Subscribe via RSS Feed

Το κτήνος εντός…

Το παρακάτω κείμενο στάλθηκε από μια φίλη και αφορά την υπόθεση στη Θάσο, κατά την οποία μια ανήλικη αποπλανήθηκε από ομάδα αντρών. Το δικαστήριο πρόσφατα αποφάσισε ότι η κατηγορία του βιασμού δεν στοιχειοθετείται.

του Χαράλαμπου Γαμβρέλη

Από το Σεπτέμβριο του 2012, το χωριό των Λιμεναρίων βιώνει ένα ιδιότυπο «Κωσταλέξι», με τη μικρή του κοινωνία να «θάβει» μέσα στη σιωπή και τις ενοχές της μια σπαρακτική υπόθεση σεξουαλικής κακοποίησης, θύμα της οποίας υπήρξε ένα ανήλικο κορίτσι!

Οι «συλλογικές άμυνες» των κατοίκων κατάφεραν να «τακτοποιήσουν» εξ αρχής το 15χρονο κορίτσι στο «ερωτικό περιθώριο» και, με το στίγμα της… πουτανιάς, να «καθαρίσουν» μια και καλή από το «βάρος» που (υποσυνείδητα) ένιωθαν να τους πλακώνει. Βλέπετε, οι θύτες δεν ήταν κάποιοι «προς λιντσάρισμα» Αλβανοί ή Πακιστανοί, αλλά «ευυπόληπτοι πολίτες», άτομα «υπεράνω πάσης υποψίας» και (αλίμονο) με «λευκά ποινικά μητρώα». Πάει να πει, οι διπλανοί μας νοικοκυραίοι. Πόσο μάλλον που κατά την «τοπική ηθική», το θύμα… πήγαινε γυρεύοντας.

Κι αν όλα αυτά μπορούν, ως ένα βαθμό, να ερμηνευτούν με τους κώδικες των «κλειστών τόπων» (ενίοτε και με το «βουκολικό δίκαιο» που τους διέπει), προχθές το Μικτό Ορκωτό Κακουργιοδικείο της Ξάνθης κατάφερε με μία τραγική του απόφαση (ουσιαστικά με την αθώωση την κατηγορουμένων στον πρώτο βαθμό) να στείλει ένα απρόσμενο θεσμικό μήνυμα στους απανταχού επίδοξους βιαστές και παιδεραστές: ήγουν… μη μασάτε, μάγκες!

Όμως, το πλέον ανατριχιαστικό και σοκαριστικό της δίκης δεν είναι αυτή καθ’ αυτή η απόφαση, αλλά ο συμβολισμός των ζητωκραυγών και των χειροκροτημάτων που ακολούθησαν της τελικής ετυμηγορίας. Είναι οι αηδιαστικές επευφημίες των δεκάδων φίλων και συγγενών των κατηγορουμένων που, «μέσω πανηγύρεων», ουσιαστικά επιβράβευαν το σιχαμερό τους έγκλημα και τους «παρέδωσαν» στους ενοχικούς συγχωριανούς τους, άσπιλους και αμόλυντους!

Ναι. Μπορεί το Δικαστήριο (του οποίου οι αποφάσεις για τέτοιου είδους υποθέσεις επηρεάζονται συνήθως από αυθαίρετα, έως τυποποιημένα, ψυχογραφήματα αντί από την ίδια τη δικογραφία) να έκρινε ότι δεν στοιχειοθετείται κατηγορία βιασμού, αλλά και μόνον που τρεις μαντράχαλοι ασελγούσαν επί μία νύχτα οργιαστικά επάνω στο σώμα ενός 15χρονου κοριτσιού, αρκούσε όχι για την δημόσια κατακραυγή τους (που μου είναι απεχθέστατη), αλλά για μία εκ βαθέων αυτοκριτική. Για μία ύστερη αυτοκάθαρση!

Αντ’ αυτών, οι κολλητοί και οι δικοί τους (άλλως και… συμπαραστάτες), επιλέγοντας (ασυνείδητα ή μη, μικρή σημασία έχει) τη συμπεριφορά του «νικητή», κατάφεραν να τεκμηριώσουν μία «δεύτερη αθώωση» πολύ πιο σημαντική από εκείνη του Δικαστηρίου, συνδράμοντας ουσιαστικά σε μία «αθώωση» εντός του «κοινού βίου». Και μαζί με αυτήν, το αποκρουστικότερο όλων: να ξαναφορτώσουν το στίγμα στο ρημαγμένο και απροστάτευτο κοριτσάκι.

Εν κατακλείδι; Όταν σταματήσεις να φοβάσαι το τέρας, δες τον καθρέφτη. Μπορεί το τέρας να είσαι… ΕΣΥ!

Πηγή: H Πολιτική Των Ανθρώπων

 

 

Μαρία Κλωνάρη: Η Ελληνίδα της οπτικοακουστικής πρωτοπορίας

Μια ματιά στον κόσμο της εικαστικού που απεβίωσε πριν λίγες μέρες στο Παρίσι

Απεβίωσε πριν λίγες ημέρες, στο Παρίσι, η εικαστικός Μαρία Κλωνάρη. Ελληνικής καταγωγής, η Μαρία Κλωνάρη γεννήθηκε στο Κάιρο και έκανε σπουδές στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών, στην Αγγλική φιλολογία, την Αιγυπτιολογία και τον πειραματικό κινηματογράφο. Με την Κατερίνα Θωμαδάκη αποτελούσαν ένα καλλιτεχνικό δίδυμο, το οποίο καθόρισε την οπτικοακουστική πρωτοπορία. Ζούσαν και εργάζονταν στο Παρίσι από το 1975 ως Klonaris / Thomadaki.

Η Κατερίνα Θωμαδάκη και η Μαρία Κλωνάρη συνυπογράφουν όλα τους τα έργα, τα οποία είναι επηρεασμένα από τα αβανγκάρντ κινήματα με τα οποία ήρθαν επαφή, καταφέρνοντας ταυτόχρονα να δώσουν το δικό τους στίγμα στα εικαστικά και στον κινηματογράφο και να θεωρούνται από τις πρωτοπόρους του video art και του πειραματικού κινηματογράφου. Γιαυτό και αποτελούν από τις σπάνιες περιπτώσεις στην ιστορία του σινεμά τού «auteur double», ενός έργου, δηλαδή, που συλλαμβάνεται και πραγματοποιείται από δύο καλλιτέχνες μαζί με ένα ξεκάθαρο σύστημα ισότητας και ανταλλαγής ρόλων.

Το έργο της Μαρίας Κλωνάρη και της Κατερίνας Θωμαδάκη, είδαμε πέρσι στο Μουσείο Μπενάκη, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών σε μια αναδρομική έκθεση με τίτλο «Πυρκαγιά του Αγγελου». Ήταν η διαδρομή τους από τις αθηναϊκές σκηνές στα τέλη της δεκαετίας του ’60 με σκηνοθεσίες και σκηνογραφίες, και η καλλιτεχνική τους δράση στο Παρίσι στη δεκαετία του 70, με το άστρο τους να λάμπει και να πρωταγωνιστούν στα πρωτοποριακά και καλλιτεχνικά κινήματα.

Εκεί οι δυο καλλιτέχνιδες έκαναν ανώτατες σπουδές στις εικαστικές τέχνες, τον κινηματογράφο, την ψηφιακή τέχνη. Στα έργα τους διερευνούν τα θέματα της γυναικείας ταυτότητας, και της διαφορετικότητας. Παρουσιάζουν το γυναικείο σώμα και θέτουν διαρκώς το ερώτημα για την εικόνα του πέρα από τους κυρίαρχους αφηγηματικούς κώδικες και τις κατεστημένες εικόνες της θηλυκότητας.

Η δουλειά που τις καθιέρωσε, ήταν ο «Κύκλος του Αγγελου» (1985) που περιλαμβάνει πάνω από 30 έργα (φωτογραφικές σειρές, εγκαταστάσεις, multi-media περφόρμανς, ψηφιακά βίντεο) και έκλεινε με τις προβολές τεσσάρων ταινιών τους: «Requiem for the XXth Century», «Pulsar», «Quasar», «Angel Scam».

Η πηγή έμπνευσης του έργου ήταν η φωτογραφία μιας ερμαφρόδιτης γυναίκας, την οποία ανακάλυψαν το 1985 στο αρχείο του γυναικολόγου-μαιευτήρα, πατέρα της Κλωνάρη. Η πρώτη αναδρομική τους έκθεση έγινε το 1980 στο Κέντρο Πομπιντού. Οι εκθέσεις τους φιλοξενήθηκαν σε μεγάλα μουσεία σύγχρονης Τέχνης του κόσμου. Δύο ταινίες τους από τη σειρά «Πορτρέτα» ανήκουν στους θησαυρούς των Γαλλικών Κινηματογραφικών Αρχείων και της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας: Selva. Un portrait de Parvaneh Navai (Mαρία Κλωνάρη, 1983) και Chutes. Desert. Syn (Κατερίνα Θωμαδάκη, 1985).

Πηγή: lifo

 

Κοινό κάλεσμα Ισπανίδων και Γαλλίδων φεμινιστριών

Όχι στην υποχώρηση των δικαιωμάτων των γυναικών στην Ισπανία και αλλού!

20 Δεκεμβρίου 2013: η ισπανική κυβέρνηση Ραχόι θέλει να ακυρώσει το νόμο που επιτρέπει την άμβλωση, υπενθυμίζοντας τις σκοτεινές ημέρες του Φράνκο.

Επιστρέφει στο νόμο του 2010 που νομιμοποιούσε την άμβλωση έως τη 14η εβδομάδα της κύησης (22 για ιατρικούς λόγους) για να τον αλλάξει κατά παράβαση των συστάσεων διεθνών κειμένων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

Αναβιώνοντας πρακτικές που αμφισβητούν την ελευθερία επιλογής των γυναικών, κατά παραβίαση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ανακοινώνει σαφώς το σχέδιό του για την κοινωνία: να κρατήσει τις γυναίκες σε ένα καθεστώς στενό κοινωνικά και υποταγής. Αυτή η επίθεση της ισπανικής κυβέρνησης αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής επίθεσης στα δικαιώματα των γυναικών, όπως απεικονίζεται το Δεκέμβρη του 2013 με την απόρριψη της έκθεσης Estrela από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (έκθεση σχετικά με την υγεία και τα αναπαραγωγικά δικαιώματα, που ασχολείται με την πρόσβαση στην αντισύλληψη και την άμβλωση, την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και την ελευθερία της συνείδησης). Αυτή η έκθεση πρότεινε η έκτρωση να έγκειται στην αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να ενθαρρύνει όλα τα κράτη μέλη να την εγκρίνουν.

Αυτή η άρνηση να αποδεχθεί το δικαίωμα των γυναικών να έχουν τον έλεγχο του σώματός τους, αυτή η επιμονή να τις θεωρούν ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας που αδυνατούν να αποφασίσουν για τον εαυτό τους θέτει το ζήτημα τι είδους κοινωνία θέλουμε.

Ο αγώνας των γυναικών, των ισπανικών δημοκρατικών δυνάμεων και συλλογικοτήτων για αυτό το θεμελιώδες δικαίωμα είναι και δικός μας, και εμείς θα το υποστηρίξουμε εδώ και αλλού, επειδή είναι ο αγώνας εκείνων που θέλουν την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών.

Ξανασυναντάει τους αγώνες που έχουμε δώσει και θα συνεχίσουμε να δίνουμε στη χώρα μας. Γιατί, αν και το δικαίωμα στην άμβλωση περιλαμβάνεται στο γαλλικό νόμο, η υλοποίησή του από την πληθώρα των κέντρων άμβλωσης, που επιτρέπουν την υποδοχή και την ποιοτική φροντίδα, δεν έχει διασφαλιστεί ακόμα επαρκώς σε όλες τις περιοχές.

Είναι επίσης μια υποστήριξη σε όλες τις γυναίκες που αναγκάζονται να πάνε σε άλλη περιοχή ή σε άλλη χώρα επειδή εκεί που ζουν η πρόσβαση στην άμβλωση είναι δύσκολη ή και απαγορεύεται.

Καλούμε σε:

– αγώνα για μια Ευρώπη όπου όλες οι γυναίκες θα μπορούν να διαθέτουν ελεύθερα το σώμα τους χωρίς την κρατικό και θρησκευτικό εξαναγκασμό και θα συμπεριλαμβάνει αυτά τα δικαιώματα στην Ευρωπαϊκή Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων

– υποστήριξη του αγώνα των ισπανίδων γυναικών να διατηρήσουν τα κεκτημένα που έχουν κερδίσει με πολλούς αγώνες

Οι ισπανίδες φεμινίστριες οργανώνουν μια διαδήλωση στη Μαδρίτη την 1η Φεβρουαρίου.

Ας κινητοποιηθούμε για να τις υποστηρίξουμε.

Ας διαμαρτυρηθούμε μαζί τους την 1η Φεβρουαρίου:

όχι στην ηθική τάξη που θέλει να διαχειριστεί τις ζωές μας,

ναι στα δικαιώματά μας, σε όλα τα δικαιώματά μας και την ελευθερία της επιλογής να κάνουμε ή να μην κάνουμε παιδιά.

Οι γυναίκες στην Ισπανία, τη Γαλλία και αλλού, ενωμένες στον κοινό αγώνα!

1η Φεβρουαρίου στις 14.00 στην πλατεία Place Joffre έξω από την Πρεσβεία της Ισπανίας

Πρώτες υπογράφουν οι οργανώσεις: ANCIC, CADAC, Collectif Tenon XXe, Planning familial confédéral

40 ans de mouvement

Alternative Libertaire

APEL-Egalité

Assemblée des femmes

Association Droits des Femmes XXeme

Association pour la Mixité l’Égalité La Laïcité

Association Nationale des Études Féministes

Association Nationale Sages-Femmes Orthogénistes

Attac

CAP 21 (citoyenneté action participation pour 21e siècle)

CGT

CNAFAL

Collectif 8 mars pour touTes

Collectif Oui oui oui

Collectif National pour les Droits des Femmes

Collectif de Pratique et de Réflexion Féministe Rupture

Comité Laïcité République

Coordination Française pour le Lobby Européen des Femmes

Coordination lesbienne en France

Coordination nationale des comités de défense des hôpitaux et maternités de proximité

“DEMAIN LES FEMMES”(sud77)

Du côté des femmes

Encore Féministes

Ensemble

Elu/es Contre les Violences faites aux Femmes

Europe Écologie Les Verts

FASTI

Femm’Ecolos

Femmes pour le Dire Femmes pour Agir

Fédération Régionale d’IDF du Planning Familial

Féminisme enjeux Théâtre de l’opprimé

Féminisme et géopolitique

Féministes pour une Autre Europe

FièrEs

Fondation Copernic

Fédération syndicale unitaire

Grande Loge Féminine de France

Gauche unitaire

Groupe Cadre de Vie

Hétéros au boulot

Inter-LGBT

Izquierda Anticapitalista (Espagne)

La Mutuelle des Étudiants

Le Long YangClub-Paris

Les efFRONTé-e-s

Les Jeunes Écologistes

Lesbiennes of color (LOCS)

LGBT Formation Avignon

Ligue des Droits de l’Homme

Ligue du droit international des Femmes

Lutte ouvrière

Maison des Femmes de Montreuil

Maison des Femmes de Paris

Marche Mondiale des Femmes France

Marea Granate Paris

Médecins du Monde

Mouvement de la Jeunesse Communiste de France

Mouvement des Jeunes Socialistes

Mouvement du Nid

Nouveau Parti Anticapitaliste (NPA)

Osez le Féminisme

Parti Communiste Français

Parti de Gauche

Parti Socialiste

Regards de femmes

Réseau Féministe Rupture

Réseau de Jeunes Féministes d’Europe (MMF)

Les Sœurs de la Perpétuelle Indulgence

Solidarité féministe

Syndicat général des lycéens

UFAL (Union des Famille Laïques)

UL-CGT 20

Union Nationale des Étudiants de France

Union Syndicale Solidaires

 

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: Entre les lignes entre les mots

 

Η Κάτια Γέρου στον ρόλο ενός θύματος τράφικινγκ: «Να μη γίνουμε χώρα σεξοτουρισμού»

της Έφης Μαρίνου

Η παράσταση πρωτοπαίχτηκε το 2001, στο πλαίσιο του πρότζεκτ «Ο Δρόμος προς τη Δύση» του Κυριάκου Κατζουράκη με θέμα τη μετανάστευση. Είχε συνδεθεί με μια σειρά παράλληλων εκδηλώσεων, συνέδρια, συναυλίες αλλά και μια μεγάλη έκθεση του Κυριάκου Κατζουράκη. Ο λόγος για το έργο της Μάρως Δούκα «Σας αρέσει ο Μπραμς;», που θα παρουσιάζεται κάθε Πέμπτη του Φεβρουαρίου στο «Αγγέλων Βήμα» με θέμα το τράφικινγκ.

Η Ιρίνα από την πρώην ΕΣΣΔ έρχεται στην Ελλάδα μετά την πτώση του «σοσιαλισμού» και πέφτει θύμα τράφικινγκ. Μιλάει για την πατρίδα που εγκατέλειψε αναζητώντας το «ευρωπαϊκό όνειρο», τη χαμένη της κουλτούρα, τα ανεκπλήρωτα όνειρα… Η ιστορία ξετυλίγεται μέσα από μια σειρά προσωπικών εξομολογήσεων και αναδρομών, με φόντο την αιώνια περιπέτεια των προσφύγων. Η ίδια αναπαριστά ακόμα και το τραγικό τέλος της.

Ερευνα που είχε γίνει πριν από 15 χρόνια έδειξε ότι ετησίως 500 χιλιάδες γυναίκες και παιδιά πέφτουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Τα κέρδη της μπίζνας υπερβαίνουν αυτά της διακίνησης ναρκωτικών και όπλων. Τα κορίτσια φυγαδεύονταν από τις ανατολικές χώρες από εμπόρους λευκής σαρκός που τους υπόσχονταν δουλειά, λεφτά, ωραία ζωή. Και μόλις πατούσαν το πόδι τους στον παράδεισο της Δύσης άρχιζε ο εφιάλτης. Τους έσχιζαν τα διαβατήρια και τις κρατούσαν φυλακισμένες και φοβισμένες, θύματα μιας ανηλεούς εκμετάλλευσης.

«Οι ιστορίες των μεταναστών είναι τραγικές», λέει η Κάτια Γέρου. «Ανθρωποι που πέρασαν στεριές, θάλασσες και ποτάμια, βουνά και εμπόλεμες ζώνες για να καταφύγουν σε χώρες όπου δεν ήταν και καλοδεχούμενοι. Ανθρωποι σε έσχατη ένδεια, ελάχιστα αγαπητοί, πλην εξαιρέσεων. Και μέσα στο γενικότερο θέμα της μετανάστευσης η καταναγκαστική πορνεία. Γυναίκες που στάλθηκαν κατευθείαν στον πάγκο του χασάπη».

Ποιος να φανταζόταν ότι πρώην χορεύτριες των Μπολσόι θα κάνουν στριπτίζ σε σκυλάδικα ή θα βρίσκονται κλειδωμένες σε αποθήκες δεχόμενες πάνω από 60 πελάτες κάθε μέρα;

«Θα φανταζόταν κανείς ότι θα ζούσαμε σήμερα σε μια χρεοκοπημένη χώρα; Γίνεσαι άδικος αν μιλάς γενικόλογα, αφοριστικά: “οι μπάτσοι είναι δολοφόνοι”, “οι Ελληνες είναι λαμόγια”… Αλλά το μέλλον των νέων είναι χλομό και αβέβαιο. Κι αυτό είναι επίσης άδικο. Ταξιδεύοντας πρόσφατα στη Μάνη για το ρεπεράζ μιας ταινίας που προετοιμάζουμε, ένα κορίτσι 25 χρονών μού είπε: “Είμαι εδώ, παρκαρισμένη”… Φαντάσου τα νιάτα να “παρκάρονται”, να κατακρεουργούνται. Στο βιβλίο του Παναγιώτη Σκούφη στάθηκα σε μια φράση θεμελιακής σημασίας κατά τη γνώμη μου: “Η τέχνη και η πολιτική καθορίζουν τη μοίρα και το επίπεδο ενός λαού. Γι” αυτό και πρέπει να είναι κανείς πολύ αυστηρός με αυτούς που ασκούν πολιτική και τέχνη”. Ισως δεν απομένει τίποτα άλλο από το να φτιάξουμε ένα τεράστιο καραβάνι ακτιβιστών απ” όλους τους τομείς που θα τρέχουν τη χώρα. Τα τελευταία χρόνια εκπαιδευτήκαμε στην αλληλεγγύη. Ας το προχωρήσουμε. Χωρίς να κουνάμε το δάκτυλο, χωρίς εξυπνακισμούς. Ο καθένας με την ειδικότητά του. Και ο καλλιτέχνης είναι βαθιά ουμανιστής, γι” αυτό μπορεί να αρθρώνει ψύχραιμο λόγο».

Το μάθημα που πήραμε -κι ακόμα δεν ολοκληρώθηκε- μας δίδαξε κάτι;

«Κάποιοι κινητοποιήθηκαν περισσότερο, άλλοι αφυπνίστηκαν. Ενα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας στέκεται μετέωρο. Ολα μπορεί να συμβούν, το καλύτερο και το χειρότερο. Να μη γίνουμε χώρα σεξοτουρισμού, ένα τεράστιο ξενοδοχείο με όλους εμάς γκαρσόνια. Από τουριστικό οδηγό πληροφορήθηκα κάποτε κάτι τόσο ενδιαφέρον που το θεωρώ επιτομή της συγκροτημένης ελπίδας. Ανάμεσα στις δύο πολιορκίες του Μεσολογγίου είχε δημιουργηθεί σχολή ξένων γλωσσών ώστε όταν η χώρα απελευθερωθεί να μπορούν οι Ελληνες να διεκδικήσουν από τους ξένους τα δίκια τους».

Η Γέρου κάποτε γύριζε με ελάχιστα λεφτά κι ένα σακίδιο όλο τον κόσμο. «Σήμερα δεν θέλω να περάσω τα σύνορα. Θέλω να μείνω στο κέντρο της Αθήνας και όσα χρόνια ζήσω να βάζω μέσα από την τέχνη μου ένα μικρό σπόρο στο κοινό ταμείο».

* INFO: «Αγγέλων Βήμα» (Σατωβριάνδου 36, Ομόνοια, τηλ.: 210-5242211) «Σας αρέσει ο Μπραμς;» της Μάρως Δούκα. Σκηνοθεσία: Κυριάκος Κατζουράκης. Μουσική: Δημήτρης Θεοχάρης. Ερμηνεύει: Κάτια Γέρου.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Το Τρένο της Ελευθερίας

μετάφραση και επιμέλεια Λίνα Φιλοπούλου

Το επόμενο Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2014 φτάνει στη Μαδρίτη το Τρένο της Ελευθερίας. Γυναικείες και φεμινιστικές οργανώσεις από διάφορες πόλεις της Ισπανίας έρχονται στη Μαδρίτη για να απαιτήσουν να παραμείνει η ισχύουσα νομοθεσία σχετικά με τη σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία και την άμβλωση.

Στο σταθμό της Ατότσα στις 12 το μεσημέρι θα υπάρχει επιτροπή υποδοχής. Εκεί θα βρίσκεται και το συγκρότημα σάμπα «Kontra Bloko» Sound Antisistem για να συνοδεύσει την πορεία των φεμινιστικών και γυναικείων οργανώσεων στο Paseo del Prado, όπου θα κάνουν στάση μπροστά από το Υπουργείο Υγείας, Κοινωνικών Υπηρεσιών και Ισότητας, και θα συνεχίσουν μέχρι το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων, όπου και θα παραδοθεί το ψήφισμα «επειδή είναι επιλογή μου» στον πρωθυπουργό, στον Πρόεδρο του Συνεδρίου, στον υπουργό Ana Mato, τον υπουργό Gallardón και σε διάφορες κοινοβουλευτικές ομάδες.

Μετά την παράδοση του ψηφίσματος θα διοργανωθεί η Συνέλευση για την Ελευθερία στην έδρα των CCOO Μαδρίτης (συνδικάτα Κομισιόνες Ομπρέρας), η οποία θα διαρκέσει περίπου τρεις ώρες και θα συμμετάσχουν οργανώσεις αλλά και άτομα, με σκοπό να ανταλλάξουν απόψεις και να συνδιαμορφώσουν τη στρατηγική και την πολιτική τους πάνω στα θέματα των σεξουαλικών και αναπαραγωγικών δικαιωμάτων των γυναικών.

Ακολουθεί το κείμενο του ψηφίσματος

Επειδή είναι επιλογή μου

Επειδή είναι επιλογή μου από ηθική σκοπιά, τη βάση της αξιοπρέπειας ενός ατόμου, δεν αποδέχομαι την επιβολή ή απαγόρευση σε σχέση με τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά μου δικαιώματα που αντιτίθεται στα πλήρη ανθρώπινα δικαιώματά μου. Ως ανεξάρτητος άνθρωπος αρνούμαι να υποβάλλομαι σε αυθαίρετες παρεμβάσεις και εξευτελιστικές πρακτικές καθώς και στην ομηρία του κράτους, σχετικά με την απόφασή μου αν θα γίνω μητέρα.

Επειδή είμαι ελεύθερη, επικαλούμαι την ελευθερία της συνείδησής μου να αποφασίσω με βάση τις ηθικές πεποιθήσεις μου. Μόνο οι υποκριτές επικαλούνται την ελευθερία την ίδια στιγμή που την περιορίζουν. Μόνο κακόβουλα μυαλά περιφρονούν τα δεινά που προκαλούν επιβάλλοντας τις θρησκευτικές τους αρχές στον καθένα και την καθεμιά μας. Ως ελεύθερος άνθρωπος αρνούμαι να μου επιβληθεί να γίνω μητέρα και να θεωρούμαι από το νόμο ανήλικη σε σχέση με τη σεξουαλική και αναπαραγωγική μου ζωή.

Επειδή ζω σε μια δημοκρατία και πιστεύω στη δημοκρατία, αποδέχομαι τον διαχωρισμό των δικαιωμάτων από τις αμαρτίες, του νόμου από τη θρησκεία. Κανένα πολιτικό κόμμα, ακόμα κι αυτό που βγήκε με σαρωτική νίκη στις εκλογές, δεν έχει το δικαίωμα να μετατρέψει τα δικαιώματα σε εγκλήματα και να μας υποχρεώσει να ακολουθήσουμε θρησκευτικές πεποιθήσεις με την απειλή ποινικών κυρώσεων. Ως πολίτης απαιτώ από την κυβέρνηση να αποφύγει να μετατρέψει τη δημοκρατική εξουσία (που είναι διασφάλιση της πολυφωνίας) σε δεσποτισμό.

Επειδή είναι επιλογή μου, επειδή είμαι ελεύθερη και ζω σε δημοκρατία, απαιτώ από την κυβέρνηση, και από οποιαδήποτε κυβέρνηση, να θεσπίσει νόμους που να προωθούν την αυτονομία, να διατηρούν την ελευθερία της συνείδησης και να εγγυώνται τη διασφάλιση της πολυφωνίας και της πολυμορφίας.

Επειδή είναι επιλογή μου, επειδή είμαι ελεύθερη και ζω σε δημοκρατία απαιτώ να παραμείνει η ισχύουσα νομοθεσία σχετικά με τη σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία και την άμβλωση για να προωθείται η αυτονομία, να διατηρείται η ελευθερία της συνείδησης και να διασφαλίζεται ο πλουραλισμός και η πολυμορφία όλων των γυναικών.

Εδώ οι οργανώσεις συμμετέχουν και έχουν υπογράψει το ψήφισμα μέχρι στιγμής

twitter: #TrenDeLaLibertad

 

Διαβάστε ακόμα

Διαμαρτυρία στην ευρωβουλή για το ισπανικό σχέδιο νόμου για την έκτρωση

Η κληρονομιά του φρανκισμού

Ισπανία: Σχέδιο νόμου για τον περιορισμό των Αμβλώσεων

 

Τι πρέπει να γνωρίζετε για την άδεια μητρότητας

επιμέλεια Τζώρτζης Ρούσσος

Με τη μητρότητα θα ασχοληθεί σε αυτή τη σελιδα σήμερα ο «Εργασιακός Σύμβουλος» της «Εφ.Συν.». Θα πρέπει κατ’ αρχάς να ειπωθεί ότι το πλαίσιο προστασίας της μητρότητας σχηματοποιείται γύρω από τις έννοιες άδεια, απαγόρευση απόλυσης και μέτρα για την προστασία των εργαζόμενων γυναικών σε κατάσταση λοχείας και γαλουχίας. Σύμφωνα λοιπόν με τις έννοιες της εργατικής νομοθεσίας:

α. Εγκυος εργαζόμενη: Κάθε εργαζόμενη γυναίκα που βρίσκεται σε κατάσταση εγκυμοσύνης και έχει πληροφορήσει τον εργοδότη της για την κατάστασή της.

β. Λεχώνα εργαζόμενη: Κάθε εργαζόμενη γυναίκα που διανύει το στάδιο μετά τον τοκετό, για χρονικό διάστημα μέχρι δύο μηνών.

γ. Γαλουχούσα εργαζόμενη: Κάθε εργαζόμενη γυναίκα που γαλουχεί για χρονικό διάστημα μέχρι ένα έτος από τον τοκετό.

Σε σχέση με τις άδειες οι γυναίκες που απασχολούνται σε οποιονδήποτε εργοδότη με σχέση εργασίας ιδιωτικού δικαίου, αορίστου ή ορισμένου χρόνου, δικαιούνται, ανεξάρτητα από εθνικότητα, ιδιότητα (υπάλληλος ή εργάτρια), τον χρόνο εργασίας στον εργοδότη τους, να λάβουν άδεια τοκετού και λοχείας, συνολικής διάρκειας 17 εβδομάδων, δηλαδή 119 ημέρες, προσκομίζοντας στον εργοδότη τους πιστοποιητικό γιατρού που να βεβαιώνει την πιθανή ημέρα του τοκετού. Απ’ αυτές οι 56 ημέρες θα χορηγούνται υποχρεωτικά πριν από την πιθανή ημερομηνία τοκετού και οι υπόλοιπες 63 μετά τον τοκετό.

Επίσης, η μητέρα που είναι ασφαλισμένη στο ΙΚΑ-ΕΤΑΜ και εργάζεται με σχέση εργασίας ορισμένου ή αορίστου χρόνου σε επιχειρήσεις ή εκμεταλλεύσεις μετά τη λήξη της άδειας λοχείας και της ισόχρονης προς το μειωμένο ωράριο άδειας, δικαιούται να λάβει ειδική άδεια προστασίας μητρότητας 6 μηνών.

Αν δεν κάνει χρήση της προβλεπόμενης από την ΕΓΣΣΕ ισόχρονης προς το μειωμένο ωράριο άδειας, η μητέρα δικαιούται αμέσως μετά τη λήξη της άδειας λοχείας την ως άνω ειδική άδεια προστασίας της μητρότητας, στη συνέχεια δε και μειωμένο ωράριο.

Κατά τη διάρκεια της ειδικής άδειας, ο ΟΑΕΔ υποχρεούται να καταβάλλει στην εργαζόμενη μητέρα μηνιαίως ποσό ίσο με τον κατώτερο μισθό, καθώς και αναλογία δώρων εορτών και επιδόματος αδείας. Σε περίπτωση απασχόλησης μέχρι και 4 ώρες ημερησίως ή μέχρι 13 ημέρες τον μήνα κατά τη διάρκεια του εξαμήνου που προηγείται της άδειας κυοφορίας, το καταβαλλόμενο από τον ΟΑΕΔ ποσό ισούται με το μισό του καθοριζόμενου κατώτερου μισθού.

Θα πρέπει, τέλος, να σημειωθεί ότι οι μητέρες εργαζόμενες δικαιούνται, για χρονικό διάστημα τριάντα μηνών από τη λήξη της άδειας τοκετού (δηλαδή 9 εβδοµάδες µετά τον τοκετό), είτε να προσέρχονται αργότερα στην εργασία τους, είτε να αποχωρούν νωρίτερα κατά μία ώρα κάθε ημέρα. Την άδεια απουσίας για λόγους φροντίδας του παιδιού δικαιούται και ο πατέρας, εφόσον δεν κάνει χρήση αυτής η εργαζόμενη μητέρα, προσκομίζοντας στον εργοδότη του σχετική βεβαίωση του εργοδότη της μητέρας του παιδιού.

Το δικαίωμα καθυστερημένης προσέλευσης ή πρόωρης αποχώρησης της μητέρας και εναλλακτικά του πατέρα για τη φροντίδα του παιδιού έχουν και οι θετοί γονείς παιδιού ηλικίας ώς 6 ετών, υπό τους ίδιους ως άνω όρους των φυσικών γονέων και χρονική αφετηρία την υιοθεσία.

Εργαζόμενη

Μητέρα και αποδοχές

Δεν μπορεί να συνοδεύεται με μείωση αποδοχών η άσκηση των δικαιωμάτων της εγκύου. Σύμφωνα με την εργατική νομοθεσία, η προσαρμογή των συνθηκών εργασίας ή και του χρόνου εργασίας, η μετακίνηση από νυκτερινή εργασία σε θέση εργασίας ημέρας και η αλλαγή θέσης εργασίας σε καμία περίπτωση δεν συνεπάγονται απώλεια των πάσης φύσεως αποδοχών ή άλλων δικαιωμάτων που απορρέουν από τη σύμβαση ή από τη σχέση εργασίας. Στις περιπτώσεις απαλλαγής της εγκύου από την εργασία, ο φορέας ασθένειας καταβάλλει στην ασφαλισμένη «ειδικό επίδομα μητρότητας» για όλο το διάστημα της απουσίας της. Εάν από τη νομοθεσία που διέπει τον φορέα ασθένειας δεν προβλέπεται η χορήγηση επιδομάτων λόγω αποχής από την εργασία, «ειδικό επίδομα μητρότητας» καταβάλλει στην εργαζόμενη ο ίδιος ο εργοδότης.

Επίσης, η χορήγηση της άδειας μητρότητας δεν συνεπάγεται απώλεια των πάσης φύσεως δικαιωμάτων που απορρέουν από τη σύμβαση ή από τη σχέση εργασίας. Πάντως, το ειδικό επίδομα μητρότητας και το επίδομα μητρότητας εξασφαλίζουν στην εργαζόμενη αποδοχές τουλάχιστον ίσες με αυτές που θα ελάμβανε σε περίπτωση αποχής της από την εργασία λόγω αναρρωτικής αδείας.

Εργοδότης

Μειωμένο ωράριο αντί άδειας με αποδοχές

Θα πρέπει να συναινέσει ο εργοδότης προκειμένου χορηγηθεί στη μητέρα εργαζόμενη μειωμένο ωράριο αντί της ισόχρονης άδειας με αποδοχές. Σύμφωνα με τον νόμο, η εργαζόμενη δικαιούται με αίτησή της να ζητήσει το μειωμένο ωράριο εναλλακτικά ως συνεχόμενη ισόχρονη άδεια με αποδοχές, εντός της χρονικής περιόδου κατά την οποία δικαιούται μειωμένο ωράριο για τη φροντίδα του παιδιού.

Δηλαδή αντί για χρονικό διάστημα 30 μηνών (ή 130 εβδομάδων) να προσέρχεται ή να αποχωρεί 1 ώρα νωρίτερα από την εργασία της. Με αυτό το σύστημα η μητέρα που εργάζεται μπορεί να λείψει συνολικά για 650 ώρες αν εργάζεται 5 ημέρες την εβδομάδα. Αυτό στην πράξη σημαίνει απουσία για 81 πλήρεις ημέρες, αν αθροιστούν οι ώρες και διαιρεθούν σε 8ωρα.

Εναλλακτικά πάντως, και εφόσον συναινέσει ο εργοδότης, το ημερήσιο ωράριο της μητέρας μπορεί να ορίζεται μειωμένο κατά δύο ώρες ημερησίως για τους πρώτους 12 μήνες και κατά μία ώρα για 6 επιπλέον μήνες. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τα σχετικά δικαιώματα μπορεί να έχει και ο πατέρας εφόσον η μητέρα δεν θέλει να κάνει χρήση του δικαιώματός της.

Μισθοδοσία

Χρειάστηκε η συνδρομή του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους προκειμένου να αποδεχτεί η διοίκηση να πράξει αυτά που ορίζει ο νόμος. Ετσι, έπειτα από γνωμοδότηση του ΝΣΚ, η ειδική παροχή μητρότητας του άρθρου 142 του Ν.3655/2008, η οποία χορηγείται από τον ΟΑΕΔ σε εργαζόμενες μητέρες, ασφαλισμένες του ΙΚΑ-ΕΤΑΜ κατά τη διάρκεια της εξάμηνης ειδικής άδειας προστασίας της μητρότητας, αποτελεί μεν εισόδημα εκ μισθωτών υπηρεσιών, αλλά απαλλάσσεται από κάθε φόρο. Η ομόφωνη αυτή απόφαση του ΝΣΚ στηρίχθηκε στη νομοθεσία που διέπει τον ΟΑΕΔ, η οποία ορίζει ρητά ότι απαλλάσσονται από κάθε φόρο ή τέλη χαρτοσήμου και γενικά από κρατήσεις για το Δημόσιο και για τρίτους οι κάθε φύσης παροχές του ΟΑΕΔ, οι αιτήσεις που υποβάλλονται για την απονομή των παροχών αυτών, καθώς και οι διοικητικές ή δικαστικές και εξώδικες πράξεις για την αναγνώριση ή πραγματοποίησή τους.

Νομολογία

Ακόμη και αν δεν υφίσταται γνώση για την εγκυμοσύνη της εργαζόμενης, απαγορεύεται ρητά στον εργοδότη να απολύσει τη σε κατάσταση εγκυμοσύνης εργαζόμενή του. Τα ελληνικά δικαστήρια δεν δέχονται ως δικαιολογία ότι δεν γνώριζε την εγκυμοσύνη και καταδικάζουν τον εργοδότη να απασχολεί την έγκυο που απέλυσε. Τα δικαστήρια στέκονται στο γράμμα του νόμου που απαγορεύει και θεωρεί απολύτως άκυρη την απόλυση εργαζόμενης κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της, εκτός αν υπάρχει σπουδαίος λόγος γι’ αυτό. Επίσης απαγορεύεται ρητά και είναι απολύτως άκυρη η απόλυση της εργαζοµένης για χρονικό διάστηµα ενός έτους από την ηµέρα του τοκετού ή για διάστηµα 15 µηνών για τις γυναίκες που κάνουν χρήση της ειδικής παροχής προστασίας µητρότητας του άρθρου 142 του Νόµου 3655/2008. Πάντως ο εργοδότης, για να απολύσει έγκυο, θα πρέπει να έχει και να αποδείξει ενώπιον των δικαστών ότι υπήρχε σπουδαίος λόγος (π.χ. διάλυση επιχείρησης, διάπραξη αξιόποινης πράξης κ.λπ.). Ως σπουδαίος λόγος δεν μπορεί όμως σε καμιά περίπτωση να θεωρηθεί η ενδεχόμενη μείωση της απόδοσης της εργασίας της εγκύου που οφείλεται στην εγκυμοσύνη. Σε περίπτωση καταγγελίας της σύμβασης εργασίας για σπουδαίο λόγο, ο εργοδότης οφείλει να αιτιολογήσει γραπτά και επαρκώς την καταγγελία και να προβεί σε σχετική κοινοποίηση προς τις αρμόδιες υπηρεσίες της Επιθεώρησης Εργασίας.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Συγκλονιστική εξομολόγηση της Κ. Κούνεβα (βίντεο)

Συγκλονιστική η εξομολόγηση που έκανε μέσω Skype στο Μega, η Κωνσταντίνα Κούνεβα, που τώρα μένει στο Παρίσι, προσπαθώντας να αντιμετωπίσει τις συνέπειες που τις προκάλεσαν οι επίδοξοι δολοφόνοι της.

Ολοι θυμόμαστε την επίθεση που είχε δεχτεί από δράστες, που μέχρι σήμερα παραμένουν άγνωστοι η αγωνίστρια, συνδικαλίστρια που ήταν καρφί στα μάτια των εργοδοτών για τη μαχητική της δράση.

Πληρωμένοι δολοφόνοι της είχαν ρίξει βιτριόλι στο πρόσωπο ενώ την είχαν υποχρεώσει να το καταπιεί με αποτέλεσμα να καταστραφεί ο οισοφάγος της και να χάσει το μεγαλύτερο μέρος των φωνητικών της χορδών. Από τότε η Κ. Κούνεβα δίνει έναν τιτάνιο αγώνα να σταθεί στα πόδια της.

Τα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζει μας τα περιγράφει η ίδια αλλά το πιο συγκλονιστικό απ’ όλα είναι η ταξική της προσήλωση που την εκφράζει με πηγαίο λαϊκό λόγο.

Πηγή: left.gr

YouTube Preview Image

 

Διαβάστε ακόμα

Δικαιώθηκε η Κωνσταντίνα Κούνεβα για την επίθεση με βιτριόλι

Ένοχη η ΟΙΚΟΜΕΤ για το δολοφονικό βιτριόλι στην Κ. Κούνεβα

Υπόθεση Κούνεβα: Τέσσερα χρόνια, κανένας ένοχος

Αρχίζει η δίκη για την υπόθεση της Κούνεβα

 

 

 

Έφυγε η Μίκα Χαρίτου-Φατούρου

της Μαρίας Σπηλιωτοπούλου

Πέθανε στις 15 Ιανουαρίου 2014 στα 82 της χρόνια η Μίκα Χαρίτου-Φατούρου, ομότιμη καθηγήτρια του τμήματος Ψυχολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Υπήρξε  διακεκριμένη ψυχολόγος με έντονη κοινωνική και πολιτική δράση, κυρίως στον αγώνα ενάντια στα βασανιστήρια και την καταστολή αλλά και τα γυναικεία θέματα.

Η Μίκα Χαρίτου-Φατούρου σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Λονδίνου και της Οξφόρδης ψυχολογία και κλινική συμπεριφορική ψυχοθεραπεία. Από τις πρωτεργάτριες της κλινικής ψυχολογίας στην Ελλάδα, ήταν η ουσιαστική ιδρύτρια του πρώτου πανεπιστημιακού τμήματος ψυχολογίας στην Ελλάδα, στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης το 1993. Δίδαξε ως επισκέπτρια καθηγήτρια σε ελληνικά και ξένα πανεπιστήμια και υπήρξε πρόεδρος της Επιτροπής για το επάγγελμα των ψυχολόγων του Κεντρικού Συμβουλίου Υγείας του Υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας, πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Συμβουλευτικής, σύμβουλος της Διεθνούς Εταιρείας Συμβουλευτικής και επίτιμη πρόεδρος του Κέντρου Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων.

Η μελέτη της για τους βασανιστές το 1975 βασίστηκε στο μοντέλο των βασανιστών της ΕΑΤ-ΕΣΑ της δικτατορίας και υπήρξε πρωτοποριακή σε διεθνές επίπεδο. Η έρευνά της αυτή, που κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «βασανιστής δεν γεννιέσαι αλλά γίνεσαι», αποτέλεσε σταθμό στη μελέτη του φαινομένου και γόνιμη αφετηρία για τις νεότερες γενιές των μελετητών.

Συνέδεσε την ψυχολογία με τα σημαντικά κοινωνικά προβλήματα του καιρού μας και στις πιο πρόσφατες μελέτες της ανέδειξε τα προβλήματα προσφύγων και μεταναστών, του ρόλου της μάθησης για την επίλυση και την πρόληψη των ψυχοκοινωνικών προβλημάτων, τα προβλήματα των παιδιών του δρόμου καθώς και τη συμβουλευτική των γυναικών. Πάλεψε γενναία με τον καρκίνο τα τελευταία χρόνια και δεν σταμάτησε τον αγώνα της ενάντια στα βασανιστήρια, μελετώντας το μεταναστευτικό και αναδεικνύοντας τις πρακτικές καταστολής και βασανισμού που ακολούθησε η Ελλάδα για την αντιμετώπισή του.

 

Γυναίκα στο φούρνο με Παστίτσιο

της Niemands Rose

Καθώς έβλεπα να βάζουν τον Παστίτσιο στον φούρνο του ημεδαπού φονταμενταλισμού, με το εικόνισμα του Χριστούλη, του πρώτου διδασκάλου της θρησκείας της αγάπης –μη μειδιάς, δεν επιτρέπεται πλέον!- να ευλογεί τις αποφάσεις των χριστιανορθόδοξων δικαστών που δρουν αμερόληπτα, αμερόληπτα ως προς τον 21ο αιώνα εννοώ, είπα να βάλω ένα χεράκι στο ξεφούρνισμα καθότι γυναίκα.

Από παιδί ένιωθα μια βαθιά απέχθεια προς την εκκλησία, ενώ οι νευρομυϊκές συνάψεις του εγκεφάλου μου δεν φάνηκαν ιδιαίτερα αποδοτικές στη μεταφορά της θεολογικής πίστης ως πληροφορία. Εκτός από τη φυσική μου προδιάθεση, που ελέγχεται, μεγάλωσα και σε ένα περιβάλλον από το οποίο απουσίαζε σχεδόν πλήρως το θρησκευτικό στοιχείο. Τι ευλογία… Η αθεϊα μου έγινε πια σχεδόν ακλόνητη, όταν ως δεκαπεντάχρονο πήρα και διάβασα το βιβλίο «Αντιγνώση: τα δεκανίκια του καπιταλισμού» (εκδόσεις Γαβριηλίδης) της Λιλής Ζωγράφου. Όμως στα δεκαπέντε σου είσαι έφηβη, κόρη, φίλη, μαθήτρια, συμμαθήτρια, είσαι η γκόμενα κάποιου, αλλά δεν είσαι Γυναίκα. Δεν είσαι Γυναίκα όπως είσαι είκοσι χρόνια μετά.

Βάζω να ακούσω Portishead καθώς γράφω αυτές τις αράδες και τους ακούω με τον ίδιο τρόπο που βγαίνεις έξω στον καθαρό αέρα γιατί μέσα είναι αποπνικτικά. Γιατί ασφυκτιώ ως γυναίκα στην ούγια της βαλκανικής χερσονήσου και το θέμα που γράφω. Μας πνίγει το λιβάνι περισσότερο κι από την αιθάλη. Give me a reason to love you, give me a reason to be a woman. Βάζω ένα ποτό. Σε λίγο θα θελήσω να βγω έξω να καπνίσω. Θα πρέπει να νιώθω ευγνωμοσύνη που δε φοράω τσαντόρ, που μου επιτρέπεται η κατανάλωση αλκοόλ και καπνού; Ακούω το γκρουπάκι από το Μπρίστολ, και μετά το πρόσωπο της Beth Gibbons θα μεταμορφωθεί σε Marianne Faithfull, Patti Smith, PJ Harvey, Amy Winehouse σε ένα morphing πανκ μορφών, συμβόλων της γυναικείας χειραφέτησης. «Punk ain’t dead» που έγραφε και το τισέρτ που φορούσε κρυφά το κοριτσάκι στο Persepolis, το animation που εκτυλίσσεται στο Ιράν και με το οποίο ταυτίζομαι ανατριχιαστικά.

«Η ουσιαστική, η μεγάλη αντίπαλος του χριστιανισμού ήταν η γυναίκα» γράφει η Λιλή Ζωγράφου στα Μαριακά, το κεφάλαιο στην Αντιγνώση που επικεντρώνεται στο γυναικείο ζήτημα στον χριστιανισμό. Επικαλείται τον G.Thomson για να μας εξηγήσει γιατί τα ράσα μοιάζουν με φουστάνι (έι, εσύ με το μαύρο, το ριχτό, πήρε φωτιά το τσαντάκι σου, κατά το γνωστό ανέκδοτο με τον αγιασμό στην Μύκονο): «οι ιερείς φορούν χιτώνες ή ράσα που είναι στην πραγματικότητα γυναίκεια ενδύματα» για να μην πληγώσουν το δημόσιο αίσθημα, να δώσουν περιθώριο στην ανθρωπότητα να συνηθίσει τον εκτοπισμό της Ιέρειας και τον σφετερισμό του προνομίου του ιερατείου από τους αρσενικούς πλέον ομολόγους της.

Έγραφε τολμηρά η Λιλή Ζωγράφου, σχεδόν προκλητικά. Και πώς αλλιώς δηλαδή όταν ξέρεις πως μπορείς να βαστάξεις τον φεμινισμό, όταν δεν τρέμεις μη συνθλίψει την θηλυκότητά σου, μη σε μετατρέψει σε ανδρογυναίκα, σε μια σεξουαλικά απωθητική οντότητα. Πια μιλάμε διαρκώς για κοινωνικές ανισότητες, ενώ την ίδια στιγμή βρίσκουμε τρε μπανάλ να μιλήσουμε για τις διακρίσεις ανάμεσα στα δύο φύλα. Λες και το θέμα είναι λυμένο. Πια έχουν όλα πέσει στο τραπέζι, αλλά η εκκλησία ξεγλιστράει από κάθε συζήτηση. Η εκκλησία εξακολουθεί να μη φορολογείται, ο διαχωρισμός εκκλησίας-κράτους δεν φαίνεται να αποτελεί τμήμα της υποτιθέμενης ατζέντας μεταρρυθμίσεων –εδώ επιτρέπεται ακόμα να γελάς- και μάλιστα δίνεται ένα στίγμα όταν καταδικάζεται σε 10 μήνες φυλάκιση με αναστολή ο δημιουργός της σατιρικής σελίδας «Γέροντας Παστίστιος» για «καθύβριση θρησκεύματος» ενώ κατά διαστήματα στα ένθετα των εφημερίδων βρίσκεις τα πονήματα του Παϊσιου…

Ο μισογυνισμός είναι σύμφυτος με τον χριστιανισμό, είναι εδραιωμένος τόσο στο δόγμα, όσο και στην εκκλησιαστική λειτουργία. Τον συναντάς στο άβατο του Αγίου Όρους που τηρείται απαρέγκλιτα μέχρι σήμερα, στο άβατο του «ιερού» των ναών, στον αποκλεισμό από την θεία κοινωνία όταν η γυναίκα έχει περίοδο. Ακόμη και ως βρέφος το θηλυκό θεωρείται υποδεέστερο, μιαρό: το κοριτσάκι το ευλογεί ο παπάς έξω από το «ιερό» όταν σαραντίσει, ενώ το αγοράκι, ο άνδρας, μπορεί να προχώρησει στα ενδότερα του ναού. Η κατωτερότητα του γυναικείου φύλου διατρανώνεται σε κάθε περίσταση, στηριγμένη σε ένα μισογυνικό δόγμα, γεννημένο σε μια πατριαρχική κοινωνία που δέχεται ως μητέρα του Μεσσία μόνο μία άσπιλη κι αμόλυντη αειπαρθένο και που φορτώνει στην πρωτόπλαστη Εύα το βάρος του προπατορικού αμαρτήματος, την απώλεια του παραδείσου. Γι’ αυτό ο κόσμος είναι αγγελικά πλασμένος, γιατί εκχωρήθηκε η κυριαρχία στους άνδρες…

(popaganda, 19/1/ 2014)

Πηγή: Niemands Rose

 

Διαβάστε ακόμα

Βιβλιοκριτική: “Τα φώτα στο βάθος” της Niemands Rose

 

 

Η έγκυος καλόγρια και ο επίμονος εραστής

της Σοφίας Ξυγκάκη

Η Ρώμη, αυτές τις μέρες, θυμάται και αποτίει φόρο τιμής στη Φράνκα Ράμε, με προβολές, συζητήσεις, μια ημερίδα στη Villa Torlonia την Κυριακή 19/1, ενώ η παράσταση του έργου της In fuga dal Senato με τον Ντάριο Φο θα συνεχιστεί και τον επόμενο μήνα.

Με αυτή την ευκαιρία, κι εμείς στο ΦΣ, κάνουμε μια σύντομη παρουσίαση μιας λιγότερο γνωστής ιδιότητας της Φράνκα Ράμε, αυτή της αφοσιωμένης ερευνήτριας της γυναικείας θεατρικής δημιουργίας.

Η Φράνκα Ράμε ήταν figlia d’ arte, προερχόταν δηλαδή από οικογένεια θεατρανθρώπων, του λαϊκού θεάτρου, χαρακτηριστικά του οποίου ήταν η σπουδαία (αλλά και παρεξηγημένη) παράδοση του αυτοσχεδιασμού και η, ας την πούμε λόγω συντομίας, διαδραστική σχέση με το κοινό. Η ίδια είχε πρωτοεμφανιστεί στη σκηνή μωρό, στην αγκαλιά της μαμάς της. Είχε πει πως τα μέλη της οικογένειά της είχαν μεγαλώσει στη σκηνή και όταν αυτή άρχισε να παίζει με άλλους θιάσους, του αστικού θεάτρου, σχεδόν ντρεπόταν με την τάση της να αυτοσχεδιάζει ενώ, ταυτόχρονα, παρά την εμπειρία της από τον οικογενειακό θίασο, δεν μπορούσε να απευθυνθεί άμεσα στο κοινό, μόνο ο πατέρας της που ήταν και ο θιασάρχης ήταν σε θέση να το κάνει αυτό. Οι γυναίκες του θιάσου ερμήνευαν τους ρόλους, ασχολούνταν με τα κοστούμια, με το ταμείο, με τα πρακτικά ζητήματα του θεάτρου. Ποτέ όμως δεν «αντιμετώπιζαν» το κοινό. Αργότερα, όταν με τον Ντάριο Φο εγκατέλειψε τις «μεγάλες σκηνές» αναγκάστηκε να μάθει πώς να απευθύνεται άμεσα στους θεατές. Μια καλλιτεχνική επιλογή που την απαιτούσε το πολιτικό και το λαϊκό θέατρο.

Σε αυτά τα πλαίσια, η θέση της γυναίκας στη σκηνή και η σχέση της με τη συγγραφή και το κοινό, κυρίως κατά τον Μεσαίωνα και την Αναγέννηση, ο εγκωμιασμός του ανίερου, η βλασφημία ως απελευθέρωση και ανατροπή ήταν μερικά από τα θέματα που βρίσκονταν στο κέντρο των ενδιαφερόντων και της διαρκούς έρευνας της Φράνκα Ράμε.

Σύμφωνα με στοιχεία από αναπαραστάσεις, από ιστορίες του γαλλικού Μεσαίωνα, από τα  fabliaux που πάντα τα ερμήνευαν γυναίκες, οι πρώτες γυναίκες στις οποίες επιτράπηκε να ανέβουν στη σκηνή ήταν οι Giullaresse. Oι Giullaresse και οι Giullari ήταν περιπλανώμενες/οι καλλιτέχνιδες/ες που στη διάρκεια του Μεσαίωνα ψυχαγωγούσαν τις Αυλές της Ευρώπης με τραγούδια, μουσική, απαγγελίες, ταχυδακτυλουργίες, ακροβατικά. Διέδιδαν στην Ιταλία την καρολλίγγεια αναγέννηση[1]  και τους μύθους της Βρετάνης συμμειγνύοντας  στοιχεία από τη λαϊκή παράδοση και από τη συχνά λόγια θεματολογία και το εκλεπτυσμένο ύφος  που αργότερα θα εξελισσόταν στη commedia dell’ arte. Συχνά τα θέματά τους ήταν προκλητικά και βλάσφημα. Για τη Φράνκα Ράμε η βλασφημία υπήρξε πάντα το πιο ισχυρό όπλο ενάντια στο αίσθημα ενοχής και ντροπής που η εξουσία ενσταλάζει στους ανθρώπους.

Το να καταστρέψουν και να απενοχοποιήσουν με το γέλιο το αίσθημα ενοχής, υπήρξε πάντα βασικό μέλημα των κωμικών ηθοποιών και κυρίως των γυναικών. Και αν, από τον 15ο αιώνα και μετά, γράφτηκαν και παίχτηκαν από γυναίκες πολλά έργα που παρουσιάστηκαν για πρώτη φορά σε πραγματική σκηνή θεάτρου, είναι οι ηγούμενες των μοναστηριών της Βρετάνης, πολύ ισχυρές την περίοδο του μεσαίωνα, που γράφουν ήδη από τον 10ο αιώνα τις ιστορίες με ηθικό δίδαγμα (commedie morali) που χαρακτηρίζονται τόσο από κωμικά όσο και από τραγικά στοιχεία.

Μία από αυτές τις ιστορίες αφορά μια καλόγρια που ερωτεύεται ένα νεαρό δανδή και μένει έγκυος. Η Φράνκα Ράμε αφηγείται: «η ιστορία μοιάζει με αυτήν της μοναχής της Μόντζα[2], αλλά εδώ υπάρχει κάθαρση. Η καλόγρια απελπισμένη και εγκαταλειμμένη, σκέφτεται να κρεμαστεί. Δέχεται όμως ένα σημάδι από την Παναγία και αποφασίζει να αντιμετωπίσει το σκάνδαλο και μαζί μ’ αυτό να εξιλεωθεί για το αμάρτημά της. Έτσι, βαθιά αναστατωμένη, πέφτει στα γόνατα και προσεύχεται στην Παναγία. Το ξημέρωμα, αποβάλλει. Οι καλόγριες θάβουν το έμβρυο. Όταν η καλόγρια παρουσιάζεται στο ανώτατο συμβούλιο, το οποίο θέλει να εκμεταλλευτεί το σκάνδαλο και να κλείσει το μοναστήρι, αυτή αποδεικνύει ότι όλα ήταν συκοφαντία κι έτσι ο διαβολέας της τιμωρείται.

Εάν αναλύσουμε με λίγη προσοχή αυτήν την ιστορία με ηθικό δίδαγμα, καταλήγουμε σε ένα περίεργο αντι-ηθικό δίδαγμα. Εάν μια μαμή είχε συμβάλει στη διακοπή της κύησης[3], τότε θα επρόκειτο για απαίσιο έγκλημα. Αλλά από τη στιγμή που αυτή προκύπτει μετά από ολονύχτια προσευχή στη διάρκεια της οποίας η καλόγρια ήταν ξαπλωμένη μπρούμυτα στο ψυχρό δάπεδο της εκκλησίας, τότε, χωρίς αμφιβολία, πρόκειται για θαύμα, οπότε, ο καρπός της αμαρτίας μπορεί να ταφεί, ευλαβικά»[4] .

Πολύ τολμηρή και ειρωνική, επίσης, είναι μια ωδή της Οξιτανίας του 14ου αιώνα, που η Φράνκα Ράμε ερμήνευε σε ένα άδειο χώρο, απλά με μια καρέκλα, και με τη δική της φωνή μόνο να δημιουργεί όλες τις φωνές και τους ήχους του κειμένου.

 

Αποχαιρετισμός την αυγή                                               

Με το πρώτο φως της μέρας είμαι ακόμη ξαπλωμένη κάτω απ’ τα σεντόνια

σηκώνεσαι από το κρεβάτι μου και για να φορέσεις το παντελόνι σου

μου γυρίζεις την πλάτη

με ξαφνιάζει η παράξενη συστολή σου:

σε κρατούσα στη γυμνή αγκαλιά μου όλη τη νύχτα κι άφησα πάνω σου το αποτύπωμά μου

σε βάθος όλη τη νύχτα σε μάθαινα

γιατί τώρα αποφεύγεις το βλέμμα μου;

μόλις που σου ρίχνω μια ματιά

κι εσύ τραβάς από πάνω μου το σεντόνι

θα ’θελες να σε αποχαιρετήσω κρατώντας σε

θα ’θελες να μ’ ακούσεις να λέω αναστενάζοντας: «Μη φύγεις είναι ακόμα νωρίς,

ήταν υπέροχα ….πότε θα γυρίσεις;»

Όχι, δεν σου παραχωρώ αυτά τα φτερά για το καπέλο σου.

Φοράς το σακάκι σου και βάζεις τις μπότες σου

Χασομεράς με τα κορδόνια και κάνεις θόρυβο

Ελπίζεις  να σηκωθώ τρέχοντας και να σταθώ με την πλάτη στην πόρτα

για να σ’ εμποδίσω να φύγεις, λέγοντάς σου:

«Φίλα με γι’ ακόμη μια φορά, πες μου ότι θα με θέλεις κι άλλο».

Όχι, δεν κουνιέμαι

σ’ αφήνω να φύγεις

δεν θα σου επιτρέψω να προσθέσεις αυτά τα φτερά στο καπέλο σου

Κατέβηκες τις σκάλες κάνοντας σαματά

και περιμένεις στην μισάνοιχτη εξώπορτα

ελπίζεις ότι θα εμφανιστώ στο παράθυρο  και θα πω κλαψιάρικα:

«Θα ’θελα να σε ’χω μαζί μου πάντα κάθε νύχτα»

Όχι, εγώ ούτε που σηκώθηκα.

Όχι, δεν σου επιτρέπω να βάλεις τα δικά μου φτερά

στο καπέλο σου

Ιππεύεις το άλογό σου

Το κάνεις να χτυπάει  τις οπλές στο λιθόστρωτο για να σ’ ακούσω

στη γωνία που είναι η κουζίνα

κι εγώ είμαι στην κουζίνα αλλά για να μου βάλω

ένα ποτήρι κρασί

και πίνω στην υγειά μου και στο πόσο καλό έρωτα έκανα

κι εσύ θα φύγεις, λυπάμαι,  δίχως

φτερά… σαν μαδημένο κοτόπουλο![5]



[1] Όρος που αναφέρεται στον 9ο αιώνα στη διάρκεια του οποίου άνθισαν η παιδεία τα γράμματα και οι τέχνες.

[2] Η μοναχή Virginia Maria (1575-1650), γνωστή ως μοναχή της Monza, ήταν κόρη ενός ευγενή και καταδικάστηκε για τα εγκλήματα του εραστή της με τον οποίο είχε κάνει 2 παιδιά. Η τιμωρία της ήταν να την κτίσουν ζωντανή για 13 χρόνια. Από την ιστορία της εμπνεύστηκε ο Alessandro Manzoni το διάσημο μυθιστόρημά του Οι αρραβωνιασμένοι.

[3] Aborto στα ιταλικά: χρησιμοποιείται η ίδια λέξη για τη διακοπή της κύησης, είτε πρόκειται για αποβολή οπότε λέγεται aborto spontaneo ή naturale, δηλαδή αυτενέργητη ή φυσική αποβολή, είτε για έκτρωση οπότε λέγεται aborto provocato, δηλαδή που έχει προκληθεί.

[4] Dario Fo, Manuale minimo dell’ attore, σελ. 302, Einaudi: 1987

[5] Idem, τίτλος της ωδής στα ιταλ:. Il commiato all’ alba, σελ. 306-308

 

Διαβάστε ακόμα

Bella ciao

Πέθανε η ηθοποιός Φράνκα Ράμε

 

 

Τα καλά νέα να λέγονται (απ’ όπου κι αν προέρχονται)

της Ζωής Γεωργίου

Στο Ισραήλ διαπιστώθηκε μια ευρεία συνήθεια ανδρών να δημοσιοποιούν στο διαδίκτυο γυμνές φωτογραφίες πρώην ερωμένων τους. Οι γυναίκες που το κατήγγειλαν, δήλωσαν ότι, εξ αιτίας αυτών των φωτογραφιών, έχουν καταστεί αντικείμενα κοροϊδίας στη καθημερινή τους ζωή, έχουν αναγκαστεί να αλλάξουν δουλειά ή πόλη, έχουν προβλήματα στις  καινούργιες ερωτικές τους σχέσεις κλπ.

Κοινός παρανομαστής των μαρτυριών ήταν το αίσθημα του βιασμού που ένοιωθαν αυτές οι γυναίκες. Ως τέτοιο, δηλαδή βιασμό, το εξέλαβε και η νομοθεσία που θεσπίσθηκε ειδικά γι αυτό το φαινόμενο και προβλέπει κάθειρξη πέντε ετών  για τους δράστες. Ενδιαφέρον έχει και το σκεπτικό του νόμου που βασίζεται στο ότι ο βιασμός μπορεί να έχει πολλές μορφές.

Να προσθέσουμε εδώ ότι εκτός από τις πολλές κατακτήσεις που έχουν οι γυναίκες στο Ισραήλ για την ισότητα των δύο φύλων, όπως η παραπάνω, οι γυναικείες οργανώσεις είναι στην πρώτη σειρά του αγώνα για την ειρήνη, εδώ και δεκαετίες, χωρίς να υπολογίζουν το προσωπικό και κοινωνικό κόστος, που είναι πάντα βαρύ (φυλακίσεις, ξυλοδαρμοί, τραυματισμοί, απολύσεις από τις δουλειές τους κ.ά.).

 

 

 

Τρανσφοβία στα Εξάρχεια και αλλού (και παντού!)*

Την προηγούμενη Παρασκεύη αργά τη νύχτα στην πλατεία Εξαρχείων δύο τρανς γυναίκες (μέλη του queer trans ) δέχτηκαν λεκτικές επιθέσεις κι απειλές από άντρες. Η σιωπή τους ήταν χρυσός; Μάλλον,γιατί αν απαντούσαν ή αντιδρούσαν θα είχαμε άλλον ένα ξυλοδαρμό μπροστά στα έκπληκτα μάτια των θαμώνων της πλατείας. Πόσ@ απο μας θα αντιδούσαμε; Πόσ@ θα πέρναμε θέση σε αυτό που συμβαίνει; Αυτό το περιστατικό είναι απλά μια αφορμή για να ξαναθυμηθούμε όλ@ πως το να είμαστε τρανς είναι κάτι για το οποίο πρέπει συνεχώς να λογοδοτούμε, να αμυνόμαστε, να τιμωρούμαστε,να έχουμε ένα καλό άλλοθι, να έχουμε τα μάτια μας δεκατέσσερα, να μην κυκλοφορούμε ποτέ μόν@ και γενικά να προσέχουμε πολύ. Και αυτό δείχνει πράγματα και για τη θέση της γυναίκας γενικά στην κοινωνία μας, και την ανάγκη για φεμινιστική και αντιφασιστική παιδεία.

Την ακριβώς επόμενη μέρα, στη στάση Πανεπιστήμιο του μετρό, στις 6 το απόγευμα, μέσα στο βαγόνι, μια τρανς γυναίκα που δεν σιώπησε στην τρανσφοβική επίθεση που δέχτηκε, ξυλοκοπήθηκε και διασύρθηκε δημόσια από ομάδα ατόμων.

Τέτοια περιστατικά μας αναγκάζουν να προσέχουμε πάρα μα πάρα πολύ.

Κι όσο κάποια μη τρανς ή εκτός λοατ άτομα (λεσβίες, αδερφές, μπάι) θα πουν σε κάθε αναφορά τρανσφοβικής η ομοφοβικής επίθεσης ότι ”εντάξει, η κοινωνία είναι πολύ πιο ανεκτική σε σχέση με πριν 20 χρόνια”, εμείς ξέρουμε καλά ότι και μόνο που υπάρχουμε κινδυνεύουμε.

Κινδυνεύουμε από αυτούς που μας θεωρούν ανώμαλ@, μιάσματα, λάθη της φύσης, απειλή για την καταπιεσμένη σεξουαλικότητά τους, κακό παράδειγμα για τα παιδιά τους, κακή φήμη για την πολυκατοικία και τη γειτονιά τους, βλασφημία για το θρησκευτικό τους αίσθημα, αντιαισθητικό θέαμα για τα μαγαζιά τους, ανεπιθύμητ@ στις πλατείες τους. Κινδυνεύουμε επειδή είμαστε τρανς σε μια πατριαρχική ετεροκανονική κοινωνία που τα τελευταία χρόνια με πρόσχημα την οικονομική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος υποκύπτει στο να στρεφόμαστε όλ@ εναντίον όλων και δικαιολογεί τις φασιστικές επιθέσεις επειδή κάποι@ “προκαλούν”, κάποι@ δεν τους μοιάζουν, κάποι@ δεν τους αρέσουν, κάποι@ δεν μιλάνε ίδια γλώσσα, κάποι@ έχουν άλλο χρώμα δέρματος.

Σε ποι@ ανήκουν οι πλατείες; Αν όχι σε όλ@ τότε δεν ανήκουν πουθενά.

Οι συνελεύσεις της ομάδας γίνονται στο Φεμινιστικό Κέντρο. Δίπλα στην πλατεία.

Βρισκόμαστε στην πλατεία minimum μία φορά την εβδομάδα. Κάποια μέλη της ομάδας μένουν στα Εξάρχεια.

Δεν θέλουμε να κινδυνεύουμε, δεν θέλουμε να φοβόμαστε, δεν θέλουμε να κρυβόμαστε.

Αποφασίσαμε να οργανώσουμε το ελάχιστο, μια διαμαρτυρία ενάντια στην τρανσφοβία στην πλατεία Εξαρχείων το Σάββατο 25 Ιανουαρίου στις 17:00, απευθυνθήκαμε σε συλλογικότητες των Εξαρχείων, σε lgbtq ομάδες και καλούμε όποι@ θέλει να σταθεί δίπλα μας συνειδητά απέναντι στις διακρίσεις και τους αποκλεισμούς, τα κραξίματα ,τις επιχειρήσεις σκούπα στις πιάτσες, το ξύλο, την κοινωνική απομόνωση, την οικονομική εξαθλίωση.

Queer transqueertrans.espiv.net

*Το κείμενο αλιεύτηκε από το facebook 

 

Η αποδόμηση ενός μύθου στην πράξη

της Λήδας Καζαντζάκη

Ο μύθος του εργαστηρίου του καλλιτέχνη άρχισε να πλάθεται κυρίως από τον 19ο αιώνα και μετά ως ένα άβατο. Οι περισσότερες εικόνες που μας έδωσαν οι δημιουργοί του, από τον ρομαντικό Κάσπαρ Ντάβιντ Φρίντριχ μέχρι τους μοντέρνους Πικάσο και Κίρχνερ, αλλά και τον σύγχρονό μας Κίππενμπέργκερ, δείχνουν τον καλλιτέχνη να δρα μόνος, με μοναδική εξαίρεση την παρουσία του μοντέλου.

Οι διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στον εσωτερικό του κόσμο και το περιβάλλον του παριστάνονται πάντα με ευκρίνεια. Ακόμα και όταν ο ρεαλιστής Κουρμπέ αναπαριστά δεξιά και αριστερά του, σε συγκεκριμένη όμως απόσταση από το κέντρο όπου βρίσκεται ο ίδιος με τον πίνακά του ως ασπίδα, μια ομάδα από διαφορετικά κοινωνικά στρώματα και φίλους, λογοτέχνες, πολιτικούς, κριτικούς, όχι όμως εικαστικούς.

Το εργαστήριο του καλλιτέχνη παραμένει μέχρι τις μέρες μας ο μαγικός χώρος στον οποίο μονάχα αυτός έχει ουσιαστική πρόσβαση. Γι’ αυτό και τα εργαλεία του τακτοποιούνται μεθοδικά όταν ανοίγονται στο ευρύ κοινό.

Κι όμως, έξι γυναίκες, καταξιωμένες εικαστικοί, επιχείρησαν την απομυθοποίηση αυτού του τόπου.

Η έκθεση, που φέρει τον τίτλο «6 in ceramic and prints» και εγκαινιάστηκε την προηγούμενη Παρασκευή στην γκαλερί Λόλα Νικολάου στη Θεσσαλονίκη, είναι προϊόν μιας προσπάθειας τριών ζευγαριών δημιουργών που προέρχονται εναλλάξ από δύο διαφορετικές μορφές της έκφρασης, της κεραμικής και της χαρακτικής: Πρόκειται για τις Βούλα Γουνελά και Βίκυ Τσαλαματά, Θεοδώρα Χωραφά και Μάγδα Ταμμάμ, Βέρα Σιατερλή και Δήμητρα Σιατερλή.

Κάθε καλλιτέχνιδα προσέφερε τον χώρο της στη συνάδελφό της και της έδειξε πώς μπορεί να δουλέψει. Έδωσε, όπως είπε χαρακτηριστικά η χαράκτρια και δασκάλα στην ΑΣΚΤ της Αθήνας, Βίκυ Τσαλαματά, «το κλειδί» της στην άλλη κυριολεκτικά και μεταφορικά. Προσπάθησε να διεισδύσει στον εικαστικό κόσμο της άλλης χρησιμοποιώντας τα υλικά και τα εργαλεία της.

Έτσι γεννήθηκε μέσα στις σιδερένιες μήτρες των φιγούρων της Τσαλαματά με τον πηλό της Γουνελά ένας γήινος αρχαϊκός χορός. Και η Γουνελά χάραξε πάνω στο σίδερο τις δικές της αφαιρετικές μορφές. Έτσι συνομίλησαν τα χαρακτικά της Χωραφά με τη δυναμική γραφή του κολλάζ των κεραμικών της Ταμμάμ. Και ενώθηκαν τα φτιαγμένα με πηλό και επιχρωματισμένα όστρακα από τον μανδύα της Βέρας Σιατερλή με τα θραύσματα της γραφής που χάραξε πάνω στο ξύλο ή το χαρτί τον χάρτινο η Δήμητρα Σιατερλή.

Έτσι συναντήθηκαν έξι δημιουργοί σε μια συλλογική και τολμηρή χειρονομία απελευθέρωσης της τέχνης και του εαυτού τους. Και αποδόμησαν τον μύθο του νάρκισσου καλλιτέχνη και του εργαστηρίου του στην πράξη.

Πηγή: Αυγή

 

info

«6 in ceramics and prints»

Γκαλερί Λόλα Νικολάου, Τσιμισκή 52,Θεσσαλονίκη, Διάρκεια έως 31 Ιανουαρίου

 

Διαβάστε ακόμα

Θεσσαλονίκη: 6 in ceramics and prints

 

Δεν υπάρχει παιδική λογοτεχνία για ΛΟΑΤ οικογένειες στην Ελλάδα

από τις οικογένειες ουράνιο τόξο

Μέχρι τώρα, δηλαδή.

Έχουμε γράψει και εικονογραφήσει ένα βιβλίο για να γεμίσουμε αυτό το κενό. Μία ιστορία – ποίημα με δύο αβγουλάκια που μιλάνε για διαφορετικές μορφές οικογένειας, με ένα απλό αλλά ζεστό μήνυμα: άσχετα με το πώς μοιάζει η οικογένεια, το βασικό που χρειάζεται ένα παιδί για να μεγαλώσει χαρούμενο είναι αγάπη.

Ακόμα κι αυτό είναι πολύ μεγάλο ρίσκο για ελληνικούς εκδοτικούς οίκους. Στη χώρα μας οι μη-ετεροκανονικές οικογένειες είναι αόρατες, ακόμα διεκδικούμε βασικά ΛΟΑΤ δικαιώματα και η ομοφοβία είναι βαθιά ριζωμένη στην κουλτούρα μας. Γι’αυτό πιστεύουμε ότι το βιβλίο αυτό πραγματικά μας χρειάζεται. Η ομαδα Οικογένειες Ουράνιο Τόξο,  αποφασισμένη να κάνει αυτό το βιβλίο πραγματικότητα, έχει επιλέξει να ακολουθήσει το δρόμο της αυτοέκδοσης.

Αλλά χρειαζόμαστε τη βοήθειά σας για να το κάνουμε αυτό!

Μία ομάδα φοιτητών από το Κεντάκι που μας συνάντησαν κατά τη διάρκεια ταξιδιού τους στην Ελλάδα, συγκινήθηκαν από το έργο αυτό και αποφάσισαν να μας βοηθήσουν με το να στήσουν μία σελίδα για δωρεές για τα έξοδα του βιβλίου.

http://www.gofundme.com/RainbowFamilies

Μπορείτε να διαβάσετε περισσότερα για το βιβλίο εδώ.

Σκοπός είναι να εκδοθεί το βιβλίο στα μέσα του Φεβρουαρίου. Κάθε ευρώ μετράει! Θα μας βοηθήσει πολύ αν μοιραστείτε τη σελίδα με ανθρώπους ή ομάδες που θα ενδιαφέρονται για αυτό. Ευχαριστούμε 🙂

«Τα δύο μικρά αυγά»:

 Δράση με παιδιά και γονείς.

Στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ διαβάσαμε με συνοδεία φλάουτου την ιστορία  «Τα δύο μικρά αυγά»  που μιλά και για άλλες μορφές οικογένειας και όχι μόνο για την πυρηνική . Την ώρα της ανάγνωσης παιδιά και γονείς μπορούσαν να κοιτούν την εικονογράφηση του βιβλίου ενώ ταυτόχρονα δύο μεγάλες κούκλες –αυγά αναπαριστούσαν κουκλοθεατρικά όσα ακούγονταν.

Στο τέλος της ανάγνωσης μιλήσαμε με τα παιδιά για την γονεϊκότητα , όλοι συμφώνησαν ότι η αγάπη είναι το απαραίτητο στοιχείο που ενώνει μια οικογένεια και  ότι τα μωρά και γενικά τα παιδιά είναι ευαίσθητα και θέλουν φροντίδα, αγάπη, και αποδοχή από τους γονείς τους για να μεγαλώσουν ευτυχισμένα. Η Δράση τελείωσε με μια εικαστική δράση: τα παιδιά πήραν από ένα αυγό το ζωγράφισαν ώστε να το προσωποποιήσουν, είπαν ότι το αυγό αυτό είναι το παιδί τους και υποσχέθηκαν ότι θα το αγαπούν και θα το φροντίζουν.

Πηγή: οικογένειες ουράνιο τόξο

 

Η ύποπτη μαντίλα

του Niko Ago

Πέμπτη πρωί στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Έπειτα από δυο εβδομάδες στην Ελλάδα, η ώρα της επιστροφής στη Σουηδία και το δρομολόγιο λέει Αθήνα-Παρίσι-Στοκχόλμη. Οι έλεγχοι έχουν γίνει συνήθεια, και αφού διεκπεραιώνονται μονότονα, μαζί με τους άλλους ταξιδιώτες υποβαλλόμαστε στη ρουτίνα της αίθουσας αναμονής. Δίπλα μου κάθεται μια νεαρή γυναίκα, που φοράει μαντίλα, και μαζί της ένας χαρούμενος μπόμπιρας που παίζει στο δάπεδο με το αεροπλανάκι του. Ζηλεύω αφόρητα την ξεγνοιασιά του.

Η ώρα της επιβίβασης έχει έρθει και κατευθυνόμαστε προς τον τελευταίο έλεγχο. Όπως σε λίγα πια αεροδρόμια της Ευρώπης, δίπλα στις κοπέλες της εταιρίας, κάθεται ένας αστυνομικός. Η κυρία με τη μαντίλα και τον πιτσιρικά, είναι στο γκρουπ που θα επιβιβαστεί πρώτο. Η υπάλληλος κοιτάει το διαβατήριο και το εισιτήριο αλλά σε αντίθεση με τους άλλους, προφανώς λόγω μαντίλας που φοράει η κυρία, φωνάζει τον αστυνομικό και του το δίνει. Είμαι σε πολύ κοντινή απόσταση και ακούω τα πάντα. Αυτός κάνει νόημα στην κυρία να παραμερίσει και τη ρωτάει στα ελληνικά και στον ενικό: «Από πού είσαι;». Εκείνη σηκώνει τους ώμους και χαμογελάει αμήχανα. Ξανά το όργανο: «από πού είσαι;». Είναι ξεκάθαρο πως δεν καταλαβαίνει ελληνικά διότι δεν αντιδρά. Περιεργάζεται το διαβατήριο στο φως ο αστυνομικός -είναι της Γαλλικής Δημοκρατίας- θέλοντας να ανακαλύψει κάποια «λαδιά» και ταυτόχρονα φωνάζει την υπάλληλο να μεταφράσει στα αγγλικά. Τη ρωτάει η υπάλληλος και η κυρία ανταποκρίνεται απαντώντας πως είναι πολίτης Γαλλίας.

Γαλλία, λέει η υπάλληλος στον αστυνομικό. «Ρώτα την πού μένει στην Ελλάδα», επιμένει εκείνος. «Παρίσι», απαντά η κυρία. «Και στην Ελλάδα;» ξανά ο αστυνομικός. Χαμογελάει ειρωνικά και επαναλαμβάνει με φτωχά αγγλικά ότι έχει έρθει επίσκεψη στην Ελλάδα και ότι είναι πολίτης και κάτοικος Γαλλίας. «Ρώτα το παιδί», λέει ο αστυνομικός. Ο μικρός έχει πιαστεί στο παντελόνι της μητέρας του και προσπαθεί… να απογειώσει το αεροπλανάκι του στο κορμί της. Τον ρωτάνε στα αγγλικά και η μητέρα λέει πως μόνο γαλλικά ξέρει. Δείχνει να πείθεται ο αστυνομικός και της δίνει διστακτικά το διαβατήριο, με βλέμμα του τύπου «εσύ κάτι μου κρύβεις αλλά φύγε αυτή τη φορά».

Η διαδικασία δεν κράτησε πάνω από δυο λεπτά, με όλους τους άλλους επιβάτες να έχουν καρφώσει τα μάτια πάνω τους. Παίρνει το διαβατήριο και το παιδί από το χέρι και προχωράει. Στο αεροπλάνο, κάποια στιγμή που σηκώνομαι, τη βλέπω να διαβάζει τη “Liberation”. Σίγουρα θα της μείνει αξέχαστη η επίσκεψη στην Αθήνα. Και όχι μόνο λόγω καιρού και των συγγενών που συνάντησε, φαντάζομαι. Και μόνο η μαντίλα που φορούσε, την έκανε ύποπτη. Όπως εκατοντάδες χιλιάδες άλλους, τους κάνει ύποπτους το χρώμα.

Πηγή: protagon

 

Το όνειρο ήταν μισό

της Ζωής Γεωργίου

Μέσα σε αμεσοδημοκρατικές και ονειρεμένες συνθήκες, πάνω από τρεις χιλιάδες κάτοικοι στις Σκουριές έλαβαν μέρος σε δημοψήφισμα για επιλογή υποψηφίου δημάρχου από την πλευρά του κινήματος ενάντια στην εξόρυξη χρυσού. Η διαδικασία ένωσε ακόμη περισσότερο τους κατοίκους που ένοιωσαν άλλη μια φορά να ορίζεται η τύχη τους από τη βάση κι όχι από κάποιες κορυφές και δυνάμωσε το αγωνιστικό τους φρόνημα.  Η άμιλλα ήταν ευγενικότατη μεταξύ των υποψηφίων (αρχικά έξι και τελικά τρεις) που, πραγματικά, τίμησαν τα παντελόνια τους μια που ήσαν μόνο …άνδρες!!

Από έναν αγώνα όπου οι γυναίκες, κατά κοινή ομολογία, πρωτοστατούσαν, δεν βρέθηκε ούτε μία να διεκδικήσει την υποψηφιότητα, ενώ, άνετα,  έξι άνδρες δήλωσαν το ενδιαφέρον τους. Μέχρι τώρα, τα μηνύματα και  οι φωτογραφίες υμνούσαν τις γυναίκες στις Σκουριές που ήσαν στη πρώτη γραμμή, που κρατούσαν ουσιαστικά τον αγώνα , που έκαναν έως και χωριστές πορείες ζητώντας την συμπαράσταση του γυναικείου κινήματος και συμβόλιζαν την απόλυτη συμμετοχή των γυναικών στη δημόσια σφαίρα.

Τελικά η συμμετοχή δεν ήταν τόσο απόλυτη. Το εκλέγειν έχει κατοχυρωθεί για τις γυναίκες όχι όμως και το εκλέγεσθαι, ούτε καν η υποψηφιότητα για το εκλέγεσθαι.

Οι θαρραλέες γυναίκες στις Σκουριές, σεμνές και ανιδιοτελείς, απαξιούν να ζητήσουν την αναγνώριση. Λάθος, γιατί δεν πρόκειται περί αναγνώρισης αλλά περί ολοκλήρωσης, της προσωπικότητάς τους αλλά και της  δημοκρατίας.

Οι επίσης θαρραλέοι άνδρες στις Σκουριές, κοινωνικά ευαίσθητοι και ασυμβίβαστοι, δεν σκέφθηκαν να ενθαρρύνουν κάποιες από αυτές τις άξιες γυναίκες να είναι υποψήφιες. Διπλό λάθος, γιατί η πρόταση είναι πιο εύκολη από την αυτοπρόταση και, από τη θέση ισχύος που ακόμη η κοινωνία τους επιφυλάσσει, οφείλουν να ενθαρρύνουν τις γυναίκες.

Οι υποχρεώσεις μας απέναντι στις  νέες  γενιές  δεν αφορούν μόνο στο περιβάλλον.

 

H Kομμώτρια που Βάφει τα Μαλλιά των Αστέγων

της Αλεξάνδρας Τζαβέλλα

Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Κατσής

Η Τζούντι Πρότσναλ είναι άνεργη καθαρίστρια από την Πολωνία που αποφάσισε να εξασκήσει μια ξεχασμένη τέχνη που είχε μάθει στα νιάτα της: Αυτή της κομμωτικής. Άχτι το ‘χε να δουλέψει ως φριζιέρκα -ήρθε η ώρα. Πελάτες της είναι οι άστεγοι στην Αθήνα, την πόλη που ζει από 19 της. Παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια τώρα που έχει αναδουλειές πήρε πινέλο, βαφές και ψαλίδι και ανέλαβε την κουπ των αστέγων της πόλης. Δωρεάν. «Πέρα από το φαγητό έχουν ανάγκη και κάποιον να τους νοιάζεται», λέει, ενώ η σημερινή πελάτισσά της η Μαρία προετοιμάζεται για ριζική ανανέωση. Η Μαρία είναι άστεγη και ζει στο Μεταξουργείο. Για την ώρα φιλοξενείται στο καλλιτεχνικό στέκι «Ορίζοντας».

«Οτι θα έφτανα στο σημείο να βάφω τα μαλλιά και να με φωτογραφίζουν, λες και είμαι μοντέλο, λες και είμαι η – πώς τη λένε μωρέ τη γυναίκα του Ρουβά; Α, ναι Ζυγούλη. Ε, αυτό δεν το περίμενα ποτέ!», πνίγεται στα γέλια. Έχει μερικά κενά στην οδοντοστοιχία της, αλλά το χαμόγελο είναι φαρδύ πλατύ, καμία σχέση με το παγερό, αψεγάδιαστο χαμόγελο της μοντέλας που απεικονίζεται στο κουτί που κρατάει. Περιέχει τη βαφή μαλλιών -επί ένα μήνα μάζευε χρήματα για να την αγοράσει. Η συσκευασία είναι λίγο ταλαιπωρημένη κι αυτή τη μάρκα δεν την έχω ξαναδεί ποτέ «φτηνή βουλγάρικη, με τρία ευρώ» λέει η Τζούντι. Είναι σκυμμένη πάνω από τα σωληνάρια τα οποία αδειάζει και αναμειγνύει με ύφος πεπειραμένου χημικού. «Τι σου λένε όταν τους συναντάς πρώτη φορά;». «Οι γυναίκες με ρωτάνε τι χρώμα τους πάει -τι είναι της μόδας».

Η Τζούντι είναι κομμώτρια από χόμπι. «Δεν έχω πληρωθεί ποτέ, το κάνω γιατί μου αρέσει», διευκρινίζει καθώς καλύπτει με τη βαφή, το ξεθωριασμένα κόκκινα μαλλιά της Μαρίας. Κάποτε τα έβαφε στο κομμωτήριο. Δούλευε τότε ως τηλεφωνήτρια, και ο μισθός της επαρκούσε για να δίνει «και 60 και 80 ευρώ για μαλλιά. Δεν είχα φανταστεί ότι θα περνούσα τόσο μεγάλες δυσκολίες, ότι θα βρισκόμουν στο δρόμο».

Όρθια από πίσω της η Τζούντι, βγάζει με μια κίνηση τα λαστιχένια γάντια της. «Μισή ωρίτσα με 40 λεπτά και μετά λούσιμο», αναφωνεί. Ανάβει κι εκείνη τσιγάρο και πιάνει την κουβέντα, για τις «τάσεις στο δρόμο» όπως οι κομμώτριες στο διάλειμμά τους. Μόνο που όταν η Τζούντι λέει δρόμο, εννοεί το πεζοδρόμιο, τις γέφυρες και τις στοές. Εκεί που ζουν οι δικές της «πελάτισσες».

«Μου είπε και η Χριστίνα ότι θέλει βάψιμο και κούρεμα. Ή μελί ή σοκολατί, θα της τα κάνω. Αυτή θέλει καστανόξανθο» λέει στη Μαρία, αναφερόμενη σε μια άλλη άστεγη κοπέλα. «Θα την κουρέψω κιόλας. Στα κορίτσια φέτος, αποφεύγουμε τα έντονα σχήματα, το καρέ πρέπει να είναι απλό. Παίζουμε μόνο με τα χρώματα», λέει η Τζούντι.

«Όποιος γουστάρει έρχεται και τον κουρεύω. Κι όποια κυρία θέλει την βάφω. Αν έχω χρήματα πληρώνω μόνη μου τη βαφή. Συνήθως την αγοράζουν οι ίδιες» μου είχε πει όταν τη συνάντησα στο σπίτι της στα Πετράλωνα. Εκεί πηγαίνουν όσοι άστεγοι, έχουν μάθει ότι προσφέρει τις υπηρεσίες της δωρεάν. «Προτιμώ να έρθει να λουστεί ο άνθρωπος, να τον κουρέψω, να τον χτενίσω όπως πρέπει. Να νιώσει καλά. Να στεγνώσω την κυρία, να της φτιάξω το μαλλί, να της βγάλω λίγο τα φρύδια». «Μα καλά, στο σπίτι σου; Είσαι τρελή; Δε φοβάσαι;». Αυτά σκέφτομαι από μέσα μου. Αλλά δε ρωτάω τίποτα. Δεν έχω το δικαίωμα να ακυρώσω με τις μικροφοβικές μου ερωτήσεις, μια σπουδαία πράξη αγάπης. Ας κρατήσω τις απορίες και τις αναστολές μου για τον δικό μου αποστειρωμένο κόσμο. Η Τζούντι διάβασε τη σκέψη μου.

«Είμαι εξοικειωμένη με τους άστεγους», λέει. «Φιλοξένησα δύο, στο παρελθόν. Ο ένας έμεινε ένα χρόνο και ο άλλος 1,5 χρόνο. Κι ήμουν ήσυχη. Από τη στιγμή που τον παίρνω στο σπίτι, είπα, θα μου ανταποδώσει το ευχαριστώ. Όμως ό,τι μεροκάματο τους έβρισκε ο σύζυγος μου, το έδιναν στο ποτό. Κι έτσι τους είπα να φύγουν. Ο ένας, μπήκε στο σπίτι και με έκλεψε. Από τότε αποφάσισα να βοηθάω μόνο στο δρόμο».

Η Μαρία, δεν είναι άστεγη του περιθωρίου. Συμμετέχει σε ομάδες αλληλεγγύης, είναι βασικό μέλος της Κοινωνικής Κουζίνας «ο Άλλος Άνθρωπος» και καθημερινά μοιράζει φαγητό σε ανθρώπους που έχουν ανάγκες, ίδιες με τις δικές της. Τα κρύα βράδια, κοιμάται στο υπνωτήριο του δήμου Αθηναίων. «Έχει κρεβάτι και ζέστη εκεί. Και ζεστό νερό» λέει. «Ο χειμώνας είναι δύσκολος. Την άνοιξη είναι καλύτερα. Την άνοιξη είναι ωραία». Από το μπάνιο, ακούγεται η φωνή της Τζούντι που ετοιμάζει το νερό για να βγάλει τη μπογιά. «Την άνοιξη θα ανοίξουμε λίγο το μαλλί!», φωνάζει. «Θα γίνεις ξανθιά;», ρωτάω τη Μαρία. «Με τίποτα. Το έχω δοκιμάσει και δε μου πάει καθόλου. Έχω κάνει και ανταύγειες. Μέχρι και καροτί έχω κάνει. Το τελευταίο βάψιμο το έκανα μόνη μου, μια μέρα που δεν είχα τι να κάνω».

Φλας μπακ στο παρελθόν. Στην εποχή που η Μαρία έμενε στα Πατήσια. «Δεν ξέρετε τι έπαθα» λέει η ίδια. «Ξεκινάει μια κομμώτρια στις 10 το πρωί να μου βγάλει το δικό μου σκούρο χρώμα για να μου τα ξαναβάψει κόκκινα. Περνάει μία ώρα, δύο ώρες. Λέω ρε κοπελιά, δυο ώρες πέρασαν, εγώ πρέπει να φύγω, να πάω στο αεροδρόμιο που δουλεύω. Τα βγάζει και τί να δω! Καροτί! Έλεος! Τι είναι αυτό ρε γαμώτο; Θα μ’ απολύσουν, πώς θα πάω έτσι στη δουλειά; Με άκουσε όλη η Αγίου Μελετίου, μέχρι και η κομμώτρια από το παραπέρα κομμωτήριο. Και θες και 80 ευρώ; Θα τα κάνω εδώ μέσα λαμπόγυαλο. Μου έβαλε μετά ένα κόκκινο σκούρο, ‘αγχωθήκατε’, μου λέει, ‘και δεν έπιασε η βάση’. Φεύγοντας μου ζήτησε τα μισά, 40 ευρώ, της τα έδωσα και της λέω άντε γεια κι αν με ξαναδείς να μου τηλεφωνήσεις. Πήγα μετά σε μια Αλβανίδα, και με μεταμόρφωσε. Της έδωσα τα 60 ευρώ και το χάρηκα. Της είπα πάρε και 5 ευρώ παραπάνω».

«Αχ ωραίο το κομμωτήριο. Ανανεώνεσαι με τη βαφή» λέει καθώς η Τζούντι της σκουπίζει τα μαλλιά. «Μόλις μου στεγνώσεις τα μαλλιά θα σου φέρω τα καλλυντικά να με βάψεις λίγο». Την είδα που γελούσε καθώς κοιταζόταν στον καθρέφτη. Παρατηρούσε εκτός από τα μαλλιά και το πρόσωπό της. Όταν είσαι άστεγος, το να βρίσκεται μπροστά στον καθρέφτη είναι πολυτέλεια.

«Είδες που είχα δίκιο; Μέσα στο μαύρο πρέπει να έχει και λίγο πιο ανοιχτό. Να μην είναι κατάμαυρο. Να σπάει λίγο» λέει η Τζούντι. Απόφθεγμα ζωής. Βασισμένο στο χρώμα μιας φτηνής βαφής μαλλιών.

Πηγή: vice

 

Αφύσικος και ξαφνικός θάνατος ινδής VIP

της Σίσσυς Βωβού

Νεκρή σε κρεβάτι 5άστερου ξενοδοχείου στο Νέο Δελχί βρέθηκε το περασμένο Σάββατο η Sunanda Pushkar, σύζυγος του Ινδού υπουργού Ανθρωπίνων Πόρων Shashi Tharoor.

Η Σουνάντα ήταν 52 ετών και παντρεμένη με τον υπουργό από το 2010 σε τρίτο γάμο και για τους δύο τους. Οι εφημερίδες άρχισαν έντονα υπονοούμενα για τις αιτίες θανάτου της Σουνάντα, ενώ ο χήρος εμφανίζεται απαρηγόρητος για το κακό που τον βρήκε. Σε επίσημο ανακοινωθέν των αρχών αναφέρεται ότι «Υπάρχει μια προκαταρκτική έκθεση, αλλά μπορούμε να πούμε ότι είναι μια περίπτωση αφύσικου αιφνίδιου θανάτου. Υπήρχαν κάποια τραύματα στο σώμα της, αλλά δεν μπορούμε να αποκαλύψουμε λεπτομέρειες προς το παρόν». Φυσικά, οι ιατροδικαστικές αρχές πήραν δείγματα από το σώμα της και τα σπλάχνα της για εξέταση, και στη συνέχεια έγινε η αποτέφρωση.

Λίγες ημέρες πριν, η Σουνάντα είχε σπάσει τους κώδικες του Τουίτερ του συζύγου της, και είχε βρει ερωτικές ανταποκρίσεις με πακιστανή δημοσιογράφο, αυτά τα στοιχεία τα δημοσιοποίησε και υπήρχε ένα σκάνδαλο σε εξέλιξη. Δύο ημέρες πριν, εμφανίσθηκαν από κοινού στο Τουίτερ να διαβεβαιώνουν ότι ο γάμος τους εξακολουθεί να είναι ευτυχισμένος.

Όσο για τα τραύματα στο σώμα και τον αιφνίδιο θάνατο, αυτά συμβαίνουν συχνά στα ζευγάρια, ιδιαίτερα υψηλού κύρους, για τις υποθέσεις των οποίων σπάνια οι αρχές ανακαλύπτουν κάτι μεμπτό.

Εξάλλου, στην προκειμένη περίπτωση, το να είναι κάποιος υπουργός μιας χώρας με 1.250.000.000 κατοίκους, δηλαδή πάνω από ένα δισεκατομμύριο για να το εντυπώσουμε, είναι τεράστια εξουσία και δύναμη. Ποιος δημοσιογράφος, ποιος ιατροδικαστής, ποιος εισαγγελέας θα ψάξει βαθιά όταν έχει μπροστά του έναν τόσο ισχυρό άνδρα;

Ακόμα και ποιες φεμινιστικές οργανώσεις, όταν έχουν να ασχοληθούν με την καθημερινή ακραία συχνά βία κατά των γυναικών;

Οψόμεθα.

 

 

 

 

 

 

Η κομμουνίστρια που επινόησε την εντοιχισμένη κουζίνα

 της Χριστίνας Τσαμουρά

Σαν σήμερα (18/1) το 2000 πέθανε η Μαργκαρέτε Σύττε Λιχότσκυ. Αρχιτέκτων, κομμουνίστρια κι ενεργή αντιναζίστρια, είναι αυτή που θεμελίωσε την έννοια της “εντοιχισμένης κουζίνας”.

Θεμελίωσε την ιδέα της «εντοιχισμένης κουζίνας» σηματοδοτώντας μόλις το 1926 την αυγή της νέας εποχής στο σχεδιασμό της κατοικίας, αλλά έπρεπε να φτάσει κοντά 90 χρόνων για να αναγνωριστεί η αξία της. Η ιστορία της Μαργκαρέτε Σύττε Λιχότσκυ (Margarete Schütte-Lihotzky) -συνυφασμένη με τη νεότερη ευρωπαϊκή ιστορία των Ναζί και του Ψυχρού Πολέμου- είναι ταυτόχρονα η ιστορία μιας σπουδαίας αρχιτεκτόνισσας και μιας θαρραλέας γυναίκας, που δεν έβαλε το κόστος πάνω απ’ τις ιδέες της.

Η Μαργκαρέτε Σύττε Λιχότσκυ (Margarete Schütte-Lihotzky) γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου του 1897. Υπήρξε η πρώτη γυναίκα που φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Εφαρμοσμένων Τεχνών της Βιέννης, στο οποίο την εποχή εκείνη δίδασκαν και γνωστοί καλλιτέχνες (Όσκαρ Κοκόσκα, Άντον Χάνακ, Γιόζεφ Χόφμαν) και βέβαια η πρώτη Αυστριακή αρχιτεκτόνισσα. Σχολιάζοντας την τότε απόφασή της να σπουδάσει είπε σχετικά πολλά χρόνια αργότερα: «Το 1916 κανείς στην Αυστρία δεν πίστευε ότι μια γυναίκα μπορεί να χτίσει ένα σπίτι –ούτε καν εγώ».

Παρότι το αρχιτεκτονικό της έργο είναι ευρύτατο, ο κόσμος τη γνωρίζει –κι εμείς για ευνόητους λόγους την τιμούμε– ως την εμπνεύστρια της Κουζίνας της Φρανκφούρτης, ως τη γυναίκα που με τον πρωτοποριακό σχεδιασμό της εισήγαγε το καθημερινό μαγείρεμα στη νέα εποχή. Την Κουζίνα της Φρανκφούρτης, που θεωρείται η πρώτη «εντοιχισμένη κουζίνα»,  η Λιχότσκυ την εμπνεύστηκε το 1926 δουλεύοντας για ένα ευρύ κοινωνικό πρόγραμμα εργατικών κατοικιών με τίτλο «Νέα Φρανκφούρτη» (Neues Frankfurt). Το πρόγραμμα εκπονήθηκε από τον αρχιτέκτονα και πολεοδόμου Ερνστ Μάυ, έπειτα από ανάθεση του δημάρχου της Φρανκφούρτης να σχεδιάσει και οργανώσει την πρωτοποριακή επέκταση της πόλης, σύμφωνα με το λειτουργικό και ορθολογικό πνεύμα της μοντέρνας αρχιτεκτονικής κατά τη Δημοκρατία της Βαϊμάρης. Μέχρι το τέλος της δεκαετίας του ’20 κατασκευάστηκαν περίπου 10.000 καινούρια διαμερίσματα -κάθε διαμέρισμα διέθετε μπάνιο, ηλεκτρισμό και μια Κουζίνα της Φρανκφούρτης.

Η Κουζίνα της Φρανκφούρτης ήταν στενή, με διαστάσεις 1,9 μ. x 3,4 μ. Το προσωπικό στοίχημα της Λιχότσκυ ήταν να πετύχει στο μίνμουμ του χώρου το μάξιμουμ μιας λειτουργικότητας πρωτόγνωρης για την εποχή. Η Κουζίνα που σχεδίασε διέθετε ξεχωριστή είσοδο στη μια απ’ τις δυο στενές πλευρές και παράθυρο στην ακριβώς  απέναντί της. Μια δεύτερη συρόμενη πόρτα τη συνέδεε με το υπόλοιπο διαμέρισμα. Η στενή διαρρύθμιση της κουζίνας αξιοποιήθηκε ώστε να ελαχιστοποιήσει τα βήματα που θα απαιτούνταν κατά τη διάρκεια του μαγειρέματος, αλλά και του καθαρισμού και τακτοποίησης των υλικών και των σκευών. Η λιλιπούτεια κουζίνα είχε τα πάντα: από κινούμενο «συρτάρι» απορριμμάτων που «ακολουθούσε» τη μαγείρισσα στο χώρο εργασίας μέχρι πτυσσόμενο πάγκο σιδερώματος, που «εξαφανιζόταν» μετά τη χρήση. Τα δοχεία αποθήκευσης για καθημερινά υλικά όπως το αλεύρι, η ζάχαρη, το ρύζι, ήταν άψογα μελετημένα, ώστε να διατηρείται η κουζίνα καθαρή και καλά οργανωμένη. Η Λιχότσκι χρησιμοποίησε ξύλο δρυός για τα δοχεία αλευριού, επειδή απωθούσε τα σκουλήκια, και ξύλο οξιάς για τις επιτραπέζιες επιφάνειες, επειδή αντέχει στην …κακομεταχείριση. Έβαψε τα ξύλινα έπιπλα μπλε, καθώς έρευνες της εποχής συνηγορούσαν στο ότι οι μύγες απέφευγαν το συγκεκριμένο χρώμα. Η Κουζίνα της Φρανκφούρτης υπήρξε η πρώτη κουζίνα που στήριξε το σχεδιασμό της σε τέτοια σφαιρική μελέτη και σίγουρα ένα μικρό θαύμα για την εποχή της.

«Θα σας εκπλήξει» έλεγε η Λιχότσκι σε ραδιοφωνική της συνέντευξη στα 100στά της γενέθλια «το γεγονός ότι πριν σχεδιάσω την Κουζίνα της Φρανκφούρτης δεν είχα ποτέ μαγειρέψει η ίδια. Στο σπίτι μας, στη Βιέννη, μαγείρευε η μητέρα μου, και στη Φρανκφούρτη για φαγητό πήγαινα στην ταβέρνα. Εξέλιξα την Κουζίνα ως αρχιτέκτονας και όχι ως νοικοκυρά». Όμως αυτό που στην πραγματικότητα εκπλήσσει περισσότερο τους αναγνώστες της σημερινής εποχής, είναι πώς αυτή η σπουδαία αρχιτεκτόνισσα έμεινε τόσες δεκαετίες στην αφάνεια. Η απάντηση είναι μάλλον απλή, αν αναλογιστεί κανείς τους δύσβατους δρόμους που διέλεξε στη ζωή της στα διλήμματα που έβαζε η ιστορία.

Η Λιχότσκυ δεν υπήρξε μόνο κορυφαία αρχιτέκτονας, αλλά και ενεργή αντιναζίστρια. Το 1939 προσχωρεί στο Κομμουνιστικό Κόμμα της Αυστρίας και το 1941 συλλαμβάνεται από την Γκεστάπο, στη Βιέννη, όπου βρίσκεται παράνομα, προκειμένου να έρθει σε επαφή με την αυστριακή αντίσταση. Καταδικάζεται σε θάνατο, αλλά μετά από «μια σειρά ευτυχών συμπτώσεων», όπως θα πει αργότερα η ίδια, η ποινή μετατρέπεται σε 15ετή φυλάκιση. Μπαίνει στις ναζιστικές φυλακές το 1941, όπου και θα παραμείνει μέχρι το 1945, οπότε και απελευθερώνεται από τα αμερικανικά στρατεύματα.  Μετά τον πόλεμο παραμένει ενεργό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος –έτσι εξηγείται το γεγονός ότι ενώ η Αυστρία διάγει περίοδο μαζικής ανοικοδόμησης των κατεστραμμένων κεντρικών κτιρίων, η Λιχότσκυ δεν αξιοποιείται πουθενά. Συνεχίζει να δουλεύει ως σύμβουλος σε αρχιτεκτονικά πρότζκετ στην Κούβα, την Κίνα και την πρώην Ανατολική Γερμανία. Η γενέτειρά της θα αναγνωρίσει τη σπουδαία προσφορά της στην αρχιτεκτονική μόλις το 1980, με το Βραβείο Αρχιτεκτονικής της Πόλης της Βιέννης. Στη συνέχεια οι τιμητικές διακρίσεις θα διαδέχονται η μία την άλλη. Ωστόσο το 1988, θα αρνηθεί να παραλάβει βραβείο από τον Πρόεδρο της Αυστρίας Κουρτ Βάλντχάιμ, λόγω του ναζιστικού παρελθόντος του. Η πόλη της Βιέννης πάντως την έχει αναγνωρίσει επίσημα. Το 1997, μάλιστα, στα γενέθλια των 100 της χρόνων, κατά τη διάρκεια τιμητικής εκδήλωσης, η αιωνόβια Λιχότσκι θα χορέψει κι ένα μικρό βαλσάκι με το Δήμαρχο της Βιέννης, δηλώνοντας με παιχνιδιάρικη διάθεση: «Θα ήθελα μια φορά να σχεδιάσω σπίτι για έναν πλούσιο –έτσι για αλλαγή». Πέθανε, σα σήμερα, στις 18 Ιανουαρίου του 2000, 6 μέρες πριν κλείσει τα 103 της χρόνια.

Πηγή: Left.gr

 

«Μάθε παιδί μου γράμματα» ( Η Άννα όχι…)

της Μαρίας Λούκα

Εγκατέλειψε το σχολείο της η 25χρονη τράνς Άννα λόγω της ομοφοβικής – λεκτικής και σωματικής – βίας που δεχόταν. Στο αντίστοιχο λήμμα της θρυλικής ταινίας του Θόδωρου Μαραγκού στη Wikipedia διαβάζουμε: «Αποτελεί κοινωνική κριτική της μεταπολιτευτικής ελληνικής κοινωνίας, με τις έντονες ιδεολογικές αγκυλώσεις και παράλληλα την αδυναμία και την έλλειψη βούλησης από το ελληνικό κράτος να αξιοποιήσει το ανθρώπινο δυναμικό.

Παράλληλα εξετάζεται και η εξάρτηση της ελληνικής εκπαίδευσης τόσο από σχήματα και νοοτροπίες του παρελθόντος όσο και από την εξουσία, της οποίας καλείται να γίνει φερέφωνο.» 33 χρόνια μετά, στη χώρα που απειλούνται με αφορισμό οι βουλευτές που θα ψηφίσουν την επέκταση του Συμφώνου Συμβίωσης, που ο δήμαρχος μιας πόλης δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα και τη δυνατότητα των ομοφυλόφιλων να εκλέγονται σε δημόσια αξιώματα, που το θρησκευτικό συναίσθημα αξιοποιείται εργαλειακά από τις ακροδεξιές συνιστώσες του Μαξίμου, η ταινία θα μπορούσε να γυριστεί ακριβώς με το ίδιο σενάριο μόνο που για κάποιους/ες η γνωστή αριθμητική του πρωταγωνιστή (Έξι χρόνια στο δημοτικό. Έξι χρόνια στο γυμνάσιο, δώδεκα. Έξι χρόνια στο πολυτεχνείο, δεκαοχτώ) θα σταμάταγε κάπως πρόωρα. Αφού η γνωστή λαϊκή προσταγή «Μάθε παιδί μου γράμματα» συνοδεύεται υπόρρητα από αυστηρές ταυτολογικές προϋποθέσεις, δηλαδή να είσαι ετεροφυλόφιλος, λευκός, έλληνας και κυρίως το φύλο που αναγράφεται στην αστυνομική σου ταυτότητα να συνάδει με την εμφάνιση σου.

Για την Αννα δεν ίσχυε αυτός ο τελευταίος και εντελώς άκαμπτος όρος και ως εκ τούτου αποκλείστηκε από το εκπαιδευτικό σύστημα.

Τον Οκτώβριο του 2012 το Σωματείο υποστήριξης Διεμφυλικών και η ομάδα «Ομοφοβία στην εκπαίδευση» έφεραν στη δημοσιότητα την υπόθεση της 25χρονης τρανς Άννας.

Για την Άννα η διάθεση να ολοκληρώσει τις σχολικές σπουδές της σε νυχτερινό σχολείο της Αττικής μετατράπηκε σ’ ένα μπαράζ ομοφοβικών, χλευαστικών σχολίων και σωματικής βίας που έφτασε μέχρι την απόπειρα να την κάψουν περιλούζοντας την με εύφλεκτο υλικό. Φορείς των συγκεκριμένων επιθέσεων δεν ήταν μόνο οι συμμαθητές της αλλά και ο ίδιος ο διευθυντής του σχολείου. Εγινε αρμοδίως προσφυγή στο Συνήγορο του πολίτη που στο πόρισμα του είχε δώσει θετικές κατευθυντήριες γραμμές για τη διευθέτηση του θέματος.

Ωστόσο, παρ’ ότι η τρανς μαθήτρια τελείωσε το νυκτερινό γυμνάσιο και πήγε στο νυκτερινό λύκειο, δεν λήφθηκαν καθόλου υπόψη οι κατευθυντήριες γραμμές του στο. Αντίθετα η συμπεριφορά τρανσφοβικής διάκρισης της διεύθυνσης του σχολείου, συνεχίστηκε και κλιμακώθηκε.

Συγκεκριμένα, η μαθήτρια συνέχισε να δέχεται διακρίσεις λόγω της ταυτότητας φύλου της, τρανσφοβικές παρενοχλήσεις και μπούλινγκ, ενώ θυματοποιήθηκε επιπλέον από τον λυκειάρχη του σχολείου, που κλιμάκωσε το ήδη τεταμένο κλίμα καλώντας την να «απολογηθεί» για παραπτώματα που δεν της είχαν προσηκόντως γνωρισθεί και μη δεχόμενος αίτημα αναβολής της μαθήτριας και του ίδιου του Συνηγόρου του Πολίτη. Αίτημα της μαθήτριας για παράσταση με τη Δικηγόρο της, Ηλέκτρα – Λήδα Κούτρα, σε μια διαδικασία με την οποία θα μπορούσε να της επιβληθεί η ποινή της αλλαγής σχολικού περιβάλλοντος, επίσης απορρίφθηκε. Το θέμα έφερε στη Βουλή ο Σύριζα.

Συγκεκριμένα ο βουλευτής Χρήστος Καραγιαννίδης κατέθεσε αναφορά του Σωματείου Υποστήριξης Διεμφυλικών σύμφωνα με την οποία «τρανς μαθήτρια βρέθηκε εκτεθειμένη σε ρατσιστική συμπεριφορά από την πλευρά της διεύθυνσης του σχολείου και ενώ υπήρξε και πόρισμα από τον Συνήγορο του Πολίτη για την προστασία της σωματικής και ψυχικής υγείας της απειλούμενης από τον κοινωνικό ρατσισμό μαθήτριας και της διασφάλισης της απρόσκοπτης συνέχισης των σπουδών της, η ρατσιστική συμπεριφορά από την πλευρά της διεύθυνσης συνεχίστηκε και κλιμακώθηκε».

Επίσης καταγγέλθηκε ότι  η μοναδική καθηγήτρια που στάθηκε στο πλευρό της μαθήτριας, πέρασε από ΕΔΕ και τέθηκε σε αργία.

Ο Υπουργός Δικαιοσύνης Χαράλαμπος Αθανασίου  περιορίστηκε σε μια έγγραφη απάντηση με έντονη οσμή αδιαφορίας. «Η παθούσα έχει προσφύγει στη δικαιοσύνη και επομένως σύμφωνα με τη συνταγματική επιταγή του άρθρου 26 του Συντάγματος, όπου κατοχυρώνεται η αρχή της διάκρισης των εξουσιών, ο υπουργός Δικαιοσύνης δεν παρεμβαίνει στο έργο της απονομής δικαιοσύνης», ανέφερε χαρακτηριστικά

Παράλληλα, σε αυτό το κρίσιμο σημείο για την υπόθεση της τρανς μαθήτριας,  έγινε γνωστό από τον Συνήγορο του Πολίτη, ότι ο φάκελος αναφοράς της τρανς μαθήτριας, διαβιβάστηκε από τον Κύκλο Ισότητας Φύλου (ΚΙΦ) που είχε οδηγήσει σε πληθώρα ενεργειών προς την κατεύθυνση διευθέτησης που προβλήματος της τρανς μαθήτριας, στον βοηθό Συνήγορο για τα Δικαιώματα του Παιδιού που αφενός δεν έχει αρμοδιότητα καθώς η μαθήτρια είναι ενήλικη, και αφετέρου είχε αρχικά διαχειρισθεί την αναφορά της, αποφασίζοντας να την θέσει στο αρχείο προτού προβεί σε κάποια ενέργεια.

Είναι ενδεικτικό ότι σε επίσκεψη της ίδιας της μαθήτριας στο ΣτΠ, κατά την οποία επιχείρησε να καταθέσει συμπληρωματικό αίτημα, το αρμόδιο για την παραλαβή στέλεχος του ΣτΠ, τής απευθύνθηκε στο αρσενικό γένος.

Η Αννα μπλεγμένη στα γραφειοκρατικά τερτίπια, τις υπεκφυγές των αρμοδίων και κυρίως στη διάχυτη τρανσφοβία δεν άντεξε τις πιέσεις και τις διακρίσεις και πρόσφατα εγκατέλειψε το σχολείο. Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (ΣΥΔ) και η Ελληνική Δράση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα – «Πλειάδες» σε κοινή του ανακοίνωση « διαμαρτύρονται με έντονο τρόπο διότι ενώ είχαν εγκαίρως ενημερώσει τον ΣτΠ για τις δυσμενείς εξελίξεις στην υπόθεση και για το γεγονός ότι η ακραία συμπεριφορά της διεύθυνσης του σχολείου, ενδεχομένως θα οδηγούσε τη μαθήτρια να εγκαταλείψει ο σχολικό περιβάλλον με ανυπολόγιστες συνέπειες για την προσωπική εξέλιξή της, ενώ γνώριζε ότι καταπατώνται βάναυσα τα ανθρώπινα δικαιώματά της, δεν έπραξε ανάλογα μετά την αιφνίδια μετακίνηση του φακέλου. Ομοίως και το Υπουργείο Παιδείας».

Επιπλέον ενημερώνουν ότι θα προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Η νεαρή μαθήτρια μπορεί μετά από αρκετά χρόνια να δικαιωθεί από τα ευρωπαϊκά δικαστήρια. Αλλά ουδείς γνωρίζει αν θα έχει κι άλλη ευκαιρία να δραπετεύσει από το περιθώριο που έχει ορίσει ως πεπρωμένο η ελληνική Πολιτεία για τα διεμφυλικά άτομα και εν γένει για όσους αποκλίνουν από τη νόρμα του «κανονικού».

Στο μεταξύ ο Πρωθυπουργός θα μπορεί να συνομιλεί με το Θεό της αυτάρεσκης και μισαλλόδοξης εξουσίας τους, τα ΜΜΕ να καταδικάζουν το δογματισμό των ανατολικών χωρών, οι μικροί ηγετισκοι στα σχολεία να καμαρώνουν με φόντο τα πτυχία Παιδαγωγικής και οι χρυσαυγίτες να σκορπάνε τον τρόμο στα σκοτεινά στενά της πόλης. Κι αν τα ημερολόγια στο Μαξίμου θα γράφουν «2014» … θα είναι από τυπογραφικό λάθος.

Πηγή: Στο Κόκκινο 

 

Διαβάστε ακόμα

Διότι δεν συνεμορφώθη…