. Μιλάμε για μια πίεση που είναι ακόμα πολύ πραγματική και πολύ έντονη, αν και ευτυχώς λιγότερη από παλιά. Υπάρχει όμως και πρέπει να την αναγνωρίσουμε, αν θεωρούμε το πρόβλημα ως ανύπαρκτο ή προσωπικό ζήτημα των γυναικών που το υφίστανται δεν θα το λύσουμε ποτέ.

Ούτε βγάζει πουθενά να αυτολογοκρινόμαστε επειδή είμαστε φεμινίστριες. Νομίζω πρέπει να είναι ΟΚ να πεις και εντός ενός φεμινιστικού πλαισίου ότι σε απασχολεί που δεν έχεις σύντροφο και παιδιά. Δεν είναι η αρχή και το τέλος των πάντων, αλλά είναι σημαντικό να μπορείς να εκφράσεις αυτή τη θλίψη. Είναι μια υπαρκτή ανθρώπινη ανάγκη. Υπάρχουν γυναίκες που ποτέ δεν ήθελαν παιδιά, το γνώριζαν από πάντα και είναι σίγουρες για την επιλογή τους αυτή. Αυτό δεν το αμφισβητώ σε καμιά περίπτωση. Όπως και υπάρχουν γυναίκες που θέλουν αλλά δεν μπορούν να κάνουν παιδιά και περνάνε εξαιρετικά δύσκολα –αλλά αυτό είναι θέμα για άλλη ανάρτηση. Εκτός όμως από αυτές που πάντα ήθελαν να κάνουν παιδιά και αυτές που ποτέ δεν ήθελαν να κάνουν, υπάρχουμε κι εμείς που βρεθήκαμε σε αυτή τη θέση, επειδή αυτό ακριβώς, βρεθήκαμε.

Δεν έγινε ούτε επειδή, όπως το θέλουν διάφοροι σεξιστές, πηδιόμασταν ασύστολα ή ήμασταν οι σούπερ καριερίστριες μέχρι που «πέρασε η μπογιά μας», άρχισε να «χτυπάει το βιολογικό μας ρόλοι», αλλά τότε πια όλοι οι καλοί άντρες που φτύναμε παλιά ήταν πιασμένοι. Όχι ότι είναι κακό να είσαι η σούπερ πηδούκλω ή καριερίστα, αλλά ρε γαμώτο, εγώ δεν ήμουν τίποτα από τα δύο. Μακάρι να  είχα να επιδείξω κάποιο εντυπωσιακό επίτευγμα στον ερωτικό ή επαγγελματικό στίβο, αλλά δεν έχω! Δεν ήταν μια συνειδητή επιλογή να μην κάνω παιδιά, επειδή ήθελα να μεγαλουργήσω κάπου. Ούτε βέβαια ήταν ποτέ και όνειρο ζωής μου να κάνω. Απλώς ζούσα τη ζωή μου, όπως όλος ο κόσμος. Το θέμα είναι ότι οι περισσότερες γυναίκες της ηλικίας μου, συνειδητά ή υποσυνείδητα είχαμε φανταστεί τη ζωή μας, ως παντρεμένες με παιδιά. Και τώρα που (μάλλον) δεν θα παντρευτείς και δεν θα κάνεις παιδιά, πώς θα είναι η ζωή σου; Δεν υπάρχει προσχέδιο, δεν ξέρουμε πώς θα μοιάζει αυτή η ζωή στα 50, στα 60 και στα 70. Να βιαστούμε και να παντρευτούμε κάποιον, να κάνουμε παιδιά με δότη ή να υιοθετήσουμε για να προλάβουμε έστω και την τελευταία στιγμή; Ναι, υπάρχει ένα τελευταίο παραθυράκι ευκαιρίας να είσαι σαν την συντριπτική πλειοψηφία των γύρω σου, να γίνεις και εσύ πλήρες μέλος της κοινωνίας… Ή να το αφήσουμε, δεν υπάρχουν λεφτά, δεν υπάρχουν δυνάμεις, πώς θα φέρεις τώρα όλη τη ζωή σου πάνω κάτω; Και ο άγνωστος δρόμος μπροστά ανοιχτός, είτε για φανταστικές περιπέτειες, είτε για αφόρητη μοναξιά -οι περιπέτειες μπορεί να γίνουν μια επανάληψη που δεν συγκινεί… Τι από αυτά θα γίνει, αποφάσισε τώρα, γιατί σε δυο-τρία χρόνια σίγουρα δεν θα μπορείς πλέον.

Και το σημαντικότερο, δεν ξέρουμε καν γιατί το περνάμε όλο αυτό. Επειδή η πατριαρχική κοινωνία μας έχει μάθει ότι ως γυναίκες η οικογένεια είναι η ολοκλήρωσή μας -για τους  άντρες η οικογένεια είναι μόνο ένας από τους πολλούς τρόπους να πραγματώσουν το δυναμικό τους- ή επειδή στα αλήθεια είναι κάτι που θέλουμε; Ζούμε μια υπαρξιακή μοναξιά που δεν φαίνεται να έχει κανείς τη διάθεση να αναγνωρίσει ουσιωδώς. Μεταξύ εύκολων προοδευτικών αφορισμών ότι «δεν τρέχει τίποτα στην τελική» και συντηρητικών επικρίσεων του τύπου «ποιος ξέρει τι παραξενιές κουβαλάει αυτή», δεν υπάρχει χώρος για εμάς.

 

 

Τουρκία: Ο νέος νόμος δίνει αρμοδιότητα στους μουφτήδες να τελέσουν πολιτικούς γάμους

φοτο

της Esra Dogan

Πριν 2 εβδομάδες, από το κοινοβούλιο της Τουρκίας ψηφίστηκε το νομοσχέδιο που δίνει την αρμοδιότητα στους μουφτήδες να τελέσουν πολιτικούς γάμους και χτες δημοσιεύτηκε στην Επίσημη Εφημερίδα δια της οποίας απόκτησε ισχύ. Τι σημαίνει αυτός ο καινούργιος νόμος για τις γυναίκες της Τουρκίας;

Το αμφισβητούμενο νομοσχέδιο, ενάντια στο οποίο οι φεμινιστικές οργανώσεις διαμαρτύρονταν για εβδομάδες, πέρασε στη Ολομέλεια με τις ψήφους του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ και του εθνικιστικού κόμματος MHP.

Η κυβέρνηση του ΑΚΡ υπερασπίστηκε το νομοσχέδιο αυτό με τη δικαιολογία ότι θα διευκολύνει τους πολιτικούς γάμους αφενός και αφετέρου ότι ήδη ένα μεγάλο τμήμα της κοινωνίας διεξάγει μη επίσημους θρησκευτικούς γάμους. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης Abdulhamit Gul ισχυρίστηκε ότι η νομική τροποποίηση ήταν σύμφωνη με την κοινωνική πραγματικότητα της χώρας.

Tα κόμματα της αντιπολίτευσης HDP και CHP αντέδρασαν έντονα στο νομοσχέδιο, εστιάζοντας κυρίως στο γεγονός ότι ήταν κατά των συνταγματικών αρχών τόσο της κοσμικότητας όσο και της ισότητας, καθώς στόχος ήταν να απευθυνθεί μόνο στην Σουνι-μουσουλμανική πλειοψηφία της Τουρκίας, υπονομεύοντας την ύπαρξη άλλων θρησκευτικών ομάδων, όπως οι Αλεβίτες, οι οποίοι αποτελούν σχεδόν το ένα τέταρτο της χώρας. Επίσης, υποστηρίζεται ότι η διάκριση των πολιτικών γάμων σε αυτούς που τελούνται από δήμους και σε αυτούς που τελούνται από μουφτήδες θα έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση της κοινωνικής πόλωσης, καθιστώντας την μορφή του γάμου σε πολιτικό σύμβολο.

Οι φεμινίστριες ακτιβίστριες στην Τουρκία υπογραμμίζουν ότι αυτός ο νόμος θα έχει ως συνέπεια να παραβιάζονται τα ιδιαίτερα δικαιώματα των γυναικών και θα βλάψει περαιτέρω την ισότητα των φύλων.

Και οι φόβοι τους δεν είναι καθόλου αβάσιμοι.

Οπότε λοιπόν, γιατί αυτός ο νόμος θέτει σε κίνδυνο το μέλλον των γυναικών;

Αυτό στο οποίο δίνουν περισσότερο βάση οι φεμινίστριες είναι ότι, αποκτώντας το δικαίωμα να τελέσουν πολιτικούς γάμους, οι μουφτήδες, που έχουν ήδη επικριθεί σκληρά για τις μισογυνιστικές ρητορείες τους, θα μπορούν να επεμβαίνουν πιο εύκολα στις ζωές των γυναικών και των ανήλικων κοριτσιών.

Έτσι, η αύξηση των ανήλικων νυφών και της πολυγαμίας, περιστατικά ήδη αρκετά δημοφιλή και που δημιουργούν κοινωνικούς προβληματισμούς, θα είναι αναπόφευκτη. Οι μουφτήδες θα έχουν την αρμοδιότητα να ελέγξουν εάν μια 17χρονη έχει συναίνεση για γάμο ή όχι. Και πιθανώς δεν θα ελεγχθούν και πολλές άλλες υποθέσεις ανήλικων νυφών. Να σημειωθεί ότι η Τουρκία έχει γύρω στις 180 χιλιάδες ανήλικες νύφες.

Στη Τουρκία δεν αποδέχονται επίσημα τους θρησκευτικούς γάμους που τελούνται από μουφτήδες και ιμάμηδες, αλλά αυτοί οι θρησκευτικοί γάμοι τελούνται εδώ και καιρό γιατί διευκολύνουν τους γάμους ανηλίκων, οι οποίοι δεν προβλέπονται στο νομικό πλαίσιο. Ταυτόχρονα, αρκετοί άντρες χρησιμοποιούν τους θρησκευτικούς γάμους για να επιβάλουν κοινωνικά την πολυγαμία τους που είναι αποδεκτή από την Ισλαμική θρησκεία.

Οπότε, δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς ότι ο νέος νόμος δεν σημαίνει κάτι περαιτέρω από την νομιμοποίηση των χωρίς έλεγχο θρησκευτικών γάμων και τη θρησκειοποίηση του οικογενειακού θεσμού. Το πρώτο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση είχε γίνει το 2015 με την ακυρωτική απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου κατά του νόμου που προέβλεπε ποινική δίωξη σε αυτούς που τελούσαν θρησκευτικούς γάμους χωρίς να προϋπάρχει ο πολιτικός γάμος.

Τα φεμινιστικά κινήματα στην Τουρκία έχουν ανακοινώσει ότι δεν αναγνωρίζουν αυτόν τον νόμο και ότι θα αγωνιστούν συλλογικά για να καταργηθεί de facto.

 

Διαβάστε ακόμα

Οι γυναίκες αντιδρούν στον νόμο για τους «θρησκευτικούς γάμους» στην Τουρκία

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

Νομιμοποίηση του βιασμού ανηλίκων: πού πάει η Τουρκία;

«Γδύσου, γύρνα, σκύψε, βήξε»

goulioni_450x

της Κικής Σταματόγιαννη

Σε συνθήκες κρίσης, δεν εκπλήσσει η κρατική αναλγησία.

Όταν με μια ηλεκτρονική εντολή, ένα σκληρό και αυταρχικό κράτος μπορεί να πετάει ανθρώπους έξω από τα σπίτια τους, δεν περιμένεις ότι θα επιδειχθεί ευαισθησία για όσες και όσους βρίσκονται στις φυλακές. Στις ταξικές, ταξικότατες φυλακές, ασφαλώς. Στις φυλακές, όπου το κράτος στοιβάζει ανθρώπους ανάλογα με το «πού συχνάζουν» ή «με ποιούς κάνουν παρέα». Στις φυλακές όπου πετάει τους φτωχοδιάβολους αυτού του κόσμου, για να ξεμπερδέψει έτσι μια και καλή μαζί τους, τοποθετώντας τους/τες στο περιθώριο ως παρίες. Απογυμνωμένους από στοιχειώδη δικαιώματα. Όπως για παράδειγμα να έχουν αυτές και αυτοί την εξουσία πάνω στα ίδια τα σώματά τους.

Δεν είναι, επομένως, η έκπληξη το συναίσθημα που δοκιμάζεις διαβάζοντας τις διατάξεις του νέου Σωφρονιστικού Κώδικα. Είναι η οργή με την οποία έρχεσαι αντιμέτωπη. Είναι ο θυμός, τον οποίο καλείσαι να διαχειριστείς, ώστε να μπορέσεις να βάλεις σε μια σειρά τις σκέψεις σου. Ας επιχειρήσουμε, λοιπόν, να βάλουμε σε μια σειρά τις σκέψεις μας.

Πώς ξεκίνησαν όλα;

Αυτές τις μέρες κατατέθηκε προς δημόσια διαβούλευση το σχέδιο νόμου για αλλαγή του Σωφρονιστικού Κώδικα. Δεν περιμέναμε ασφαλώς να είναι το απαύγασμα του προοδευτισμού.

Μέσα σε μια απαρίθμηση περιστολής των δικαιωμάτων των κρατουμένων, γυναικών και αντρών, για τα οποία χρειάστηκαν ούτε λίγο ούτε πολύ 88 διατάξεις, στεκόμαστε στο άρθρο 21. Και στην παράγραφο 7 αυτού (οι υπογραμμίσεις δικές μας): «Ο νεοεισαγόμενος υποβάλλεται σε έρευνα σωματική και των ατομικών ειδών του, η οποία διεξάγεται σε ιδιαίτερο χώρο και κατά τρόπο που δεν θίγει την αξιοπρέπειά του. Η έρευνα διενεργείται από δύο τουλάχιστον υπαλλήλους του ίδιου φύλου με τον κρατούμενο και, σε περίπτωση γύμνωσης του σώματος, αυτή δεν επιτρέπεται να γίνεται με αφαίρεση όλων των ενδυμάτων ταυτοχρόνως. Αν υπάρχουν σοβαρές ενδείξεις που να δικαιολογούν ενδοσωματική ή ακτινολογική έρευνα, αυτή διενεργείται μόνον από ιατρό, κατά τους κανόνες της ιατρικής, μετά από εντολή του αρμόδιου δικαστικού λειτουργού».

Διαβάζοντας, λοιπόν, το άρθρο 21 παρ. 7 και την ξεκάθαρη πρόβλεψη για γύμνωση, βρισκόμαστε μπροστά στην αποκρουστική επαναφορά του κολπικού ελέγχου στις γυναίκες κρατούμενες. Μια μέθοδος που όσες μαρτυρίες γυναικών κι αν διαβάσεις, όλες καταλήγουν στο αίσθημα του βιασμού, της ταπείνωσης και του εξευτελισμού που νιώθουν όσες την υφίστανται. «Περίμενα μες στο κρύο μόνο με τα εσώρουχά μου στο δωμάτιο της έρευνας… Μέχρι να έρθει εκείνη με τα ρούχα, με έβαλε να βγάλω και τα εσώρουχά μου. Ντρεπόμουν τόσο πολύ που βρέθηκα σε αυτή τη θέση… Οι συνθήκες κάτω στην απομόνωση ήταν απάνθρωπες…»*.

Μια μέθοδος που σύμφωνα με όλες τις καταγγελίες είναι πλήγμα για την αξιοπρέπεια, την επιβαρυμένη ψυχική υγεία ανθρώπων που βρίσκονται ήδη σε συνθήκες εγκλεισμού. Καταγγελίες ότι σε πολλές περιπτώσεις η εξέταση δεν γινόταν καν από γιατρό-γυναικολόγο, αλλά από υπάλληλο των φυλακών. Καταγγελίες φυλακισμένων γυναικών για εργαλεία μη αποστειρωμένα, ακατάλληλα, σκουριασμένα. Μέχρι και ευρωπαϊκά όργανα έχουν αντιδράσει σε αυτή την πρακτική. Τόσο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο όσο και η Επιτροπή Πρόληψης Βασανιστηρίων την έχει ήδη –από το 2006- κατηγοριοποιήσει ως «καταχρηστική, απάνθρωπη και μη επιτρεπτή».

«Μια φορά, στο χαρτί που ήταν τοποθετημένο στην γυναικολογική καρέκλα όπου μ’ έβαλαν να κάτσω είδα μία τρίχα από προηγούμενη ερευνηθείσα. Η αποστείρωση στα εργαλεία τους είναι κάτι που ενίοτε θυμούνται. Σε άλλες βάζουν διαστολείς και σκουριασμένους, πολλές φορές, τους βάζουν το δάχτυλό τους και συγχρόνως πιέζουν προς τον ορθό ή και από επάνω στη βουβωνική χώρα σε σημείο που η κρατούμενη να πονάει. Τα ειρωνικά σχόλια και τα σόκιν «αστειάκια» των δεσμοφυλάκων δεν λείπουν από το «ρεπερτόριό» τους…

Προσφάτως που αρνήθηκα την κολπική έρευνα και από τον γυναικολόγο, διότι ανεξαρτήτου μορφώσεως, ειδικεύσεως και μορφωτικού επιπέδου το να σου χώνει ο καθείς τα δάχτυλά του είναι τουλάχιστον «απρεπές», θα έλεγα, και ζητούσα υπερηχογράφημα, με απείλησαν ότι θα με δέσουν όλη νύχτα με τη χειροπέδα στο κάγκελο […] μου είπε πως αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να δεχτώ την κολπική […]. Εν ολίγοις αυτό που μου είπαν και λένε είναι ότι αφού είμαι κρατούμενη πρέπει να μου κάνουν ότι θέλουν και να μην αντιδράω»*.

Είτε αρνηθεί μια κρατούμενη να υποστεί τον κολπικό έλεγχο είτε αποδεχθεί να «πειθαρχήσει», οδηγείται στην απομόνωση. Εκεί υποχρεώνεται να εκτελεί τις πιο προσωπικές της ανάγκες, ενώ παρακολουθείται ηλεκτρονικά. «Μέσα στις τρεις αυτές ημέρες η κρατούμενη πρέπει να έχει οκτώ κενώσεις. Διαφορετικά θα παραταθεί η κράτησή της στην απομόνωση. Επειδή όμως αυτό δεν είναι φυσιολογικό να συμβεί, τότε οι έγκλειστες αναγκάζονται να χρησιμοποιήσουν καθαρτικό που τους παρέχει η υπηρεσία. Και βέβαια και αυτό αποτελεί έναν άλλο τρόπο βασανισμού, αφού λαμβάνουν το καθαρτικό για να μην παραταθεί ο χρόνος παραμονής τους στην απομόνωση. Όταν βγαίνουν οι κρατούμενες από την απομόνωση, υφίστανται εκ νέου κολπική έρευνα, συνήθως από όποια γυναίκα υπάλληλο έχει βάρδια! Αν μια κρατούμενη αρνηθεί να υποστεί αυτό τον έλεγχο, τότε κινδυνεύει να μείνει στην απομόνωση για τουλάχιστον πέντε ημέρες και με ό,τι συνεπάγεται αυτό»*.

Και μέσα σε αυτές τις δέκα γραμμές συμπυκνώνεις άνετα έναν ωραιότατο ορισμό για το τι συνιστά βασανιστήριο στον 21ο αιώνα. Στην «πολιτισμένη» Ευρώπη της Δύσης.

Γιατί, λοιπόν; Γιατί ξανά;

Ο τυπικός λόγος που επικαλούνται οι νομοθετικές και σωφρονιστικές αρχές είναι η αποτροπή εισαγωγής ναρκωτικών ουσιών μέσα στη φυλακή. Μια εισαγωγή, ωστόσο, που θα μπορούσε να αποτραπεί με χρήση άλλων μέσων. Που δεν ευτελίζουν, δεν πληγώνουν, δεν σε απογυμνώνουν από όση αξιοπρέπεια σου έχει απομείνει μέσα σε μια φυλακή. Έχουν προταθεί τρόποι ελέγχου που δεν κουρελιάζουν τις γυναίκες. Υπάρχει η δυνατότητα για υπέρηχο, για εξειδικευμένα μηχανήματα ανίχνευσης ναρκωτικών ουσιών.

Γιατί, λοιπόν, οι σωφρονιστικές αρχές επέμεναν να αγνοούν όλες αυτές τις εναλλακτικές και προχωρούσαν σε κολπική εξέταση; Και κυρίως, γιατί σκέφτονται τώρα να την επαναφέρουν; Ο ουσιαστικός και ξεκάθαρος λόγος είναι «επειδή μπορούν». Επειδή είναι ένας ακόμη τρόπος να υποδείξουν στην κρατούμενη τη θέση που της έχουν επιφυλάξει. «Είσαι σκουπίδι. Σε μεταχειριζόμαστε ως τέτοιο». Πόση ευαισθησία να χωρέσει σε ένα τόσο απλό σχήμα; «Μη ζητάς και πολλά, γιατί αυτό που σε περιμένει στο βάθος του διαδρόμου είναι η απομόνωση. Οπότε, μη μιλάς. Μη διανοηθείς καν να διεκδικήσεις». Στην κοινωνία «εκεί έξω» περικόπτονται όσα δικαιώματα έχουν απομείνει όρθια. Πόσο καλύτερα να είναι τα πράγματα μέσα σε μια φυλακή, με τα δικαιώματα των κρατουμένων να είναι ήδη περισταλμένα;

Είναι αδύνατον να μιλήσεις για την απάνθρωπη μέθοδο του κολπικού ελέγχου και το μυαλό σου να μην πάει σχεδόν αυτόματα στην Κατερίνα Γκουλιώνη. Μια γυναίκα που στα 41 της χρόνια (19 Μαρτίου 2009) βρέθηκε –κάτω από αδιευκρίνιστες μέχρι σήμερα συνθήκες- νεκρή. Δεμένη πισθάγκωνα με αίματα στο πρόσωπο κατά τη διάρκεια της μεταγωγής της. Κάποιοι θεώρησαν ότι έπρεπε να σταματήσει να μιλάει. Ίσως, γιατί παραήταν ηχηρά όλα όσα κατήγγειλε για τη φρίκη του ελληνικού σωφρονιστικού συστήματος. Ίσως γιατί –σύμφωνα μ’ αυτούς- κάποια πράγματα καλύτερα να μένουν αποκλειστικά πίσω από τους χοντρούς τοίχους μιας φυλακής. Μια περίκλειστη κοινωνία βίας και αποστέρησης δικαιωμάτων, δίπλα σε μια «ελεύθερη και ανοιχτή» κοινωνία συνεχώς κλιμακούμενης βίας και αποψίλωσης και των τελευταίων θραυσμάτων δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Ο αγώνας της Κατερίνας Γκουλιώνη είχε αποτέλεσμα καθώς σύμφωνα με το τότε άρθρο 10 παρ. 5 του εσωτερικού κανονισμού των γενικών καταστημάτων κράτησης η ενδοσωματική ή ακτινολογική εξέταση απαγορευόταν, με μόνη εξαίρεση στην περίπτωση που υπήρχε «εύλογη αιτία, μετά από εντολή του αρμόδιου δικαστικού λειτουργού και μόνον από γιατρό».

Και σήμερα, οκτώ χρόνια μετά, με τον θάνατο της Κατερίνας να παραμένει ακόμα αδικαίωτος, έρχεται η κυβέρνηση σε ένα κρεσέντο αυταρχισμού να σβήσει με μια μονοκοντυλιά τον αγώνα αυτόν. Επαναφέρει έναν από τους οδυνηρότερους εφιάλτες των γυναικών κρατουμένων.

Ήδη έχουν προαναγγελθεί κινητοποιήσεις μέσα στις φυλακές ως αντίδραση-διαμαρτυρία για τις αλλαγές που σχεδιάζονται. Πόσο να ανέχεσαι -και για ποιο λόγο άλλωστε;- να εκφράζονται νομοθετικά σκέψεις για την επαναφορά των φυλακών τύπου Γ’; Για διεύρυνση της εξουσίας του εισαγγελέα; Για περιστολή των ήδη πετσοκομμένων δικαιωμάτων των κρατουμένων; Για αντικατάσταση της άδειας του κρατουμένου/ης με την ηλεκτρονική επιτήρηση (βραχιολάκι); Για την αναστολή των εκπαιδευτικών αδειών;

Για ποιον λόγο να ανέχεσαι τα δάχτυλα και τα σκουριασμένα εργαλεία της κρατικής εξουσίας μέσα στο σώμα σου;

Κάτω τα χέρια σας από τα σώματά μας.

* Μαρτυρίες της ίδιας της Κατερίνας Γκουλιώνη και άλλων έγκλειστων γυναικών

 

 

Μη το γελάς! Έχουμε πόλεμο μωρό μου!

συνεδριο2

της Άννας Μαρίας Ιατρού

«Όταν με συλλαμβάνουν, φροντίζω να έχω το πιο όμορφο χαμόγελό μου. Είναι το όπλο μου απέναντι σε αυτούς. Είναι η αντίστασή μου. Είναι ό,τι μπορώ να κάνω για να τους δείξω πως είμαι εδώ»

LemaNazeeh, Palestina, Rome, 21/10/2017

Από την Ελληνίδα της κρίσης μέχρι την Κούρδισσα αντάρτισσα και από την Πολωνή άθεη μέχρι την Ισραηλινή «χωρίς εθνικότητα», από την Λιβανέζα μέχρι την Ισπανίδα και από την Ιταλίδα μέχρι την Τυνήσια.

Τι κοινό μπορούν να έχουν όλες αυτές οι γυναίκες, που κατά τ’ άλλα δεν τις ενώνει καμία κουλτούρα, θρησκεία, γλώσσα ή εθνικότητα; Μα φυσικά ο πόλεμος! Ο πόλεμος ενάντια στην πατριαρχία. Ο πόλεμος για ελευθερία, αξιοπρέπεια και προφανώς επιβίωση.

Με μεγάλη τιμή και περισσότερη χαρά, βρεθήκαμε ως Πρωτοβουλία Γυναικών Ενάντια στο Χρέος και τα Μέτρα Λιτότητας- Χώρος Αλληλεγγύης Γυναικών, για δεύτερη φορά στην Ιταλία, να μεταφέρουμε τις δικές μας εμπειρίες ως γυναίκες, στην Ελλάδα της κρίσης, της φτώχειας και της ανέχειας, στη διεθνή συνάντηση γυναικών «Women’s Freedom in XXIst Century, analysis, experiences, resistances and alternatives», που διοργάνωσε το Διεθνές Σπίτι Γυναικών (Casa internazionale delle donne) στην Ρώμη, στις 20-22 Οκτωβρίου.

Γυναίκες από όλη την Ευρώπη, το Κουρδιστάν και την Βόρεια Αφρική βρεθήκαμε για 3 ημέρες γεμάτες συζητήσεις και μοιραστήκαμε όλες εκείνες τις εμπειρίες που βιώνουμε στον τόπο μας και έχουν κοινό παρονομαστή την πατριαρχία, καθώς και τις πρακτικές οργάνωσης και αντίστασης, ενάντια στην λαίλαπα του ιμπεριαλισμού και του καπιταλισμού.

Αναλύοντας τον επιστημονικό, θρησκευτικό και οικονομικό φονταμενταλισμό στον 21ο αιώνα, από την ισχυρή Αυστρία, μέχρι την Ελλάδα και την Ισπανία της κρίσης και από την Πολωνία του άκρατου καθολικισμού, μέχρι το Ισραήλ, οι ανισότητες μεταξύ των δύο φύλων παραμένουν και σε πολλές περιπτώσεις οξύνονται επικίνδυνα. Ανεργία, φτώχεια, σεξιστικές επιθέσεις και δολοφονίες γυναικών, απουσία γυναικών από τις επιστήμες, καθώς και από θέσεις εξουσίας, αλλά και ενεργή συμμετοχή, στον αντίποδα, των γυναικών σε εμπόλεμες περιοχές όπως η Ροζάβα και η Παλαιστίνη, είναι η πραγματικότητα που αντιμετωπίζει η γυναίκα στην εποχή μας.

Με αιτήματα και αναλύσεις, παρόμοια με εκείνα των πρώτων φάσεων του φεμινιστικού κινήματος, να επανέρχονται ή και να παραμένουν στο προσκήνιο, αντιλαμβανόμαστε πως εν τέλει, η θέση της γυναίκας παρ’ όλες τις νίκες που έχει καταφέρει μέχρι σήμερα, εξακολουθεί να βρίσκεται στον στόχο των νεοφιλελεύθερων πολιτικών που εφαρμόζονται και πως ο καπιταλισμός δεν είναι μόνο ταξικός εχθρός, αλλά είναι αυτός που δημιούργησε και διαιωνίζει την πατριαρχία. Ταυτόχρονα, μπαίνουν ξανά ερωτήματα, όπως η σύνδεση του φεμινιστικού κινήματος με τα οικολογικά και αντιπολεμικά κινήματα ανά τον κόσμο, καθώς και εκεί βλέπουμε πως η ίδια η θέση της γυναίκας είναι αυτή που πλήττεται πρωτίστως και σε μεγαλύτερο βαθμό.

Με έμφαση στις δομές αλληλεγγύης και αυτό-οργάνωσης, ως εκείνες που μπορούν να επιφέρουν την αλλαγή που θέλουμε για τις ζωές μας και με στόχο τις μικρές καθημερινές νίκες, που θα δημιουργήσουν την πυραμίδα εκείνη, που θα κορυφωθεί σε κάτι «μεγάλο» και ενιαίο, που θα φέρει την ανατροπή, τα σύγχρονα κινήματα οφείλουν να επαναπροσδιορίσουν τους στόχους τους και τις μορφές αντίστασής τους. Ταυτόχρονα, η ανάγκη συμμετοχής και δράσης από νεότερες γυναίκες και η «καθοδήγησή» τους από τις τουλάχιστον έμπειρες παλαιότερες, φαντάζει στο σήμερα κάτι περισσότερο από επιτακτική.

Και αν υπάρχει ακόμα το ερώτημα «Γιατί φεμινισμός στο σήμερα;», η απάντηση δεν είναι άλλη από τις χιλιάδες των θυμάτων σεξουαλικών επιθέσεων σε όλο τον κόσμο. Δεν είναι άλλη από την ανισότητα μεταξύ των δύο φύλων στον εργασιακό τομέα και τη μισθολογική τους διαφορά. Δεν είναι άλλη από τα διπλάσια ποσοστά ανεργίας στις γυναίκες, από την απαγόρευση στις εκτρώσεις, σα να ανήκει το σώμα μας σε όλους τους υπόλοιπους και όχι σε εμάς. Δεν είναι άλλη από το 97% της παράνομης πορνείας και του τράφικινγκ. Είναι η απουσία των γυναικών από τις θέσεις εξουσίας, από τις επιστήμες και την τεχνολογία. Είναι ο φόβος του να γυρνάς βράδυ στο σπίτι σου, ο φόβος να ταξιδεύεις μόνη σου, ο φόβος να μιλήσεις, να αντισταθείς, να απορρίψεις. Ο φεμινισμός σήμερα είναι και οφείλει να είναι στο επίκεντρο των συζητήσεων, μέχρι να είμαστε όλοι οι άνθρωποι ίσοι και ελεύθεροι, μέχρι καμία γυναίκα να μη νιώθει μόνη, ευάλωτη ή κατώτερη.

συνεδριο1

#MeToo: Χιλιάδες γυναίκες λένε «Και Εγώ»

Metoo

της Esra Dogan

«Και εγώ.» (Me Too)

Αυτές οι δύο λέξεις έχουν γίνει μια συγκλονιστική κραυγή των γυναικών στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δείχνοντας στους ανθρώπους πόσο διευρυμένη πραγματικά είναι η σεξουαλική παρενόχληση και επίθεση.

Η εκστρατεία «MeToo» ξεκίνησε ως απάντηση στο σκάνδαλο του Harvey Weinstein. Σας υπενθυμίζω ότι για να βγει στην επιφάνεια η «πολύ γνωστή-αλλά-όχι-καταγγελμένη» συστηματική σεξουαλική κακοποίηση γυναικών που έκανε o διάσημος παραγωγός Weinstein του Χόλιγουντ, χρειάσθηκαν «μόνο» 30 χρόνια και 30 γυναίκες. Ο ίδιος πρόσφατα ζητούσε μια δεύτερη ευκαιρία από το κοινό, ισχυριζόμενος ότι η συμπεριφορά του ήταν «απλά» ένας «εθισμός». Δηλαδή, στη γλώσσα του σεξισμού, η κατάχρηση εξουσίας για την κακοποίηση της γυναίκας λέγεται «εθισμός».

Την Κυριακή η ηθοποιός Alyssa Milano τουίταρε ένα σημείωμα που έγραφε: «Πρόταση από μια φίλη μου: Εάν όλες οι γυναίκες που έχουν παρενοχληθεί ή κακοποιηθεί σεξουαλικά γράψουν στο στάτους τους «Me too» (Και εγώ) μπορούν οι άνθρωποι να αποκτήσουν μια αίσθηση του μεγέθους του προβλήματος.»

Κάτω από τη σημείωση έγραψε: «Αν έχετε παρενοχληθεί ή έχετε δεχτεί σεξουαλική επίθεση, γράψτε «και εγώ» ως απάντηση σε αυτό το tweet»,

Σε λιγότερο από μια μέρα, περισσότερες από 35.000 χρήστριες twitter από όλη την υδρόγειο (κυρίως γυναίκες, αλλά όχι μόνο) σχολίασαν κάτω από το αρχικό tweet της Milano, υποδεικνύοντας ότι έχουν υποστεί σεξουαλική παρενόχληση ή επίθεση. Σύμφωνα με το UK Reuters, εκτός από το Twitter που ήταν πλημμυρισμένο με μηνύματα προσωπικών ιστοριών σεξουαλικών επιθέσεων, καθιστώντας το «MeToo» μία από τις κορυφαίες τάσεις σε χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Βρετανία, ήδη τη Δευτέρα το απόγευμα στο Facebook περίπου 7 εκατομμύρια άνθρωποι συζητούσαν το θέμα «MeToo».

Μερικά από τα tweets ήταν τα εξής:

«Η μητέρα μου υπέστη σεξουαλική κακοποίηση από κάποιον στην οικογένειά μου όταν ήταν παιδί. Αυτό εξακολουθεί να την επηρεάζει μέχρι σήμερα» (@worldforyouu)

«Ήμουν μια ανήμπορη και φοβισμένη για να μιλήσω και αυτό με κάνει να νιώθω άρρωστη. Αν σας προσβάλει ότι δημοσιεύω αυτό, δεν λυπάμαι.» (@KrysJanae)

«Δεν είμαι αρκετά άνετη για να μοιραστώ τις ιστορίες μου, αλλά #MeToo. Δεν είσαι μόνη» (@alyshanett)

«Πριν ρωτήσετε τι φορούσα, να ξέρετε ότι ήμουν 4 χρονών. Ας υποθέσουμε ότι η μαμά μου δεν με έντυνε προκλητικά.» (@dandushka)

«Είμαι άντρας. Βιάστηκα όταν πήγαινα στο λύκειο από δύο άντρες. Δεν το έχω αποβάλει ποτέ από πάνω μου αυτό και μερικές φορές φοβάμαι να με αγγίξουν» (@AnthonyJamesII)

«Επειδή όταν ανέφερα το δικό μου, η αστυνομικός μου είπε ότι δεν θα ανάφερε έναν βιασμό που θα συνέβαινε σε αυτήν. Πρέπει να το κάνουμε καλύτερα» (@kirstsolo)

Εκτός από τα παραπάνω, έχω συναντήσει πολλά post στο facebook από τις φίλες μου, από διάφορα μέρη του κόσμου – από τη Νότια Κορέα, τη Φινλανδία, τη Γαλλία, τις ΗΠΑ, την Ινδία, την Τουρκία, την Ισπανία, στην Ελλάδα κλπ – οι οποίες χρησιμοποίησαν το hashtag «MeToo» για να παρουσιάσουν τις εμπειρίες τους σε σεξουαλική κακοποίηση.

Πριν από μερικά χρόνια, θα ήμουν συγκλονισμένη ακούγοντας τέτοιες ιστορίες σεξουαλικής κακοποίησης από τις φίλες μου. Πριν από πολύ καιρό θυμάμαι να σοκάρομαι μαθαίνοντας ότι δεν ήμουν η μόνη που είχα δεχτεί σεξουαλική παρενόχληση ως παιδί από έναν ξένο. Πριν από πολύ καιρό θυμάμαι να σοκάρομαι μαθαίνοντας ότι οι περισσότερες από τις καλύτερες μου φίλες και ακόμη και η αδελφή μου είχαν αντιμετωπίσει τουλάχιστον μία φορά στη ζωή τους κάποια μορφή σεξουαλικής κακοποίησης και δεν γνώριζα τίποτα γι’ αυτό. Όσο περισσότερο έδειχνα εμπιστοσύνη στις φίλες μου, τις άκουγα και τις καταλάβαινα, τόσο περισσότερες ιστορίες ανακάλυπτα. Λοιπόν, τώρα δεν είμαι πλέον συγκλονισμένη από την ύπαρξη και το μέγεθος της σεξουαλικής βίας.

Μου συνέβη και μένα και ξέρω ότι συνέβη σε εσένα ή σε κάποια πολύ κοντά σου.

 

Διαβάστε ακόμα

Η ορατή και αόρατη συμμετοχή μας στην κουλτούρα του βιασμού

Ας πεθάνει κι ένας άντρας: εισαγωγή στη γυναικεία αυτοάμυνα

Αποφάσεις «σταθμοί» φωτίζουν διαφορετικές πτυχές της σεξουαλικής παρενόχλησης

Για την Έμιλυ και όλα τα υπέροχα τρανς πλάσματα, Νομική αναγνώριση ταυτότητας φύλου τώρα!

αναγνωριση_ταυτοτητας_φυλου

της Φιλίππας Διαμάντη

Η Έμιλυ Βουκελάτου ήταν μια δυναμική τρανς ακτιβίστρια 23 ετών. Ήταν και πολλά άλλα. «Ήταν» διότι στις αρχές Ιουλίου 2016, αποφάσισε να θέσει τέρμα στη ζωή της.

Άραγε ήταν δική της απόφαση να μην υπάρχει σε αυτό τον κόσμο; H Έμιλυ ήταν από τα τυχερά τρανς παιδιά και είχε την αποδοχή και τη στήριξη της οικογένειάς της, έκανε τις σπουδές της και βρισκόταν στο Λονδίνο όπου εργαζόταν. Είχε μια κανονική ζωή.

Άραγε πόσο «κανονική» μπορεί να είναι η ζωή ενός τρανς ανθρώπου που έχει απορροφήσει όλη τη βία της κοινωνίας απέναντι στους/στις τρανς; Όταν από την παιδική ηλικία και την εφηβεία, στο σχολείο το παιδί διαρκώς βιώνει πως είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που αναγράφουν τα χαρτιά του, και καλείται κάθε φορά να ακούει ένα διαφορετικό όνομα και γένος;  Κάθε φορά που δίνει την ταυτότητα του ένα τρανς άτομο εισπράττει ένα βλέμμα βίας και χλευασμού. Κάθε φορά. Πόση βία να αντέξει κανείς;

H Έμιλυ Βουκελάτου δεν αυτοκτόνησε.

Την Έμιλυ τη σκότωσαν τα δολοφονικά βλέμματα.

Την Έμιλυ τη σκότωσαν οι μαχαιριές από τον κακοποιητικό λόγο που αναπαράγεται από τους δημοσιογράφους.

Την Έμιλυ τη σκότωσε η ρητορική μίσους της Εκκλησίας.

Την Έμιλυ τη σκότωσε η άγνοια των εκπαιδευτικών.

Την Έμιλυ την σκότωσε ο πόνος που εισέπραξε από τις δολοφονίες και τους βασανισμούς άλλων τρανς ανθρώπων.

Την Έμιλυ την σκότωσαν οι φασίστες με το φόβο που δημιουργούν στους διαφορετικούς ανθρώπους.

Την Έμιλυ τη σκότωσε η γραφειοκρατία της πολιτείας που επιβάλλει στειρώσεις, χειρουργεία, ψυχιατρικές γνωματεύσεις.

Σήμερα στη Βουλή συζητιέται από τα κόμματα, για το αν οι τρανς άνθρωποι θα έχουν το δικαίωμα να αλλάξουν το καταχωρισμένο φύλο τους, σε ποια ηλικία, και με ποια οικογενειακή κατάσταση.  Ουσιαστικά σήμερα στη Βουλή συζητιέται για το αν οι τρανς άνθρωποι θα έχουν δικαίωμα να ζήσουν. Στις τοποθετήσεις αρκετών βουλευτών και βουλευτριών, με δυσκολία διέκρινες αν μιλούν για ανθρώπους ή όχι. Μερικά ακόμη αγκάθια ακούμπησαν τους τρανς ανθρώπους με την παραφιλολογία και την άγνοια που αναπαράγεται αυτές τις μέρες. Πλέον όμως υπάρχει μια μεγάλη διαφορά. Οι τρανς άνθρωποι έχουν συμμάχους στην ύπαρξή τους και στις διεκδικήσεις τους.

Το Νομοσχέδιο για τη Νομική Αναγνώριση Ταυτότητας Φύλου θα ψηφιστεί. Όμως, δεν περιλαμβάνει όλα τα αιτήματα που θα βελτιώσουν τη ζωή των τρανς παιδιών διότι θέτει ηλικιακούς περιορισμούς και επίσης αποκλείει τα τρανς έγγαμα άτομα. Επίσης δεν δίνει καμία ύπαρξη στα πλάσματα που δεν ανήκουν στο δίπολο, αρσενικό/θηλυκό. Και τέλος αφήνει στο έρμαιο των παρεμβατικών γιατρών τα ίντερσεξ άτομα (τα άτομα που έχουν γεννηθεί με ποικιλόμορφα ανατομικά ή/και ορμονικά χαρακτηριστικά που δεν κατηγοριοποιούνται είτε ως αυστηρά αρσενικά είτε ως θηλυκά). Συνολικά έχει πολλά κενά, αποτελεί όμως ένα βήμα.

Από τη μητέρα της Έμιλυ Βουκελάτου, Κωνσταντίνα Σγουροπούλου

«Είναι άγονο ξένο και εχθρικό το τοξικό έδαφος που πάνε να γεννηθούν και να αναπτυχθούν λουλούδια ομορφιάς και ελευθερίας. Κι εμείς αντί να ξεριζώσουμε τα ζιζάνια υπολογίζουμε με προσευχές στην δύναμη του λουλουδιού να αντισταθεί. Δεν γίνεται. Δεν μπορεί. Πρέπει να δουλέψουμε σκληρά για τον κήπο. Για την Έμιλυ».

Έχουμε δρόμο ακόμα μέχρι να καθαρίσουμε τα ζιζάνια, να ξεριζώσουμε τα αγκάθια,  να κάνουμε χώρο για να ανοίξουν και να μοσχομυρίσουν όλα τα υπέροχα λουλούδια που προάγουν την ποικιλομορφία της φύσης και της κοινωνίας. Με το Νομοσχέδιο για τη Νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου οχυρώνουμε τους τρανς ανθρώπους από τα τσιμπήματα των αγκαθιών. Αυτή είναι μόνο η αρχή.

 

Διαβάστε ακόμα

Η τρανσφοβία σκοτώνει: Πόσες Έμιλι ακόμα;

Δώσε φωνή στην τρανς γυναίκα #HandeKader

Ομοφοβικός και τρανσφοβικός εκφοβισμός στην εκπαίδευση

Ο πατέρας ελεύθερος, Το θύμα φυλακή-Δικαιοσύνη πατριαρχική

ναυπλιο

της Φιλίππας Διαμάντη

Έχετε δει την ταινία Χορεύοντας στο σκοτάδι με την Μπιορκ;

Το σενάριο της ταινίας επαναλήφθηκε με κάποιες μικρές παραλλαγές στη δίκη της Π.Α. στο Ναύπλιο την Τετάρτη 27 Σεπτεμβρίου 2017.

Μια 22χρονη κοπέλα ζει στα παγκάκια στην Κόρινθο. Έχει φύγει από το σπίτι της γιατί ο πατέρας της δέρνει τη μητέρα της και δεν αντέχει άλλο αυτή την κατάσταση. Πάντα μπαίνει στη μέση για να τους χωρίσει και τις τρώει. Ο πατέρας άνεργος και αλκοολικός. Η μητέρα άνεργη με καρκίνο. Δεν τολμάει να φύγει από το σπίτι. Όλο το σπίτι είναι σπασμένο, δεν έχει αφήσει ούτε ποτήρι όρθιο ο πατέρας. Η κοπέλα έχει ελαφρά νοητική στέρηση. Κατάφερε όμως να φτάσει μέχρι και το γυμνάσιο. Δεν είχε βοήθεια από πουθενά.  Μερικές φορές ζητούσε χρήματα από την εκκλησία για να πάρει να φάει. Κάποιες φορές έκανε μεροκάματα στα καλαμπόκια. Είχε μια κολλητή φίλη λίγο μικρότερή της. Μερικές φορές τριγυρνούσαν μαζί τα βράδια. Κάποιες άλλες έμενε και σπίτι της παρέα. Κυκλοφορούσε με μαχαίρι στην τσάντα διότι φοβόταν τα βράδια έξω που έμενε.

Ένα βράδυ αργά κάθονται στον πεζόδρομο σένα παγκάκι οι δυο τους. Τους πλησιάζει ένας μεθυσμένος άντρας αρκετά μεγαλύτερός τους, κοντά στα πενήντα. Δεν τον ξέρουν. Στέκεται μπροστά τους και με απειλητική διάθεση αφήνει σεξουαλικά υπονοούμενα. Λέει στη μικρότερη κοπέλα, «εσένα σε ξέρω, που μένεις και τους γονείς σου». «Θα σας γαμήσω», τους λέει και πιάνει τα στήθη της μικρής. Εκείνες αντιδράνε. Πιάνει την 22χρονη από τα μαλλιά. Πάει να βγάλει κάτι από την κωλότσεπή του. «Κρατάει μαχαίρι», φωνάζει η μικρότερη κοπέλα. Τότε η 22χρονη βγάζει από τη μικρή άσπρη τσάντα που κρατούσε, ένα μαχαίρι. Τον χτυπά με αυτό. Πανικοβάλλονται. Φεύγουν τρέχοντας. Πετούν το μαχαίρι λίγα μέτρα παρακάτω.

Παίρνει τηλέφωνο την οικογένειά της η 22χρονη. «Πατέρα σκότωσα άνθρωπο». Την βρίσκουν με αφρούς στο στόμα, να κλαίει και να χτυπιέται. «Δεν το ήθελα, δεν ξέρω πως έγινε».

Αυτή είναι μια ακόμη ιστορία σεξουαλικής παρενόχλησης, όμως αυτή τη φορά οι γυναίκες αντιστάθηκαν, αμύνθηκαν και υπερασπίστηκαν τις εαυτές τους.

Αυτή είναι μια ιστορία που δείχνει πως το δικαστήριο επιβάλλει 15 έτη και 4 μήνες στο θύμα μην αναγνωρίζοντας πως αμύνθηκε για να προστατέψει εκείνη και τη φίλη της.

Αυτή είναι μια ιστορία που αποδεικνύει τον παραλογισμό του δικαστικού συστήματος, την ατιμωρησία της ενδοοικογενειακής βίας, τη δικαίωση του κάθε σεξιστή-βιαστή από τη «Δικαιοσύνη», την καταδίκη όσων γυναικών αντιστέκονται.

Η Π.Α. στον 1,5 χρόνο που βρίσκεται στις φυλακές Κορυδαλλού έχει κάνει ήδη κάποιες απόπειρες αυτοτραυματισμού. Το δικαστήριο που την καταδίκασε είναι ο ηθικός αυτουργός για την όποια συνέχεια.

«Πρόεδρος: Γιατί δεν χτυπήσατε ποτέ τον πατέρα σας που σας κακοποιούσε;

Π.Α.: Τον φοβόμουν. Τον τρέμω τον πατέρα μου.»

 

Ο πατέρας ελεύθερος, το θύμα φυλακή.

Η δικαιοσύνη σας είναι βαθιά πατριαρχική.

 

Διαβάστε ακόμα

Ας πεθάνει κι ένας άντρας: εισαγωγή στη γυναικεία αυτοάμυνα

Η ορατή και αόρατη συμμετοχή μας στην κουλτούρα του βιασμού

Η έμφυλη βία δεν μας τρομοκρατεί. Μας εξοργίζει!

 

Τι είναι ο «φεμινο-εθνικισμός»;

Le Pen PA-31744885 (1)

της Niki Seth–Smith

Η ακαδημαϊκός Sara Farris μιλά για την «εργαλειοποίηση» των μεταναστριών στην Ευρώπη από δεξιούς εθνικιστές και νεοφιλελεύθερους. Πρόσφατα δημοσίευσε ένα βιβλίο που προκάλεσε, με τον τίτλο Στο όνομα των δικαιωμάτων των γυναικών: η άνοδος του φεμινο-εθνικισμού[1]. Σε αυτό εξετάζει πώς δεξιοί εθνικιστές, νεοφιλελεύθεροι/ες, αλλά και ορισμένες φεμινίστριες και φορείς ισότητας, επικαλούνται τα δικαιώματα των γυναικών για να στιγματίσουν τους μουσουλμάνους και να προωθήσουν τη δική τους πολιτική ατζέντα. Υποστηρίζει ότι υπάρχει μια σημαντική πολιτικο-οικονομική διάσταση σε αυτήν τη φαινομενικά παράδοξη διασύνδεση.

Είναι ένα επίκαιρο –και σύνθετο– βιβλίο, που περιλαμβάνει μελέτες περιπτώσεων από τη Γαλλία, την Ιταλία και την Ολλανδία. Ζήτησα από την Farris, που αυτή τη στιγμή είναι αναπληρώτρια καθηγήτρια Κοινωνιολογίας στο Goldsmiths, του University of London, να εξετάσουμε σε βάθος ορισμένα από τα ερωτήματα που θέτει το βιβλίο της. Το παρακάτω κείμενο είναι η επιμελημένη απομαγνητοφώνηση της συζήτησης που είχαμε.

Στο βιβλίο σας, μιλάτε για φεμινίστριες και «φεμινο-κράτες» (γραφειοκράτες του φεμινισμού) που «προδίδουν τη χειραφετητική τους πολιτική» και «επιστρατεύουν τα δικαιώματα των γυναικών, προκειμένου να στιγματίσουν τους μουσουλμάνους», με στόχο την προώθηση άλλων πολιτικών στόχων. Πρόκειται για μια συνειδητή διαστρέβλωση, ή μήπως η δουλειά ορισμένων φεμινιστριών γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης;

Από τη μια πλευρά έχουμε δεξιούς/ές εθνικιστές/στριες που εκμεταλλεύονται και επιστρατεύουν ζητήματα φύλου και ισότητας, κυρίως στις καμπάνιες τους εναντίον των μουσουλμάνων.

Πρόκειται για δεξιούς ηγέτες, όπως στην περίπτωση της επικεφαλής του γαλλικού Εθνικού Μετώπου Μαρίν Λεπέν: δεν ενδιαφέρεται για τα δικαιώματα των γυναικών, και προφανώς αυτή είναι μια ρητορική για να στιγματίσει τους μουσουλμάνους. Αυτή είναι μια από τις όψεις του «φεμινο-εθνικισμού»: οι εθνικιστές που εργαλειοποιούν τον φεμινισμό.

Από την άλλη πλευρά, αυτή η έννοια περιγράφει το πώς ορισμένες φεμινίστριες –και θέλω να τονίσω ότι πρόκειται για ορισμένες, για μια μειοψηφία– επιτίθενται ολοένα και περισσότερο στο Ισλάμ ως θρησκεία, υποστηρίζοντας ότι είναι μια θρησκεία που καταπιέζει τις γυναίκες.

Ας πάρουμε το παράδειγμα της «απαγόρευσης του μπουρκίνι» στη Γαλλία, το οποίο εξετάζετε και στο βιβλίο σας. Ποιες ήταν οι φεμινίστριες που υποστήριξαν αυτήν την απαγόρευση; Θεωρείτε ότι είναι μορφές που εκπροσωπούν τον «φεμινο-εθνικισμό»;

Ορισμένες φεμινίστριες υποστήριξαν και την απαγόρευση της μαντίλας και του μπουρκίνι – έχω στον νου μου την πολύ γνωστή φεμινίστρια διανοούμενη Elizabeth Badinter, καθώς και την πρώην υπουργό Γυναικείων Υποθέσεων Najat Vallaud–Belkacem. Η τελευταία ήταν εκπρόσωπος της Κεντροαριστεράς, μια σοσιαλίστρια, η οποία μάλιστα πρότεινε ότι η απαγόρευση της μαντίλας θα πρέπει να ισχύσει και πέραν των σχολείων, να εφαρμοστεί και στους χώρους δουλειάς. Γνωστές φεμινίστριες και «φεμινο-κράτες» υποστήριξαν αυτούς τους νόμους, και το γεγονός αυτό έχει ενισχύσει τις αντι-ισλαμικές θέσεις στο όνομα των δικαιωμάτων των γυναικών.

Αναρωτιέστε αν υπάρχει μια «νέα ανίερη συμμαχία» ανάμεσα σε δεξιούς εθνικιστές/ιες, φεμινίστριες, «φεμινο-κράτες» και νεοφιλελεύθερους/ες. Όμως, η ιστορία των λευκών γυναικών που θέλουν να «σώσουν» μελαψές γυναίκες από μελαψούς άνδρες[2] δεν είναι καινούργια. Πώς διαβάζετε την ιστορία αυτής της τάσης;

Θα πρέπει να διευκρινίσω ότι στο βιβλίο μου αναρωτιέμαι για το κατά πόσο πρόκειται πράγματι για «ανίερη συμμαχία» και επιλέγω αντ’ αυτού να χρησιμοποιήσω τον όρο «σύγκλιση», καθώς θεωρώ ότι περιγράφει καλύτερα τη ρευστότητα του φαινομένου, δηλαδή το γεγονός ότι άνθρωποι και πολιτικές φιγούρες από πολύ διαφορετικές πολιτικές πλατφόρμες συγκλίνουν σε αυτό το έδαφος, και υπάρχουν πολλές αντιφάσεις σε αυτό το έδαφος.

Η λέξη «συμμαχία» θα σήμαινε ότι πρόκειται για συνειδητή ομαδοποίηση;

Ακριβώς. Και δεν νομίζω ότι μιλάμε για κάτι τέτοιο. Επιπλέον, δεν υπάρχει κάτι το ιδιαίτερα καινούργιο σε αυτήν την ιστορία.

Έχουμε πολλά παραδείγματα ιμπεριαλιστών και αποικιοκρατών που ισχυρίζονταν ότι θα φέρουν τον «πολιτισμό» σε «απολίτιστες» χώρες, επιστρατεύονται το ζήτημα των δικαιωμάτων των γυναικών. Στην Αλγερία, το 1950, ο γαλλικός στρατός ανέπτυξε αυτή την εμμονή να αφαιρέσει τη μαντίλα από τις μουσουλμάνες. Τότε, ορισμένες φεμινίστριες υποστήριξαν αυτές τις απόπειρες.

Το αξιοσημείωτο μετά την 11η Σεπτεμβρίου είναι η αυξανόμενη απήχηση της ιδέας ότι τα δικαιώματα των γυναικών διακυβεύονται όταν μιλάμε συγκεκριμένα για τις μουσουλμανικές κοινότητες.

Όμως, χωρίς να θέλω να γενικεύσω, γυναίκες σε πολλές μουσουλμανικές χώρες αντιμετωπίζουν όρια και απειλή όσον αφορά τα δικαιώματά τους. Για να μην αναφέρουμε και το σημερινό πλαίσιο, της ανόδου του Ισλαμικού Κράτους. Αυτό το γεγονός δεν θα μπορούσε να εξηγεί την αυξημένη εστίαση στο συγκεκριμένο ζήτημα;

Δεν είμαι πεπεισμένη. Ένα από τα επιχειρήματα που επιστρατεύτηκαν για την εισβολή στο Αφγανιστάν ήταν ακριβώς η απελευθέρωση των γυναικών, και αυτό ήταν πριν από το Ισλαμικό Κράτος και τα γεγονότα που εκτυλίχθηκαν μετά την 11η Σεπτεμβρίου.

Υπάρχει κάποια σχέση ανάμεσα στο βιβλίο σας και αυτό της Jasbir Puar Terrorist assemblages: homonationalism in queer times [Τρομοκρατικές συναθροίσεις: ομο-εθνικισμός σε queer εποχές]; Μια δεκαετία πριν, υποστήριξε στο βιβλίο της ότι οι δυναμικές της σεξουαλικότητας, της φυλής, του φύλου, του έθνους, της τάξης και της εθνότητας επαν-ευθυγραμμίζονται με σύγχρονες δυνάμεις που οργανώνονται γύρω από την ασφάλεια, την αντιτρομοκρατία και τον εθνικισμό.

Το βιβλίο της Puar ήταν πηγή έμπνευσης για μένα. Αποτύπωσε με μεγάλη ακρίβεια το φαινόμενο όπου ορισμένες/οι εκπρόσωποι της  LGBT κοινότητας στις ΗΠΑ υποστηρίζουν τον αμερικανικό εθνικισμό, ιδιαίτερα μετά την 11η Σεπτεμβρίου, και ενισχύουν αντι-ισλαμικές καμπάνιες υπό την ιδέα ότι οι μουσουλμάνοι είναι ενάντια στα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων. Εγώ δεν εξετάζω το ζήτημα των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, εστιάζω στα δικαιώματα των γυναικών, όμως το βιβλίο της Puar άνοιξε μια πολύ σημαντική συζήτηση. Επίσης, δίνω έμφαση στα πολιτικο-οικονομικά θεμέλια του «φεμινο-εθνικισμού».

Πράγματι, το βιβλίο σας εξετάζει την αυξανόμενη ζήτηση στη Δύση για θηλυκοποιημένη εργασία –φροντίδα παιδιών, ηλικιωμένων, καθαριότητα, οικιακή εργασία– και το πώς αυτή σχετίζεται με τη μεταχείριση των μουσουλμάνων μεταναστριών ειδικότερα.

Αυτό είναι ένα από τα βασικά σημεία στα οποία επιχείρησα να συμβάλω: να φωτίσω τις οικονομικές πλευρές της φεμινο-εθνικιστικής ιδεολογίας και της ισλαμοφοβίας. Η ιδέα ότι οι μετανάστες κλέβουν δουλειές είναι πολύ συνδεδεμένη με τους άνδρες. Έχω στον νου μου μια αφίσα του UKIP, για παράδειγμα, με έναν βρετανό λευκό άνδρα που ζητιανεύει στον δρόμο. Το ερώτημά μου ήταν: πού είναι οι γυναίκες μετανάστριες; Στα μίντια δεν αναπαρίστανται τόσο ως «κλέφτρες δουλειών», όσο ως υπάκουα παθητικά θύματα της δικής τους υποτιθέμενης οπισθοδρομικής κουλτούρας.

Στην Ιταλία, ο πρώην επικεφαλής της πολύ ρατσιστικής Λίγκας του Βορρά, ο Ρομπέρτο Μαρόνι, είπε: «Δεν μπορεί να υπάρξει νομιμοποίηση για εκείνους [τους μετανάστες] που μπήκαν παράνομα, για εκείνους που βιάζουν γυναίκες ή κλέβουν σπίτια, αλλά σίγουρα θα εξετάσουμε το ενδεχόμενο νομιμοποίησης εκείνων των περιπτώσεων που έχουν ισχυρό κοινωνικό αντίκτυπο, όπως για παράδειγμα των μεταναστών που συμβάλλουν στους τομείς της φροντίδας». Αυτοί οι πάροχοι φροντίδας είναι, φυσικά, στην πλειοψηφία τους γυναίκες. Αυτή είναι η εμφυλοποίηση του ρατσισμού.

Οι γυναίκες αναπαρίστανται ως θύματα, για τις οποίες –αν ενσωματωθούν σωστά– μπορεί να γίνει λίγος χώρος, ενώ οι άντρες είναι οι αναπόδραστοι Άλλοι. Οι φεμινίστριες που είναι εναντίον του Ισλάμ μιλούν για χειραφέτηση των γυναικών, αλλά με τι μοιάζει αυτή η χειραφέτηση; Κάνουν δουλειές που πολλές φεμινίστριες δεν θέλουν να κάνουν. Οι αγώνες του 1970 αφορούσαν ακριβώς την απελευθέρωση των γυναικών από τις αγγαρείες του νοικοκυριού και την οικιακή εργασία.

UKIPad

Μια αφίσα του UKIP απεικονίζει έναν λευκό Βρετανό να ζητιανεύει. Πού είναι οι γυναίκες;

Το βιβλίο σας φαίνεται να υποστηρίζει ότι υπάρχει κάτι προβληματικό στα προγράμματα εύρεσης εργασίας για τις γυναίκες μετανάστριες, όταν «υποστηρίζουν σιωπηλά» την «ιδέα των δυτικών φεμινιστριών για χειραφέτηση μέσω της παραγωγικής εργασίας». Όμως πολλές γυναίκες εργάζονταν και στις χώρες προέλευσής τους.

Κάποιοι λένε «τουλάχιστον έχουν μια δουλειά». Φυσικά. Και η φροντίδα, η καθαριότητα και άλλες κοινωνικά αναπαραγωγικές εργασίες είναι δουλειά και θα έπρεπε να αναγνωρίζεται ως τέτοια.

Όμως αυτές οι δουλειές είναι συνήθως υπο-πληρωμένες, δεν αναγνωρίζονται και είναι συχνά υψηλής εκμετάλλευσης χωρίς συμβόλαια. Ως φεμινίστριες πρέπει να βάλουμε το ζήτημα της κοινωνικής αναπαραγωγής πολύ ψηλά στην ατζέντα και πάλι. Τα τελευταία 20 χρόνια, ο φιλελεύθερος φεμινισμός έχει γίνει πολύ δημοφιλής. Χρειάζεται να επαναφέρουμε πολύ σημαντικά ζητήματα, όπως οι δωρεάν δομές για την παιδική φροντίδα. Είναι σημαντικό να στρατευθούμε στους αγώνες των οργανώσεων των οικιακών εργαζομένων.

Για παράδειγμα, αυτή τη στιγμή εξελίσσεται ένας αγώνας των εργαζομένων στην καθαριότητα στο London School of Economics, η πλειοψηφία των οποίων είναι γυναίκες μετανάστριες που αγωνίζονται για αναγνώριση και για αξιοπρεπή συμβόλαια εργασίας.

Η έρευνά σας δίνει έμφαση και στο ζήτημα της μητρότητας όπως εμφανίζεται στα προγράμματα ένταξης μεταναστών και στο πώς συνδέεται με την ουσιοκρατική ιδέα για τη γυναίκα ως φορέα πολιτισμού.

Αυτή είναι μια από τις μεγαλύτερες αντιφάσεις αυτών των προγραμμάτων ένταξης: υπάρχει τόσο μεγάλη έμφαση στο να διδαχθούν οι μουσουλμανικές κοινότητες για τα δικαιώματα των γυναικών και τις φεμινιστικές ιδέες.

Και ταυτόχρονα αυτά τα προγράμματα περιέχουν την εξαιρετικά παραδοσιακή ιδέα ότι οι γυναίκες είναι πρωτίστως μητέρες. Στην Ολλανδία, ζητούν μάλιστα από τις γυναίκες να αποδείξουν ότι δεσμεύονται στη διαδικασία της σωστής μητρότητας: τους ζητούν να πάρουν μέρος σε μια εξέταση όπου απαντούν ερωτήσεις για τα ολλανδικά μοντέλα μητρότητας και πατρότητας.

Χρειάζεται να κομίσουν αποδείξεις για τις προσπάθειές τους, για παράδειγμα ότι πήγαν να δουν τον δάσκαλο του παιδιού τους ή ότι προσέφεραν κάποιου είδους εθελοντική εργασία. Υπάρχει τεράστια έμφαση στην αναπαράσταση των γυναικών ως μητέρων της μελλοντικής γενιάς. Πρέπει να αφομοιωθούν πολιτισμικά στις δυτικές αξίες για να μπορέσουν να τις μεταδώσουν.

Αν όμως, με τον φόβο του να μη δαιμονοποιήσουμε τους μουσουλμάνους ή να μην συμβάλουμε στην αντι-ισλαμική ατζέντα, η κατάσταση αντιστραφεί και οι προσπάθειες υποστήριξης και ενδυνάμωσης των μουσουλμάνων γυναικών οπισθοχωρήσουν; Υπάρχει ένας τέτοιος κίνδυνος;

Αυτό είναι ένα κλασικό δίλλημα: όταν ο αντι-σεξισμός παίζεται ενάντια στον αντι-ρατσισμό. Είναι κάτι για το οποίο έγραψαν πολύ οι φεμινίστριες του μαύρου κινήματος στις δεκαετίες του 1960 και του 1970, και συνεχίζουν αυτόν τον διάλογο. Πώς μπορούμε να καταγγείλουμε τον σεξισμό στις κοινότητές μας, όταν ξέρουμε ότι αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί ενάντια στους μαύρους άνδρες; Δεν υπάρχει εύκολη απάντηση.

Πρέπει να υποστηρίζουμε με κάθε τρόπο τη δυνατότητα κάθε γυναίκας και κάθε κοινότητας να καταγγέλλει τον σεξισμό όπου αυτός εμφανίζεται. Έτσι πρέπει να αναρωτηθούμε: συμβάλλουμε πράγματι σε αυτόν τον σκοπό; Πώς μπορούμε να στηρίξουμε των αγώνα αυτών των γυναικών, σε ένα πλαίσιο εξαιρετικά σκληρής και εντεινόμενης ισλαμοφοβίας; Ο αγώνας ενάντια στον ρατσισμό και ο αγώνας ενάντια στον σεξισμό πρέπει να πηγαίνουν χέρι-χέρι.

[1] Sarra Farris, In the Name of Women’s Rights: Τhe Rise of Femonationalism, Duke University Press, 2017.

[2] Η φράση παραπέμπει στο έργο της Gayatri Chakravorty Spivak Can the Subaltern Speak?, στο οποίο κάνει αναφορά στην αποικιοκρατική ρητορική «διάσωσης των μελαψών γυναικών από μελαψούς άντρες». Η συγκεκριμένη φράση έχει μετατραπεί σε σημείο αναφοράς στη μεταποικιακή φεμινιστική κριτική της αποικιοκρατικής εργαλειοποίησης των γυναικών. [Σ.τ.Μ.]

 

Το πρωτότυπο άρθρο δημοσιεύτηκε στο Open Democracy, στις 13 Ιουλίου 2017.

Πηγή: passworld

 

Διαβάστε ακόμα

«Μια ύπουλη κατάσταση»: οι έμφυλοι ρόλοι των ακροδεξιών γυναικών

Το φύλο της Ακρας Δεξιάς

Νέα σεξ ρομπότ με ρύθμιση «Ψυχρή» επιτρέπουν στους άντρες να αναπαραστήσουν βιασμό

The assembly line at Realbotix, in San Marcos, Calif., June 1, 2015. Matt McMullen, the creator of the RealDoll line of life-sized sex dolls, has assembled a team of engineers working on animating the dolls. (Zackary Canepari/The New York Times)

της Beth Timmins

Φαίνεται πως ακόμα ένα σύνορο ξεπεράστηκε στον ταχύτατο κόσμο της τεχνητής νοημοσύνης, ασχέτως όμως του πόσο γρήγορα μπορεί να εξελίσσεται η τεχνολογία, ακόμα μπορεί να κατηγορηθεί για ηθική οπισθοδρόμηση.

Αυτό είναι το αντικείμενο συζητήσεων μετά την πρόσφατη διαφήμιση της «Roxxxy TrueCompanion», ενός ρομπότ που κυκλοφορεί στο εμπόριο και μιμείται το βιασμό με μια απλή ρύθμιση.

Μια από τις προγραμματισμένες προσωπικότητες του ρομπότ είναι η «Frigid Farrah» («Ψυχρή Farrah»), που περιγράφεται ως «συνεσταλμένη και ντροπαλή» στην ιστοσελίδα της εταιρείας True Company. Όπως και με τη «Wild Wendy» και την «S&M Susan», των οποίων τα χαρακτηριστικά είναι προκαθορισμένα, η ιστοσελίδα αναφέρει για τη Frigid Farrah ότι αν την αγγίξεις «στα προσωπικά της μέρη, το πιθανότερο είναι ότι δεν θα εκτιμήσει τις κινήσεις σου».

Σύμφωνα με την περιγραφή στην ιστοσελίδα, από το μοντέλο απουσιάζει η προσπάθεια να αναπαράγει τη συναίνεση του πραγματικού κόσμου και η εταιρεία αναφέρει πως τα ρομπότ τους «επιτρέπουν στον καθένα να πραγματοποιήσει τα πιο ιδιωτικά σεξουαλικά τους όνειρα».

Μια άλλη προγραμματισμένη προσωπικότητα που έχει επικριθεί πολύ είναι αυτή της «Young Yoko», που περιγράφεται ως «τόσο νέα (μετά βίας 18) και περιμένει εσένα να τη διδάξεις».

Η Roxxxy είναι η 9η εκδοχή των ρομπότ για σεξ της εταιρείας, που κατασκεύασε την πρώτη της «Trudy» ήδη στη δεκαετία 1990 και η εμπορεία των ρομπότ για σεξ έχει ήδη εξελιχθεί αρκετά. Η New York Times αναφέρει ότι η εταιρεία Abyss Creations με έδρα στην Καλιφόρνια αποστέλλει ετησίως έως και 600 υπέρ του δέοντος ρεαλιστικά ρομπότ σε όλο τον κόσμο.

Μια νέα έκθεση του Ιδρύματος για Υπεύθυνη Ρομποτική (Foundation for Responsible Robotics) επίσης προειδοποιεί για τις πολλές ηθικές επιπτώσεις στο σεξουαλικό μας μέλλον με ρομπότ.

«Ανακαλύψαμε ότι υπάρχουν μια σειρά από εταιρείες που τα κατασκευάζουν και έχουν αρχίσει να αποστέλλουν παραγγελίες, οπότε σκεφτήκαμε να το κοιτάξουμε πιο προσεκτικά», ανέφερε σε δημοσιογράφους την Τρίτη ένας από τους συγγραφείς της έκθεσης και καθηγητής τεχνητής νοημοσύνης, Noel Sharkey.

Σύμφωνα με μια έκθεση που δημοσιεύτηκε από τη Βρετανική εταιρεία καινοτομίας Nesta τον περασμένο Ιούνη, πάνω από το ένα τέταρτο των νέων που συμμετείχαν ευχαρίστως θα έβγαινε με ένα ρομπότ.

Ο καθηγητής Sharkey ξεκίνησε τη λειτουργία του ινστιτούτου πριν από 18 μήνες με σκοπό να διερευνήσει αμφιλεγόμενες πτυχές, όπως τα ερωτήματα που περιβάλλουν το πώς τα ρομπότ μπορούν να επηρεάσουν τα σεξουαλικά εγκλήματα.

«Κάποιοι άνθρωποι ισχυρίζονται ότι είναι καλύτερα να βιάζουν ρομπότ παρά πραγματικούς ανθρώπους. Άλλοι άνθρωποι υποστηρίζουν ότι αυτό θα ενθαρρύνει τους βιαστές ακόμα περισσότερο» εξηγεί.

«Τα ίδια τα ρομπότ δεν έχουν κανενός είδους συναίσθημα. Οι άνθρωποι δένονται με τα ρομπότ, είναι όμως μονόπλευρο. Αγαπάς ένα κατασκεύασμα που δεν μπορεί να ανταποδώσει την αγάπη σου και αυτό είναι που το καθιστά στενάχωρο» συμπληρώνει.

Η Laura Bates, ιδρύτρια του Everyday Sexism Project, καταδίκασε το προϊόν «Frigid Farrah» στη New York Times, γράφοντας ότι «ο βιασμός δεν είναι μια πράξη σεξουαλικού πάθους. Είναι ένα βίαιο έγκλημα».

«Δεν θα πρέπει να ενθαρρύνουμε βιαστές να βρίσκουν έναν υποτιθέμενα ασφαλή τρόπο εκτόνωσης, όπως δεν θα διευκολύναμε δολοφόνους δίνοντας τους να μαχαιρώσουν ρεαλιστικές κούκλες που πετάνε αίμα», συμπλήρωσε.

Τα ρομπότ της εταιρείας True Companion θέτουν το θέμα των επιπτώσεων της κανονικοποίησης των σεξουαλικών εγκλημάτων. Σύμφωνα με την οπτική της Bates, τα προϊόντα της εταιρείας θολώνουν και επιδεινώνουν την ήδη αρκετά μη-κατανοημένη έννοια της συναίνεσης.

Εκπρόσωπος της εταιρείας True Companion δήλωσε στην Independent: «συμφωνούμε απόλυτα με τη Laura Bates… H Roxxxy σε καμία περίπτωση δεν είναι προγραμματισμένη να συμμετάσχει σε σενάρια βιασμού και αυτό αποτελεί καθαρή εικασία άλλων.

«Δε θα φιλούσατε αμέσως με πάθος έναν άνθρωπο με τον οποίο μόλις έχετε βγει πρώτο ραντεβού. Κατά τον ίδιο τρόπο, αν προσπαθούσατε να κινηθείτε πολύ γρήγορα η Frigid Farrah θα σας έλεγε πως μόλις σας γνώρισε», δήλωσε ο εκπρόσωπος.

«Ο βιασμός δεν υποστηρίζεται σαν ρύθμιση από την Roxxxy, ούτε είναι κάτι που ζητάνε οι πελάτες μας» συμπλήρωσε.

Εν αντιθέσει η Bates συμπληρώνει ότι «οι δημιουργοί τους πουλάνε κάτι περισσότερο από ένα άψυχο σεξουαλικό βοήθημα. Αναπαράγουν αποτελεσματικά πραγματικές γυναίκες, πλήρεις και με τα όλα τους, εκτός της αυτονομίας».

 

μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

Το πρωτότυπο κείμενο δημοσιεύτηκε στο The Independent

Οι Τούρκοι εκπαιδευτικοί Ν. Γκιουλμέν και Σ. Οζακτσά μπαίνουν στη 134η ημέρα απεργίας πείνας

Nuriye Semih

της Esra Dogan

Η σημερινή μέρα σηματοδοτεί την 254η ημέρα διαμαρτυρίας, την 134η ημέρα απεργίας πείνας και την 58η ημέρα φυλάκισης της απολυμένης ακαδημαϊκού Νουριγιέ Γκιουλμέν (Nuriye Gulmen) και του απολυμένου δασκάλου Σεμίχ Οζακτσά (Semih Ozakca) που αντιμετωπίζουν 25 χρόνια φυλάκισης, κατηγορούμενοι για τρομοκρατική δράση μετά την έναρξη απεργίας πείνας με αίτημα να επιστρέψουν στις θέσεις τους.

Υπενθυμίζω ότι η Νουριγιέ, πανεπιστημιακή καθηγήτρια λογοτεχνίας, και ο Σεμίχ, δάσκαλος πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης, βρίσκονται ανάμεσα στους 15.000 απολυμένους εκπαιδευτικούς του δημόσιου τομέα που απολύθηκαν λόγω της κατάστασης έκτακτης ανάγκης που επιβλήθηκε στην Τουρκία μετά την αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος το περασμένο καλοκαίρι. Όπως και στην περίπτωση χιλιάδων άλλων απολυμένων δημοσίων υπαλλήλων που έχασαν τη δουλειά τους λόγω ισχυρισμών (που δεν βασίζονται σε αποδείξεις και έρευνα) ότι διατηρούν δεσμούς με την «Αδελφότητα Γκιουλέν» -το κίνημα του ιεροκήρυκα Fethullah Gulen που κατηγορείται για την οργάνωση της προσπάθειας πραξικοπήματος- ο νομικός μηχανισμός απουσίαζε και δεν μπόρεσαν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους προσφεύγοντας στα δικαστήρια.

Στις 9 Νοεμβρίου 2016 η Νουριγιέ ξεκίνησε καθιστική διαμαρτυρία μπροστά στο Μνημείο των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου -το άγαλμα μιας γυναίκας η οποία διαβάζει καθισμένη τη διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων- στην οδό Γιουκσέλ (Yüksel) της Άγκυρας, κρατώντας ένα πανό που έγραφε «θέλω πίσω τη δουλειά μου». Ο Σεμίχ και μερικοί άλλοι ενώθηκαν μαζί της λίγο αργότερα και έκτοτε το πλήθος γύρω τους μεγάλωνε καθημερινά. Στην οδό Γιουκσέλ γίνονταν διαδηλώσεις, και οι διαδηλωτές της λεγόμενης «Αντίστασης της Γιουκσέλ (Yüksel Resistance)» συλλαμβάνονταν σχεδόν καθημερινά για αρκετούς μήνες πριν η Νουριγιέ και ο Σεμίχ ανακοινώσουν, στις 11 Μαρτίου, ότι θα ξεκινούσαν απεργία πείνας μέχρι να πάρουν τις δουλειές τους πίσω.

Σύντομα η απεργία πείνας και τα δικαιολογημένα αιτήματα τους προσέλκυσαν την προσοχή της κοινής γνώμης και εκατοντάδες αλληλέγγυοι/ες άρχισαν να γεμίζουν όχι μόνο την οδό Γιουκσέλ, αλλά και πολλές άλλες πλατείες σε διάφορα μέρη της χώρας. Στις 21 Μαΐου η Νουριγιέ και ο Σεμίχ συνελήφθησαν μετά από εισβολή ειδικών αστυνομικών δυνάμεων μέσα στα σπίτια τους. Οι δικηγόροι τους δήλωσαν ότι η κράτησή τους οφείλεται στο φόβο ότι η διαμαρτυρία τους θα μπορούσε να κλιμακωθεί σε εξέγερση, όπως αυτή που ξεκίνησε το 2013 στο πάρκο Γκεζί. Κατά τη διάρκεια της προκαταρκτικής ακρόασης λίγες μέρες αργότερα, οι εισαγγελείς τους κατηγόρησαν ότι προσπαθούν να προκαλέσουν αναταραχές στη χώρα και συνελήφθησαν με το επιχείρημα ότι «διαταράσσουν τη λειτουργία του δικαστικού συστήματος σε περίπτωση που δεν συλληφθούν, και ότι τα δοκιμαστικά μέτρα είναι ανεπαρκή εφόσον λαμβάνονται υπόψη οι προθεσμίες που πρέπει να επιβληθούν για τα αντίστοιχα εγκλήματα».

Η Νουριγιέ και ο Σεμίχ που βρίσκονται τώρα στη φυλακή επιβιώνουν με μια διατροφή λεμονιού, αλμυρού νερού και υγρών σακχάρων, που επιτρέπονται τα φάρμακα με βιταμίνη B1. Ωστόσο, μετά από 133 ημέρες απεργίας πείνας, η υγεία της Νουριγιέ και του Σεμίχ επιδεινώνεται ραγδαία, σύμφωνα με τις δηλώσεις των δικηγόρων τους στα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Και οι δύο πάσχουν από μυϊκή ατροφία, το ανοσοποιητικό τους σύστημα έχει εξασθενήσει και εμφανίζουν καρδιακές αρρυθμίες και υψηλά επίπεδα πόνου στα νεφρά. Είναι σαφές ότι οι συνθήκες φυλάκισης, η έλλειψη των απαραίτητων εφοδίων για τη διατροφή τους και του τακτικού ιατρικού ελέγχου επιδεινώνουν περαιτέρω την κατάστασή τους.

Τον περασμένο μήνα ο επίσης φυλακισμένος ηγέτης του κούρδικου κόμματος HDP, Σελαχατίν Ντεμιρτάς (Selahattin Demirtas), κάλεσε την Νουριγιέ και τον Σεμίχ να σταματήσουν την απεργία πείνας αξιολογώντας την μεν ως ουσιαστική και αποτελεσματική αντίστασή τους ενάντια στην αδικία που αντιμετωπίζουν, υπογραμμίζοντας το σεβασμό του για την ελεύθερη βούλησή τους να αποφασίσουν για το μέλλον της διαμαρτυρίας τους, αλλά εκφράζοντας ωστόσο τις ανησυχίες του για την επιδείνωση της υγείας τους. Πολλοί ανησυχούν επίσης ότι οι τουρκικές αρχές θα μπορούσαν να τους εξαναγκάσουν να φάνε, εάν η κατάσταση φτάσει σε κρίσιμο σημείο, φοβούμενοι ότι ένας πιθανός θάνατός τους θα μπορούσε να προκαλέσει την οργή της αντιπολίτευσης και να προωθήσει την κοινωνική αναταραχή. Η Τουρκία έχει κακό προηγούμενο με περιστατικά εξαναγκαστικού ταϊσματος σε απεργούς πείνας, με αποτέλεσμα τη μόνιμη βλάβη στον οργανισμό τους.

Ο Υπουργός Δικαιοσύνης Μπεκίρ Μποζνταγκ (Bekir Bozdağ), βρίσκεται επίσης μεταξύ των Τούρκων αξιωματούχων που κάλεσαν δημοσίως την Νουριγιέ και τον Σεμίχ να σταματήσουν την απεργία πείνας, αλλά αντί να επαινέσει τον αγώνα τους, τους έστειλε μήνυμα ότι συνεχίζοντας την απεργία πείνας, που θέτει σε κίνδυνο την υγεία τους, δεν θα πρέπει να προσδοκούν τίποτα.

Αυτό που δεν βλέπουν όμως ο Μποζνταγκ και οι άλλοι κυβερνώντες, είναι ότι η Νουριγιέ και ο Σεμίχ έχουν ήδη κερδίσει στα μάτια των πολλών. Έχουν γίνει το σύμβολο της πολιτικής ανυπακοής ενάντια στην κρατική καταστολή. Η απεργία πείνας τους έχει επανεστιάσει την προσοχή στα δεινά χιλιάδων ανθρώπων που έχουν απολυθεί, προφυλακιστεί και φυλακιστεί υπό το καθεστώς έκτακτης ανάγκης. Η γενναιότητα και η αποφασιστικότητά τους ενθάρρυναν πολλούς να μην παραμείνουν σιωπηλοί ενόψει των προσπαθειών της κυβέρνησης να τσακίσει κάθε μορφή αντιπολίτευσης.

Επισημαίνοντας σε κάθε συνέντευξη ότι η απεργία πείνας είναι ο μοναδικός τρόπος που τους έχει απομείνει να απαιτήσουν δικαιοσύνη, η Νουριγιέ και ο Σεμίχ συνεχίζουν την ειρηνική διαμαρτυρία τους, με τίμημα να διακινδυνεύσουν τη ζωή τους.

Μένει ακόμη να δούμε αν με αυτή τους τη διαμαρτυρία θα επιτύχουν τους δηλωμένους στόχους τους, επιστρέφοντας πίσω στις παλιές τους θέσεις. Μένει ακόμα να δούμε εάν η απεργία πείνας θα τερματιστεί πριν ο οργανισμός τους υποστεί μη αναστρέψιμη βλάβη. Αυτό που γνωρίζουμε σίγουρα είναι ότι ο χρόνος δυστυχώς εξαντλείται γι αυτούς και ότι αξίζουν με κάθε τρόπο την αλληλεγγύη μας για την αντίστασή τους και το δικαίωμά τους στη ζωή.

Eντωμεταξύ πολλοί άλλοι έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας σε συμπαράσταση και αλληλεγγύη στον αγώνα της Νουριγιέ και του Σεμίχ, συμπεριλαμβανομένης της συζύγου του, η οποία βρίσκεται σήμερα στην 56η ημέρα απεργίας πείνας.

#NuriyeAndSemihMustLive

#NuriyeveSemiheSesVer

#nuriyevesemihyaşasın 

#NuriyeveSemiheÖzgürlük 

Τίποτα το «φεμινιστικό» στην υπεράσπιση της πορνογραφίας

pornography debate

της Caitlin Roper

Όπως δήλωσε η επιζήσασα και ακτιβίστρια του σεξουαλικού εμπορίου Rachel Moran, «δεν υπάρχει, ούτε υπήρξε ποτέ, οποιοδήποτε φεμινιστικό επιχείρημα για την εμπορευματοποίηση των γυναικών».

Θα έπρεπε να είναι προφανές ότι ως φεμινίστριες – υποστηρίκτριες ενός κοινωνικού και πολιτικού κινήματος για την απελευθέρωση των γυναικών από την ανδρική καταπίεση – δεν είμαστε στην ίδια πλευρά με τα μέσα ενημέρωσης και τα θεσμικά όργανα που κακοποιούν τις γυναίκες προς απόλαυση των ανδρών. Δεν θα έπρεπε να είναι ιδιαίτερα αμφιλεγόμενο που το λέμε. Αλλά στις μέρες μας οι φεμινίστριες που επικρίνουν την πορνογραφία έρχονται αντιμέτωπες με μια αρκετά στάνταρ απάντηση: «Γιατί; Τι πρόβλημα έχεις με το σεξ;»

Το γεγονός ότι ο οποιοσδήποτε αντίλογος σε πορνογραφικό υλικό χαρακτηρίζεται ως αντι-σεξουαλικός πουριτανισμός αποτυπώνει πόσο αποτελεσματική έχει υπάρξει η βιομηχανία της πορνογραφίας στην ευθυγράμμιση του προϊόντος της με τη σεξουαλική απελευθέρωση και όχι με τη σεξουαλική εκμετάλλευση. Οι πορνογράφοι χρησιμοποιούν εξουσιαστικές συμπεριφορές, βάναυση μεταχείριση και κακοποίηση και τις αποκαλούν σεξ. Η βιομηχανία έχει διεισδύσει τόσο σχολαστικά στις έννοιές μας περί σεξ και σεξουαλικότητας, που ακόμη και ορισμένες αυτοπροσδιοριζόμενες φεμινίστριες αγκαλιάζουν την πορνογραφία ως ενδυνάμωση.

Τη δεκαετία του ‘70 και του ‘80 οι φεμινίστριες του δεύτερου κύματος αντιλήφθηκαν σαφώς την πορνογραφία ως αντικειμενοποίηση και σεξουαλική υποταγή των γυναικών, πηγαίνοντας κόντρα σε νταβατζήδες και πορνογράφους. Μόλις κάποιες δεκαετίες αργότερα οι φιλελεύθερες φεμινίστριες προωθούν την πορνογραφία ως προοδευτική, απελευθερωτική και επιλογή της γυναίκας. Η κριτική ανάλυση της πορνογραφίας στα δημοφιλή φεμινιστικά μέσα ενημέρωσης περιορίζεται σε μεγάλο βαθμό στο «έι, ό,τι σου κάνει κέφι», με τις γυναίκες να ενθαρρύνονται να ενσωματώσουν την πορνογραφία στις ερωτικές τους σχέσεις και να παινεύουν τον εαυτό τους που είναι τόσο κουλ και ανοιχτόμυαλες.

Αυτό όμως που απουσιάζει ιδιαίτερα είναι μια ουσιαστική ανάλυση των επιπτώσεων της πορνογραφίας στις γυναίκες στο σύνολό τους και του τρόπου με τον οποίο οι γυναίκες πλήττονται τόσο στην παραγωγή όσο και στην κατανάλωση της πορνογραφίας – για παράδειγμα, τί ακριβώς σημαίνει αυτό για τις γυναίκες συνολικά όσον αφορά τις ερωτικές σχέσεις, τις δυνατότητές τους και την επίτευξη της έμφυλης ισότητας, όταν η κυρίαρχη μορφή της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης μας απεικονίζει ως ένα απλό σύνολο από τρύπες που μπορούν να χρησιμοποιήσουν οι άντρες;

Αυτό υποτίθεται ότι αποτελεί πρόοδο;

Είναι αδύνατο να σκεφτεί κανείς τις πραγματικότητες της πορνογραφίας και να συμπεράνει ότι προωθεί τη θέση των γυναικών. Η μέινστριμ πορνογραφία κυριαρχείται από πράξεις σεξουαλικής βίας, κυρίως από άνδρες ενάντια σε γυναίκες. Οι βασικές σεξουαλικές πράξεις στην πορνογραφία περιλαμβάνουν τσιμπούκια μέχρι σημείου που η γυναίκα πνίγεται, ετεροφυλόφιλο πρωκτικό σεξ, εκσπερμάτιση στο πρόσωπο και το στήθος των γυναικών και πολλαπλές διεισδύσεις. Οι γυναίκες αποκαλούνται στοργικά σκύλες, πόρνες, τσούλες και «χυσοδοχεία» από άντρες που βιάζουν το σώμα τους για την απόλαυση άλλων ανδρών που το βλέπουν από το σπίτι τους.

Η πορνογραφία λέει ότι οι γυναίκες υπάρχουν για σεξουαλική χρήση από τους άνδρες, ότι δεν τρέχει τίποτα να αντιμετωπίζονται σαν τσούλες, να υποτιμώνται και να κακοποιούνται και ότι τόσο οι άντρες όσο και οι γυναίκες βρίσκουν ευχαρίστηση στη σεξουαλική υποτίμηση των γυναικών. Ποια πιθανή δικαιολογία μπορεί να υπάρξει για αυτού του είδους τη μεταχείριση των γυναικών;

Οι υπερασπιστές της πορνογραφίας υποστηρίζουν ότι οι γυναίκες επιλέγουν να συμμετάσχουν σε ταινίες σεξουαλικής κακοποίησης που είναι η πορνογραφία και, επομένως, εφόσον οι ίδιες συναινέσουν σε αυτή τη σεξουαλική βία ή αν πληρωθούν για αυτήν, δεν μπορεί πλέον να θεωρηθεί σεξουαλική βία. Υπό αυτούς τους όρους οι άνδρες μπορούν να συνεχίσουν να επωφελούνται ή να διεγείρονται σεξουαλικά από τη σεξουαλικοποίηση της κακοποίησης και της ταπείνωσης των γυναικών χωρίς να χρειάζεται να νιώθουν αηδία για αυτό. Όπως υποστηρίζει ο συγγραφέας Robert Jensen στο «Τέλος της Πατριαρχίας», η υπεράσπιση της «επιλογής» επιτρέπει στους άνδρες και σε μερικές γυναίκες να αποφεύγουν να θέτουν οποιαδήποτε άβολα ερωτήματα στον εαυτό τους «εκτροχιάζοντας κάθε κάλεσμα για κριτική σκέψη σχετικά με τη χρήση της πορνογραφίας».

Ωστόσο, ακόμη και οι έννοιες της επιλογής και της συγκατάθεσης (αν υπάρχουν κατά τρόπο ουσιαστικό) δεν καθιστούν την κριτική ανάλυση περιττή ως διά μαγείας. Δεν μετασχηματίζουν μια βιομηχανία που βασίζεται στον ανθρώπινο πόνο σε μια ηθική επιχείρηση. Πρέπει άραγε να δεχτούμε το επιχείρημα ότι η εκμετάλλευση σε εργοστάσια δεν αποτελεί θέμα, επειδή κάποιοι άνθρωποι με πολύ περιορισμένες επιλογές «επιλέγουν» να δουλέψουν σε αυτά; Ή ότι ο θεσμός της δουλείας είναι κάτι καλό, επειδή δεν ένιωθαν όλοι οι σκλάβοι εκμεταλλευόμενοι; Ότι υπάρχουν γυναίκες που απλά αξίζουν ή επιλέγουν να βιαστούν;

Ο σκόπιμος συγκερασμός της πορνογραφίας με τη σεξουαλική απελευθέρωση επιτρέπει σε όσους/ες την χρησιμοποιούν ή επωφελούνται από αυτήν να φιμώσουν τις αντιτιθέμενες φωνές. Αν η πορνογραφία αντιπροσωπεύει τη σεξουαλική ελευθερία, τότε η αντίθετη άποψη πρέπει να θεωρηθεί ως επιχείρημα για τη σεξουαλική καταστολή. Οι φιλελεύθερες φεμινίστριες που υποστηρίζουν την πορνογραφία έχουν χάψει αυτό το ψέμα, συγχέοντας τη σεξουαλική απελευθέρωση με την απελευθέρωση των γυναικών Όπως επεσήμανε η Sheila Jeffreys, η πλήρης σεξουαλική ελευθερία των ανδρών να κυριαρχούν και να κακοποιούν τις γυναίκες με το πρόσχημα του «σεξ» δεν είναι απελευθερωτικό για τις γυναίκες.

Σε οποιοδήποτε άλλο μέσο, το βίαιο, σεξιστικό και ρατσιστικό περιεχόμενο που είναι χαρακτηριστικό της μέινστριμ πορνογραφίας θα δικαιολογούσε την οργή, αλλά στην πορνογραφία ένα τέτοιο περιεχόμενο έχει το ελεύθερο διότι οποιαδήποτε εξέταση ή ανάλυση σεξουαλικών πρακτικών εξομοιώνεται με καταστολή. Οι γυναίκες που μιλάνε για την πραγματικότητα της πορνογραφίας χλευάζονται ανοιχτά και λοιδορούνται από φιλελεύθερες φεμινίστριες που κάνουν άθελά τους τη δουλειά των πορνογράφων για αυτούς. Το έχω δει να συμβαίνει αμέτρητες φορές και έχω υπάρξει κιόλας σε αυτή τη θέση. Αν και είναι αποκαρδιωτικό, δεν μπορώ να πω ότι με εκπλήσσει ιδιαίτερα όταν οι άνδρες υπερασπίζονται την πορνογραφία. Αλλά όταν το κάνουν οι γυναίκες, οι «θετικές στο σεξ» φεμινίστριες που μας λένε ότι «χρειαζόμαστε μόνο ένα καλό ****», τότε πραγματικά πονάει η ψυχή μου.

Η Andrea Dworkin έχει να πει κάποια επικριτικά λόγια για αυτές τις γυναίκες:

«Όποιες κι αν είναι, ό, τι κι αν νομίζουν ότι κάνουν, το αξιοσημείωτο είναι ότι αγνοούν όσες γυναίκες έχουν κακοποιηθεί, στην προσπάθειά τους να βοηθήσουν τους νταβατζήδες που ασκούν αυτήν την κακοποίηση. Είναι συνεργάτιδες, όχι φεμινίστριες …

Ασφαλώς η ελευθερία των γυναικών πρέπει να σημαίνει περισσότερα για εμάς από ότι η ελευθερία των νταβατζήδων».

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στην Huffington Post και μπορείτε να το βρείτε εδώ

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

 

Διαβάστε ακόμα

Οι πορνοπελάτες-φαντάσματα της Λάρισας έχουν ευθύνη

Ανοιχτό γράμμα από επιζήσασες σεξεμπορίου στις διοργανώτριες της πορείας γυναικών της Washington

Η αγορά του σεξ δεν θα έπρεπε να είναι νόμιμη

 

Ελ Σαλβαδόρ: 30 χρόνια κάθειρξη σε έφηβη θύμα βιασμού

elsalvador-protest

της Γεωργίας Μανώλη 

Για ακόμη μια φορά το Ελ Σαλβαδόρ παραβιάζει  τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών με το χειρότερο τρόπο. Δικαστήριο του Ελ Σαλβαδόρ καταδίκασε την 19χρονη Evelyn Hernández, θύμα βιασμού, σε 30 χρόνια κάθειρξη επειδή γέννησε νεκρό το παιδί του βιαστή της. Συγκεκριμένα, γυναίκα δικαστής απεφάνθει ότι η αποτυχία της Hernández να εξασφαλίσει προγεννητική φροντίδα ισούται με φόνο. Η Hernández ήταν ακόμη μαθήτρια όταν μετά το συστηματικό βιασμό από μέλος συμμορίας της περιοχής της, γέννησε στη τουαλέτα του σπιτιού της τον Απρίλη του 2016. Στη συνέχεια, λόγω πόνου στην κοιλιακή χώρα μεταφέρθηκε από τη μητέρα της στο νοσοκομείο, το οποίο κατήγγειλε στις αρχές ότι η έφηβη γέννησε το μωρό νεκρό.

Η αστυνομία, αφού βρήκε το έμβρυο στη τουαλέτα, προχώρησε σε σύλληψη και κράτηση της Hernández ενώ νοσηλευόταν για σοβαρές επιπλοκές, κρατώντας την δεμένη με χειροπέδες στο κρεβάτι του νοσοκομείου επί μια βδομάδα. Η δήλωση της ότι δεν γνώριζε ότι ήταν έγκυος μέχρι και τη γέννα δεν έγινε δεκτή από το δικαστήριο το οποίο αποδέχθηκε τους ισχυρισμούς του κατηγόρου, ότι η 19χρονη πέταξε το έμβρυο στη τουαλέτα και ότι δεν αναζήτησε προγεννητική φροντίδα επίτηδες γιατί δεν ήθελε το μωρό. Το δικαστήριο όχι μόνο καταδίκασε την Hernández χωρίς στοιχεία και χωρίς κάποια ιατρική έκθεση που να επιβεβαιώνει αυτές τις υποθέσεις, αλλά πρότεινε και την δίωξη της μητέρας της για συνέργεια σε έγκλημα.

Η δικαστική αυτή απόφαση δεν είναι ούτε η πρώτη και σίγουρα δεν θα είναι και η τελευταία. Το Ελ Σαλβαδόρ είναι μια από τις έξι χώρες (Χιλή, Νικαράγουα, Ονδούρας, Δομινικανή Δημοκρατία και Μάλτα) που απαγορεύουν την άμβλωση σε όλες τις περιπτώσεις (ακόμη και σε περιπτώσεις βιασμού, αιμομιξίας ή στη περίπτωση που κινδυνεύει η ζωή της μητέρας). Επιπλέον, η απόλυτη ποινικοποίηση της άμβλωσης το 1998, μετά από μια καμπάνια κατά των γυναικείων δικαιωμάτων αναπαραγωγής από λόμπι συνδεδεμένα με τη καθολική εκκλησία, συντέλεσε στη φυλάκιση πολλών, κυρίως φτωχών, γυναικών λόγω επιπλοκών κατά τη γέννα. Η εκπρόσωπος της Ένωσης Πολιτών για την Αποποινικοποίηση της Άμβλωσης, δήλωσε ότι η δικαστική αυτή άποψη «δείχνει πώς η δικαιοσύνη στο Ελ Σαλβαδόρ εφαρμόζεται χωρίς άμεσες αποδείξεις και χωρίς επαρκή στοιχεία που να διευκρινίζουν τι έχει κάνει μια γυναίκα» (Independent).

Αν και  πρόσφατα έχουν ξεκινήσει κάποιες προσπάθειες να αλλάξει ο νόμος και να αποδέχεται την άμβλωση έστω σε περιπτώσεις βιασμού ή τράφικινγκ, ωστόσο παρά τις κοινοβουλευτικές ακροάσεις των νομοθετικών προτάσεων κατά την άνοιξη του 2017 καμία αλλαγή δεν έχει γίνει μέχρι στιγμής ούτε έχει κατατεθεί σχετικό νομοσχέδιο από τη Νομοθετική Επιτροπή. Έτσι, το Ελ Σαλβαδόρ συνεχίζει να τιμωρεί τις γυναίκες ακόμα και όταν αποβάλουν και να ελέγχει το σώμα τους με το πιο κατάπτυστο τρόπο. Όμως, η Hernández, θύμα παραπάνω από μια φορές της πατριαρχικής σκληρότητα,ς μαζί με τη δικηγόρο της δήλωσαν ότι θα κάνουν έφεση και θα αγωνιστούν να αλλάξουν αυτή την τόσο άδικη απόφαση.

 

Διαβάστε ακόμη:

Το Ελ Σαλβαδόρ δεν απονέμει χάρη σε γυναίκες που έχουν φυλακιστεί για άμβλωση ή για αποβολή

Στον δρόμο της προσφυγιάς λόγω δίωξης για άμβλωση

Η στείρωση ως ευγονική των φτωχών

 

Οι πορνοπελάτες-φαντάσματα της Λάρισας έχουν ευθύνη

αιχμάλωτη

της Γεωργίας Μανώλη και Άννας Σιγαλού

Πρόσφατα, το Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Κακουργημάτων Τρικάλων αποφάσισε την πολυετή καταδίκη των δυο βιαστών-μαστροπών της 14χρονης στη Λάρισα και μάλιστα χωρίς ανασταλτικό χαρακτήρα. Συγκεκριμένα, καταδικάστηκαν οι δυο κατηγορούμενοι, ο Ι.Γ. 57 ετών σε ποινή φυλάκισης 24 ετών + 50.000 € και ο  Κ.Κ. 57 ετών επίσης σε ποινή φυλάκισης 18 ετών +50.000 €. Όσον αφορά τους υπόλοιπους βιαστές οι ποινές ήταν ελαφρύτερες αφού ο Α.Τ. 56 ετών καταδικάστηκε  σε 14 έτη φυλάκισης και ο A.K. σε ποινή φυλάκισης 7 ετών αντίστοιχα. Θυμίζουμε ότι η υπόθεση αυτή έγινε γνωστή το φθινόπωρο του 2016, όταν αποκαλύφθηκε ότι η 14χρονη κρατιόταν έγκλειστη σε διαμέρισμα στη Λάρισα, όπου τέσσερις άνδρες τη βίαζαν επανειλημμένα και την εξέδιδαν έναντι χρηματικής αμοιβής.

Είχαν ακολουθήσει τότε πολλά δημοσιεύματα, τα περισσότερα αναμενόμενα, για το «σοκ» που προκάλεσε αυτή η υπόθεση στην ελληνική κοινωνία με έμφαση μάλιστα στο γεγονός ότι ένας από τους μαστροπούς-βιαστές ήταν και νονός του θύματος. Επιπλέον, η κατάθεση της ανήλικης διέρρευσε σε δημοσιεύματα του κίτρινου τύπου όπου γινόταν λεπτομερής αναφορά στους πορνοπελάτες που τη βίαζαν στο διαμέρισμα όπου ήταν έγκλειστη. Ωστόσο, πουθενά δεν υπήρξε αναφορά στους πορνοπελάτες από πλευράς των ΜΜΕ ή της αστυνομίας, στους οποίους οι μαστροποί εξέδιδαν το θύμα, ούτε καν κάποια ενημέρωση για το αν γίνεται έρευνα για να εντοπιστούν και να συλληφθούν.

Αυτή η “παράλειψη” είναι σύνηθες φαινόμενο. Όταν γινόταν το κυνήγι μαγισσών του Λοβέρδου το 2012, είχαν δημοσιευτεί φωτογραφίες των οροθετικών ιερόδουλων, αλλά καμία αναφορά δεν έγινε στους πορνοπελάτες τους. Όταν άνοιξε η υπόθεση των επιχειρήσεων trafficking και ξεπλύματος μαύρου χρήματος, «Χωριάτικου» και «Αττικών Φούρνων», αν και οι αδερφοί Γιαννακόπουλοι βρέθηκαν στο εδώλιο έστω και για λίγο, έστω κι αν εξαγόρασαν την ποινή τους και κυκλοφορούν ακόμα ελεύθεροι, εν τούτοις καμία θεσμική αρχή  δεν προσπάθησε να κινηθεί νομικά ενάντια στους πορνοπελάτες του κυκλώματος.

Δεν μπορούμε λοιπόν, παρά να αναρωτηθούμε γιατί τόσο η ελληνική κοινωνία όσο και η αστυνομία και η δικαιοσύνη αρνούνται να αποδώσουν ευθύνες και στους πορνοπελάτες που αγόραζαν τη 14χρονη για τη δική τους ευχαρίστηση.

Θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε ότι η κοινωνία τους αγνοεί -όπως τους αγνοούσε πάντα- επειδή η πορνεία και το trafficking συζητιούνται πάντα με τέτοιους όρους, που δημιουργούν την εντύπωση ότι είναι δραστηριότητες που ασκούν οι γυναίκες, χωρίς να υπάρχουν άλλοι εμπλεκόμενοι, είτε αυτοί είναι διακινητές, απαγωγείς, πελάτες κ.α. Γιατί σε μια πατριαρχική κοινωνία όπου οι γυναίκες καλούμαστε να καλύπτουμε ανάγκες, είναι τόσο εμπεδωμένη η “ανάγκη” του άντρα να «γαμήσει», που σχεδόν ότι κι αν κάνει για να το καταφέρει αυτό δικαιολογείται ή θεωρείται δεδομένο. Και σε μια καπιταλιστική κοινωνία όπου η ελεύθερη αγορά αποτελεί ιδανικό και όπου όλα μπορούν να αναχθούν σε εμπορεύματα, ο αγοραστής δεν είναι ποτέ φταίχτης. Ωστόσο ο αγοραστής, και στη προκειμένη περίπτωση ο πορνοπελάτης, αποτελεί το θεμέλιο της ζήτησης για περισσότερα γυναικεία σώματα.  Από ότι φαίνεται μάλιστα από τη συχνότητα ανάλογων περιστατικών με αυτό της Λάρισας και του «Χωριάτικου», η ζήτηση έχει αυξηθεί.

Από την πλευρά του νόμου όμως, γιατί υπάρχει πια τόσο μεγάλο νομικό κενό; Ειδικά σε υποθέσεις σαν αυτήν, ή σαν την παρόμοια υπόθεση της 14χρονης στην Καλλιθέα, όπου δεν πρόκειται για ενήλικα αλλά για έφηβη, δεν θα έπρεπε να διωχθούν νομικά οι πορνοπελάτες -πέρα από βιασμό- και για παιδεραστία; Ειδικότερα, στην περίπτωση της 14χρονης στη Καλλιθέα (το καλοκαίρι του 2016, στη Καλλιθέα εξαρθρώθηκε κύκλωμα μαστροπείας, το οποίο εξέδιδε τη 14χρονη σε πορνοπελάτες) ασκήθηκε κριτική από τα media στη 23χρονη ιερόδουλη που «έκανε τη δασκάλα στην ανήλικη» αλλά οι πορνοπελάτες, που δεν είχαν κανένα απολύτως θέμα να πληρώσουν 80 ευρώ για να αγοράσουν μια ανήλικη, δεν αναφέρθηκαν ποτέ και από κανένα μέσο ούτε από την αστυνομία.

Το επιχείρημα της άγνοιας σε περιπτώσεις που το γυναικείο σώμα δέχεται βία είναι σχεδόν δεδομένο. Αντίθετα, σε περιπτώσεις ανθρωποκτονίας, κλοπής, κ.α. εγκλημάτων, ούτε εμφανίζεται τόσο συχνά ούτε γίνεται τόσο εύκολα δεκτό. Βέβαια το να βιάζεις είναι οριακά πιο κοινωνικά αποδεκτό από τα να δολοφονείς ή να κάνεις σχεδόν οτιδήποτε άλλο. Ας μην ξεχνάμε ότι έχουμε μπροστά μας μια δικαιοσύνη που φυλακίζει για χρόνια ανθρώπους χωρίς αποδεικτικά στοιχεία, ενώ ταυτόχρονα αθωώνει βιαστές παρά την πληθώρα έγκυρων αποδεικτικών. Η στάση του κράτους και του δικαστικού συστήματος απέναντι στις ευάλωτες κοινωνικές ομάδες ήταν πάντα γνωστή.

Η δικαιολογία τύπου «συγγνώμη δεν ήξερα ούτε ποια η ηλικία της ούτε αν το ήθελε» δεν ακυρώνει σε καμία περίπτωση την ευθύνη που φέρουν για το έγκλημα αυτό. Δεν παύει να πρόκειται για ένα έγκλημα, στο οποίο υπήρξαν συμμέτοχοι, άρα και συνυπεύθυνοι. Και τελικά τι σημαίνει “δεν ήξερα”; Δεν είναι γνωστό ότι γίνεται trafficking; Δεν είναι εμφανές, ότι ένα κορίτσι 14 χρονών σε ένα διαμέρισμα δεν είναι συναινούσα ενήλικας; Πόσο μάλλον σε μια μικρή κοινωνία, όπου αυτά τα κυκλώματα έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να δημιουργούνται σε κύκλους γνωστών και συγγενών.  Άρα το «δεν ήξερα» ουσιαστικά σημαίνει «δε με νοιάζει». Και μόνο η αποδοχή αυτών των δικαιολογιών προσβάλει την νοημοσύνη μας. Αυτό το επιχείρημα της δήθεν «άγνοιας» θα πρέπει να πάψει να είναι η μόνιμη δικαιολογία γενικότερα όσον αφορά την εμπορευματοποίηση του γυναικείου σώματος.

Οι πορνοπελάτες της 14χρονης της Λάρισας πληρώνανε για να βιάζουν ένα αιχμάλωτο κορίτσι σε ένα διαμέρισμα,  και επομένως είναι  συνυπεύθυνοι στη βία που άσκησαν οι μαστροποί, και ως εκ τούτου θα έπρεπε να αντιμετωπίζουν και αυτοί την ίδια καταδίκη με τους υπόλοιπους βιαστές.

 

Διαβάστε ακόμα:

14χρονη κακοποιήθηκε και βιάστηκε κατ’ εξακολούθηση στη Λάρισα: Κάλεσμα για την ανάληψη δράσης

Το ποτήρι ξεχείλισε: καμία ανοχή στους βιασμούς!

Η επιχειρηματικότητα πάνω από όλα

Τι έχει να πει η ΓΓΙΦ για τη συνάντηση των G20 στο Αμβούργο;

hamburgg20

του Φύλου Συκής

Στις 3 Μαΐου 2017, η ΓΓΙΦ εξέδιδε Δελτίο Τύπου στο οποίο στεγνά και χωρίς καμία κριτική παρουσιάζει τα επιτεύγματα συνάντησης στα πλαίσια των G20. Αναρωτιόμαστε τι έχει να πει τώρα που παρακολουθούμε τις τεράστιες κινητοποιήσεις των Γερμανικών και διεθνών κινημάτων απέναντι σε ένα κονκλάβιο «ισχυρών» που συναντιούνται και ουσιαστικά αποφασίζουν τις τύχες μας.

Συγκεκριμένα, το Δελτίο Τύπου με τίτλο «Η οικονομική ενδυνάμωση των γυναικών στο επίκεντρο της Διάσκεψης Γυναικών της Ομάδας των G20», αφού μας ενημερώνει για την λειτουργία Διάσκεψης Γυναικών των G20 και μας υπενθυμίζει πόσο μεγάλη προτεραιότητα είναι «το ζήτημα της ενδυνάμωσης της θέσης των γυναικών και της ισότητας των φύλων», μας παρουσιάζει το Ανακοινωθέν της Διάσκεψης που υιοθετήθηκε ομόφωνα που τιτλοφορείται «Η ισότητα των φύλων στον πυρήνα των G20». Τέλος, δεν παραλείπει να μας πει πως «συνοδεύεται από ένα άκρως τεκμηριωμένο 18σελιδο Σχέδιο Υλοποίησης με συγκεκριμένες συστάσεις και έγκυρη βιβλιογραφική υποστήριξη».

Όμως, η «ενδυνάμωση της θέσης των γυναικών και η ισότητα των φύλων» δεν επιτυγχάνεται με την συνεργασία και υποστήριξη αυταρχικών συνασπισμών υπερδυνάμεων που εκπροσωπούν τα συμφέροντα των λίγων και των οποίων οι χώρες-μέλη καταπιέζουν σε καθημερινή βάση, με χιλιάδες τρόπους, τις γυναίκες. Μην ξεχνάμε, για παράδειγμα, ότι μέλη ακόμα και των G20 δεν παρέχουν βασικά δικαιώματα σε γυναίκες, όπως ελεύθερη και καθολική πρόσβαση σε ασφαλείς εκτρώσεις, υγειονομική περίθαλψη και προστασία από τις πολλές μορφές της έμφυλης βίας. Μπορούμε να αναλύουμε για ώρες το πώς το χαμηλό ποσοστό γυναικείας επιχειρηματικότητας και η ελλιπής συμμετοχή γυναικών στα κέντρα λήψης αποφάσεων, παρότι υπαρκτά θέματα, είναι απλώς μια παρωνυχίδα μπροστά στα μεγάλα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες παγκοσμίως. Ή πως το όραμα ότι η μεγαλύτερη υπαγωγή στην ελεύθερη αγορά δεν μπορεί να λύσει τα αυτά τα προβλήματα και μια πρόχειρη απόδειξη είναι η παρούσα κρίση.

Θα δώσουμε όμως το λόγο στα κινήματα· στις/στους δεκάδες χιλιάδες που αυτές τις μέρες διεκδικούν έναν καλύτερο κόσμο, με περισσότερη δημοκρατία και ισότητα για όλους και όλες και στέκονται κυριολεκτικά απέναντι στους λίγους «ισχυρούς» που αποφασίζουν για εμάς χωρίς εμάς. Στη ΓΓΙΦ έχουμε να πούμε μόνο συγχαρητήρια για τη συμμετοχή της και τις συμμαχίες της, καθώς ξεκαθαρίζει ακόμα περισσότερο το τοπίο για το με ποιες/ποιους είμαστε και ποιες/ποιοι στέκονται απέναντί μας. Με το ξέπλυμα των G20 όχι μόνο δεν προασπίζεται τα δικαιώματα μας, αλλά δίνει το ελεύθερο αυτά να συνεχίσουν να καταπατούνται.

 

This slideshow requires JavaScript.

 

Διαβάστε ακόμα

Έχει και ο ΣΥΡΙΖΑ τις Μαριάννες και τους Σάκηδές του

 

Μαριτσού: η φωνή των ιθαγενών

maritsoy_mexiko

Η Μαρία ντε Χεσούς Πατρίσιο Μαρτίνες, υποψήφια των Ζαπατίστας για τις προεδρικές του 2018 στο Μεξικό | WIKIPEDIA – PETROHSW

της Χριστίνας Πάντζου

Λένε πως έχει το χάρισμα να ανακουφίζει τον πόνο των ανθρώπων. Οχι μόνο γιατί από τα 20 της έφτιαξε τα πρώτα της ιάματα με παραδοσιακά βότανα. Ούτε απλά γιατί μία δεκαετία αργότερα, μπροστά στην αδιαφορία των τοπικών αρχών για την υγεία των ιθαγενών κοινοτήτων, ίδρυσε ένα κέντρο υγείας προσφέροντας μέσω της παραδοσιακής ιατρικής φροντίδα και περίθαλψη στις πιο ευάλωτες κοινότητες του Τουξπάν, στο δυτικό Μεξικό.

Αλλά κυρίως γιατί με τους αγώνες της πασχίζει να θεραπεύσει και τις ρίζες της κακοδαιμονίας των ιθαγενών και των αποκλεισμένων της πατρίδας της: τη βία, τη φτώχεια, την ανισότητα, τη διαφθορά, την ψευδο-δημοκρατία.

Η Μαρία ντε Χεσούς Πατρίσιο Μαρτίνες («Μαριτσού» για τους φίλους της), γυναίκα, ιθαγενής, πρωτεργάτρια στη διάσωση της πανάρχαιας ιθαγενικής ιαματικής γνώσης, μητέρα τριών παιδιών, εξελέγη τον περασμένο Μάιο από το Εθνικό Ιθαγενικό Κογκρέσο (CNI) του Μεξικού -οργάνωση κοινοτήτων, συνοικιών και φυλών- και τον Ζαπατιστικό Εθνοαπελευθερωτικό Στρατό (EZLN) υποψήφιά τους για τις προεδρικές εκλογές του 2018, τις πρώτες στις οποίες επιτρέπεται η συμμετοχή ανεξάρτητων υποψηφίων.

Εάν καταφέρουν να συγκεντρώσουν τον απαιτούμενο από τον νόμο αριθμό των 850.000 υπογραφών, «η Μαριτσού που δεν προδίδει, δεν συνθηκολογεί, δεν παραδίδεται», όπως λένε οι σύντροφοί της, θα είναι η πρώτη ιθαγενής γυναίκα υποψήφια για την προεδρία του Μεξικού.

Η υποψηφιότητά της είναι μια πρωτοβουλία ξεχωριστής σημασίας σε μια χώρα που συνεχίζει να διεξάγει πόλεμο κατά των ιθαγενών και όπου η βία κατά των γυναικών και οι θηλεοκτονίες σημειώνουν από τα υψηλότερα ποσοστά στον κόσμο. «Είναι μια πράξη εξέγερσης κατά της “νεοφιλελεύθερης δημοκρατία της βιτρίνας” που κρύβει την όξυνση του ρατσισμού, του σεξισμού, της πατριαρχίας».

Το ζητούμενο για τη Μαριτσού, το ιθαγενικό κίνημα και τους Ζαπατίστας δεν είναι κάποια εκλογική νίκη στο πλαίσιο αυτού του σαθρού πολιτικού συστήματος, αλλά να φέρει στο προσκήνιο τη φωνή των κινημάτων αντίστασης του Μεξικού και τα δεινά που υφίστανται οι ιθαγενείς και οι πιο ευάλωτες και περιθωριοποιημένες ομάδες της χώρας: εκτοπισμοί από τα εδάφη τους που καταστρέφονται από μεγαλοεπενδύσεις σε ορυχεία, τουρισμό, υποδομές προς όφελος των μεγάλων επιχειρήσεων, ελάχιστη πρόσβαση σε εκπαίδευση, υγεία, εργασία, ακραία φτώχεια και ανείπωτη καταστολή και βία.

«Δεν το κάνουμε για τις ψήφους. Στόχος μας είναι να αναδείξουμε τα προβλήματα όλων των ανθρώπων σαν κι εμάς, που ανήκουμε στα πιο χαμηλά στρώματα», λέει προσδοκώντας μέσα από αυτή την καμπάνια να μπορέσει να δημιουργηθεί ένα δίκτυο ανάμεσα στις ιθαγενείς κοινότητες και το εργατικό κίνημα. «Για να δούμε πώς μπορούμε να διασώσουμε το Μεξικό που το στραγγαλίζουν μια χούφτα άνθρωποι. Κάποιοι λίγοι αποφασίζουν για κάποιους πολλούς. Κι αυτοί οι πολλοί πρέπει να ενώσουμε τις φωνές μας, να σκεφτούμε από κοινού και να βοηθήσουμε να γιάνει αυτό το νοσηρό Μεξικό. Να καταστρέψουμε το πολιτικό σύστημα και να το ξαναχτίσουμε από τα κάτω προς τα πάνω».

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Διαβάστε ακόμα

Ιθαγενής Γυναίκα η Υποψήφια του EZLN για την Προεδρία του Μεξικό

Γυναίκες στα όπλα: οι Ζαπατίστας και οι Κούρδοι της Ροχάβα Διαμορφώνουν μια Νέα Πολιτική για το Φύλο

Ινδές με μάσκες αγελάδας: Ασφαλέστερο να είσαι ζώο αντί γυναίκα;

cows

Φωτογραφία του Σουχάτρο Γκος (Φωτογραφία:Facebook) 

επιμέλεια Ελισάβετ Σταμοπούλου

Οι αποτρόπαιοι ομαδικοί βιασμοί γυναικών στην Ινδία δεν έχουν αφήσει ασυγκίνητους τους καλλιτέχνες. Έργο του ινδού φωτογράφου Σουχάτρο Γκος φέρνει στην επιφάνεια ενα κοινωνικό πρόβλημα που σοκάρει όλη την υφήλιο. Αποφάσισε να μιλήσει με ειλικρίνεια και χωρίς φόβο για το φλέγον ζήτημα της σεξουαλικής κακοποίησης γυναικών, φωτογραφίζοντας φίλες του να φορούν μάσκες αγελάδας.

Πρόκειται για μια κίνηση με ιδιαίτερο συμβολισμό, αφού η αγελάδα είναι το ιερό ζώο της Ινδίας.

Ινδές με μάσκες ποζάρουν μπροστά στον φακό του φωτογράφου Γκος και η φράση που συμπυκνώνει την ουσία του έργου και χρησιμοποιείται από τον καλλιτέχνη ως περιγραφή του εγχειρήματός του είναι η εξής: «Είναι άραγε πιο ασφαλές να είσαι ένα φοβισμένο ζώο στην Ινδία ή μια γυναίκα;»

Επιδιώκοντας να ευαισθητοποιήσει τους πολίτες της Ινδίας απέναντι στον μισογυνισμό, ο φωτογράφος κάλεσε τις γυναίκες φίλες του να σταθούν μπροστά στον φακό φορώντας τις μάσκες, τις οποίες αγόρασε από μαγαζί με αποκριάτικα στη Νέα Υόρκη.

Γυναίκες με μάσκα αγελάδας ποζάρουν ξαπλωμένες στο κρεβάτι, άλλες κοιτάζουν έξω από το παράθυρο του τρένου και άλλες στέκονται απέναντι στον καθρέφτη με ένα μακρύ τσιγάρο. Τα μοντέλα του Γκος, μέσα από διαφορετικές στάσεις, απασχόλησαν χιλιάδες χρήστες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης.

O φωτογράφος, που εργάζεται στο Δελχί, μιλά για την αδράνεια που χαρακτηρίζει την ινδική κοινωνία όσον αφορά στο ζήτημα της βίας απέναντι στις γυναίκες. Η σεξουαλική κακοποίηση σε βάρος τους αποτελεί συχνό φαινόμενο στην Ινδία.

Η δολοφονία φοιτήτριας στο Δελχί, το 2012, έπειτα από ομαδικό βιασμό άνοιξε μια μεγάλη συζήτηση γύρω από τη βία κατά των γυναικών, δεν φάνηκε όμως αρκετή για να μειωθεί δραστικά το πρόβλημα.

Ο Γκος επανειλημμένα έχει πει ότι οι ινδικές αρχές είναι πιθανότερο να τιμωρήσουν όσους κακομεταχειρίζονται αγελάδες παρά όσους κακοποιούν γυναίκες ή κορίτσια. Η αδικαιολόγητα αδιάφορη στάση των αρχών αφήνει τους δράστες ανεξέλεγκτους: Το 2016 καταγράφονταν τουλάχιστον έξι βιασμοί την ημέρα.

Το ποσοστό, δε, όσων καταδικάζονται για σεξουαλικές επιθέσεις έχει μειωθεί ανησυχητικά τα τελευταία τέσσερα χρόνια.

«Το θέμα που με απασχολεί είναι η θωράκιση των δικαιωμάτων των γυναικών. Δεν τίθεμαι κατά της προστασίας των αγελάδων, αγαπώ τα ζώα. Με απασχολεί όμως το κοινωνικοπολιτικό πρόβλημα έλλειψης σεβασμού των γυναικών στη χώρα μου» δήλωσε ο Γκος στον Guardian, ο οποίος στέκεται στην αξία της αλληλεγγύης και της κατανόησης.

«Η λύση δεν θα έρθει πολεμώντας εξτρεμιστικές ομάδες, αλλά καθιστώντας αναγκαία την τήρηση των δικαιωμάτων των γυναικών» επισημαίνει χαρακτηριστικά.

Το 2014 κατεγράφησαν στην Ινδία 337.922 περιστατικά βίαιων επιθέσεων με θύματα γυναίκες, ανάμεσα τους βιασμοί, σεξουαλικές παρενοχλήσεις και απαγωγές, αριθμός αυξημένος κατά 9% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος.

Κύμα δημόσιων διαδηλώσεων που πυροδοτήθηκε από τον ομαδικό βιασμό και τη δολοφονία μιας γυναίκας σε ένα λεωφορείο στο Νέο Δελχί, τον Δεκέμβριο του 2012, οδήγησε την κυβέρνηση να δώσει εντολή ώστε να επιβάλλονται αυστηρότερες ποινές, ακόμη και θανατική ποινή  σε δράστες βιασμών κατ’ εξακολούθηση, αλλά και να περάσει έναν νόμο με τον οποίο ποινικοποιήθηκε η παρενοχλητική παρακολούθηση.

Το 2016, όμως, αρκετά περιστατικά ομαδικών βιασμών είχαν καταγγελθεί στην Ούταρ Πραντές, ένα από τα ινδικά κρατίδια που χαρακτηρίζονται λιγότερο ασφαλή για τις γυναίκες.

Πηγή: in.gr

Δείτε μερικές ακόμα φωτογραφίες στο ίδιο θέμα:

This slideshow requires JavaScript.

Διαβάστε ακόμη

Fearless Collective: H τέχνη κατά της έμφυλης βίας στην Ινδία και στο Πακιστάν

Για την Ντανιέλα που θα ξεχαστεί

lilies

του Κώστα Παπαντωνίου

Αν η 62χρονη Ντανιέλα Πρελορέντζου που έχασε τη ζωή της εν ώρα υπερωρίας σε σκουπιδιάρικο στον Δήμο Ζωγράφου ήταν εφοπλιστής, σήμερα θα βούιζαν ακόμα τ’ αυτιά μας από τις συνεχόμενες αναφορές στα κανάλια και τα ραδιόφωνα για τον θάνατο της.

Αν ήταν εφοπλιστής θα γράφονταν ύμνοι για το πώς κατάφερε να χτίσει ένα επιχειρηματικό μύθο. Να γίνει κυρίαρχη στη ναυτιλία, να πάρει όσα καράβια δεν μπόρεσε ποτέ κανείς να αποκτήσει. Να αλλάξει τη μοίρα των ελληνικών media, να βάλει την ενημέρωση σε άλλο επίπεδο, να φέρει τον πολιτισμό μέσα στα σπίτια μας.

Θα γράφονταν ακόμη τρυφερά κείμενα από παλιούς της υπαλλήλους, με στιγμές που θα έδειχναν πόσο καλό αφεντικό υπήρξε.

Θα υπήρχαν συλλυπητήρια μηνύματα από πολιτικά κόμματα και κορυφαία πολιτικά στελέχη.

Θα ήταν το πρώτο θέμα στις ειδήσεις, των καναλιών, των sites, ακόμη και των blogs για ημέρες ολόκληρες. Θα κυκλοφορούσαν ξεχωριστά ένθετα με στιγμές και πλευρές της που δεν γνωρίζαμε όσο ζούσε και θα έδειχναν το ακόμη μεγαλύτερο μεγαλείο της.

Θα αφήνονταν φυσικά στην άκρη οι… όποιες κακές στιγμές και ενέργειες στο όνομα του σεβασμού προς τον νεκρό.

Η στήριξη και προβολή συγκεκριμένων προσώπων και πολιτικών – οικονομικών συμφερόντων, οι μαζικές απολύσεις εργαζομένων, η καταπάτηση ελεύθερων δημόσιων χώρων, η παραγωγή τηλεοπτικών προγραμμάτων σκουπιδιών με σαπουνόπερες που κράτησαν δεκαετίες ολόκληρες δεν θα γίνονταν ποτέ αντικείμενο σχολιασμού.

Θα γράφονταν αντίθετα μαζικά RIP στο facebook και θα έλεγαν όλοι σε ιντερνετικα και μη καφενεία ότι πλέον στη χώρα μας δεν υπάρχουν οι προσωπικότητες και οι επιχειρηματίες του παρελθόντος.

Αν η Ντανιέλα Πρελορέντζου είχε πάθει καρδιακή ανακοπή σε πολυτελές γραφείο ουρανοξύστη κι όχι πάνω σε απορριματοφόρο δεκαετίας του ‘90 θα ήταν σήμερα γνωστή σε όποια γωνιά της χώρας φτάνει η τηλεόραση και το ίντερνετ.

Όμως η 62χρονη Ντανιέλα ήταν μία.. απλή εργάτρια. Ένας άνθρωπος που τα έβγαζε πέρα με τεράστια αυταπάρνηση και υπερέβαινε τις δυνάμεις της για να ζήσει τα τέσσερα παιδιά της, το ένα από τα οποία είναι με αναπηρία.

Δεν θα έπρεπε να είναι εφοπλίστρια ή κάποιο δημόσιο πρόσωπο για να μάθουμε την ιστορία της. Μια ιστορία που πραγματικά θα ενδιέφερε μακράν περισσότερο τον κόσμο από τον θάνατο ενός εφοπλιστή, γιατί θα ήταν μια ιστορία από εμάς. Της μάνας μας, του αδερφού μας, του γείτονά μας.

Όμως τέτοιες ιστορίες, οι εφοπλιστές και ιδιοκτήτες καναλιών δεν ενδιαφέρονται να προβάλλουν. Είναι μια διαδικασία ενάντια στα συμφέροντά τους και η συνέχιση της εκμετάλλευσης προϋποθέτει άγνοια και αποπροσανατολισμό.

Συνεπώς, από την ανάποδη, καμία αναφορά, πόσω μάλλον θλίψη για τους πλούσιους, δεν θα έπρεπε να υπάρχει ανάμεσα σε καθημερινούς πολίτες και εναλλακτικά μέσα ενημέρωσης.

Θλίψη μόνο για ανθρώπους σαν τη Ντανιέλα, που δεν πρόλαβαν να δουν αυτό τον κόσμο να αλλάζει και να τον ζήσουν χωρίς το βάρος της επιβίωσης να τους καταπλακώνει την καρδιά. Και δεν αποζητά πολλά αυτή η δόλια η καρδιά. Δεν θέλει κότερα, πλοία, τηλεοπτικούς σταθμούς και βίλες. Παρά μόνο να γεύεται τα όμορφα απλά και καθημερινά της ζωής, όπως ένα ξέγνοιαστο μάζεμα με την οικογένεια στο σαλόνι, με ιστορίες για το πώς πήγε η μέρα, αστεία, γέλια και αγκαλιές. Σαν αυτό το βράδυ δηλαδή που στερήθηκε η Ντανιέλα, γιατί έπρεπε να πάει για το μεροκάματο στο σκουπιδιάρικο, 62 χρονών γυναίκα μέσα στον καύσωνα των 45 βαθμών κελσίου.

Πηγή: 3pointmagazine

ντανιελα

Page 2 of 6212345...102030...Last »