Subscribe via RSS Feed

Ψηφίστηκε στο Ευρωκοινοβούλιο σύσταση για ευνοϊκή αντιμετώπιση των μεταναστριών – Καταψήφισαν οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ!

 

Η σύσταση πέρασε με 327 ψήφους υπέρ και 303 κατά. Υπέρ της σύστασης τάχθηκαν το Ευρωπαϊκό Κόμμα της Αριστέρας, οι Πράσινοι, οι Σοσιαλοδημοκράτες, καθώς και οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες

Η σύσταση καταψηφίστηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα – στο οποίο συμμετέχουν “ευρωπαϊκά” κόμματα όπως η ΝΔ, που ακόμα χρησιμοποιούν στον πολιτικό τους λόγο τον όρο “λαθρομετανάστης”, για να μην αναφερθούμε στις πολιτικές που εφαρμόζουν στο μεταναστευτικό – τη Μαρί Λεπέν και τους υπόλοιπους ακροδεξιούς βουλευτές, αλλά και τους δύο ευρωβουλευτές του ΚΚΕ, Γ. Τούσσα και Χ. Αγγουράκη, οι οποίοι, αν και ψήφισαν υπέρ των περισσοτέρων τροπολογιών, ψήφισαν κατά της σύστασης στο σύνολό της.

Όπως αναφέρεται στην έκθεση αιτιολόγησης της σύστασης, οι μετανάστριες χωρίς χαρτιά είναι σε δυσκολότερη θέση απ’ ό,τι οι άντρες, αφού υφίστανται διπλές ή και τριπλές διακρίσεις λόγω φύλου, έλλειψης νομίμων εγγράφων, αλλά και καταγωγής (ρατσισμός). Οι μετανάστριες χωρίς χαρτιά είναι πολύ πιο ευάλωτες στην κακοποίηση, αφού λόγω και της νομικής τους θέσης δεν μπορούν να απευθυνθούν σε νοσοκομεία ή τις αστυνομικές αρχές για βοήθεια, τονίζεται στην έκθεση, με τους θύτες να γνωρίζουν αυτήν την αδυναμία και να την εκμεταλλεύονται.

Επιπλέον, στην έκθεση αναφέρεται ότι οι γυναίκες μετανάστριες χωρίς χαρτιά αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας (π.χ. προγεννητικές και μεταγεννητικές). Η κατάσταση επιδεινώνεται λόγω του φόβου τους να επικοινωνήσουν με τις σχετικές οργανώσεις πρόνοιας και τις ΜΚΟ, αλλά και την αδυναμία των τελευταίων να εντοπίσουν γυναίκες που έχουν ανάγκη περίθαλψης.

Η σύσταση προς τα κράτη-μέλη είναι να προχωρήσουν στο διαχωρισμό των πολιτικών για τη μετανάστευση από τις υπηρεσίες υγείας, παιδείας και δικαιοσύνης (διώξεις για εγκλήματα εναντίον μεταναστών), αφού τα παραπάνω αποτελούν θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου και είναι ανεξάρτητα από το νομικό του καθεστώς. Θα πρέπει οι μετανάστες να μπορούν να καταγγέλλουν τα εγκλήματα εις βάρος τους, δίχως το φόβο σύλληψης και απέλασης, τονίζεται.

Επιπλέον, συστήνεται στα κράτη-μέλη να προχωρήσουν σε αυστηρότερο έλεγχο των εργοδοτών που απασχολούν μετανάστες χωρίς χαρτιά, αλλά και η διενέργεια καμπάνιας ενημέρωσης των τελευταίων για το δικαίωμά τους να προσφύγουν στη δικαιοσύνη σε περίπτωση που ο εργοδότης τους αρνηθεί να καταβάλει δεδουλευμένα.

Τέλος, ζητείται από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να διερευνήσουν τα περιστατικά κακοποίησης μεταναστών σε κέντρα κράτησης, καθώς και να βελτιώσουν, σε συνεργασία με ΜΚΟ, τις συνθήκες κράτησης ώστε να μην είναι φυλακές. Η έκθεση καταλήγει απευθύνοντας στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και στα κράτη-μέλη το αίτημα για μεγαλύτερη χρηματοδότηση των ΜΚΟ και των οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων που εργάζονται με μετανάστες χωρίς χαρτιά.

Πηγή: Left.gr

 

Η σύσταση που ψηφίστηκε εδώ

Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας εδώ

 

Ιράκ: Χιλιάδες γυναίκες κρατούνται παράνομα στις φυλακές και βασανίζονται, σύμφωνα με την HRW

Παράνομα κρατούνται χιλιάδες γυναίκες στις ιρακινές φυλακές όπου υφίστανται βασανιστήρια, κακομεταχείριση, ακόμα και σεξουαλικές επιθέσεις. Τα συγκλονιστικά αυτά στοιχεία αναφέρονται σε έκθεση της οργάνωσης ανθρωπίνων δικαιωμάτων Ηuman Rights Watch, η οποία δόθηκε σήμερα στη δημοσιότητα.

Πολλές γυναίκες κρατούνται, σύμφωνα με την έκθεση, για μήνες ή για χρόνια χωρίς να τους έχουν απαγγελθεί κατηγορίες. Οι δυνάμεις ασφαλείας συχνά τις ανακρίνουν για τις δραστηριότητες ανδρών συγγενών τους και όχι για εγκληματικές πράξεις στις οποίες εμπλέκονται οι ίδιες.

Η έκθεση 105 σελίδων της HRW βασίζεται σε μαρτυρίες γυναικών και κοριτσιών κρατουμένων, μελών των οικογενειών τους, των δικηγόρων τους, γιατρών των φυλακών και σε νομικά έγγραφα και ενισχύουν την αξιοπιστία των καταγγελιών της σουνιτικής κοινότητας, στην οποία ανήκει η συντριπτική πλειοψηφία των 4.200 γυναικών που κρατούνται στις εγκαταστάσεις των υπουργείων Άμυνας και Εσωτερικών. Σύμφωνα με την HRW, ορισμένες κρατούμενες έχουν καταγγείλει ότι έχουν δεχτεί κλωτσιές, χαστούκια, χτυπήματα στα πέλματα, ότι έχουν υποστεί ηλεκτροσόκ ή ότι τις έχουν κρεμάσει ανάποδα, άλλες ότι έχουν δεχθεί απειλές για βιασμό στη διάρκεια της ανάκρισης από άνδρες των δυνάμεων ασφαλείας και άλλες ότι τις έχουν βιάσει μπροστά στα παιδιά τους και σε συγγενείς τους.

“Οι δυνάμεις ασφαλείας ενεργούν σαν να επρόκειτο η κακομεταχείριση των γυναικών να καταστήσει ασφαλέστερη τη χώρα”, επισημαίνει ο διευθυντής της HRW για τη Μέση Ανατολή και τη βόρεια Αφρική Τζο Στορκ σε γραπτή δήλωσή του που συνοδεύει την έκθεση.

Εκπρόσωπος του υπουργείου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Ιράκ χαρακτήρισε “υπερβολικές” τις μαρτυρίες που επικαλείται η έκθεση. Παραδέχθηκε ωστόσο ότι “υπάρχουν, σε περιορισμένο βαθμό, κάποιες παράνομες συμπεριφορές σε βάρος γυναικών κρατουμένων από μέλη των δυνάμεων ασφαλείας, οι οποίες έχουν εντοπιστεί από επιτροπές του υπουργείου”.

Πηγή: Αυγή

 

6 Φλεβάρη: παγκόσμια ημέρα κατά του ακρωτηριασμού των γυναικείων γενετικών οργάνων

της Δήμητρας Σπανού

Ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γενετικών οργάνων, δηλαδή κάθε επέμβαση για την μερική ή ολική αφαίρεση των εξωτερικών γυναικείων γενετικών οργάνων, είναι μια από τις πιο βάρβαρες μορφές κακοποίησης κοριτσιών και βασίζεται στις πολύ βαθιά ριζωμένες αντιλήψεις ανισότητας για τα δύο φύλα. Σύμφωνα με τους διεθνείς οργανισμούς και την Ευρωπαϊκή Ένωση, θεωρείται σοβαρή παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, περισσότερες από 125 εκατομμύρια γυναίκες και κορίτσια ζωντανά σήμερα έχουν υποστεί αυτού του είδους επέμβαση στις χώρες όπου τέτοιες πρακτικές είναι διαδεδομένες, ενώ σύμφωνα με άλλες εκτιμήσεις, ο αριθμός τους μπορεί να φτάνει και τα 140 εκατομμύρια. Ο ακρωτηριασμός επιβάλλεται όταν τα κορίτσια είναι πολύ νέα, ακόμα και κατά τη βρεφική ηλικία και αποτελεί μια αρχαία πρακτική που εξακολουθεί να υφίσταται για πολιτισμικούς και όχι θρησκευτικούς –όπως καμιά φορά διαδίδεται- λόγους. Συνδέεται με στερεότυπα για τη θηλυκότητα και την ομορφιά, που βασίζονται στην υποταγή της γυναικείας σεξουαλικότητας και του γυναικείου σώματος.

Όμως, ο ακρωτηριασμός των γεννητικών οργάνων δεν αφορά μόνο τις χώρες της Αφρικής και της Ασίας, όπου η πρακτική είναι διαδεδομένη. Σύμφωνα με μελέτη του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων (EIGE), στην Ευρωπαϊκή Ένωση των 27 και στην Κροατία, εκτιμάται ότι διαμένουν 500.000 γυναίκες που έχουν υποστεί κάποια μορφή ακρωτηριασμού, ενώ 180.000 κορίτσια κάθε χρόνο είναι σε κίνδυνο. Στις χώρες της ΕΕ αυτές οι πρακτικές θεωρούνται έγκλημα, ενώ και μόνο ο κίνδυνος αποτελεί, τουλάχιστον θεωρητικά, αιτία για παροχή ασύλου. Σύμφωνα με την ίδια μελέτη, οι ακρωτηριασμοί γίνονται συνήθως πριν οι γυναίκες μεταβούν στην Ευρώπη ή κατά τη διάρκεια ταξιδιών σε άλλες χώρες. Για αυτό τον λόγο, σε αρκετές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης η νομοθεσία αναγνωρίζει τον ακρωτηριασμό ως έγκλημα ακόμα κι αν έχει λάβει χώρα αλλού. Η Ελλάδα, όπως και η Βουλγαρία, η Μάλτα και η Ρουμανία, δεν έχουν ακόμα υιοθετήσει αυτή τη σημαντική πρόβλεψη ακόμα δυστυχώς.

Σύμφωνα με σχετικό άρθρο της Guardian, στο Ηνωμένο Βασίλειο εκτιμάται ότι ζουν 66.000 θύματα, ενώ περισσότερα από 20.000 κορίτσια κάτω των 15 βρίσκονται σε άμεσο κίνδυνο. Επιπλέον, αν και οι ακρωτηριασμοί υποτίθεται δεν λαμβάνουν χώρα στην Ευρώπη, στο ίδιο άρθρο μεταφέρονται δηλώσεις ειδικών, σύμφωνα με τις οποίες οικογένειες που δεν έχουν αρκετά χρήματα για να μεταβούν εκτός Ευρώπης ενώνουν τις δυνάμεις τους για να φέρουν τους χασάπηδες στη χώρα, για να ακρωτηριάσουν τις κοπέλες στα λεγόμενα «cutting parties» («πάρτι κοψίματος»). Οι περισσότερες αναφορές έρχονται από τη Σκοτία, η οποία αποτελεί και προορισμό για ακρωτηριασμούς για οικογένειες από άλλες χώρες, αλλά και από άλλες μεγάλες πόλεις. Παρότι το Ηνωμένο Βασίλειο έχει τριάντα χρόνια νομοθεσιών για το ζήτημα, δεν έχει υπάρξει καμία νομική δίωξη.

Σύμφωνα με την έκθεση του EIGE για την Ελλάδα, αρμόδιοι δημόσιοι φορείς, όπως το Υπουργείο Υγείας, δεν έχουν στοιχεία και μάλλον επιδεικνύουν αδιαφορία για το θέμα. Αν και η έκθεση αναφέρεται σε μια παλαιότερη πρωτοβουλία ΜΚΟ στα πλαίσια του προγράμματος Δάφνη, χαρακτηρίζει (τι έκπληξη!) την κατάσταση χαοτική, χωρίς αξιόπιστα ή έστω παρουσιάσιμα στοιχεία. Η έκθεση τονίζει την απουσία συγκεκριμένων νόμων, καθώς ο ακρωτηριασμός γεννητικών οργάνων μπορεί να διωχτεί μόνο βάσει της γενικότερης νομοθεσίας για περιπτώσεις σωματικής βλάβης, ενώ υπάρχει και νομοθετικό κενό στην πρόβλεψη για την προστασία των ανηλίκων. Το ίδιο ισχύει και για τις αιτούσες άσυλο, οι οποίες καλύπτονται λόγω διεθνών και ευρωπαϊκών κανονισμών και όχι λόγω κάποιων ιδιαίτερων προβλέψεων στο ελληνικό δίκαιο. Γνωρίζοντας όμως τις διαδικασίες χορήγησης ασύλου και τα πενιχρά ποσοστά όσων το λαμβάνουν δεν μπορούμε να είμαστε και πολύ αισιόδοξες/οι για αυτό.

Ο ακρωτηριασμός των γυναικείων γενετικών οργάνων αποτελεί μια από τις πιο σοβαρές μορφές κακοποίησης και πρέπει να εξαλειφθεί. Ο δρόμος είναι εξαιρετικά δύσκολος και χρειάζεται πολύ αγώνα, ώστε να υπάρξουν καταλληλότερες θεσμικές πρωτοβουλίες, αλλά κυρίως για αλλαγή νοοτροπίας για τη θέση των γυναικών. Και βέβαια, αλληλεγγύη και βοήθεια στα πολλά εκατομμύρια γυναικών θυμάτων. Οι καταγγελίες και οι έρευνες είναι σημαντικές, αλλά δεν αρκούν.

 

στο twitter #endfgm

 

 

Οι άλλες Μαλάλες: κορίτσια ακτιβίστριες στον αναπτυσσόμενο κόσμο – μέρος β΄

Πώς είναι να οργανώνεις δράσεις για τη μείωση του αναλφαβητισμού, της σεξουαλικής παρενόχλησης ή της εφηβικής εγκυμοσύνης στην ίδια σου την κοινότητα και γιατί είναι τόσο σημαντικό να ακουστούν οι φωνές των κοριτσιών;

Το παρακάτω αφιέρωμα των Anna Leach και Sam O’Neill παρουσιάστηκε στις σελίδες της Guardian. Περιλαμβάνει 12 συνεντεύξεις με κορίτσια κάτω των 20 χρονών, ακτιβίστριες σε χώρες του αποκαλούμενου ως «αναπτυσσόμενου» κόσμου, σχετικά με τις δράσεις που οργανώνουν στις κοινότητές τους και τους λόγους που τις κινητοποίησαν. Αυτό που μας άρεσε είναι ότι προσφέρει μια ματιά στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες και τα κορίτσια σε αυτές τις χώρες, αλλά από την οπτική νέων κοριτσιών που έχουν ένα όραμα αλλαγής και μάχονται για αυτό. Το αφιέρωμα θα ολοκληρωθεί σε τέσσερα μέρη.

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Νησιά Φίτζι

“Θέλω ν’ αλλάξω τον τρόπο που σκέφτονται τα νέα κορίτσια, να τα βοηθήσω να καταλάβουν ότι μπορούν να πετύχουν πολλά, ακόμα και αν έχουν αφήσει το σχολείο “ λέει η Ana Waqatabu Liganisulu, 19

Μία εκστρατεία για ίσα δικαιώματα για τις γυναίκες ενέπνευσε την Άννα να δει ότι υπάρχουν περισσότερες ευκαιρίες γι’ αυτή και τις συνομήλικές της. Φωτογραφία: ICAAD Global

Το να είσαι νέα γυναίκα που μεγαλώνει σε μία αγροτική κοινότητα των Φίτζι είναι πάντα μία πρόκληση. Ο τρόπος που βλέπω αυτή την πρόσκληση άλλαξε από τη στιγμή που έγινα μέλος της Ροσίκα Ντέο – Γίνε η αλλαγή, μία καμπάνια για ισότιμη εκπροσώπηση, ίσα δικαιώματα και ίση αντιμετώπιση, ισότιμη πρόσβαση στις βασικές ανάγκες.

Από τι στιγμή που εμείς οι γυναίκες, οι νέοι και τα παιδιά αντιπροσωπεύουμε πάνω από το μισό του πληθυσμού της χώρας, πιστεύουμε ότι έχουμε το δικαίωμα ν’ ακουστούμε και να έχουμε δικαίωμα λόγου σε ό, τι μας αφορά. Γι’ αυτό αγωνίζομαι.

Στην κοινότητά μου τα κορίτσια θεωρούνται αδύναμα και δεν έχουν λόγο στις συναντήσεις του χωριού. Όταν μιλάμε, γρυλλίζουν απειλητικά λέγοντας ότι πρέπει να φερόμαστε σαν κορίτσια, να καθόμαστε ήσυχα και ν’ ακούμε τους μεγάλους. Επίσης όταν ένα έφηβο κορίτσι μείνει έγκυος είναι δακτυλοδεικτούμενο και το διώχνουν από το σχολείο, ενώ ο τύπος κυκλοφορεί ελεύθερα.

Οι βασικές δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα κορίτσια στην κοινότητά μου είναι ότι δεν έχουν επιλογές ή δεύτερες ευκαιρίες. Αν αποτύχουν στο σχολείο, η μόνη τους επιλογή είναι να μείνουν στο σπίτι και να βοηθήσουν με τις καθημερινές δουλειές του νοικοκυριού. Επίσης δεν παρακινούνται καθόλου από τους γονείς τους.

Θέλω ν’ αλλάξω τον τρόπο που σκέφτονται τα νέα κορίτσια, να τα βοηθήσω να συνειδητοποιήσουν ότι μπορούν να καταφέρουν πολλά, ακόμα και αν έχουν αφήσει το σχολείο. Δεν είναι απαραίτητο οι ζωές τους να είναι γύρω από το σπίτι και το νοικοκυριό. Θέλω να συνειδητοποιήσουν ότι η φωνή τους είναι το ίδιο σημαντική μ’ αυτή των μεγάλων.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Η έλλειψη συνεργασίας από τα ίδια τα κορίτσια επειδή υπακούουν περισσότερο σ’ αυτό που τους λένε να κάνουν και όχι σ’ αυτό που θέλουν.

Η στιγμή περηφάνιας: Να βλέπω νέους άντρες να γίνονται μέλη της ομάδα μας και ν’ αγωνίζονται για ισότητα.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Μαλάουι

“Μέσα από την ομάδα νέων στην οποία είμαι μέλος καταφέραμε να σώσουμε μία φίλη που παντρεύτηκε μ’ έναν άντρα για τα χρήματα”, λέει η Yaweta, 15

Η συμμετοχή της σε μία λέσχη παιδιών μία δράση της Οργάνωσης Σχέδιο Μαλάουι/ Plan Malawi βοήθησε της Yaweta να μάθει συνειδητοποιήσει τα δικαιώματά της. Φωτογραφία: Plan Malawi

Πολλά κορίτσια στην κοινότητά μου θεωρούνται βάρος για τους γονείς τους. Ο κόσμος αναφέρεται στα κορίτσια ως ανθρώπους δεύτερης κατηγορίας. Ο περισσότερος κόσμος πιστεύει ότι είναι χάσιμο χρήματος να επενδύσει κάποιος στην εκπαίδευση ενός κοριτσιού, καλύτερα να την παντρέψουν και να πάρουν προίκα από το γαμπρό. Τα περισσότερα κορίτσια στην κοινότητά μου καταλήγουν να γίνουν μαμάδες, αρκετές ακόμα από τα 14 τους.

Τα περισσότερα σχολεία δεν είναι φιλικά για τα κορίτσια, χωρίς κατάλληλες τουαλέτες για κορίτσια. Στα περισσότερα σχολεία της κοινότητάς μου τα κορίτσια καταλήγουν να πηγαίνουν στο σπίτι τους όταν χρειάζεται να πάνε τουαλέτα και δεν επιστρέφουν στο σχολείο να ολοκληρώσουν τα μαθήματα της ημέρας.

Άλλα βασικά προβλήματα για τις νέες κοπέλες είναι οι πρόωροι εξαναγκαστικοί γάμοι και η έλλειψη κατάλληλης ενημέρωσης και πρόσβασης σε θέματα σεξουαλικής αναπαραγωγής και υγείας.

Το Σχέδιο Μαλάουι καινοτομεί στη διάδοση φιλικής προς τις νέες κοπέλες ενημέρωσης σε θέματα σεξουαλικής υγείας και αναπαραγωγής, βοηθώντας τα κορίτσια να πάρουν πιο τεκμηριωμένες αποφάσεις. Η συμμετοχή μου στη λέσχη παιδιών του Σχεδίου μού άνοιξε τα μάτια και με έκανε να συνειδητοποιήσω τα δικαιώματά μου. Εκεί απέκτησα ένα πάθος να μάχομαι και να προστατεύω τα δικαιώματα των νέων και των παιδιών, ιδιαίτερα των πιο ευάλωτων.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Στην κοινότητά μου δεν είναι εύκολο για τους πιο ηλικιωμένους ν’ ακούσουν ένα νέο κορίτσι όπως εγώ. Κάποιες φορές οι δημόσιες αρχές, όπως η αστυνομία, δεν μας παίρνουν στα σοβαρά όταν αναφέρουμε περιπτώσεις κακοποίησης παιδιών, έτσι βασιζόμαστε σε εθελοντές μέσα στην κοινότητα να έρθουν σε επαφή μ’ αυτούς τους ανθρώπους ώστε ν’ ακουστούν οι φωνές μας. Είμαι ακόμα μικρή και δουλεύω σκληρά για να τελειώσω το γυμνάσιο, όπως και τα περισσότερα κορίτσια της κοινότητας. Δεν έρχομαι από μία οικογένεια που τα βγάζει εύκολα πέρα κι έτσι αγωνίζομαι να εξασφαλίσω τα χρήματα για τα δίδακτρα του σχολείου, αλλά είμαι ευγνώμων προς τους γονείς μου που στηρίζουν εμένα και τους αδερφούς μου ισότιμα.

Η στιγμή περηφάνιας: Μέσα από την ομάδα νέων στην οποία είμαι μέλος, καταφέραμε να σώσουμε μία από τις φίλες μας η οποία παντρεύτηκε έναν άντρα επειδή οι γονείς της του χρωστούσαν χρήματα. Αναφέραμε την περίπτωση στην αστυνομία και τον διευθυντή του σχολείου μέσω ενός εθελοντή. Προσωπικά, ο στόχος μου είναι να τελειώσω το γυμνάσιο και να φθάσω μέχρι το πανεπιστήμιο, κάτι που πολύ λίγα κορίτσια της κοινότητάς μου καταφέρνουν. Θα ήθελα τα περισσότερα κορίτσια της κοινότητας να τελειώσουν το γυμνάσιο και όχι να παντρεύονται.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Νεπάλ

“Όταν μιλάμε για γυναίκες κι εργασία εννοούμε κάτι περισσότερο από το κέντημα, το πλέξιμο και το νοικοκυριό”, Menuka Gurung, 19

Μετά τις σπουδές στη διοίκηση επιχειρήσεων στην Ταιλάνδη, η Menuka θέλει να επιστρέψει στο Νεπάλ ν’ αλλάξει την κοινωνία μέσω κοινωνικά προσανατολισμένων επιχειρήσεων. Φωτογραφία: Ewen Bell

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στο Κατμαντού. Οι γονείς μου μετακόμισαν στην πρωτεύουσα από ένα χωριό μόλις παντρεύτηκαν. Παρότι δεν είχαν την ευκαιρία να σπουδάσουν φρόντισαν να έχουμε την ευκαιρία εγώ και η αδερφή μου.

Η γιαγιά μου ήθελε έναν εγγονό από τον πατέρα μου. Απογοητεύτηκε όταν γεννήθηκα γιατί ήμουν δεύτερο παιδί και περίμεναν να είναι αγόρι. Παρόλο που ο πατέρας μου ήταν ο μεγαλύτερος γιός της δεν μας έδειξε ποτέ αγάπη γιατί ήθελε εγγονό. Λυπόμουνα γι’ αυτό. Ωστόσο αργότερα συνειδητοποίησα ότι αυτή δεν είναι μόνο η δική μου ιστορία. Υπάρχουν πολλές γυναίκες που αντιμετώπισαν ανισότητα λόγω του φύλου τους. Το πρώτο εμπόδιο για ένα κορίτσι είναι η ίδια της η οικογένεια. Σήμερα, περισσότερος κόσμος στηρίζει τη μόρφωση των κοριτσιών στο Νεπάλ. Υπάρχουν εντούτοις πολλές αμόρφωτες οικογένειες που δεν έχουν ιδέα για την εκπαίδευση και τα δικαιώματα των γυναικών. Εάν θέλουμε ισότητα πρέπει να εμπλέξουμε τ’ αγόρια όσο και τα κορίτσια σε θέματα υπεράσπισης. Τα αγόρια πρέπει να ξέρουν πως αισθάνονται τα κορίτσια όταν τα πειράζουν ή όταν τ’ αγόρια μπορούν να βγουν έξω αλλά τα κορίτσια πρέπει να μένουν σπίτι μετά τις 7 μμ.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Να ισορροπήσω τις σπουδές μου με επιπλέον δραστηριότητες είναι μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις για μένα. Οι γονείς μου χαίρονταν να με βλέπουν να νοιάζομαι για τα γυναικεία δικαιώματα και για τη δράση μου στην κοινότητα, αλλά πάντα φοβόντουσαν ότι μπορεί να επηρεαστούν οι σπουδές μου.

Η στιγμή περηφάνιας: Μία από τις πιο περήφανες στιγμές για μένα ήταν η διοργάνωση μίας κινητοποίησης (a flashmob) με την Hollaback, η οποία μάχεται να βάλει τέλος στον εκφοβισμό στους δρόμους. Πάνω απ’ όλα το να είμαι μέλος, στην πρώτη και μοναδική οργάνωση για νέες γυναίκες στο Νεπάλ, με κάνει περήφανη. Σαν μαθητευόμενη και σαν ασκούμενη είχα τη δυνατότητα να έρθω σε επαφή με ανθρώπους από διαφορετικά περιβάλλοντα και να διαδώσω το λόγο για τη χειραφέτηση των γυναικών αλλά και να μάθω από τις εμπειρίες τους.

Για την ώρα, είμαι φοιτήτρια στο πανεπιστήμιο Webster στην Ταϊλάνδη, στη διοίκηση επιχειρήσεων και τις διεθνείς σχέσεις. Θέλω να κάνω καριέρα στην κοινωνική επιχειρηματικότητα. Το όνειρο μου είναι ν’ αλλάξω τη νεπαλέζικη κοινωνία μέσα από υπεύθυνες κοινωνικά προσανατολισμένες επιχειρήσεις.

Όταν μιλάμε για γυναίκες και εργασία, εννοούμε κάτι περισσότερο από το ράψιμο, το πλέξιμο και το νοικοκυριό. Κάποιοι στο Νεπάλ πιστεύουν ότι οι γυναίκες δεν μπορούν να κάνουν κάτι περισσότερο απ’ αυτό. Θέλω ν’ αλλάξω τη λάθος αντίληψη που έχουν για τις γυναίκες στην εργασία αλλά και γενικά.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

Πηγή: Guardian

 

 

Διαμαρτυρία στο ρωσικό Προξενείο στο Ρέθυμνο ενάντια στην ομοφοβία

Προστατεύουμε και Διεκδικούμε τα ΛΟΑΤ Δικαιώματα – Love is not Propaganda

Στις 7 Φλεβάρη ξεκινούν οι χειμερινοί Ολυμπιακοί Αγώνες στη Ρωσία, η βουλή της οποίας το καλοκαίρι ψήφισε ένα νόμο που απαγορεύει κάθε δημόσια έκφραση και «προπαγάνδιση» της ομοφυλοφιλίας. Με βάση αυτό το νόμο, ΛΟΑΤ (Λεσβιακά Ομοφυλοφιλικά Αμφισεξουαλικά και Τρανς) άτομα μπορούν να συλληφθούν αν φιλιούνται στο δρόμο, κρατάνε χέρια, φοράνε ρούχα με το ουράνιο τόξο (!) ή με οποιοδήποτε τρόπο δείχνουν τον προσανατολισμό τους. Μεταξύ άλλων, ο νόμος περιλαμβάνει μια διάταξη που επιτρέπει στην κυβέρνηση να συλλαμβάνει και να κρατά μέχρι και 14 μέρες οποιονδήποτε ξένο επισκέπτη εκδηλώνει gay συμπεριφορά και έπειτα απελαύνεται από τη χώρα.

Οι ομάδες που έχουν στόχο την ενημέρωση και την υποστήριξη ΛΟΑΤ δικαιωμάτων, σελίδες στο διαδίκτυο που τους παρέχουν ενημέρωση για το AIDS και άλλα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα θεωρούνται πλέον παράνομες.

Ταυτόχρονα, το ομοφοβικό αυτό παραλήρημα του Πούτιν έχει οπλίσει το χέρι δεκάδων φασιστών, που ασκούν καθημερινά βία σε μέλη της ρώσικης ΛΟΑΤ κοινότητας και σε όσους τους υποστηρίζουν, ανενόχλητοι, πολλές φορές ανεβάζοντας εξευτελιστικά βίντεο με τα βασανιστήριά τους στο διαδίκτυο. Οι βίαιες και δολοφονικές αυτές συμπεριφορές, όχι απλά δεν τιμωρούνται, αλλά συχνά υποκινούνται από τη ρώσικη κυβέρνηση. Παρ’όλα αυτά, οι “παράνομοι” Ρώσοι ακτιβιστές δε σταματούν να αγωνίζονται, με κίνδυνο της ζωής τους, διεκδικώντας τα αυτονόητα.

Το κυνήγι αυτό κατά των ομοφυλόφιλων δεν παρουσιάστηκε από το πουθενά. Η Ρωσία είναι μια χώρα με ακραίες κοινωνικές ανισότητες- μεγάλα ποσοστά φτώχειας αλλά και τεράστια πλούτη συγκεντρωμένα σε λίγα χέρια- που εντάθηκαν από την παγκόσμια κρίση. Το ξέσπασμα από την αδικία και την εξαθλίωση του ρώσικου λαού αντιμετωπίζεται από τις ρωσικές κυβερνήσεις εδώ και χρόνια με αυταρχισμό, κρατική καταστολή και καλλιέργεια ακροδεξιών απόψεων. Με πρακτικές “διαίρει και βασίλευε”, πλασάρονται ως εχθροί και υπαίτιοι μειονοτικές ομάδες πάνω στις οποίες εκτονώνεται και καταστέλλεται η οργή του κόσμου. Αρχικά δαιμονοποίησαν τους μετανάστες, με εθνικιστικές καμπάνιες και επιθέσεις φασιστικών ομάδων στους δρόμους και έπειτα ακολούθησε η στόχευση των ΛΟΑΤ.

Η στοχοποίηση κοινωνικών ομάδων δεν είναι τυχαία, ούτε καινούρια, αλλά είναι πολύ επικίνδυνη. Στην Ελλάδα, οι μετανάστες παρουσιάζονται να ευθύνονται για τη φτώχεια, την ανεργία και την εγκληματικότητα και γίνονται θύματα φασιστικών επιθέσεων καθημερινά, με πρόσφατο θλιβερό δείγμα τις δολοφονίες στο Φαρμακονήσι. Σταδιακά εντείνεται η στοχοποίηση και της ΛΟΑΤ κοινότητας. Καθηγήτρια μπαίνει σε διαθεσιμότητα επειδή υπερασπίστηκε τρανς μαθήτρια και αυξάνονται οι βίαιες επιθέσεις σε τρανς άτομα. Εκκλησία, χρυσή αυγή και κυβέρνηση, εκφέρουν καθημερινά μισογυνιστικό και ομοφοβικό λόγο. Η Κυβέρνηση αρνείται την επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης στα ομόφυλα ζευγάρια, παρά τα πρόστιμα που θα επιβληθούν, και βάζει συνεχώς εμπόδια στην ψήφιση του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου επειδή περιέχει διατάξεις που αφορούν τη διάκριση με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου. Το σκηνικό συμπληρώνει η χρυσή αυγή, με ομοφοβικές επιθέσεις στο Γκάζι, στην Πάτρα και αλλού, απειλώντας ότι “είστε οι επόμενοι”.

Για τα προβλήματά μας δεν ευθύνονται οι gay, ούτε οι λεσβίες, ούτε οι τρανς, ούτε οι μετανάστες. Σ’ένα κόσμο που κυριαρχεί η βία της καταπίεσης και της εκμετάλλευσης κανείς δεν είναι ασφαλής.

Δε θα αφήσουμε τους ρώσους gay, λεσβίες και τρανς να γίνουν ο αποδιοπομπαίος τράγος της πολιτικής του Πούτιν. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στους ΛΟΑΤ της Ρωσίας, αγωνιζόμαστε απέναντι σε κάθε μορφή εκφασισμού κάθε κοινωνίας και καλούμε σε διαμαρτυρία στο ρώσικο προξενείο στο Ρέθυμνο στις 7 Φλεβάρη, 6μμ.

Πρωτοβουλία για την δημιουργία αντισεξιστικής / αντιομοφοβικής ομάδας

Ηράκλειο 2014

 

e-mail επικοινωνίας: lgbtqheraklion@yahoo.com

facebook group: Conqueer- Lgbt Heraklion

https://www.facebook.com/events/704795246221053/

 

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Καμάρα ενάντια στην ομοφοβία σε Ελλάδα και Ρωσία

Respect and fight Gay and trans rights now!

Οι χειμερινοί Ολυμπιακοί στο Sochi είναι μόνο η αφορμή. Τον τελευταίο καιρό έχει ψηφιστεί νόμος στη Ρωσία που απαγορεύει κάθε δημόσια έκφραση διαφορετικής σεξουαλικής συμπεριφοράς ή και ταυτότητας φύλου, ως επιστέγασμα σειράς τέτοιων νομοθετημάτων, ενδεικτικών της ακραίας συντηρητικοποίησης της ρωσικής κοινωνίας. Με την υιοθέτηση τέτοιων μέτρων, απαγορεύτηκαν τα Pride φεστιβάλ σε πολλές πόλεις της Ρωσίας, ποινικοποιήθηκε κάθε δράση από lgbt οργανώσες, gay ακτιβιστές φυλακίστηκαν, ενώ πολλά άτομα της lgbt κοινότητας κακοποιήθηκαν ή και δολοφονήθηκαν από φασιστικά, νεοσυντηρητικά στοιχεία της χώρας. Το φαινόμενο αυτό δεν είναι μεμονωμένο και δεν αφορά μόνο τη Ρωσία, αλλά η καταπάτηση των lgbt δικαιωμάτων συμβαίνει σε πολλές  περιοχές ολόκληρου του κόσμου. Σε σχεδόν 80 χώρες στον κόσμο η διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα ή ταυτότητα φύλου καταδικάζεται με πληθώρα ποινών, ακόμη και με θανατική ποινή (Σαουδική Αραβία, Ιράν, Βόρεια Νιγηρία κλπ)!

Αλλά και στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι δεν ποινικοποιείται η ομοφυλοφιλία και η διεμφυλικότητα ούτε η δημόσια έκφραση τους, δεν είναι λίγα τα περιστατικά σωματικής και λεκτικής βίας απέναντι σε lgbt άτομα ή ο αποκλεισμός τους από βασικά δικαιώματα, όπως η εκπαίδευση, η στέγαση και η υγεία. Πρόσφατα παραδείγματα αποτελούν, οι επιθέσεις σε ομοφυλόφιλα άτομα στο Γκάζι της Αθήνας, η εκδίωξη trans μαθήτριας από νυχτερινό σχολείο της Αθήνας, η λογοκρισία της αναπαράστασης της ομοφυλοφιλίας στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, ο ξυλοδαρμός trans γυναίκας στο μετρό της Αθήνας, οι αναίτιες προσαγωγές trans γυναικών στη Θεσσαλονίκη, η επίθεση  νεοναζιστών σε μέλη της lgbt ομάδας «Blender»στην Πάτρα. Επίσης, στην Ελλάδα, εκπρόσωποι της Ορθόδοξης Εκκλησίας, εκμεταλλευόμενοι την έλλειψη αντιρατσιστικού νόμου που να συμπεριλαμβάνει το σεξουαλικό προσανατολισμό, την ταυτότητα ή και την έκφραση φύλου, εξαπολύουν ακραία κηρύγματα μίσους κατά των ομοφυλόφιλων, των διεμφυλικών και των υποστηρικτών των δικαιωμάτων τους. Με άλλα λόγια όλων αυτών που ξεφεύγουν από τα καλούπια της κανονικότητας που επιβάλλει το κράτος.

Για το λόγο αυτό, διαμαρτυρόμαστε για τα φαινόμενα βίας  και αγωνιζόμαστε υπέρ των δικαιωμάτων της lgbt κοινότητας στην Ρωσία, την Ελλάδα και παγκοσμίως. Καλούμε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην Καμάρα, την Παρασκευή 7 Φλεβάρη στις 18:00 και πορεία προς το Ρωσικό Προξενείο της Θεσσαλονίκης.

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗΝ ΟΜΟΦΟΒΙΑ ΚΑΙ ΤΡΑΝΣΦΟΒΙΑ!

ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΟΛΕΣ!

 

Good As You(th)

HOMOphonia – Thessaloniki Pride

 

 

«Φίμωτρο» στις γυναίκες – θύματα βίας με νόμο στο Αφγανιστάν

επιμέλεια Αγγελική Στελλάκη

Στη σιωπηλή αποδοχή της βίας οδηγεί τις γυναίκες – θύματα ένας νέος νόμος στο Αφγανιστάν. Μία μικρή αλλαγή στον ποινικό κώδικα της χώρας θα έχει τεράστιες και φρικιαστικές συνέπειες, σε μια χώρα όπου η βία κατά των γυναικών αποτελεί καθημερινό φαινόμενο.

Σύμφωνα με τον νέο νόμο, απαγορεύεται στους συγγενείς ενός κατηγορουμένου να καταθέσουν εναντίον του.

Το νομοσχέδιο αυτό ουσιαστικά επιτρέπει στους Αφγανούς να χτυπούν τις συζύγους, τις αδελφές τους και τα παιδιά τους και να μένουν ατιμώρητοι, σημειώνει ο Guardian.

Εάν ο νόμος υπογραφεί, υποθέσεις όπως της Σαχάρ Γκιούλ, ενός 15χρονου κοριτσιού, του οποίου τα πεθερικά την έδεναν με αλυσίδες στο υπόγειο, την άφηναν να πεινάσει, ενώ τη βασάνιζαν όταν εκείνη αρνήθηκε να εργαστεί ως ιερόδουλη για αυτούς, δεν θα φτάσουν ποτέ στη Δικαιοσύνη.

Γυναίκες όπως η 31 ετών Σιτάρα, της οποίας η μύτη και τα χείλια κόπηκαν από τον σύζυγό της, δεν θα μπορούσαν να καταθέσουν κατά των ατόμων που τις κακοποίησαν.

Καθώς τα περισσότερα περιστατικά βίας σημειώνονται μέσα στην οικογένεια, έτσι ο νόμος – ο οποίος έχει εγκριθεί από το Κοινοβούλιο, αλλά περιμένει την υπογραφή του Χαμίντ Καρζάι- θα έχει ως αποτέλεσμα την σιωπή των θυμάτων, καθώς και των βασικών μαρτύρων υπεράσπισής τους.

«Αυτό που συμβαίνει είναι παρωδία» δήλωσε η Μανίζα Ναντέρι, διευθύντρια της οργάνωσης Women for Afghan Women (Γυναίκες υπέρ των Γυναικών του Αφγανιστάν). «Θα καταστεί αδύνατη η άσκηση δίωξης για υποθέσεις βίας κατά γυναικών. Οι πιο ευάλωτοι άνθρωποι δεν θα δικαιώνονται πλέον» αναφέρει.

Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων δηλώνουν ότι σκοπεύουν να ασκήσουν έντονες πιέσεις στον Αφγανό πρόεδρο, Χαμίντ Καρζάι, να μην υπογράψει τον νόμο.

Πηγή: in.gr

 

Τέλος στις διακρίσεις λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ζητούν οι ευρωβουλευτές

Η ΕΕ θα πρέπει να καταρτίσει ένα χάρτη πορείας για την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων των λεσβιών, ομοφυλόφιλων, αμφιφυλόφιλων, διεμφυλικών και διαφυλικών (ΛΟΑΔΔ) προσώπων, αναφέρει ψήφισμα που ενέκριναν οι ευρωβουλευτές την Τρίτη. Ο Οργανισμός Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ διαπίστωσε σε περσινή έρευνα ότι το 2013 το 47 % των ΛΟΑΔΔ υπέστη διακρίσεις ή παρενόχληση και το 26% δέχτηκε επιθέσεις ή απειλές κατά τα 5 τελευταία χρόνια στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

«Η ομοφοβία δεν πρέπει πλέον να γίνεται ανεκτή στην Ευρώπη. Πολλοί από εμάς που είμαστε λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι, διεμφυλικοί και διαφυλικοί ζούμε εδώ και πάρα πολύ καιρό στο φόβο. Φοβόμαστε να κρατήσουμε ο ένας το χέρι του άλλου στο δρόμο, φοβόμαστε μήπως κάποιος μας βρίσει, φοβόμαστε μήπως μας διώξουν από τα σπίτια, τα σχολεία ή τις δουλειές μας. Η έκθεσή μου λέει ότι η ΕΕ πρέπει να δράσει στον τομέα αυτό, έτσι ώστε να μπορέσουμε να απολαύσουμε κι εμείς τα δικαιώματα που εγγυάται σε όλους στην ΕΕ», είπε η εισηγήτρια Ulrike Lunacek (Πράσινοι, Αυστρία).

Στο ψήφισμα που ενέκρινε με 394 ψήφους υπέρ, 176 κατά και 72 αποχές, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκφράζει την έντονη δυσαρέσκειά του για το γεγονός ότι τα θεμελιώδη δικαιώματα των λεσβιών, των ομοφυλόφιλων, των αμφιφυλόφιλων, των διεμφυλικών και των διαφυλικών (ΛΟΑΔΔ) εξακολουθούν να μην γίνονται πάντοτε απολύτως σεβαστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ως εκ τούτου, καλεί την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, τα κράτη μέλη και τους αρμόδιους οργανισμούς να εργαστούν από κοινού για τη χάραξη μιας «ολοκληρωμένης πολυετούς πολιτικής» με στόχο την προστασία των θεμελιωδών δικαιωμάτων των ΛΟΑΔΔ.

Στα πλαίσια της πολιτικής αυτής είναι αναγκαίο να καταρτιστεί ένας χάρτης πορείας, μια στρατηγική ή ένα σχέδιο δράσης, σε τομείς όπως είναι η απασχόληση, η εκπαίδευση, η υγεία, τα αγαθά, οι υπηρεσίες, οι οικογένειες, η ελεύθερη κυκλοφορία, η ελευθερία της έκφρασης, τα εγκλήματα μίσους, το άσυλο, οι εξωτερικές σχέσεις, κ.ά. Τονίζεται επίσης ότι η ολοκληρωμένη αυτή πολιτική πρέπει να σέβεται τις αρμοδιότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, των οργανισμών της και των κρατών μελών.

Ελευθερία της έκφρασης

«Η Επιτροπή και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να λάβουν υπόψη ότι τα κράτη μέλη που θεσπίζουν νόμους προκειμένου να περιορίσουν την ελευθερία της έκφρασης σε σχέση με τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα φύλου παραβιάζουν τις αξίες στις οποίες βασίζεται η Ευρωπαϊκή Ένωση, και να αντιδράσουν αναλόγως», επισημαίνουν οι ευρωβουλευτές.

Εγκλήματα μίσους

Τα μέλη του ΕΚ τονίζουν ότι θα πρέπει η ισχύουσα απόφαση-πλαίσιο του Συμβουλίου για την καταπολέμηση ορισμένων μορφών και εκδηλώσεων ρατσισμού και ξενοφοβίας μέσω του ποινικού δικαίου να αναθεωρηθεί, προκειμένου να συμπεριληφθούν και άλλες μορφές εγκλημάτων λόγω προκατάληψης και πρακτικές υποκίνησης μίσους για λόγους σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου.

Πολιτικές κατά του εκφοβισμού στα σχολεία

Στον τομέα της εκπαίδευσης, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή πρέπει να προαγάγει την ισότητα και την απαγόρευση των διακρίσεων λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου μέσω των προγραμμάτων της για τη νεολαία και την εκπαίδευση.Οφείλει επίσης «να διευκολύνει την ανταλλαγή ορθών πρακτικών μεταξύ των κρατών μελών στον τομέα της τυπικής εκπαίδευσης, μεταξύ άλλων όσον αφορά το διδακτικό υλικό και τις πολιτικές κατά του εκφοβισμού και κατά των διακρίσεων, μέσω της μη δεσμευτικής ανοικτής μεθόδου συντονισμού», σύμφωνα με το ψήφισμα.

Διεμφυλικά άτομα

Σύμφωνα με τους ευρωβουλευτές, «τα κράτη μέλη θα πρέπει να θεσπίσουν ή να επανεξετάσουν τις διαδικασίες νομικής αναγνώρισης του φύλου με στόχο τον πλήρη σεβασμό του δικαιώματος των διεμφυλικών ατόμων στην αξιοπρέπεια και τη σωματική ακεραιότητα», δηλαδή να αποκλείουν κάθε απαίτηση να υποβληθούν τα άτομα αυτά σε στείρωση. Τα μέλη του ΕΚ υποστηρίζουν επίσης ότι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα πρέπει να συνεχίσει να καταβάλλει προσπάθειες στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Οργάνωσης Υγείας προκειμένου να αποσύρει τις διαταραχές ταυτότητας φύλου από τον κατάλογο των ψυχικών και συμπεριφορικών διαταραχών.

Οικογένεια και ελεύθερη κυκλοφορία

Οι ευρωβουλευτές υποστηρίζουν επίσης ότι «η Επιτροπή πρέπει να εκδώσει κατευθυντήριες γραμμές προκειμένου να διασφαλίσει την εφαρμογή της οδηγίας σχετικά με το δικαίωμα των πολιτών της Ένωσης και των μελών των οικογενειών τους να κυκλοφορούν και να διαμένουν ελεύθερα στην επικράτεια των κρατών μελών, καθώς και της οδηγίας σχετικά με το δικαίωμα οικογενειακής επανένωσης, ώστε να είναι σεβαστές όλες οι μορφές οικογένειας που αναγνωρίζονται επίσημα από το εθνικό δίκαιο των κρατών μελών».

Πηγή: ευρωπαϊκό κοινοβούλιο

 

«Έφυγε» από τη ζωή η χαράκτρια Ζιζή Μακρή

Ζιζή Μακρή (καθιστή στο κέντρο) – Βουδαπέστη,1964.

της Βέρας Σιατερλή

Σε ηλικία 90 ετών «έφυγε» η χαράκτρια Ζιζή Μακρή. Γαλλοσερβικής καταγωγής (το γένος Sirnč), γεννήθηκε το 1924 στο Βελιγράδι. Την περίοδο 1946- 1950 σπούδασε χαρακτική στην École des Beaux-Arts, στο Παρίσι, με δάσκαλο τον μεγάλο χαράκτη Δημήτρη Γαλάνη. Το 1951 απελάθηκε από τη Γαλλία μαζί με το σύζυγό της, τον Έλληνα γλύπτη Μέμο Μακρή, λόγω πολιτικών πεποιθήσεων. Εγκαταστάθηκαν στη Βουδαπέστη, όπου οργάνωσαν την καλλιτεχνική και κοινωνική τους δράση μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970.

Στην Ουγγαρία συμμετέχει ενεργά στην εικαστική ζωή της χώρας. Πραγματοποιεί ατομικές εκθέσεις και συμμετέχει σε πολλές ομαδικές. Την περίοδο αυτή εικονογραφεί πολλά βιβλία, μεταξύ των οποίων του Μπέρτολτ Μπρεχτ και του Γιάννη Ρίτσου. Με βάση τη Βουδαπέστη πραγματοποίησε πολλά ταξίδια που τροφοδότησαν το εικαστικό της σύμπαν· Κίνα (1956), Ρωσσία (1962), Κούβα (1963), Αζερμπαϊτζάν-Γεωργία-Αρμενία (1964-1966). Το 1960 εισέρχεται παράνομα στην Ελλάδα στο πλαίσιο κομματικής αποστολής, συλλαμβάνεται και φυλακίζεται στις γυναικείες φυλακές Αβέρωφ (1960-61) με την κατηγορία φυγάδευσης παράνομου στελέχους του Κομμουνιστικού Κόμματος. Έγκλειστη στου Αβέρωφ, χαράζει τη σειρά από λινόλαιο, με τις γυναίκες της φυλακής. Ένα μικρό μέρος αυτής σειράς δημοσιεύεται στο βιβλίο του Γιάννη Ρίτσου Το Δένδρο της φυλακής και οι γυναίκες, Αθήνα 1963, (έκδοση της Επιθεώρησης Τέχνης).

Η Ζιζή Μακρή έχει διακριθεί στη χαρακτική, το ψηφιδωτό, την tapissèrie. Σύμφωνα με τον οδηγό για την έκθεση Ζιζή Μακρή, Κίνα ’56, το έργο της κινείται γύρω από 3 κύριους άξονες, ενίοτε αλληλοδιαπλεκόμενους: τον άνθρωπο, το κοινωνικό του περιβάλλον και τη φύση. Σημαντικοί σταθμοί στην πορεία της υπήρξαν η εικονογράφηση των ποιημάτων του Πωλ Ελυάρ, Ελλάδα, ρόδο του λογικού μου (Παρίσι, 1949) που συνοψίζει τη νεανική της περίοδο, η σειρά των ξυλογραφιών με θέμα την Κίνα (1956-1958), η σειρά των ξυλογραφιών (1958-1960) με θέμα το βιομηχανικό τοπίο του Τσέπελ της Ουγγαρίας, η σειρά των ξυλογραφιών της Φυλακής (1961-63), αποτέλεσμα του πολιτικού εγκλεισμού της στις Φυλακές Αβέρωφ που συνιστούν ένα μοναδικό καλλιτεχνικό αλλά και ιστορικό ντοκουμέντο.

Έργα της κοσμούν δημόσιους και ιδιωτικούς χώρους στην Ουγγαρία και την Ελλάδα, όπως το Δημαρχείο της Βουδαπέστης στην Ουγγαρία και το αίθριο του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης στην Αθήνα. Έχει βραβευθεί σε παγκόσμιους διαγωνισμούς (Βερολίνο, Βαρσοβία, Μόσχα, 1953, 1955, 1957: εκθέσεις χαρακτικής της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Δημοκρατικής Νεολαίας), έχει τιμηθεί δύο φορές με το βραβείο Μούνκατσι (1959, 1963), καθώς και την ανώτατη διάκριση των τεχνών στην Ουγγαρία, το βραβείο του εξαίρετου καλλιτέχνη (1984). Έχει πραγματοποιήσει εκθέσεις στην Κίνα, το Μεξικό, στην Αβάνα, στην Ουάσινγκτον και έχει συμμετάσχει σε πλήθος ομαδικές σε πολλές χώρες του κόσμου.

Κίνα, 1956 

Το ελληνικό κοινό στην Αθήνα ήρθε σε επαφή με το έργο της Ζιζής Μακρή για πρώτη φορά το 1964, με την έκθεση που πραγματοποιήθηκε στο «Ζυγό» με θέμα τις γυναίκες της φυλακής, ενώ το 1982 παρουσιάστηκαν στη γκαλερί «Νέες Μορφές» οι ξυλογραφίες από την Κίνα μαζί με άλλα έργα της. Όπως το 1958, όταν εκτέθηκαν για πρώτη φορά τα έργα της Κίνας στη Βουδαπέστη, και το 1963 στο Μεξικό, η κριτική υπήρξε θερμή για αυτήν την ιδιαίτερα γοητευτική σειρά, όπου αποτυπώνονται όχι μόνο τα εντυπωσιακά τοπία και τα γοητευτικά χρώματα της χώρας, αλλά και η δεξιοτεχνία της Μακρή στο χειρισμό του υλικού και ο ιδιαίτερος ρεαλισμός που τη διακρίνει.

Έχει παρουσιάσει το έργο της σε ατομικές εκθέσεις στο Πεκίνο: 1956, 1958, 1959, στη Βουδαπέστη, 1958, 1962,1973, 1975, 1978, 1986. Το 1973, στην Ουγγαρία, εκθέτει για πρώτη φορά, έργα με ψηφιδωτά. Στην Πόλη του Μεξικού το 1963, στην Αβάνα, το 1964. Στο Bars της Ουγγαρίας το 1976. Στις Νέες Μορφές, 1979, 1982, 1985. Στο Ηράκλειο το 1983, στην Ουάσιγκτον το 1986, στη Λευκωσία το 1990. Το 2010 το Μουσείο Μπενάκη (Κεντρικό Κτίριο) φιλοξένησε έκθεση με τίτλο «Ζιζή Μακρή, Κίνα ’56» παρουσιάζοντας την πλήρη σειρά των έργων, χαρακτικών, παστέλ και σχέδια. Το υλικό της έκθεσης περιλαμβάνει επίσης τα σχέδια που κράτησε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού και τις μήτρες των χαρακτικών, φιλοδοξώντας να δείξει όχι μόνο τα χαρακτηριστικά της τέχνης της Μακρή, την αξία του σχεδίου και τον αριστοτεχνική οργάνωση του θέματος, αλλά και την αφοσίωση που απαιτείται για την επίτευξη του τελικού έργου. Η έκθεση συνοδεύεται από έκδοση που περιλαμβάνει τα σχέδια, τα χαρακτικά και παστέλ, αλλά και τις χειρόγραφες σημειώσεις της, αποτελώντας ένα φόρο τιμής στη Ζιζή Μακρή που με τόσο πάθος υπηρετεί την τέχνη της μέχρι σήμερα.

Η Ζιζή Μακρή ποτέ δεν δέχτηκε ότι η εικαστική δημιουργία συνδέεται αποκλειστικά με την απομόνωση του εργαστηρίου. Υπήρξε η καλλιτέχνης που συνέδεσε την παραγωγή του έργου με το ταξίδι και την περιπλάνηση. Η σύνδεση αυτή γινόταν από την πλευρά του βιώματος και την άσκηση ενός ερεθίσματος. Πολλές ενότητες της καλλιτεχνικής της δουλειάς εμπνέονται από τα ταξίδια που πραγματοποίησε. Οι ενότητες αυτές υπήρξαν καταγραφές των ταξιδιών. Όχι μόνο ένα μεγάλο μέρος του χαρακτικού της έργου, αλλά και τα σημειωματάρια με τα σχέδιά της αποτελούν τέτοιες καταγραφές.

 

 

 

 

 

 

 

 

Στο μέρος όπου σήμερα ορθώνεται επιβλητικός ο Άρειος Πάγος βρισκόταν το κολαστήριο του Εμφυλίου και των Φυλακών Αβέρωφ. Η κατεδάφιση ωστόσο του κτηρίου επί χούντας, το 1972, δεν ήταν δυνατόν να θάψει τη συλλογική μνήμη, πολύ περισσότερο δε την ατομική, τις συγκλονιστικές μαρτυρίες όσων βρίσκονται ακόμη εν ζωή.

Στο πλαίσιο της έκθεσης με τα χαρακτικά της Ζιζής Μακρή από τις Φυλακές Αβέρωφ, που συνδιοργάνωσαν τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) και η Astra Galerie, συναντήθηκαν γενιές διαφορετικές. Άνθρωποι νεότεροι που δεν είδαν ποτέ το κολαστήριο της λεωφόρου Αλεξάνδρας, πολιτικοί κρατούμενοι που έζησαν τις εκτελέσεις κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, καθώς και άλλοι που βρέθηκαν εκεί μετεμφυλιακά -όπως η Ζιζή Μακρή- ή και κατά τη διάρκεια της χούντας.

Όταν φυλακίζεται η Ζιζή Μακρή, το 1960, ο πόλεμος έχει τελειώσει ήδη έντεκα χρόνια. Τα κατάλοιπά του όμως στην ελληνική κοινωνία βασανίζουν ακόμη, με κυριότερο όλων την τοποθέτηση του κομμουνιστικού κόμματος εκτός νόμου. Η Μακρή συλλαμβάνεται στις 18 Ιουνίου, όταν μαζί με μια ομάδα Γάλλων κομμουνιστών εισήλθε στην Ελλάδα προκειμένου να φυγαδεύσει με πλαστό διαβατήριο το διακεκριμένο στέλεχος του κόμματος Φώκο Βέττα. Η Μακρή προσποιείται εξαρχής ότι δεν γνωρίζει ελληνικά προκειμένου να αποσείσει κάθε κατηγορία. Η απομόνωσή της δηλαδή είναι διπλή. Από τα προσφιλή της πρόσωπα και από τις υπόλοιπες γυναίκες που βρίσκονται εκεί, οι οποίες είναι στη συντριπτική τους πλειονότητα ποινικές κρατούμενες. Η μοναδική μορφή έκφρασης που της απομένει αντλείται απ’ την τέχνη, και αποτυπώνει κυρίως αυτές τις μορφές των ποινικών κρατουμένων.

«Η ιδιαιτερότητα του έργου της Ζιζής Μακρή είναι ότι στρέφει τη ματιά της σε αυτές τις γυναίκες… Η απεικόνιση των ποινικών κρατουμένων είναι μια χειρονομία της αναγνώρισης του “άλλου”» αναφέρει χαρακτηριστικά ο ιστορικός Πολυμέρης Βόγλης. «Μέσα από την απεικόνιση των λιτών, ασπρόμαυρων μορφών, με τα απρόσωπα χαρακτηριστικά, θέλει να μιλήσει για την οικουμενική συνθήκη του εγκλεισμού, τη συνθήκη την οποία μοιράζονται τόσο οι ποινικοί όσο και οι πολιτικοί κρατούμενοι… Η αντίθεση ανάμεσα στην ανθρώπινη βούληση για ελευθερία και την απάνθρωπη συνθήκη του εγκλεισμού φαίνεται και στο έργο που κοσμεί τον κατάλογο της έκθεσης, στον οποίο κυριαρχεί η αντίθεση ανάμεσα στο γκρίζο/μαύρο της φυλακής και των φυλακισμένων και τον κίτρινο ουρανό με τον κόκκινο ήλιο και το πουλί».

Ένα από τα ελάχιστα σκίτσα της Ζ. Μακρή από το θάλαμο πολιτικών κρατουμένων. Η ίδια η Μακρή σημειώνει: «Σχεδίαζα τις ποινικές γιατί οι πολιτικές δεν είχαν γραφικότητα, οι ποινικές, για μένα τουλάχιστον -το μαντήλι, όλη η στάση-, ήταν κάτι εντελώς καινούριο. Αυτό με τράβηξε πολύ» («Μια μάντρα, ένα δέντρο, λίγος ήλιος», Εκδόσεις Θεμέλιο και ΑΣΚΙ).

Ιδιαίτερα όμως είναι και τα χαρακτικά που αποδίδουν τον περιβάλλοντα χώρο. «Ένα πηγάδι, το προαύλιο, στη μέση ο φοίνικας και πίσω το εκκλησάκι», σιγοψιθυρίζει δίπλα μας συγκινημένη η αγωνίστρια Μαίρη Αρώνη αντικρίζοντας το χαρακτικό της Ζιζής Μακρή με τον πύρινο ήλιο και τον κίτρινο ουρανό.

Η Ζιζή Μακρή μετά την αποφυλάκισή της θα επιστρέψει στη Βουδαπέστη. Ο Μάης του ’68 απέχει μόλις μια επταετία.

Η έκθεση  που πραγματοποιήθηκε την περασμένη άνοιξη, στην γκαλερί Άστρα με τίτλο «Η Ζιζή Μακρή και το μεγάλο ταξίδι της Αριστεράς», ήταν και η τελευταία της.

 

Διαβάστε ακόμα

Μια μάντρα, ένα δέντρο, λίγος ήλιος: Χαρακτικά της Ζιζής Μακρή από τις Φυλακές Αβέρωφ, 1960-1961

 

 

Βατικανό και σεξουαλικότητα: Μια ιδιάζουσα σχέση

Τα σεξουαλικά σκάνδαλα έχουν ταλανίσει το Βατικανό. Την ίδια ώρα η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία διατηρεί μια πολύ σκληρή στάση απέναντι στην σεξουαλική ζωή των πιστών της. Η στάση αυτή έχει προκαλέσει συγκρούσεις ακόμη και εντός των τειχών της. Έτσι, ο Πάπας Φραγκίσκος ζήτησε την διερεύνηση των απόψεων των πιστών παγκοσμίως και την εκπόνηση συμπερασμάτων με σκοπό την αναμόρφωση της Εκκλησίας. Τα αποτελέσματα της έρευνας που έγινε είναι ανησυχητικά για τις σχέσεις των πιστών με το Βατικανό, ενώ σε περιπτώσεις είναι ικανά να προκαλέσουν αμηχανία στον κλήρο.

Μια διαφορετική Σύνοδος

Η σεξουαλική συμπεριφορά είναι ένα θέμα, που οι νέοι δεν συζητούν εύκολα με ενήλικες και πόσο μάλλον δεν συζητούν με τον πνευματικό τους. Παρόλα αυτά το Βατικανό έστειλε στις καθολικές εκκλησιαστικές κοινότητες παγκοσμίως ερωτηματολόγιο για να μάθει τις αντιλήψεις των πιστών γύρω από το θέμα.

Οι νέοι, όμως, έδωσαν απαντήσεις που μάλλον σόκαραν την εκκλησία παρά την ενημέρωσαν. «Η αντισύλληψη είναι ζήτημα ευθύνης για την γενιά μας». «Η εκκλησία πρέπει να είναι ανοιχτή σε όλους, άρα και στους γάμους των ομοφυλόφιλων». «Η εκκλησία δεν έχει δικαίωμα να παρεμβαίνει σε αυτά τα θέματα».

Ακόμη αξίζει να σημειωθεί πως είναι η πρώτη φορά στα 2000 χρόνια της Εκκλησίας που οι ιερείς συλλέγουν στοιχεία και όχι μύχιες επιθυμίες των πιστών.

Αλλά οι πιστοί μίλησαν για όλα τα θέματα εκφράζοντας τις απόψεις τους για τους περιορισμούς που θέτει η Εκκλησία. Πολλοί δήλωσαν ότι δεν αισθάνονται ότι συνδέονται με τα παλαιά δόγματα και νιώθουν παραμελημένοι από την εκκλησία. Για παράδειγμα, ακόμη και στην συντηρητική Βαυαρία το 86% των καθολικών δεν πιστεύουν ότι η αντισύλληψη είναι αμαρτία – κάτι που διατρανώνει η Εκκλησία.

Πάντως οι Πάπες έχουν δείξει ελάχιστο ενδιαφέρον για το χάσμα μεταξύ της καθημερινότητας και των δογμάτων. Μάλιστα, ο Πάπας Βενέδικτος ο 16ος, αδιαφόρησε τελείως και επέμεινε στην εφαρμογή των αρχαίων δογμάτων.

Πλέον το Βατικανό έχει αντιληφθεί αυτή την σύγκρουση στο εσωτερικό της και προσταθεί να αναθεωρήσει τον Καθολικισμό. Στο πλαίσιο αυτό, ο Πάπας Φραγκίσκος θα συλλέξει τις απαντήσεις του ερωτηματολογίου, θα αναθέσει σε μια επιτροπή να τις αναλύσει και κατόπιν, τον Οκτώβριο, σε μια Σύνοδο, θα τα συζητήσει με τους επισκόπους.

Τα ερωτήματα που εγείρονται, βέβαια, εδράζονται στο γεγονός ότι ο Αργεντίνος προκαθήμενος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας μέχρι στιγμής δεν έχει χαλαρώσει τα δόγματα, αν και έχει την δύναμη να το κάνει. Πολλοί είναι αυτοί που συζητούν εάν τον ενδιαφέρει ή εάν είναι πιόνι του υπερδύναμου περιβάλλοντός του. Στο ίδιο σκεπτικό, συζητείται και το κατά πόσο στο ίδιο ερωτηματολόγιο που κλήθηκαν να απαντήσουν οι πιστοί θα απαντήσουν και οι κληρικοί.

Ενστάσεις

Διαφωνίες έχουν εκφραστεί γύρω από το περιεχόμενο του ερωτηματολόγιου. Συγκεκριμένα, Γερμανοί επίσκοποι σχολίασαν πως «οι απαντήσεις δεν είναι αντιπροσωπευτικές αλλά δίνουν μια γενική εικόνα των πιστών. Μια εικόνα γνωστή, όμως. Πολλά ζητήματα δεν καλύφθηκαν».

Ενστάσεις έχουν εκφράσει όμως και μέλη του ποιμνίου, μην επιτρέποντας την εκκλησία να παρέμβει στα οικογενειακά τους ζητήματα, καθώς θεωρούν ότι αυτή η μέθοδος «κάνει τους κεντροευρωπαίους να αισθάνονται ότι πηγαίνουν 100 χρόνια πίσω».

Σε αρκετές περιπτώσεις, βέβαια, υπήρξαν εκτός από ενστάσεις και άλλα δείγματα του χάσματος μεταξύ πιστών και εκκλησίας. Στο ερωτηματολόγιο, οι ερωτηθέντες κλήθηκαν να απαντήσουν σχετικά με το τι γνωρίζουν για το «Humanae Vitae» (Περί Ανθρώπινης Ζωής-ένα παπικό κείμενο του 1968 που απαγόρευε την αντισύλληψη). Δέκα στους δέκα θεώρησαν ότι πρόκειται για καλλυντικό.

Από το 1968, η στάση του Βατικανού απέναντι στην αντισύλληψη δεν έχει αλλάξει, αλλά πλέον οι σκληροπυρηνικοί παλεύουν για τα ανέφικτα, αφού οι νεότεροι αρνούνται να στρατευθούν στις «γραμμές» που δίνονται. Οι «γραμμές» υποδεικνύουν ότι τα ζευγάρια δεν γίνεται να έχουν σεξουαλικές επαφές πριν τον γάμο, και κατόπιν εάν κάτι δεν πάει καλά, το διαζύγιο είναι επίσης θέμα ταμπού, αφού περιγράφεται ως «παρά φύση έγγαμη κατάσταση». «Κανείς στα 14 χρόνια που είμαι διαζευγμένος δεν αναφέρθηκε στην κατάστασή μου ως παρά φύση. Έχω σοκαριστεί», απαντά στο ερώτημα ένας Γερμανός καθολικός.

Στο ερωτηματολόγιο δεν συζητείται το ζήτημα της ομοφυλοφιλίας ούτε και η αγνότητα του κλήρου, κάτι που θεωρήθηκε και από μέλη του κλήρου και από το ποίμνιο ως μεγάλη παράλειψη.

Πάντως, και οι δυο πλευρές έχουν ζητήσει από τους επισκόπους να μεταφέρουν τα αποτελέσματα του ερωτηματολογίου να μεταφερθούν χωρίς λογοκρισία στο Βατικανό, όση αμηχανία και αν προκαλέσουν.

Μάχη για την παράδοση

Εάν ο Πάπας Φραγκίσκος ήταν πολιτικός η δημοτικότητά του θα ήταν στα ύψη. Έχει καταφέρει να «κερδίσει» πολύ περισσότερους πιστούς από ότι ο προκάτοχός του, ενώ το περιοδικό TIME τον αναγόρευσε σε «Άντρα της Χρονιάς» το 2013. Ταπεινός, ανοιχτός στους ομοφυλόφιλους και ελεήμων, έχει καταφέρει να αλλάξει την εικόνα που είχαν οι καθολικοί για το Βατικανό.

Την ίδια στιγμή, βέβαια, οι τελευταίοι επιμένουν να μην αποδέχονται την υποστήριξη των δογμάτων του Καθολικισμού, που απαγορεύουν την προγαμιαία συνουσία, τον αυνανισμό ή το διαζύγιο. Και τα τρία αυτά αποτελούν «πανούκλα για την κοινωνία» για την Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Ο συντηρητικός Γκέρχαρντ Λουντβιχ Μύλερ, ο προκαθήμενος της Συγκλήτου για το Δόγμα της Πίστης στο Βατικανό – ένα όργανο που στο παρελθόν είχε μείνει γνωστό ως «Ιερά Εξέταση» – είχε μεταβεί στην Ρώμη με εντολή του Βενέδικτου του 16ου. Ο Φραγκίσκος αντί να τον τοποθετήσει κάπου με λιγότερη προβολή ανακοίνωσε ότι θα τον χρίσει Καρδινάλιο τον Φεβρουάριο. Η εξέλιξη αυτή αναμένεται να τους αναδείξει ως ένα δίδυμο «καλού – κακού αστυνομικού», στα πρότυπα των αμερικανικών σίριαλ, όπως σχολιάστηκε από τον γερμανικό Τύπο.

Εντός του Βατικανού φαίνεται ότι στήνεται μια μάχη για το ποιος θα επικρατήσει: οι ρεφορμιστές που θέλουν να εκσυγχρονίσουν την κατήχηση ή οι σκληροπυρηνικοί σαν τον Μύλερ, που υπεραμύνονται τις παραδόσεις εκατοντάδων ετών;

πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμα

Η Κριστίνα, η Δεξιά και το FAP πανηγυρίζουν για έναν νέο Πάπα που είναι ομοφοβικός, ενάντια στις εκτρώσεις και υπήρξε συνεργάτης της δικτατορίας του Βιντέλα

 

 

Οι άλλες Μαλάλες: κορίτσια ακτιβίστριες στον αναπτυσσόμενο κόσμο – μέρος α΄

Πώς είναι να οργανώνεις δράσεις για τη μείωση του αναλφαβητισμού, της σεξουαλικής παρενόχλησης ή της εφηβικής εγκυμοσύνης στην ίδια σου την κοινότητα και γιατί είναι τόσο σημαντικό να ακουστούν οι φωνές των κοριτσιών;

Το παρακάτω αφιέρωμα των Anna Leach και Sam O’Neill παρουσιάστηκε στις σελίδες της Guardian. Περιλαμβάνει 12 συνεντεύξεις με κορίτσια κάτω των 20 χρονών, ακτιβίστριες σε χώρες του αποκαλούμενου ως «αναπτυσσόμενου» κόσμου, σχετικά με τις δράσεις που οργανώνουν στις κοινότητές τους και τους λόγους που τις κινητοποίησαν. Αυτό που μας άρεσε είναι ότι προσφέρει μια ματιά στα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες και τα κορίτσια σε αυτές τις χώρες, αλλά από την οπτική νέων κοριτσιών που έχουν ένα όραμα αλλαγής και μάχονται για αυτό. Το αφιέρωμα θα ολοκληρωθεί σε τέσσερα μέρη. 

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Αιθιοπία

“Δημιούργησα ένα πρόγραμμα κινητοποίησης για την ανεύρεση πόρων με το όνομα Βουνό των Μολυβιών που απέφερε περισσότερο από μισό εκατομμύριο σχολικούς πόρους για τα παιδιά της Αιθιοπίας”, λέει η Hannah Godefa, 15

Κάθε δράση για αλλαγή μετράει, ακόμα κι η πιο μικρή λέει η Hannah. Φωτογραφία: Unicef

Όταν ήμουν επτά χρονών επισκέφτηκα την αγροτική περιοχή του ‘Αξουμ (Axum), γενέτειρα των γονιών μου, όπου έμεινα με τη γιαγιά μου. Εκεί γνώρισα ένα κορίτσι περίπου στην ηλικία μου και γίναμε πολύ καλές φίλες. Πριν φύγω, ήθελα να μείνω σ’ επαφή μαζί της, να είμαστε φίλες δια αλληλογραφίας αλλά οι γονείς μου μού εξήγησαν ότι δεν είχε ούτε μολύβια, ούτε τα μέσα για να μπορεί να μου γράφει.

Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι το να υπερασπιστώ κορίτσια σαν κι εμένα ώστε να έχουν ίσες ευκαιρίες στην εκπαίδευση θα γινόταν ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής μου. Δημιούργησα ένα πρόγραμμα κινητοποίησης για την ανεύρεση πόρων με το όνομα Βουνό των Μολυβιών το οποίο απέφερε περισσότερο από μισό εκατομμύριο σχολικούς πόρους για τα παιδιά της Αιθιοπίας.

Τα κορίτσια που ζουν στις αγροτικές περιοχές της Αιθιοπίας αντιμετωπίζονται ως πηγή εισοδήματος. Η αξία του κοριτσιού για μία οικογένεια είναι η ικανότητά του να δουλέψει. Σε σύγκριση με τ’ αγόρια, τα κορίτσια δεν έχουν ισότιμη πρόσβαση στην εκπαίδευση.

Υπάρχει πολύ μεγάλη διαφορά στον αναλφαβητισμό μεταξύ αγοριών και κοριτσιών. Αν μία οικογένεια έχει τη δυνατότητα να διαλέξει εάν θα στείλει στο σχολείο το κορίτσι ή το αγόρι, σχεδόν πάντα επιλέγεται το αγόρι.

Για μένα, η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετώπισα ήταν να προωθήσω την ιδέα μου στις αγροτικές κοινότητες όπου υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων για τους αρχηγούς των κοινοτήτων. Η παράδοση ορίζει ότι τα κορίτσια της ηλικίας μου πρέπει είτε να παντρεύονται, είτε να μένουν στην οικογένεια και να την υποστηρίζουν οικονομικά. Δεν είναι πάντα εύκολο να σπάσεις αυτή τη νοοτροπία. Παρόλα αυτά, η ηγεσία στην Αιθιοπία και αρκετές ΜΚΟ δεσμεύτηκαν ν’ αλλάξουν αυτό τον τρόπο σκέψης.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Είναι δύσκολο να βρω μία ισορροπία μεταξύ των υποχρεώσεων στο σχολείο και του ακτιβισμού. Έμαθα να βάζω πάνω απ’ όλα τη δική μου εκπαίδευση, έτσι ώστε να έχω μεγαλύτερη επιρροή στο μέλλον. Πιστεύω ακράδαντα ότι κάθε προσπάθεια για αλλαγή, ακόμη και η πιο μικρή, μετράει.

Η στιγμή περηφάνιας: Γνώρισα τον πρωθυπουργό του Καναδά τον Στέβεν Χάρπερ (Stephen Harper) και τον πρωθυπουργό της Αιθιοπίας Hailemariam Desalegn. Είναι σε θέση να επιφέρουν μεγάλες αλλαγές σε σχέση με τα δικαιώματα στην εκπαίδευση. Το μεγαλύτερο κατόρθωμα είναι ότι έγινα πρέσβειρα καλής θέλησης της Unicef για την Αιθιοπία, γιατί έτσι έχω την ευκαιρία να μεταφέρω τη φωνή των κοριτσιών σε διεθνές επίπεδο και ενημερωθεί ο κόσμος σε θέματα εκπαίδευσης.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

 

Η ιστορία μία νεαρής ακτιβίστριας – Μπελίζ

“Η σωστή, διασκεδαστική και διαδραστική πληροφόρηση για την εγκυμοσύνη των εφήβων βοηθάει τα κορίτσια να πάρουνε καλύτερες και πιο τεκμηριωμένες αποφάσεις” λέει η  Thandiwe Diego, 14

Η Thandiwe Diego 14 ετών αγωνίζεται για να ενισχύσει την αυτοεκτίμηση των κοριτσιών στην κοινότητα της Γκαριφούνα στην Μπελίζ. Φωτογραφία: UN Foundation

Ο αγώνας μου είναι για τη χειραφέτηση των κοριτσιών στην κοινότητά μου, μέσα από την πληροφόρηση, την εκπαίδευση και τη διάδοση θετικών ιδεών.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Τα περισσότερα κορίτσια στην κοινότητά μου είναι φτωχά. Τα περισσότερα απ’ αυτά δεν έχουν πρόσβαση στο διαδίκτυο και σε άλλα βασικά πράγματα όπως φαγητό, νερό και ηλεκτρικό ρεύμα. Μερικά απ’ αυτά ζούνε σε δυσλειτουργικά σπίτια και σπίτια στα οποία κακοποιούνται. Οι παράγοντες αυτοί εμποδίζουν τη συναισθηματική, πνευματική και σωματική ανάπτυξη των κοριτσιών.

Η στιγμή περηφάνιας: Διευρύνουμε τις εμπειρίες των κοριτσιών μέσα από τη δημιουργία ενός συγκροτήματος παραδοσιακού τραγουδιού των Γκαριφούνα (λαός αφρικανικής και ινδιάνικης καταγωγής στην Κεντρική Αμερική). Μαθαίνουμε τραγούδια στη διάλεκτο Γκαριφούνα και τα τραγουδάμε στην εθνική γιορτή των Γκαριφούνα. Εμπειρίες όπως αυτές δίνουν στα κορίτσια την ευκαιρία ν’ αναδειχθούν και κάνουν την κοινότητα να τις δει με θετική ματιά.

Η σωστή, διασκεδαστική και διαδραστική πληροφόρηση βοηθά τα κορίτσια να πάρουν καλύτερες και πιο τεκμηριωμένες αποφάσεις. Η μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση είναι ένα μεγάλο κομμάτι στον αγώνα για τη χειραφέτηση των κοριτσιών. Επειδή είναι φτωχά, πολλά κορίτσια περιφρονούνται από την υπόλοιπη κοινότητα. Έχοντας μεγαλύτερη αυτοεκτίμηση τα κορίτσια μπορούν να επιτρέψουν στον εαυτό τους να κάνουν μεγάλα όνειρα.

Όταν έχεις τη σωστή πληροφόρηση έχεις μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση και είσαι σε θέση να πάρεις καλύτερες αποφάσεις. Αυτή είναι η φιλοσοφία στον αγώνα μας για να μειώσουμε τις εγκυμοσύνες των έφηβων κοριτσιών.

Όταν ένα κορίτσι μείνει έγκυος δεν μπορεί να γυρίσει στο σχολείο, είτε γιατί δεν την δέχεται το σχολείο είτε εξαιτίας του βάρους για την ανατροφή του παιδιού. Χωρίς μόρφωση τα κορίτσια πιθανότατα να μην είναι ποτέ σε θέση να επιτύχουν τους επαγγελματικούς τους στόχους ή να βρουν μία αξιοπρεπή μισθωτή εργασία, συνεχίζοντας κατ’ αυτό τον τρόπο τον κύκλο φτώχειας, αναλφαβητισμού και εκμετάλλευσης.

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

 

Η ιστορία μίας νεαρής ακτιβίστριας – Αίγυπτος

“Αγωνίζομαι για ειρήνη, πολιτικά δικαιώματα, ελευθερία, δικαιοσύνη, γυναικεία δικαιώματα  – Αγωνίζομαι για την ουτοπία μου”, λέει η Yara Hady, 17

Η Yara Hady άρχισε να διδάσκει φυσική και χημεία σε κορίτσια σε μία υποβαθμισμένη περιοχή του Καΐρου μετά την Αιγυπτιακή επανάσταση. Φωτογραφία: Yara Hady

Πριν από τις 25 Ιανουαρίου 2011*, ο κόσμος όπως εγώ ζούσε σε μία φυσαλίδα. Ναι, κάποιοι από εμάς είχαμε μεγαλύτερη κοινωνική και πολιτική συνείδηση σε σχέση με άλλους, αλλά ήμασταν πολύ εγωιστές. Οι περισσότεροι της γενιάς μου που είναι πιο ευνοημένοι από τους περισσότερους, κοίταζαν του άλλους αφ’ υψηλού. Θέλαμε να γίνουν καλύτερα τα πράγματα, αλλά σκεφτόμασταν περισσότερο με βάση ένα κοσμικό κράτος, ελευθερία λόγου και σύνταγμα. Ο κόσμος ήθελε καλύτερους μισθούς, περισσότερο ψωμί, και ιατρική περίθαλψη. Εξαιτίας αυτού του χάσματος, οι διαδηλώσεις μας πριν από τις 25 Ιανουαρίου 2011 δεν είχαν και μεγάλο αντίκτυπο.

Η απάντηση ήταν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτό το εργαλείο ήταν ο τρόπος για να εμπλέξεις άλλους. Έτσι στις 25 Ιανουαρίου 2011, φωνάξαμε “ψωμί, ελευθερία, κοινωνική δικαιοσύνη”. Ξαφνικά, μαζεύτηκαν 30-40000, από 15 έως 25 ετών, ήταν μια επανάσταση! Ο κόσμος κατάφερε ν’ αλλάξει τον ρου της ιστορίας. Από τότε ξέρω ακριβώς για τι πράγμα αγωνίζομαι για: ειρήνη, πολιτικά δικαιώματα, ελευθερία, δικαιοσύνη, γυναικεία δικαιώματα, αγωνίζομαι για την ουτοπία μου. Η επανάσταση μου δίδαξε να μην συμβιβάζομαι όταν πρόκειται για το σωστό, να μην αρκούμαι στα λιγότερα.

Η μεγαλύτερη πρόκληση: Σε ότι αφορά τα γυναικεία δικαιώματα τα πράγματα στην Αίγυπτο ίσως είναι λίγο καλύτερα (με έμφαση στο λίγο) σε σχέση με τις υπόλοιπες χώρες της Μέσης Ανατολής, αλλά ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι γυναίκες είναι ατιμωτικός. Υπάρχει ένα παλιό ρητό που λέει ότι οι γυναίκες έχουν μόνο τρία σπίτια: της οικογένειας τους, του άνδρα τους και τον τάφο τους. Πολύ συχνά λένε στις γυναίκες ότι η σεξουαλική παρενόχληση και ο βιασμός είναι δικό τους λάθος, γιατί φοράνε αποκαλυπτικά ρούχα, δεν φοράνε με μαντίλα, γελάνε δυνατά, ή απλά γιατί οι άνδρες δεν έχουν ποτέ άδικο.

Όχι πολύ μετά την επανάσταση, όταν ήμουν 15 χρονών, ξεκίνησα να εργάζομαι σε μία οργάνωση για την υπεράσπιση των γυναικείων δικαιωμάτων. Μου ανέθεσαν να διδάξω σ’ ένα γυμνάσιο θηλέων σε μία υποβαθμισμένη περιοχή. Δίδασκα επιστήμες, φυσική για την ακρίβεια και ήταν δύσκολο να τις κάνω να ενδιαφερθούν.

Η στιγμή περηφάνιας: Δίδασκα το πιο συναρπαστικό πράγμα στην ιστορία (η φυσική είναι φανταστική) και καμία μαθήτρια δεν έδινε σημασία. Καθώς το εξάμηνο προχωρούσε, κάποια κορίτσια άρχισαν ν’ ανταποκρίνονται. Ιδιαίτερα ένα κορίτσι, έδειξε τον ίδιο ενθουσιασμό μ’ εμένα για τη δυναμική. Τελικά, στο τέλος του εξαμήνου, ρώτησα αν το συγκεκριμένο μάθημα άλλαξε τον τρόπο που βλέπουνε τις επιστήμες, τη φυσική, την Αίγυπτο, τα κορίτσια. Ένα κορίτσι είπε ότι θα ήθελε να πάει στο πανεπιστήμιο και να σπουδάσει αεροδιαστημική, κάποιο άλλο κορίτσι είπε πόσο αναπάντεχα συναρπαστική βρίσκει την έννοια της σχετικότητας. Ένιωσα απέραντη ευτυχία και περηφάνια.

*Η πρώτη ημέρα διαδηλώσεων της Αιγυπτιακής επανάστασης που ονομάστηκε από τους διοργανωτές Ημέρα Οργής

μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

Πηγή: Guardian

 

 

Αντισύλληψη, διαδρομή μέσα στην ιστορία

συσκευασία με τρία αντισυλληπτικά, ΗΠΑ, δεκαετία 1930

της Βέρας Σιατερλή

Η προσπάθεια του έλεγχου των γεννήσεων στην ιστορία των ανθρώπων έχει διανύσει μεγάλη πορεία.

Αντισύλληψη είναι η χρήση μίας η περισσοτέρων πρακτικών, συσκευών ή φαρμάκων με σκοπό την πρόληψη ή τη μείωση της πιθανότητας εγκυμοσύνης. Η ιστορία των αντισυλληπτικών μεθόδων ξεκίνησε με την ανακάλυψη της σχέσης μεταξύ της συνουσίας και της εγκυμοσύνης. Οι αρχαιότερες μορφές αντισύλληψης περιελάμβαναν την διακεκομμένη συνουσία, πεσσούς και βότανα που θεωρούνταν αντισυλληπτικά ή ότι προκαλούσαν έκτρωση. Η αρχαιότερη καταγραφή χρήσης αντισυλληπτικής μεθόδου είναι μια σειρά αρχαίων Αιγυπτιακών οδηγιών για την κατασκευή ενός αντισυλληπτικού πεσσού.

Στις αρχαιότερες μεθόδους αντισύλληψης πέρα από την σεξουαλική αποχή συγκαταλέγονται η διακεκομμένη συνουσία, η γαλουχία, κάποιες μέθοδοι φραγμού και κάποια βότανα που προκαλούσαν έμμηνη ρήση και έκτρωση. Η μέθοδος της διακοπτόμενης συνουσίας είναι ίσως από τις παλαιότερες αντισυλληπτικές μεθόδους και συνίσταται στην απόσυρση του πέους από τον κόλπο λίγο πριν από την εκσπερμάτωση Όταν η σχέση μεταξύ εκσπερμάτωσης στον κόλπο και εγκυμοσύνης έγινε αντιληπτή, ξεκίνησε η χρήση αυτής της τεχνικής  που, όπως είναι πλέον γνωστό, δεν αποτελεί αξιόπιστη μέθοδο αντισύλληψης.

Υπάρχουν ιστορικά αρχεία Αιγυπτίων γυναικών που χρησιμοποιούσαν έναν πεσσό (κολπικό υπόθετο, κάτι σαν μικρό ταμπόν) φτιαγμένο από διάφορες όξινες ουσίες και μέλι ή λάδι ως λιπαντικό, που μπορεί να ήταν σε κάποιο βαθμό αποτελεσματικά ως σπερματοκτόνα.

Αρχαίο νόμισμα από την Κυρήνη (σημερινή Λιβύη) που αναπαριστά το φυτό silphium

 

Διάφορα φάρμακα έχουν χρησιμοποιηθεί ανά τους αιώνες για την πρόκληση έκτρωσης. Κάποια από αυτά ήταν αποτελεσματικά, άλλα όχι. Αυτά όμως που ήταν πιο αποτελεσματικά είχαν και σημαντικές παρενέργειες. Ένα τέτοιο φυτό, το silphium, που αναφέρθηκε ότι είχε μικρές παρενέργειες, συλλέχθηκε μέχρι εξαφάνισης τον 1ο αιώνα.

Η κατάποση κάποιων δηλητηρίων από τη γυναίκα μπορεί να αναστατώσει το αναπαραγωγικό σύστημα. Γυναίκες έπιναν διαλύματα που περιείχαν υδράργυρο, αρσενικό ή άλλες τοξικές ουσίες για το σκοπό αυτό. Ο Έλληνας ιατρός Soranus το 2ο αιώνα μΧ. συνιστούσε οι γυναίκες να πίνουν το νερό που χρησιμοποιούσαν οι σιδηρουργοί για να ψύχουν τα μέταλλα. Από την αρχαιότητα μέχρι τουλάχιστον τον διαφωτισμό εικάζεται ότι οι γυναίκες χρησιμοποιούσαν λαδωμένο χαρτί σαν μέθοδο φραγμού στην Ασία και κερί μέλισσας στην Ευρώπη .

Το σπέρμα ανακαλύφθηκε τον 17ο αιώνα όταν ο Άντον Βαν Λέβενχουκ εφηύρε το μικροσκόπιο οπότε αποκαλύφθηκαν οι λεπτομέρειες της αντισύλληψης και οι μέθοδοι φραγμού των προηγούμενων εποχών αποδείχτηκαν ανεπαρκείς. Το ανδρικό προφυλακτικό εμφανίστηκε κάπου τον 17ο αιώνα. Η ιστορία του ξεκινά από τον Fallopi και τον Casanova όπου περιέγραφαν τη χρήση κατασκευών, είτε από λεπτοϋφασμένο λινό εμποτισμένο με λίπος είτε κατασκευές από έντερο ζώων, που παρείχαν προστασία κυρίως έναντι των σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων. Δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλές ούτε τόσο αποτελεσματικό όσο τα μοντέρνα προφυλακτικά από λάτεξ αλλά χρησιμοποιείτο τόσο ως μέθοδος αντισύλληψης όσο και με την ελπίδα αποφυγής της σύφιλης, η οποία ήταν αντικείμενο φόβου και θανάτου πριν την ανακάλυψη των αντιβιοτικών.

Βικτοριανή κάρτα

Από την εποχή του Αριστοτέλη ήταν γνωστό ότι οι γυναίκες που θηλάζουν έχουν λιγότερες πιθανότητες να συλλάβουν. Η μέθοδος αυτή εφαρμοζόταν εμπειρικά για να εξασφαλιστεί το μεσοδιάστημα μεταξύ των κυήσεων. Η βιολογική βάση της υπογονιμότητας της γαλουχίας μελετήθηκε εντατικά κατά τα τελευταία 30 χρόνια. Σε μελέτες από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 αναφέρεται ότι σε γυναίκες που θηλάζουν καθυστερεί η εμφάνιση εμμήνου ρύσης και ωοθυλακιορρηξίας.

Η στάση των κοινωνιών και των θρησκειών απέναντι στις μεθόδους αντισύλληψης ποικίλουν σημαντικά. Στα κείμενα της “Γένεσης” και του “Ταλμούδ” περιγράφονται συγκεκριμένοι τρόποι αντισύλληψης.

Μολονότι η χρήση της μεθόδου της διακοπτόμενης συνουσίας σε ιστορικές και μοντέρνες κοινωνίες ποικίλλει, είναι συχνές οι αναφορές σε εβραϊκά, χριστιανικά και ισλαμικά κείμενα. Ο Μωάμεθ ενέκρινε τη διακοπτόμενη συνουσία με τη σύμφωνη, όμως, γνώμη της γυναίκας.

Οι Θρησκείες έχουν παίξει ιστορικά το ρόλο του νόμου. Οι απόψεις τους διαφέρουν σε μεγάλο βαθμό, όσον αφορά την ηθική πλευρά του ελέγχου των γεννήσεων. Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία δέχεται μόνο τους “Φυσικού τρόπους Οικογενειακού Προγραμματισμού” απαγορεύει τη χρήση προφυλακτικού  ακόμη και σήμερα που το ΑIDS θερίζει, ενώ οι εκτρώσεις θεωρούνται «φόνος». Οι Προτεστάντες διατηρούν ένα ευρύ φάσμα απόψεων. Οι Ινδουιστές μπορούν να χρησιμοποιούν τόσο τα φυσικά όσο και τα τεχνητά αντισυλληπτικά. Στην βουδιστική άποψη του ελέγχου των γεννήσεων αναφέρεται ότι η πρόληψη της σύλληψης είναι ηθικά αποδεκτή, ενώ η παρέμβαση μετά από τη σύλληψη δεν είναι. Στο Ισλάμ, τα αντισυλληπτικά επιτρέπονται εφόσον δεν απειλούν την υγεία, παρόλο που η χρήση τους αποθαρρύνεται από μερικούς. Στο Κοράνι δεν υπάρχουν ρητές δηλώσεις σχετικά με την ηθική της αντισύλληψης, αλλά περιέχονται και δηλώσεις ενθάρρυνσης της τεκνοποίησης. Ο Προφήτης Μωάμεθ φέρεται να έχει πει «παντρεύεστε και αναπαράγεστε».

Ο έλεγχος των γεννήσεων έχει απασχολήσει πολύ τον επιστημονικό κόσμο. Πιο πρόσφατη ιστορικά αντιμετώπιση είναι η στειροποίηση, με τη μέθοδο της λαπαροσκοπήσης που κυριολεκτικά έφερε την επανάσταση στη διαδικασία αυτή. Άρχισε να εφαρμόζεται το 1937 στις ΗΠΑ από τον Anderson, στη Γαλλία το 1962 από τον Palmer και στην Αγγλία το 1967 από τον Steptoe.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και στα 1970, ο φεμινιστικός ακτιβισμός συνήθως κάνει εκστρατείες σε θέματα όπως το δικαίωμα αυτοδιάθεσης του σώματος της γυναίκας και της αναπαραγωγικής της ικανότητας. Από τα σημαντικότερα θέματα που εξερευνώνται στον φεμινισμό είναι η πατριαρχία, τα στερεότυπα (διακρίσεων λόγω φύλου και παραδοσιακών ρόλων των φύλων), η αντικειμενοποίηση, η προβολή της γυναίκας ως σεξουαλικό αντικείμενο και η καταπίεση. Ο έλεγχος των γεννήσεων και το δικαίωμα στην απόφαση τεκνοποίησης αφορά την γυναίκα σαν υπόσταση.

Πολύ συχνά η  μητρότητα επηρεάζει τον ψυχισμό, συμβάλλοντας στο να υποκύψει τελικά στον εκβιασμό του παραδοσιακού ρόλου «της καθώς πρέπει μητέρας και συζύγου»,  εγκλωβίζοντας την ελεύθερη βούλησή των γυναικών. Η αντισύλληψη προσφέρει στη γυναίκα τον έλεγχο του σώματος και της ψυχής της και την απελευθερώνει.

 

Χιλιάδες γυναίκες διαδήλωσαν για το δικαίωμα στην έκτρωση σε όλη την Ευρώπη

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

Ενημέρωση από την κινητοποίηση που έγινε στην Αθήνα ως ένδειξη αλληλεγγύης στις γυναίκες στην Ισπανία και ενάντια στο προωθούμενο νομοσχέδιο της κυβέρνησης Ραχόι για τον περιορισμό του. Παρόμοιες εκδηλώσεις αλληλεγγύης πραγματοποιήθηκαν τις προηγούμενες μέρες σε αρκετές πόλεις της Ευρώπης, με χιλιάδες γυναικών να φωνάζουν δυνατά «Δική μας η επιλογή!». Το Φύλο Συκής κατάφερε και μάζεψε φωτογραφίες και βίντεο από μερικές από τις πολλές διαμαρτυρίες που έγιναν. 

 

Αθήνα, 1/2/2012

της Σίσσυς Βωβού

 

 

Με πολύ κέφι, πολλές φίλες από πολλές ομάδες, πανό και καπέλα μάγισσας και σε κλίμα φεμινιστικής αλληλεγγύης, πραγματοποιήθηκε η διαδήλωση στην Ισπανική Πρεσβεία το Σάββατο 1η Φεβρουαρίου ενάντια στην απόπειρα περιορισμού του δικαιώματος της έκτρωσης στην Ισπανία. Την ίδια μέρα όπως και στις 8 Φεβρουαρίου, έγιναν ή προετοιμάζονται μαζικές διαδηλώσεις στην ίδια την Ισπανία, καθώς και σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις.

Στην εκδήλωση ακούστηκε το σύνθημα «Nosotras Decidimos, Εμείς Αποφασίζουμε» -στα ισπανικά και τα Ελληνικά- καθώς και πολλά άλλα και εκφωνήθηκε πολλές φορές η ανακοίνωση των φεμινιστικών οργανώσεων, η οποία έλαβε θετική ανταπόκριση από όσους και όσες έτυχε να διέρχονται από τον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

Η βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ Αφροδίτη Σταμπουλή εκφώνησε ψήφισμα υπογεγραμμένο από εκατοντάδες μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καθώς και μέλη εθνικών κοινοβουλίων της Ευρώπης, και ανακοίνωσε ότι η συλλογή υπογραφών, συνεχίζεται. Το ψήφισμα αυτό θυροκόλλησε στην πόρτα της πρεσβείας. Στη διαδήλωση έδωσε το παρόν και η ισπανίδα Μαιτέ Μολά, αντιπρόεδρος του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που βρισκόταν στην Αθήνα για εργασίες, με την αφίσα των γυναικών της Ισπανίας.

Η ανακοίνωση που μοιράστηκε στην Αθήνα:

Εάν, πότε και πόσα παιδιά θα κάνουμε, δική μας η απόφαση

Ελεύθερη και δωρεάν άμβλωση σε Ελλάδα, Ισπανία και παντού

Στην Ισπανία, η δεξιά κυβέρνηση Ραχόι, ετοιμάζει νόμο για τον περιορισμό του δικαιώματος των γυναικών στην αυτονομία του σώματός τους, για την απαγόρευση της άμβλωσης, εφαρμόζοντας τις αντιδραστικές επιταγές της Εκκλησίας. Ως απάντηση, ετοιμάζεται σήμερα μεγάλη κινητοποίηση στη Μαδρίτη, με γυναίκες που θα φτάσουν από όλη τη χώρα, για να δηλώσουν την αντίθεσή τους σε αυτά τα σχέδια και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, ενώ σε όλη την Ευρώπη οργανώνονται κινητοποιήσεις φεμινιστικής αλληλεγγύης σήμερα και την εβδομάδα που έρχεται.

Το δικαίωμα στην επιλογή για τη μητρότητα και τον οικογενειακό προγραμματισμό έχει κατοχυρωθεί στην Ευρώπη σταδιακά εδώ και δεκαετίες, σε πολλές χώρες, ενώ στις υπόλοιπες γίνεται μάχη από τις γυναικείες οργανώσεις για την κατάκτησή του. Στην Ισπανία έχει ετοιμαστεί πρόταση νόμου για την κατάργηση του δικαιώματος στην άμβλωση μέχρι τις 14 εβδομάδες κύησης, το οποίο έχει θεσμοθετηθεί από το 2010, ενώ σχετικός νόμος υπήρχε ήδη από το 1985.

Οι ισπανίδες φεμινίστριες και πολλές κοινωνικές οργανώσεις και κόμματα, έχουν ξεσηκωθεί για να υπερασπίσουν το αυτονόητο, με το σύνθημα: Δικό μου το σώμα, δική μου η απόφαση.

Το νομοσχέδιο αυτό αποτελεί πλήγμα σε ένα από τα βασικά γυναικεία δικαιώματα, για τον αυτοπροσδιορισμό του σώματός μας, και παράλληλα μια σκληρή ταξική επίθεση εναντίον των γυναικών των λαϊκών τάξεων, που δεν έχουν χρήματα να διακόψουν μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη καταφεύγοντας σε ακριβοπληρωμένους ιδιωτικούς γιατρούς ή στο εξωτερικό, και έτσι, όταν χρειαστεί, θα εξαναγκάζονται να πραγματοποιούν εκτρώσεις σε επισφαλείς για την υγεία τους συνθήκες.

Στην περίοδο της κρίσης, βασικά δικαιώματα όπως αυτό της εργασίας, της κοινωνικής πρόνοιας, της αξιοπρεπούς διαβίωσης, της κατάλληλης ιατροφαρμακευτικής και νοσοκομειακής φροντίδας για τις εγκυμονούσες και την υγεία των γυναικών και των νεογνών υποβαθμίζονται, σε διαφορετικούς βαθμούς, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στην Ελλάδα η άμβλωση είναι νόμιμη και παρέχεται δωρεάν από τα δημόσια νοσοκομεία με νόμο του 1986 στις ασφαλισμένες. Όμως τωρα, που η δημόσια υγεία καταρρέει, περισσότερο από το ένα τέταρτο των γυναικών είναι ανασφάλιστες, και η άμβλωση κοστίζει 300 ευρώ για τις Ελληνίδες και τα διπλάσια για τις ανασφάλιστες αλλοδαπές. Συνεπώς, το δικαίωμα φαλκιδεύεται μέσα από έναν άλλο δρόμο.

Αυτή η σκοταδιστική προσπάθεια που εξελίσσεται στην Ισπανία πρέπει να μην ολοκληρωθεί, εμείς οι γυναίκες ζητούμε κατάλληλες υπηρεσίες οικογενειακού προγραμματισμού, αντισύλληψης και επιλογής σε περίπτωση ανεπιθύμητης κύησης.

Ζητούμε από όλα τα κόμματα της Ευρώπης και τους κοινωνικούς φορείς να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στα κατοχυρωμένα δικαιώματα των γυναικών, ώστε η προσπάθεια της ισπανικής κυβέρνησης να καταρρεύσει.

φεμινιστικές ομάδες:

Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, Παγκόσμια Πορεία Γυναικών (ελληνικό δίκτυο), Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας, Οικογένειες Ουράνιο Τόξο, Πρωτοβουλία Γυναικών ενάντια στο Χρέος και τα Μέτρα Λιτότητας – Γυναίκες για τα Σεξουαλικά και Αναπαραγωγικά Δικαιώματα, Θεματική Ομάδα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Οικολόγων Πρασίνων, Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ

Στηρίζει η φεμινιστική ηλεκτρονική εφημερίδα Φύλο Συκής

 

Βρυξέλλες, 29/1/2014

Χιλιάδες άτομα διαδήλωσαν στις Βρυξέλλες ενάντια στον νόμο των αμβλώσεων

«Ο νόμος Γαγιαρδόν σημαίνει επίθεση ενάντια σε όλες τις γυναίκες της Ευρώπης».

Μέλη του ευρωκοινοβουλίου, Ισπανίδες του εξωτερικού και πολίτιδες των Βρυξελλών πραγματοποίησαν χθες πορεία στην πόλη, για να καταγγείλουν την οπισθοδρόμηση των δικαιωμάτων των γυναικών σε όλη την Ευρώπη.

Αδελίνα Παστόρ, Βρυξέλλες

Περίπου 2.000 άτομα διαδήλωσαν χθες το απόγευμα στις Βρυξέλλες υπέρ του δικαιώματος στην άμβλωση και εναντίον του νόμου τον οποίο θέλει να επιβάλει η κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι. Στη διαδήλωση συμμετείχαν φεμινιστικές συλλογικότητες, φορείς οικογενειακού προγραμματισμού, φοιτητικές οργανώσεις, μέλη του κινήματος της 15ης Μαΐου και ουσιαστικά όλα τα κόμματα της Αριστεράς που εκπροσωπούνται στις Βρυξέλλες, τόσο στο βελγικό όσο και στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, αποδεικνύοντας τον σημαντικό αντίκτυπο του νόμου στην Ευρώπη.

Η Μονίκ Βαν Τισελέμ, ιδρύτρια της κίνησης «Δικαίωμα στην Άμβλωση» στο Βέλγιο είναι οργισμένη και αυτό είναι εμφανές στη φωνή της: «Δεν μπορούν να το κάνουν αυτό. Τώρα που έχουμε επιτέλους νομοθεσία ευνοϊκή όχι μόνο για τα δικαιώματα των γυναικών αλλά και των παιδιών». Η Βαν Τισελέμ, όπως σχεδόν το σύνολο των παρευρισκομένων στη διαδήλωση, θεωρεί ότι ο ισπανικός νόμος εντάσσεται στη γενικότερη οπισθοδρόμηση των δικαιωμάτων των γυναικών σε όλη την Ευρώπη. Η πρόσφατη απόρριψη της έκθεσης Εστρέλα [Εντίτ Εστρέλα ονομάζεται η ευρωβουλευτής που την προώθησε], η οποία περιλάμβανε σειρά προτάσεων σχετικά με τη σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες (μεταξύ αυτών και τις νόμιμες και ασφαλείς αμβλώσεις) και καταψηφίστηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με διαφορά μόλις έξι ψήφων, έχει ευαισθητοποιήσει μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης ως προς την οπισθοδρόμηση των δικαιωμάτων των γυναικών.

Με αυτή την έννοια ο νόμος Γαγιαρδόν δεν είναι μόνο ισπανικό πρόβλημα, αλλά πρόβλημα θεμελιωδών δικαιωμάτων στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μήνυμα είναι ότι, αν αφαιρέσουν τα δικαιώματα μιας γυναίκας, θα αφαιρέσουν τα δικαιώματα όλων των γυναικών. «Η Ισπανία είναι ευρωπαϊκή χώρα και η επίθεση ενάντια στα δικαιώματα των γυναικών μιας ευρωπαϊκής χώρας συνιστά επίθεση ενάντια στα δικαιώματα όλων των γυναικών της Ευρώπης», υπογραμμίζει μια από τις πενήντα περίπου γυναίκες του «Οικογενειακού Προγραμματισμού» από τη Λίλλη, οι οποίες ήρθαν από τη Γαλλία ειδικά για τη διαδήλωση. Το ίδιο πνεύμα απηχούν και οι δηλώσεις της Βελγίδας υπουργού Κοινωνικής Πρόνοιας: «Ο αγώνας τους είναι και δικός μας αγώνας. Οι γυναίκες της Ισπανίας πρέπει να υπολογίζουν στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη».

Η διαδήλωση, που διοργανώθηκε από το Ευρωπαϊκό Λόμπι Γυναικών (στο οποίο συμμετέχουν γυναικείες οργανώσεις από όλη την Ευρώπη), την κίνηση abortionrights.eu και τη Διεθνή Ομοσπονδία Γονεϊκού Προγραμματισμού, είναι η ευρωπαϊκή απάντηση στο Τρένο της Ελευθερίας, τη διαδήλωση υπέρ των ελεύθερων αμβλώσεων, η οποία θα πραγματοποιηθεί αυτό το σαββατοκύριακο στην Ισπανία.

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: Diagonal, 30-1-2014

 

 

 

Λονδίνο, 1/2/214

Στο Hungerford Bridge του Λονδίνου συγκεντρώθηκαν γυναίκες από διάφορες βρετανικές πόλεις. Σε μια συμβολική κίνηση αλληλεγγύης έδεσαν τις δικές τους κρεμάστρες στα κάγκελα, για να δηλώσουν «δικό μου το σώμα, δική μου η επιλογή».

Περισσότερα στο event στο facebook 

κρεμάστρα με φωτογραφία της Savita Halappanavar, που πέθανε στην Ιρλανδία όταν οι γιατροί αρνήθηκαν να τερματίσουν την εγκυμοσύνη της λόγω της νομοθεσίας

 

 

Παρίσι, 1/2/2014

Χιλιάδες γυναικών διαδήλωσαν στο Παρίσι και σε άλλες γαλλικές πόλεις σε ένδειξη αλληλεγγύης. Στην γαλλική πρωτεύουσα η διαδήλωση ξεκίνησε από την Place Joffre και κατέληξε στην ισπανική πρεσβεία, με σύνθημα «η έκτρωση είναι επιλογή μου, η έκτρωση είναι δικαίωμά μου». Αρκετές γυναίκες κρατούσαν βελόνες πλεξίματος και κρεμάστρες, υπενθυμίζοντας τα μέσα στα οποία οι γυναίκες κατέφευγαν όταν οι εκτρώσεις ήταν παράνομες. Το παρόν έδωσαν και ακτιβίστριες των femen.

YouTube Preview Image

 

Λισαβώνα, 1/2/2014

 

Μιλάνο, 1/2/2014

 

 

 

30.000 άτομα ζήτησαν την απόσυρση του νόμου για τις αμβλώσεις και την παραίτηση του Γαγιαρδόν

Η Μωβ Παλίρροια συγκεντρώθηκε στη Μαδρίτη με την ευκαιρία της άφιξης του Τρένου της Ελευθερίας προς υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών.

Ντιέγο Ρεπρέσα, Μαδρίτη 1/2/2014

Η Μαδρίτη ντύθηκε σήμερα στα μωβ για να αντισταθεί στην αλλαγή του νόμου για τη «Σεξουαλική υγεία και την εθελούσια διακοπή της κύησης». Χιλιάδες άνθρωποι από όλη την Ισπανία έδωσαν ραντεβού στην πρωτεύουσα με την ευκαιρία της άφιξης του Τρένου της Ελευθερίας, μια πρωτοβουλία την οποία ανέλαβε και πραγματοποίησε η Φεμινιστική Συνάθροιση «Φίλες και Γυναίκες για την Ισότητα» (Tertulia Feminista “Les Comadres y Mujeres por la Igualdad”) από το Μπαρέδος της Αστούριας και την ακολούθησαν πολυάριθμες οργανώσεις, πολιτικά κόμματα και συνδικάτα.

Από τις 11 το πρωί άρχισαν να συγκεντρώνονται διάφορες οργανώσεις που είχαν έρθει από την Καταλονία, την Ανδαλουσία, την Αστούριας, την Καστίγια λα Μάντσα κ.λπ., για να υποδεχτούν το «Τρένο» και να ξεκινήσουν την πορεία.

Η Μωβ Παλίρροια ξεκίνησε από τον σταθμό της Ατότσα και έφτασε μέχρι την πλατεία Λεαλτάδ και την αρχή της οδού Σαν Χερόνιμο συνενώνοντας δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτριών σε μια εορταστική ατμόσφαιρα και χωρίς επεισόδια, αλλά υπό την επιτήρηση ισχυρής αστυνομικής δύναμης.

Η διαδήλωση των γυναικών στράφηκε κυρίως εναντίον του υπουργού Δικαιοσύνης Αλμπέρτο Ρουίθ-Γαγιαρδόν, ο οποίος θεωρείται υπεύθυνος της μεταρρύθμισης. «Γαγιαρδόν, στη μήτρα μου κάνω κουμάντο εγώ» ήταν ένα από τα συνθήματα. Δεν εξαιρέθηκε ούτε η υπουργός Υγείας Άννα Μάτο, όταν η διαδήλωση πέρασε μπροστά από το υπουργείο της για να απαιτήσει «νόμιμες αμβλώσεις στο νοσοκομείο».

«Νομίζουν ότι όλες οι γυναίκες θέλουν να κάνουν έκτρωση, όμως ο ισχύων νόμος είναι εργαλείο, χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τη ζωή τους. Δεν θέλουμε την αναγκαστική μητρότητα, όπως δεν θέλουμε και την αναγκαστική άμβλωση. Είναι επιλογή, δεν μπορούν να μας την επιβάλουν», λέει η Μαρία Χοσέ Πέρεθ από τη Μωβ Παλίρροια της Μάλαγας.

Για τη Λόλα Φερνάντεθ, από την επιτροπή της Μωβ Παλίρροιας της ίδιας πόλης, η μεταρρύθμιση δεν σημαίνει επιστροφή στο 1985 ούτε στην εποχή του Φράνκο, αλλά επιστροφή στο μεσαίωνα, τότε που κύριος του σώματος των γυναικών ήταν το κράτος και της ψυχής τους η εκκλησία. «Αγωνιζόμαστε για να γίνονται οι αμβλώσεις σε ισπανικό έδαφος, ούτε στο Παρίσι ούτε στο Λονδίνο», σημειώνει.

Στο ψήφισμα, το οποίο σκοπεύουν να επιδώσουν στην κυβέρνηση, ζητούν τη διατήρηση του ισχύοντος νόμου, ο οποίος κατοχυρώνει το δικαίωμα των γυναικών στη ελεύθερη άμβλωση μέχρι τη 14η εβδομάδα. Ένας νόμος που θεωρείται από τους πιο προοδευτικούς στην Ευρώπη, σε ό,τι αφορά την υπεράσπιση των γυναικείων δικαιωμάτων. Η κατάργησή του θα σήμαινε, κατά τη γνώμη των διαδηλωτριών, «οπισθοδρόμηση με απίστευτες διαστάσεις», σημειώνει η Εστεφανία Μαρτίν Παλόπ, τοπική γραμματέας Υγείας και Κατανάλωσης του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ανδαλουσίας. «Δεν πρόκειται να δεχτούμε ούτε βελτιώσεις ούτε τροποποιήσεις, θα δεχτούμε μόνο τη συνολική απόσυρση του νομοσχεδίου», υπογραμμίζει.

Η διαδήλωση κατέληξε στo κοινοβούλιο, όπου οι εκπρόσωποι των κύριων οργανώσεων μπήκαν στην Κάτω Βουλή, για να επιδώσουν στον πρωθυπουργό, τον υπουργό Δικαιοσύνης, την υπουργό Υγείας και τις κοινοβουλευτικές επιτροπές που είναι αρμόδιες για την προκαταρτική συζήτηση του νομοσχεδίου «Προστασία του εμβρύου και τα δικαιώματα της εγκύου», ψήφισμα με τίτλο Επειδή αποφασίζω εγώ, στο οποίο αναπτύσσεται η επιχειρηματολογία υπέρ του δικαιώματος των γυναικών να επιλέγουν τη μητρότητα.

Το «Τρένο της Ελευθερίας» έκανε μια τελευταία στάση στην «ανοιχτή συνέλευση» στην αίθουσα «Μαρσελίνο Καμάτσο» των Εργατικών Επιτροπών (Comisiones Obreras), όπου πήραν τον λόγο εκπρόσωποι περισσότερων από πενήντα γυναικείες οργανώσεις, συνδικάτων, κομμάτων και ανώνυμες πολίτιδες.

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: El Público

 

Βίντεο:

YouTube Preview Image

 

YouTube Preview Image

 

YouTube Preview Image

 

YouTube Preview Image

 

 

Δίκη επτά χρηστριών, οροθετικών γυναικών

της Χρύσας Μπότση*

Ευελπίδων, 31/1/2014

Η δίκη είχε στο πινάκιο αριθμό 18. Το δικαστήριο, ποινικό. Παρόντες/ρούσες η ομάδα δικηγόρων που υποστηρίζει τις οροθετικές του Απρίλη 2012, υπόθεση Χρυσοχοΐδη Λοβέρδου. Στα σκαλιά του κτιρίου Νο 7 νταγκλάρει η Χριστίνα. Φτιαγμένη αποκοιμιέται με το καλαμάκι στο στόμα. Από το χέρι της κρέμεται το τοστ που της πήραμε. Η κοιλίτσα της είναι φουσκωμένη. Πάλι έγκυος είμαι, λέει. Τεσσάρων μηνών. Δεν έχει νόημα η ερώτηση «Ποιός είναι ο πατέρας;» Κάποιος ευυπόληπτος πολίτης, ένας απελπισμένος μετανάστης, ένας άλλος χρήστης για μια δόση. Είναι άστεγη. Θυμάμαι την προσπάθεια να τη βάλουμε σ’ ένα ξενώνα θυμάτων Trafficking κατ’ εξαίρεση, στην Πεντέλη! Πόσο απίστευτα naive είμαστε αλήθεια!

Η Χριστίνα γέρνει πίσω ροχαλίζοντας, η πορτοκαλάδα χύνεται, στο θόρυβο της Ευελπίδων η χαμένη της ζωή τραβά τα βλέμματα. Κάθε μέρα τη βλέπω λέει ο υπαστυνόμος που ήρθε να καταθέσει για εκείνη την απίθανη νύχτα που στην ΟΜΟΝΟΙΑ γινόταν της τρελής. 50 -50 τις φέρνανε. Μονάδες του ΚΕΕΛΠΝΟ. Το ‘χω πει στην κατάθεσή μου. Δεν τις προσήγαγα. Τις προσήγαγαν! Η Χριστίνα είναι πάντα στην περιοχή. Ήρθε όμως στο δικαστήριο. Η Χριστίνα ξυπνά προσωρινά. Σηκώνεται, με φιλά, ξαναπέφτει.

Δίπλα της, το σκωπτικό χαμόγελο της Ράνιας. Είναι επίσης άστεγη. Όμως παίρνει τα φάρμακά της, πηγαίνει στον ΟΚΑΝΑ. Τα παπούτσια της χάσκουν ανοιχτά και το καφέ αμπέχονό της καλύπτει τα υπόλοιπα. Καπνίζει, συζητά, θυμάται.

«Τίποτα ακόμη» λέει. Ούτε σπίτι, ούτε τίποτα. Αλλά το παλεύω. Δεν πίνω πια. Κανα χάπι να με κρατά. Κρυώνω το πρωί και το βράδυ στο δρόμο. Με μαζεύουν σχεδόν κάθε μέρα. Για εξακρίβωση. Ποιά εξακρίβωση; Μπαίνω στο τμήμα και τους ξέρω όλους.

Τρείς μάνες βρίσκονται τριγύρω. Χλωμές, αδυνατισμένες με τα μάτια βουρκωμένα. Η μάνα της Βίκυς, μεγαλοστέλεχος ναυτιλιακής εταιρείας, έχασε τη δουλειά της  μόλις το πρόσωπο της κόρης της βγήκε στο διαδίκτυο. Μοναχοπαίδι η Βίκυ σε μια δεμένη οικογένεια. Δεν ήταν πολύ ελεύθερη. Όλα ξεκίνησαν όταν έφυγε για το Πανεπιστήμιο στη Β. Ελλάδα. Την πάτησε. Τώρα όμως, είναι μια πανέμορφη κοπέλα που παρακολουθείται στο Λαϊκό, έχει ελέγξει το νόσημά της, λυπάται τον ταλαίπωρο γιατρό της και κοιτά ταραγμένη τη μητέρα της. «Τη άλλη φορά δεν θα ‘ρθεις  στο δικαστήριο της λέει. Σου κάνει κακό» Η μάνα σκουπίζει το πρόσωπο και σκληραίνει η φωνή της.

«Θα ‘ρθω γιατί θέλω να μιλήσω. Πρέπει να με ακούσουν» λέει κι απομακρύνεται. «Να μην στείλετε το παιδί σας μακριά από το σπίτι» λέει  λίγο πιο πέρα, στον 55χρονο υπαστυνόμο που ομολογεί πως έχει κόρη σ’ αυτή την ηλικία. «Μήπως το δικό σας παιδί γλυτώσει»

«Κατάθεση ψυχής η μάνα» αποφαίνεται σε λίγο ο υπαστυνόμος, ατημέλητα ντυμένος με το μπλουτζίν του και το άνορακ. Δακρύζουν τα μάτια του. «Είμαι 35 χρόνια στο πεζοδρόμιο» λέει. «Μου λένε να τους μαζέψω. Διαμαρτύρονται οι μαγαζάτορες, οι περίοικοι. Τους μαζεύω, τους ξαναφήνω. Τη λύση, είναι σίγουρο, δεν θα τη δώσω εγώ. Τελευταία που τους μάζεψα, τους συγκέντρωσα επίτηδες έξω από το Υπουργείο Υγείας. Κάποιος βγήκε να μου πει πως τους χαλάω την εικόνα. Ποια εικόνα;;»

Οι δίκες έχουν σκαλώσει. Στο αριθμό πινακίου 7. Η έδρα τρώγεται με τη νομιμότητα μιας γεώτρησης. Η δική μας υπόθεση δεν θα δικαστεί. Στην απέναντι πλευρά, απίστευτα τραγική ειρωνεία, η αδελφή της Μαρίας, η Σωτηρία. Κατά τη σύλληψή της η Μαρία, δήλωσε το όνομα της αδελφής της και αν και το διόρθωσε στην ανάκριση, το σύστημα, απελπιστικά αργό, εγκαλεί συνεχώς τη Σωτηρία. Αμάν κάναμε με την ταυτοποίηση. Μητέρα 3 παιδιών, δεν βλέπει την αδελφή της. Τη βλέπει όμως ο υπαστυνόμος, εκεί που την έβλεπε πάντοτε.

Τα μαζεύουμε, ενώ η έδρα αναζητά τις κατηγορούμενες, τους μάρτυρες για να ορίσει νέα δικάσιμο. Αν και ανάσκελη και ροχαλίζει η Χριστίνα, απαντά «παρούσα» μόλις ακούει το όνομά της. Πως αλήθεια ξυπνά;

Συζητώ με τη Ράνια για τις ουσίες στην αγορά: «Το ΦΑ που έχει μπει και στους χώρους των gay είναι νέα ηρωίνη με κάτι αναμεμειγμένη. Πολύ δυνατή. Βγήκε στην αγορά τους τελευταίους 3-4 μήνες. Κάνει 8 Ε το γραμμάριο. Είναι καινούργιο. Έχουν ήδη πεθάνει τρείς που ξέρω εγώ. Κι αυτά μαύροι τα φέρνουν. Η Γερανίου έχει καθαρίσει. Η αγορά πάει προς την Κουμουνδούρου. Α, η 18χρονη Μαριάννα νοσηλεύεται στο ΓΚΝΑ.» Το κορίτσι που έχει βιώσει την κακοποίηση από την παιδική του ηλικία, με τα μάτια γαλάζιες λίμνες, κωφό από το ξύλο, πιθανά θα πάει σε τμήμα απεξάρτησης στην Ισπανία. Εδώ δεν μπορούμε. Αποτύχαμε!»

Το ξέρουμε πως έχουμε αποτύχει.

Η έδρα αποφάσισε. 28 Μαρτίου η επόμενη δικάσιμος. Πήρα ταξί για να φύγω. Δεν με κρατούσαν τα πόδια μου.

 

* Μέλος της ACTUP, μέλος της πρωτοβουλίας αλληλεγγύης των διωκόμενων οροθετικών γυναικών και γιατρός λοιμωξιολόγος στο νοσοκομείο Ανδρέας Συγγρός.

 

Κάλεσμα σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις γυναίκες στην Ισπανία

Εάν, πότε και πόσα παιδιά θα κάνουμε, δική μας η απόφαση

Ελεύθερη και δωρεάν έκτρωση σε Ελλάδα, Ισπανία και παντού

Εκδήλωση διαμαρτυρίας και φεμινιστικής αλληλεγγύης το Σάββατο 1η Φεβρουαρίου, 12.00μμ, μπροστά στην Ισπανική Πρεσβεία στην Αθήνα, Διονυσίου Αρεοπαγίτου 21 (μετά το Μουσείο Ακρόπολης)

Στην Ισπανία, η κυβέρνηση ετοιμάζει νόμο για τον περιορισμό του δικαιώματος των γυναικών στην αυτονομία του σώματός τους, για την απαγόρευση της έκτρωσης.

Ως απάντηση, ετοιμάζεται μεγάλη κινητοποίηση στη Μαδρίτη, την 1η Φεβρουαρίου, με γυναίκες που θα φτάσουν από όλη τη χώρα, για να δηλώσουν την αντίθεσή τους σε αυτά τα σχέδια και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, ενώ σε όλη την Ευρώπη οργανώνονται κινητοποιήσεις διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Αντιστεκόμαστε σε κάθε απόπειρα περιορισμού της αυτοδιάθεσης του σώματός μας!

Αλληλεγγύη στις γυναίκες στην Ισπανία!

 

φεμινιστικές ομάδες:

Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

Παγκόσμια Πορεία Γυναικών (ελληνικό δίκτυο)

Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας

Οικογένειες Ουράνιο Τόξο

Πρωτοβουλία Γυναικών ενάντια στο Χρέος και τα Μέτρα Λιτότητας – Γυναίκες για τα Σεξουαλικά και Αναπαραγωγικά Δικαιώματα

Θεματική Ομάδα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Οικολόγων Πρασίνων

Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ-Σπάρτακος

Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ

Στηρίζει η φεμινιστική ηλεκτρονική εφημερίδα Φύλο Συκής

 

Δημήτρης Καρατζιάς: Παρά τις προσπάθειες, η ελληνική κοινωνία παραμένει βαθιά συντηρητική!

του Γιώργου Σμυρνή

Μια διαφορετική εκδοχή του κλασικού έργου του Λόρκα “Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα” μας συστήνει στο έργο “Πνιγμονή” ο 40χρονος ηθοποιός και θεατρικός σκηνοθέτης Δημήτρης Καρατζιάς. Πρόκειται για μεταφορά της ιστορίας σε μια μουσουλμανική κοινωνία, όπου κυριαρχεί η καταπίεση της γυναίκας. Αυτή όμως δεν είναι η πρώτη φορά που Δημήτρης Καρατζιάς ασχολείται με την καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών. Στο παρελθόν έχει ασχοληθεί και με το θέμα της καταπίεσης των ομοφυλόφιλων στην παράσταση Bent. Το πολιτικό στοιχείο και ο κοινωνικός προβληματισμός κυριαρχούν στις παραστάσεις του, ενώ ο ίδιος πιστεύει ότι, παρά τις προσπάθειες, η κοινωνία μας παραμένει βαθιά συντηρητική.

Στον πολυχώρο Vault, όπου εργάζεται και ως παραγωγός και ως σκηνοθέτης, προσπαθεί να δημιουργήσει έναν καλλιτεχνικό χώρο, όπου θα δημιουργηθεί “ένας πυρήνας με αξιόλογους καλλιτέχνες, που να μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα και να βρουν ένα βήμα για δείξουν την δουλειά τους. Μια μικρή “οικογένεια” καλλιτεχνών, όπως δήλωσε χαρακτηριστικά.

Με αφορμή την παράσταση “Πνιγμονή, ο Δημήτρης Καρατζιάς μας έδωσε συνέντευξη στην οποία μιλά για την πνιγμονή των γυναικών στο έργο, αλλά και στις καταπιεστικές κοινωνίες, ενώ μας εξηγεί γιατί κάνει “τέχνη αφύπνισης και προβληματισμού”, τους καλλιτεχνικούς στόχους του πολυχώρου Vault, αλλά και για το ποιο είναι το μότο του για τη ζωή.

Τι εκφράζει ο τίτλος “Πνιγμονή”;

Ο τίτλος σε ένα έργο είναι ίσως από τα πιο δύσκολα πράγματα που καλείσαι να βρεις. Πρέπει μέσα σε μια λέξη ή φράση να χωρέσεις ολόκληρο το έργο. Η “Πνιγμονή” έχει και μεταφορική και κυριολεκτική σημασία στο δικό μας έργο. “Πνιγμονή” για τις οκτώ ηρωίδες του έργου είναι η ασφυξία, ο “πνιγμός” που νιώθουν αυτές οι γυναίκες από την καταπίεση που τους προξενεί το κοινωνικό τους περιβάλλον, οι άγραφοι ηθικοί νόμοι μιας πατριαρχικής κοινωνίας, στην οποία μεγάλωσαν και που τους επιβάλει τη θέση τους, ο περιορισμός από την θρησκεία τους, η ανελευθερία και το καθεστώς της τρομοκρατίας κάτω από το άγρυπνο βλέμμα μιας μάνας – δυνάστη, η καταπάτηση των σεξουαλικών τους ορμών, το ανομολόγητο πάθος, οι ανεκπλήρωτοι έρωτες, η έλλειψη επικοινωνίας, ο εγκλεισμός τους μέσα σε ένα σπίτι όταν η λογική τους φωνάζει ότι εκεί έξω είναι η ζωή, το “μαύρο” του πένθους που επιτείνει τη θλίψη τους, το ότι θεωρείται απαγορευμένο σε ένα τέτοιο σπίτι η μουσική, το τραγούδι, η χαρά, το γέλιο, η αγάπη, η στοργή, ο έρωτας, με λίγα λόγια, η ίδια η ζωή…

Το έργο είναι μια διασκευή του σπιτιού της Μπερνάρντα Άλμπα. Γιατί επιλέξατε να μεταφέρετε το έργο του Λόρκα σε μια μουσουλμανική κοινωνία και γιατί στην Τουρκία;

Ένα κείμενο θεωρείται κλασσικό όταν η θεματολογία του ακόμη και σήμερα, χρόνια μετά τη συγγραφή του παραμένει διαχρονική κι επίκαιρη. Το να ανεβάζαμε άλλη μια φορά το σπουδαίο αυτό κείμενο στην Ισπανία του 36 θεωρήσαμε ότι δεν θα πρόσφερε τίποτα. Έχει ξανανέβει και πολύ καλά μάλιστα. Αν όμως, με αφορμή κάποιο σύγχρονο γεγονός “μεταφέρεις” ένα τέτοιο κείμενο στο σήμερα, τότε θεωρώ ότι έχει λόγο ύπαρξης μια νέα του “ανάγνωση”.

Ο F.G. Lorca, έγραψε αυτό το κείμενο με την άνοδο του Φράνκο και του Φασισμού στην Ισπανία του 36. Ένα κείμενο, κατά βάθος πολιτικό, που μας φέρνει αντιμέτωπους με συγκεκριμένα ερωτήματα που απορρέουν από την σύγκρουση της ανθρώπινης φύσης με την κυρίαρχη ηθική της εποχής. Μια ηθική που λειτουργούσε απαγορευτικά για την ανάπτυξη των διαπροσωπικών σχέσεων και που καθιστούσε την γυναίκα ένα αντικείμενο που με την διαδικασία του γάμου απλά άλλαζε χέρια. Μιλούσε τότε ο Lorca, για την καταπίεση της γυναίκας, το φασισμό της εξουσίας, τον πουριτανισμό της θρησκείας (καθολικισμός), τις κοινωνικές ανισότητες, την ενδοοικογενειακή βία.

Όλα αυτά δυστυχώς ισχύουν και σήμερα, 80 χρόνια μετά. Μπορεί όχι (και ευτυχώς) στις περισσότερες δυτικές χώρες, σίγουρα όμως στις περισσότερες της Ανατολής. Όλα αυτά τα βιώνει σήμερα, κάθε γυναίκα σε μια μουσουλμανική χώρα. Ακόμη και στις μουσουλμανικές κοινότητες των δυτικών χωρών. Και τοποθετήθηκε στην Ανατολική Τουρκία, κι όχι στα βάθη της ή στο Αφγανιστάν, Αίγυπτο, Ιορδανία, Λίβανο, Μαρόκο, Πακιστάν, Συρία, Υεμένη κλπ, γιατί απλά σε εκείνες τις χώρες είναι ακόμη πιο σκληρά και άγρια τα πράγματα. Πχ. Καμία γυναίκα μετά το θάνατο του άνδρα της δεν θα μπορούσε να διαχειριστεί μόνη της περιουσία και σπίτι χωρίς την παρουσία κάποιου άνδρα συγγενή, όπως η ηρωίδα στο έργο μας.

Υπάρχει μισογυνισμός στην εποχή μας;

Θα σας θυμίσω μόνο ένα πρόσφατο γεγονός. Όταν τον Μάιο του 2012 οι φωτογραφίες και τα προσωπικά δεδομένα οροθετικών ιερόδουλων, έπειτα από απόφαση της ελληνικής πολιτείας, δημοσιεύτηκαν από τα media, ώστε “να προστατευθούν οι συμπολίτες μας”. Φωτογραφίες τους εμφανίστηκαν στην τηλεόραση, έγιναν πρωτοσέλιδα σε εφημερίδες κι έκαναν τον γύρο του διαδικτύου, με αποτέλεσμα αυτές οι γυναίκες να εξευτελιστούν δημόσια. Κι αυτό είναι μόνο ένα παράδειγμα.

Ή ακόμη και στην περίπτωση της κ. Κιτσοπούλου, μετά τον Αθανάσιο Διάκο, που δεν έχει σημασία αν σου άρεσε ή όχι η παράσταση της, δεν ήταν ένα από τα πιο τρανταχτά παραδείγματα μισογυνισμού;

Δυστυχώς “Μισογυνισμός”, δεν είναι μόνο όταν κάποιοι απαιτούν οι γυναίκες να φοράνε μπούργκα ή μαντίλα, να τους απαγορεύουν να σπουδάζουν, να τις παντρεύουν με όποιον θέλουν, ή να τις κακοποιούν σωματικά και ψυχολογικά. Η κάθε κοινωνία διαθέτει πολλούς τρόπους, άμεσους ή έμμεσους, για να θρέφει τον “μισογυνισμό” σήμερα. Όταν θα μπορούσαμε να καταγράψουμε αμέτρητες διακρίσεις απέναντι σε γυναίκες στον χώρο της εργασίας, της παιδείας, της πολιτικής, της επιστήμης σε μια χώρα όπως την δική μας, σκεφτείτε τι γίνεται σε κάθε χώρα όπου η θέση της γυναίκας θεωρείται αυτόματα κατώτερη του άντρα από την ίδια της την κοινωνία, θρησκεία, πολιτεία…

Έχετε σκηνοθετήσει έργα για την ομοφυλοφιλία και για την καταπίεση της γυναίκας. Θεωρείτε ότι η ελληνική κοινωνία είναι μια κοινωνία προοδευτική ή συντηρητική πάνω σε αυτά τα θέματα;

Παρ’ όλες τις προσπάθειες, η Ελληνική κοινωνία σήμερα παραμένει ακόμη βαθιά συντηρητική. Χρειαζόμαστε ακόμη πολύ δουλειά για να θεωρηθούμε προοδευτική χώρα. Και ειδικά τώρα μες στην κρίση, όπου τα προσωπικά προβλήματα του καθενός μας γιγαντώνονται, είναι πολύ πιο δύσκολο να περάσουν προοδευτικές κινήσεις προς τα έξω. Μόνο μέσα της παιδείας, του κράτους, και της τέχνης μπορεί κάτι να γίνει. Αλλά κι εκεί πρέπει να γίνουν μαζικές κινήσεις κι όχι ατομικές. Όταν δύο χρόνια πριν κόντεψε να καεί το Χυτήριο λόγω μιας “προοδευτικής” παράστασης, για ποια προοδευτική κοινωνία μπορούμε να μιλάμε;

Έχετε δηλώσει ότι οι παραστάσεις σας έχουν πολιτική χροιά. Αυτό εκφράζει την καλλιτεχνική σας γραμμή; Θα συνεχίσετε να σκηνοθετείτε τέτοια έργα;

Μέτα την Χούντα, νομίζω ότι είναι πρώτη φορά που ο λαός μας ζει τόσο πολύ και μαζικά μέσα στην ανασφάλεια και το φόβο. Οι εποχές μας είναι άγριες. Κι εγώ ζω μέσα σε αυτή τη χώρα. Η οικογένεια μου, οι φίλοι, οι συνεργάτες, οι γνωστοί μου ζουν μέσα σε αυτή τη χώρα. Η οικονομική κρίση, η ανέχεια, η τρομολαγνία, η ανεργία, όλα είναι στο κόκκινο. Δεν γίνεται να μην επηρεαστείς! Καλό είναι η τέχνη να διασκεδάσει, να κάνει το θεατή να ξεχάσει τα προβλήματα του, τις έγνοιες, τις σκοτούρες του. Και υπάρχουν συνάδελφοι που το πετυχαίνουν εξαιρετικά. Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά της τέχνης. Αυτή της αφύπνισης και του προβληματισμού. Η τέχνη, η κάθε μορφή τέχνης είναι “βήμα”. Κι όσο αυτό το βήμα μου δίνεται, θα συνεχίζω να “μιλάω”…

Μιλήστε μας για τον πολυχώρο “Vault”. Πως αποφασίσατε να κάνετε δική σας έδρα και ποιοι είναι οι καλλιτεχνικοί του στόχοι;

Η δημιουργία του Vault, έγινε από την πρωταρχική ανάγκη να στεγάσουμε κάπου τις παραγωγές των BackUp (Καλλιτεχνική εταιρεία, με ιδρυτικά μέλη τον Μ. Αντωνιάδη και τον Δ. Καρατζιά). Μόνο που δεν θέλαμε ένα συμβατικό χώρο, μια θεατρική σκηνή, αλλά η όλη σκέψη μας ήταν η δημιουργία ενός χώρου πολλαπλών εκδηλώσεων, με αφετηρία πάντα το θέατρο.

Έτσι δημιουργήθηκε τον Μάρτιο του 2012, o Πολυχώρος Vault, ένας μικρός πολυχώρος, σε ένα τριόροφο κτίριο του 1987, στην οδό Μελενίκου 26, στο Βοτανικό, μια περιοχή που εξελίσσεται στην off-broadway περιοχή της Αθήνας, με αρκετούς εναλλακτικούς πολυχώρους και θεατρικές σκηνές να κάνουν την εμφάνιση τους και που μπορεί να φιλοξενήσει από θεατρικές παραστάσεις, εκθέσεις φωτογραφίας, ζωγραφικής, μουσικές και χορευτικές παραστάσεις.

Στόχος μας να δημιουργηθεί ένας πυρήνας με αξιόλογους καλλιτέχνες, που να μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα και να βρουν ένα βήμα για δείξουν την δουλειά τους. Μια μικρή “οικογένεια” καλλιτεχνών.

Το ρεπερτόριο που έχετε παρουσιάσει μέχρι σήμερα στο Vault, είναι μακριά από αυτό που θεωρούμε “εμπορικό θέατρο”. Πόσο δύσκολο είναι να επιβιώσει στις μέρες μας ένας χώρος που δεν απευθύνεται στο mainstream κοινό;

Μα είμαστε ένας μικρός Πολυχώρος. Τα δικά μας θεάματα δεν μπορούν να συναγωνίζονται τα θεάματα που παρουσιάζονται στις μεγάλες σκηνές του εμπορικού θεάτρου. Εμείς έχουμε 4Χ5 μέτρα σκηνή και φυσικά οι περισσότερες παραγωγές μας δεν μπορούν ούτε κατά διάνoια να αγγίξουν τo badget που δίνεται σε μια μεγάλη παραγωγή. Ούτε τα συγκλονιστικά σκηνικά, ούτε τα υπέροχα κοστούμια, ούτε τα “εμπορικά” ονόματα θα φέρουν τους θεατές στις παραστάσεις μας. Το μόνο που μπορεί να τους φέρει είναι οι καλές παραστάσεις. Παραστάσεις με ψυχή, ουσία, ερμηνείες. Απλά, στις μικρές σκηνές πρέπει τα σκηνικά σου να είναι 100% λειτουργικά (περίσσια πράγματα δεν χωράνε στις σκηνές μας), πρέπει οι ερμηνείες μας να είναι 100% αληθινές (γιατί ο θεατής βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής), πρέπει το έργο να τον αφορά, να τον αγγίζει, να τον διασκεδάζει. Πρέπει να τον ιντριγκάρεις να ψάξει να σε βρει. Κι αυτό θέλει όραμα, κόπο, κι υπομονή. Στις μικρές σκηνές πρέπει να δουλέψεις 100 φορές περισσότερο από ότι σε μια μεγάλη.

Κι όσο για το κοινό, αν πραγματικά τον αφορά μια παράσταση θα την βρει. Το “Bent” παίχτηκε δύο χρονιές (πάνω από 120 παραστάσεις) όπως και το “Η μαμά μου Ποτέ δεν Πεθαίνει”. Το “Elizadeth” διανύει την τρίτη του χρονιά (δεύτερη στο Vault). Η Γέρμα πήρε ήδη φέτος την δεύτερη παράταση της.

Ποιο είναι το μότο που σας εκφράζει;

Τέσσερα πράγματα στη ζωή δεν γυρίζουν πίσω…οι στιγμές που έζησες, οι πράξεις που έκανες, οι λέξεις που είπες και οι ευκαιρίες που έχασες.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας;

Το μεγάλο μας βάρος φέτος έχει πέσει στην παραγωγή. Ως “BackUp” πέρα από το “Elizadeth” και την “Πνιγμονή” (σε δική μου σκηνοθεσία), τη “Γέρμα”, σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ, και το “IRAQ- 9 Τόποι Επιθυμίας” της Raffo, σε σκηνοθεσία Μαρίας Τσαρούχα, που ήδη παίζονται στο Vault, έχουμε αναλάβει και την παραγωγή σε άλλες 5 παραστάσεις που ξεκινάνε το πρώτο δεκαπενθήμερο του Φευρουαρίου στο Vault. Ένα χοροθέατρο το S-Exit, από τους Aleajactaest (βασισμένο πάνω στο σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα), το Jack and Jill (μια ρομαντική κομεντί), της Martin, σε σκηνοθεσία Βαγγέλη Λάσκαρη, τους “Συνένοχους” (τη μοναδική κωμωδία που έγραψε ο Γκαίτε), σε σκηνοθεσία Αυγουστίνου Ρεμούνδου, την όπερα “Διδώ και Αινείας” (με ζωντανή ορχήστρα και 7 εξαιρετικούς λυρικούς τραγουδιστές επί σκηνής), σε σκηνοθεσία Παναγιώτη Αδάμ, και το “Αρκετά Πια με την Αντέλα” (τη συνέχεια του Σπιτιού της Μπερνάτντα Άλμπα), σε σκηνοθεσία Λίλλυς Μελεμέ.

Η παράσταση “Πνιγμονή” ανεβαίνει στο θέατρο Vault (Μελενίκου 26- Ιερά Οδός)

Παρασκευή και Σάββατο στις 21:00, Κυριακή 18:00

Πηγή: www.monopoli.gr

 

Ολοκληρώθηκε η δίκη για την απόπειρα φόνου και βιασμό στην Πάρο

της Σίσσυς Βωβού

Στις 28 Ιανουαρίου έγινε η δίκη για την απόπειρα φόνου και βιασμό της 15χρονης Μυρτούς στην Πάρο, το καλοκαίρι του 2012. Το δικαστήριο αποφάσισε συνολική ποινή ισόβιας κάθειρξης συν 25 έτη φυλάκισης (συνυπολογίσθηκε η κλοπή του κινητού, που τεκμηρίωνε το δόλο) και απέλαση του θύτη όταν και εάν βγει από τη φυλακή. Το κλίμα, όπως πάντα σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ήταν βαρύ, με τη μητέρα να θρηνεί αφού αναβίωνε η τραγική κατάσταση που είχε ζήσει το 15χρονο τότε κοριτσάκι της. Ο θύτης ανέφερε: «Δέχομαι όλες τις κατηγορίες. Ζητώ συγγνώμη από την οικογένεια της για ό,τι έχω κάνει». Σύμφωνα με την πρόταση του εισαγγελέα, του επιβλήθηκαν οι ποινές:

  • για τη ληστεία, ισόβια κάθειρξη
  • για την απόπειρα ανθρωποκτονίας, κάθειρξη 18 ετών
  • για το βιασμό κάθειρξη 18 ετών
  • για την παράνομη εργασία, τρεις μήνες φυλάκιση

Το ενθαρρυντικό στην δίκη για το φρικτό αυτό έγκλημα, είναι ότι ο εισαγγελέας στην αγόρευσή του, μεταξύ άλλων είπε: «Δεν τον θεωρώ ένοχο επειδή είναι πακιστανός ή αλλοδαπός. Γιατί λίγους μήνες μετά, θυμόμαστε την περίπτωση στην Ξάνθη, όπου Έλληνας βίασε και έκαψε ζωντανή την κοπέλα έξω από το σπίτι της. Είναι ένοχος για την κτηνωδία που προκάλεσε, κι αυτό οφείλεται στον ίδιο τον άνθρωπο, στην ψυχή του, στον χαρακτήρα του». Με τέτοιες δηλώσεις, ακυρώνει και αδειάζει τα ΜΜΕ που προβάλλουν διαρκώς την εθνικότητα του δράστη για να προκαλέσουν το ρατσιστικό μίσος, αντί να αναγνωρίζουν αυτό το έγκλημα ως στοιχείο της έμφυλης βίας που απλώνεται γύρω μας και για την εξάλειψη της οποίας πρέπει να γίνει μεγάλος αγώνας.

Η νεαρή και τραγική κοπέλα, αφού πέρασε 7 μήνες σε κέντρο αποκατάστασης στις ΗΠΑ, βρίσκεται τώρα σε παρόμοιο κέντρο στη Λάρισα. Έχει κάποια επικοινωνία με το περιβάλλον, αλλά καμιά κινητικότητα ακόμα. Ελπίζουμε και ευχόμαστε κάποια στιγμή να συνέλθει από τη βαριά αναπηρία της.

 

Αερογραμμές «Αμβλώσεις»

Ρεπορτάζ: Raúl Solís / Φωτογραφίες: Laura León

Μια αεροσυνοδός κατευθύνει μια ομάδα γυναικών σε σειρά προς τον έλεγχο εισιτηρίων των Αερογραμμών «Αμβλώσεις» (Abortos Airlines), της αεροπορικής εταιρείας που αναλαμβάνει να μεταφέρει κοπέλες σε κλινικές του Λονδίνου με σκοπό τη διακοπή ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Η Φεμινιστική Συνάθροιση (Ágora Feminista) κατήγγειλε χθες με ένα δρώμενο τις συνέπειες της αντιμεταρρύθμισης του νόμου για τις αμβλώσεις. Ένα ταξίδι που οδηγεί κατευθείαν στον περασμένο αιώνα. Ή στο μέλλον.

Πενήντα γυναίκες αναπαρέστησαν χθες στο αεροδρόμιο της Σεβίλλης αυτό που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς Πες μου πώς έγινε (Cuéntame cómo pasó), αν δεν ήταν η πραγματικότητα που θα ξαναζήσουν όσες Ισπανίδες δεν θέλουν να γίνουν μητέρες.

Μια αεροσυνοδός κατευθύνει μια ομάδα γυναικών σε σειρά προς τον έλεγχο εισιτηρίων των Αερογραμμών «Αμβλώσεις», της αεροπορικής εταιρείας που αναλαμβάνει να μεταφέρει σε κλινικές του Λονδίνου κοπέλες με σκοπό τη διακοπή ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης, η οποία θα είναι παράνομη στην Ισπανία, αν ψηφιστεί το νομοσχέδιο που ενέκρινε το υπουργικό συμβούλιο πριν από μερικές εβδομάδες.

Δίπλα στην αεροσυνοδό μια διερμηνέας για να βοηθήσει, κατά την άφιξή τους στη βρετανική πρωτεύουσα, όσες γυναίκες δεν μιλούν αγγλικά. Και πίσω από τη διερμηνέα εικοσάχρονες εγκυμονούσες μεταφέρουν τις βαλίτσες τους, όπου είναι γραμμένα συνθήματα υπέρ του δικαιώματος των γυναικών να ορίζουν το σώμα τους: «Εμείς γεννάμε, εμείς αποφασίζουμε», «Δικαίωμα στην άμβλωση: γυρίζουμε στο παρελθόν», «Επιβίβαση για Λονδίνο για γυναίκες πρώτης θέσης».

Οι γυναίκες, μερικές νέες και άλλες όχι τόσο, κατάφεραν χθες να αφαιρέσουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο από τις οθόνες αναχωρήσεων και αφίξεων στο αεροδρόμιο της Σεβίλλης και να κερδίσουν τη συμπαράσταση των επιβατών και του προσωπικού του αεροδρομίου. Το δρώμενο δεν επιδίωκε τίποτε περισσότερο παρά να «καταγγείλει ότι η Ισπανία επιστρέφει στη δεκαετία του ’60», σύμφωνα με την Τερέζα Γκαρθία, εκπρόσωπο της συλλογικότητας «Φεμινιστική Συνάθροιση», μια κίνηση γυναικείων οργανώσεων που σκοπός της είναι να «αποτρέψει την ψήφιση του νόμου πάση θυσία».

Στο ταξίδι στο παρελθόν –ή στο μέλλον, ανάλογα με την οπτική γωνία– συμμετείχαν επίσης γυναίκες του Σοσιαλιστικού Κόμματος και της Ενωμένης Αριστεράς, για να εκφράσουν την πλήρη στήριξή τους στη συλλογικότητα «Φεμινιστική Συνάθροιση» και την απόρριψή του νόμου Γαγιαρδόν, ο οποίος, αν δεν αποσυρθεί, θα μετατρέψει την Ισπανία σε πνευματική εφεδρεία του πιο φανατικού καθολικισμού. Ενώ οι Ισπανίδες είχαν δικαιώματα ανάλογα με εκείνα προοδευτικών χωρών, όπως η Σουηδία ή η Δανία, ο Γαγιαρδόν θα περιορίσει τις ελευθερίες τους, όπως συμβαίνει σε ακραία καθολικά κράτη, την Ιρλανδία ή τη Μάλτα, όπου η άμβλωση είναι σχεδόν αδύνατη.

Η Άνα Ισαμπέλ Χιμένεθ, γραμματέας Ισότητας του Σοσιαλιστικού Κόμματος Σεβίλλης, ζήτησε την «άμεση» απόσυρση του νόμου Γαγιαρδόν και δήλωσε ότι το κόμμα της ετοιμάζεται να καταθέσει προτάσεις σε όλους τους δήμους, τα περιφερειακά συμβούλια και τα τοπικά κοινοβούλια της χώρας κατά των σχεδιασμών του Λαϊκού Κόμματος.

Η Λουθία Μάρκεθ, εκπρόσωπος της Ανοικτής Αριστεράς και μέλος της γραμματείας της Ενωμένης Αριστεράς Ανδαλουσίας, κατέστησε σαφές ότι, αν τελικά ψηφιστεί το νομοσχέδιο, η κυβέρνηση της Ανδαλουσίας «θα προσφύγει στο Συνταγματικό Δικαστήριο εναντίον αυτού του νόμου που παραβιάζει την ελευθερία των γυναικών και τις θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας».

Οι πενήντα γυναίκες, που ταξίδεψαν χθες στο Λονδίνο με τρόπο αναπαραστατικό, ασεβή και πρωτότυπο για να προχωρήσουν σε διακοπή κύησης, θα πρωταγωνιστήσουν και σε άλλες τέτοιες πρωτοβουλίες: «Δεν θα ανεχτούμε να χρησιμοποιεί ο Γαγιαρδόν το σώμα μας προς όφελος της δεξιάς πολιτικής του», διαβεβαίωσε τους επιβάτες, που περίμεναν την αναχώρηση της πτήσης τους, η εκπρόσωπος της Φεμινιστικής Συνάθροισης με τον τηλεβόα στο χέρι.

Στο τέλος του δρώμενου οι συμμετέχουσες φωτογραφήθηκαν και δεν ήταν λίγοι οι επιβάτες που ζήτησαν να απαθανατιστούν μαζί με την ομάδα: «Μην ανησυχείτε για τις φωτογραφίες, από τον Νοέμβριο και μετά αυτή η εικόνα θα είναι συνηθισμένη σε όλα τα ισπανικά αεροδρόμια», παρατήρησε μια νεαρή αγανακτισμένη κρατώντας ένα πλακάτ της εταιρείας Αερογραμμές «Αμβλώσεις», η οποία οδηγεί κατευθείαν στον περασμένο αιώνα. Ή στο μέλλον με τη βοήθεια του Γαγιαρδόν.

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: andaluces.es, 24-1-2014

 

YouTube Preview Image

 

 

Η γυναίκα του αριθμού 4237: τα βάσανα των προλετάριων του 19ου αιώνα μέσα από τη γυναικεία οπτική

των Εκδόσεων των Συναδέλφων

Η γυναίκα του αριθμού 4237 είναι μια απλή μελοδραματική ιστορία με αρκετά στοιχεία «ελευθεριακού ρεαλισμού», που εν πολλοίς ακολουθεί τη θεματολογική, ιδεολογική και αισθητική πεπατημένη του ύστερου ρομαντισμού.

Παρότι λοιπόν το ύφος της αφήγησης φαντάζει ίσως στις μέρες μας κάπως παρωχημένο και δεν λείπουν κάποια στερεότυπα της εποχής, η νουβέλα εντούτοις παρουσιάζει στοιχεία πρώιμου ριζοσπαστισμού και μεγάλο ενδιαφέρον από ιστορική και κυρίως από φεμινιστική σκοπιά, καθώς όντας γραμμένη από μια γυναίκα συγγραφέα, τη Σοφία Κροπότκινα -σύντροφο του μεγάλου Ρώσου αναρχικού Πιότρ Κροπότκιν-  και έχοντας ως τραγική ηρωίδα μια γυναίκα, τη Ζιουλί Τισό -σύζυγο ενός κρατουμένου που φέρει τον αριθμό 4237- «χρωματίζει» τα βάσανα των κατατρεγμένων, των φτωχών, των βιοπαλαιστών, των μεταλλωρύχων και κυρίως των κρατουμένων, με πινελιές από την παλέτα της γυναικείας οπτικής, ψυχοσύνθεσης και εμπειρίας.

Βασίζεται εν μέρει στις ίδιες τις προσωπικές πικρές εμπειρίες της Σοφίας Κροπότκινα, αφού, όπως αναφέρεται στον πρόλογο του βιβλίου, «γράφτηκε στη σκιά των τειχών της περιβόητης φυλακής του Κλερβό –πρώην μοναστηριού–  όπου βρισκόταν δέσμιος για τρία χρόνια (1883-1886), μετά τη γνωστή Δίκη της Λυόν, ο αναρχικός φιλόσοφος και σύντροφός της Πιοτρ Κροπότκιν.

Με προτροπή του αμερικάνου αναρχοατομικιστή Μπέντζαμιν Τάκερ, το σύντομο μυθοπλαστικό κείμενο της Σοφίας Κροπότκινα μεταφράστηκε την ίδια χρονιά στα αγγλικά από τη μαχητική αναρχοφεμινίστρια Σάρα Ε. Χολμς [Sarah E. Holmes] και δημοσιεύτηκε σε πέντε συνεχόμενα φύλλα στην περίφημη βοστονέζικη εφημερίδα του, την Ελευθερία [Liberty].»

Εξαιρετικό ενδιαφέρον παρουσιάζει και το επίμετρο του Γιάννη Φούντα, με τίτλο «Μνημόσυνο» που αναφέρεται στις συζύγους των μεγάλων πρωτοπόρων αναρχικών και ξεκινά ως εξής:

«Γυναίκες αλλοτινών καιρών. Γυναίκες στη σκιά της Αυθεντίας, γυναίκες στην πυρά της Ιστορίας. Δεύτερο φύλο, δεύτερο όνομα, δεύτερο σπίτι, δεύτερο πλάνο, σύντομες φράσεις στο σώμα, λιτές σημειώσεις στο περιθώριο, υπαινικτικές παρουσίες στα βιογραφικά σημειώματα των λεγόμενων μεγάλων αντρών. Λίγοι τις μνημόνευσαν, πολλοί τις αγνόησαν, ελάχιστοι μπήκαν στον κόπο να διερευνήσουν αν και πόσο φώτισε, αν και πόσο θάμπωσε, αν και πόσο έκαψε τη ζωή τους η αναμφισβήτητη ακτινοβολία των συντρόφων τους. Ανάμεσά τους και η Μέρι, η Εφραζί, η Μαρί, η Αντόνια και η Σοφία, οι συντρόφισσες των θεμελιωτών του πρώιμου και κλασικού αναρχισμού: του Ουίλιαμ Γκόντγουιν, του Πιερ-Ζοζέφ Προυντόν, του Μαξ Στίρνερ, του Μιχαήλ Μπακούνιν και του Πιοτρ Κροπότκιν.

Διαφορετικές εθνικότητες, διαφορετικές καταβολές, διαφορετικοί χαρακτήρες, διαφορετικές αντιδράσεις, διαφορετικές πορείες, κοινή η ιστορική τους μοίρα, θραύσματα μνήμης στο μαυσωλείο της λησμονιάς.»…

Η νουβέλα της Σοφίας Κροπότκινα: Η γυναίκα του αριθμού 4237, εκδίδεται για πρώτη φορά στον κόσμο σε μορφή βιβλίου και είναι πλαισιωμένη με γκραβούρες, καρτ ποστάλ και εικόνες «απαλλοτριωμένες» από άλλα μυθιστορήματα εκείνης της εποχής.

 

Σοφία Γκριγκόριεβνα Κροπότκινα

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ 4237

Σχήμα: 12,5Χ19,5 • Σελίδες: 56

Τιμή: 5 ευρώ

Εκδόσεις των Συναδέλφων

Ερεσού 35 Αθήνα

http://ekdoseisynadelfwn.wordpress.com/