Subscribe via RSS Feed

Ολοήμερη διαμαρτυρία-γυναικείες φυλακές

prison

ΟΛΟΗΜΕΡΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ-ΓΥΝΑΙΚΕΙΕΣ ΦΥΛΑΚΕΣ

Σήμερα Παρασκευή 29 Αυγούστου κλιμακώνουμε την κινητοποίση μας ενάντια στην άδικη μεταφορά-στριμωγμά μας στην πτέρυγα των 6 χρυσαυγιτών βουλευτών. Η επιβεβαίωση όλων όσων λέγαμε, ήρθε κιόλας την Τετάρτη, όταν αντιπροσωπεία της Θέμις Κατασκευαστικής (υπεύθυνη για τα κτίρια των φυλακών) έκρινε ακατάλληλη την πτέρυγα για την μεταφορά μας. Όμως παρά τις κινητοποιήσεις μας και τις επαναλαμβανόμενες κρούσεις προς τον υπουργό Δικαιοσύνης Χαράλαμπο Αθανασίου και τον γενικό γραμματέα Μαρίνο Σκανδάμη, οι ίδιοι επιμένουν να κωφεύουν προκλητικά. Για αυτό και εμείς ξεκινάμε σήμερα ολοήμερη διαμαρτυρία-άρνησης εισόδου στα κελιά, μέχρι να δοθεί απάντηση απ’ τους αρμόδιους φορείς στο δίκαιο αίτημα μας. Για ότι συμβεί από εδώ και πέρα υπεύθυνο είναι το υπουργείο Δικαιοσύνης και η αδιαφορία του για τα προβλήματα των κρατουμένων.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ

Πηγή: Κινητοποιήσεις Ελληνικών Φυλακών 2014

 

Διαβάστε ακόμα

Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού: Νυχτερινή διαμαρτυρία

Δεν είναι απλά ένα κορίτσι…

girl3

επιμέλεια Λίνα Φιλοπούλου

Η Jaime Moore, φωτογράφος από το Τέξας, αποφάσισε να βγάλει αναμνηστικές φωτογραφίες την κόρη της Emma για τα 5α της γενέθλια. Ψάχνοντας κάποιο θέμα για τη φωτογράφηση στο διαδίκτυο, διαπίστωσε ότι η πλειοψηφία των κοριτσιών σε αυτή την ηλικία φωτογραφίζονταν σαν πριγκήπισσες παραμυθιών. Έτσι η Jaime αποφάσισε να αναζητήσει καλύτερα πρότυπα και μαζί με την Emma επέλεξαν πέντε πραγματικές γυναίκες, οι οποίες μπορούν να εμπνεύσουν ένα κορίτσι. Τα πορτραίτα των γυναικών που επέλεξαν είναι της Susan B. Anthony, της Coco Chanel, της Amelia Earhart, της Helen Keller και της Jane Goodall.

Ο τίτλος της σειράς φωτογραφιών “δεν είναι απλά ένα κορίτσι” μπορεί να είναι ένα εμπνευσμένο μήνυμα για τις νέες γυναίκες που αναζητούν να αξιοποιήσουν πλήρως τις δυνατότητές τους – πέρα από τα αμυδρά όνειρα των πριγκηπισσών του Disney.

Πηγή: Jaime Moore

 

This slideshow requires JavaScript.



 

Βερνίκι κατά του βιασμού; Δεν είναι δική μου η ευθύνη!

The gang-rape of the Indian student in 2012 triggered anti-rape protests nationwide

της Δήμητρας Σπανού

Σε πολλά ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα διαβάζουμε τις τελευταίες μέρες για τη νέα “επαναστατική” μέθοδο πρόληψης του βιασμού: το βερνίκι που αλλάζει χρώμα αν κάποιος έχει ρίξει ουσίες στο ποτό μας. Το μόνο που έχει να κάνει μια γυναίκα είναι να ανακατέψει το ποτό της με το δάχτυλο. Έτσι, μπορεί κάθε στιγμή της διασκέδασής της να ξέρει αν κάποιος παραφυλάει για να τη βιάσει. Η εταιρεία που λανσάρει το προϊόν προμοτάρεται ως «η πρώτη εταιρεία καλλυντικών που ενδυναμώνει τις γυναίκες  για να προλάβουν τις σεξουαλικές επιθέσεις», αφού υπενθυμίσει στις καταναλώτριες ότι «η επιλογή μετράει».

Δυστυχώς, είναι και πάλι οι γυναίκες εκείνες που πρέπει να «προσέχουν» και να «προστατεύονται». Οι γυναίκες φταίμε αν μας ρίξουν το χάπι του βιασμού στο ποτό. Η «επιλογή» που έχουμε και στην οποία αναφέρεται το προϊόν δεν είναι η ικανοποίηση των επιθυμιών μας ή η αυτοδιάθεση του σώματός μας, αλλά κατά πόσο θα επιτρέψουμε να μας βιάσουν.

Δυστυχώς, δεν έχει ακόμα βρεθεί το προϊόν που θα υπενθυμίζει σε άντρες να μην βιάζουν.

 

Γυναικείες Φυλακές Κορυδαλλού: Νυχτερινή διαμαρτυρία

prison

ΝΥΧΤΕΡΙΝΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ

Σήμερα Τετάρτη 27 Αυγούστου 2014 εμείς οι γυναίκες κρατούμενες των φυλακών Κορυδαλλού πραγματοποιούμε νυχτερινή διαμαρτυρία και αρνούμαστε να μπούμε στα κελιά μας , για μία ώρα μετά το βραδυνό κλείσιμο της φυλακής

Αίτημα μας είναι η ακύρωση της άδικης και άνισης μεταφοράς μας που έχει προγραμματιστεί για το Σάββατο στον πρώτο όροφο της πτέρυγας που κρατούνται οι 6 χρυσαυγίτες βουλευτές.

Το υπουργείο αδιαφορώντας για τα δικαιώματά μας θέλει να μας στριμώξει σαν τα ποντίκια την μία πάνω στην άλλη στον πρώτο όροφο μιας πτέρυγας που δεν πληρεί τους βασικούς κανόνες ανθρώπινης διαβίωσης. Την ίδια στιγμή στην υπόλοιπη μισή πτέρυγα θα αλωνίζουν οι 6 χρυσαυγίτες βουλευτές σε ένα χώρο που αντιστοιχει σε 100 γυναίκες κρατούμενες και θα έδινε λύση στο πρόβλημα του υπερπληθυσμού .

Επειδή όμως το ψέμα δεν έχει ντροπή ακούσαμε και διαβάσαμε πως κύκλοι του υπουργείου διαρρέουν ότι η μετακίνησή μας αυτή αποσκοπεί στην βελτίωση των συνθηκών κράτησης μας , γι αυτό λοιπόν αναφέρουμε τα εξής :

1) Αυτή τη στιγμή είμαστε 85 κρατούμενες που τον Σεπτέμβρη ο αριθμός μας θα διπλασιαστεί λόγω μεταγωγών των δικαστηρίων και ο όροφος της πτέρυγας που θα μεταφερθούμε δεν επαρκεί ούτε για τις μισές από εμάς . Αυτό σημαίνει πως κάποιες κρατούμενες θα κοιμούνται ακόμα και στο πάτωμα

2) Ο όροφος της πτέρυγας δε διαθέτει ούτε ένα καρτοτηλέφωνο. Εκτός λοιπόν απο τη στέρηση της ελευθερίας μας στερούν και το δικαίωμα της επικοινωνίας με τα συγγενικά μας πρόσωπα.

3) Το προαύλιο της πτέρυγας θα χρησιμοποιείται απ’ τους χρυσαυγίτες βουλευτές και εμείς θα αναγκαζόμαστε για να προαυλιστούμε να κάνουμε μια ολόκληρη διαδρομή μέσα από κοινόχρηστους χώρους και μαγειρία για να βγαίνουμαι στο παλιό μας (!) προαύλιο.

4) Οι εγκαταστάσεις υγιεινής είναι ανεπαρκείς και ελλειπέστατες. Δεν υπάρχουν καν λεκάνες στις τουαλέτες

5) Η πρόταση να σκεπαστούν τα παράθυρα για να μην υπάρχει οπτική επαφή με τους χρυσαυγίτες και για την αποφυγή λεκτικών επιθέσεων θα μας στερήσει ακόμα και το φυσικό φως μέσα στην ακτίνα.

6) Οι κρατούμενες με αναπηρία και κινητικά προβλήματα θα μένουν καθηλωμένες στα κελιά τους καθώς δεν μπορούν να ανεβοκατεβαίνουν τις σκάλες ούτε καν για τη μεταφορά τους στο νοσοκομείο που λαμβάνουν την ιατροφαρμακευτική τους αγωγή.

Και όλα αυτά συμβαίνουν την ίδια στιγμή που η πτέρυγα που βρισκόμαστε θα συνεχίσει να λειτουργεί για να στεγαζει την καντινα της φυλακής και την βιβλιοθήκη. Δηλαδή θα είναι μια πτέρυγα χωρίς κρατούμενες. Απέναντι σε αυτόν τον παραλογισμό απαιτούμε απ’ τον υπουργό Δικαιοσύνης Χαράλαμπο Αθανασίου και τον γενικό γραμματέα Μαρίνο Σκανδάμη να βάλουν τέλος σε αυτήν την κοροϊδία. Ζητάμε να ακυρωθεί η άδικη μεταφορά μας και να παραμείνουμε στην πτέρυγα στην οποία κρατούμαστε. Η οποιαδήποτε απόπειρα μεταφοράς μας εκτός απο την αντίδρασή που θα συναντήσει απο τη μεριά μας θα επιβεβαιώσει την ύπαρξη του διαχωρισμού κρατουμένων Α’ κατηγορίας και κρατουμένων Β’ κατηγορίας. Ζητάμε να μπει τέλος στην αδικία. Ζητάμε για δεύτερη φορά να επισκεφτεί τις γυναικείες φυλακές Κορυδαλλού αντιπροσωπεία του υπουργείου για να συζητήσει με την επιτροπή αγώνα και να δώσει λύση στο δίκαιο αίτημα μας.

ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΓΩΝΑ ΓΥΝΑΙΚΕΙΩΝ ΦΥΛΑΚΩΝ ΚΟΡΥΔΑΛΛΟΥ

Πηγή: Κινητοποιήσεις Ελληνικών Φυλακών 2014

 

Το Ευρωπαϊκό Δίκτυο «Φεντερίκα Μοντσένι» αντιστέκεται στην απαγόρευση των αμβλώσεων

noestassola

Περισσότερες από 150 εθελόντριες σε 14 χώρες εκφράζουν την αντίθεσή τους στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος· θα προσφέρουν συμβουλές και θα συνοδεύσουν τις Ισπανίδες, αν αυτές χρειαστεί να κάνουν άμβλωση στο εξωτερικό.

της Καρμέλα Νεγκρέτε, Βερολίνο

«Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 η γιαγιά μου αναγκάστηκε να κάνει άμβλωση παράνομα, γιατί είχε ήδη τρία παιδιά», εξηγεί μία από τις εθελόντριες και ιδρύτριες του Ευρωπαϊκού Δικτύου «Φεντερίκα Μοντσένι». «Είτε είμαστε υπέρ είτε κατά των αμβλώσεων, αυτές αποτελούν πραγματικότητα και, αν ποινικοποιηθούν, θα επιστρέψουμε στην παρανομία και θα δούμε γυναίκες να πεθαίνουν εξαιτίας των παράνομων εκτρώσεων που θα γίνονται σε επικίνδυνες συνθήκες».

Το ίδιο σκεφτόταν η αναρχική υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Φροντίδας στην κυβέρνηση της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, η Φεντερίκα Μοντσένι Μανιέ, όταν συνέτασσε την πρώτη πρόταση νόμου για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων στη χώρα μας το 1937. Το Δίκτυο, που τώρα φέρει το όνομά της, δημιουργήθηκε στο Βερολίνο με αφορμή τις συζητήσεις που πραγματοποίησε η φεμινιστική ομάδα του κινήματος «15 Μάη» στην ίδια πόλη σχετικά με το νομοσχέδιο του υπουργού Δικαιοσύνης του Λαϊκού Κόμματος Αλμπέρτο Ρουίθ-Γαγιαρδόν.

«Με αυτόν τον νόμο επιχειρούν να εξημερώσουν τις γυναίκες, για να επιστρέψουν στο σπίτι», είναι η ομόφωνη γνώμη των φεμινιστριών του Δικτύου. «Και φυσικά να συγκεντρώσουν τις ψήφους των πιο φανατικών μερίδων της Καθολικής Εκκλησίας», συμπληρώνει μια άλλη φωνή. «Περικόπτουν τις δαπάνες για την κοινωνική φροντίδα, καταργούν το επίδομα σίτισης στα σχολεία, όλη αυτή η πολιτική λέει στις γυναίκες: «αναλάβετέ τα εσείς», συνοψίζουν.

Η παρουσίαση του Δικτύου έγινε στο Βερολίνο, στο αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό κέντρο «Καφέ Σάμα» στη συνοικία Φριντριχσάιν, όπου παρευρέθηκαν περίπου πενήντα άτομα. Προηγήθηκε η προβολή του ντοκιμαντέρ Εγώ αποφασίζω: το τρένο της ελευθερίας, το οποίο μετέφρασαν, για την περίσταση, στα αγγλικά και στο οποίο παρουσιάζουν τα κίνητρα και τις πρωταγωνίστριες της μωβ παλίρροιας που διαδήλωσε την 1η Φεβρουαρίου στους δρόμους της Μαδρίτης ενάντια στην απαγόρευση της εκούσιας διακοπής της κύησης.

Στη γερμανική πρωτεύουσα υπάρχουν περίπου 30 άτομα διατεθειμένα να συνοδεύσουν, να αναλάβουν τη διερμηνεία και να βοηθήσουν με κάθε τρόπο τις γυναίκες που θα χρειαστεί να κάνουν άμβλωση και δεν θα μπορούν στην Ισπανία. Σχεδόν όλες είναι γυναίκες, υπάρχουν μόνο δύο άνδρες και είναι νέοι με σπουδές και χωρίς παιδιά. Η ιδέα είναι η οργάνωση μέσω διαδικτύου. Στον εν λόγω ιστότοπο έχουν δημιουργήσει έναν κατάλογο καταλυμάτων και θα προσπαθήσουν να προσφέρουν νομικές συμβουλές σχετικά με διάφορες χώρες, καθώς και με τις καταλληλότερες επιλογές για κάθε περίπτωση. «Πληροφορίες όπως ποια είναι η φτηνότερη πτήση από μια ευρωπαϊκή πόλη σε άλλη μπορεί να είναι καίριες», εξηγεί ένας από τους άνδρες ακτιβιστές της ομάδας.

Μια άλλη ιδέα θα ήταν η οικονομική βοήθεια προς τις γυναίκες που τη χρειάζονται και δεν μπορούν να καλύψουν τα έξοδα της επέμβασης στο εξωτερικό. «Οι πλούσιες του Λαϊκού Κόμματος δεν θα έχουν πρόβλημα να ταξιδέψουν εκτός Ισπανίας για να κάνουν άμβλωση, όποτε θέλουν, το πρόβλημα θα το έχουν οι γυναίκες που ζουν στην επισφάλεια», εξηγούν. Ωστόσο δεν ξέρουν ακόμη ακριβώς από πού θα βρουν τους πόρους για να βοηθήσουν τις γυναίκες που έχουν άμεση ανάγκη και σε ορισμένες χώρες, όπως στη Γερμανία, ίσως να μην υπάρχει η δυνατότητα τέτοιας βοήθειας για νομικούς λόγους, εφόσον η διαφήμιση με σκοπό την οικονομική στήριξη της άμβλωσης τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τρία χρόνια.

Το φθινόπωρο θα περιοδεύσουν στην Ισπανία για να παρουσιάσουν το Δίκτυο, να έρθουν σε επαφή με φεμινιστικές συλλογικότητες και να δώσουν δημοσιότητα. Επίσης στις 20 Σεπτεμβρίου θα συγκεντρωθούν στο Βερολίνο, μαζί με άλλες ακτιβιστικές ομάδες της Γερμανίας, εναντίον μιας μεγάλης διαδήλωσης στην οποία πρόκειται να συναντηθούν οι πολέμιοι των αμβλώσεων από όλη την Ευρώπη.

feminismos15mberlin

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Say no to the abortion law in Spain, βίντεο με αγγλικούς υπότιτλους εδώ  

Πηγή: Diagonal, 22-7-2014

 

Hedy Epstein: «Αισθάνομαι ειρηνεμένη με τον εαυτό μου, όταν νιώθω ότι κάνω το σωστό»

Hedy-Epstein-007

του Γιάννη Κοντού

Κόρη θυμάτων του Ολοκαυτώματος, πολιτική ακτιβίστρια, υπέρμαχος των δικαίων των Παλαιστινίων, η εύψυχη 90χρονη Γερμανοεβραία Hedy Epstein αποτελεί την ενσάρκωση της ηθικής και πολιτικής συνείδησης. Πριν από μια βδομάδα συνελήφθη στο Μιζούρι κατά τη διάρκεια διαδήλωσης εναντίον της δολοφονίας του άοπλου μαύρου έφηβου Michael Brown από τον λευκό αστυνομικό Darren Wilson στο Φέργκιουσον του Μιζούρι στις 9 Αυγούστου. Το γεγονός αυτό υπήρξε η αφορμή της τηλεφωνικής μας συνομιλίας μαζί της.

Αισθάνεστε ειρηνεμένη με τον εαυτό σας;

Αισθάνομαι ειρηνεμένη με τον εαυτό μου, όταν νιώθω ότι κάνω το σωστό. Αυτή τη χρονική στιγμή το σωστό είναι να συμπαραστέκομαι στους ανθρώπους του Φέργκιουσον, να συμπαραστέκομαι στους ανθρώπους στη Γάζα, να συμπαραστέκομαι σε όσους καταπιέζονται. Κι όταν το κάνω, νιώθω πως κάνω το σωστό. Τότε νιώθω ειρηνεμένη, αν αυτό είναι δυνατό. Γιατί ο πόνος που αισθάνομαι για τους ανθρώπους που βιώνουν την καταπίεση είναι τεράστιος.

Μπορεί να υπάρξει ειρήνη, στο Φέργκιουσον και σε παγκόσμιο επίπεδο;

Ο ρατσισμός κι η καταπίεση απέναντι στους φτωχούς, και κυρίως τους έγχρωμους, πρέπει να σταματήσει. Και πρέπει να το δουλέψουμε αυτή τη στιγμή. Μπορεί να υλοποιηθεί, αν όλοι κάνουμε αυτό που μας αναλογεί.

Διαδηλώνετε για διάφορους δίκαιους σκοπούς επί πολλές δεκαετίες. Τι σας ώθησε να βγείτε στο δρόμο κατ’ αρχήν;

Όπως ξέρεις, γεννήθηκα στη Γερμανία, όπου έζησα μέχρι την άνοδο του ναζιστικού καθεστώτος από το 1933 μέχρι το 1939, οπότε και ευτύχησα να μεταφερθώ στην Αγγλία. Αλλά οι γονείς μου κι άλλα μέλη της οικογένειας πέθαναν στο Άουσβιτς. Στην Αγγλία, ως έφηβη, νομίζω ότι απέκτησα την πολιτική μου εκπαίδευση κι αυτό που έμαθα εκεί ήταν ότι πρέπει να αντιδράς, όταν αντιλαμβάνεσαι πως άλλοι πονάνε, βλάπτονται, υφίστανται διακρίσεις. Και ξέρω από πρώτο χέρι τι σημαίνει αυτό. Δεν μπορώ, λοιπόν, να μείνω αδρανής. Γιατί, αν μείνω, θα είμαι συνένοχη με τους καταπιεστές κι αυτό θα με κάνει εξίσου ένοχη. Δε θα μπορούσα να ζήσω με τον εαυτό μου, αν έμενα αδρανής. Γι’ αυτό πρέπει να είμαι έξω κάνοντας το λίγο που μπορώ.

Έχετε επισκεφτεί τη Δυτική Όχθη πολλές φόρες ανά τα χρόνια και πρόσφατα συνυπογράψατε την ανοιχτή επιστολή/ διακήρυξη επιζησάντων του Ολοκαυτώματος και απογόνων τους, όπου καταδικάζεται η πολιτική του ισραηλινού κράτους εναντίον των Παλαιστινιακών Περιοχών. Πώς θα μπορούσε να τερματιστεί αυτός ο πόλεμος μακροπρόθεσμα;

Μόνο αν όσοι εμπλέκονται το εννοούν πραγματικά και δουλέψουν σκληρά γι’ αυτό. Αλλά δεν μπορείς να λες ότι «θέλω ειρήνη» και να μην κάνεις τίποτα, ώστε αυτή να υλοποιηθεί. Οι λέξεις είναι πολύ φτηνές, η δράση μετράει.

Έχετε υπάρξει αποδέκτρια απαξιωτικής κριτικής, εξαιτίας των κατά καιρούς επιλογών σας. Σας έχουν, μεταξύ άλλων, αποκαλέσει «Εβραία που μισεί τον εαυτό της», «πλαστή επιζήσασα του Ολοκαυτώματος», «εγωκεντρική». Θα θέλατε να απαντήσετε σε κάποιους από αυτούς τους χαρακτηρισμούς;

Με κριτικάρουν επί πολλά χρόνια. Αυτό, όμως, δε θα με σταματήσει να πράττω ό,τι θεωρώ σωστό. Έχω αποκληθεί «Εβραία που μισώ τον εαυτό μου». Δεν τον μισώ. Είμαι αυτή που είμαι. Οι Ισραηλινοί με έχουν αποκαλέσει «τρομοκράτισσα», «κίνδυνο για την ασφάλεια». Με είχαν υπό κράτηση επί πέντε ώρες, όταν προσπαθούσα να αναχωρήσω από το αεροδρόμιο Μπεν Γκουριόν το 2004. Με έγδυσαν, με υπέβαλαν σε σωματικό έλεγχο κι όταν ρώτησα «γιατί», μου είπαν επειδή είμαι «τρομοκράτισσα» και «κίνδυνος για την ασφάλεια». Αναστατώθηκα πολύ για ό,τι μου συνέβη εκείνη τη στιγμή, γιατί αυτό που υπέστην είναι ασυγχώρητο για τον καθένα. Η άμεση αντίδρασή μου ήταν πως δεν πρόκειται να επιστρέψω ποτέ. Σε λιγότερο, όμως, από έξι μήνες ήμουν πίσω στα Κατεχόμενα Παλαιστινιακά Εδάφη. Έχω επιστρέψει συνολικά τέσσερις φορές. Πέντε φορές έχω προσπαθήσει να πάω στη Γάζα, αλλά δεν το έχω καταφέρει. Αλλά ίσως κάποια μέρα καταφέρω να βρεθώ σε ό,τι έχει απομείνει από τη Γάζα, και με όσους έχουν επιβιώσει από τον τρόμο που συνεχίζει να κυριαρχεί εκεί.

Ποιοι άνθρωποι σας έχουν διαμορφώσει ως προσωπικότητα;

Η πρώτη επιρροή υπήρξαν οι γονείς μου. Με δίδαξαν ότι δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι, κακοί Εβραίοι ή Χριστιανοί. Υπάρχουν άνθρωποι που διαπράττουν το κακό. Με δίδαξαν, ακόμη, να μη μισώ όσους ίσως είναι διαφορετικοί από μένα και να μην τους καταδικάζω, επειδή μπορεί να έχουν κάνει περισσότερα από ένα κακά. Να είμαι ανοιχτή και να τους δέχομαι στη ζωή μου.

epstein

Παρά την προχωρημένη ηλικία σας, παραμένετε ενεργή σε διάφορα μέτωπα. Πώς το καταφέρνετε, αλήθεια; Αν ποτέ έφτανα στην ηλικία σας, αμφιβάλλω αν θα το μπορούσα, διατηρώντας, παράλληλα, καθαρό μυαλό.

Πρώτα απ’ όλα θα ήθελα να σου προτείνω να μη σκέφτεσαι αρνητικά σχετικά με αυτό το ζήτημα. Σίγουρα μπορείς να φτάσεις τα 90 και να είσαι ενεργός. Μη θεωρείς ότι επειδή είσαι 90 πρέπει να κάθεσαι σπίτι και να μένεις άπραγος. Όχι. Όσο μπορείς να κάνεις αυτό που θεωρείς σημαντικό για σένα, συνέχισε να το κάνεις. Κι όταν συνεχίζεις να το κάνεις, η ζωή θα σου επιτρέψει να παραμένεις διανοητικά και βιολογικά υγιής. Κάτι ακόμα που χρειάζεσαι είναι η υποστήριξη της οικογένειάς σου κι αυτό έχω. Έχω υπέροχους φίλους, που στέκονται δίπλα μου και πίσω από μένα.

Πώς συμφιλιωθήκατε με το θάνατο, αν μου επιτρέπεται η ερώτηση;

Κατά τη διάρκεια του πολέμου (σημ.: του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου), όταν δεν είχα νέα από τους γονείς μου, απλώς συνέχισα να απωθώ την πιθανότητα να μη βρίσκονται πλέον στη ζωή και να περιμένω μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος. Ο πόλεμος τέλειωσε κι εξακολουθούσα να μην έχω μάθει κάτι, κανένα ίχνος ζωής, κι έπαιξα ένα ψυχολογικό παιχνίδι με τον εαυτό μου. Δεν μπορούσα να παραδεχτώ ότι δεν είχα πλέον γονείς, ότι δεν είχα οικογένεια. Έτσι το 1980, όταν πήγα στην Ευρώπη για να επισκεφτώ τα διάφορα στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου είχαν βρεθεί οι γονείς μου, το τελευταίο στρατόπεδο που επισκέφτηκα ήταν εκείνο του Άουσβιτς. Όταν, λοιπόν, στάθηκα στο σημείο, όπου έφταναν τα βαγόνια κι ο γιατρός Μένγκελε με τη συνοδεία του αποφάσιζαν ποιος θα ζούσε και ποιος θα πέθαινε, ήταν εκείνη τη στιγμή, το Σεπτέμβρη του 1980, που επιτέλους μπόρεσα να πω: «Δεν υπάρχει περίπτωση να έχουν επιζήσει οι γονείς μου κι άλλα μέλη της οικογένειάς μου». Κι έπρεπε να το πω πολλές φορές και δυνατά, για να το ακούσω και να το πιστέψω. Ήταν ένας τρόπος για να επιβιώσω.

Μια τελευταία, ίσως πιο ανάλαφρη, ερώτηση. Πώς περνάτε συνήθως τις μέρες σας;

Το πρώτο πράγμα που κάνω μόλις σηκωθώ είναι να βγω έξω και να περπατήσω. Έπειτα γυρνώ σπίτι, κάνω ένα ντους, παίρνω πρωινό, κι η μέρα μου ξεκινά. Δεν είναι κάθε μέρα η ίδια. Αυτή τη βδομάδα (σημ.: την προηγούμενη), οι μέρες μου υπήρξαν πολύ διαφορετικές, αφότου επέστρεψα τη Δευτέρα το βράδυ σπίτι μου μετά τη σύλληψή μου. Το τηλέφωνό μου δεν έπαψε να χτυπά. Έδωσα τηλεφωνικές συνεντεύξεις, ζωντανές συνεντεύξεις, σε πέντε λεπτά κάποιος δημοσιογράφος από γερμανικό Μ.Μ.Ε. θα έρθει σπίτι μου για μαγνητοσκοπημένη συνέντευξη, ενώ έχω και δυο ακόμη προγραμματισμένες για την Κυριακή το απόγευμα. Κι αυτό είναι κάπως ασυνήθιστο! Δεν περνώ έτσι τη ζωή μου συνήθως και πολλά έχουν μείνει πίσω. Δεν μπορώ, όμως, να κάθομαι άπραγη στην πολυθρόνα μου. Υπάρχουν πράγματα να κάνω και θα τα κάνω όσο μπορώ καλύτερα.

Η Hedy Epstein διατηρεί προσωπικό ιστότοπο (εδώ), μέσω του οποίου μπορείτε να αντλήσετε περισσότερες πληροφορίες για τη ζωή και τις δράσεις της, καθώς και να έρθετε σε επαφή μαζί της.

Η συνέντευξη πραγματοποιήθηκε τηλεφωνικά την Παρασκευή 22 Αυγούστου.

Πηγή: εναντιοδρομίες

 

Οι παραλίες ως αυτοπροσωπογραφία

ανιες6

της Σοφίας Ξυγκάκη

«Εάν η ιστορία των ανθρώπων είναι φτιαγμένη από τοπία, η δική μου είναι φτιαγμένη από παραλίες».

Με τον καύσωνα των ημερών, θυμηθήκαμε τη φράση της αγαπημένης σκηνοθέτιδας Ανιές Βαρντά –στην οποία θα κάνουμε εκτενές αφιέρωμα στον ‘κινηματογραφικό’ Σεπτέμβριο, σύντομα- και την αυτοβιογραφική ταινία της Οι παραλίες της Ανιές. Σ’ αυτήν, η Ανιές Βαρντά στήνει σε μια παραλία το ‘σκηνικό’ όλων των παραλιών/βιωμάτων της ζωή της: το πατρικό σπίτι στο Βέλγιο, ήχους από το παρελθόν που αναμειγνύονται με εικόνες του παρόντος, ‘ασήμαντες’ στιγμές και μεγάλα τραύματα του πολέμου, φωτογραφίες από την παιδική της ηλικία που ξεκολλάνε από έναν καθρέφτη στον οποίο αντανακλάται το τωρινό είδωλό της και ξαναστήνονται στην άμμο, τα μακρινά ταξίδια της, τα πρώτα επαγγελματικά βήματα ως φωτογράφος σκηνής με «αυτόν το εξαιρετικό άνθρωπο, τον Ζαν Βιλάρ», τη συνάντησή της στη σχολή φωτογραφίας με τον σύντροφο της ζωής της, επίσης σκηνοθέτη, Ζακ Ντεμί, την πολιτική και φεμινιστική στράτευσή της, τα παιδιά της, τους φίλους της. Ο εξομολογητικός μονόλογος που διατρέχει όλο το φιλμ, ενώνει ‘μικρές’ με σημαντικές στιγμές, για παράδειγμα τη γιγαντοαφίσα της Κατρίν Ντενέβ, πλάνα από πιο προσωπικές ταινίες της όπως την JaneB. ParAgnèsV, μια ταινία για τη φιλία αλλά και τις φεμινιστικές ιδέες που την ενώνουν με την Τζέιν Μπίρκιν, και ταινίες σταθμούς, όπως τη Δίχως στέγη, Δίχως νόμο.

Με την ιδιότητα της ντοκιμενταρίστριας και την πολύτιμη εμπειρία του cinémaverité, συνθέτει εικόνες πόλης, προσωπικής ζωής, σημαντικών στιγμών∙ με την ιδιότητα της εκλεπτυσμένης δημιουργού, την πολύτιμη εμπειρία της νουβέλ βαγκ και προπάντων με τη χρήση της μνήμης, ανασυνθέτει ‘μυθοπλαστικά’ τα κομμάτια που λείπουν, ενώ οι καθρέφτες αντανακλούν και τις απουσίες, αυτούς που δεν υπάρχουν πια.

Η σουρεαλιστική απόδοση πολλών εικόνων του παρελθόντος δεν μας μεταφέρει μόνο τη χαρά της ζωής αυτής της δημιουργού, μας υπενθυμίζει, επίσης, ότι μνήμη είναι η ανάκληση της πραγματικότητας και η επινόηση της μαζί.

Τι ωραία ταινία! Αν τη βρείτε, δείτε την.

 

This slideshow requires JavaScript.

Sarojini Sahoo: «Ο βιασμός είναι ένα όπλο που παραμορφώνει τη γυναικεία σεξουαλικότητα»

pg29b

του Γιάννη Κοντού

Γεννημένη σε μια μικρή πόλη στην Ινδία, η Sarojini Sahoo είναι η πιο καταξιωμένη και πολυβραβευμένη Ινδή φεμινίστρια συγγραφέας. Μας μιλά για τα παιδικά χρόνια και την εφηβεία της, το φεμινισμό στην Ινδία, την Virginia Woolf και την Judith Butler, τη θέση της γυναίκας στην ινδική κοινωνία, το βιασμό ως κοινωνικό φαινόμενο κι άλλα πολλά στη συνέντευξη που ακολουθεί.

Τι σε διαμόρφωσε ως άνθρωπο, φεμινίστρια, διανοούμενη; Ποιοι υπήρξαν οι πιο επιδραστικοί άνθρωποι στη ζωή σου και γιατί;

Είναι η λογοτεχνία που μου έδωσε την ταυτότητά μου κι ο μακαρίτης ο σύζυγός μου Jagadish Mohanty, που με διαμόρφωσε ως συγγραφέα και διανοούμενη από την εφηβική μου ηλικία. Υπήρξε ένας θαυμάσιος συγγραφέας και διαμορφωτής τάσεων στη λογοτεχνία Odia. Είναι δύσκολο, ξέρεις, για μια γυναίκα να γράφει με ειλικρίνεια μυθοπλασία, χωρίς να κρύβει τις εμπειρίες της. Σε αντίθεση με τις παραδοσιακές συγγραφείς, με αναφέρουν ως μια ειλικρινή συγγραφέα κι ο άντρας μου ποτέ δεν παραπονέθηκε γι’ αυτό. Ήταν εραστής μου πριν το γάμο μας. Συνήθιζα να γράφω για τα συναισθήματά μου και ποτέ δε διαφώνησαν με αυτό ο πατέρας μου ή ο σύζυγός μου. Ως συγγραφέας, πάντοτε στάθηκε στο πλευρό μου, ανεξάρτητα από την πολεμική που μπορεί να προκαλούσαν τα γραπτά μου. Η σχέση μας δε θύμιζε τυπικό παντρεμένο ζευγάρι στην Ινδία, αλλά μια φιλία παρόμοια με εκείνη ανάμεσα στον Σαρτρ και την Σιμόν.

Σχετικά με το φεμινισμό, νομίζω ότι η ζωή μου είναι η πηγή της έμπνευσής μου. Είμαι η δεύτερη κόρη στην οικογένειά μου. Πριν τη γέννησή μου, ο πατέρας μου περίμενε γιο κι όταν γεννήθηκα δεν ήταν παρών στο δωμάτιο δίπλα στην μητέρα μου. Συνειδητοποιώντας πως ήμουν κοριτσάκι, η μητέρα μου υπέστη σοκ, γιατί η γέννησή μου μπορεί να αποτελούσε λόγο για την ταπείνωσή της στο μέλλον. Αργότερα μου είπε ότι δεν μπορούσε να κοιμηθεί τα βράδια, φοβούμενη να αντικρίσει τον πατέρα μου. Προσευχόταν όλη τη νύχτα στον Θεό να μου αλλάξει το φύλο, αλλά εκείνος δεν έδωσε σημασία στο κλάμα της κι έτσι το φύλο μου δεν άλλαξε. Ο πατέρας μου, ωστόσο, ήταν ξεροκέφαλος άνθρωπος και δεν μπορούσε να ξεπεράσει τη θλίψη του που δεν έγινε πατέρας ενός αγοριού. Ήθελε να ανατραφώ ως αγόρι. Η κόμμωσή μου ήταν τέτοια, ώστε, οποτεδήποτε με κοίταζε, να πιστεύει πως είναι ο περήφανος πατέρας ενός αγοριού. Με έντυναν με αγορίστικες μπλούζες και παντελόνια. Μέχρι που ο πατέρας μου με προσφωνούσε με αγορίστικο όνομα: Lala. Ποτέ δεν έπαιξα με κούκλες. Απολάμβανα όλες τις ελευθερίες που προορίζονταν για τα αγόρια, μέχρι που μπήκα στην εφηβεία.

Τη μέρα που η μητέρα μου είδε την πρώτη μου περίοδο, με πήγε σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, όπου έπρεπε να μείνω κρυμμένη για επτά μέρες, μακριά από κάθε αρσενικό πρόσωπο. Άκουγα πίσω από τον τοίχο τους θορύβους από τα παιχνίδια που έπαιζαν τα ξαδέρφια μου στο σπίτι, αλλά δε μου επιτρεπόταν να παίξω μαζί τους. Μετά από αυτό, με δίδαξαν ότι είμαι κορίτσι, γυναίκα, διαφορετική από τους άλλους και μου επέβαλαν λογοκρισία στις κινήσεις, το λόγο και το ντύσιμό μου. Δε με άφηναν να μένω εκτός σπιτιού τα βράδια, ούτε και να παίζω με τα ξαδέρφια μου. Αυτοί οι περιορισμοί ίσως με έκαναν επαναστάτρια κι αργότερα έγινα φεμινίστρια συγγραφέας. Στα διηγήματά μου Udibar Bela («Time to fly») και Moho Banga («End of the fascination»), τα οποία είναι γραμμένα στη γλώσσα Oriya και δεν έχουν ακόμη μεταφραστεί στα αγγλικά, έχω περιγράψει αυτές τις εφηβικές μου εμπειρίες.

Συχνά σε έχουν συγκρίνει με την Virginia Woolf και την Judith Butler. Νομίζεις ότι τέτοιοι παραλληλισμοί είναι βάσιμοι; Πώς αντιλαμβάνεσαι, αρθρώνεις και βιώνεις το φεμινισμό, σε ένα ανατολικό πολιτισμικό πλαίσιο;

Ο Ορλάντο- Μια βιογραφία της Virginia Woolf είναι ένα εντυπωσιακό πεδίο συζήτησης σχετικά με την ταυτότητα φύλου. Στα πλαίσια του στοχασμού για την ιδέα της ταυτότητας, της θηλυκότητας, της αρρενωπότητας και της σεξουαλικής επιθυμίας, ο «Ορλάντο» παρέχει μια ανάλαφρη καταγραφή της «θεωρίας της σεξουαλικότητας» της Woolf, που ακόμη αιχμαλωτίζει την προσοχή των αναγνωστών. Εμπνεόμενη από την άνοδο της «νέας επιστήμης της σεξολογίας» και της ψυχανάλυσης, καθώς και από την προσωπική της κλίση προς το σαπφισμό, η Woolf σχολιάζει στον «Ορλάντο» την ουσία του σεξ, τη φύση των φυλετικών ρόλων, το ρόλο της ενδυμασίας στην ταυτότητα φύλου και το σεξουαλικό προσανατολισμό. Στο μυθιστόρημά της, ο ήρωας αισθάνεται ότι έχει μεταμορφωθεί σε γυναίκα. Η έννοια της «σωστής ψυχής στο λάθος σώμα» εξελίχτηκε από αυτό το μυθιστόρημα στο αναλυτικό μοντέλο της «queer theory» που εισήγαγε η Judith Butler, το οποίο δραματοποιεί ασυνέχειες στις υποτιθέμενα σταθερές σχέσεις ανάμεσα στο χρωμοσωματικό σεξ, το φύλο και τη σεξουαλική επιθυμία. Στο βιβλίο μου Sensible Sensuality πραγματεύομαι ορισμένες από αυτές τις αντιλήψεις. Μπορώ να κατανοήσω τη θέση των μεσοφυλικών (intersexuals) και των διεμφυλικών (transsexuals) που γεννιούνται με διαφορετικά βιολογικά σώματα. Πρέπει να υπάρχουν λογικά βήματα, ώστε όλοι να αισθάνονται άνετα και να ενσωματωθούν στο mainstream. Αυτό, στο οποίο είμαι αντίθετη, είναι τα κλισέ της pop κουλτούρας που εκφράζουν αισθήματα όπως «άντρας παγιδευμένος στο σώμα μιας γυναίκας», ή «γυναίκα παγιδευμένη στο σώμα ενός άντρα».

Ποια είναι, γενικότερα, η θέση της γυναίκας στην ινδική κοινωνία;

Στην Ινδία, οι προσυμφωνημένοι γάμοι πάντοτε προτιμώνται κι οι γάμοι από αγάπη θεωρούνται ζήτημα που προκαλεί κοινωνική ενόχληση. Πολλοί Ινδοί υποστηρίζουν ότι οι προσυμφωνημένοι γάμοι είναι πιο επιτυχημένοι από τους γάμους στη Δύση, ιδίως αν πάρει κάποιος υπόψη τα τεράστια ποσοστά διαζυγίων. Η ρομαντική αγάπη δεν οδηγεί κατ’ ανάγκη σ’ ένα καλό γάμο και συχνά αποτυγχάνει, όταν το πάθος υποχωρεί. Μια ανύπαντρη κόρη φέρνει ντροπή στην οικογένειά της κι είναι βάρος. Από τη στιγμή, όμως, που θα παντρευτεί, θεωρείται ιδιοκτησία των πεθερικών της. Σε αυτό το πλαίσιο, οι ανύπαντρες, διαζευγμένες, μόνες ή άπιστες γυναίκες αντιμετωπίζονται ως παρίες. Το να ζεις με τον σύντροφό σου εκτός γάμου είναι ακόμη ουσιαστικά ανήκουστο.

Κατά τη διάρκεια του γάμου, ο πατέρας της νύφης είναι υποχρεωμένος να πληρώσει προίκα με τη μορφή μεγάλου χρηματικού ποσού, επίπλων, κοσμημάτων και ακριβών οικιακών ειδών- ακόμη και σπιτιών και ακριβών διακοπών στο εξωτερικό στον γαμπρό. Κι όμως, η φράση «το κάψιμο της νύφης», επινοήθηκε στην Ινδία αφότου είτε οι σύζυγοι ή τα πεθερικά πολλών νεαρών νυφών πυρπόλησαν τα σάρι που εκείνες φορούσαν, εξαιτίας της αποτυχίας των πατεράδων τους να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις μιας υψηλότερης προίκας. Καθώς υπάρχει το έθιμο της κοινής οικογένειας, μια νύφη έχει να αντιμετωπίσει τα τυραννικά πεθερικά της. Παρόλα αυτά η παραδοσιακή ινδική κοινωνία απορρίπτει τις διαζευγμένες. Σε ό,τι αφορά τη σεξουαλικότητα, ο ενεργός ρόλος της γυναίκας ποτέ δεν ήταν αποδεκτός και δε θεωρείται ότι η γυναίκα πρέπει να εκφράζει ανοιχτά τις σεξουαλικές της επιθυμίες. Γι’ αυτό θα βρεις πολλές γυναίκες που μπήκαν στην εμμηνόπαυση, χωρίς ποτέ να έχουν  στη ζωή τους οργασμό.

Τους απαγορεύεται, εξάλλου, να συμμετέχουν σε θρησκευτικές τελετουργίες. Στον τομέα της πολιτικής, αν και όλα τα κόμματα έχουν στο προγραμματικό επίπεδο δεσμευτεί ότι θα διαθέσουν το 33% των εδρών στην Κάτω Βουλή και σε όλα τα κρατικά νομοθετικά σώματα σε γυναίκες, αυτό δεν έχει γίνει νόμος, γιατί τα κόμματα που κυριαρχούνται από άντρες είναι αντίθετα. Στα οικονομικά, αν και επιτρέπεται στις γυναίκες να δουλεύουν εκτός σπιτιού, τους αρνούνται τα δικαιώματά τους σε οικιακά ζητήματα. Η γυναίκα πρέπει να είναι υπεύθυνη για την κουζίνα, ακόμη κι αν εργάζεται και χρειάζεται γι’ αυτό το λόγο να βρίσκεται εκτός σπιτιού. Ο άντρας, ακόμη κι αν είναι άνεργος, δε μαγειρεύει, γιατί υποτίθεται ότι κάτι τέτοιο είναι αντίθετο στον ανδρισμό του. Σύμφωνα με το νόμο, ωστόσο, οι γιοι κι οι κόρες έχουν ίσα δικαιώματα στην πατρική περιουσία, αλλά, ακόμη και τώρα, στην πράξη η ιδιοκτησία αλλάζει χέρια από τον πατέρα στον σύζυγο κι έπειτα στον γιο κι ο ρόλος της κόρης ή της νύφης δεν είναι αποδεκτός. Αυτές είναι νομίζω ορισμένες κοινωνικές συνθήκες που διαφοροποιούν τον ινδικό από το δυτικό φεμινισμό.

Σύμφωνα με τον ινδικό ποινικό κώδικα, τι θεωρείται βιασμός; Αφορά και στο εξαναγκαστικό σεξ εντός γάμου; Ως φαινόμενο, πόσο συχνός είναι, συγκριτικά με δυτικές ή αφρικανικές χώρες; Και ποιο είναι το «προφίλ» του μέσου θύματος από κοινωνικο-οικονομικής και εκπαιδευτικής άποψης, καθώς και του δράστη;

Υπάρχουν ορισμένα σημεία στο νόμο που είναι ανοιχτά σε συζήτηση. Η σεξουαλική πράξη ανάμεσα σε έναν άντρα και τη γυναίκα του, όταν εκείνη είναι μεγαλύτερη από 15 χρονών, δεν είναι βιασμός. Η σεξουαλική πράξη υπό κράτηση (αστυνομικοί, δεσμοφύλακες, δημόσιοι υπάλληλοι, διευθυντές δημόσιων νοσοκομείων), θεωρείται αδίκημα, ακόμη κι αν γίνεται με τη συναίνεση της γυναίκας. Στο σύνολό του, ο νόμος χαρακτηρίζεται από προκατάληψη απέναντι στο θύμα. Αν το θύμα είναι ανήλικη, πρέπει ο κατηγορούμενος να αποδείξει την αθωότητά του. Αν, όμως, είναι ενήλικη, εναπόκειται σε εκείνη να αποδείξει τις κατηγορίες της. Κατά συνέπεια, η υπεράσπιση επιδιώκει να αποδείξει ότι το θύμα είναι ενήλικη. Επιπλέον, εκτός κι αν η γυναίκα εξεταστεί ιατρικά μέσα σε 24 ώρες, καθίσταται δύσκολο να αποδειχτεί ότι υπέστη βιασμό.

Σύμφωνα με κάποια διάταξη, «όταν ένας άντρας διώκεται για βιασμό ή απόπειρα βιασμού, μπορεί να καταδειχτεί ότι η ενάγουσα (το θύμα) είναι άτομο με ανήθικο χαρακτήρα». Όταν οι ίδιοι οι νόμοι κουβαλούν μια εγγενή προκατάληψη, σε ποιο βαθμό μπορούν τα θύματα να είναι βέβαια ότι θα αποδοθεί δικαιοσύνη;

Ο βιασμός είναι ένα όπλο που παραμορφώνει τη γυναικεία σεξουαλικότητα, περιορίζει την ελευθερία κινήσεών της και παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματά της. Ένας βιαστής όχι μόνο παραβιάζει την ιδιωτικότητα του θύματος και την προσωπική του ακεραιότητα, αλλά και του προκαλεί σοβαρή ψυχολογική και σωματική βλάβη. Το 2006 ο μεγαλύτερος αριθμός κρουσμάτων είχε καταγραφεί την άνοιξη και το καλοκαίρι. Το Φεβρουάριο εκείνου του χρόνου είχαν διαπραχθεί 9 βιασμοί, ενώ το Μάρτιο ο αριθμός τους έφτασε τους 15, το Μάη ανέβηκε στους 22 και τον Ιούνη στους 23. Είναι γεγονός ότι μόνο το 20% των δραστών είναι οι λεγόμενοι σεξομανείς. Ένα άλλο 30% είναι μεθυσμένοι έφηβοι ή εγκληματίες που έχουν αφεθεί ελεύθεροι. Στις μισές από αυτές τις περιπτώσεις, ο βιαστής είναι ένα άτομο, με το οποίο το θύμα ήδη έχει οικειότητα, ακόμη κι αν είχαν μόλις συναντηθεί σε σπίτι κοινού γνωστού ή σε κάποια στάση λεωφορείου. Στην περίπτωση των εφήβων κοριτσιών, που δεν μπορούν πάντοτε να πουν «όχι» σε έναν ενήλικο, τα ποσοστά είναι ακόμη υψηλότερα: 4 από τα 5 θύματα σεξουαλικών εγκλημάτων υπέφεραν στα χέρια ενός γείτονα, συμμαθητή ή οικογενειακού φίλου. Πώς μπορεί, λοιπόν, κάποιος να ισχυριστεί ότι το δικαίωμα της γυναίκας πάνω στο σώμα της ευθύνεται για την αύξηση του ποσοστού των βιασμών;

Στη Δανία, για παράδειγμα, το 2007 υπήρχαν 6 καταγεγραμμένοι σεξουαλικοί εγκληματίες, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία. Δε γνωρίζουμε αν παραμένουν σε αυτή. Η αναλογία κατοίκων και σεξουαλικών εγκληματιών στη συγκεκριμένη χώρα είναι 357 προς 1.

Στην Ινδία, μια Dalit, ή μια γυναίκα που προέρχεται από κάποια φυλή, όχι μόνο παλεύουν εξαιτίας του χαμηλότερου οικονομικού status τους, αλλά είναι υποχρεωμένες να ζουν διατρέχοντας σοβαρό κίνδυνο να υποστούν βία βασισμένη στο φύλο τους. Το 40% όλων των περιστατικών σεξουαλικής κακομεταχείρισης αποτελούν οι αιμομιξίες, δράστες των οποίων είναι γνωστά μέλη της οικογένειας. Η οικιακή βία, οι ομαδικοί βιασμοί γυναικών χαμηλότερων τάξεων από άντρες που προέρχονται από υψηλότερες, η σωματική βία από αστυνομικούς προς γυναίκες από φυλές, όλα αυτά συντελούν στο αίσθημα ανασφάλειας των γυναικών στην Ινδία και εμποδίζουν την ανάπτυξή τους. Οι διαχωρισμοί σε τάξεις και κάστες δυσκολεύουν, επίσης, τις φτωχές, χαμηλότερων τάξεων και προερχόμενες από φυλές γυναίκες να αποκτήσουν πρόσβαση στη δικαιοσύνη ως θύματα και επιζήσασες βίαιων περιστατικών. Αν και το Υπουργείο για την Ανάπτυξη των Γυναικών και των Παιδιών κι η Εθνική Επιτροπή για τις Γυναίκες έχουν συμβουλέψει την κυβέρνηση να αναθεωρήσει τον Κώδικα Ποινικής Διαδικασίας του 1973 και την Ινδική Αποδεικτική Πράξη του 1872, προκειμένου να επαναπροσδιοριστεί η έννοια του βιασμού, έτσι ώστε να περιλαμβάνει όλων των ειδών τις σεξουαλικές επιθέσεις, οι περισσότερες γυναίκες ακόμη έρχονται αντιμέτωπες με το βιασμό στα πλαίσια της έγγαμης ζωής τους.

Η μοχθηρότητα ορισμένων από τα πρόσφατα περιστατικά βιασμών (σε ορισμένες περιπτώσεις ακολουθούμενα από βάναυσους φόνους) και η ευρύτατη κάλυψή τους από τα Μ.Μ.Ε. έχουν προκαλέσει λαϊκή κατακραυγή τόσο στην Ινδία, όσο και διεθνώς. Είναι πιθανό η συνειδητοποίηση της σοβαρότητας τέτοιων γεγονότων να φέρει, με τον καιρό, την αλλαγή και να ριζοσπαστικοποιήσει τα άτομα εκείνα που περισσότερο επηρεάζονται από αυτές τις πράξεις;

Το γεγονός ότι γίνονται όλο και περισσότερες καταγγελίες δε σημαίνει πως το ποσοστό βιασμών αυξάνεται, αλλά ότι οι γυναίκες υψώνουν τη φωνή τους εναντίον αυτής της μορφής βίας. Επειδή το κύρος της οικογένειας θεωρείται σημαντικό, τόσο τα θύματα βιασμού όσο και οι οικογένειές τους τον κρατάνε μυστικό, γιατί φοβούνται πως θα ντροπιαστούν κοινωνικά. Αλλά μετά το βιασμό στο Δελχί στις 16 Δεκεμβρίου 2013, οι γυναίκες έχουν γίνει πιο θαρραλέες. Τα Μ.Μ.Ε. έπαιξαν ένα πολύ υποστηρικτικό ρόλο. Η αλλαγή του status των γυναικών είναι καλό σημάδι. Δεν αρκούν μόνο τα νομικά βήματα για να αλλάξει η κοινωνία μας. Έχουν υπάρξει αρκετές αλλαγές στη νομική αντιμετώπιση των βιασμών, παρατηρούνται, όμως, ακόμη διαφορές σε σχέση με το πώς αυτοί αντιμετωπίζονται σε δυτικές χώρες. Για παράδειγμα, ο νόμος δεν παρέχει ξεχωριστές και ταχείες δίκες σε περιπτώσεις βιασμού παιδιών. Αλλά κι ορισμός του βιασμού είναι πολύ περιοριστικός. Για να στοιχειοθετηθεί, πρέπει να αποδειχτεί η διείσδυση. Κάποιος μπορεί να βιάσει μια γυναίκα το ίδιο ή περισσότερο βίαια χρησιμοποιώντας ένα σιδερένιο ραβδί. Κι όμως, ένας τέτοιος άνθρωπος δε θα κριθεί ένοχος για βιασμό. Πολλές τέτοιες υποθέσεις έχουν δει το φως της δημοσιότητας. Αν κάτι θα μπορούσε να αλλάξει αυτή την κατάσταση, είναι μονάχα η νοοτροπία μας. Αν, λοιπόν, οι γονείς συμβούλευαν τους γιους τους «μη νομίζετε ότι όταν μια γυναίκα σας χαμογελά σας αγαπάει ή έχετε δικαίωμα πάνω στο σώμα της».

Είσαι μια από τις λίγες Ινδές συγγραφείς που έχουν ασχοληθεί με το λεσβιακό σεξ. Σε ποιο βαθμό η ομοφυλοφιλία, ανδρική και γυναικεία, είναι ένα ταμπού στην ινδική κοινωνία και πώς αντιμετωπίζονται συνήθως οι ομοφυλόφιλοι σε θεσμικό και κοινωνικό επίπεδο;

Έχω γράψει μια λεσβιακή ιστορία με τίτλο Behind the scene (εδώ) κι ένα μυθιστόρημα στη γλώσσα Odia που τιτλοφορείται Asamajik (σημαίνει «αντικοινωνικός»). Η ομοφυλοφιλία, ανδρική και γυναικεία, είναι πολύ συνήθης στην Ινδία, αλλά οι άνθρωποι δε θεωρούν συνήθεις τέτοιου είδους σχέσεις. Ακόμη κι ο νόμος δεν επιτρέπει στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια να ζουν τη ζωή τους με περηφάνια. Το 2009, το Ανώτατο Δικαστήριο στο Δελχί αποφάσισε ότι διάφορες νομικές απαγορεύσεις ιδιωτικών, ενήλικων, συναινετικών και μη εμπορευματικών σχέσεων ανάμεσα σε άτομα του ίδιου φύλου παραβιάζουν ευθέως τα θεμελιώδη δικαιώματα που παρέχει το Σύνταγμα. Παρόλα αυτά, το Ανώτατο Δικαστήριο της Ινδίας ανέτρεψε την απόφαση του κατώτερου δικαστηρίου στις 11 Δεκεμβρίου 2013 και διατήρησε την ισχύ προηγούμενων διατάξεων. Οι ομοφυλόφιλοι εξακολουθούν να παλεύουν για τα δικαιώματά τους.

Περισσότερες πληροφορίες για την Sarojini Sahoo και το έργο της μπορείτε να αναζητήσετε στο site της .

Πηγή: εναντιοδρομίες

 

Σίλβια Φεντερίτσι: φεμινισμός μεταξύ πυράς και νοικοκυριού

silvia-federici-por-barbara

των Αντρέα Μομοΐτιο και Εμίλια Λάουρα Αρίας Ντομίνγκεθ

Είναι η Παναγία των φεμινιστριών. Οι εκδόσεις «Τραφικάντες ντε Σούενιος» την έφεραν τον Μάιο στην Ισπανία για να παρουσιάσει το τελευταίο της βιβλίο, Επανάσταση στο σημείο μηδέν, με θέμα την οικιακή εργασία, την κρίση της κοινωνικής φροντίδας και τα κοινά αγαθά. Επισκέφτηκε τη Βαρκελώνη, την Ιρούνια, το Θουγαραμούρντι, τη Μαδρίτη, τη Μάλαγα και τη Σεβίλλη· το κόμμα Αλτερνατίβο θέλησε να επαναλάβει την παράσταση και στο Μπιλμπάο, όπου εκατοντάδες άτομα σχημάτισαν ουρά για να την ακούσουν. Κάποια δεν μπόρεσαν να βρουν θέση. Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού της στην Ισπανία συναντήθηκε με συλλογικότητες γυναικών για να μιλήσει μαζί τους για  την οικιακή εργασία.

Η Σίλβια Φεντερίτσι (1942, Πάρμα) μιλά και χαμογελά ήρεμα. Έχει ρυτιδωμένα χέρια και δηκτική γλώσσα. Σε μια από τις εκδηλώσεις όπου συμμετείχε στη Μαδρίτη κρατούσε την τσάντα του περιοδικού μας. Είναι επίσης συγγραφέας του βιβλίου Ο Κάλιμπαν και η μάγισσα: γυναίκες, σώμα και πρωταρχική συσσώρευση, όπου εντάσσει το κυνήγι των μαγισσών στη μαρξιστική ανάλυση σχετικά με τη μετάβαση από τη φεουδαρχική κοινωνία στο καπιταλιστικό σύστημα. Όταν το παρουσίασε στη Βαρκελώνη, έδωσε συνέντευξη στη Χοάνα Γκαρθία Γκρεθνέρ. Περισσότερες πληροφορίες; Σε όλες τις συνεντεύξεις που έδωσε κατά τη διάρκειας εκείνης της περιοδείας και της τωρινής. Η Φεντερίτσι είναι στη μόδα.

 

Federici_1

Η Σίλβια Φεντερίτσι κατά τη διάρκεια της συνέντευξής της στο περιοδικό Πικάρα (φωτ. Εμίλια Αρίας).

 

Πώς ήταν η επίσκεψη στο Θουγαραμούρντι;

Η επίσκεψη στην περιοχή με συγκίνησε πολύ. Είναι το μόνο μέρος της Χώρας των Βάσκων, όπου, σύμφωνα με την έρευνά μου, οι άνδρες είχαν οργανωθεί εναντίον των μαγισσών.

Το 1609 άρχισαν να φυλακίζουν, να βασανίζουν και να δολοφονούν πολλές γυναίκες. Τις κάρφωναν με τα σύνεργα που χρησιμοποιούσαν οι ναυτικοί στο κυνήγι φαλαινών. Μ’ ενόχλησε πάρα πολύ το γεγονός ότι το έχουν μετατρέψει σε εμπόριο, ότι πουλούν μια εικόνα των μαγισσών που δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Προβάλλουν μια στρεβλή άποψη που τις υποβιβάζει και τις εξευτελίζει: γυναίκες χοντρές, άσχημες, με μεγάλη μύτη, μεγάλες σε ηλικία. Συντηρούν την εικόνα που δημιούργησαν γι’ αυτές οι διώκτες τους.

Τι προτείνεις;

Θα ήθελα να δω τις γυναίκες να κινητοποιούνται και να λένε: «Αρκετά λεφτά βγάλατε σε βάρος της σάρκας μας». Θα έπρεπε να πάμε στους πάγκους των πωλητών της περιοχής με πανό που να εξηγούν τι συνέβη πραγματικά. Είναι καιρός ν’ αποκαλύψουμε την ιστορία του αίματος, των βασανισμών, της βίας και των διώξεων.

Ο φεμινισμός βρίσκεται σε αποστρατεία;

Ο φεμινισμός σήμερα είναι ένα πολύ σύνθετο φαινόμενο. Από το ένα μέρος υπάρχει ένα νέο κίνημα που εμφανίζεται μεταξύ των νεότερων γυναικών, επειδή γι’ αυτές η ζωή συνεχίζει να είναι πιο δύσκολη απ’ ό,τι για τους άνδρες. Όσες προσδοκίες είχαν, σταδιοδρομία, εξωοικιακή εργασία, κατανομή καθηκόντων, δεν πραγματοποιήθηκαν ή πραγματοποιήθηκαν σε ελάχιστο βαθμό. Οι διεκδικήσεις του φεμινισμού παραμένουν επίκαιρες. Από το άλλο μέρος υπάρχει μεγάλη υποτίμηση του φεμινισμού, η οποία ανάγεται στη δεκαετία του ’70 με ευθύνη των Ηνωμένων Εθνών. Ο ΟΗΕ εισέβαλε στον χώρο του φεμινισμού, τον οικειοποιήθηκε και τον διαστρέβλωσε· επανακαθόρισε τους στόχους του και ακύρωσε όλες τις ανατρεπτικές του δυνατότητες διατηρώντας μόνο τη νεοφιλελεύθερη οπτική.

Ποια είναι αυτή η οπτική;

Αυτή που λέει ότι η απελευθέρωση των γυναικών περνά μέσα από την επαγγελματική τους σταδιοδρομία, την ισότητα ευκαιριών. Είναι διεκδικήσεις καπιταλιστικές και νεοφιλελεύθερες. Ο ΟΗΕ δημιούργησε έναν παγκόσμιο φεμινισμό του κράτους, σύμφωνα με τον οποίο οι γυναίκες αποτελούν μέρος των διεθνών διασκέψεων ή των μη κυβερνητικών οργανώσεων. Επιτίθενται στην απλήρωτη εργασία υποτιμώντας την αναπαραγωγή και αποφεύγοντας ν’ ασκήσουν κριτική στον τρόπο με τον οποίο ο καπιταλισμός χρησιμοποιεί το γυναικείο σώμα. Δημιούργησαν έναν πολύ συμβιβαστικό φεμινισμό με νεοφιλελεύθερους στόχους. Πρέπει να επανακτήσουμε την πολιτική του φεμινισμού.

Το φεμινιστικό κίνημα έχει πεθάνει;

Πιστεύω ότι σήμερα ο φεμινισμός δεν υπάρχει ως μαζικό κοινωνικό κίνημα. Υπάρχει ο πολιτισμικός φεμινισμός, αλλά όχι ως πολιτική και κοινωνική δύναμη. Υπάρχει φεμινιστική πολιτική σε κάθε κοινωνικό κίνημα, γιατί όλα τα κινήματα έπρεπε να συνομιλήσουν με τον φεμινισμό. Δεν βρισκόμαστε στην ίδια κατάσταση με αυτήν πριν από τριάντα χρόνια. Υπάρχει πολύ περισσότερη ισότητα και οι γυναίκες έχουμε περισσότερη αυτονομία απέναντι στους άνδρες, όχι όμως και απέναντι στο κεφάλαιο. Δεν υπάρχει δύναμη ικανή ν’ αντισταθεί στον καπιταλισμό. Κάποιες νέες γυναίκες απέκτησαν πάλι τρόπους συμπεριφοράς τους οποίους εμείς είχαμε απορρίψει και πιστεύω ότι αυτό αποδεικνύει ότι υπάρχει οπισθοδρόμηση.

Στα έργα σου αναφέρεσαι στον φεμινισμό ως «ανολοκλήρωτη επανάσταση». Ο φεμινισμός διαμόρφωσε συνειδήσεις, αλλά δεν κατόρθωσε ν’ αποκτήσει ευρύτερη εμβέλεια;

Ναι. Το φεμινιστικό κίνημα δεν μπόρεσε ν’ αντισταθεί στη διαδικασία παγκοσμιοποίησης, η οποία βρίθει από συνεχείς επιθέσεις κατά της αναπαραγωγικής εργασίας σε όλα τα επίπεδα. Δεν μπόρεσε ν’ αντισταθεί στις κοινωνικές περικοπές, δεν μπόρεσε ν’ αλλάξει την οργάνωση της εργασίας. Σήμερα οι ώρες εργασίας είναι περισσότερες απ’ ό,τι στο παρελθόν! Δέκα ώρες. Η συμφιλίωση με την οικογενειακή ζωή είναι αδύνατη. Είμαστε μάρτυρες μιας μεγάλης κρίσης στον τομέα της κοινωνικής φροντίδας και οι γυναίκες δεν έχουν χρόνο για να ξεκουραστούν, ούτε για να διαβάσουν, ούτε για να συμμετάσχουν σε μια πολιτική συγκέντρωση ή σε μια διαδήλωση. Δεν έχουν χρόνο για τον ίδιο τον εαυτό τους. Ζούμε με μια συνεχή αγωνία επιβίωσης. Οι γυναίκες στις Ηνωμένες Πολιτείες καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες αντικαταθλιπτικών. Είναι ζωή με άγχος, έγνοιες και δουλειά, δουλειά, δουλειά.

 Silvia-Federici1

Η Σίλβια Φεντερίτσι κατά τη διάρκεια της πρόσφατης επίσκεψής της στο Μπιλμπάο (φωτ. Εμίλια Αρίας).

Ποιο είναι το λάθος του φεμινισμού;

Τη δεκαετία του ’70 όταν το φεμινιστικό κίνημα, τόσο στις Ηνωμένες Πολιτείες όσο και στην Ευρώπη, έπρεπε να πάρει στρατηγικές αποφάσεις, εγκατέλειψε εντελώς το πεδίο της αναπαραγωγής και επικεντρώθηκε σχεδόν αποκλειστικά στην εξωοικιακή εργασία. Ο σκοπός ήταν η κατάκτηση της ισότητας μέσω του εργασιακού τομέα. Όμως οι άνδρες είχαν κουραστεί απ’ αυτόν τον χώρο και η επίτευξη ισότητας στην κούραση και την καταπίεση δεν αποτελεί στρατηγική. Γίναμε δεκτές στη μισθωτή εργασία, στην οποία μέχρι τότε κυριαρχούσαν οι άνδρες, ωραία· αλλά δεν καταλάβαμε ότι ήταν η στιγμή για να στραφούμε εναντίον της μισθωτής εργασίας. Δεν κατανοήσαμε το κοινωνικό και οικονομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αγωνιζόμασταν. Αγωνιστήκαμε με όπλα που δεν λειτουργούσαν.

Τότε δούλευα σε μια οργάνωση που ονομαζόταν «Διεθνής Εκστρατεία υπέρ της Μισθωτής Οικιακής Εργασίας». Πιστεύαμε ότι, χωρίς ν’ αγωνιστούμε για την αναπαραγωγική εργασία, δεν θα πετυχαίναμε τίποτε. Για ν’ αλλάξει η θέση των γυναικών πρέπει ν’ αλλάξουν τρεις σχέσεις: γυναίκες – κράτος, γυναίκες – άνδρες και γυναίκες – κεφάλαιο. Προτεραιότητα έχει η αναπαραγωγική εργασία. Είναι το κεντρικό πρόβλημα, γιατί οι ρόλοι, τους οποίους διαμόρφωσε ο καπιταλισμός για τις γυναίκες, βασίζονται ακριβώς σ’ αυτό: ο καπιταλισμός δημιούργησε τον διεθνή καταμερισμό εργασίας κατά φύλο. Από ‘δω πρέπει να ξεκινήσουμε. Το φεμινιστικό κίνημα δεν ακολούθησε αυτόν τον δρόμο και αυτός είναι ένας από τους λόγους για τους οποίους δεν μπόρεσε να επιφέρει μεγάλες αλλαγές.

Έτσι γεννήθηκε η ιδέα της «Επανάστασης στο σημείο μηδέν»;

Ναι, η «Επανάσταση στο σημείο μηδέν» είναι αυτή που δεν έχει γίνει ακόμη, γιατί δεν ελήφθη υπόψη το πρόβλημα της υποτίμησης της αναπαραγωγικής εργασίας.

Ζούμε έναν πόλεμο κατά των γυναικών;

Ναι, ναι, ναι, ναι. Ο καπιταλισμός και η παγκοσμιοποίηση επιτίθενται στα μέσα αναπαραγωγής: απαλλοτρίωση γαιών, περικοπές στο κράτος πρόνοιας, επισφάλεια στην εργασία και στη ζωή. Είναι συνήθης στρατηγική, παραδοσιακά καπιταλιστική, την οποία ο Μαρξ ονόμασε «πρωταρχική συσσώρευση»: αν θέλεις ν’ αυξήσεις τα κέρδη σου και να επιβάλεις πειθαρχία πρέπει να διαχωρίσεις τους άνδρες και τις γυναίκες από τα μέσα αναπαραγωγής. Αν δεν έχουν τρόπο ν’ αναπαραχθούν, εξαρτώνται από σένα. Δέχονται οποιαδήποτε συνθήκη. Και ποια είναι τα κοινωνικά υποκείμενα που επιφορτίζονται σε πρώτο πρόσωπο με την αναπαραγωγή; Οι γυναίκες.

Δεν μπορείς να στραφείς εναντίον της αναπαραγωγής της εργασιακής δύναμης χωρίς να στραφείς εναντίον των γυναικών. Η βία κατά των γυναικών είναι μέρος αυτής της διαδικασίας. Στη Λατινική Αμερική και την Αφρική, παραδείγματος χάρη, όπου οι γυναίκες ασχολούνταν με τη γεωργία επιβίωσης, τι κάνουν οι διεθνείς θεσμοί; Αρπάζουν τα εδάφη, τα ιδιωτικοποιούν.

Δεν θεωρείς επικίνδυνο να επικεντρώνεις όλη την κριτική σου στον καπιταλισμό; Οι γυναίκες δεν είναι απαλλαγμένες από τη βία και σε άλλα συστήματα.

Δεν υπάρχει άλλο σύστημα εκτός από τον καπιταλισμό, ούτε στην Κούβα ούτε στη Βενεζουέλα. Αστειεύεσαι; Η ιδέα ότι ο καπιταλισμός είναι μόνο οικονομικό σύστημα αποτελεί καπιταλιστική προκατάληψη. Είναι σύστημα πολιτισμικό και κοινωνικό. Δεν υπάρχει οικονομία χωρίς κοινωνικές, πολιτισμικές ή πολιτικές σχέσεις. Σήμερα όλοι και όλες ζούμε στο καπιταλιστικό σύστημα. Υπάρχουν χώρες που διανέμουν καλύτερα τον πλούτο απ’ ό,τι άλλες, αλλά δεν υπάρχουν χώρες έξω από την οικονομία της αγοράς.

Δεν έχει νόημα να λέμε ότι θέλουμε μια κοινωνία που δεν θα είναι καπιταλιστική, γιατί θα μπορούσαμε να οικοδομήσουμε ένα σύστημα ακόμη χειρότερο. Αυτό που εγώ θέλω να δημιουργήσω είναι μια κοινωνία χωρίς ιεραρχία, που δεν θα βασίζεται στην εκμετάλλευση της εργασίας των άλλων.

Όμως η πατριαρχία δεν είναι αυτόνομο σύστημα;

Δεν το πιστεύω. Η πατριαρχία πάντα ανήκε στα συστήματα που ιδιοποιούνταν την ανθρώπινη εργασία. Το γυναικείο σώμα είναι πηγή πλούτου, γεννά παιδιά, εργατικά χέρια. Πρόκειται για τη λογική της εργασιακής εκμετάλλευσης. Η πατριαρχία δεν αρχίζει με τους άνδρες που εξουσιάζουν τις γυναίκες, αλλά μ’ ένα σύστημα εργασίας που καταπιέζει τους άνδρες και βασίζεται στον έλεγχο της κύριας πηγής πλούτου. Όμως αντιλαμβάνεσαι τι πλούτο συνεπάγεται το σώμα των γυναικών; Φαντάζεσαι ν’ αποφασίσουν οι γυναίκες να μην κάνουν παιδιά; Το φαντάζεσαι;

Ο λεσβιασμός θα μπορούσε να είναι μια καλή λύση.

Σήμερα και οι λεσβίες κάνουν παιδιά.

Δεν παραλείπεις τις λεσβίες από την ανάλυσή σου;

Έχω γράψει πολύ σχετικά με τον καπιταλισμό και τη σεξουαλικότητα, την πειθαρχία της σεξουαλικότητας την οποία επέβαλε ο καπιταλισμός. Τη δεκαετία του ‘70 μιλούσαμε για μια μεγάλη αντίφαση του καπιταλισμού. Ο καταμερισμός εργασίας ήταν τότε ομοφυλοφιλικός καταμερισμός: οι άνδρες δουλεύουν με άνδρες και οι γυναίκες με γυναίκες. Η ετεροφυλοφιλία υπήρχε μόνο στο πλαίσιο του γάμου. Άρα ήταν δύσκολο να υπάρξει συνεννόηση μέσα στον γάμο. Η οικογένεια ποτέ δεν ήταν τόπος γαλήνης.

Από το άλλο μέρος τη δεκαετία του ‘60 και του ‘70 ήταν για μένα σαφές ότι ο λεσβιασμός είχε μεγάλη ανατρεπτική αξία για πολλούς λόγους. Ο καπιταλισμός παραχωρεί τον έλεγχο στους άνδρες, τους μετατρέπει σε κατ’ οίκον απεσταλμένους τους συστήματος και αυτό δεν συμβαίνει σε μια λεσβιακή σχέση. Επιπλέον ο λεσβιασμός προϋποθέτει μεγάλη εκτίμηση για τις γυναίκες και έναν χώρο ηρεμίας, απαλλαγής από τόσες πιέσεις. Αλλά τώρα καταλαβαίνω ότι αυτό δεν είναι αρκετό, γιατί σε μια ετεροφυλοφιλική κοινωνία οι λεσβιακές σχέσεις αναπαράγουν την ετεροπατριαρχική λογική.

Πιστεύω, αν και δεν είμαι σίγουρη, ότι η ικανότητα ρήξης, την οποία είχε κάποτε ο λεσβιασμός, τώρα είναι λιγότερο ισχυρή. Ο ίδιος ο καπιταλισμός έχει αναδιαμορφώσει την ιδέα περί οικογένειας για να συμπεριλάβει τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια.

Σ’ αυτό οφείλεται η θέσπιση του γάμου των ομοφυλοφίλων σε διάφορες χώρες.

Ασφαλώς. Ο καπιταλισμός χρειάζεται την οργάνωση του οίκου με βάση την αναπαραγωγική εργασία.

Στο πλαίσιο της κρίσης, όπου έχουν γίνει τόσο πολύ της μόδας τα κεκάκια, δεν εκθειάζεται υπερβολικά η αναπαραγωγική εργασία;

Σχετικά μ’ αυτό υπάρχει τώρα μεγάλη συζήτηση στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι ένα είδος εκτίμησης της εργασίας σε ψυχολογικό επίπεδο, αλλά δεν υπάρχει καμιά ρήξη σε πολιτικό επίπεδο. Ακριβώς το αντίθετο. Είναι ασφαλιστική δικλείδα. Δεν πρόκειται για ζήτημα που μπορεί να προκαλέσει αλλαγές ούτε καμιά ρήξη. Απλώς σημαίνει ότι, αν έχεις χρόνο και χρήματα, μπορείς να φτιάξεις τα γλυκά σου στο σπίτι [γέλια].

Δεν είναι όμως επικίνδυνο το γεγονός ότι συμβαίνει;

Ο δικός μας λόγος περί επανεκτίμησης της οικιακής εργασίας δεν έχει καμία σχέση με τα σπιτικά κεκάκια. Λέμε ότι πρέπει ν’ αγωνιστούμε για να μην αποψιλώνονται και να μην κόβονται τα δάση· ν’ αγωνιστούμε για να μη συνεχίσουν να μολύνονται τα ποτάμια και οι θάλασσες· για να θέσουμε τον παραγόμενο πλούτο στην υπηρεσία των γυναικών. Για ν’ αλλάξουμε τη λογική του συστήματος. Να παράγουμε για τη ζωή και όχι για την αγορά. Καμιά σχέση με τα κεκάκια.

Και αν τα γλυκά τα φτιάχνει άλλη;

Το φεμινιστικό κίνημα έκανε μεγάλο λάθος που δεν διεκδίκησε μισθό για την οικιακή εργασία. Τι συμβαίνει τώρα; Αυτό το βάρος πρέπει να το επωμιστεί μια άλλη γυναίκα. Πολλές, μετανάστριες. Η αναδιοργάνωση της οικιακής εργασίας βασίζεται σε μια μεγάλη αδικία: γυναίκες που αφήνουν τις οικογένειές τους και φεύγουν μακριά από το σπίτι τους για να φροντίσουν τις οικογένειες άλλων γυναικών. Όμως είναι αλήθεια ότι υπάρχουν γυναίκες που μπορούν να επωμιστούν τη φροντίδα της οικογένειάς τους χωρίς βοήθεια. Δεν μου αρέσουν οι ηθικολογίες, γιατί μερικές φορές δεν υπάρχει άλλη επιλογή, πρέπει όμως να έχουμε πολιτική στρατηγική που θα μας οδηγήσει σε αλλαγή του προτύπου, σύμφωνα με το οποίο άνδρες και γυναίκες θ’ αποφασίζουν με ποιον τρόπο θ’ αναπαράγονται χωρίς τη λογική της εξουσίας.

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: Pikara

 

Διαβάστε ακόμη

«Το σώμα πρέπει να είναι δικό μας. Ούτε του κράτους, ούτε της αγοράς»

 

Ναντίν Γκόρτιμερ (1923-2014) “Το τσεκούρι που σπάει την παγωμένη θάλασσα μέσα μας”

της Σοφίας Ξυγκάκη

«….μια καλή εφημερίδα σου λέει τι συνέβη. Αλλά είναι οι θεατρικοί συγγραφείς, οι μυθιστοριογράφοι, οι ποιήτριες κι οι ποιητές, οι διηγηματογράφοι που σου δίνουν κάποια ιδέα για το γιατί».

Εμβληματική μορφή της παγκόσμιας λογοτεχνίας, η Ναντίν Γκόρντιμερ γεννήθηκε το 1923 στο Σπρινγκς της Νοτίου Αφρικής, κοντά στο Γιοχάνεσμπουργκ, όπου έζησε όλη τη ζωή της. Από γονείς εβραίους, η μητέρα αγγλικής και ο πατέρας ρώσικης καταγωγής, ενηλικιώθηκε στη διάρκεια του 2ου παγκοσμίου πολέμου και ήταν 25 χρονών όταν εγκαθιδρύθηκε το Απαρτχάιντ στη Νότια Αφρική.

Προσωπικές εμπειρίες από το καθεστώς, όπως η εισβολή της αστυνομίας στο σπίτι της για να συλλάβει τη μαύρη οικιακή βοηθό,  καθώς και η σύλληψη της ακτιβίστριας και φίλης της Bettie du Toit αργότερα, όχι μόνο θα την ωθήσουν να στρατευθεί ενάντια στο Απαρτχάιντ και να γραφτεί στο Εθνικό Αφρικανικό Κογκρέσο (ANC), ενώ αυτό ήταν παράνομο, αλλά θα αποτελέσουν τη θεματολογία πολλών μυθιστορημάτων της. Στο πρώτο από αυτά, το The lying days που εκδόθηκε το 1953, σκιαγραφείται, ήδη, σε πρωτόλεια μορφή, η σύγκρουση ανάμεσα στο πολιτικό και το προσωπικό, η αλληλεπίδραση της ηθικής δέσμευσης με το συναίσθημα, η επιρροή που ασκούν εξωτερικοί παράγοντες και ανατρέπουν τις προσωπικές επιλογές και τη ζωή. Μοτίβα που επανέρχονται σε όλο της το έργο.

Εξάλλου, το 1991, όταν παρέλαβε το βραβείο Νόμπελ, δύο χρόνια μετά την έκδοση του «φετφά» που καταδίκαζε τον Σαλμάν Ρούσντι σε θάνατο, η σχέση ανάμεσα στη γραφή και την ύπαρξη, ανάμεσα στο να υπάρχεις ως συγγραφέας και να αντιδράς ως υπεύθυνο άτομο, να είσαι παρούσα και παρών τη συγκεκριμένη στιγμή, στο συγκεκριμένο μέρος, όπως και το καθήκον που έχει η γλώσσα να προστατεύεται από τα ίδια της τα ψεύδη, ήταν στο κέντρο της ομιλίας της. Γι’ αυτήν ο συγγραφέας πρέπει «να δημιουργεί θραύσματα αλήθειας, η οποία είναι η κατεξοχήν αδιαπραγμάτευτη λέξη, που ποτέ δεν πρέπει να αλλοιώνεται από τις παραπαίουσες προσπάθειες μας να την ονοματίσουμε και να την καταγράψουμε, που δεν την αλλοιώνουν τα ψέματα, οι σοφιστείες,  οι μολυσμένες από τον ρατσισμό λέξεις, ο σεξισμός, η κυριαρχία, η εξύμνηση της καταστροφής, οι κατάρες και οι διθύραμβοι». Και με τα λόγια του Καμύ «κάποιος υπηρετεί ολοκληρωτικά τον άνθρωπο ή δεν τον υπηρετεί. Κι αν ο άνθρωπος χρειάζεται ψωμί και δικαιοσύνη [..], χρειάζεται και την ομορφιά που είναι το ψωμί της καρδιάς..» αλλά και του Μάρκες «ο καλύτερος τρόπος για να εξυπηρετήσει κανείς την επανάσταση είναι να γράφει όσο καλύτερα μπορεί» συνόψισε τη δική της στάση σε σχέση με την τέχνη και τη προσωπική στράτευση.

Το γράψιμό της επηρεαζόταν πολύ από τις συνθήκες ζωής μιας χώρας που άλλαζε ραγδαία και τα θέματά της αφορούσαν τη μοναξιά, την απώλεια προσώπων αλλά και κομματιών του εαυτού που δεν υπήρχαν πια, ενώ δεν έπαυε να επαναλαμβάνει ότι μόνο αν προσπαθείς για την αλήθεια έχει νόημα η ζωή. Μέχρι την πτώση του καθεστώτος, στα βιβλία της, όπως Ο συντηρητής, στηλιτεύει την υποκρισία των λευκών και την υποτιθέμενη άγνοιά τους για όσα συνέβαιναν στη χώρα και, σε κάποια από αυτά, όπως Ο ύστερος αστικός κόσμος, είχε απαγορευτεί η κυκλοφορία τους για χρόνια.

Υπήρξε στενή φίλη και συνεργάτις του Μαντέλα και πολέμια κάθε μορφής ρατσισμού και σεξισμού χωρίς διακρίσεις. Όπως είχε πει, στη διάρκεια του Απαρτχάιντ, υπήρχε ένα άγραφος νόμος και για τους μαύρους συγγραφείς, ένα είδος ηθικού πουριτανισμού∙ έτσι, αυτοί δεν είχαν την ελευθερία να υπάρχει ένας λευκός χαρακτήρας στα βιβλία τους που να είναι ανθρώπινος ή αξιοπρεπής∙ ενώ ο μαύρος έπρεπε πάντα να παρουσιάζεται  ευγενής και τέλειος. Παρόλα αυτά, οι σχέσεις ανάμεσα στους μαύρους και τους λευκούς συγγραφείς δεν είχαν επηρεαστεί από αυτές τις ηθικές δεσμεύσεις.

Σύμφωνα με τον Κουτσύ, το τέλος του Απαρτχάιντ σήμανε και την καλλιτεχνική της απελευθέρωση, αφού πια δεν αισθανόταν την ηθική υποχρέωση να μεταφέρει στα βιβλία της την οδύνη της με ρεαλιστικούς όρους κι έτσι η γραφή της έγινε πιο δύσκολη και υπαινικτική, εκφράζοντας  μιαν ανάγκη περισσότερο εσωτερική και καλλιτεχνική παρά ιδεολογική.

Πολλοί είναι οι συγγραφείς που υπήρξαν σημείο αναφοράς γι’ αυτήν:

Με τους λατινοαμερικάνους συγγραφείς, όπως τον Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες ή τον Κάρλος Φουέντες, θεωρούσε ότι μοιραζόταν την κοινή εμπειρία της καταστολής.

Λάτρης της μικρής φόρμας, είχε επηρεαστεί από τους διηγηματογράφους των νότιων πολιτειών της Αμερικής, όπως τη Γιουντόρα Γουέλτι αλλά και τον Έρνστ Χεμινγουέι, του οποίου θαύμαζε τα διηγήματα αλλά, όπως είχε πει, όχι την τριτοπρόσωπη αφήγηση και τον πανταχού παρόντα συγγραφέα/αφηγητή. Ήθελε η όψη των προσώπων, στα δικά της βιβλία, να αποκαλύπτονται σταδιακά, χωρίς η ίδια να την περιγράφει εκ των προτέρων και η ανάγκη να περιγραφούν τα φυσικά χαρακτηριστικά τους να προκύπτει από τις ανάγκες της μυθοπλασίας∙ επιδίωξή της ήταν αυτά να αναγνωρίζονται από μια φράση ή τον τόνο της ‘φωνής’ τους και οι εσωτερικοί μονόλογοι να αποδίδουν τις διαφορετικές οπτικές γωνίες του έργου, ανακαλώντας έτσι τους μοντέρνους συγγραφείς, όπως τον Προυστ και τον Φόρστερ, που θεωρούσε δασκάλους της.

Πίστευε ότι ο εγκέφαλος δεν έχει φύλο κι ότι οι συγγραφείς είναι ανδρόγυνα, παραπέποντας στη Βιρτζίνια Γουλφ.

Όταν κάποτε θέλησε να περιγράψει πώς η ίδια επιθυμεί να είναι ένα μυθιστόρημα ή οποιαδήποτε ιστορία, χρησιμοποίησε μια φράση του Κάφκα: «Ένα βιβλίο θα έπρεπε να είναι ένα τσεκούρι για να σπάει την παγωμένη θάλασσα μέσα μας».

 

Βιβλία της που έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά:

Ένας τυχαίος εραστής, Εκδόσεις Καστανιώτη  2010

Ο συντηρητής, Εκδόσεις Καστανιώτη  2010

Το όπλο του σπιτιού, Εκδόσεις Καστανιώτη  2009

Ο Μπετόβεν ήταν κατά το 1/16 μαύρος, Εκδόσεις Καστανιώτη 2008

Ξύπνα!, Εκδόσεις Καστανιώτη  2006

Λεηλασία και άλλες ιστορίες, Εκδόσεις Καστανιώτη  2005

Μια ιδιοτροπία της φύσης, Εκδόσεις Καστανιώτη 2005

Ζώντας με την ελπίδα και την ιστορία, Εκδόσεις Καστανιώτη  2004

Κανείς να μη με συνοδεύσει, Οδυσσέας  1995

Η ιστορία του γιου μου, Εκδόσεις Καστανιώτη  1992

Οι άνθρωποι του Τζούλι, Εκδοτικός οίκος Α.Α. Λιβάνη  1991

Ο ύστερος αστικός κόσμος, Μέδουσα  1988

Η κόρη του Μπέρτζερ, Οδυσσέας 1985

 

This slideshow requires JavaScript.

Αλληλεγγύη στην Παλαιστίνη!

palestne

1. Η Παγκόσμια Πορεία Γυναικών καταδικάζει τις ισραηλινές επιθέσεις στη Λωρίδα της Γάζας, Παλαιστίνη

 

Η Παγκόσμια Πορεία Γυναικών καταδικάζει την ακραία βία που ασκείται από το Ισραήλ στη Λωρίδα της Γάζας και απαιτεί την άμεση παύση κάθε εχθρότητας εκεί και σε άλλα παλαιστινιακά εδάφη.

Για πάνω από εξήντα χρόνια, με όλο και πιο υποβαθμισμένες συνθήκες ζωής, ο παλαιστινιακός πληθυσμός υποφέρει καθημερινά στην κατάσταση απαρτχάιντ: παράνομη απαλλοτρίωση, βάναυση κράτηση, διακρίσεις, παρενόχληση, σημαντικοί περιορισμοί στην πρόσβαση σε θεμελιώδη δικαιώματα … Η συστηματική βία, την οποία υφίστανται χιλιάδες Παλαιστίνιοι άνδρες και γυναίκες κάθε μέρα, πρέπει να σταματήσει αμέσως, και η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να συνεχίσει να παραμένει σιωπηλή.

Οι ισραηλινές αρχές, βασιζόμενες στο στρατό τους, έχουν εντείνει πρόσφατα την κλιμάκωση της βίας και τις βίαιες επιθέσεις στα δικαιώματα των Παλαιστίνιων αμάχων. Πριν από μία εβδομάδα, αγνοώντας όλες τις διεθνείς εκκλήσεις, το Ισραήλ εξαπέλυσε στρατιωτική επίθεση στη Γάζα που ονομάζεται «Επιχείρηση Προστατευτική Αιχμή», η οποία έχει ήδη στοιχίσει τη ζωή πολλών, συμπεριλαμβανομένων παιδιών, και προκάλεσε σοβαρές υλικές ζημιές στις (ήδη επισφαλείς) παλαιστινιακές υποδομές.

Η Παγκόσμια Πορεία Γυναικών εκφράζει την αλληλεγγύη της με τους παλαιστίνιους αδελφούς και αδελφές μας, και αποφασιστικά απαιτεί την άμεση παύση όλων των επιθέσεων. Ως εκ τούτου απαιτεί επίσης από τη διεθνή κοινότητα να αντιδράσει ως προς την εκπλήρωση των ηθικών υποχρεώσεών της ως προς την προστασία του άμαχου παλαιστινιακού πληθυσμού, και να εργαστεί συντονισμένα για να εξασφαλίσει την αναζήτηση ευθυνών και τη δίωξη των υπεύθυνων για τη σφαγή.

 

Γυναίκες του Κόσμου, είμαστε σε πορεία μέχρι να είμαστε όλες ελεύθερες!

15 Ιουλίου 2014

 paleestina livre

 

2. Ένωση Επιτροπών Παλαιστίνιων Γυναικών

Επείγουσα έκκληση για δράση

Η ένωση των Επιτροπών Παλαιστίνιων Γυναικών ως μία από τις πιο ενεργές γυναικείες οργανώσει στην Παλαιστίνη κάνει έκκληση για επείγουσες δράσεις σε όλο τον κόσμο για να σταματήσουν οι σφαγές και η μαζική στρατιωτική βία εναντίον του λαού μας. Αυτή η συνεχής φάση μαζικής καταστολής που ξεκίνησε στα μέσα του Ιουνίου, όταν οι ισραηλινές δυνάμεις εισέβαλαν στο σύνολο της Δυτικής Όχθης και άρχισε μια εκστρατεία σύλληψης ανθρώπων, κατεδαφίσεις σπιτιών και μαζικές δολοφονίες. Στο Al-Quds (Ιερουσαλήμ), μια ομάδα εποίκων απήγαγε το παιδί MohammedAbuKhdeir και το έκαψαν ζωντανό. Για όγδοη ημέρα Λωρίδα της Γάζας βρίσκεται υπό απίστευτες μαζικές στρατιωτικές επιθέσεις με τα ισχυρότερα όπλα στον κόσμο, οι σφαγές δεν σταματούν στη Γάζα. Ο αριθμός των μαρτύρων αυξάνεται κάθε λεπτό, χιλιάδες άνθρωποί μας έχουν εκτοπιστεί ή τραυματιστεί, όλα αυτά τα εγκλήματα συμβαίνουν με την υποστήριξη των ιμπεριαλιστικών κρατών καθοδηγούμενα από τις ΗΠΑ. Περισσότεροι από τους μισούς μάρτυρες είναι γυναίκες και παιδιά, ακόμα και το σπίτι φροντίδας ανάπηρων κοριτσιών δέχθηκε επίθεση και καταστράφηκε από ρουκέτες, και τα σώματά τους κόπηκαν σε κομμάτια.

Είναι ώρα να σταματήσουμε να μετράμε θύματα στην Παλαιστίνη και να υποστηρίξουμε τον αγώνα και την αντίσταση του λαού μας μέχρι την ελευθερία και την ανεξαρτησία, είναι ώρα να δράσουμε για να ασκήσουμε μεγαλύτερη πίεση στην κυβέρνηση και τη διεθνή κοινότητα, να αναλάβουν την ευθύνη απέναντι στους ανθρώπους μας και να σταματήσουν αμέσως τον επιθετικό πόλεμο εναντίον μας. Αυτό ξεκινάει με την προσωρινή διεθνή προστασία από τη σιωνιστική αποικιοκρατική δύναμη.

Με αυτό το κάλεσμα στέλνουμε επίσης τις ευχαριστίες μας σε όλες τις γυναίκες και τους άνδρες, ομάδες, οργανώσεις, συνδικάτα, κόμματα και κινήματα που άρχισαν τις δράσεις τους σε πολλά σημεία, εξαρτόμαστε από την υποστήριξή σας.

Με αλληλεγγύη,

Ένωση Επιτροπών Παλαιστίνιων Γυναικών

15/7/2014

 

 

3. Δελτίο Τύπου της Ένωσης των Επιτροπών Παλαιστίνιων Γυναικών (UPWC)

Ζωή για την Παλαιστίνη και ελευθερία για τους ανθρώπους μας

Ο σιωνιστικός κατοχικός στρατός, με επικεφαλής την κυβέρνηση των εποίκων, συνεχίζει να διαπράττει εγκλήματα πολέμου κατά του λαού μας. Διαπράττουν το ένα έγκλημα πίσω από το άλλο, σφαγές, στοχεύουν γυναίκες και παιδιά, ηλικιωμένους και οικογένειες, επιτίθενται στα ξύλινα σπίτια της γης μας, παραβιάζοντας το δικαίωμα του λαού μας να ζουν με ασφάλεια. Κάνουν χρήση των πιο ισχυρών μέσων δολοφονίας: αεροσκάφη, τανκς και προηγμένους πυραύλους.

Ο αριθμός των μαρτύρων πλησιάζει τους 200, οι μισοί από αυτούς είναι γυναίκες και παιδιά, ενώ πάνω από χίλιοι άνθρωποι έχουν τραυματιστεί. Και όμως ο κατοχικός στρατός εξακολουθεί να σκοτώνει, να επιτίθεται στην αποκλεισμένη Λωρίδα της Γάζας και να καταστρέφει τα σπίτια των οικογενειών βγάζοντάς τες στο δρόμο την ώρα που θρηνούν τους νεκρούς τους. Καταστρέφουν τα σπίτια τους πάνω από τα κεφάλια τους και ιδρύματα που παρέχουν φροντίδα σε άτομα με αναπηρία.

Στη Δυτική Όχθη, και στην καρδιά της Ιερουσαλήμ, συνεχίζουν την εκστρατεία καταστολής, τις δολοφονίες και τα βασανιστήρια εναντίον του λαού μας. Εισβάλλουν στα σπίτια μας, στα ιδρύματα και συλλαμβάνουν κόσμο. Τώρα έχουν αναβαθμίσει τα σιωνιστικά τους  εγκλήματα σε άλλο επίπεδο με την απαγωγή ενός παιδιού, του MohammedAbuKhudair, το οποίο έκαψαν ζωντανό. Και ακόμα ο αριθμός των μαρτύρων, των τραυματιών, των κρατούμενων και των εκτοπισμένων βρίσκεται σε άνοδο.

Όλα αυτά συμβαίνουν με την υποστήριξη των κυβερνήσεων του δυτικού ιμπεριαλισμού. Αυτές οι κυβερνήσεις θεωρούν την  ελευθερία, την ανεξαρτησία και την απελευθέρωση του λαού μας και τη γη μας ως απειλή για τα συμφέροντά τους στην περιοχή. Τα εγκλήματα της Κατοχής επιτρέπεται να συνεχιστούν, όλα με την ύποπτη σιωπή των αραβικών καθεστώτων.

Εμείς στην Ένωση Επιτροπών Παλαιστινίων Γυναικών του (UPWC) συμμετέχουμε σε μια μάχη αφοσίωσης και αντιπαράθεσης. Συνεχίζουμε να καταγγέλλουμε τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί εναντίον των ανθρώπων μας και της γης μας, και να καταδικάζουμε την υποστήριξη της Δύσης και την πολιτική συγκάλυψης που παρέχεται για τα εγκλήματα της κατοχής, ανεξάρτητα από το αν η στήριξη είναι σαφής και άμεση ή συγκαλυμμένη. Επιβεβαιώνουμε το δικαίωμα αντίστασης του λαού μας απέναντι στον εποικισμό στην Παλαιστίνη και επιμένουμε στο δικαίωμα επιστροφής των παλαιστινίων προσφύγων στα σπίτια από τα οποία εκτοπίστηκαν. Επιπλέον  το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση και τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου παλαιστινιακού κράτους με πλήρη κυριαρχίακαι την Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσά του.

Καθώς η αναπόφευκτη νίκη μας πλησιάζει, καλούμε τη διεθνή κοινότητα να αναλάβει τις ευθύνες της απέναντι στους ανθρώπους μας, μέσω των μηχανισμών μιας σαφούς δικαίωσης για τα δικαιώματά μας στη γη μας. Ζητούμε επίσης μια προσωρινή διεθνή δύναμη προστασίας για τους ανθρώπους μας και την επίρριψη ευθυνών στους σιωνιστές εγκληματίες πολέμου.

Είναι ώρα για τη διεθνή κοινότητα να πάψει να διεκδικεί μια ειρηνευτική διαδικασία, η οποία ωφελεί μόνο την Κατοχή, επιτρέποντάς της να ενισχύει τον έλεγχο επί της γης μας και να υιοθετεί ρατσιστικές πολιτικές μέσω ενός συστήματος απαρτχάιντ, το οποίο είναι το πιο άσχημο στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Επικροτούμε την αντίσταση του λαού μας σε όλες τις μορφές και τις εκφάνσεις της και χαιρετίζουμε τους νέους άνδρες και γυναίκες που εξεγείρονται σε όλα τα μέρη της Παλαιστίνης. Χαιρετίζουμε επίσης τους αραβικούς λαούς και όλους τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο που έχουν εκφράσει την αλληλεγγύη τους σε εμάς.

Καλούμε επίσης:

  • Την παλαιστινιακή ηγεσία να αναλάβει το καθήκον της ενότητας του λαού μας, προστατεύοντας το σκοπό μας. Μια ηγεσία που εργάζεται για την ανάπτυξη μιας εθνικής στρατηγικής για τον αγώνα, και συνεπώς, να σταματήσει τις διαπραγματεύσεις και τη συνεργασία σε θέματα ασφαλείας με την Κατοχή, που είναι εις βάρος του λαού μας και του αγώνα τους.
  • Καλούμε τις μάζες του λαού μας να αυξήσουν τη συμμετοχή τους στον αγώνα και την άμεση αντιπαράθεση με την Κατοχή. Καλούμε να επιτύχουν τη νίκη για τους ανθρώπους μας και το σκοπό μας και να εκπληρώσουν τις επιθυμίες των μαρτύρων μας, των τραυματιών μας, των κρατουμένων, των θρηνούντων, των ορφανών μας και των άστεγων του λαού μας.
  • Καλούμε τις παλαιστίνιες γυναίκες να πάρουν περισσότερες πρωτοβουλίες για εθνικές εκδηλώσεις και να αυξήσουν την αγωνιστικότητα τους, προσφέροντας θετικά πρότυπα για τις γυναίκες και τους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.
  • Από τους ανθρώπους του ελεύθερου κόσμου και τους αραβικούς λαούς ζητάμε να επιδείξετε μεγαλύτερη ακόμη αλληλεγγύη μέσα από δράσεις, και να ασκήσετε πίεση στις κυβερνήσεις σας να παράσχουν πραγματική υποστήριξη στον αγώνα του λαού μας και στη λογοδοσία των σιωνιστών εγκληματιών πολέμου.
  • Καλούμε για την επέκταση της εκστρατείας μποϊκοταρίσματος του σιωνιστικού κράτους του «Ισραήλ» και την επιβολή κυρώσεων και εκποίησης σε παγκόσμιο, εθνικό και αραβικό επίπεδο. Καλούμε για μια μαζική εκστρατεία για μποϊκοτάζ του « Ισραήλ».

 

Ζωή για τους ανθρώπους μας, παρά τα εγκλήματα που έχουν διαπραχθεί εναντίον τους.

Δόξα, αιωνιότητα και αφοσίωση στους μάρτυρές μας.

Θεραπεία των τραυματιών μας και ελευθερία στους φυλακισμένους μας.

Ένωση των Επιτροπών Παλαιστινίων Γυναικών

13/07/2014

 

Συνέντευξη της Tζούντιθ Μπάτλερ: «Κάποιοι θα έλεγαν ότι δεν είμαι γυναίκα»

judith-butler-1997

της Αν-Κατρίν Σιμόν

Το «αρσενικό» και το «θηλυκό» δεν είναι παρά κοινωνικές κατασκευές; Η Τζούντιθ Μπάτλερ, το σύμβολο των μελετών για το φύλο, μιλάει για την «υγιή» σχέση της με τον Φρόιντ, για τον απάνθρωπο χαρακτήρα των κατηγοριοποιήσεων και για το λόγο που παρόλα αυτά χρειαζόμαστε τις νόρμες. Σε μια συνέντευξη στην Αν-Κατρίν Σιμόν για την «Die Presse» (6.5.2014).

Η νονά μου, μια αξιοθαύμαστη γυναίκα, μου χάρισε ένα βιβλίο σας όταν τελείωσα το λύκειο -ή μήπως δεν θα έπρεπε χωρίς σκέψη να λέω τη λέξη «γυναίκα»;

Φυσικά και πρέπει. Η κριτική στις έμφυλες κατηγοριοποιήσεις, δεν πρέπει να ακρωτηριάζει την ομιλία μας. Κι εγώ τη χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη, πρέπει να την χρησιμοποιούμε, μερικές φορές την προτιμούμε και για πολιτικούς λόγους.

Το βιβλίο σας «Αναταραχή φύλου» σας έκανε διάσημη στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Υποστηρίξατε σε αυτό ότι το αρσενικό και το θηλυκό είναι κοινωνικές κατασκευές, η ίδια η έννοια του δήθεν «φυσικού» φύλου προέκυψε από κάποιες θεωρίες. Αυτό σημαίνει ότι υπεύθυνη είναι μια αμφισβητήσιμη θεωρία για το ότι εγώ αναγνωρίζω έναν άνθρωπο βιολογικά ως άντρα και έναν άλλο βιολογικά ως γυναίκα;

Δεν έχω πει ότι δεν υπάρχει καμία ανατομική διαφορά, αλλά ότι δεν της επιτρέπουμε ποτέ να εμφανιστεί μπροστά μας χωρίς να της έχουμε προσδώσει ήδη ερμηνεία. Όταν γεννιέται ένα μωρό, λέμε «είναι αγόρι» ή «είναι κορίτσι» -πρόκειται για μια ιατρική ή μια νομική προσέγγιση που την αναπαράγουμε σαν ιεροτελεστία. Με αυτόν τον τρόπο οι λέξεις μάς επηρεάζουν. Όταν μια παρατήρηση για την ανατομία αποκρυσταλλώνεται στη γλώσσα, τότε η παρατήρηση και η ερμηνεία της δείχνουν να ταυτίζονται. Για τη βιολογία είναι πολύ αμφιλεγόμενο το πώς ορίζεται το φύλο. Όταν για παράδειγμα η ολυμπιακή επιτροπή πρέπει να αποφασίσει αν κάποιος θα αγωνιστεί ως άντρας ή ως γυναίκα, συμβουλεύεται γενετιστές, ενδοκρινολόγους, ακόμα και ψυχολόγους.

Το μερίδιο της κοινωνίας και το μερίδιο της φύσης στη διαμόρφωση της έννοιας του φύλου είναι δύσκολο να προσδιοριστούν, αν θεωρήσουμε το μερίδιο της φύσης πολύ μικρότερο από ό,τι πιστεύεται συνήθως. Εσείς όμως αρνείστε γενικώς τις φυσικές σταθερές ή τάσεις…

Αρνούμαι ότι υπάρχει πραγματική υπόσταση. Αν με ρωτήσετε αν ανήκω στην κατηγορία «γυναίκα», θα σας πω ναι, νομικά και πολιτισμικά, αν και υπάρχουν άνθρωποι που θα έλεγαν ότι δεν ανήκω σε αυτή την κατηγορία, ή ότι ανήκω μετά βίας. Για ποιον άνθρωπο θα μπορούσε κανείς να πει ότι ενσαρκώνει το θηλυκό γένος;

Πολλοί επικριτές, αλλά και πολλοί υποστηρικτές σας, νομίζουν ότι είστε υπέρ της κατάργησης των κατηγοριών των φύλων.

Δεν το έχω πει ποτέ αυτό. Χρειαζόμαστε την κατηγοριοποίηση για να οργανώνουμε τον κόσμο, μας χρησιμεύει για να προσανατολιζόμαστε. Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι αυτό που περιγράφουμε είναι υπαρκτό και στην πραγματικότητα. Αν αρχίσουμε να συζητάμε ποια είναι η ουσία του θηλυκού φύλου, είναι σίγουρο ότι δεν θα συμφωνήσουμε. Μια γυναίκα που δεν μπορεί να κάνει παιδιά ή που δεν θέλει μπορεί να πει: εξακολουθώ παρ’ όλα αυτά να είμαι εξ ορισμού γυναίκα, αυτό δεν έχει καμία σχέση με την αναπαραγωγική μου ικανότητα. Άλλοι όμως θα έλεγαν όχι, η τεκνοποίηση είναι το πιο ουσιώδες, δεν είσαι γυναίκα ή είσαι μια γυναίκα ατελής.

Η αδυναμία μας να ανάγουμε το φύλο σε κάποια αντικειμενική υπόσταση, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει σύνδεση ανάμεσα στο κοινωνικό και το βιολογικό φύλο.

Δεν είναι πρόθεσή μου να αρνηθώ και να καταρρίψω τις κατηγορίες και τις νόρμες που συνδέονται μαζί τους. Θέλω μόνο να τις διευρύνω. Θέλω να δώσω τη δυνατότητα στους ανθρώπους να ζήσουν με ένα φύλο χωρίς εξαναγκασμούς, χωρίς την απαίτηση να ανταποκρίνονται στην αντίληψη που έχει κάποιος άλλος για το τι καθορίζει αυτό το φύλο.

Μία ερευνήτρια στις σπουδές φύλου έκανε πειράματα σε βρέφη λίγων μηνών, στα οποία φάνηκε ότι τα κορίτσια αντιδρούσαν περισσότερο στις κούκλες και τα αγόρια στα αυτοκινητάκια. Αυτό δεν επηρέασε καθόλου την άποψή της ότι η βιολογία δεν παίζει κανένα ρόλο στο πώς αντιλαμβάνεται τα πράγματα.

Ακόμη και αν μπορούμε να διακρίνουμε κάποιες στατιστικές τάσεις, θα υπάρχουν πάντα άνθρωποι που δεν ταιριάζουν σε αυτή τη νόρμα, που βρίσκονται κάπου στη μέση. Για εμένα προκύπτει ένα ανθρώπινο ερώτημα: πώς μπορούμε να οργανώσουμε την εκπαίδευση με τρόπο ώστε όλα τα παιδιά να βιώνουν τις επιθυμίες τους ως θεμιτές; Είναι επώδυνο και εξουθενωτικό να έχει κανείς την αίσθηση ότι αυτά που κάνουν οι άλλοι είναι φυσιολογικά και σωστά, ενώ αυτά που κάνει ο ίδιος είναι αφύσικα, λανθασμένα, παθολογικά. Θέλω να θεωρηθεί παθολογικό το ενιαίο, αδιαφοροποίητο φύλο –αυτό είναι που με απασχολεί.

Έχω την αίσθηση ότι η θεωρία σας ενδιαφέρεται λιγότερο για το πώς είναι τα πράγματα και περισσότερο για το πώς θα έπρεπε να είναι. Είναι ολόκληρη η φιλοσοφία σας ένα μέσο προς έναν ηθικό σκοπό;

Αυτό που στην πραγματικότητα μου έδωσε ώθηση εξαρχής είναι το πόσο υποφέρουν οι άνθρωποι από τις νόρμες που καθορίζουν τι είναι φυσιολογικό. Θέλω να ελαφρύνω αυτό το βάρος.

Δυσκολεύομαι να σας φανταστώ να συζητάτε με έναν βιολόγο…

Λάτρευα τη βιολογία στο σχολείο! Όμως περισσότερο από όλα με ενδιέφερε ο κλάδος που ασχολείται με την επιρροή που ασκεί το περιβάλλον, πώς προσαρμόζονται οι βιολογικοί οργανισμοί στο περιβάλλον τους, πώς έχει αλλάξει η βιολογία μέσω της πολιτισμικής αλληλεπίδρασης.

Σχετικά με τη θεωρία σας ότι το σύστημα των δύο φύλων εξηγείται με πολιτισμικούς όρους, θα περίμενε κανείς να στηρίξετε τη θέση αυτή με ιστορικά επιχειρήματα. Μια τέτοια διάσταση όμως λείπει από το έργο σας.

Δεν είμαι παρά μια συγγραφέας! Όμως εργάζομαι εντατικά με την ιστορικό Τζόαν Σκοτ και με την ιστορικό των επιστημών Ανν Φάουστο-Στέρλινγκ. Είμαι μέλος μιας μεγαλύτερης ομάδας, όπου ο καθένας έχει μια εξειδίκευση. Ενδεχομένως ο Φρόιντ να είχε γνώσεις για τα πάντα, είχε σπουδάσει βιολογία, είχε μελετήσει τα όνειρα…

Ποια είναι η σχέση σας με τον Φρόιντ;

Μια μακρόχρονη και υγιής σχέση. (γέλια) Όταν ήμουν στην εφηβεία, ίσως στα 15 μου, οι γονείς μου με είχαν στείλει σε έναν ψυχίατρο επειδή κατάλαβαν ότι ίσως είμαι ομοφυλόφιλη. Αυτός μου έκανε μια σύντομη ανάλυση κι έπειτα μου είπε: με τέτοια οικογένεια είσαι τυχερή που μπόρεσες να αγαπήσεις τον οποιονδήποτε! Δεν μου διέγνωσε κάτι το παθολογικό, ήξερε ότι η αγάπη μεταξύ των ανθρώπων μπορεί να πάρει πολλές μορφές.

Μετάφραση: Ματίνα Καραγιαννίδου – Σταμπουλή

Πηγή: Εποχή

 

Το χάπι της… ενηλικίωσης

bagladesh

της Χριστίνας Πάντζου

Το Oradexon είναι ένα στεροειδές που χρησιμοποιείται για την ταχεία πάχυνση των αγελάδων, με σκοπό μεγαλύτερα κέρδη. Με αυτήν ακριβώς τη λογική οι «μαντάμ» των μπανγκλαντεσιανών μπορντέλων ποτίζουν ανήλικα κορίτσια με αυτό το σκεύασμα ώστε να παραπλανούν τις αρχές για την πραγματική ηλικία τους.

Στο μουσουλμανικό Μπανγκλαντές η πορνεία είναι νόμιμη, αλλά επιτρέπεται η άσκησή της από την ηλικία των 18 ετών. Οι νόμοι, ωστόσο, είναι διάτρητοι σε μια χώρα τόσο φτωχή ώστε είναι σύνηθες οι γονείς να πωλούν τις κόρες τους, ακόμη και από την ηλικία των εννέα ετών, έναντι 200–300 δολαρίων. Τις βλέπεις στα πορνεία, που απλώνονται σε ατέλειωτες σειρές στις περισσότερες πόλεις της χώρας, ντοπαρισμένες από τη συστηματική χρήση αυτών των χαπιών που τις κάνουν να φαίνονται πιο ανεπτυγμένες, που στρογγυλεύουν τις ανύπαρκτες καμπύλες τους και φουσκώνουν τα παιδικά τους στήθη. Συχνά τα παιδιά που φέρνουν στον κόσμο αυτές οι ανήλικες ζουν μαζί τους στα πορνεία και αρχίζουν να δουλεύουν και τα ίδια σε αυτά πριν καν ωριμάσουν σωματικά με τη βοήθεια του Oradexon. Σύμφωνα με την ActionAid, οι πάνω από 200.000 πόρνες της χώρας κατά 90% είναι πλέον εθισμένες στο φάρμακο που οι ιδιοκτήτες των πορνείων τις υποχρεώνουν να παίρνουν.

Τα κορίτσια θεωρούνται «ιδιοκτησία» των τσατσάδων και αν θελήσουν να βγουν από την πορνεία, τους ζητούν να επιστρέψουν «το κόστος αγοράς και συντήρησής» τους.

Όσο «μεγαλύτερες» γίνονται με τη βοήθεια των χαπιών τόσο περισσότερους πελάτες έχουν και τόσο πιο κοντά φαντάζονται ότι βρίσκονται στην ελευθερία τους. Αυταπάτη, καθώς κερδίζουν λιγότερα από 0,60 δολάρια ανά πελάτη, ενώ βυθίζονται όλο και βαθύτερα σε έναν φαύλο κύκλο, όπου στην εκμετάλλευση προστίθεται η αρρώστια και η τοξικοεξάρτηση.

Θεωρητικά το Oradexon διατίθεται μόνο με συνταγή, αλλά στη μαύρη αγορά το βρίσκεις παντού: τα 100 χάπια στοιχίζουν λιγότερο από ένα δολάριο, φτηνότερα και από ένα τσάι. Στην πλειονότητά τους, ωστόσο, αυτά τα κορίτσια δεν έχουν ιδέα για τις επικίνδυνες παρενέργειές του, ανάμεσά τους εμφράγματα και καρδιακές νόσοι, ηπατικές φλεγμονές, οστεοπόρωση. Επιπλέον, είναι εξαιρετικά εθιστικό και έχει έντονα συμπτώματα στέρησης, όπως δερματικά οιδήματα και χρόνιες ημικρανίες.

Η πρώην βουλευτής Τασμίνα Χοσαΐν εξηγεί πως αυτό είναι μόνο ένα δείγμα της συνολικότερης καταπίεσης των γυναικών στην πατρίδα της: «Στο Μπανγκλαντές οι πόρνες αποκαλούνται “ποτίτα”, δηλαδή “έκπτωτες της κοινωνίας”, ενώ οι άντρες που κοιμούνται μαζί τους προσφωνούνται κύριοι ή “μπάμπου”, όρος που εκφράζει σεβασμό. Είναι ένας ακόμη τρόπος έκφρασης της γενικότερης περιφρόνησης προς τις γυναίκες». Για την ακτιβίστρια, στην καρδιά του προβλήματος βρίσκεται η φτώχεια. «Η φτώχεια οδηγεί πολλές γυναίκες στο να κάνουν οτιδήποτε για να επιβιώσουν. Αυτά τα χάπια κόβουν επίσης την όρεξη, κι έτσι οι εργαζόμενες στη βιομηχανία του σεξ δεν αισθάνονται την απύθμενη πείνα που τις κατατρώει».

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

 

Βίντεο με την επίθεση 20 νεοναζί σε gay club στο Κίεβο

ukraine

Η επίθεση έγινε στις 7 Μάη στο club Pomada και ακολούθησε την απόφαση ακύρωσης του γκέι πράιντ της πόλης. Η απόφαση που από πολλούς χαρακτηρίστηκε ως αντιδημοκρατική είναι επηρεασμένη από ακροδεξιές ομοφοβικές ομάδας που δρουν ενεργά από την εξέγερση της Ουκρανίας και μετά. Σύμφωνα με το υπουργείο Εσωτερικών της Ουκρανίας στη συγκεκριμένη επίθεση έγινε και ρήψη κροτίδων μέσα στο χώρο του club. Αρκετοί από του άντρες που επιτίθενται φέρουν νεοναζιστικά σύμβολα όπως ο Kέλτικος σταυρός.

Πηγή: kar.org

 

YouTube Preview Image

 

 

Αγώνες για τη Γη και την Ελευθερία-3

woman-poor-African

Για Μια Φεμινιστική Οικολογία: Το προσωπικό ως Πολιτικό

της Ελένης Καρασαββίδου

Η συζήτηση για το δικαίωμα των γυναικών στην διαχείριση του κορμιού τους πυκνώνει ανησυχητικά και στην Δύση, μετά το σύντομο διάλλειμα κοινωνικού φιλελευθερισμού ως απάντηση ίσως στον φόβο του υπαρκτού. Ακύρωση της άμβλωσης εδώ, στολές εκεί… Παρόλα αυτά το ζήτημα αφορά πρωταρχικά τον 3ο κόσμο, δίχως να σταματούν τα κύματα του να μπαίνουν κάτω από την πόρτα του «ανεπτυγμένου» (άραγε ως προς τι;) κόσμου.

Έχουν περάσει δεκαετίες από τις αρχές του 20ου αιώνα όταν οι ακτήμονες της γης σε όλον τον Ευρωπαϊκό και όχι μόνο Νότο αναζητούσαν μια καλύτερη τύχη. Αλλά δεν έχει περάσει ακόμη η εποχή, ίδια όλους αυτούς τους αιώνες, που η γυναίκα να ταυτίζεται για μεγάλο μέρος του πληθυσμού (και στα βάθη των παγκόσμιων αρχετύπων) με τη γη «και το χωράφι που σπέρνεις».

Είναι μια ενδιαφέρουσα παράλληλη διαδικασία έτσι ότι σε εποχή που οι Δίχως Γη αργά και σταθερά πλανητικά επιστρέφουν, (λίγο λίγο ίσως και στην Ευρώπη, άλλο αν επί του παρόντος ως εργάτες γης σε συνθήκες συχνότατα δουλείας χρησιμοποιούνται μόνο μετανάστες) και το δικαίωμα των γυναικών στο σώμα τους αρχίζει να αίρεται ή έστω να αμφισβητείται. Κορωνίδα σε αυτά (ή έστω  μία από τις κορωνίδες) αποτελεί ο έλεγχος των γεννήσεων και τα παρεπόμενα του ζητήματα όπως της άμβλωσης, της αντισύλληψης, της αυτοδιάθεσης του σώματος, της ενσωμάτωσης της διαφορετικής επιθυμίας στην κουλτούρα, του τρόπου ντυσίματος, της βίας.

Οι υπάρχουσες σχέσεις εξουσίας αλλά και οι λειτουργίες ηθικής νομιμοποίησης της στα μυαλά και των μη εξουσιαστών, μέσα από θρησκευτικές και κοινωνικές (αλλά και πολιτικές) προκαταλήψεις, καθιστούν αποτρεπτικά αδύναμη την πιθανότητα εφαρμογής εναλλακτικών τρόπων ζωής που σχετίζονται με φεμινιστικές προσεγγίσεις στα πλαίσια του 3ου κόσμου. Αλλά και στα πλαίσια του 1ου ο αυξανόμενος κίνδυνος των τηλε-ευαγγελιστών αλλάζει με δυνητικά εξαιρετικά επικίνδυνο τρόπο την «δυτική» (;;;) ατζέντα δίχως καν να το αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι/ες, αδιάφοροι ή προσκολλημένοι σε (συνήθως στερεοτυπικούς μάλιστα) κινδύνους του παρελθόντος. Παρόλα αυτά η δυσκολία δεν πρέπει και δεν μπορεί να δρα αποτρεπτικά στην αγωνιώδη προσπάθεια των ανθρώπων (ανδρών και γυναικών, γυναικών και ανδρών) για ανατροπή της άδικης κατανομής και την δημιουργία ενός δικαιότερου κόσμου.

Προσωπικά με τον όρο «έλεγχος των γεννήσεων» αντιλαμβάνομαι την ορθολογική  αντιμετώπιση της αύξησης ή της μείωσης των πληθυσμών, ώστε οι φυσικοί πόροι σε τροφές ΚΑΙ νερό του πλανήτη να επαρκούν, και να διανέμονται δίκαια ανάλογα τις ανάγκες των κατά τόπους πληθυσμών. Τόσο η υπεργεννητικότητα όσο και η υπογεννητικότητα, αποτελούν τις δυο όψεις του ίδιου νομίσματος που σχετίζονται με πολιτικές στρατηγικές και οικονομικές/ κοινωνικές και θρησκευτικές αντιλήψεις, τόσο στον 1ο όσο και στον 3ο κόσμο.

Σε σχέση με τον Έλεγχο των Γεννήσεων η επιδίωξη της σταθεροποίησης  του πληθυσμού και η ανάσχεση του αριθμού των γεννήσεων είναι ένα πολύ σημαντικό βήμα, που δεν ανατρέπει τις σχέσεις εκμετάλλευσης και εξουσίας πλανητικά, αλλά που αντιμάχεται επί μέρους προκαταλήψεις που τις στηρίζουν, όπως η άρνηση της αντισύλληψης, η αναπαραγωγική λειτουργία των γυναικών, η αναζήτηση παιδικής εργασίας ως συμβολή όχι μόνο στον πολυεθνικό αλλά και στον εξαθλιωμένο οικογενειακό προϋπολογισμό, και η εκμετάλλευση της εξαθλίωσης των λαών από «τοπικούς» πολιτικούς και θρησκευτικούς λαοπλάνους, που δεν ανατρέπουν  την υπάρχουσα αναλογία δυνάμεων και των σχέσεων εκμετάλλευσης που φέρει μαζί της, αλλά καλύπτουν την αδικία και δη την αναπαράγουν σε αυτόν τον πλανήτη.

Αν εξετάσουμε το ζήτημα παγκοσμιοκεντρικά, οι χώρες με τις λιγότερες κατ’ αναλογία οικονομικές δυνατότητες, έχουν και τον συντριπτικά μεγαλύτερο αριθμό γεννήσεων. Ως αποτέλεσμα αδυνατούν να θρέψουν έναν πληθυσμό που υποσιτίζεται και που πεθαίνει όχι μόνο από ελλιπή τροφή αλλά και από ελλιπείς υπηρεσίες στον τομέα της υγείας και της παιδείας. Η ποσοτική υπερανάπτυξη ενός υποανάπτυκτου σε όλους τους ποιοτικούς δείκτες πληθυσμού, αποτελεί  μια συνεχή ανθρωπιστική τραγωδία, που συμβάλλει ως ένα από τα βασικά αίτια στην καταπάτηση των βασικότερων ανθρώπινων δικαιωμάτων, με αποτέλεσμα την ραγδαία χρήση της παιδικής εργασίας αλλά και την ύπαρξη της παιδικής πορνείας, με «καταναλωτές» μάλιστα κατά βάση «προνομιούχους» πολίτες του «ανεπτυγμένου» (οικονομικά και όχι ηθικά) κόσμου. Ενδεικτικό ως προς την δυσαναλογία των πληθυσμών είναι πως ενώ το 1950 ο πληθυσμός της ΕΕ αναλογούσε στο 12% του Παγκόσμιου, στα τέλη του 21ου αιώνα αναλογεί  περίπου στο 7% και το 2050 (σύμφωνα με εκτιμήσεις  της Eurostat) 4%!

Ακόμη και αυτά τα ξερά ποσοστά αναδεικνύουν την αναγκαιότητα του ελέγχου των γεννήσεων. Αλλά αυτά δεν απονομιμοποιούν ένα βασικό ερώτημα: Κατά πόσο ο έλεγχος αυτός είναι ηθικά αποδεκτός; Στον βαθμό που οι ποσοτικές ανάγκες διατροφής και νερού θα κατανέμονταν πιο δίκαια και ορθολογικά, (και συνεπαγωγικά θα μειώνονταν και η ανάγκη για υπεράντληση των φυσικών πόρων κι ας διανέμονται κυρίως υπέρ των ευνοημένων του 1ου κόσμου) το μέτρο αυτό θα επιφέρει ανθρωπιστικές και περιβαλλοντικές βελτιώσεις. Με δεδομένο ότι ο έλεγχος των γεννήσεων μπορεί να επιτευχθεί αμεσότερα από ότι μια πλανητική ανατροπή των σχέσεων εξουσίας, αυτός ο έλεγχος είναι ένας στόχος που μπορεί να επιτευχθεί. Βέβαια η αντισύλληψη ή η χειραφέτηση της γυναίκας μπορεί να θεωρείται ανήθικη από κάποιους κύκλους που πολιτεύονται ιδεοληπτικά ή εντελώς κυνικά σε σχέση με την πραγματικότητα. Πραγματικότητα η οποία (βλ. πχ την «πολιτική του νερού») θα δημιουργήσει μαζικά κινήματα μετανάστευσης προς έναν 1ο κόσμο ο οποίος αντιδρώντας σπασμωδικά ενδέχεται να αποκτήσει ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά, συντελώντας σε μια  συντριπτική μεταβολή του Παγκόσμιου Πολιτειακού –και ίσως γεωπολιτικού αλλά δεν έχω τις γνώσεις να το στηρίξω με επάρκεια- Χάρτη. Όσο όμως ο μη έλεγχος παράγει δυσβάσταχτες συνθήκες διαβίωσης (λέγεται ότι το βιοτικό επίπεδο των Ελβετών μπορεί να συντηρήσει μόλις και μετά βίας 600.000.00 ατόμων, ενώ το απάνθρωπο βιοτικό επίπεδο της Βεγγάζης 18-20 δισεκατομμύρια!) και ταυτόχρονα παράγει πάμπολλες, κυρίως παιδικές, ζωές χαμένες, η πραγματική ερώτηση δεν είναι  εάν είναι ηθικά αποδεκτός ο έλεγχος των γεννήσεων, αλλά εάν είναι ηθικό οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα (που συντηρούν με την σειρά τους είτε έμμεσα είτε άμεσα τοπικά και υπερτοπικά οικονομικά συμφέροντα) να αποτελούν ανάχωμα στην πραγματοποίησή του.

Παρόλα αυτά το αυτεξούσιο του ανθρώπου δημιουργεί την ερώτηση (όταν δεν αποτελεί προσωπική –ή και συλλογική- επιλογή μέσα από μια δημιουργικά νοούμενη ριζοσπαστικοποίησή), εάν υπάρχει το δικαίωμα ευρύτερες στρατηγικές (όπως συμβαίνει στην περίπτωση της Κίνας) να ελέγχουν την τεκνοποιία ενός ατόμου ή μιας οικογένειας (και δεν εννοώ μόνο τις μικροαστικές οικογένειες) ή ενός ζευγαριού. Η καταστολή από μόνη της δεν αποτελεί, κατά την γνώμη μου, ηθική επιλογή. Αλλά με δεδομένο ότι η (πολύφερνη κι ενίοτε εξαιρετικά «απαλή»…) «καταστολή» μπορεί να εσωτερικεύεται και να δρα ως «ηθικίστικο πανοπτικόν» που να αφορά όχι μόνο την απαγόρευση μα και την «θέληση» για γεννήσεις, προβάλλοντας έναν τρόπο ζωής ως μονόδρομο, το ζήτημα αποκτά νέες διαστάσεις σε σχέση με την πολυπλοκότητά του. Πάντως η  (ΜΗ) καθιέρωση του δικαιώματος της παιδείας ώστε οι άνθρωποι να αποφασίζουν ορθολογικά από μόνοι/ες τους για το εάν και πόσα παιδιά θα κάνουν, καθώς και η (παρεπόμενη της παιδείας εν μέρει)  βελτίωση της αναλογίας εκμετάλλευσης των πλουτοπαραγωγικών πηγών μεταξύ Πρώτου και Τρίτου κόσμου, θα μπορούσε να συμβάλλει σε μια καίρια απάντηση σε σχέση με τι πρέπει να είναι ηθικά αποδεκτό σε έναν τόσο ανήθικο κόσμο…

 

Καθαρίστριες: μια χούφτα γυναίκες δείχνουν το δρόμο!

katharistries

της Σόνιας Μητραλιά*

Μετά από 11 μήνες σκληρού και συνεχούς αγώνα, έχοντας χάσει τις δουλειές τους από το Σεπτέμβριο, σε κατάσταση διαθεσιμότητας -δηλαδή απολυμένες μετά την πάροδο 8 μηνών- 595 καθαρίστριες του δημοσίου έχουν γίνει η ενσάρκωση, το σύμβολο, η ψυχή, η ίδια η ζωή της πιο σθεναρής αντίστασης στην πολιτική λιτότητας της Ελλάδας.

Οι γυναίκες αυτές έγιναν «πολιτικά υποκείμενα» και καθοδηγήτριες της υπάρχουσας αντίστασης στο σύνολό της, τολμώντας να αντιμετωπίσουν έναν εχθρό τόσο ισχυρό όσο η ελληνική κυβέρνηση, η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το ΔΝΤ

Ωστόσο, με 11 μήνες αγώνα, έχοντας εναντιωθεί στην κυβέρνηση και στην τρόικα και έχοντας γίνει ο κυριότερος εχθρός τους, έχοντας βραχυκυκλώσει την εφαρμογή των μέτρων λιτότητας και έχοντας συνεχή παρουσία μέσω των ΜΜΕ στην πολιτική σκηνή, οι αγωνιζόμενες αυτές καθαρίστριες εξακολουθούν να μη θεωρούνται πολιτικά υποκείμενα από τους αντιπάλους της λιτότητας.

Κι όμως, από τη στιγμή που πρωτοεμφανίστηκαν τα μέτρα λιτότητας που επέβαλε η τρόικα, οι γυναίκες έχουν κατέβει στους δρόμους μαζικά και η αντίστασή τους δείχνει να έχει μια δική της δυναμική, ιδιαίτερη και πλούσια σε πολιτικά διδάγματα.

Στα τέσσερα αυτά χρόνια πολιτικών λιτότητας, που έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε έναν σωρό από κοινωνικά, οικονομικά και κυρίως ανθρώπινα ερείπια, ελάχιστα έχουμε μιλήσει για τη ζωή των γυναικών και φυσικά ακόμα λιγότερο για τους αγώνες τους ενάντια στις επιταγές της Τρόικα. Ήταν αναμενόμενο, λοιπόν, η κοινή γνώμη να εκπλαγεί από αυτόν τον παραδειγματικό αγώνα που διεξάγεται αποκλειστικά από γυναίκες. Ο αγώνας αυτός, όμως, είναι όντως έκπληξη;

Οι γυναίκες έχουν συμμετάσχει μαζικά σε 26 γενικές απεργίες. Στο κίνημα των αγανακτισμένων κατέλαβαν πλατείες, κατασκήνωσαν, διαδήλωσαν. Κινητοποιήθηκαν στην πρώτη γραμμή για την κατάληψη και την αυτοδιαχείριση της ΕΡΤ. Με υποδειγματικό τρόπο έγιναν η ψυχή των απεργιακών συνελεύσεων πανεπιστημιακών διοικητικών υπαλλήλων ενάντια στη διαθεσιμότητα, δηλαδή στην απόλυση μετά από 8 μήνες με το 75% του μισθού. 25000 δημόσιοι υπάλληλοι, στην πλειονότητά τους γυναίκες, θα γίνουν θύματα των περικοπών προσωπικού στις δημόσιες υπηρεσίες. Από γυναίκες αποτελείται επίσης η συντριπτική πλειονότητα (95%) των εθελοντών του Κινήματος Αλληλεγγύης και των αυτοδιαχειριζόμενων δομών υγείας που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την ανθρωπιστική κρίση και την κρίση στην περίθαλψη.

Η μαζική συμμετοχή των γυναικών στα κινήματα αντίστασης ενάντια στην κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους από τις πολιτικές λιτότητας δεν είναι επομένως έκπληξη και δε συνέβη τυχαία. Πρώτα απ’ όλα –και το ξέρουμε καλά- οι γυναίκες βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα της λιτότητας. Η διάλυση του κοινωνικού κράτους και των δημόσιων υπηρεσιών τους καταστρέφει τη ζωή: ως πλειονότητα των δημοσίων υπαλλήλων και ως βασικές χρήστριες των δημόσιων υπηρεσιών, οι γυναίκες πλήττονται διπλά από τις περικοπές κάθε είδους. Έχουν, λοιπόν, χίλιους λόγους να μην ανεχτούν την ιστορική επιδείνωση του επιπέδου ζωής τους που θα ισοδυναμούσε με επιστροφή στον 19ο αιώνα!

Είναι αλήθεια ότι αρχικά, οι γυναίκες δε διαφοροποιήθηκαν ως «γυναίκες- πολιτικά υποκείμενα», καθώς συμμετείχαν στις ίδιες διεκδικήσεις και στις ίδιες μορφές αγώνα με τους άντρες στα κινήματα. Απλώς ήταν πολλές αυτές που συμμετείχαν.

Όμως ήδη στα πλαίσια του πρωτοποριακού αγώνα κατά της εξόρυξης χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής ενάντια στην πολυεθνική καναδική εταιρεία Eldorado, οι γυναίκες γρήγορα διαφοροποιήθηκαν με τις μορφές αγώνα τους και με τη ριζοσπαστικότητά τους. Και παρ’ όλο που ο τύπος και η κοινή γνώμη αγνοούσαν τη σημασία της ταυτότητας του φύλου τους σχετικά με τον τρόπο που αγωνίζονταν, η αστυνομία δεν τις αγνόησε καθόλου! Αντίθετα, τα ΜΑΤ στοχοποίησαν κυρίως τις γυναίκες, κάνοντας χρήση άγριας και επιλεκτικής καταστολής για να τρομοκρατήσουν ολόκληρο τον πληθυσμό μέσα από ΑΥΤΕΣ, ώστε να εξαλείψουν κάθε μορφή ανυπακοής και κάθε κίνημα αντίστασης. Φυλακίστηκαν, διώχτηκαν ποινικά, υπέστησαν βιαιότητες και εξευτελισμούς, ακόμα και σεξουαλικούς «προσαρμοσμένους» στο σώμα και το φύλο τους.

Σε δεύτερο χρόνο, οι γυναίκες πήραν πρωτοβουλίες και ανέπτυξαν μορφές αγώνα από μόνες τους.

Όλα ξεκίνησαν όταν, προκειμένου να εφαρμόσει το σκληρότερο μέρος του προγράμματος λιτότητας και να ανταπεξέλθει στις δεσμεύσεις απέναντι στους δανειστές, η κυβέρνηση στοχοποίησε πρώτες από όλους τις καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών, της Εφορίας και των τελωνείων. Τις έθεσε σε διαθεσιμότητα ήδη από τον περασμένο Αύγουστο, πράγμα που σημαίνει ότι για 8 μήνες θα έπαιρναν τα τρία τέταρτα του μισθού τους των 550 ευρώ κι έπειτα θα απολύονταν οριστικά. Η κυβέρνηση ακολούθησε ακριβώς την ίδια τακτική όπως στις Σκουριές. Ο στόχος: επίθεση πρώτα στους πιο αδύναμους και σε αυτούς που έχουν τη μικρότερη πιθανότητα να λάβουν υποστήριξη, δηλαδή τις καθαρίστριες, ώστε έπειτα να έρθει η σειρά του μεγάλου μέρους των εργαζομένων, δηλαδή να απολυθούν οι 25000 δημόσιοι υπάλληλοι. Κι αυτό τη στιγμή που τα κινήματα αντίστασης είχαν στερέψει λόγω της χωρίς τέλος λιτότητας και είχαν πλέον εξατομικευτεί, εξαντληθεί, αποδεκατιστεί…

Η κυβέρνηση πίστευε ότι με “μια τέτοια κατηγορία εργαζομένων”, δηλαδή φτωχές γυναίκες, “κατώτερης τάξης”, με μισθούς με το ζόρι των 500 ευρώ και, όπως νόμιζε, όχι πολύ έξυπνες (από εκεί προέκυψε το σύνθημα των καθαριστριών «Είμαστε καθαρίστριες, όχι ηλίθιες») θα ξεμπέρδευε γρήγορα λιώνοντάς τες σαν σκουλήκια.

Στόχος ήταν να ιδιωτικοποιηθεί η εργασία των καθαριστριών, σαν δώρο στις ιδιωτικές εταιρείες υπηρεσιών καθαρισμού. Αυτές οι εταιρείες μαφιόζων, γνωστές ως πρωταθλήτριες φοροδιαφυγής, θα τις επαναπροσλάμβαναν με μισθούς 200 ευρώ το μήνα, δηλαδή 2 ευρώ την ώρα, με μερική ασφάλιση, χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα, πράγμα που σχεδόν ισοδυναμεί με συνθήκες δουλείας ή γαλέρας.

Αυτές οι γυναίκες, απολυμένες και θυσιασμένες για την ανθρωποφαγία της Τρόικα, αυτές οι γυναίκες των 45 έως 57 ετών, πολλές από αυτές μητέρες μονογονεϊκών οικογενειών, διαζευγμένες, χήρες, υπερχρεωμένες, με παιδιά, άνεργους συζύγους ή άτομα με αναπηρίες υπό τη φροντίδα τους, χωρίς δυνατότητα να βγουν πρόωρα στη σύνταξη μετά από 20 χρόνια εργασίας και χωρίς καμία πιθανότητα να βρουν αλλού δουλειά, αποφάσισαν να μην το βάλουν κάτω. Αποφάσισαν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους!

Ορίστε, λοιπόν, που μια χούφτα γυναίκες αποφασίζουν να αλλάξουν τις καθιερωμένες μορφές αγώνα των παραδοσιακών συνδικάτων. Κάποιες παίρνουν την πρωτοβουλία να οργανωθούν από μόνες τους και για τους εαυτούς τους, ένας πυρήνας καθαριστριών που είχαν ήδη αγωνιστεί πριν 10 χρόνια και είχαν κερδίσει συμβάσεις αορίστου χρόνου. Εργάστηκαν σαν τον μέρμηγκα και έπλεξαν υπομονετικά έναν ιστό πανελλαδικών διαστάσεων…

Και, εφόσον οι εργαζόμενες αυτές του υπουργείου οικονομικών πετάχτηκαν στο δρόμο και δε θα είχε πια νόημα να κάνουν απεργία, αποφάσισαν να κάνουν ένα ανθρώπινο τείχος στο δρόμο με τα σώματά τους, μπροστά στην κύρια είσοδο του Υπουργείου Οικονομικών στην πλατεία Συντάγματος, την πιο εμβληματική πλατεία για την εξουσία.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι μορφές αγώνα γεμάτες φαντασία ήταν δημιουργήματα γυναικών. Καθώς οι γυναίκες αυτές δεν λαμβάνονταν υπόψη λόγω του φύλου τους και της κοινωνικής τους τάξης, ήταν περιθωριοποιημένες στα συνδικάτα και είχαν ελάχιστους δεσμούς  με τις παραδοσιακές οργανώσεις της αριστεράς στην Ελλάδα, ήταν αναγκασμένες να κάνουν θόρυβο για να ακουστούν και  να γίνουν ορατές!

Αντί για παθητικές απεργίες και εφήμερες και αναποτελεσματικές ημέρες δράσης, επέλεξαν την άμεση και συλλογική δράση. Βασίστηκαν στη μη-βία, στο χιούμορ και στον εντυπωσιασμό. Με ακάνθινα στεφάνια στο κεφάλι το Πάσχα, με θηλιές περασμένες στο λαιμό μπροστά στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας, με μουσική και χορό απαιτούν: επαναπρόσληψη για όλες και αμέσως! Όλα αυτά είναι πρωτοφανή στην Ελλάδα…

Καταλαμβάνουν και εμποδίζουν την είσοδο του Υπουργείου και, κυρίως, κυνηγούν τα στελέχη της Τρόικα όταν προσπαθούν να μπουν, αναγκάζοντάς τους να φύγουν τρέχοντας και να μπουν από την πίσω πόρτα μαζί με τους σωματοφύλακές τους. Αντιμετωπίζουν σε μάχες σώμα με σώμα τις ειδικές μονάδες της αστυνομίας. Κάθε μέρα βρίσκουν έναν νέο τρόπο δράσης, που αναμεταδίδεται από τα ΜΜΕ και τραβάνε την προσοχή όλου του πληθυσμού. Με λίγα λόγια σπάνε την απομόνωση.

Έτσι, λοιπόν, αυτό που συνήθως παρουσιαζόταν ως μια άψυχη στατιστική, αυτοί οι αριθμοί-ρεκόρ σε ανεργία και φτώχια, αυτές οι αφηρημένες έννοιες παίρνουν ανθρώπινη μορφή, παίρνουν ένα πρόσωπο, γίνονται γυναίκες με σάρκα και οστά και επιπλέον με προσωπικότητα και με δική τους πολιτική βούληση. Τις λένε Λίτσα, Δέσποινα, Γεωργία, Φωτεινή, Δήμητρα… Και με το παράδειγμά τους, το κουράγιο τους, την επιμονή τους, το πείσμα τους για να νικήσουν ξαναδίνουν ελπίδα σε όλα τα θύματα της λιτότητας.

Προσοχή όμως: οι δυνάμεις της τάξης τραμπουκίζουν σχεδόν καθημερινά τις γυναίκες αυτές για παραδειγματισμό, καθώς τα αφεντικά τους φοβούνται την εξάπλωση του φαινομένου. Και όλη η Ελλάδα παρακολουθεί το θλιβερό θέαμα των γυναικών, ανάμεσά τους και κάποιων ηλικιωμένων, που μέρα με τη μέρα ποδοπατιούνται, κακοποιούνται και τραυματίζονται από τους Ράμπο της αστυνομίας, που θα μπορούσαν να είναι και οι γιοι τους.

Και γιατί; Επειδή η ίδια η Τρόικα θέλει να τις καταπολεμήσει, επειδή είναι το παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους καταπιεσμένους, επειδή βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της αμφισβήτησης της λιτότητας όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρη της Ευρώπη. Επειδή ο αγώνας τους μπορεί και να είναι μεταδοτικός…

Περισσότερο από ποτέ, ο αγώνας των 595 ηρωικών καθαριστριών είναι και δικός μας. Να μην τις αφήσουμε μόνες. Αγωνίζονται για εμάς, ας αγωνιστούμε κι εμείς για αυτές. Να οργανώσουμε την πανευρωπαϊκή και παγκόσμια αλληλεγγύη.

* Σόνια Μητραλιά, μέλος της Πρωτοβουλίας Γυναικών ενάντια στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας και της Επιτροπής ενάντια στο Χρέος-CADTM Ελλάδας.

μετάφραση από τα Γαλλικά: Ματίνα Καραγιαννίδου-Σταμπουλή

 

O έρωτας στα χρόνια της Χρυσής Αυγής

born-child-children-equal-rights-glbt-favim-com-402735

του Κώστα Παπαντωνίου

Λίγες μέρες μετά το μεγαλύτερο Athens Pride που έγινε ποτέ, ο 20χρονος Ε., μέλος της Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ και ΛΟΑΔΚΙ ακτιβιστής, δέχεται επίθεση στο Γκάζι για τις σεξουαλικές του προτιμήσεις. Είναι το ίδιο μέρος που ο Παναγιώταρος μαζί με άλλους χρυσαυγίτες ζητούσε να «κατέβει» το “Corpus Christi” το ίδιο μέρος που έχουν χτυπηθεί στα χρόνια της κοινοβουλευτικής Χρυσής Αυγής ακόμη δεκάδες άτομα γιατί δεν είναι straight.

To Γκάζι αποτελεί οικείο χώρο για τα ΛΟΑΤ άτομα. Άλλοι το έχουν για στέκι, άλλοι έχουν ανοίξει μαγαζιά. Στον αντίποδα, κάποιοι το βλέπουν ως χώρο για να πουλήσουν τσαμπουκά. «Δεν αντέχουμε να τους βλέπουμε” θα σου πουν για τα ΛΟΑΤ άτομα. Δεν αντέχουν να βλέπουν άντρες να κρατιούνται χέρι – χέρι και γυναίκες να φιλιούνται, άντρες με βαμμένα πρόσωπα και ξυρισμένα πόδια, γυναίκες που ντύνονται αλλιώς, «όχι σαν γυναίκες». Συχνά παρέες με μηχανάκια αλωνίζουν το Γκάζι και τραμπουκίζουν όποιον δεν τους κάνει στο μάτι. Αλλά ο ρατσισμός μπορεί να έρθει και ως αντανακλαστικό απέναντι σε εικόνες που ενεργοποιούν τα πλέον συντηρητικά ανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας, όπως στην περίπτωση του Ε, που περιγράφει στην «Αυγή» το περιστατικό.

Την Κυριακή τα ξημερώματα ο Ε. μαζί με φίλο του πάνε να βρουν την παρέα τους στον Κεραμεικό. Τη συναντούν στην πλατεία, πάνω από το μετρό, ενώ απέναντι βρίσκονται 4-5 άτομα. «Με το που μας είδαν, άρχισαν να μας βρίζουν. Παλιοπουστάρες γαμημένες και τέτοια». Δεν βρίζουν μόνο τους δυο τους, αλλά και τις κοπέλες που είναι μαζί τους. «Γαμημένες πουτάνες που ανοίγετε και δεν γεννάτε για να μεγαλώσει ο αριθμός μας». Ο Ε. και τα υπόλοιπα παιδιά ζητούν από αυτόν που τους βρίζει περισσότερο να έρθει και να μιλήσουν ήρεμα, «άμα δεν ντρέπεται». «Εκείνος εξοργίστηκε και ήρθε προς το μέρος μας με ξεκάθαρα επιθετική διάθεση. Προσπάθησε να τον συγκρατήσει ένας φίλος του, αλλά δεν τα κατάφερε. Εμένα μου έριξε μπουνιά στο μάτι και έπεσα πίσω με το κεφάλι. Τον φίλο μου τον χτύπησε επίσης με μπουνιά στη μύτη και τον έσερνε τραβώντας τον από τα μαλλιά». Η παρέα του επιτιθέμενου απλά παρακολουθούσε το περιστατικό και γελούσε.

Η αύξηση των ομοφοβικών επιθέσεων συνδέεται με «τη νομιμοποίηση της Χρυσής Αυγής, καθώς νομιμοποιεί και τη βία τους πάνω μας», υπογραμμίζει ο Ε. Πλέον, είναι πιο εύκολο να σηκώσεις χέρι σε κάποιον. Οι επιθέσεις έχουν υπόβαθρο, που χτίστηκε με τα χρόνια. Σχολιάζοντας την επίθεση στον Ε. ο Αντώνης Σιγάλας, μέλος του τμήματος Δικαιωμάτων και της ομάδας Σεξουαλικού Προσανατολισμού του ΣΥΡΙΖΑ, αναφέρει: «Η Ελλάδα είναι μια χώρα βαθιά ομοφοβική, πράγμα που γνωρίζουμε, και απλά έρχονται τέτοιες επιθέσεις να μας το υπενθυμίσουν. Όμως δεν είναι μόνο αυτού του είδους τα περιστατικά βίας: Υπάρχει η βία στη δουλειά, η βία στον κοινωνικό περίγυρο, η βία στην οικογένεια, για να αναφέρω μόνο μερικές. Και βέβαια, είναι η θεσμική βία ενός κράτους που αρνείται να αναγνωρίσει το αυτονόητο: Ότι υπάρχουν άνθρωποι που δεν ταιριάζουν στην ετεροκανονικότητα ή δεν τους ταιριάζει αυτή».

Πηγή: Αυγή

 

 

Κόλαφος για διακρίσεις εναντίον ομόφυλων ζευγαριών

athens-pride-20141

του Δημήτρη Αγγελίδη

Σε μια παραδοχή – βόμβα για τον απαξιωτικό τρόπο που αντιμετωπίζει η Ελλάδα την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου στο θέμα του αποκλεισμού των ομόφυλων ζευγαριών από το Σύμφωνο Συμβίωσης, όπως και εκατοντάδες άλλες αποφάσεις του Δικαστηρίου, προβαίνει σε αποστολή εσωτερικού εγγράφου απευθυνόμενο στο κύριο προσωπικό του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους η πάρεδρος του Συμβουλίου Ουρανία Πατσοπούλου, μέλος της Μόνιμης Αντιπροσωπείας της Ελλάδας στο Συμβούλιο της Ευρώπης.

Σημαντικό έγγραφο

Το έγγραφο, που βρίσκεται στη διάθεση της «Εφ.Συν.» (με ημερομηνία 26 Ιουνίου 2014), έχει εξαιρετικά βαρύνουσα σημασία, λόγω της θέσης της κ. Πατσοπούλου, η οποία έχει αποσπαστεί στο Στρασβούργο με αρμοδιότητα ακριβώς να παρακολουθεί τις ελληνικές υποθέσεις που φτάνουν στο Δικαστήριο.

Όσα παραδέχεται αδειάζουν πλήρως τη νομική επιχειρηματολογία της ελληνικής κυβέρνησης στο θέμα του Συμφώνου Συμβίωσης και αφήνουν έκθετη την κυβέρνηση, ενώ αναδεικνύουν την εικόνα της Ελλάδας ως πρωταθλήτριας στη μη εκτέλεση των αποφάσεων του ΕΔΔΑ.

«Το γεγονός ότι η απόφαση αυτή παραμένει ανεκτέλεστη και ούτε έχει γίνει κάποιο ουσιαστικό βήμα για την εκτέλεσή της μέχρι σήμερα, είναι πράγματι πολύ λυπηρό, δεδομένου ότι η πολύ καλή αυτή απόφαση του ΕΔΔΑ αποτελεί μια ευκαιρία για τη χώρα μας να προχωρήσει και να κάνει, επιτέλους, αυτό που θα έπρεπε να είχε κάνει εδώ και καιρό: να αναγνωρίσει την ύπαρξη των ομόφυλων ζευγαριών – τα οποία μέχρι σήμερα εξακολουθεί να αγνοεί– και να ρυθμίσει νομικά την πολιτική κ.λπ. τους κατάσταση», γράφει η κ. Πατσοπούλου.

Πρόσφατα, ο εκπρόσωπος της ελληνικής κυβέρνησης Ιωάννης Σακελλαρίου, πρόεδρος του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους, είχε δηλώσει στην Επιτροπή Υπουργών του Συμβουλίου της Ευρώπης πως η Ελλάδα αδυνατεί να υποβάλει σχέδιο δράσης για τη συμμόρφωση της χώρας μας με την καταδικαστική απόφαση του ΕΔΔΑ, επικαλούμενος την πρωτάκουστη επιχειρηματολογία πως «απαιτούνται τροποποιήσεις του αστικού κώδικα και ειδικότερα του οικογενειακού δικαίου, οι οποίες προϋποθέτουν τη σε βάθος μελέτη του εθνικού δικαίου […] ». Κι αυτό ενώ, αμέσως μετά την καταδικαστική απόφαση του ΕΔΔΑ τον Νοέμβριο, ο ένας κυβερνητικός εταίρος, το ΠΑΣΟΚ (όπως επίσης ο ΣΥΡΙΖΑ, η ΔΗΜΑΡ, η Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου αλλά και η Νομοπαρασκευαστική Επιτροπή του υπουργείου Δικαιοσύνης) δήλωνε πως αρκεί μια τροπολογία, που αφαιρεί τη λέξη «ετερόφυλων» («συμφωνία δύο ενηλίκων ετερόφυλων προσώπων») από τον νόμο για το Σύμφωνο Συμβίωσης.

Παρατηρητήριο του Ελσίνκι

Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι έχει προειδοποιήσει το ΠΑΣΟΚ και προσωπικά τον υπουργό Εξωτερικών Ευάγγελο Βενιζέλο πως, αν δεν πάρει πρωτοβουλία μέχρι τις 2 Ιουλίου για την ψήφιση της σχετικής τροπολογίας στο Α΄ Τμήμα Διακοπών της Βουλής, η οργάνωση θα καταθέσει στο ΕΔΔΑ νέες προσφυγές 160 ομόφυλων ζευγαριών. Μέχρι σήμερα, απ’ όσο είναι γνωστό, το ΠΑΣΟΚ δεν έχει καταθέσει σχετική τροπολογία.

Αλλά το πρόβλημα δεν περιορίζεται στο Σύμφωνο Συμβίωσης. Στη συνέχεια της επιστολής της, η κ. Πατσοπούλου αναφέρεται σε στοιχεία που σοκάρουν για τον τρόπο που το ελληνικό κράτος αντιμετωπίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα.

«Δυστυχώς, η Ελλάδα δεν εκτελεί όχι μόνον αυτή την απόφαση, αλλά και πολλές άλλες αποφάσεις του ΕΔΔΑ. Αυτή τη στιγμή εκκρεμούν ανεκτέλεστες 500 περίπου αποφάσεις του Δικαστηρίου αυτού κατά της Ελλάδας!! [sic] Γεγονός που, παρά το περιορισμένο του μεγέθους και του πληθυσμού της χώρας μας την κατατάσσει, δυστυχώς, μεταξύ των 5 χωρών του Συμβουλίου της Ευρώπης (47 σύνολο) με τις περισσότερες εκκρεμείς (ανεκτέλεστες) αποφάσεις !! [sic] Και μάλιστα τη μοναδική, μαζί με τη γειτονική Ιταλία, εκ των παλιών μελών του ΣΤΕ (των λεγομένων και «δυτικών χωρών») – είπε μήπως κανείς ότι η Ελλάδα είναι χώρα που δεν σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα;»

Όχι ότι δεν έχει φροντίσει η κυβέρνηση να μας πει και να μας δείξει με κάθε τρόπο πώς αντιλαμβάνεται τα ανθρώπινα δικαιώματα («δεν μας ενδιαφέρουν τα ανθρώπινα δικαιώματα» δήλωνε πολύ χαρακτηριστικά στην Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου ο γ.γ. της κυβέρνησης Τ. Μπαλτάκος, ενάμιση χρόνο πριν απομακρυνθεί από τη θέση του). Οταν όμως φτάνει στο σημείο να το παραδέχεται με τόσο ρητό και κατηγορηματικό τρόπο ένας άνθρωπος που γνωρίζει όσο λίγοι την κατάσταση στο ΕΔΔΑ, τότε τα πράγματα δεν μπορεί παρά να είναι εξαιρετικά σοβαρά.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Σημείωση για τον μήνα Ιούλιο ή Πόσα κιλά ζυγίζει η καταπίεση;

beach body

της Δέσποινας Παρασκευά-Βελουδογιάννη

Πάει καιρός από τότε που ήμαστε μικρά και οι γονείς μάς έσερναν στις οικογενειακές συγκεντρώσεις, όπου χαρωπές θειάδες και λοιπές συγγένισσες αναφωνούσαν κάθε φορά που μας αντίκριζαν: «Βρε, πόσο μεγάλωσες εσύ; Ολόκληρη γυναίκα έγινες!». Πάει καιρός ακόμα και από τότε που, όταν πατούσαμε τα 14-15, τα τρυφερά αυτά ενσταντανέ έδιναν τη θέση τους στα εξεταστικά βλέμματα των ίδιων θειάδων και συγγενών, που περίμεναν να φανούμε στην πόρτα τους για να αποφανθούν –κάθε φορά– απογοητευμένες: «Σαν να πάχυνες λιγάκι, ε;», ή φανερά ικανοποιημένες: «Αδυνάτισες από την τελευταία φορά που σε είδα. Μπράβο, κούκλα μου!». Ήταν λες και όλες οι γυναίκες στον οικογενειακό σου κύκλο ζούσαν επιφορτισμένες με αυτό το ύψιστο καθήκον: να σε σκανάρουν από την κορφή ώς τα νύχια βγάζοντας συμπεράσματα για τα κιλά, και ως εκ τούτου για την ομορφιά σου. Ήταν λες και εσύ όφειλες να παρουσιάζεσαι περίπου ανά τρίμηνο στον ενδοοικογενειακό διαιτολόγο, με την ίδια πάντοτε αγωνία, με την ίδια πάντοτε ντροπή για το πιθανό συμπέρασμά του. Βέβαια, καιρός μπορεί να πέρασε από αυτές τις εποχές, αλλά, αλήθεια, πόσες από εμάς δεν συνεχίζουν να ακούν μέχρι σήμερα από συγγενείς, συναδέλφισσες, φίλες κ.λπ. τα ίδια και τα ίδια σχόλια;

Και αυτή η αίσθηση του άγχους και των τύψεων να διαιωνίζεται ες αεί. Και επειδή μεγαλώνοντας δεν αποβάλλεις μόνο τα συμπλέγματά σου αλλά δημιουργείς και καινούργια, σιγά σιγά αρχίζεις να παίζεις εσύ τον ρόλο της θείας-ιεροεξεταστή απέναντι στον εαυτό σου –με τη βοήθεια του καθρέφτη και της ζυγαριάς σου, υπό την καθοδήγηση που ανά πάσα στιγμή σού παρέχουν απλόχερα οι αναντίρρητες αισθητικές αλήθειες των κυρίαρχων προτύπων–, και μάλιστα ακόμα πιο αυστηρά, θεωρώντας απαραίτητη και φυσιολογική μια τέτοια λειτουργία. Αμφιβολία, ανάγκη επιβεβαίωσης, ανασφάλεια, άγχος, «μην τρως γλυκά», «κόψε τους υδατάνθρακες», «το αλκοόλ κάνει κοιλιά», «έρχεται καλοκαίρι, πρέπει να βγεις στην παραλία»: ένας φαύλος κύκλος που δεν τελειώνει ποτέ, μια αιώνια δίαιτα που ποτέ δεν είναι αποτελεσματική, που ακόμα κι αν την παραβείς έστω και λίγο, δεν θα το κάνεις με ευχαρίστηση αλλά με άγχος για τις επιπτώσεις.

Τι κι αν αυτοί και αυτές που σου λένε αν πάχυνες ή αδυνάτισες είναι οι ίδιοι και οι ίδιες, που ύστερα από λίγη ώρα ανακαλύπτουν με ιντελεξουέλ υφάκι ότι «για όλα φταίει η ανασφάλειά σου»; Κι εσύ να σκέφτεσαι ότι εκτός από χοντρή είσαι και ηλίθια ή, το λιγότερο, κάποια με προβλήματα κοινωνικής ένταξης, σφιγμένη, καθόλου κουλ, γενικά μίζερη. Τι κι αν αυτοί οι ίδιοι ή αυτές οι ίδιες, στην επόμενη κουβέντα θα αποφανθούν ότι «εντάξει τώρα η/ο τάδε μοντέλο – παρουσιαστής/στρια – τραγουδιστής/ίστρια – ηθοποιός είναι “αντικειμενικά πανέμορφη/ος”», με τρόπο που όχι απλώς διαπιστώνει την ομορφιά αλλά που την αξιολογεί και την κατηγοριοποιεί σε σχέση με τη μορφή των «κοινών θνητών», οι οποίοι ποτέ δεν θα μπορέσουν να τη φτάσουν. Αλλά, «έτσι είναι ο κόσμος, άλλοι είναι καλύτεροι, άλλοι είναι χειρότεροι, καθένας ας πάρει αυτό που του αντιστοιχεί». Παράνοια (;).

Όχι. Κανείς δεν είπε ότι η επιθυμία και η αναγνώριση του αντικειμένου θέασης ως αισθητικά ωραίου είναι ανεξάρτητα από τα κυρίαρχα πρότυπα. Αντιθέτως, η διαμόρφωση της αισθητικής και της επιθυμίας επικαθορίζεται από την κυρίαρχη αντίληψη για το ωραίο. Όμως είναι άραγε αυτή η οπτική μοναδική στην καθημερινότητά μας; Μάλλον όχι. Αντι-πρότυπα και διαφορετικές τοποθετήσεις για την ομορφιά και την αισθητική ξεπηδούν μέσα από τις καθημερινές πρακτικές μας, τόσο αυτές που προσπαθούν να αρθρώσουν αντίσταση στο κυρίαρχο όσο και αυτές, τις λιγότερο συνειδητές, που διαμορφώνονται στο πλαίσιο των κοινωνικών ομάδων στις οποίες συνυπάρχουμε. Ακόμα και όταν επιχειρούμε να ενσωματώσουμε τα κυρίαρχα αισθητικά πρότυπα, αυτή η διαδικασία δεν δίνει πάντοτε το ίδιο, ταυτόσημο αποτέλεσμα. Με μια έννοια, λοιπόν, είμαστε κοινωνοί πολλαπλών και αλληλοσυγκρουόμενων πρακτικών. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, επομένως, ας προβληματοποιήσουμε όσα μας συμβαίνουν, όσα δεχόμαστε, όσα πράττουμε, ας ζυγίζουμε (να μια χρησιμότερη εκδοχή της ζυγαριάς) ποια κατεύθυνση λειτουργεί προς όφελος της απελευθέρωσης και της χειραφέτησής μας, ώστε να τη δουλέψουμε, να την προσπαθήσουμε, να την περπατήσουμε.

Αλήθεια, το γυναικείο σώμα σήμερα δεν είναι το αντικείμενο του απόλυτου ελέγχου και της επιτήρησης, και μάλιστα με το περίβλημα ιατρικών (ιατρικοποιημένων, για την ακρίβεια) προφάσεων και αναγκαιοτήτων; Ακόμα και αν λάβουμε υπόψη μόνο μία σκοπιά του θέματος, τη σκοπιά του «ωραίου σώματος», βγάζοντας απ’ έξω χίλιες δυο άλλες νόρμες που αφορούν το γυναικείο σώμα, όπως οι σεξουαλικές επιλογές, η θέση του γυναικείου σώματος εντός της ενδοοικογενειακής γεωμετρίας ή εντός της δουλειάς κ.λπ., η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι θετική. Όχι γιατί τα αντρικά σώματα δεν υφίστανται καταπίεση ή έλεγχο· αντιθέτως παρατηρούμε ότι τα τελευταία χρόνια τα πρότυπα στα οποία καλούνται να προσαρμοστούν πολλαπλασιάζονται και εντείνονται – βεβαίως, ούτε και σε αυτό το πλαίσιο η ένταση και ο καταναγκασμός είναι ποιοτικά ίδιοι σε σχέση με τα πρότυπα που προορίζονται για τις γυναίκες. Εξάλλου, σε μια καπιταλιστική κοινωνία, τα πρότυπα και τις νόρμες τα διαμορφώνουν όσοι διατηρούν την ηγεμονία εντός της. Και μάλλον περιττεύει να εξηγηθεί ότι η σύγχρονη δυτική κοινωνία είναι και μια πατριαρχική κοινωνία που διαπερνάται από αντιθέσεις οι οποίες εκτός από ταξικές είναι και έμφυλες. Με αυτή την έννοια, λοιπόν, το γυναικείο σώμα υφίσταται διπλή καταπίεση: αφενός το καθαυτό γυναικείο σώμα εγγράφεται ως μη αντρικό, δηλαδή ως ένα σώμα που δεν αποτελεί την κυρίαρχη νόρμα και ως εκ τούτου φέρει πάντοτε «ελαττώματα» σε σχέση με το «πρωτότυπο», αφετέρου καλείται, στο πλαίσιο, αυτής της παραδοχής, να συμμορφωθεί ακόμη περισσότερο με τα αισθητικά πρότυπα που διαμορφώνει κάθε εποχή, με τα αισθητικά πρότυπα που καταρχήν (αν και όχι μόνο) διαμορφώνει η «αντρική» ματιά και επιθυμία.

Ας επιστρέψουμε στο θέμα μας όμως. Βάσει ποιου κριτηρίου να προβληματοποιήσουμε τις συμπεριφορές και τα αισθητικά πρότυπά μας; Η απάντηση είναι τόσο απλή όσο και δύσκολη: βάσει του κριτηρίου της λύτρωσης από καθημερινούς καταναγκασμούς και ψυχαναγκασμούς, από τα άγχη και τις τύψεις. Σημαίνει αυτό όμως την εξατομίκευση των αναγκών του σώματός μας και εντέλει την «αποκοινωνικοποίησή» του, σε μια προσπάθεια απομάκρυνσης από τα κυρίαρχα πρότυπα; Κάθε άλλο. Σημαίνει αντιθέτως την προσπάθεια συγκρότησης του σώματος, του εαυτού και της επιθυμίας σε διαφορετικά πλαίσια: στη βάση του πειραματισμού, του σεβασμού της διαφορετικότητας, της διαμόρφωσης ανυπάκουων σωμάτων και πρακτικών, στη βάση της διαμόρφωσης ποικίλων οπτικών γύρω από το ωραίο, μακριά από τους καταναγκασμούς και τις τυποποιήσεις που επιβάλλει η πολιτιστική βιομηχανία, δηλαδή σε βάσεις που είναι κατεξοχήν κοινωνικές και συλλογικές.

Επί του πρακτέου, και για να τελειώσουμε όπως ξεκινήσαμε, γιατί ένα σώμα που δεν πληροί τα τηλεοπτικά πρότυπα, αλλά που καταφέρνει να περιορίζει ή να αντικρούει τον κοινωνικό καταναγκασμό που ασκείται πάνω του, που καταφέρνει δηλαδή εν προκειμένω να απολαμβάνει το φαγητό του μακριά από τύψεις και «πρέπει», να θεωρείται λιγότερο κοινωνικό από ένα σώμα που συνεχώς (αυτο)επιτηρείται πετυχαίνοντας τις «τέλειες» αναλογίες;

Τελικά, μπορεί σήμερα η επιθυμία αλλά και η απόλαυση να είναι περισσότερο απελευθερωτικές, λιγότερο αποτελέσματα του συστήματος ελέγχου και επιτήρησης και περισσότερο αντιπαραθετικές προς αυτό;

 

«Καμία ένδειξη» για ψυχικές διαταραχές που σχετίζονται με την ομοφυλοφιλία, λένε οι επιστήμονες

athens_pride_2013

Έπειτα από ανασκόπηση της βιβλιογραφίας των τελευταίων δεκαετιών, επιτροπή ειδικών που διόρισε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας προτείνει την κατάργηση από την επίσημη λίστα των ασθενειών πέντε ψυχικών διαταραχών που υποτίθεται ότι συνδέονται με την ομοφυλοφιλία.

Οι προτάσεις της επιτροπής, οι οποίες θα πρέπει τώρα να εξεταστούν και να εγκριθούν από τον ΠΟΥ πριν εφαρμοστούν, αφορούν τη Διεθνή Ταξινόμηση των Νοσημάτων (ICD), το πιο ευρέως χρησιμοποιούμενο διαγνωστικό εγχειρίδιο, το οποίο χρησιμοποιείται στις περίπου 170 χώρες-μέλη του ΠΟΥ.

Ο κώδικας F66.0 του ICD αναφέρεται στη «διαταραχή σεξουαλικής ωρίμανσης», η οποία αφορά άτομα που υποφέρουν από άγχος ή κατάθλιψη λόγω αβεβαιότητας για τον σεξουαλικό προσανατολισμό τους.

Σύμφωνα με τις νέες συστάσεις, η ασθένεια θα πρέπει να καταργηθεί και τα άτομα που έχουν διαγνωστεί ότι πάσχουν από αυτήν, θα πρέπει απλά να αντιμετωπίζονται ως ασθενείς με άγχος ή κατάθλιψη.

Το ίδιο θα έπρεπε να ισχύσει και για τις υπόλοιπες τέσσερις διαταραχές του ICD που συνδέονται με τον σεξουαλικό προσανατολισμό, προτείνει η επιτροπή στην έκθεσή της.

«Δεν δικαιολογείται από άποψη κλινικής πράξης, δημόσιας υγείας ή έρευνας να υπάρχει διαγνωστική ταξινόμηση που βασίζεται στον σεξουαλικό προσανατολισμό» γράφει η επιτροπή στην έκθεσή της.

Όπως σχολιάζει στην ιστοσελίδα του «Science» η Σούζαν Κόκραν του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, επικεφαλής της επιτροπής, οι εν λόγω ασθένειες θα πρέπει να καταργηθούν όχι μόνο επειδή δεν έχουν επιστημονική βάση και κλινική χρησιμότητα, αλλά και επειδή είναι ζήτημα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Ο κώδικας F66.0, για παράδειγμα, βασίστηκε στην ψυχαναλυτική θεωρία του Φρόιντ, στην οποία η ομοφυλοφιλία θεωρείται «ανώριμη» φάση της σεξουαλικής ανάπτυξης. Όμως, η επιστημονική βιβλιογραφία των τελευταίων δεκαετιών δεν δίνει στήριξη στη «γραμμική» σεξουαλική ανάπτυξη που περιέγραψε ο Φρόιντ, και επομένως θα ήταν άστοχο να χαρακτηριστεί ψυχικά ασθενής ένας νέος που νιώθει αντικρουόμενες σεξουαλικές επιθυμίες ή μια γυναίκα που αντιλαμβάνεται έπειτα από χρόνια γάμου ότι έλκεται από γυναίκες.

Η διάγνωση της ομοφυλοφιλίας ως ασθένειας εξαλείφθηκε εξάλλου από το ICD τo 1990, ενώ η Αμερικανική Ένωση Ψυχιατρικής την αφαίρεσε από το Διαγνωστικό και Στατιστικό Εγχειρίδιο Ψυχικών Διαταραχών (DSM) το 1970.

Οι συστάσεις της επιτροπής θα πρέπει τώρα να επανεξεταστούν από τον ΠΟΥ και τελικά να εγκριθούν κατά πλειοψηφία από τις 170 χώρες-μέλη του οργανισμού.

Οι προτάσεις αναμένεται να συναντήσουν σθεναρές αντιστάσεις από χώρες στις οποίες η ομοφυλοφιλία θεωρείται ασθένεια ή έγκλημα -πρόσφατα, εξάλλου, η Ρωσία, η Ουγκάντα και η Νιγηρία ψήφισαν νόμους κατά των ομοφυλόφιλων.

Πηγή: τα Νέα