Subscribe via RSS Feed

Διαμαρτυρία στην ευρωβουλή για το ισπανικό σχέδιο νόμου για την έκτρωση

 

Με πρωτοβουλία της αριστερής ευρω-ομάδας GUE/NGL διακινείται κείμενο καταγγελίας του ισπανικού νομοσχεδίου για την απαγόρευση της έκτρωσης, για υπογραφή από ευρωβουλευτές/τριες και εθνικούς βουλευτές/βουλεύτριες της Ευρώπης. Ήδη έχουν συγκεντρωθεί πολλές υπογραφές, τις οποίες μπορούμε να βρούμε εδώ. Στο μεταξύ, έκαναν και μια διαμαρτυρία μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο, όπως δείχνει η φωτογραφία που παραθέτουμε. Μια θετική κίνηση από τους/τις εκλεγμένους μας, η οποία θα πρέπει όμως να προχωρήσει και σε περισσότερες πρωτοβουλίες για αυτό το θέμα, όπως και για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών ευρύτερα.

Ολόκληρο το κείμενο:

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΟ ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΤΡΩΣΗ

Εμείς, μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και εθνικών κοινοβουλίων, εκφράζουμε τη βαθιά ανησυχία μας για την πρόταση της ισπανικής κυβέρνησης να ανατραπεί ο σημερινός νόμος για την σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία και για την εθελοντική διακοπή της κύησης.

Στις 20 Δεκεμβρίου, το υπουργικό συμβούλιο της Ισπανίας αποδέχθηκε το σχέδιο νόμου «για την προστασία του αγέννητου παιδιού και των εγκύων γυναικών». Η νομοθετική πρόταση αφαιρεί από τις γυναίκες το δικαίωμα να λάβουν τις αποφάσεις για την υγεία τους, αφού επιτρέπει την έκτρωση μόνο στις περιπτώσεις βιασμού ή αν η κύηση δημιουργεί σοβαρό φυσικο ή πνευατικό κίνδυνο για τις γυναίκες. Αυτός ο περιοριστικός νόμος επίσης αφαιρεί τη δυνατότητα του τερματισμού μιας κύησης στην περίπτωση δυσμορφίας του εμβρύου, που επιτρέπεται από τον ισπανικό νόμο για την έκτρωση από το 1985.

Εάν περάσει αυτός ο νόμος, θα δημιουργήσει μια κατάσταση όπου για μια ακόμα φορά οι Ισπανίδες θα έχουν δύο επιλογές: να ταξιδέψουν στο εξωτερικό, αυτές που έχουν την δυνατότητα για ασφαλή και νόμιμη έκτρωση, ή να καταφύγουν σε παράνομες και κρυφές εκτρώσεις με μεγάλο κίνδυνο για την υγεία τους. Κάθε έκτρωση που πραγματοποιείται και δεν εμπίπτει στις δύο κατηγορίες που αναφέρεται ότι επιτρέπεται, θα θεωρείται έγκλημα, τόσο για την γυναίκα που την πραγματοποιεί όσο και για το ιατρικό προσωπικό που εμπλέκεται.

Μπροστά σ’ αυτές τις εξελίξεις πιστεύουμε ότι υπάρχει επείγουσα ανάγκη να υποστηρίξουμε τις Ισπανίδες στην υπεράσπιση του δικαιώματός τους για  επιλογή στα θέματα που αφορούν την υγεία τους. Εάν τελικά περάσει αυτός ο νόμος, θα σημαίνει οπισθοδρόμηση 30 ετών για τα γυναικεία δικαιώματα.

Είναι θεμελιώδες δικαίωμα των γυναικών να παίρνουν τις αποφάσεις τους για το σώμα τους. Εμείς, ως Ευρωβουλευτές/ευρωβουλεύτριες και Εθνικοί βουλευτές/βουλεύτριες, εκφράζουμε την βαθιά αλληλεγγύη μας με τις Ισπανίδες και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματα των γυναικών, και πιο συγκεκριμένα θα επιμείνουμε σταθερά στην υπεράσπιση της σεξουαλικής και αναπαραγωγικής υγείας των γυναικών και των δικαιωμάτων τους στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο.

μετάφραση: Σίσσυ Βωβού

Πηγή: GUE/NGL

 

Chino Otsuka: μια ταξιδιώτρια στις αναμνήσεις της

Παρίσι, 1982-2005

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού 

Η φωτογράφος Chino Otsuka ξανασυναντά τον εαυτό της ως παιδί με τη βοήθεια της τεχνολογίας, στο έργο της με τίτλο Imagine finding me. Μια σειρά από κολάζ, όπου η καλλιτέχνιδα εισάγει σύγχρονες εικόνες της σε παλιές οικογενειακές φωτογραφίες από ταξίδια σε διάφορα μέρη.

Άλλοτε συμμετέχοντας στην ανάμνηση, ακόμα και μιμούμενη τον παιδικό της εαυτό, και άλλοτε ως περαστική στις αναμνήσεις της, δημιουργεί αφηγήσεις ταυτόχρονα του παρελθόντος και του παρόντος της. Μέσα από αυτή την πρωτότυπη αναμέτρηση με τη μνήμη η καλλιτέχνιδα καταγράφει τη δική της πορεία ωρίμανσης, από ντροπαλό κοριτσάκι σε έφηβη και εντέλει σε ενήλικη, μέσα από στάσεις στη δική της ιστορία. Με ποιό τρόπο, με τι κριτήριο επιλέγει τις συγκεκριμένες φωτογραφίες; Η ίδια περιγράφει τη δουλειά της ως εξής: “Ταξιδεύω πίσω σε μέρη στα οποία ανήκα, σε πόλεις που επισκέφτηκα κάποτε και κατά την άφιξη βρίσκω τον εαυτό μου από το παρελθόν. Κινούμενη στους λαβύρινθους της μνήμης, γίνομαι μια τουρίστρια στην ίδια μου την ιστορία. Και σε όλο αυτό το μοναδικό ταξίδι κρατάω ένα ημερολόγιο”.

Περισσότερα για την Chino Otsuka εδώ

Kamakura, Ιαπωνία, 1976-2005 

Κitakamakura, Ιαπωνία, 1979 and 2006 

Ισπανία, 1975-2005

 pont des arts, Παρίσι, 1975-2009

Οfuna, Ιαπωνία, 1981 and 2006

 Λονδίνο, 1984-2005

 Τόκυο, 1982-2006 

Πεκίνο, 1985-2005 

 Γαλλία, 1984-2005

jardin du luxembourg, Παρίσι, 1977-2009 

 Νagayama, Ιαπωνία, 1980-2009

Η Γραμματέας Ισότητας για την κρίση

της Σίσσυς Βωβού

Ποια κρίση; Η Γραμματέας Ισότητας, έχει την δική της ερμηνεία για την κρίση, (όπως διαβάζουμε σε άρθρο της στο Protagon) που συνάδει απολύτως με το πνεύμα και το γράμμα της Νέας Δημοκρατίας η οποία και την διόρισε σ’ αυτή τη θέση: Δίνει, λοιπόν, την κοινωνιολογική της ανάλυση: «Πρόσφατα βιώσαμε το σοκ της εξόδου από μια φάση ‘ευημερίας’ χωρίς αντίκρισμα, από μια φούσκα συλλογικού ναρκισσισμού που εξέθρεψε το κυνήγι του εύκολου κέρδους».

Πρόκειται για ‘διαμάντια στο Πεντάγραμμο’:

-μια φάση ‘ευημερίας’ χωρίς αντίκρισμα (ποιοί και ποιες είχαν ‘ευημερία’ ξπου μετατράπηκε σε χωρίς αντίκρισμα; εμείς οι εργαζόμενες του βασικού μισθού που ήταν 620 καθαρά, εμείς οι μετανάστριες που δουλεύαμε σκληρά στα σπίτια ή ήμασταν θύματα τράφικινγκ, εμείς με τα μπλοκάκια και τη μερική απασχόληση που είχε θεσμοθετηθεί και επεκτεινόταν από το 2000, εμείς οι κακοποιημένες που δεν είχαμε θεσμούς και νόμους ούτε δομές στήριξης από την πολιτεία, εμείς που ήμασταν διαχρονικά θύματα σεξιστικής διαφήμισης για να πουληθούν προϊόντα, εμείς οι άνεργες που ήμασταν συστηματικά στην ανεργία 1,5 φορά περισσότερες απ’ ό,τι οι άνδρες, εμείς… εμείς…)

-από μια φούσκα συλλογικού ναρκισσισμού (ποιος οργάνωσε τους «Ολυμπιακούς» για να δείξει το εθνικό κλέος με υπέρογκες δαπάνες; ποιός αγόραζε άπειρα εξοπλιστικά συστήματα για να είμαστε οι πρώτοι στην Ευρώπη, ποιες τράπεζες πειθανάγκαζαν τις φτωχές γυναίκες να πάρουν ‘διακοποδάνειο’ για να είναι ‘ιν’, έστω και αν αμοίβονταν με το βασικό;

… που εξέθρεψε το κυνήγι του εύκολου κέρδους (πόσο εύκολο κέρδος ήταν για εμάς ο μισθός ή το ταμείο ανεργίας; Ή μήπως μπερδέψαμε την κυρία Σταμάτη με την κυρία Οσμάνογλου, για να πάμε και στα καθ’ ημάς, και δεν ξέρουμε ποιες και πόσες ήταν του εύκολου κέρδους και ποιες και πόσες της σκληρής καθημερινότητας και των διαρκών υποχρεώσεων;

Τέτοιες «βαθυστόχαστες» αναλύσεις μόνο από μυαλά της Νέας Δημοκρατίας ή και άλλων συγκυβερνώντων κομμάτων μπορούν να προκύπτουν. Με την ύψιστη ρήση του Πάγκαλου ότι «όλοι μαζί τα φάγαμε», αν προσθέσουμε «και όλες», θα βγάλουμε το συμπέρασμα της Γραμματέως Ισότητας για τις αιτίες της κρίσης. Ούτε καπιταλισμός ούτε νεοφιλελευθερισμός, ούτε επιθετική και άνιση παγκοσμιοποίηση βρίσκονται στον ορίζοντα τέτοιων αναλύσεων, που καταλήγουν στο από κοινού κυνήγι του εύκολου κέρδους, των αποπάνω και των αποκάτω, που όλοι και όλες μαζί ευθύνονται για την κρίση.

Κατά σύμπτωση, βέβαια, αυτοί που πληρώνουν την κρίση που είναι και κοινωνική και πολιτική και οικονομική είναι τα γνωστά υποζύγια, αυτό το τμήμα των «νάρκισσων» που είναι φτωχές, με βάση φυσικά τις πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης στην οποία μετέχει η συγκεκριμένη και οι προηγούμενες Γενικές Γραμματείς, που με την ευκαιρία είναι μια κυβέρνηση που υπονομεύει την ισότητα των δύο φύλων που με τόσο καλά λόγια υπερασπίζεται η κ. Κόλλια στο άρθρο της.

Και τι να κάνουμε; Είναι το ερώτημα. Το άρθο του Φύλου Συκής για «τη διάσταση του φύλου στον προϋπολογισμό», την ανύπαρκτη δηλαδή διάσταση, δίνει κάποιες απαντήσεις για το τι μπορεί να συγκαλύπτει όποια συνάδει και συνερμηνεύει με την εταιρεία Σαμαράς και Σια…

Ας ευχηθούμε μετρημένες να είναι οι μέρες της, και τους (στην κυβέρνηση αυτής της χώρας), γιατί εκτός από το ότι είναι καταστροφική, είναι και εξοργιστική και προκλητική, όταν χρησιμοποιεί το πρώτο πληθυντικό πρόσωπο και ρίχνει τα βάρη αυτής της κρίσης στους ανθρώπους του μόχθου, της παραγωγής και της αναπαραγωγής.

 

Μίζα: Η παρανυχίδα των εξοπλιστικών δαπανών

της Σίσσυς Βωβού

Το μεγάλο σκάνδαλο είναι οι εξοπλισμοί, και η παρανυχίδα του είναι ο Άκης και οι άλλοι μιζαδόροι. Ποιος θα πάει όμως την κυβέρνηση στα δικαστήρια γιατί αγοράζει συνεχώς εξοπλιστικά συστήματα εις βάρος των αναγκών της κοινωνικής πρόνοιας, της υγείας, της παιδείας; Μάλλον κανείς.

Ουδεμία έκπληξις με τις αποκαλύψεις για μίζες και διαφθορά στις αγορές οπλικών συστημάτων από τις ένοπλες δυνάμεις της Ελλάδας που γίνονται πρόσφατα, όπως και λίγο παλιότερα με τον Τσοχαντζόπουλο που ήδη έχει καταδικαστεί σε πρώτο βαθμό. Τώρα έχουμε κατηγορούμενους και καταδικασθέντες.

Σχετικά δημοσιεύματα υπήρχαν πάντα, χωρίς βέβαια να κατονομάζονται κάποιοι, αλλά με επαρκείς «φωτογραφήσεις». Ιδιαίτερα ας αναφέρουμε το βιβλίο του υποστράτηγου εν αποστρατεία Κωνσταντίνου Φράγκου, του 2008, υπό τον τίτλο «Αμύνεσθαι περί πάρτης», όπου αναφέρονται πολλά θέματα ακατάλληλων ή και άχρηστων οπλικών συστημάτων, κατά την κρίση του συγγραφέα, τα οποία επιλέγονταν λίγο ως πολύ με βάση τη μίζα που δινόταν για το καθένα. Η περίοδος που εξετάζεται στο βιβλίο είναι 1996-2006, με τα τρισεκατομμύρια δραχμές και αργότερα τα εκατομμύρια ευρώ να ζαλίζουν την αναγνώστρια καθώς παρελαύνουν μπροστά στα μάτια της.

Το σκάνδαλο είναι οι μίζες ή οι εξοπλισμοί;

Ο δυναμισμός των αγορών οπλικών συστημάτων της Ελλάδας δεν είναι άγνωστος στο αντιπολεμικό κίνημα διεθνώς, πράγμα που έθρεψε και τις καταγγελίες και τα αιτήματα για μείωση των εξοπλισμών.

Το διεθνές Ινστιτούτο SIPRI που έχει παρατηρητήριο των εξοπλισμών και βγάζει την έκθεσή του κάθε χρόνο τον Απρίλιο, εκτιμά ότι το 2012 οι στρατιωτικές δαπάνες στην Ελλάδα αυξήθηκαν, και ανήλθαν στα 5,087 δισεκατομμύρια ευρώ, από 4,824 δισεκατομμύρια ευρώ που ήταν το 2011. Αντίστοιχα, ως ποσοστό επί του Ακαθάριστου Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ), η εκτίμηση του SIPRI για τις στρατιωτικές δαπάνες στην Ελλάδα είναι ότι αυξήθηκαν στο 2,5% για το 2012, από 2,2% που ήταν το 2011 (3,3% το 2009).

Την ίδια περίοδο, «Οι παγκόσμιες στρατιωτικές δαπάνες ανήλθαν στα 1,75 τρισεκατομμύρια δολάρια το 2012, σημειώνοντας πτώση της τάξης του 0,5% σε πραγματικούς αριθμούς από το 2011». Πρόκειται για την πρώτη παγκόσμια πτώση δαπανών από το 1998.

Οι πολιτικές λιτότητας επίσης προκάλεσαν μειώσεις στις στρατιωτικές δαπάνες στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης το 2012. Από την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008, 18 από τις 31 χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ή του Ευρωπαϊκού ΝΑΤΟ έχουν μειώσει τις στρατιωτικές δαπάνες κατά περισσότερο από 10% σε πραγματικούς αριθμούς.

Για να δούμε και τον «εχθρό», όμως: στην Τουρκία οι δαπάνες έχουν μειωθεί από το 2,6% το 2009 στο 2,3% του ΑΕΠ το 2012. Βέβαια κι εκεί οι μίζες και οι μιζαδόροι καλά κρατούν, πάντως η «εχθρά» φροντίζει να έχει μικρότερη αναλογία εξοπλισμών απ’ ότι η Ελλάδα.

Η Τρόικα ζήτησε από την Ελλάδα από την αρχή της έλευσής της, μεταξύ άλλων, μείωση των εξοπλισμών. Χαρά μεγάλη για το αντιπολεμικό κίνημα, μήπως και έστω από εξωτερική επέμβαση και παραβίαση της εθνικής ανεξαρτησίας, πράγματι μειωνόταν αυτή η συνεχής πηγή αφαίμαξης πόρων του δημοσίου για την ενίσχυση της μηχανής του θανάτου και για την στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας. Εμείς, η περήφανη Ελλάδα, φαίνεται ότι αντιστεκόμαστε, αν κρίνουμε από τις ανακοινώσεις του SIPRI που είναι και η μόνη έγκυρη πηγή πληροφόρησης για το αντιπολεμικό κίνημα. Έστω κι αν αντιστεκόμαστε σε μια και μόνον απαίτηση της τρόικας, από τις αμέτρητες και αντικοινωνικές απαιτήσεις της.

Από τα παραπάνω βγαινει ότι το μεγάλο σκάνδαλο είναι οι εξοπλισμοί, και η παρανυχίδα του είναι ο Άκης και οι άλλοι μιζαδόροι. Ποιος θα πάει όμως την κυβέρνηση στα δικαστήρια γιατί αγοράζει συνεχώς εξοπλιστικά συστήματα εις βάρος των αναγκών της κοινωνικής πρόνοιας, της υγείας, της παιδείας; Μάλλον κανείς.

Μπορεί η κατάσταση αυτή να δείχνει και κάτι άλλο: Ότι είμαστε πλούσια χώρα. Για παράδειγμα, οι ΗΠΑ έχουν 4,2% του ΑΕΠ τους για εξοπλισμούς, η Σαουδική Αραβία με τα πετρέλαιά της έχει 8%, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα έχουν 5,5% (το 2011, δεν υπάρχει εκτίμηση για το 2012). Άρα, μπορούμε ίσως να νιώθουμε μια κάποια υπερηφάνεια.

Οι έμποροι όπλων

Το μεγαλύτερο και ανθηρότερο εμπόριο διεθνώς, είναι το εμπόριο όπλων και οπλικών συστημάτων, γνωστό αυτό. Όλες οι εταιρείες που ειδικεύονται στις κατασκευές όπλων, απ’ ότι φαίνεται, έχουν τους πλασιέ οι οποίοι μπαινοβγαίνουν στα διάφορα Πεντάγωνα (μαθαίνουμε ότι το ίδιο γίνεται και στο ελληνικό Πεντάγωνο), για τις δημόσιες σχέσεις, για τις επαφές, την ανθρώπινη επικοινωνία τέλος πάντων, ώστε να γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα. Δηλαδή, δεν πρόκειται για κανένα παράξενο φαινόμενο να παίρνουν μίζες οι χώρες που αγοράζουν όπλα, ούτε να δίνουν μίζες οι εταιρειες που πωλούν όπλα, και είναι τα καμάρια των χωρών τους. Η αυτάρκεια και η εγχώρια παραγωγή οπλικών συστημάτων είναι απλώς μια ουτοπία στο πλαίσιο του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού, και τέλος πάντων δεν ισχύει πουθενά.

Ο πατριωτισμός

Είναι γνωστό γιατί αγόραζαν όπλα και μάλιστα τα συγκεκριμένα, οι νυν κατηγορούμενοι ή καταδικασθέντες: Από πατριωτισμό. Πώς θα μπορούσαν να αφήσουν την Ελλάδα «αθωράκιστη» απέναντι στον συγκεκριμένο ή τον υποθετικό εχθρό; Είναι επίσης γνωστό ποιοι αποφασίζουν ή εγκρίνουν τα οπλικά συστήματα που θα αγορασθούν: συγκεκριμένες επιτροπές στρατιωτικών. Υπάρχουν κατηγορίες ότι στις επιτροπές αυτές συμμετέχουν «ημέτεροι» κάποιων από τους εκάστοτε υπουργούς οι οποίοι υπογράφουν για την αναγκαιότητα αγοράς των τάδε συστημάτων, τα οποία κοστίζουν τεράστια ποσά. Εξάλλου, ο κ. Τσοχαντζόπουλος, για παράδειγμα, δεν υπέγραφε μόνος του τις αγορές, ως υπουργός Εθνικής Άμυνας. Δίπλα στις δικές του υπογραφές υπήρχαν αυτές των εμπειρογνωμόνων.

Όπως λέει όμως ο Samuel Johnson, Άγγλος Πολιτικός Φιλόσοφος, «Ο πατριωτισμός είναι το τελευταίο καταφύγιο των απατεώνων». Τη ρήση αυτή την βλέπουμε να αναπαράγεται στο βιβλίο που αναφέρθηκε στην αρχή.

Είναι σωστό, άραγε, να θεωρήσουμε όλους τους πατριώτες απατεώνες; Γιατί να μην πιστέψουμε, για παράδειγμα, τον κ. Γιάννο Ππαντωνίου, υπουργό Άμυνας, όταν λέει στις 19/9/2003: «… Η Ελλάδα σήμερα διαθέτει Ένοπλες Δυνάμεις για τις οποίες πρέπει να είμαστε υπερήφανοι. Ένοπλες Δυνάμεις, ισχυρές, αξιόπιστες και αποτελεσματικές…».

Και γιατί, αντιθέτως, να πιστέψουμε τον αποχωρούντα πρόεδρο της ΕΑΒ κ. Μοσχοπαίδη, όταν λέει στην Καθημερινή της 14/6/01: «Γίνεται απομύζηση του Ελληνικού Δημοσίου μέσω σκανδαλωδών υπερκοστολογήσεων. Πέλαγος θυγατρικών εταιρειών απολύτως παθητικών, η διατήρηση των οποίων αποσκοπεί μόνο στο βόλεμα ‘ημετέρων’ και τη δυνατότητα συγκάλυψης αδιάφορων αδιαφανών συναλλαγών»; Είναι πραγματικός πατριώτης;

100 χρόνια από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο

Δεν είναι σε καμιά στιγμή κατάλληλο να ξεχνούμε τι κάνουν αυτά τα όπλα για την αγορά των οποίων πήρανε μίζες ο Άκης και τα άλλα παιδιά, όταν αγοράζονται και όταν είναι ετοιμοπόλεμα: Κάνουν πόλεμο, όταν «χρειάζεται». Όπως για παράδειγμα έκαναν τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, που φέτος τον Ιούνιο έχουμε την επέτειο των 100 χρόνιων από την έναρξή του, με συμβολική αιτία τη δολοφονία του πρίγκηπα της Αυστρίας από Σέρβους εθνικιστές. Ο πόλεμος αυτός είχε μόνο 9 εκατομμύρια νεκρούς (σε σύγκριση με τα 60 εκατομμύρια του Β΄Παγκοσμίπου Πολέμου), παρ’ όλα αυτά, παρά το ότι, δηλαδή, είχε μόνον 9 εκατομμύρια νεκρούς, θεωρείται ότι ήταν παράδειγμα προς αποφυγήν, και ότι πρέπει η ανθρωπότητα να πάρει τα μαθήματά της: Ποτέ πια Πόλεμος. Αυτό τουλάχιστον λέει το ευρωπαϊκό, πρωτίστως, αντιπολεμικό κίνημα, που οργανώνει τριήμερο εκδηλώσεων στο Σεράγεβο στις 6-9 Ιουνίου του χρόνου που μόλις καλωσορίσαμε, για να βγάλουμε τα μαθήματα από τον μιλιταρισμό και τον πόλεμο. Αυτό λένε και κομμάτια του γυναικείου κινήματος, που θα είναι εκεί με τις εκδηλώσεις τους. Επίσης εκδηλώσεις παντός είδους θα οργανωθούν σε κάθε γωνιά της Ευρώπης, ευελπιστούμε και στην Ελλάδα. Και η ευρωπαική εξουσία επίσης οργανώνει διάφορες εκδηλώσεις τόσο στο Σεράγεβο (σε διαφορετική ημερομηνία) όσο και αλλού, αυτό πάντως θεωρείται απλά ξέπλυμα των προγόνων της εξουσίας από τους απογόνους. Και στο διάλειμμα των εκδηλώσεων μπορεί να ασχολείται με τον ευρωστρατό.

Πηγή: rednotebook

 

Η «πρωτεύουσα» του trafficking

της Χριστίνας Πάντζου

ΑΛΙΣ ΣΒΑΡΤΣΕΡ«Η Γερμανία είναι σήμερα η ευρωπαϊκή πλατφόρμα εμπορίας γυναικών και παράδεισος του σεξουαλικού τουρισμού. Χάρη στη συμμαχία Σοσιαλδημοκρατών και Πρασίνων, το 2002 υιοθετήθηκε νόμος που απελευθέρωσε την αγορά της πορνείας. Δηλαδή την απορρύθμισε. Υποτίθεται ότι αυτός ο νόμος θα βοηθούσε τις πόρνες, αλλά στην πραγματικότητα έδωσε περισσότερα προνόμια, κέρδη και ελευθερίες σε εμπόρους γυναικών, νταβατζήδες και διαχειριστές πορνείων».

Η Αλις Σβάρτσερ (φωτογραφία), πρωθιέρεια του γερμανικού φεμινισμού, άναψε και πάλι φωτιές στο γερμανικό κατεστημένο και το τελευταίο από τα 20 δοκίμιά της, το «Περί πορνείας: ένα γερμανικό σκάνδαλο», πυροδότησε έντονες διαμάχες. Η Σβάρτσερ, μαθήτρια του Φουκό, δημοσιογράφος, συγγραφέας και εκδότρια, από τις πρωτεργάτριες του ιστορικού γαλλικού Κινήματος για την Απελευθέρωση των Γυναικών (MLF) και φίλη της Σιμόν ντε Μποβουάρ, είναι η δημιουργός του πολιτικού γυναικείου περιοδικού ΕΜΜΑ, που εκδίδεται ανελλιπώς από το 1977 καταφέρνοντας να θέτει στην πολιτική ατζέντα καίρια ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Με επίκεντρο το τελευταίο της βιβλίο και μια έκκληση που μέσω της ΕΜΜΑ υπογράφουν 200 προσωπικότητες της τέχνης, της διανόησης και της πολιτικής, η 71χρονη με τα πολυάριθμα βραβεία (ανάμεσά τους και του Ιππότη!) ηγείται μιας εκστρατείας για τη μεταρρύθμιση της νομοθεσίας περί πορνείας στη Γερμανία.

Η Σβάρτσερ ενοχλεί κάποιους θυμίζοντας στους Γερμανούς πως η πορνεία ήταν προνομιακό πεδίο εκμετάλλευσης του ναζισμού, που το 1940 ίδρυσε στα κατεχόμενα εδάφη περισσότερα από 500 πορνεία για τους στρατιώτες της Βέρμαχτ, ενώ το 1942 ο ίδιος ο Χίμλερ δημιούργησε πορνεία και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης στα οποία έως το τέλος του πολέμου είχαν συρθεί περισσότερες από 35.000 κρατούμενες.

Στους οπαδούς της θεωρητικής «ελευθερίας διάθεσης του σώματος» απαντά με αριθμούς και πραγματικότητες. Τα ετήσια έσοδα του trafficking και της πορνείας στη χώρα φτάνουν τα 14,5 δισ. ευρώ. Εκτιμάται ότι 400.000 έως και 1 εκατ. γυναίκες ασκούν την πορνεία και περίπου ο ένας στους δύο Γερμανούς πηγαίνει περιστασιακά ή τακτικά σε πόρνες. Το 90% από τις πόρνες προέρχεται από φτωχές χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και της Αφρικής. Κορίτσια και γυναίκες που πλανεύτηκαν από τη «χρυσή Δύση» σύρθηκαν με τη βία στα κυκλώματα εμπορίας ή πουλήθηκαν από τις οικογένειές τους και δεν γνωρίζουν παρά τη φτώχεια. Ακόμη και η μικρή μειονότητα από Γερμανίδες πόρνες, πολλές τους θύματα σεξουαλικής βίας στην παιδική τους ηλικία, φτάνει στα γεράματα στην ακραία φτώχεια. Γι’ αυτό και στο Μανιφέστο που το ΕΜΜΑ έστειλε στη Βουλή και την καγκελάριο Μέρκελ απαιτώντας την αλλαγή της νομοθεσίας, τονίζεται: «Το σύστημα της πορνείας είναι εκμετάλλευση και συγχρόνως διαιώνιση της παραδοσιακής ανισότητας ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες, αλλά και ανάμεσα σε έθνη και ηπείρους».

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Διαβάστε ακόμα

Να διώκονται οι πορνοπελάτες στην Ελλάδα;

Ευρωπαϊκή Ημέρα για την καταπολέμηση της εμπορίας ανθρώπων: ο δρόμος είναι μακρύς για την επίτευξή της

 

Η δίκη του τοκετού στο σπίτι

της Μαρίας – Μυρτώς Γρίβα

Ενενήντα χρόνια πριν, κάποιοι ΔΙΩΚΤΕΣ προσπάθησαν να διώξουν τη Θεωρία της Εξέλιξης σε μια ιλαροτραγική δίκη που πέρασε στην ιστορία ως Δίκη των Πιθήκων. Σήμερα, άλλοι ΟΜΟΤΕΧΝΟΙ τους προσπάθησαν να διώξουν τον Τοκετό στο Σπίτι, με ένα σουρεαλιστικό κατηγορητήριο. Αλλά, ατυχώς, γι’ αυτούς η Πρόεδρος και ο Εισαγγελέας του Μονομελούς Πλημμελειοδικείου Θεσσαλονίκης συνέβη να διαθέτουν γνώση, ευθυκρισία και ευαισθησία. Στοιχεία ικανά να ακυρώνουν σκευωρίες. Της Μαρίας-Μυρτώς Γρίβα

Στις 10/01/2014, η τεκμηριωμένη απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Θεσσαλονίκης σε μια ασυνήθιστη δίκη, έβαλε τέλος στην ταλαιπωρία 79 ανθρώπων, (γονιών, γιατρών και μιας μαίας) με την πανηγυρική αθώωσή τους από όλες τις ανυπόστατες κατηγορίες.

Το ερώτημα που προκύπτει απ’ αυτή την υπόθεση είναι απλό: «Πώς 79 άνθρωποι βρέθηκαν στο εδώλιο του κατηγορούμενου, επειδή το μόνο που είχαν κάνει ήταν οι μεν γονείς να επιλέξουν να φέρουν το παιδί τους στον κόσμο στο πιο ανθρώπινο περιβάλλον που υπάρχει (δηλαδή, το σπίτι τους), οι δε γιατροί να βεβαιώσουν το αυτονόητο ότι μια γυναίκα γέννησε;»

Δεδομένου ότι η διερεύνηση κάθε υπόθεσης ευλόγως ξεκινάει από την καίρια ερώτηση «ποιός ωφελείται;», θεωρώ ότι εάν τοποθετήσουμε τα γεγονότα και τα πρόσωπα στο χρόνο, είναι πιθανό να αντιληφθούμε ποιος είχε όφελος από όλη αυτή την πολυεπίπεδη εκστρατεία (με μηνύσεις, δίκες, κ.α), κατά του τοκετού στο σπίτι.

Πριν περίπου 5 χρόνια ένα ζευγάρι που επέλεξε αυτοβούλως να γεννήσει σπίτι του, έκανε μήνυση για «σωματική βλάβη» στη μαία που διενήργησε τον τοκετό και στη φυσιοθεραπεύτρια που παραβρέθηκε σ’ αυτόν. Μάρτυρες κατηγορίες ήταν η γνωστή μαία-μάρτυρας που εμφανίζεται ως πρόεδρος του Συλλόγου Μαιών Θεσσαλονίκης και ένας γυναικολόγος. Οι δύο επαγγελματίες υγείας καταδικάστηκαν πρωτόδικα για απλή σωματική βλάβη. [Σημείωση: Στις 08/11/2013 αθωώθηκαν και οι δύο στο Εφετείο)

Με αφορμή αυτή την μήνυση, το Δ.Σ. του Συλλόγου Μαιών Θεσσαλονίκης κατέθεσε μια γενικόλογη μηνυτήρια αναφορά για ανθρώπους που κάνουν αντιποίηση επαγγέλματος, και άλλα συναφή. Σημαντική λεπτομέρεια: η προαναφερθείσα φυσιοθεραπεύτρια ποτέ δεν καταδικάστηκε για αντιποίηση επαγγέλματος, παρά τις περί του αντιθέτου διαδικτυακές διαδόσεις.

Το Σώμα Επιθεωρητών Υγείας (ΣΕΥΠ) διεξήγαγε έρευνα, εξέτασε 10 γιατρούς, δεν διαπίστωσε κανένα αδίκημα, και για αυτό δεν παρέπεμψε το θέμα στον Εισαγγελέα (πράγμα που υποχρεούται εκ του νόμου να κάνει κάθε φορά που διαπιστώνει κάποιο αδίκημα).

Περιέργως, η εμφανιζόμενη ως πρόεδρος του Δ.Σ του Συλλόγου Μαιών (στο οποίο είχε κοινοποιηθεί νομίμως το πόρισμα του ΣΕΥΠ, που είναι ο ανώτερος κρατικός πραγματογνώμονας σε θέματα υγείας), αγνόησε το ΣΕΥΠ και το Πόρισμά του και επανήλθε με νέα, πολυσέλιδη μηνυτήρια αναφορά, στην οποία κατηγορούσε 10 γιατρούς για ψευδείς βεβαιώσεις γέννησης, 1 μαία για μη διαχείριση πλακούντα σε τοκετό στο σπίτι, και 68 γονείς για…. μόλυνση περιβάλλοντος με τους άκρως «επικίνδυνους» και «μολυσματικούς» πλακούντες.

Στην εν λόγω μηνυτήρια αναφορά, οι μητέρες χαρακτηριζόμασταν από το Δ.Σ του Συλλόγου Μαιών ως «φερόμενες μητέρες» που καταστρέψαμε τους πλακούντες, οι οποίοι «ήταν η μόνη απόδειξη ότι γεννήσαμε τα παιδιά μας», (!) και, επιπλέον, γινόταν τεχνηέντως και σκοπίμως επτά αναφορές σε «κυκλώματα εμπορίας βρεφών», χωρίς πουθενά να αμφισβητείται ότι είμαστε γονείς των παιδιών μας.

Η Εισαγγελέας που ανέλαβε την υπόθεση, μας έστειλε στο εδώλιο του κατηγορουμένου χωρίς να μας καλέσει σε απολογία, ως καταστροφείς του περιβάλλοντος, με ένα κατηγορητήριο-αντίγραφο της μήνυσης του Συλλόγου Μαιών. Μοναδική μάρτυρας κατηγορίας εναντίον 79 ανθρώπων, η γνωστή μαία.

Εξ’ αυτού και μια πρώτη απορία: Το ζευγάρι που στάθηκε η αιτία ώστε το ΔΣ του Συλλόγου Μαιών να προχωρήσει σε μηνύσεις εναντίον τόσων ανθρώπων, γέννησε την ίδια περίοδο που γεννήσαμε και οι υπόλοιποι. Η μαία που παραβρέθηκε στον τοκετό ήταν συγκατηγορούμενή μας για «μη διαχείριση του πλακούντα» τους. Μ’ άλλα λόγια, με ένα μυστήριο τρόπο, το ζευγάρι αυτό ΕΞΑΙΡΕΘΗΚΕ από το κατηγορητήριο αλλά ο πλακούντας τους ΟΧΙ. (!)

Στις 08/11/2013 εκδικάστηκε στο Εφετείο η υπόθεση της μαίας και της φυσιοθεραπεύτριας, που είχαν κατηγορηθεί για απλή σωματική βλάβη. Μοναδική μάρτυρας κατηγορίας, η γνωστή μαία. Η απόφαση του Εφετείου: ΑΘΩΩΣΗ

Στις 10/01/2014 εκδικάστηκε η Δίκη των 79. 77 άνθρωποι, οι οικογένειές τους, μάρτυρες, δικηγόροι όλοι παρόντες. Μοναδική μάρτυρας κατηγορίας, η γνωστή μαία.

Ο πρώην Πρόεδρος του Ι.Σ.Θ , κ. Νικολαϊδης, καταθέτοντας μετά λόγου γνώσεως, υπερασπίστηκε αφενός το δικαίωμα κάθε γυναίκας να γεννάει όπως επιλέγει, και αφετέρου τους συναδέλφους του, που έπραξαν το αυτονόητο, βεβαιώνοντας ότι ήταν αυταπόδεικτο.

Ο ιατροδικαστής κ. Τσούγκας κατέστησε σαφές ότι ο πλακούντας δεν είναι απόβλητο και ότι άλλα κίνητρα πρέπει να αναζητηθούν πίσω από μια τέτοια δίωξη.

Ο πατέρας μου, Κλεάνθης Γρίβας, ως μάρτυρας τόνισε ότι πίσω από την σκευωρία κατά του τοκετού στο σπίτι και τη δίωξη των 79 υπάρχουν άνομα οικονομικά συμφέροντα (επιχειρηματικά και συντεχνιακά).

Τα επιχειρηματικά αφορούν (α) τις εταιρείες διαχείρισης βιολογικών αποβλήτων (που ανταγωνίζονται λυσσαλέα για την ανάληψη του «έργου»), (β) τις εταιρίες εκμετάλλευσης του πλακούντα (για την παρασκευή καλλυντικών και την καλλιέργεια βλαστοκυττάρων), και (γ) τις ιδιωτικές κλινικές που παρέχουν «τοκετό σαν στο σπίτι». Τα συντεχνιακά αφορούν την μονοπώληση των τοκετών στο σπίτι από μαίες δημοσίους υπαλλήλους που, ως τέτοιες, δεν μπορούν ούτε να παρέχουν ιδιωτικό έργο ούτε και να συνεργάζονται ή να προβάλλουν τον «τοκετό σαν στο σπίτι», που γίνεται σε μία μόνο ιδιωτική κλινική της Θεσσαλονίκης.

Οι γονείς δήλωσαν ότι, ανεξάρτητα από την έκβαση της σουρεαλιστικής δίωξης, ποτέ δεν θα παρέδιδαν το «τον πλακούντα, δέντρο της ζωής σε εταιρεία διαχείρισης αποβλήτων». Όλοι μας θα κάναμε και πάλι αυτό που ήδη είχαμε κάνει (και για το οποίο προκάλεσε τη δίωξη και την ταλαιπωρία μας ο Σύλλογος Μαιών Θεσσαλονίκης): Θα φυτεύαμε τον πλακούντα μας σε ιδιόκτητο χώρο με ένα δενδράκι, τιμώντας τη ζωή και όχι αποτιμώντας… τα διαφεύγοντα κέρδη.

Ο Εισαγγελέας, σε μια αγόρευση είπε ότι αυτή η υπόθεση θα έπρεπε εξαρχής να έχει τεθεί στο αρχείο και κανείς μας δεν θα έπρεπε να υποστεί αυτή την επώδυνη διαδικασία. Ακόμη σπουδαιότερο, όπως είπε: «Μου είναι αδύνατον να χαρακτηρίσω τον πλακούντα μιας γυναίκας, απόβλητο».

Αν όλοι οι Εισαγγελείς και οι Δικαστές αυτής της χώρας ήταν τόσο αξιοπρεπείς και επιμελείς, σήμερα όλα θα ήταν διαφορετικά.

Από την αρχή είχα δηλώσει σε κάθε συνέντευξη ή κείμενό μου ότι δεν είχα αγωνία για το αποτέλεσμα της δίκης. Νιώθω τυχερή που το βίωσα όλα αυτό, γιατί έτσι βάλαμε όλοι μαζί το δικό μας λιθαράκι στην προάσπιση του δικαιώματος των γυναικών να επιλέγουν.

  • Οι άνθρωποι αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι κάθε φυσική δραστηριότητα που δεν παράγει κέρδος για το σύστημα αντιμετωπίζεται ως επικίνδυνη.
  • Οι γυναίκες ποτέ δεν θα επιλέξουν να έχουν στην γέννα τους ή στα μαθήματα προετοιμασίας γέννας, μαίες που διώκουν μητέρες και θεωρούν μολυσματικά απόβλητα τους πλακούντες.
  • Οι γυναικολόγοι δεν θα ξαναχρησιμοποιήσουν μαίες που διώκουν μητέρες προκειμένου να προβάλλουν παροχές των ιδιωτικών τους κλινικών.
  • Οι δημοσιογράφοι (!) που λειτούργησαν ως γραφείο Τύπου του διώκτη, αποσιωπώντας την άποψη του κατηγορούμενου, μπορούν τώρα να αποκρύψουν και τις δύο αθωωτικές αποφάσεις: αυτή που αφορά τη μαία και τη φυσιοθεραπεύτρια και αυτή που αφορά τους 79.

Σε αυτή την διαδρομή, γνώρισα λίγους ποταπούς και πολλούς υπέροχους ανθρώπους, συμπαραστάτες και συναγωνιστές. Για όσα ζήσαμε, νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη.

Όταν ξεκινήσαμε αυτόν τον αγώνα, ενάντια σε άνομα οικονομικά (επιχειρηματικά οικονομικά και συντεχνιακά) συμφέροντα είχα δώσει δημόσια την υπόσχεση στους δύο εκλιπόντες συγκατηγορούμενους μας, τη γυναικολόγο Μιλένα Ρούσκοβα και τον Δημήτρη Φαναριώτη (που «έφυγε» αφήνοντας 3 ορφανά και την χήρα του Όλγα Χαλκίδου, συγκατηγορούμενη), ότι θα βάζαμε τα δυνατά μας για να καλύψουμε κάπως την «απουσία» τους απ’ αυτό τον αγώνα.

Είχα υποσχεθεί στην κόρη μου ότι θα έδινα αυτόν τον αγώνα, για να μπορεί αύριο αυτή και μόνο αυτή να αποφασίζει για το σώμα της και την γέννα της.

Όσο άκουγα την Πρόεδρο Πράσα Μαγδαληνή και τον Εισαγγελέα Κωνσταντίνου Νικόλαο στο Δικαστήριο, το πρώτο που σκέφτηκα ήταν ότι μάλλον κατάφερα να τιμήσω την υπόσχεσή μου.

Ένα μεγάλο Ευχαριστώ από καρδιάς στους δικηγόρους μας, που δεν έκαναν απλά την δουλειά τους, αλλά έδωσαν μια μεγάλη μάχη.

Ένα μεγάλο Ευχαριστώ σε όλους εσάς, γνωστούς και άγνωστους, που με ένα μήνυμα, μια λέξη, μας δίνατε τόσους μήνες κουράγιο και πίστη ότι η προσπάθειά μας έχει νόημα.

Ευχαριστώ και όσους μας διέβαλλαν, διέδωσαν ψεύδη, μας έβρισαν, γιατί εμάς οι απειλές και η χυδαιότητα μας πεισμώνουν και μας δυναμώνουν.

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια χώρα μακρινή ήταν μια κακιά γυναίκα, η Κρουέλα ντε Βιλ που έκλεβε πλακούντες και τους πουλούσε για να γίνουν κρέμες και βλαστοκύτταρα… Όταν έμαθε ότι κάποιες μανούλες κατάφεραν να γλυτώσουν τους πλακούντες από τα νύχια της, λύσσαξε και άρχισε να τις καταδιώκει και να τις απειλεί… Όμως οι μανούλες δεν φοβήθηκαν και έκρυψαν τους πλακούντες στις αυλές τους, κάτω από όμορφα δεντράκια. Η Κρουέλα ντε Βιλ έχασε την ψυχραιμία της και άρχισε να κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο, μέχρι που κατέληξε σε ένα μέρος που κλείνουν όλους αυτούς τους ανθρώπους με ψυχολογικά προβλήματα. Μια φορά κι έναν καιρό η Κρουέλα ντε Βιλ (δηλαδή η κακιά της πόλης) έγινε σκέτη Κρουέλα και οι αυλές γέμισαν όμορφα δεντράκια.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμα

Είναι Δικαίωμα μας η επιλογή του τόπου, του τρόπου που θα φέρουμε το παιδί μας στη ζωή, αλλά και η διαχείριση του πλακούντα μας

 

Φοράω την κονκάρδα της Σοσιαλίστριας με υπερηφάνεια

 Το νέο μέλος του Συμβουλίου του Σιάτλ Kshama Sawant, αριστερά, στέκεται δίπλα στη Nicole Grant, η οποία παραβρέθηκε στην τελετή ορκωμοσίας. Φωτογραφία: Elaine Thompson

 

Στο Σιάτλ, πόλη που σηματοδότησε, για τον «ανεπτυγμένο» κόσμο την πραγματική και συμβολική έναρξη του κινήματος ενάντια στη νεοφιλελεύθερη Παγκοσμιοποίηση το 1999, εκλέχθηκε μια νέα γυναίκα στο δημοτικό συμβούλιο. Οι διακηρύξεις της για την κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη είναι πολύ ισχυρές, γι’ αυτό επιλέξαμε να τις δημοσιεύσουμε, ιδιαιτέρως όταν γνωρίζουμε πόσο δύσκολο είναι να περάσουν από εκλογές τέοιοι άνθρωποι στις ΗΠΑ. Η εκλογή αυτή, δείχνει ακόμα μια φορά τη δύναμη που αναβλύζει από τις γυναίκες, οι οποίες συχνά είναι πρωτοπόρες στο δημόσιο χώρο και στους κοινωνικούς αγώνες, παρά τα αυξημένα εμπόδια που θέτει κάθε εκδοχή της πατριαρχίας.

Φ.Σ.

Σημείωση του συντάκτη: Στην τελετή ορκωμοσίας, η Kshama Sawant έγινε η πρώτη σοσιαλίστρια – μέλος του δημοτικού συμβουλίου του Σιάτλ μετά από σχεδόν έναν αιώνα. Το πλήρες κείμενο της ομιλίας  της ορκωμοσίας της είναι παρακάτω.

 

Αδελφοί και αδελφές μου,

Σας ευχαριστώ για την παρουσία σας εδώ σήμερα.

Αυτή η πόλη έχει φτιάξει απαστράπτουσες περιουσίες για τους πολυ-εκατομμυριούχους και τις μεγάλες επιχειρήσεις που κυριαρχούν στο τοπίο του Σιάτλ. Την ίδια στιγμή, οι ζωές των εργαζόμενων, των ανέργων και των φτωχών γίνονται όλο και πιο δύσκολες, μέρα με τη μέρα. Το κόστος της στέγασης ανεβαίνει στα ύψη, ενώ η εκπαίδευση και η υγειονομική περίθαλψη γίνονται απροσπέλαστες.

Αυτό δεν συμβαίνει μόνο στο Σιάτλ. Είναι επαίσχυντο το γεγονός ότι, σε αυτήν τη χώρα, την πλουσιότερη στην ανθρώπινη ιστορία, πενήντα εκατομμύρια άνθρωποι – ένας στους έξι – ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Σε όλο τον κόσμο, δισεκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό και βασικές εγκαταστάσεις υγιεινής, ενώ παιδιά πεθαίνουν καθημερινά από υποσιτισμό.

Αυτή είναι η πραγματικότητα του διεθνούς καπιταλισμού. Αποτελεί το προϊόν του γιγαντιαίου καζίνο της κερδοσκοπίας που δημιουργείται από τους ληστές της Wall Street. Σε αυτό το σύστημα, η αγορά είναι Θεός και τα πάντα θυσιάζονται στον βωμό του κέρδους. Ο καπιταλισμός έχει αποτύχει κατά 99%.

Παρά την πρόσφατη συζήτηση για την οικονομική ανάπτυξη, η ανάκαμψη αφορά μόνο το πλουσιότερο 1%, ενώ οι υπόλοιποι από μας ακολουθούμε ασθμαίνοντας.

Στη χώρα μας, οι πολιτικοί τόσο του Δημοκρατικού όσο και του Ρεπουμπλικανικού κόμματος εξυπηρετούν πρωτίστως τα συμφέροντα των μεγάλων επιχειρήσεων. Ένα εντελώς δυσλειτουργικό Κογκρέσο ΕΧΕΙ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ την ομοφωνία σε ένα πράγμα – τακτικές αυξήσεις στους ήδη παχυλούς μισθούς τους – ενώ την ίδια στιγμή επιτρέπει στον κατώτατο μισθό να μένει στάσιμος και να βρίσκεται όλο και πιο πίσω από τον πληθωρισμό. Έχουμε το ανήθικο θέαμα ένας μέσος διευθύνων σύμβουλος εταιρείας να παίρνει επτά χιλιάδες δολάρια την ώρα, ενώ οι χαμηλόμισθοι εργαζόμενοι θεωρούνται θρασείς όταν διεκδικούν μόλις δεκαπέντε.

Για να αρχίσουν να αλλάζουν όλα αυτά, χρειαζόμαστε οργανωμένα μαζικά κινήματα των εργαζομένων και των νέων που να στηρίζονται στις δικές τους ανεξάρτητες δυνάμεις. Έτσι κερδίσαμε συνδικάτα, πολιτικά δικαιώματα και δικαιώματα ΛΟΑΤ.

Και πάλι, σε όλο το μήκος και το πλάτος αυτής της γης, οι εργαζόμενοι κινητοποιούνται για μια αξιοπρεπή και αξιοβίωτη ζωή για τους ίδιους και τα παιδιά τους. Κοιτάξτε το κίνημα των εργαζομένων στα fast food, τις εκστρατείες των εργαζομένων στη Walmart, και τον ηρωικό ακτιβισμό ενάντια στον αγωγό πετρελαίου Keystone XL!

Ακριβώς εδώ στο SeaTac, έχουμε μόλις δει την τεράστια και νικηφόρα εκστρατεία για τα δεκαπέντε δολάρια την ώρα. Την ίδια στιγμή, στην επαρχία της Lorain, στο Οχάιο, είκοσι τέσσερις υποψήφιοι πήραν μέρος στην προεκλογική εκστρατεία, όχι ως Δημοκρατικοί ή Ρεπουμπλικάνοι, αλλά ως «Ανεξάρτητη Εργασία» (Independent Labor) και εξελέγησαν στα δημοτικά συμβούλια τους.

Θα κάνω κάθε δυνατή προσπάθεια να εκπροσωπήσω τους μη προνομιούχους, τους κοινωνικά αποκλεισμένους, τους φτωχούς και τους καταπιεσμένους, πολεμώντας για τον κατώτατο μισθό των 15 δολαρίων την ώρα, οικονομικά προσιτή στέγαση, καθώς και για τη φορολόγηση των πολυ-εκατομμυριούχων, για μια μαζική επέκταση των μέσων μαζικής μεταφοράς και την εκπαίδευση. Αλλά η φωνή μου θα ακουστεί από αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία, μόνο αν οι ίδιοι οι εργαζόμενοι διεκδικήσουν τα αιτήματά τους στο δρόμο και οργανωθούν μαζικά.

Οι συνάδελφοί μου και εγώ στη Σοσιαλιστική Εναλλακτική (Socialist Alternative) θα σταθoύν δίπλα – δίπλα με όλους εκείνους που θέλουν να αγωνιστούν για έναν καλύτερο κόσμο. Αλλά οι άνθρωποι που εργάζονται χρειάζονται ένα νέο πολιτικό κόμμα, μια μαζική οργάνωση της εργατικής τάξης, που να διευθύνεται από τους ίδιους και να λογοδοτεί στους ίδιους. Ένα κόμμα που θα αγωνίζεται και θα κάνει εκστρατείες για το συμφέρον του, και θα υποστηρίζει με θάρρος εναλλακτικές λύσεις σε αυτό το σύστημα που κλυδωνίζεται από την κρίση.

Εδώ στο Σιάτλ, πολιτικές αυθεντίες ρωτούν για μένα: θα συμβιβαστεί; Μπορεί να συνεργαστεί με τους άλλους; Φυσικά, θα συναντηθώ και θα συζητήσω με τους εκπροσώπους του κατεστημένου. Αλλά όταν το κάνω, θα προβάλλω τις ανάγκες και τις προσδοκίες της εργατικής τάξης σε κάθε τραπέζι που θα καθίσω, ανεξάρτητα του ποιος κάθεται απέναντί μου. Και επιτρέψτε μου να κάνω ένα πράγμα απόλυτα σαφές: Δεν θα υπάρξουν παρασκηνιακές συμφωνίες με εταιρείες ή τους πολιτικούς τους υπηρέτες. Δεν θα υπάρξει σάπιο ξεπούλημα των ανθρώπων που εκπροσωπώ.

Φοράω το σήμα της σοσιαλίστριας με υπερηφάνεια. Ευχαριστώ τους σχεδόν εκατό χιλιάδες ψηφοφόρους που με ψήφισαν και τις εκατοντάδες από εσάς που εργαστήκατε ακούραστα για την εκστρατεία μας. Ας συνεχίσουμε.

Η εκλογή ενός σοσιαλιστή στο Συμβούλιο μιας μεγάλης πόλης στην καρδιά του παγκόσμιου καπιταλισμού έχει δημιουργήσει κυματισμό στον υπόλοιπο πλανήτη. Το γνωρίζουμε γιατί έχουμε λάβει μηνύματα υποστήριξης από την Ευρώπη, τη Λατινική Αμερική, την Αφρική και την Ασία. Όσοι αγωνίζονται για την αλλαγή μάς έχουν πει ότι έχουν εμπνευστεί από τη νίκη μας.

Για όλους εκείνους που είναι έτοιμοι να αντισταθούν στην ατζέντα των μεγάλων επιχειρήσεων – στο Σιάτλ και στην υπόλοιπη χώρα – σας απευθύνω έκκληση: οργανωθείτε. Ελάτε μαζί μας για την οικοδόμηση ενός μαζικού κινήματος με στόχο την οικονομική και την κοινωνική δικαιοσύνη, την δημοκρατική σοσιαλιστική αλλαγή, σύμφωνα με την οποία οι πόροι της κοινωνίας μπορούν να αξιοποιηθούν, όχι για να χορτάσουν την απληστία μιας μικρής μειονότητας, αλλά προς όφελος όλων των ανθρώπων. Αλληλεγγύη.

Μετάφραση: Χριστίνα Κούρκουλα

Πηγή: The Nation

 

Η κληρονομιά του φρανκισμού

της Λίντια Φαλκόν*

Δεν πίστευα ότι θα τολμούσαν. Επί δύο χρόνια και πριν ακόμη, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, η ηγεσία του Λαϊκού Κόμματος απειλεί τις γυναίκες και γενικά ολόκληρη την κοινωνία ότι θα ποινικοποιήσει, θα απαγορεύσει και θα εμποδίσει τη δυνατότητα έκτρωσης. Όμως οι αντιδράσεις των φεμινιστικών οργανώσεων, τα επικριτικά σχόλια μεγάλης μερίδας πολιτικών και διανοουμένων, τόσο ανδρών όσο και γυναικών, και η ηχηρή εκστρατεία, την οποία εύλογα προκάλεσε μια τέτοια πρόθεση σχεδόν σε όλες τις προηγμένες χώρες, καθυστέρησαν την εφαρμογή τέτοιων μέτρων. Από την Αυστραλία μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες και από την Πορτογαλία μέχρι τη Νορβηγία οι φεμινίστριες με ρωτούσαν συνεχώς αν ήταν σίγουρο ότι θα ψηφιζόταν ένας νόμος όπως αυτός που ανακοινώθηκε και καθυστερούσε τόσο, ώστε αμφέβαλλα ότι θα προχωρούσαν. Αλλά τελικά το νομοσχέδιο είναι έτοιμο.

Βέβαια ο Γαγιαρδόν[1] είχε απειλήσει ότι θα απαγόρευε τις αμβλώσεις ακόμη και στις περιπτώσεις βιασμού, όμως το δέχονται και το συνιστούν όχι μόνο η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας και η Επιτροπή για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών των Ηνωμένων Εθνών, αλλά σίγουρα και οι γυναίκες του κόμματός του –και ποιος ξέρει και πόσοι άνδρες;– πράγμα που έθεσε όρια στο υπερσυντηρητικό του παραλήρημα. Όμως ήδη βρισκόμαστε στην ίδια κατάσταση με εκείνη των αρχών της δεκαετίας του 1980, όταν οι φεμινίστριες διεκδικούσαμε με όλες μας τις δυνάμεις το δικαίωμα των γυναικών να ορίζουν όχι μόνο το ίδιο τους το σώμα αλλά και τη μελλοντική τους ζωή, την οποία υποθηκεύει για πάντα η ανεπιθύμητη μητρότητα.

Τριάντα χρόνια μετά από εκείνους τους αγώνες μοιάζει με εφιάλτη να βρισκόμαστε πάλι στους δρόμους φωνάζοντας ότι το σώμα μας είναι δικό μας, ότι η κοιλιά μας και η ικανότητά της να γεννά δεν ανήκουν ούτε στην καθολική Εκκλησία, ούτε στον νομοθέτη, ούτε στον δικαστή, ούτε στον γιατρό, ούτε καν στον άνδρα που έσπειρε το έμβρυο, σε όλες εκείνες τις εξουσίες που πάντα οικειοποιούνται την αναπαραγωγική ιδιότητα των γυναικών και γίνονται κύριοι της μήτρας και της ζωής τους.

Τους τελευταίους μήνες δημοσιεύτηκαν και διατυπώθηκαν επανειλημμένως –και θα συνεχίσουν και τους επόμενους– επιχειρήματα από φεμινιστική, κοινωνιολογική και ιατρική σκοπιά και από τη σκοπιά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα οποία υποστηρίζουν ότι η απόφαση για διακοπή της κύησης ανήκει αποκλειστικά στην έγκυο. Αποτελούν θεμελιώδη αναγνώριση των γυναικών ως ελεύθερων ανθρώπινων όντων, ως πολιτών, ως υποκειμένων κοινωνικού, ηθικού και πολιτικού δικαίου. Περιγράφηκε με κάθε ειλικρίνεια το φάσμα της δυστυχίας την οποία τους επιφυλάσσει η εφαρμογή ενός τέτοιου νόμου, καθώς και η τεράστια οικονομική ποινικοποίηση την οποία συνεπάγονται για ολόκληρη την κοινωνία οι παράνομες αμβλώσεις και οι επιπτώσεις τους στην υγεία, τα ταξίδια σε πόλεις του εξωτερικού, η αμοιβή των ιδιωτικών κλινικών, χωρίς να μπορεί να μετρηθεί ο πόνος που σημαίνουν όλα αυτά για τις γυναίκες και τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Επομένως δεν θα τα επαναλάβω.

Θέλω όμως να καταθέσω τις σκέψεις μου σχετικά με τη σημασία αυτού του νόμου από πολιτική άποψη. Είναι ακόμη μια απόδειξη, μαζί με τον Νόμο για την Ιστορική Μνήμη[2], τις υποθέσεις των φρανκιστών δολοφόνων που μπήκαν στο αρχείο, τα λείψανα των θυμάτων που βρίσκονται σε όλες τις τάφρους της Ισπανίας και δεν αναζητούνται πια, την απόκρυψη της ιστορίας του περασμένου αιώνα από τα σχολεία και τα μέσα ενημέρωσης, ότι ο φρανκισμός ούτε εξαφανίστηκε, ούτε μπήκε στο αρχείο, ούτε διώκεται, αλλά συνεχίζει να κυβερνά.

Η απαγόρευση των αμβλώσεων υπήρξε χαρακτηριστικό γνώρισμα του φασισμού ο οποίος διήρκεσε στη χώρα μας περισσότερο από τα σαράντα χρόνια δικτατορίας. Αν λάβουμε υπόψη ότι στην Καστίλλη και Λεόν, τη Γαλικία, την Ανδαλουσία, την Εξτρεμαδούρα η δικτατορία επιβλήθηκε αμέσως μετά τη 18η Ιουλίου[3] και ότι το σύνταγμα ψηφίστηκε μόλις το 1978, τότε στη μισή χώρα ο φρανκισμός υπήρξε νικητής και κυρίαρχος επί σαράντα δύο χρόνια. Πρέπει όμως να προσθέσουμε ότι οι περισσότεροι ηγέτες της μεταπολίτευσης, που τόσο έχει επαινεθεί, ήταν φρανκιστές με τη βούλα, με γαλάζιο πουκάμισο[4] μέχρι τις παραμονές της προσχώρησής τους στη δημοκρατία, ότι επέβαλαν αυτό το σύνταγμα που υπερασπίζεται το «δικαίωμα στη ζωή», ότι στην οικονομία, την πολιτική και τον πολιτισμό εξακολουθούν να κυριαρχούν τα ίδια ονόματα της Δεξιάς, όπως και τον προηγούμενο αιώνα, και ότι η καθολική Εκκλησία της Ισπανίας είναι πιο αντιδραστική και από τον νέο Πάπα, συνεπώς δεν πρέπει να μας εκπλήσσει καθόλου ο νόμος Γαγιαρδόν.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που βρίσκω παράδοξο είναι η έκπληξη και ο σκανδαλισμός των φεμινιστριών και της Αριστεράς εξαιτίας των νομικών και οικονομικών μεταρρυθμίσεων τις οποίες εφαρμόζει η κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος. Νόμιζαν, φαίνεται, ότι η δημοκρατία, που τόσο τους την έχουν διαφημίσει, είχε εδραιωθεί οριστικά στη χώρα μας. Φαίνεται ότι η κοινωνία πάσχει από βαθιά αμνησία και δεν θυμάται τι είναι η ισπανική Δεξιά, αν και δεν πέρασαν παρά μόνο δέκα χρόνια από τότε που κυβερνούσε πάλι[5]. Βέβαια ο Χοσέ Μαρία Αθνάρ και το επιτελείο του δεν αναθεώρησαν τη νομική μεταρρύθμιση του 1983[6], η οποία αποποινικοποιούσε τρεις αιτίες άμβλωσης, ενώ ο νέος νόμος τις επαναποινικοποιεί[7], αλλά αποδείχτηκε εντελώς αφελές να φανταζόμαστε ότι ο Ραχόι και η παρέα του θα αποδέχονταν το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση, χωρίς αυτές να ζητήσουν την άδεια κανενός, έστω και εντός του σύντομου ορίου των δεκατεσσάρων εβδομάδων και μολονότι παραμένει αδίκημα που ποτέ δεν απαλείφτηκε από τον ποινικό κώδικα.

Αν η ακροδεξιά κυβέρνηση, που μας καταπιέζει, έπρεπε να πάρει κάποια εκδίκηση ενάντια στη δειλές κατακτήσεις που είχε σημειώσει ο φεμινισμός, αν με κάποιον τρόπο μπορούσε να εκδικηθεί εμάς τις γυναίκες, επειδή δεν πια είμαστε σκλάβες, όπως προέβλεπε η δικτατορική νομοθεσία, αν τελικά έπρεπε να παρουσιαστεί στην καθολική Εκκλησία, τη μεγάλη της σύμμαχο και συνένοχη, ως εγγυητής των σχετικών αρχών, έπρεπε να απαγορεύσει και πάλι το δικαίωμα των γυναικών να ορίζουν το σώμα και τη μοίρα τους.

Στο DNA της Δεξιάς, της Εκκλησίας, όλων των αντιδραστικών δυνάμεων βρίσκεται η υποτέλεια των γυναικών, η υποταγή στο αναντικατάστατο μητρικό τους καθήκον, η διατήρησή τους ως αναπαραγωγικών δυνάμεων, η υποχρέωσή τους να γεννούν είτε θέλουν είτε όχι.

Ο νόμος Γαγιαρδόν παραπέμπει απευθείας σε όλες επιταγές και τα δόγματα του φρανκισμού που κυριάρχησαν στην πρόσφατη ιστορία μας σχεδόν επί μισόν αιώνα. Αποδεικνύει, ακόμη μια φορά, ότι η μεταπολίτευση και η υποτιθέμενη δημοκρατία, την οποία έφερε, είναι άμεσες κληρονόμοι του φρανκισμού. Και ότι μόνο μέσω της ριζικής ρήξης με τους καθοδηγητές του φασισμού και της ανατροπής του μοναρχικού και πατριαρχικού καθεστώτος, που μας καταπιέζει, θα μπορέσουμε εμείς οι γυναίκες να αποκτήσουμε την ελευθερία μας.

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: El Público

 

Λίντια Φαλκόν Ονίλ (Lidia Falcón O’Neil) είναι πτυχιούχος νομικής, δραματικής τέχνης και δημοσιογραφίας, διδάκτωρ φιλοσοφίας και επίτιμη διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Γούστερ του Οχάιο. Ίδρυσε τα περιοδικά Φεμινιστική Διεκδίκηση (Vindicación Feminista) και Εξουσία και Ελευθερία (Poder y Libertad), τα οποία και διευθύνει.

Ίδρυσε το Φεμινιστικό Κόμμα Ισπανίας (Partido Feminista de España) και τη Συνομοσπονδία Φεμινιστικών Οργανώσεων Ισπανίας (Confederación de Organizaciones Feministas del Estado Español). Συμμετείχε στο Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων κατά των Γυναικών των Βρυξελών, στο συνέδριο Η αδελφοσύνη είναι παγκόσμια (Sisterhood is global) στη Νέα Υόρκη, σε όλες τις Διεθνείς Εκθέσεις Φεμινιστικού Βιβλίου και στις Παγκόσμιες Διασκέψεις Γυναικών στο Ναϊρόμπι και στο Πεκίνο.

Συνεργάζεται με πολλές εφημερίδες και περιοδικά στην Ισπανία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχει εκδώσει 42 βιβλία. Από τα δοκίμιά της ξεχωρίζουν: Γυναίκες και κοινωνία (Mujer y sociedad), Το φεμινιστικό ζήτημα (La razón feminista), Βία κατά των γυναικών (Violencia contra la mujer), Γυναίκες και πολιτική εξουσία (Mujer y poder político) και Οι νέοι μύθοι του φεμινισμού (Los nuevos mitos del feminismo), τα οποία έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες.

Πλούσιο είναι και το πεζογραφικό της έργο: Γράμματα σε μια ηλίθια Ισπανίδα (Cartas a una idiota española), Κρατά πολύ να περιμένεις σιωπηλός (Es largo esperar callado), Τα παιδιά των ηττημένων (Los hijos de los vencidos), Στην κόλαση (En el infierno), Το παιχνίδι του δέρματος (El juego de la piel), Ρήξεις (Rupturas), Δρόμος χωρίς επιστροφή (Camino sin retorno), Μεταμοντέρνοι (Postmodernos), Κλάρα (Clara), Δολοφονώντας το παρελθόν (Asesinando el pasado), Πολιτικές αναμνήσεις (Memorias políticas), Στο τέλος ήμουν μόνη (Al fin estaba sola), Μια γυναίκα του καιρού μας (Una mujer de nuestro tiempo), Εκτέλεση με συνοπτικές διαδικασίες (Ejecución sumaria) και μια ποιητική συλλογή Κοίταγμα φλογερό και σπαρακτικό (Mirar ardiente y desgarrado).

 


Σημ. μετφ.


[1] Αλμπέρτο Ρουίθ-Γαγιαρδόν (Alberto Ruiz-Gallardón), υπουργός Δικαιοσύνης, ο οποίος εθεωρείτο μετριοπαθής, όταν ήταν πρόεδρος της τοπικής κυβέρνησης της Μαδρίτης και στη συνέχεια δήμαρχος της ίδιας πόλης.

[2] Ψηφίστηκε το 2007, επί διακυβέρνησης του Σοσιαλιστικού Κόμματος και πρωθυπουργίας του Χοσέ Λουίς Ροντρίγκεθ Θαπατέρο (José Luis Rodríguez Zapatero), ως όψιμη και άτολμη απόδοση ιστορικής δικαιοσύνης, εφόσον δεν καταδικάζει απερίφραστα τον φρανκισμό. Ο νόμος προβλέπει τη χρηματοδότηση της εκταφής των εκτελεσμένων δημοκρατικών, την απομάκρυνση των δικτατορικών συμβόλων από τα δημόσια κτίρια και την απόδοση της ισπανικής υπηκοότητας στους απογόνους των ηττημένων αυτοεξόριστων, με προϋπόθεση τη δήλωση πίστης στο σύνταγμα, άρα και στον βασιλιά –πράγμα μάλλον παράδοξο για τα παιδιά και τα εγγόνια εκείνων που υπερασπίστηκαν τη Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία.

[3] Στις 18 Ιουλίου 1936 άρχισε ο ισπανικός Εμφύλιος ύστερα από το στρατιωτικό πραξικόπημα κατά της εκλεγμένης κυβέρνησης· στις παραπάνω περιοχές σύντομα επικράτησαν οι φασίστες.

[4] To χρώμα των στολών της Ισπανικής Φάλαγγας.

[5] 1996-2004.

[6] Της κυβέρνησης του Σοσιαλιστικού Κόμματος υπό τον Φελίπε Γκονθάλεθ (Felipe González).

[7] Καταργείται το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει τη διακοπή της κύησης μέχρι τη δέκατη τέταρτη εβδομάδα (το οποίο κατοχυρώθηκε μόλις το 2010) και μετατρέπεται σε αδίκημα, όπως συνέβαινε και με τον νόμο του 1985, εκτός από τις περιπτώσεις βιασμού ή κινδύνου για τη σωματική και ψυχική της υγεία. Επίσης απαγορεύεται η έκτρωση ακόμη και αν συντρέχουν λόγοι γενετικών ανωμαλιών του εμβρύου, εκτός εάν υπάρχουν σοβαρές ψυχολογικές επιπτώσεις στην έγκυο. Σε όλες τις περιπτώσεις απαιτείται ιατρική γνωμάτευση με προϋποθέσεις αυστηρότερες από εκείνες του νόμου του 1985.

 

Διαβάστε ακόμα

Ισπανία: Σχέδιο νόμου για τον περιορισμό των Αμβλώσεων

 

«Γιατί είμαι φεμινίστρια»: Συνέντευξη της Σιμόν ντε Μποβουάρ

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

Ζούμε σε μια εποχή που η ισότητα μεταξύ των φύλων κεκτημένη –τουλάχιστον σε κάποια μέρη του κόσμου- και ο φεμινισμός εύκολα κατατάσσεται σε εκείνες τις ιδέες που θεωρούνται ξεπερασμένες. Είναι όμως έτσι; Κοιτάζοντας τα διλήμματα και τα ερωτήματα που απασχόλησαν λίγο προηγούμενες τέτοιου είδους βεβαιότητες μπορεί και να κλονίζονται.

Το Φύλο Συκής, με αφορμή την επέτειο των γενεθλίων της Σιμόν ντε Μποβουάρ στις 9 Γενάρη, αναδημοσιεύει εδώ μια συνέντευξή της στη γαλλική τηλεόραση από το 1975 με τίτλο «Γιατί είμαι φεμινίστρια». Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, η γνωστή φιλόσοφος αναλύει το σκεπτικό της για μια σειρά από ζητήματα σχετικά με το τι σημαίνει να είσαι γυναίκα, όπως το πώς χτίζεται η θηλυκότητα ως προϊόν της κοινωνίας και η σημασία και τα προβλήματα της αποκλειστικής ενασχόλησης με το νοικοκυριό, την επιρροή του σημαντικού της έργου «το δεύτερο φύλο» και την απήχηση που είχε σε άντρες, γυναίκες και στην αριστερά, τη σχέση του καπιταλισμού με την πατριαρχία, την αναγκαιότητα ενός κινήματος για τη γυναικεία χειραφέτηση και άλλα πολλά. Εντέλει, παρακολουθώντας την διαπιστώνει κανείς /καμία ότι παρότι οι καιροί αλλάζουν και έκτοτε έχουν συντελεστεί πολλά θετικά βήματα για τις γυναίκες, πολλά ζητήματα παραμένουν τραγικά επίκαιρα.

Το βίντεο διάρκειας 49:44΄ είναι στα γαλλικά, με αγγλικούς υπότιτλους

 

YouTube Preview Image

 

Διαβάστε ακόμα

Σιμόν ντε Μποβουάρ: Γυναίκα δε γεννιέσαι, γίνεσαι

 

Σιμόν ντε Μποβουάρ: Γυναίκα δε γεννιέσαι, γίνεσαι

Σαν σήμερα το 1908 έρχεται στο κόσμο στο Παρίσι ένα κορίτσι που έγινε ένα από τα πιο φωτεινά γυναικεία σύμβολα του 20ού αιώνα και άλλαξε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο νοείται η γυναίκα. Η ζωή και η σκέψη της Σιμόν ντε Μποβουάρ ξέφευγαν από τα στενά φεμινιστικά πλαίσια, περιπλέκονταν με τον υπαρξισμό, την Αριστερά, τη σεξουαλική απελευθέρωση, τη Γαλλική διανόηση και επηρέασαν σε επίπεδο ιδεών και φαινομένων την κοινωνία.

Η Σιμόν γεννιέται στις 9 Ιανουαρίου 1908 στο Παρίσι, μεγαλώνει σε ένα συντηρητικό, μεγαλοαστικό και καθολικό περιβάλλον και σε μικρή ηλικία θέλει να γίνει καλόγρια. Στα 14 της χρόνια περνάει μια σημαντική υπαρξιακή κρίση που την απομακρύνει μια και καλή από το Θεό και την εθίζει στη φιλοσοφική αναζήτηση. Το πάθος της για τη φιλοσοφία την οδηγεί στα έδρανα της École Normale Supérieure, όπου ξεχωρίζει για την ανατρεπτική της σκέψη και το 1921 γνωρίζει τον Ζαν-Πωλ Σαρτρ.

Αποτελεί ειρωνεία το γεγονός πως η «μητέρα του φεμινισμού» έχει αποτυπωθεί στη συνείδηση πολλών ως η σύντροφος ενός σπουδαίου άντρα, αλλά η σχέση της Μποβουάρ με τον Σαρτρ, τόσο στον έρωτα όσο και στη φιλοσοφία, είναι ιδιαίτερη, αμφίδρομη και ανεξάρτητη. Ως ζευγάρι, μένουν σε διαφορετικά σπίτια και ως ερωτικοί σύντροφοι, διατηρούν ανοιχτές ερωτικές σχέσεις με άλλους ανθρώπους, ενίοτε και όλοι μαζί, καταστάσεις που η Μποβουάρ θα εξιστορήσει μέσα από το λογοτεχνικό της έργο.

Ο ελεύθερος έρωτας και η αυτοδιάθεση του σώματος βρίσκονται στην καρδιά της σχέσης τους και η λέξη «γάμος» αποτελεί ένα «κακό αστείο». Όταν το 1931 ο Σαρτρ ζητά από τη Μποβουάρ να παντρευτούν –για πρακτικούς κυρίως λόγους– η Γαλλίδα είναι κάθετη: «ο γάμος είναι περιορισμός, αστικοποίηση, αλλά και θεσμοθετημένη παρέμβαση του κράτους στην ιδιωτική ζωή των πολιτών».

Για να κερδίσει την οικονομική ανεξαρτησία της, η Σιμόν γίνεται καθηγήτρια, αλλά το ναζιστικό κατοχικό καθεστώς την απολύει το 1943, επειδή υποστηρίζει τη σχέση μαθήτριάς της με Ισπανό εβραϊκής καταγωγής. Κατά τη διάρκεια της κατοχής, η Μποβουάρ έρχεται σε επαφή με τον Καμύ, τον Ζενέ, τον Πικάσο και άλλα «αντιστασιακά στοιχεία» του Παρισιού, ενώ παίρνει μέρος στην οργάνωση ‘Σοσιαλισμός και Ελευθερία’ που ιδρύει ο Σαρτρ στα πλαίσια της αντίστασης.

Συχνάζει στο θρυλικό παρισινό καφέ Les Deux Magots, όπου οι πολιτικές και φιλοσοφικές συζητήσεις της με τον Σαρτρ και τους υπόλοιπους μένουν στην ιστορία. Όταν ο πόλεμος τελειώνει, αρχίζει η χρυσή εποχή για τη Σιμόν, που εκδίδει μαζί με τον Σαρτρ το πολιτικό περιοδικό ‘Les Temps Modernes’ στις σελίδες του οποίου αντανακλάται η ανατρεπτική της σκέψη πάνω στην πολιτική, τη φιλοσοφία και το γυναικείο ζήτημα. Είναι χαρακτηριστικό πως οι συντηρητικοί και καθολικοί κύκλοι της Γαλλίας την βλέπουν ως «πορνογράφο» και ως «νυμφομανή».

Στα μέσα του 1949, η Σιμόν ντε Μποβουάρ δημοσιεύει ‘Το Δεύτερο Φύλο’ (Le Deuxième Sexe), ένα έργο που σήμερα είναι γνωστό ως «η βίβλος του φεμινισμού» και που, σε κάθε περίπτωση, δίνει μια ριζοσπαστική ερμηνεία στο τι είναι γυναίκα. Για πρώτη φορά, η ταυτότητα της γυναίκας παρουσιάζεται ως κάτι μη φυσικό και μη δεδομένο, ως ένα κοινωνικό κατασκεύασμα που συντηρεί συγκεκριμένες σεξουαλικές σχέσεις εξουσίας: «Γυναίκα δε γεννιέσαι, γίνεσαι».

Υπό το πρίσμα του υπαρξισμού, η Μποβουάρ βλέπει τη Γυναίκα ως το σημαντικότερο παράδειγμα του κοινωνικού «Άλλου», ως μία ύπαρξη που ιστορικά ορίζεται σαν το αδύναμο, αφύσικο και μη ομαλό αντίθετο του Άντρα και το γεγονός αποτελεί τη ρίζα της καταπίεσης των γυναικών. Η θεώρηση αυτή είναι τα θεμέλια πάνω στα οποία θα στηριχθεί η μετέπειτα φεμινιστική λογοτεχνία, που περιστρέφεται γύρω από το κοινωνικό κατασκεύασμα της θηλυκής ταυτότητας και την έννοια του σεξουαλικού «Άλλου».

Κάπως έτσι, η Σιμόν αναδεικνύεται σε αρχιέρεια του φεμινισμού κατά την ταραγμένη δεκαετία του ’60, ένα κίνημα που έχει ξεφύγει από τη διεκδίκηση ψήφου και ίσων δικαιωμάτων και θέλει να αλλάξει ριζικά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζονται οι γυναίκες. Παράλληλα, θεωρείται παραδειγματική η στάση που κρατάει σε πολιτικά τεκταινόμενα όπως ο γαλλοαλγερινός πόλεμος.

Το έργο της Μποβουάρ είναι πολυδιάστατο, αφού περιλαμβάνει από πολιτικές θέσεις και φιλοσοφικά δοκίμια μέχρι μυθιστορήματα, βιογραφίες και θεατρικά έργα. Η αλληλοεπιρροή με το Σάρτρ είναι εμφανής σε πολλές περιπτώσεις, τόσο στα κείμενα της Μποβουάρ, όσο και σε αυτά του Σάρτρ, ακόμα και στο μεγαλούργημά του «Το Είναι και το Μηδέν».

Η Σιμόν ντε Μποβουάρ πεθαίνει στις 14 Απριλίου 1986 από πνευμονία και θάβεται στο νεκροταφείο Μονπαρνάς του Παρισιού, δίπλα στον αγαπημένο της Σαρτρ.

Πηγή: tvxs

 

17χρονη νεκρή σε σκηνικό βίας τα Χριστούγεννα

επιμέλεια Σίσσυ Βωβού

Τραγικό γεγονός την επομένη των Χριστουγέννων, όπου 17χρονη κοπέλα διακομίσθηκε στο Ασκληπιείο Βούλας και εξέπνευσε, μετά από χορήγηση ναρκωτικών ουσιών.

Όλα δείχνουν ότι πρόκειται για μια επανάληψη της τραγικής υπόθεσης της Ξάνθης, με το βιασμό και φόνο της Ζωής Δαλακλίδου, ακριβώς ένα χρόνο μετά.

Από την ιατροδικαστική εξέταση βρέθηκε ότι είχε υπάρξει σεξουαλική επαφή παντός είδους, και εξετάζεται το ενδεχόμενο του βιασμού. Επίσης η αστυνομία θεωρεί ότι τα ναρκωτικά της χορηγήθηκαν αναγκαστικά.

Σύμφωνα με τις πληροφορίες, η κοπέλα, που ήταν από τα Γιάννενα και είχε έρθει με τους γονείς της στην Αθήνα για τις γιορτές, είχε γνωρίσει τους άνδρες που την μετέφεραν στο νοσοκομείο από το facebook, μετέβη στο σπίτι του ενός όπου της συνέβησαν τα παραπάνω.

Σύμφωνα με δική μας έρευνα, η αστυνομία και οι άλλες αρχές δεν χορηγούν τις σχετικές πληροφορίες, παρά τη σοβαρότητα του γεγονότος και παρά το ότι η κοπέλα πέθανε.

Οι δύο άνδρες έχουν συλληφθεί απ’ ότι μαθαίνουμε, αλλά είναι πολύ σοβαρό το ερώτημα αν θα κρατηθούν και ποιες κατηγορίες θα τους απαγγελθούν.

Σε κάθε περίπτωση, πρόκειται για ένα περιστατικό έμφυλης βίας για το οποίο στο Φύλο Συκής θα προσπαθήσουμε να διερευνήσουμε περισσότερο.

Έρευνα για τα χαρακτηριστικά των γυναικών θυμάτων έμφυλης βίας

Την έρευνα που ακολουθεί, μας έστειλε για δημοσίευση η ερευνήτρια κ. Τζαμαλούκα, ερευνήτρια, Δρ. Κοινωνική Ψυχολόγος, συνεργάτης του Εργαστηρίου Μελέτης Συμπεριφορών Υγείας και Οδικής Ασφάλειας, μετά από πρόσφατη γνωριμία μας και την ευχαριστούμε. Στην έρευνα συμμετείχαν και οι κυρίες Γ.Γαλάτη και Γ. Κοσματοπούλου, κοινωνικοί λειτουργοί των ΤΕΙ – Κρήτης.

Στόχος της έρευνας ήταν η διερεύνηση της σχέσης μεταξύ των στερεοτυπικών ανδρόγυνων χαρακτηριστικών σε δείγμα 310 γυναικών με τις πιθανότητες βίαιης συμπεριφοράς εναντίον αυτών των γυναικών από τους συντρόφους τους. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε το 2008 στους Δήμους Ν. Φιλαδέλφειας και Χολαργού με την τεχνική της τυχαίας στρωματοποίησης.

Φυσικά το θέμα είναι από τα σημαντικά ενδιαφέροντα της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των γυναικών, το δε Φύλο Συκής φιλοξενεί τακτικά ειδήσεις και αναλύσεις πάνω σ’ αυτό το θέμα, πιστεύοντας ότι συμβάλλει στη συνειδητοποίηση της σοβαρότητας του φαινομένου και στην παρουσία και συζήτησή του στο δημόσιο χώρο. Συχνά ο τρόπος προσέγγισης των στερεοτύπων για τα φύλα και η διαχείρισή τους μπορεί να διαφέρουν, με συνέπεια να αναπτύσσεται μια συζήτηση που μπορεί πάντα να οδηγήσει σε καλύτερη κατανόηση.

Σίσσυ Βωβού

——————————

Τα ανδρόγυνα χαρακτηριστικά των γυναικών – προστασία από την κακοποίηση

Κύριος άξονας αυτής της εργασίας ήταν η μελέτη των δυναμικών χαρακτηριστικών που μπορεί να διαθέτει μια γυναίκα. Λέγοντας δυναμικά χαρακτηριστικά εννοούμε  τα «θετικά στερεοτυπικά αντρικά χαρακτηριστικά». Για την κατανόηση της παραπάνω έννοιας, είναι σκόπιμο να αναφέρουμε τα γενικά αντρικά στερεοτυπικά χαρακτηριστικά  τα οποία είναι: ανεξαρτησία, ανταγωνιστικότητα, αποδοτικότητα, δυνατή προσωπικότητα, φιλοδοξία, επιθετικότητα, ηγετικές ικανότητες, δυναμισμός, αυτοεκτίμηση, οργανωτικότητα, σιγουριά, ασφάλεια, ρεαλισμός, σκληρότητα, ανωτερότητα.

Έτσι, είναι σωστό να προσθέσουμε ότι η υψηλή αυτοεκτίμηση, η ανεξαρτησία και η αποδοτικότητα είναι τα κύρια δυναμικά χαρακτηριστικά μιας γυναίκας και ότι οι γυναίκες με αυτά τα στοιχεία προέρχονται από οποιοδήποτε μορφωτικό, οικονομικό, πολιτιστικό και κοινωνικό επίπεδο και δεν ανήκουν σε κάποια συγκεκριμένη κατηγορία, είτε ανώτερη είτε κατώτερη.

Τα ανδρόγυνα χαρακτηριστικά είναι ένας συνδυασμός στερεοτυπικών αντρικών και θηλυκών τύπων ή συμπεριφορών (συναισθηματικών και εκφραστικών). Παραδοσιακά, κάποιες συγκεκριμένες συμπεριφορές είναι σχετισμένες με τους άντρες (π.χ επιθετικός,  ανεξάρτητος), ενώ άλλες με τις γυναίκες (π.χ ευαίσθητη, κοινωνική). Η παραδοσιακή ανδρογυνία φέρεται ως μια ταυτότητα φύλου που εμπεριέχει μια ισορροπία από θετικά θηλυκά και  αρσενικά χαρακτηριστικά.

Πολλοί άνθρωποι είναι αρσενικοί ή θηλυκοί, ορισμένοι όμως, είναι αρσενικοί και θηλυκοί ταυτόχρονα. π.χ. μια γυναίκα που διαθέτει έναν συνδυασμό αντρικών και θηλυκών χαρακτηριστικών (είναι ανεξάρτητη, ήρεμη και σίγουρη) και θεωρείται ανδρόγυνος τύπος.

Έρευνες έχουν δείξει ότι γυναίκες που κατέχουν κάποια από τα στερεοτυπικά αντρικά χαρακτηριστικά  έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες για ψυχική υγεία και ευεξία. Γνωρίζουμε επίσης ότι η ψυχική υγεία και η ευεξία συνδέονται με τα δυναμικά χαρακτηριστικά μιας γυναίκας και ότι η κακοποίηση ενδέχεται να επιδρά αρνητικά σ’ αυτούς τους δύο τομείς ζωής.

Η ανδρόγυνη συμπεριφορά συνδέεται και με την δημιουργικότητα ενός ατόμου. Ευρήματα  στηρίζουν την άποψη ότι η δημιουργικότητα απαιτεί το ίδιο αντρικά και θηλυκά χαρακτηριστικά, όπως για παράδειγμα ανεξαρτησία σκέψης κι ευαισθησία. Σε νεότερη έρευνα επικυρώνεται η παραπάνω θέση, δηλαδή ότι άνθρωποι που διαθέτουν συνδυασμό αντρικών και θηλυκών χαρακτηριστικών είναι και πιο δημιουργικοί.

Πέρα από την δημιουργικότητα, τα άτομα που παρουσιάζουν ανδρόγυνη συμπεριφορά έχουν πιο υψηλούς δείκτες αυτοεκτίμησης.

Τα ανδρόγυνα χαρακτηριστικά, αναφέρονται σε θηλυκούς και αντρικούς τύπους συμπεριφοράς, που μπορεί να διαθέτει ταυτόχρονα ένα άτομο, αντίθετα από εκείνο που διαθέτει κυρίως θηλυκούς παραδοσιακούς τύπους ή αντίστοιχα αρσενικούς. «Θηλυκό» άτομο χαρακτηρίζεται εκείνο που διαθέτει τα στερεοτυπικά γυναικεία χαρακτηριστικά, όπως για παράδειγμα τρυφερότητα, ντροπαλότητα, υψηλή έκφραση συναισθημάτων κ.λ.π. Αντίθετα, «αρσενικό» άτομο εκείνο που έχει τους στερεοτυπικούς αντρικούς ρόλους, όπως: δυναμισμό, αποφασιστικότητα, σκληρότητα κ.λ.π.

Η ανδρογυνία είναι μια ισορροπία αυτών των χαρακτηριστικών από τις δύο πλευρές, ένας συνδυασμός αντρικών και θηλυκών στερεοτυπικών ρόλων. Στην σύγχρονη κοινωνία βλέπουμε καθαρά θηλυκούς τύπους ή αρσενικούς, αλλά και ανδρόγυνους. Η ανδρογυνία σε σχέση με άλλους τομείς της καθημερινής ζωής του ανθρώπου έχει μελετηθεί από μια σειρά ερευνητών.

Χαρακτηριστικά ανδρογυνίας ως αποτρεπτικοί παράγοντες γυναικείας κακοποίησης

Η παρούσα έρευνα εστίασε το ενδιαφέρον της στη μελέτη των ανδρόγυνων χαρακτηριστικών των γυναικών και κατά πόσον αυτά τα χαρακτηριστικά μπορούν να αποτελέσουν προστατευτικούς παράγοντες από την βία των συντρόφων τους.

Αναλυτικότερα, σκοπός της έρευνας αυτής ήταν:

α) να διερευνήσει τα ανδρόγυνα χαρακτηριστικά ενήλικων γυναικών αστικού πληθυσμού που συμβιώνουν με το άλλο φύλο,

β) να καταγράψει περιστατικά Σωματικής, Ψυχολογικής, Συναισθηματικής και Σεξουαλικής κακοποίησης, έτσι όπως αυτά δηλώθηκαν από τις γυναίκες -θύματα.

γ) να αναζητήσει ενδεχόμενες συσχετίσεις ανάμεσα στα ανδρόγυνα χαρακτηριστικά των γυναικών με τις τέσσερις μορφές κακοποίησης που υπέστησαν.

Η ταυτότητα της έρευνας

Μελετήθηκε ένα δείγμα 310 γυναικών στους Δήμους Ν. Φιλαδέλφειας και Χολαργού με την τεχνική της τυχαίας στρωματοποίησης. Ως κριτήρια επιλογής των ερωτηθέντων ήταν η ηλικία και η συμβίωση με το άλλο φύλο για ένα τουλάχιστον έτος. Οι γυναίκες συμπλήρωσαν ερωτηματολόγιο με ερωτήσεις κλειστού τύπου. Η μελέτη πραγματοποιήθηκε το καλοκαίρι του 2008.

Χρησιμοποιήθηκαν κλίμακες μέτρησης της ανδρογυνίας (Bem,1974) και της κακοποίησης (Tzamalouka et.al., 2007)  προκειμένου να ελεγχθεί η υπόθεση ότι γυναίκες με χαμηλούς δείκτες ανδρόγυνων (ανδρικών και γυναικείων) χαρακτηριστικών επιτρέπουν στους συντρόφους τους οποιαδήποτε μορφή κακοποίησης.

Μέτρηση ανδρόγυνων χαρακτηριστικών

Χρησιμοποιήθηκαν 40 ερωτήσεις για να εκτιμήσουν την ύπαρξη ανδρόγυνων χαρακτηριστικών στην προσωπικότητα των γυναικών που μελετήσαμε.

Πιο αναλυτικά:

16 ερωτήσεις αφορούσαν σε στερεοτυπικά αρσενικά χαρακτηριστικά, (π.χ. δυναμική, ανεξάρτητη, ηγέτης, επιθετική)

14 ερωτήσεις αναφερόντουσαν σε στερεοτυπικά θηλυκά χαρακτηριστικά (π.χ. αποδοτική, χαρούμενη, αφελής, τρυφερή κ.λ.π) και

10 ερωτήσεις εκτιμούσαν τα ουδέτερα χαρακτηριστικά (π.χ. μυστικοπαθής, σκυθρωπή, φιλική, απρόβλεπτη κ.λ.π)

Όσοι ερωτηθέντες απαντούσαν τείνοντας προς το 7 σε αρσενικά και θηλυκά χαρακτηριστικά, προσδιορίζονταν ως ανδρόγυνοι.

Όσοι ερωτηθέντες απαντούσαν τείνοντας προς το 1 σε αρσενικά και θηλυκά χαρακτηριστικά, προσδιορίζονταν ως αδιαφοροποίητοι.

Όσοι απαντούσαν τείνοντας προς το 7 σε αρσενικά χαρακτηριστικά, προσδιορίζονταν ως αρσενικοί.

Όσοι ερωτηθέντες απαντούσαν τείνοντας προς το 7 σε θηλυκά χαρακτηριστικά, προσδιορίζονταν ως θηλυκοί. (Bem, 1981)

 

Συμπεριφορές κακοποίησης (σωματικής, σεξουαλικής, και ψυχολογικής).

Οι διαφορετικές μορφές κακοποίησης διερευνήθηκαν με 30 ερωτήσεις που υποβλήθηκαν στις γυναίκες και περιέγραφαν συμπεριφορές που υιοθετούσαν οι σύντροφοι απέναντι στις ερωτηθείσες, σε καθημερινά θέματα.

Πιο συγκεκριμένα, υποβλήθηκαν:

4 ερωτήσεις που αφορούσαν καταστάσεις σωματικής βίας που τους ασκήθηκε όπως: «κούνημα, άρπαγμα, χαστούκι, δαγκώματα, χτυπήματα» κ.λ.π.

6 ερωτήσεις που αναφέρονταν σε καταστάσεις σεξουαλικής βίας όπως: «πρόκληση πόνου στην διάρκεια της σεξουαλικής πράξης παρά την θέλησή τους, έλλειψη σεξουαλικής ικανοποίησης, υποτιμητικά σεξουαλικά υπονοούμενα» κ.λ.π.

12 ερωτήσεις που εκτιμούσαν την άσκηση συναισθηματικής βίας, όπως: «στέρηση της προσωπικής σας ζωής, υποχρεωτικά καθήκοντα, βρίσιμο, χυδαιολογία, ειρωνεία» κ.λ.π.

7 ερωτήσεις που μετρούσαν την άσκηση ψυχολογικής βίας, όπως: «ψυχολογική πίεση ή εκβιασμός για τα οφέλη των συζύγων, απειλές παρακράτησης παιδιών, κατηγορία για φλέρτ με άλλους άντρες» κ.λ.π.

Η αθροιστική επίδοση όλων των παραπάνω μεταβλητών-ερωτήσεων, συνέθεσε τους αντίστοιχους δείκτες μέτρησης των συμπεριφορών σωματικής, σεξουαλικής, συναισθηματικής και ψυχολογικής κακοποίησης.

Αποτελέσματα

Πίνακας 1. Κατανομή του δείγματος ως προς το κοινωνιολογικό του προφίλ

  Μεταβλητές Συχνότητα Ποσοστό  %
   Επάγγελμα    
Δημόσια υπάλληλος       101 32,6
Ιδιωτική υπάλληλος       84 27,1
Έμπορος         13 4,2
Οικιακά        46 14,8
Φοιτήτρια        32 10,3
Άνεργη         4 1,3
Επιστήμονες κ.λπ        30 9,6
Οικογενειακή κατάσταση    
Άγαμη        107      34,5
Έγγαμη        182      58,7
Άλλο        21        6,7
  Μ.Τ Σ.Α
Ηλικία 34,7 10,1
Έτη σπουδών 12,7   3,98
Έτη συμβίωσης 10,11 10,0

 

Πίνακας 2. Απλές κατανομές αυτο-αναφορών αρσενικών, θηλυκών και ουδέτερων ανδρόγυνων χαρακτηριστικών (%)

  Ανδρόγυνα χαρακτηριστικά Ποτέ εως Σπάνια Συνήθως ναι εως σχεδόν πάντα       Μ.Τ. *
  Αρσενικά      
1. Έχετε εμπιστοσύνη στον εαυτό σας; 15,3 84,8 5,1
2. Υπερασπίζεστε τα πιστεύω σας; 8,0 92,0 5,5
3. Είστε ανεξάρτητη; 16,0 84,0 5,0
4. Είστε αθλητικός τύπος; 51,3 48,7 3,7
5. Υποστηρίζετε τους άλλους; 5,4 94,6 5,5
6. Έχετε δυνατή προσωπικότητα; 18,7 81,3 5,0
7 Είστε δυναμική; 19,4 80,6 5,0
8. Έχετε ηγετικές ικανότητες; 39,9 60,1 4,1
9. Παίρνετε ρίσκο στη ζωή σας; 38,7 61,3 4,2
10. Παίρνεται εύκολα αποφάσεις; 35,3 64,7 4,3
11. Νιώθετε επαρκής με τον εαυτό σας; 32,0 68,0 4,4
12. Είστε επιθετική; 82,0 18,0 2,5
13. Συμπεριφέρεστε σαν αρχηγός; 72,0 28,0 2,8
14. Είστε ατομικίστρια; 90,6 9,4 2,0
15. Είστε συγκαταβατική; 46,0 54,0 4,0
16. Είστε φιλόδοξη; 34,6 65,4 4,6
  Θηλυκά      
17. Είστε αποδοτική στη δουλειά σας; 5,40 94,6 5,7
18. Είστε χαρούμενη; 20,7 79,3 4,8
19. Είστε ντροπαλή; 73,4 26,6 2,8
20. Είστε κολακευτική; 71,3 28,7 2,9
21. Είστε πιστή; 2,6 97,4 6,5
22. Είστε φεμινίστρια; 48,0 52,0 3,8
23. Είστε συμπονετική; 5,3 94,7 5,8
24. Νοιάζεστε για τις ανάγκες των άλλων; 2,7 97,3 5,8
25. Έχετε κατανόηση για τους άλλους; 4,7 95,3 5,7
26. Είστε συναισθηματική; 13,3 86,7 5,3
27. Είστε τρυφερή; 10,7 89,3 5,3
28. Είστε αφελής; 84,6 15,4 2,4
29. Έχετε παιδαριώδη συμπεριφορά; 91,3 8,7 1,9
30. Αγαπάτε τα παιδιά; 1,3 98,7 6,6
  Ουδέτερα      
31. Βοηθάτε τους άλλους; 3,4 96,6 5,7
32. Είστε σκυθρωπή; 90,7 9,3 2,5
33. Νοιάζεστε για τους άλλους; 4,6 95,4 5,8
34. Είστε απρόβλεπτη; 48,0 52,0 4,0
35. Είστε αξιόπιστη; 2,0 98,0 5,8
36. Ζηλεύετε; 70,7 29,3 3,1
37. Είστε μυστικοπαθής; 84,7 15,3 2,4
38. Είστε αλαζονική; 86,6 13,4 2,0
39. Είστε φιλική με τους άλλους; 5,4 94,6 5,6
40. Είστε μη αποδοτική; 97,4 2,6 1,7

 

Πίνακας 3. Απλές κατανομές αυτο-αναφορών  Συναισθηματικής, Ψυχολογικής, Σωματικής και Σεξουαλικής κακοποίησης (%)

 

    Ποτέ Σπάνια εως πολύ Συχνά  

     Μ.Τ.*

  Συναισθηματική κακοποίηση      
1 Στέρηση της προσωπικής σας ζωής 35,3 64,7 2,2
2 Υποχρεωτικά καθήκοντα (μαγείρεμα ,πλύσιμο κλπ)  29,3 70,7 2,8
3 Βρίσιμο ,χυδαιολογία ,ειρωνεία ,κλπ  72,7 27,3 1,4
4 Προσβολή, απαξίωση (π.χ. για το παρελθόν 81,3 18,7 1,3
5 Αγάπη, τρυφερότητα υπό όρους (π.χ. «θα σε αγαπάω αν κάνεις αυτό που θέλω») 73,3 26,7 1,4
6 Απαγόρευση δραστηριοτήτων εξέλιξης (π.χ. επαγγελματική, κοινωνική εξέλιξη) 68,0 32,0 1,6
7 Γκρίνιες ,παράπονα 14,7 85,3 3,1
8 Παραμέληση προς εσάς ,αδιαφορία για την κατάστασή σας σε δύσκολες στιγμές  61,3 38,7 1,7
9 Απόδοση κατηγοριών ,ευθυνών σε εσάς 34,0 66,0 2,3
10 Επίκληση στο συναίσθημα μετά από σύγκρουση (π.χ. κλάμα, μετάνοια, δώρα, αλλαγή συμπεριφοράς) 56,7 43,3 1,8
11 Συνεχείς διαφωνίες σε καθημερινά θέματα 28,0 72,0 2,6
12 Απαίτηση για διαχείριση των οικονομικών σας 75,3 24,7 1,4
  Ψυχολογική κακοποίηση      
13 Ψυχολογική πίεση ή εκβιασμός για τα δικά του οφέλη 81,3 18,7 1,3
14 Απειλές παρακράτησης παιδιών (π.χ. «αν χωρίσουμε θα έχω εγώ τα παιδιά») 95,3 4,7 1,1
15 Απειλές για φυσική ή συναισθηματική κακοποίηση (π.χ. απειλητικό βλέμμα ,εύκολη απώλεια ψυχραιμίας) 83,3 16,7 1,3
16 Επιμονή όταν διαφωνείτε να περάσει το δικό του 24,0 76,0 2,9
17 Κατηγορία για φλερτ με άλλους 44,7 55,3 1,9
18 Χρησιμοποίηση της σιωπής ως όπλο 46,7 53,3 2,0
19 Ανικανότητα ή άρνηση επικοινωνίας 65,3 34,7 1,6
20 Απουσία εκδήλωσης συναισθήματος 75,3 24,7 1,3
  Σωματική κακοποίηση      
21 Κούνημα, άρπαγμα, πίεση τσιμπήματα, γρατσούνισμα 90,0 10,0 1,1
22 Χαστούκι, δαγκώματα, χτυπήματα, τράβηγμα μαλλιών, στρίψιμο χεριών 94 6,0 1,1
23 Γρονθοκόπημα, κάψιμο, κόψιμο, πνίξιμο, χρήση όπλων 97,3 2,7 1,1
24 Συμμετοχή σε ανεπιθύμητες πράξεις που προκαλούν δυσφορία ,αηδία κλπ 99,3 0,7 1,0
  Σεξουαλική κακοποίηση      
25 Πρόκληση πόνου στη διάρκεια της σεξουαλικής πράξεις παρά τη θέλησή σας 92,0 8,0 1,1
26 Έλλειψη σεξουαλικής ικανοποίησης 84,0 16,0 1,2
27 Υποτιμητικά σεξουαλικά υπονοούμενα 96,0 4,0 1,1
28 Υποχρεωτικό σεξ 80,7 19,3 1,3
29 Διακοπή ύπνου για σεξ 48,7 51,3 2,0
30 Ενοχλητικά ερωτικά αγγίγματα μπροστά σε τρίτους 92,7 7,3 1,1

 

Ο ρόλος των ανδρόγυνων χαρακτηριστικών στην αποδοχή της κακοποίησης

Βρέθηκαν με αυξημένες πιθανότητες να κακοποιούνται σωματικά και συναισθηματικά από τους συντρόφους τους γυναίκες με χαμηλή βαθμολογία στα αρσενικά και θηλυκά χαρακτηριστικά τους.

Ομοίως, βρέθηκαν με αυξημένες πιθανότητες να κακοποιούνται σεξουαλικά και ψυχολογικά  από τους συντρόφους τους γυναίκες με χαμηλή βαθμολογία στα θηλυκά χαρακτηριστικά τους.

Επίσης, οι έγγαμες γυναίκες και οι γυναίκες που έχουν παιδιά έχουν περισσότερες πιθανότητες να υποστούν οποιαδήποτε από τις 4 μορφές κακοποίησης.

Το επάγγελμα και το μορφωτικό επίπεδο δεν βρέθηκαν να σχετίζονται με καμία μορφή κακοποίησης.

Συζήτηση

Συμπερασματικά, λοιπόν, με βάση τα ευρήματα της έρευνάς μας, επιβεβαιώθηκε η υπόθεση εργασίας μας και μπορούμε να πούμε ότι όσα λιγότερα «ανδρόγυνα» χαρακτηριστικά έχει μια γυναίκα, τόσο περισσότερο κακοποιείται από τον σύντροφό της- με οποιαδήποτε μορφή κακοποίησης.

Όταν διαθέτει υψηλή αυτοεκτίμηση, δυναμισμό και έχει εμπιστοσύνη στον εαυτό της (ανδρόγυνα χαρακτηριστικά), νοιώθει επαρκής και δεν έχει καμία ανάγκη προστασίας, καθοδήγησης και υποταγής. Μία γυναίκα τέτοιου τύπου, διαθέτει την ικανότητα να αντιμετωπίσει κάθε δυσκολία σε οποιοδήποτε τομέα της ζωής της, έτσι λοιπόν και στην συντροφική της σχέση δεν θα επιτρέψει οποιαδήποτε καταστροφική συμπεριφορά προς αυτήν.

Είναι απαραίτητο να τονίσουμε ότι οι γυναίκες που χαρακτηρίζονται ως άτομα με δυναμική προσωπικότητα, και με εμπιστοσύνη στον εαυτό τους (στερεοτυπικά αντρικά χαρακτηριστικά), δεν υστερούν από άλλα στοιχεία που διακρίνουν το γυναικείο φύλο, όπως το να είναι δηλαδή τρυφερές, ευαίσθητες και θηλυκές. Θα μπορούσαμε να πούμε, ότι αντιθέτως βρίσκονται σε πλεονεκτικότερη θέση εφόσον διαθέτουν έναν συνδυασμό στερεοτυπικών αντρικών και γυναικείων χαρακτηριστικών στη συμπεριφορά τους. Μια γυναίκα δηλαδή μπορεί να είναι «θηλυκός τύπος» – εξάλλου είναι ευνόητο κάτι τέτοιο εφόσον αυτή είναι η φύση της – αλλά μπορεί να διαθέτει και αντρικά χαρακτηριστικά τα οποία θα την βοηθούν να είναι πιο διεκδικητική στη σχέση της.

Συγκριτικά με τις έρευνες Dutton et all (1994), βρήκαμε πως μια γυναίκα με αντρικούς στερεοτυπικούς τύπους συμπεριφοράς και μέσα σ’ αυτούς και την υψηλή εικόνα του εαυτού, δεν κακοποιείται (η χαμηλή αυτοεκτίμηση θεωρείται θηλυκό στερεοτυπικό χαρακτηριστικό).

Η παρούσα έρευνα, λοιπόν, έδειξε πως γυναίκες που υιοθετούν έστω και κάποια από τα ανδρόγυνα χαρακτηριστικά (αρσενικά, θηλυκά ή ουδέτερα), είναι λιγότερο ευάλωτες στην θυματοποίηση από τον σύντροφό τους. Αυτό φέρνει μια νέα προοπτική και προβληματισμό για την αναζήτηση περισσότερων στοιχείων που θα εμπλουτίσουν και θα επαυξήσουν την συγκεκριμένη άποψη και την στροφή της Κοινωνικής Πολιτικής του κράτους στην καταπολέμηση και εξαφάνιση αυτού του φαινομένου (της κακοποίησης) καθώς και την παρέμβαση σε πρωτοβάθμια εκπαίδευση όσον αφορά την έκφραση ανδρόγυνων χαρακτηριστικών από την παιδική ηλικία.

 

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ

Bem Sandra (1974). The measurement of psychological androgyny. Journal of Consulting and Clinical Psychology 42, 155-162.

Bem,S.L.(1981). Gender schema theory: A cognitive account of sex typing. Psychological Review, 88, 354–364

Dutton, D. G., Saunders, K., Starzomski, A., & Bartholomew, K. (1994). Intimacy anger and insecure attachment as precursors of abuse in intimate relationships. Journal of Applied Social Psychology, 24 (15), 1367-1386.

Tzamalouka, G., Parlalis, S., Soultatou, P. y Chliaoutakis J. (2007). Applying the concept of lifestyle in association with aggression and violence in Greek couples: Aggressive Behaviour. 33:73-85.

 

Ελένη Βαρίκα: Η κληρονομιά που μας άφησαν οι παρίες

των Βασιάννα Κωνσταντοπούλου και Κωνσταντίνου Τσαλακού

Πώς προέκυψε το ενδιαφέρον σας για την έννοια του παρία; Με ποιο τρόπο συνδέεται με τα ευρύτερα θεωρητικά και ερευνητικά ερωτήματά σας;

Το ενδιαφέρον μου για την έννοια του παρία γεννήθηκε για πρώτη φορά στα μέσα της δεκαετίας του 1980, κατά τη διάρκεια μιας διεπιστημονικής έρευνας για τη διαμόρφωση της υποκειμενικότητας και τους όρους ανάδειξης σε δρώντα υποκείμενα  μιας ομάδας «σαινσιμονιστριών προλεταρίων» στη Γαλλία, της πρώτης ίσως αυτόνομης ομάδας με «φεμινιστική» σκέψη και πρακτική, όπως θα λέγαμε σήμερα. Στόχος μας ήταν τότε να διερευνήσουμε  τις διαφορετικές πορείες μέσα από τις οποίες άσημες γυναίκες, εργάτριες,  déclassées  – άτομα  που δεν μετράνε  και «κανονικά» δεν έχουν πρόσβαση στον αυτοπροσδιορισμό – διακόπτουν αυτήν την κανονικότητα και παίρνουν τον λόγο διεκδικώντας μια δική τους «αλήθεια» για τον κόσμο, για τις κοινωνικές σχέσεις, για τον εαυτό τους. Μια αλήθεια που διαφέρει όχι μόνο από εκείνη των ισχυρών, της αστικής τάξης, του κράτους αλλά και από εκείνη της κοινωνικής ομάδας στην οποία ανήκουν, όπως υπογραμμίζει λίγο αργότερα, το 1843, με εξαιρετική διορατικότητα και πάθος η Flora Tristan, στο γνωστό της σχόλιο για τη θέση της παρία, στο έργο της H Εργατική Ένωση.  Η χρήση του όρου «παρίας» στο πρώτο ενικό πρόσωπο και το εννοιολογικό πεδίο του μιάσματος, της περιφρόνησης, της υποβάθμισης σε μια ήσσονα ανθρωπότητα σηματοδοτούσαν τη δημόσια διατύπωση άφατων βιωμάτων αλλά και μιας  de facto  κατάστασης που δεν περιλαμβάνεται συνήθως σε έννοιες όπως «εργατική τάξη», «επαναστατικό υποκείμενο» κτλ. Έμοιαζε να μιλάει και για πηγές κοινωνικής συνείδησης, μορφές αντικαπιταλιστικής αντίστασης και δράσης που εμφανώς δεν αποτελούσαν μονοπώλιο όσων «παράγουν υπεραξία». Σε μια περίοδο, όπου κυριαρχούσε μια έντονα δομιστική οπτική, η δυνατότητα διερεύνησης αυτού του είδους των απροσδόκητων και ανοίκειων υποκειμενοποιήσεων ηχούσε  ενθαρρυντικά στα αυτιά όσων δεν είχαν σοβαρές αμφιβολίες για το αν η ιστορία γράφεται περισσότερο από τις τιμές των σιτηρών παρά από την απρόβλεπτη δράση και διάδραση των ανθρώπων.

Στον βαθμό που η μεταφορά του παρία σηματοδοτεί ένα «έλλειμμα» νοήματος, αν όχι και μια «αποτυχία» των κατηγοριών  με τις οποίες νοηματοδοτούμε και μελετάμε τις κοινωνικές σχέσεις, έχει το θεωρητικό προσόν να τραβά την προσοχή σε ό, τι έχει αφεθεί εκτός της έννοιας. Όχι ότι επιτρέπει να τα περιλάβουμε όλα εκ των προτέρων  – πράγμα αδύνατο και επικίνδυνο – αφού  όπως έλεγε  ο Σαββόπουλος «όσο  κι αν μετρώ κάτι περισσεύει»… Αλλά  αναγκάζει τη σκέψη να στοχαστεί περισσότερο ανοίγοντας τις αναλυτικές μας κατηγορίες και τις έννοιες σε νέες απρόβλεπτες καταστάσεις, σε ιστορίες και βιώματα λησμονημένα ή άκαιρα, για να τις επικαιροποιήσει και να είναι σε θέση  να χωρέσουν  τη  συστατική πολυμορφία και πολλαπλότητα όσων κάθε φορά αποτελούν αυτό που ο νέος Μαρξ ονόμαζε  «πάσχουσα ανθρωπότητα».

Μεταξύ δύο κόσμων

Η έρευνά σας ξεκινά από μια έμφαση στην πολυπλοκότητα των θέσεων και των βιωμάτων του παρία στη νεωτερικότητα που δεν μπορούν υπαχθούν σε έναν ιδεότυπο της αποκλεισμένης μορφής. Για ποιο λόγο αυτή η ανάγνωση είναι κρίσιμη για την κατανόηση των σύγχρονων μορφών αποκλεισμού;

Η έμφαση στην πολυπλοκότητα και την ποικιλομορφία των θέσεων και των βιωμάτων του παρία επιτρέπει, νομίζω, να αποδομήσουμε τους όρους με τους οποίους τίθεται το ζήτημα του αποκλεισμού. Το εβραϊκό, το γυναικείο, το μεταναστευτικό «ζήτημα», το «πρόβλημα» των μαύρων, των προσφύγων, των  Ρομά, των οροθετικών, των αστέγων κ.τ.λ διατυπώνουν ως προβληματικό όχι το καθεστώς εξαίρεσης, που επιβάλλεται από ένα κατά τα άλλα οικουμενικό σύστημα νομιμοποίησης, αλλά την ίδια την ύπαρξη του παρία  που βρίσκεται έτσι καθημερινά αντιμέτωπος με το ερώτημα που του απευθύνεται σιωπηρά: «πώς νοιώθει κάνεις όταν είναι πρόβλημα;».

Η ιστορική και κοινωνική ποικιλομορφία των σχέσεων εξουσίας, στις οποίες παραπέμπουν αυτά τα «ζητήματα», αποκαλύπτουν μια πολιτική λογική της νεωτερικότητας που συγκροτεί τις κατηγορίες αυτές ως παρίες με βάση ένα στερεοτυπικό ετεροπροδιορισμό της διαφοράς, η οποία δεν αποτελεί σχέση μεταξύ ετεροτήτων αλλά απόκλιση από τον κανόνα που ορίζεται κατ’ αντιπαράθεση  προς τον Άλλο. Η ανωτερότητα του «λευκού» δεν υπάρχει δίχως την κατωτερότητα  του «έγχρωμου», εκείνη του υπό εξαθλίωση Έλληνα δίχως την κατωτερότητα του Πακιστανού. Η πολιτική λογική της νεωτερικότητας  εισάγει, έτσι, μια νέα ιδιόμορφη σύνδεση ανάμεσα σε κοινωνικές σχέσεις, μορφές υποκειμενικότητας και ιστορίες αντίστασης διαφορετικής προέλευσης και φύσης με το να τις υπάγει στην ίδια  νομιμοποιητική λογική. Η κατανόηση της πολιτικής σημασίας ενός τέτοιου μορφώματος σήμερα είναι σημαντική για τη αυτο-συγκρότηση μιας συλλογικής αντίστασης και για τη δημοκρατική υπεράσπιση μιας νέας, δι-υποκειμενικής  αντίληψης για το τι είναι κοινό αγαθό.

Στο έργο σας, η μορφή του παρία βρίσκεται πάντοτε «στο μεταξύ δύο κόσμων», εντός και εκτός της πολιτικής κοινότητας, αναδεικνύοντας το χάσμα ανάμεσα στις διακηρύξεις περί ισότητας και την πραγματικότητα του αποκλεισμού. Ποια η πολιτική σημασία αυτής της οριακής εμπειρίας, ποιές προοπτικές χειραφέτησης και ποιες δυσκολίες αναδεικνύει;

Ναι, o παρίας είναι «εντός» στον βαθμό που ζει σε μια κοινωνία, όπου ισχύει ως αρχή το ένας νόμος για όλους, όπου δηλαδή η ιεραρχία δεν μπορεί να πει το όνομά της κι είναι αναγκασμένη να καλύπτεται από απατηλά προσχήματα. Αλλά και «εκτός» γιατί ο/η παρίας υποβάλλεται σε ένα καθεστώς εξαίρεσης, είτε αυτό είναι θεσμοθετημένο (όπως πχ στην περίπτωση  του απαρτχάιντ, των ξένων προσφύγων και των Ρομά στην Ευρώπη), είτε επιβάλλεται από αόρατους φραγμούς, είτε μέσα από πλατιά αποδεκτές πρακτικές εκφοβισμού και διωγμών που εφαρμόζονται σήμερα σε χώρες της Ευρώπης, όπως η Ουγγαρία και η Ελλάδα. Η οριακή αυτή εμπειρία ορίζει τον παρία ως εκπρόσωπο μιας ομοιογενούς περιφρονημένης ομάδας καθιστώντας αόρατη τόσο την ανθρώπινη ιδιότητα που συμμερίζεται με όλους τους άλλους, όσο και τη μοναδικότητά του που τον διαφοροποιεί από όλα τα άλλα άτομα.

Η άβολη  θέση «εντός-εκτός», στο «κατώφλι», όπως έγραφε η Woolf, ανοίγεται όμως και σε μια δυνατότητα κριτική που μετατρέπει την απόσταση  που  χωρίζει τους παρίες από την κοινωνία σε «τηλεσκοπική σκοπιά» (Αrendt), σε ένα  «αρχιμήδειο σημείο των κοινωνικών κανόνων» (Weber) που συναντάμε σε κοινωνικά στρώματα που «δεν υποτάσσονται στις κοινωνικές συμβάσεις», συχνά, μάλιστα, σε απλούς ανθρώπους που «δεν χρειάζονται καμιά πρωτοπορία να τους ψιθυρίζει τις απαντήσεις», όπως έγραφε ο Τζαμαϊκανός μαρξιστής C.R.L James. Η κριτική αυτή δυνατότητα δεν είναι, βέβαια, εγγενής στην καταπίεση. Είναι μάλλον ένα δώρο που κερδίζει ο παρίας, όταν δέχεται να μετατρέψει την οδύνη και την οργή της αδικίας που υφίσταται σε μια γενικευμένη απαίτηση  δικαιοσύνης, όχι για την ανθρωπότητα «εν γένει» αλλά για κάθε συγκεκριμένο άτομο. Αποτελεί πηγή μιας παγκόσμιας ανυπότακτης  παράδοσης που εμπνέει πολλά από τα σημερινά κοινωνικά κινήματα.

Δημοκρατία και μορφές αποκλεισμού

Μέσα από ποιους ιδιαίτερους μηχανισμούς οι δυτικές δημοκρατίες παράγουν διάφορες εκδοχές του σύγχρονου παρία;

Είναι δύσκολο να απαντήσει κανείς σύντομα. Θα επανέλθω μόνο σε μια από τις συστατικές διαστάσεις της κατάστασης του παρία: την αορατότητα της μεταχείρισης που υφίσταται και η οποία πουθενά δεν αναγνωρίζεται ως αδικία. Στον βαθμό που η θέση του δεν ανήκει στις διακρίσεις που  θεωρούνται νόμιμες σε μια δημοκρατία (όπως αυτές που θεμελιώνονται για παράδειγμα στην αξιοκρατία) και επειδή διασχίζει όλες τις τάξεις, υπάγεται συνήθως σε άλλες πιο αναγνωρισμένες κοινωνικές σχέσεις, οι οποίες καθιστούν αόρατες τις πραγματικές αιτίες του αποκλεισμού. Ο Εβραίος πρόσφυγας το 1936 ακούγεται πιο πειστικός ως Γερμανός αντιφασίστας, η λεσβία συνδικαλίστρια ως υπέρμαχος της ισότητας των φύλων  κ.τ.λ. Η ιστορική αδυναμία των κριτικών και επαναστατικών  παραδόσεων της νεωτερικότητας να αναγνωρίσουν και να καταγγείλουν τον σεξισμό, τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, την ομοφοβία είναι ενδεικτική. Ακόμη και η ειδική μνεία που έχει στόχο να υπενθυμίσει  με αθροιστικό τρόπο (και οι γυναίκες και οι ξένοι κτλ) ότι ο παρίας μέσα σε μια ομάδα έχει και αυτός δικαιώματα, γίνεται παραδόξως αντιληπτή όχι ως διεκδίκηση πλήρους  αποδοχής στην πολιτική κοινότητα αλλά ως ιδιαίτερο αίτημα αν όχι και υπεράσπιση  «ιδιαίτερων προνομίων». Η κοινωνική κατασκευή του/της παρία είναι, λοιπόν, ταυτόχρονα κοινωνική  κατασκευή του γενικού και του ειδικού. Υπάρχει, όμως, και μια άλλη αορατότητα που προκύπτει. Οι κοινωνικές επιστήμες, όπως υπογραμμίζει ο Βauman, συμβάλλουν στην αορατότητα. Η τάση τους να  προσεγγίζουν μιμητικά το αντικείμενό τους, «την κοινωνία έτσι  όπως είναι», ευθύνεται για  την «κοινωνική παραγωγή της ηθικής αδιαφορίας» και της «ηθικής αορατότητας».

Σε ορισμένες περιπτώσεις, ο λόγος περί δικαιωμάτων και αποκλεισμού μοιάζει να διατυπώνεται από μια θέση εξωτερικότητας. Να διατηρεί, δηλαδή, μια απόσταση από την πραγματικότητα των αποκλεισμένων. Με ποιους τρόπους πιστεύετε ότι μπορεί να διαμορφωθεί ένας λόγος περί δικαιωμάτων και αλληλεγγύης που δεν θα υποκαθιστά τη φωνή των αποκλεισμένων αλλά θα συνδιαμορφώνεται από αυτήν;

Το πρόβλημα  είναι κι εδώ πρόβλημα  αυτοπροσδιορισμού και αυτοοργάνωσης. Η αναγνώριση ότι η μόνη δυνατή χειραφέτηση είναι η αυτοχειραφέτηση. Αν αυτό εμφανίζεται όλο και περισσότερο ως ένα βασικό διακύβευμα των πρόσφατων  κινημάτων (Οccupy, Guezi, αγανακτισμένων) σε μια εποχή αυξανόμενης ετερονομίας και αυταρχισμού, για τους σημερινούς παρίες είναι κυριολεκτικά θέμα ζωής και θανάτου. Όπως και για τους χθεσινούς. Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι η έννοια της vita activa και οι αναλύσεις  της Hannah  Arendt  περί  πολλαπλότητας, γράφτηκαν  στο φως των εμπειριών των απάτριδων και  άλλων παριών του μεσοπολέμου που κρίνονταν με βάση το χρώμα, τη φυλή, την εθνικότητα, στερημένοι από το δικαίωμα να πάρουν τον λόγο για να πουν ποιοι είναι και να συμμετάσχουν στη δημιουργία ενός κοινού κόσμου.

Η άσκηση αυτού  του δικαιώματος από τους ενδιαφερόμενους, η αντιμετώπιση τους ως αυτόνομων, πολιτικών δρώντων υποκειμένων και όχι ως αντικειμένων φιλανθρωπίας ή πολιτικής πελατείας είναι, νομίζω, προϋπόθεση κάθε μη πατερναλιστικής πολιτικής δικαιωμάτων, που έχει ως στόχο την  εκ νέου επινόηση ενός «κοινού κόσμου» (πράγμα που δε σημαίνει συναινετικού), που να περιλαμβάνει  όσους ζουν σε αυτόν τον τόπο και να τους να αναγνωρίζει το «δικαίωμα να έχουν δικαιώματα». Αυτή, νομίζω, είναι η κληρονομιά που μας έχουν αφήσει οι παρίες, τόσο οι παλιοί, θύματα των αυταρχικών (βίο) πολιτικών και του κοινωνικού δαρβινισμού του παλιού «δημοκρατικού» κράτους πρόνοιας αλλά και των «σοσιαλιστικών» παραδείσων, όσο και οι σημερινοί, θύματα ενός ανθρωποφάγου  νεοφιλελευθερισμού.

Μια τέτοια προοπτική θα συναντήσει ίσως δυσκολίες, αν πάρουμε υπόψη  μια ισχυρή παράδοση της Αριστεράς, που έχει κατά κάποιον τρόπο κρατήσει από την λογική του κράτους τον φόβο του πλήθους, της πολλαπλότητας. Αλλά σήμερα είναι ίσως πιο εύκολο να κατανοήσουμε ότι η πολλαπλότητα των προοπτικών δεν είναι αδυναμία ή ατέλεια που μπορεί να ξεπεραστεί αλλά η ίδια η συνθήκη του πολιτικού  γιατί γνωρίζουμε ότι το υποκείμενο της όποιας αλλαγής είναι άνθρωποι συγκεκριμένοι στον πληθυντικό και όχι «ο άνθρωπος».

Υπό συνθήκες κρίσης, ακραίας οικονομικής και κοινωνικής επισφάλειας πιστεύετε ότι η εμπειρία του παρία αποτελεί ένα γενικευμένο ενδεχόμενο;

Αν κρίνουμε από αυτά που συμβαίνουν γύρω μας αλλά και από άλλες περιοχές του πλανήτη, όπου οι πόλεμοι και οι συρράξεις τους δε θεωρούνται «παγκόσμιοι», όπως οι δικοί μας, ναι, νομίζω ότι η εμπειρία του παρία είναι δυνατόν να γενικευτεί υπό  συνθήκες ακραίας επισφάλειας. Το ζητούμενο είναι αν η «κρυφή παράδοση» του «ανυπότακτου παρία», όπως την ονόμασε η Arendt,  μια παράδοση δυο αιώνων, στην οποία οφείλουμε μερικά από τα πιο πολύτιμα κοσμήματα αντίστασης. ανυπακοής, αλληλεγγύης και χλεύης  της αυθαίρετης εξουσίας θα συνεχίσει κι αυτή. Αυτό δεν  το γνωρίζουμε. Αλλά αυτό το τελευταίο, σε κάποιο βαθμό εξαρτάται από όλους μας, από την πράξη μας.

Κατά πόσο πιστεύετε ότι η άνοδος ακροδεξιών κομμάτων και κινημάτων στην Ευρώπη συνδέεται με την απόπειρά τους να οικειοποιηθούν έναν λόγο περί καταπιεσμένων;

Τα ακροδεξιά κόμματα προσπαθούν, προφανώς, να οικειοποιηθούν έναν λόγο περί καταπιεσμένων και σε πολλές χώρες το καταφέρνουν. Το ζήτημα είναι, όμως, να δούμε γιατί αλλού το πετυχαίνουν και αλλού όχι. Γιατί ας πούμε στην Ισπανία, με δεκαετίες φαλαγγισμού, δεν βλέπουμε να αναπτύσσονται τέτοια μορφώματα όπως στην Ελλάδα, όπου υπάρχει μια αντιφασιστική παράδοση. Γιατί στις Σκανδιναβικές χώρες, όπου εθεωρούντο πρότυπα μιας ανοιχτής και «ανεκτικής» σοσιαλδημοκρατίας ο ρατσισμός κι η ακροδεξιά έχουν τόση επιτυχία; Γιατί στη Γαλλία, όπου η οικονομική κρίση δεν είναι ακόμη τόσο οξεία, όπως εδώ, ένα κόμμα ακροδεξιό, φασιστικής και νεοναζιστικής προέλευσης κινδυνεύει να κερδίσει τις εκλογές; Πως  να εξηγήσουμε ότι σε μια χώρα όπου – για πρώτη φορά, νομίζω, στην Ευρώπη –  φυλετικοποίησε δια νόμου μια κατηγορία, τους Τσιγγάνους, υπήρξε τόσο χλιαρή αντίσταση  στους διωγμούς και τους προπηλακισμούς τσιγγάνων και μάλιστα με ευρωπαϊκό διαβατήριο; Εδώ νομίζω ότι οι οικονομικές εξηγήσεις είναι χρήσιμες αλλά δεν αρκούν.

*Για την εισαγωγή του βιβλίου εδώ

Πηγή: Εποχή

 

Οι απόβλητοι του κόσμου. Μορφές του Παρία

 

Ελένη Βαρίκα

μετάφραση: Πάνος Αγγελόπουλος

επιμέλεια: Λουκάς Ρινόπουλος

 

Πλέθρον, 2013

224 σελ.

ISBN 978-960-348-215-4

 

Αφορισμένα φιλιά

Φωτογραφία: poustiriot.blogspot.gr

του Ζακ Κωστόπουλου

Θεοφάνεια 2014. Πειραιάς: Την ώρα που ο Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ ρίχνει τον σταυρό, μια ομάδα lgbt ακτιβιστών και ακτιβιστριών αντάλλαξαν ομόφυλα φιλιά, κρατώντας rainbow σημαίες και μοιράζοντας flyer που έγραφε: «Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΜΑΡΤΙΑ #PoustiRiot», ως ένδειξη διαμαρτυρίας απέναντι στις ομοφοβικές δηλώσεις του Σεραφείμ.

Δεν ήμουν παρών στη δράση αυτή, το παρακολούθησα όπως και ο περισσότερος κόσμος μέσα από τα social media και τον σχετικό πανικό που ακολούθησε με δημοσιεύματα, αναρτήσεις και σχόλια που είτε επαινούσαν, είτε κατέκριναν την δράση.

Οι επικρίσεις μιας τέτοιας δράσης φυσικά και ήταν αναμενόμενες και στις περισσότερες των περιπτώσεων ούτε καν πρωτότυπες.

«Προκαλούν», «Βλέπουν και μικρά παιδιά», «Είναι άστοχη και άσχετη με τον χώρο και το μυστήριο», «Είναι ασέβεια προς την Εκκλησία»  και άλλα.

Α, όλα κι όλα, η αλήθεια να λέγεται: προκαλούν! Κι εγώ θυμάμαι μια φορά που είχα πάει στην ανάσταση, με το που πάει δώδεκα, αρχίσανε όλοι φιλιά, αγκαλιές και κακό. Η αλήθεια είναι πως ταράχτηκα! Έπρεπε όλοι να φιληθούν ταυτόχρονα, εκείνη την ώρα, μπροστά μου και να μου πετάνε στην μούρη το τι κάνουν στο κρεβάτι τους; Αμάν, φτάνει πια με τις ασέβειες, ε;

Ή μήπως όχι…

Ας τα πάρουμε όμως με την σειρά.

Καταρχήν, σοβαρά τώρα, εγώ δεν είδα τίποτα το προκλητικό και καμία ασέβεια. Το συμβάν έγινε σε δημόσιο χώρο και ήταν μια ειρηνική διαμαρτυρία απέναντι σε έναν Μητροπολίτη που με αφορμή το σύμφωνο συμβίωσης, απειλούσε με αφορισμούς τους βουλευτές και βουλευτίνες που θα το ψηφίσουν και περιέγραψε την ομοφυλοφιλία «ως παρά φύσιν εκτροπή η οποία δεν παρατηρείται ούτε στα ζώα» και είπε πως οι γκέι «συνδυάζουν τον δυναμισμό του άντρα με την μοχθηρία της γυναίκας», δίνοντας έτσι και ένα τόνο μισογυνισμού στο ομοφοβικό του παραλήρημα.

Αντίθετα, βρίσκω ιδιαίτερα προκλητικό εκπρόσωπος ενός θρησκευτικού δόγματος που ευαγγελίζεται την αγάπη, να επιδίδεται σε ρητορική μίσους θεωρώντας πως μπορεί να παρεμβαίνει σε θέματα που είναι πολιτικά και δεν αφορούν την εκκλησία, με το έτσι θέλω και χωρίς να έχει αντίλογο ή συνέπειες. Για να μην αναφέρω εδώ και τον αντιρατσιστικό νόμο που στο αρχικό του σχέδιο ήθελε τους ιεράρχες πάνω και πέρα από τον νόμο, έτσι ώστε να μην μπορούν να διωχθούν για ρητορική μίσους. Αλλά μάλλον αυτό δεν είναι της παρούσης. Άλλη φορά.

Όσο για τα παιδιά – αθώα αγγελούδια – θύματα της γκέι προπαγάνδας, που κινδυνεύουν να πάρουν το στραβό το δρόμο αν μας δουν να φιλιόμαστε, ένα έχω να πω: αν η σεξουαλική ταυτότητα είναι κάτι που μπορούμε να μεταλαμπαδεύσουμε, εμείς δε θα υπήρχαμε γιατί θα είχαμε πέσει θύματα της «στρέιτ προπαγάνδας».

Δεν καταλαβαίνω γιατί για τα «μικρά παιδιά που παρακολουθούν»  είναι προτιμότερο να διδάσκονται το μίσος. Θεωρώ σχεδόν εγκληματικό να διδάσκονται τα παιδιά τυφλή πίστη σε παπάδες, σαν τον Σεραφείμ καλή ώρα, που θα τους υπαγορεύουν ότι οφείλουν να μισούν οτιδήποτε το διαφορετικό, ξένο ή μακριά από τις κοινωνικές νόρμες. Γενικά είναι τουλάχιστον τραγικό να θεωρούμε «φυσιολογική» την τυφλή πίστη και όχι την αγάπη. Γιατί ένα φιλί ανάμεσα σε δύο ανθρώπους, δεν είναι τίποτα άλλο από αγάπη. Και στο κάτω κάτω, είναι προτιμότερο να δηλητηριάζονται τα παιδιά με μίσος από το να δουν ένα ομόφυλο φιλί; Να δουν ότι υπάρχουν και αυτά τα ζευγάρια, υπάρχει και αυτή η αγάπη και έχει χώρο να εκφράζεται δημόσια;

Άσε που κανείς δεν σκέφτεται ότι ανάμεσα στα παιδιά που παρακολουθούν, σίγουρα υπάρχουν και κάποια που μπορεί να έχουν διαφορετική σεξουαλική ταυτότητα ή ταυτότητα φύλου. Και ενώ αποζητούν αποδοχή και αγάπη, θα ακούν τον κάθε Σεραφείμ να τα αποκαλεί ανώμαλα, ανάξια αγάπης και σεβασμού, καταστρέφοντας (ίσως και ανεπανόρθωτα) την αυτοεκτίμηση τους και πείθοντας τα πως είναι λάθη της φύσης. Θα άφηνες έναν υποβολέα να λέει στο παιδί σου ότι είναι ανώμαλο και ότι θα καεί στην κόλαση; Εγώ όχι.

Πάνε σχεδόν 40 χρόνια από όταν η Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρία αφαίρεσε από τον κατάλογο των ψυχικών διαταραχών την ομοφυλοφιλία (το 1973), κάτι που το 1990 ασπάστηκε και ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας. Παρόλα αυτά, στο ξημέρωμα του 2014, ο μεσαίωνας βασιλεύει στην Ελλάδα. Και όπως πάντα, στον σκοταδισμό πρωταγωνιστής είναι η εκκλησία. Στην Ελλάδα της κρίσης, της κοινωνικοπολιτικής κρίσης, η συνολική και η συλλογική χειραφέτηση δείχνει να’ ναι μονόδρομος. Ας χωνέψουμε λοιπόν σαν κοινωνία ότι τα lgbt άτομα δεν είμαστε ούτε άρρωστες, ούτε ανώμαλοι, ούτε ψυχικά διαταραγμένοι, αλλά ισότιμα μέλη της και ενεργοί πολίτες και πολίτισσες, που θα έπρεπε να έχουμε τα ίδια δικαιώματα με όλες και όλους.

Προς αυτή την κατεύθυνση λοιπόν κινούνται τέτοιου είδους δράσεις. Δράσεις που διεκδικούν την ορατότητα, την ισότητα. Δράσεις αντίδρασης στο σκοτάδι και την μισαλλοδοξία, δράσεις αγάπης.

Έτσι λοιπόν, αν θεωρείς ένα φιλί ανώμαλο, αν θεωρείς τα lgbt άτομα άρρωστα και ανάξια σεβασμού και αγάπης, αν διδάσκεις πως επειδή είμαι γκέι είμαι λιγότερο από άνθρωπος, με προκαλείς. Και εφόσον με προκαλείς θα αντιδράσω. Και κάθε τέτοια ειρηνική αντίδραση που διεκδικεί την ορατότητά μας και την ισότητα μόνο μπράβο αξίζει.

Ας πούμε λοιπόν ναι στα φιλιά και όχι στο μίσος.

Πηγή: tvxs

 

Ισπανία: Σχέδιο νόμου για τον περιορισμό των Αμβλώσεων

Οι γυναίκες αντιστέκονται σε όλη την Ευρώπη

Θύελλα έχει προκαλέσει στην Ισπανία και στην Ευρώπη γενικότερα, η πρόθεση της δεξιάς κυβέρνησης Ραχόι να περιορίσει το δικαίωμα στην έκτρωση. Φεμινιστικές συλλογικότητες και αριστερές οργανώσεις εδώ και καιρό διενεργούν καμπάνιες για το (αυτονόητο) δικαίωμα στην επιλογή και καλούν σε φεμινιστική επαγρύπνηση για το ενδεχόμενο η κυβέρνηση να προχωρήσει στην κατάθεση του νομοσχεδίου στη βουλή. Ήδη έχουν γίνει μαζικές δημόσιες διαμαρτυρίες σε διάφορες πόλεις της Ισπανίας, αλλά και σε πόλεις τις Ευρώπης, όπως στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες, οργανωμένες από αλληλέγγυες φεμινιστικές συλλογικότητες κάθε είδους καθώς και από αριστερά κόμματα.

Δημοσιεύουμε σήμερα τρία κείμενα πολιτικών οργανώσεων για το ζήτημα αυτό, το πρώτο και εκτενέστερο της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς της Ισπανίας, το δεύτερο από στελέχη του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και το τρίτο από το Κομμουνιστικό Κόμμα (Πολιτική Επιτροπή) της Βαλλονίας-Βρυξελλών. Θα επανέλθουμε στο ζήτημα σύντομα. Να παρατηρήσουμε μόνο ότι δυστυχώς η τάση για απαγόρευση της έκτρωσης δεν έρχεται μόνο από δεξιά κόμματα. Στη λατινική Αμερική έχουμε δυσάρεστες εκπλήξεις, στον Ισημερινό από το κυβερνόν προοδευτικό κόμμα, με επικεφαλής τον Κορέα, παλιότερα το ίδιο από το κόμμα των Σαντινίστας στη Νικαράγουα, ενώ και στην Ευρώπη έχουμε πάντα την αντίρρηση του ιρλανδικού Δημοκρατικού Κόμματος στη νομιμοποίηση της έκτρωσης. Συνεπώς, το θέμα δεν μπορεί μόνο να συνδεθεί με δεξιές πολιτικές, έχει τη δική του αυτονομία. Πεδίο δόξης λαμπρό για το φεμινιστικό κίνημα, που κάποιες και κάποιοι λένε ότι είναι πλέον αναχρονιστικό και περιττό. Δυστυχώς, χρειάζεται να αγωνίζεται ακόμα και για τα πιο βασικά δικαιώματα, πολλά από τα οποία έρχονται και επανέρχονται στην επικαιρότητα.

 

Ισπανική οργάνωση Αντικαπιταλιστική Αριστερά

Δικό μας  το σώμα, δική μας η απόφαση.

Εξ’αρχής οφείλουμε να εξηγήσουμε ποια είναι η βάση της αντιπαράθεσης. Για μια ακόμα φορά η εκκλησία και οι συντηρητικοί παράγοντες ενοχοποιούν εμάς τις γυναίκες οι οποίες κάνουμε χρήση του δικαιώματός μας στην ελευθερία και μας αντιμετωπίζουν σαν εγκληματίες. Το ζήτημα δεν έγκειται στο πότε ξεκινάει η ζωή. Αναφορικά με αυτό, η επιστήμη έχει περισσότερα να πει από την εκκλησία.

Αυτοί δεν υπερασπίζονται τη ζωή. Αδιαφορούν για τις γυναίκες, οι οποίες πεθαίνουν εξαιτίας των παράνομων αμβλώσεων, για εκείνες που δεν τους επιτρέπεται να μείνουν έγκυες επειδή δεν έχουν εργασία, ούτε δικαίωμα στην εκπαίδευση, στην υγεία, σε μια κατοικία, σε μια αξιοπρεπή ζωή για όσες έχουν ήδη γεννηθεί. Σιωπούν απέναντι στις πολιτικές της λιτότητας και της κατακρεούργησης των κοινωνικών κατακτήσεων. Δεν είναι η ζωή αυτό που τους απασχολεί, αλλά ο έλεγχος πάνω στο σώμα της γυναίκας και την ικανότητά της να αναπαράγεται. Το όλο ζήτημα σχετίζεται με το βασικό ερώτημα, που αφορά στο δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει για το σώμα και τη σεξουαλικότητά της. Επίσης αφορά στην επανακαθιέρωση των παραδοσιακών ρόλων σύμφωνα με τους οποίους η γυναίκα πρέπει να είναι ταπεινή και την επιβολή ενός μοντέλου σεξουαλικότητας απόλυτα συνυφασμένης με την αναπαραγωγή, και προσδιορίζεται αποκλειστικά ως ετεροσεξουαλικότητα.

Δεν θέλουμε να πάμε προς τα πίσω, αλλά ούτε και να συνεχιστεί η κατάσταση ως έχει

Το Λαϊκό Κόμμα μας απειλεί με έναν καινούριο νόμο, η πρόταση του οποίου προέρχεται από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και όχι από το Υπουργείο Υγείας, ο οποίος θα μείωνε το νόμιμο χρονικό διάστημα της άμβλωσης των 14 εβδομάδων και θα εγκαθίδρυε ένα σύστημα προϋποθέσεων πιο αυστηρό από αυτό που ίσχυε σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο του 1985. Ως αποτέλεσμά του, υπάρχει μια κατάσταση μερικής ποινικοποίησης της άμβλωσης. Η σοσιαλιστική κυβέρνηση του PSOE είχε κάνει κάποια βήματα μπροστά, αλλά δεν είχε τολμήσει να αντιπαρατεθεί μετωπικά με την εκκλησία, ή να σπάσει με την λογική της ιδιωτικοποίησης της υγείας..

  • 98% των αμβλώσεων πραγματοποιούνται εκτός δημόσιων νοσοκομείων, σε οργανωμένες ιδιωτικές κλινικές. Σε ορισμένες Αυτόνομες Κοινότητες δεν εφαρμόζεται η πρακτική της άμβλωσης, ενώ σε άλλες οι γυναίκες πληρώνουν αλλά πρέπει να κάνουν την έκτρωση σε άλλο κέντρο υγείας, σε μια άλλη πόλη, μυστικά, σαν να ήταν έγκλημα..
  • Μετά την επίσκεψη στο γιατρό η γυναίκα φεύγει έχοντας ένα περιθώριο τριών ημερών προκειμένου να σκεφτεί και ένα φάκελο με πληροφορίες καθόλου αμερόληπτες (οικονομικές διευκολύνσεις, υιοθεσία). Αμφισβητείται η απόφαση της γυναίκας σαν να είμαστε όντα υστερικά και παρορμητικά, ανίκανες να αποφασίσουμε μόνες.
  • Δεν υπάρχει δωρεάν πρόσβαση σε αντισυλληπτικά. Η πρόληψη, όμως, είναι θεμελιώδης. Είναι ένα αναφαίρετο δικαίωμα.
  • Ούτε υπάρχει ξπλέον μια αποτελεσματική σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, που να ανταποκρίνεται σε πραγματικές καταστάσεις. Η μοναδική πληροφόρηση που δίδεται είναι για τα Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα και τις βιολογικές πτυχές της αναπαραγωγής. Η σεξουαλικότητα, όμως, είναι μέρος της προσωπικής μας ταυτότητας και σημαίνει πολλά περισσότερα από την αναπαραγωγή.
  • Πολλοί από τους γιατρούς που δηλώνουν «αντιρρησίες συνείδησης», κάνουν εκτρώσεις ιδιωτικά. Η ηθική περνάει σε δεύτερη μοίρα, όταν υπάρχει συμφέρον προς εμπορευματοποίηση. Για τις γυναίκες που δεν έχουν τα μέσα, επιβάλλεται μια παράλογη ηθική που τιμωρεί κάθε τι που δεν χωράει στους περιοριστικούς ορισμούς της σεξουαλικότητας, της οικογένειας κ.λπ.
  • Περικοπές στην παιδεία και την κοινωνική πρόνοια, στα εξαρτώμενα άτομα, απολύσεις, εξώσεις και λοιπά περιορίζουν τα δικαιώματά μας απ’όλες τις απόψεις. Περικοπές και μέτρα που επηρεάζουν περισσότερο τις γυναίκες, επειδή είναι αυτές που βρίσκονται εξ’αρχής σε μειονεκτική θέση και επωφελούνται κυρίως από τις κοινωνικές υπηρεσίες. 

Νέος νόμος του Λαϊκού Κόμματος – νέο σφίξιμο της βίδας 

Το Λαϊκό Κόμμα απειλεί να ξαναποινικοποιήσει την επιλογή της γυναίκας όσον αφορά τη μητρότητα, την οποία θέλουν να μας επιβάλουν αναγκαστικά, εκτός εάν μπορούμε να αποδείξουμε ότι βιασθήκαμε ή διατρέχουμε σοβαρό σωματικό κίνδυνο, καταδικάζοντας σε θάνατο όποια γυναίκα δεν μπορεί να ταξιδέψει στο Λονδίνο για να κάνει  άμβλωση. Παριστάνοντας τους κηδεμόνες στις νεαρότερες, τις θεωρούν ικανές για να γίνουν μητέρες, όχι όμως για να αποφασίσουν μόνες τους, όπως μπορούν για οποιαδήποτε άλλη χειρουργική επέμβαση.

Η νέα αυτή επίθεση δεν διαφέρει από τα άλλα μέτρα που μας επιβάλλουν αυτήν την περίοδο: οι περικοπές, οι απολύσεις, η αβεβαιότητα αποτελούν μέρος της ίδιας λογικής. Ο καπιταλισμός επιδιώκει καθολικό έλεγχο στα σώματά μας, ώστε να επιβιώσει  και να βγει από αυτήν την κρίση  και με αυτόν τον τρόπο επωφελείται από τη θέση της γυναίκας στην αγορά εργασίας, δημιουργώντας μεγαλύτερη αβεβαιότητα στον εργασιακό τομέα, επεκτείνοντας αυτήν την αβεβαιότητα σε όλη την εργατική τάξη, επιφορτίζοντας έτσι τις γυναίκες με τη φροντίδα του σπιτιού, των παιδιών, των ασθενών και των ηλικιωμένων. Την ίδια στιγμή συνεχίζονται οι περικοπές στο δημόσιο τομέα και μεγαλώνει η αβεβαιότητα όσον αφορά τις συνθήκες ζωής για τις γυναίκες και για όλους γενικά.

Ο νέος νόμος αποτελεί ένα ακόμα σφίξιμο της βίδας, καθώς το δικαίωμα στην επιλογή αποτελεί μέρος των δικαιωμάτων και των κοινωνικών κατακτήσεων, εργατικών και πολιτικών, που εμποδίζουν τα κέρδη του κεφαλαίου και γι’ αυτό θέλουν να τα καταλύσουν.  Όσες μαχόμαστε και αντιστεκόμαστε μέρα με τη μέρα για να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπειά μας, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε τη σοβαρότητα του θέματος. Πρέπει να κάνουμε δική μας αυτήν τη φεμινιστική εκστρατεία για το δικαίωμά μας να αποφασίζουμε, βγαίνοντας στους δρόμους με το σύνθημα: ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΑΜΒΛΩΣΗ!

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΡΟΤΑΣΗ: ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΙΚΑ ΚΑΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ/ΟΛΟΥΣ.

  • Δικαίωμα στον αυτοκαθορισμό όσον αφορά το σώμα μας και τη σεξουαλικότητά μας. Χωρίς παρεμβάσεις ούτε του κράτους ούτε της εκκλησίας. Αναγνώριση της ικανότητάς μας να αποφασίζουμε εάν θα γίνουμε μητέρες ή όχι, και πότε, χωρίς κηδεμονίες, διωρίες για να σκεφτούμε και ανεξαρτήτως ορίου ηλικίας.
  • Αποποινικοποίηση της άμβλωσης. Να αφαιρεθεί από τον ποινικό κώδικα το αδίκημα της άμβλωσης. Το να αποφασίζουμε έιναι δικαιωμά μας και όχι αδίκημα.
  • Ελεύθερη και δωρεάν άμβλωση. Να τερματιστεί το πάρτι με τις ιδιωτικές κλινικές. Πρόσβαση στη διακοπή της κύησης στα δημόσια νοσοκομεία για όλες.
  • Δωρεάν πρόσβαση στα αντισυλληπτικά.  Στα κέντρα εκπαίδευσης, στα κέντρα υγείας, στις δημόσιες υπηρεσίες.
  • Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Για να απολαμβάνουμε τη σεξουαλικότητά μας χωρίς κινδύνους, με αυτονομία και υπευθυνότητα. Η απόλαυση δεν είναι αμαρτία.
  • Δικαίωμα στην αναπαραγωγή για όλες. Να αρθεί η απαγόρευση για υποβοηθούμενη αναπαραγωγή σε γυναίκες μόνες και λεσβίες. Δεν υπάρχει ένα μόνο μοντέλο οικογένειας.
  • Υπεράσπιση της ζωής απέναντι στην λιτότητα και την αβεβαιότητα. Οι ζωές μας αξίζουν περισσότερο από τα συμφέροντά τους.

19 Δεκεμβρίου 2013

 

Από το Γαλλικό Κ.Κ.

Οι Ισπανίδες πρέπει να έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν: ΟΧΙ στην υποχώρηση του δικαιώματος για εθελοντική διακοπή κύησης!

Η ισπανική κυβέρνηση επανέρχεται στο δικαίωμα της έκτρωσης. Αυτό αποτελεί μια παραχώρηση στην Εκκλησία και στην πιο συντηρητική δεξιά, και μια τρομερή οπισθοδρόμηση.

Αυτή η πρόταση του συντηρητικού Μαριάνο Ραχόι, που βλέπει το φως της μέρας πριν τα Χριστούγεννα, υπάρχει κίνδυνος να γίνει αποδεκτή από το Κοινοβούλιο αφού το Λαϊκό Κόμμα είναι πλειοψηφία.

Αν αυτός ο νόμος ψηφιζόταν, θα έθετε καθαρά υπό αμφισβήτηση το δικαίωμα στην έκτρωση που κατακτήθηκε με μεγάλους αγώνες στην Ισπανία και θα ενέτασσε τη χώρα αυτή μεταξύ των πιο περιοριστικών στην Ευρώπη γι’ αυτόν τον τομέα.

Οι φεμινιστικές οργανώσεις και τα κόμματα της αριστεράς κινητοποιούνται ενάντια σ’ αυτό το σχέδιο που είναι το πιο συντηρητικό από το τέλος της δικτατορίας, από τότε, δηλαδή, που η διακοπή της κύησης ήταν καθαρά και απλά απαγορευμένη.

Θέλουμε να τους διαβεβαιώσουμε για την υποστήριξή μας. Καταδικάζουμε, με τη μεγαλύτερη δύναμη, αυτήν την αμφισβήτηση ενός θεμελιώδους δικαιώματος, που είναι δυνατότητα ελευθερίας για τις γυναίκες, να διαλέγουν αν θα κάνουν ή όχι παιδί, και τη στιγμή που θα γίνουν μητέρες.

Είναι πολύ ενδεικτικό να βλέπουμε παντού στην Ευρώπη άνοδο των φονταμενταλισμών, που επιδιώκουν μια ολομέτωπη επίθεση ενάντια στην ελευθερία και την αυτονομία των γυναικών.

Το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα καλεί τους δημοράτες και τις δημοκράτισσες όλων των χωρών της Ευρώπης να εκφράσουν την αντίθεσή τους ενάντια σ’ αυτό το σχέδιο νόμου και την αλληλεγγύη τους προς τις γυναίκες και τους άνδρες της Ισπανίας που υποστηρίζουν το δικαίωμα στην έκτρωση.

Laurence Cohen, Εθνιή υπεύθυνη του Γαλλικού ΚΚ για τα « Δικαιώματα των γυναικών/φεμινισμό»

Gilles Garnier, Εθνικός υπεύθυνος « Ευρώπης » του Γαλλικού ΚΚ και μέλους της ηγεσίας του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς

Anne Sabourin, μέλος της ηγεσίας του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς .

 

Το Κομμουνιστικό Κόμμα (Πολιτική Επιτροπή) της Βαλλονίας-Βρυξελλών

Πίσω στον Φρανκισμό – Πίσω στην παρανομία

Η πατριαρχία δεν ανέχεται ένα σημαντικό τμήμα της Ανθρωπότητας να της ξεφύγει. Η Εκκλησία, οποιαδήποτε Εκκλησία, δεν ανέχεται ένα τμήμα των πιστών της να αυτοπροσδιορίζουν τη ζωή τους.

Το 1936, η Federica Montseny Mañé, Γραμματέας της Υγείας στην Πρώτη Ισπανική Δημοκρατία, προωθεί μια συμφωνία για έναν αρχικό νόμο για την αποποινικοποίηση της έκτρωσης. Αμέσως μετά την ανάληψη της εξουαίας από τον Φράνκο, η εθελοντική διακοπή κύησης απαγορεύεται. Μετά την επιστροφή στη δημοκρατία, οι γυναικείες οργανώσεις, μετά από μεγάλο αγώνα, κερδίζουν το δικαίωμα στην έκτρωση.

Δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση του Ραχόι θέτει αυτό το θέμα προς συζήτηση ακριβώς πριν τα Χριστούγεννα. Αυτό το μέτρο θα είναι, για τις γυναίκες, μια επιστροφή στην παρανομία με όλους τους κινδύνους για την υγεία τους που αυτό συνεπάγεται, σε μια στιγμή όπου οι νέοι άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη χώρα για να αναζητήσουν εργασία, αφού το 65% από αυτούς δεν βρίσκει εργασία στην Ισπανία.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα (Πολιτική Επιτροπή) της Βαλλονίας-Βρυξελλών, διαμαρτύρεται ενάντια σ’ αυτό το μέτρο, καταδικάζει την αμφισβήτηση αυτού του θεμελιώδους δικαιώματος, αυτή την υπονόμευση της ελευθερίας των γυναικών να επιλέξουν αν θα κάνουν ή δεν θα κάνουν παιδί και τη στιγμή της κύησής τους, και καλεί σε αλληλεγγύη τους δημοκράτες και τις δημοκράτισσες, από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.

23 Δεκεμβρίου 2013

 

μετάφραση: Σοφία Γκίνη, Σίσσυ Βωβού, Δήμητρα Σπανού

 

 

Για μια πραγματικά χαρμόσυνη χρονιά

της Ρένας Δούρου*

Με «χαρμόσυνα» νέα ξεκίνησε η νέα χρονιά. Είκοσι πέντε ευρώ για την εισαγωγή σε δημόσιο νοσοκομείο, ένα ευρώ ανά συνταγή τα φάρμακα ενώ την ίδια στιγμή γινόταν γνωστό ότι ένας καρκινοπαθής άνεργος συμπολίτης μας έχανε την μάχη για τη ζωή, καθότι ανασφάλιστος και αδυνατών να ακολουθήσει θεραπευτική αγωγή. Αυτό κατήγγειλε το Μητροπολιτικό Κοινωνικό Ιατρείο Ελληνικού… Στην ίδια κατηγορία, εκείνη των εν δυνάμει μελλοθάνατων, και χιλιάδες άλλοι, ανασφάλιστοι, που δεν έχουν τη δυνατότητα πρόσβασης σε περίθαλψη, φάρμακα, θεραπεία. Μεταξύ τους βέβαια ξεχωρίζουν οι γυναίκες – τα πολλαπλά θύματα της κρίσης, καθώς είναι αναγκασμένες να την αντιμετωπίσουν παράλληλα σε δύο επίπεδα. Εργασιακό: οι εργαζόμενες βρίσκονται σε ακόμη μειονεκτικότερη θέση από απόψεως απολαβών, συνθηκών εργασίας, σε σχέση με την προ κρίσης περίοδο, καθώς το χάσμα σε σχέση με τους άνδρες, βαθαίνει με τη συρρίκνωση των μισθών ενώ η ανεργία τις πλήττει περισσότερο. Κοινωνικό: προωθούνται τα πατριαρχικά πρότυπα περί της επιστροφής της γυναίκας στη «θέση της», δηλαδή την οικογενειακή εστία υπό την εξουσία του πατέρα, αδελφού, συζύγου, με αποκλειστική ενασχόληση «τα του οίκου», την ανατροφή των παιδιών και τη φροντίδα της οικογένειας. Και ας μην διαφεύγει της προσοχής ότι στον «οίκο», στην οικογένεια έχει επιστρέψει και η ανδρική βία, ως απόρροια της υψηλής ανεργίας και των πολλαπλών αδιεξόδων που αυτή προκαλεί.

Στο σπιράλ της κρίσης, που είναι ακόμη σε εξέλιξη παρά τις δηλώσεις για «έξοδο από το τούνελ», για το ότι «αφήσαμε τα δυσκολότερα πίσω μας» ή για το ότι «δεν χρειαζόμαστε κάθε μήνα δανεικά», που αράδιασε προκλητικά στο πρωτοχρονιάτικο διάγγελμά του ο πρωθυπουργός, οι γυναίκες – οι εργαζόμενες, οι νέες, οι άνεργες, οι μητέρες, οι επιστημόνισσες, οι αγρότισσες -, βρίσκονται σε δεινή θέση, βιώνοντας πολλαπλασιαστικά τις συνέπειές της.

Οι εργαζόμενες βλέπουν τους μισθούς τους να συρρικνώνονται. Το ίδιο και τις συντάξεις τους, οι συνταξιούχες.

Οι νέες κι ειδικά οι διπλωματούχες βλέπουν την εργασία ως άπιαστο όνειρο και όσες έχουν δυνατότητα, ετοιμάζονται να μεταναστεύσουν.

Εκείνες που σκέφτονται να αποκτήσουν παιδί, το αναβάλλουν γιατί δεν έχουν την οικονομική δυνατότητα για τα στοιχειώδη.

Το ενδιαφέρον είναι ότι πλέον αυτή η μοίρα παίρνει διαστάσεις. Σε όλο και περισσότερες χώρες της ΕΕ πλήττονται, με το πρόσχημα της κρίσης, τα δικαιώματα των γυναικών.

Έτσι στην Ισπανία προωθείται πλέον νέος νόμος περιορισμού των αμβλώσεων, σε περιπτώσεις βιασμού και απειλής της υγείας της εγκύου. Ενώ στην Ιταλία το 80% των γυναικολόγων αρνούνται να κάνουν άμβλωση επικαλούμενοι το δικαίωμα συνειδησιακής άρνησης… Την ίδια στιγμή μισθοί και συντάξεις παίρνουν την κάτω βόλτα – στη Γαλλία π.χ. η μέση ετήσια διαφορά των απολαβών μεταξύ ανδρών και γυναικών έχει φθάσει τα 446 ευρώ – μισός ελάχιστος μισθός δηλαδή. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, οι ανισότητες βαθαίνουν, η φτώχεια επεκτείνεται, η ανεργία αυξάνεται αλματωδώς.

Οι Ελληνίδες δεν είναι πλέον η εξαίρεση του κανόνα. Αλλά ο ίδιος ο κανόνας.

Οι κανόνες όμως φτιάχτηκαν για να παραβιάζονται – αυτός είναι ο νόμος των πραγμάτων. Και τον Μάιο στις ευρωεκλογές θα έχουμε την ευκαιρία να στείλουμε ηχηρό μήνυμα στην ευρωπαϊκή ελίτ για το πώς θέλουμε μια νέα κατάσταση πραγμάτων. Με νέους όρους. Γιατί οι ανισότητες, η φτώχεια, η ανεργία δεν αποτελούν νομοτέλειες. Αλλά είναι αποτέλεσμα εφαρμογής συγκεκριμένων, μονεταριστικών, νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Πολιτικών που ανατρέπονται. Και θα ανατραπούν με συνειδητή φεμινιστική αριστερή δράση. Για να γίνει το 2014 πραγματική χαρμόσυνη χρονιά…

*Η Ρένα Δούρου είναι βουλεύτρια ΣΥΡΙΖΑ, Β΄Αθήνων

 

Καλά νέα για τις κρατούμενες οροθετικές στη Θήβα

της Σίσσυς Βωβού

Μετά την καταγγελία φυλακισμένων οροθετικών γυναικών στη Θήβα προς μέλη της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για τις συνθήκες κράτησης και φροντίδα υγείας, υπάρχουν θετικές εξελίξεις. Αποφυλακισθείσες πρώην κρατούμενες δηλώνουν ότι η καταγγελία τελικά έπιασε τόπο, σύντομα άρχισαν να έρχονται γιατροί στη φυλακή ή να πηγαίνουν τις γυναίκες σε νοσοκομεία, αργότερα τους πήγαν θερμοσίφωνα για ζεστό νερό όπως ζητούσαν, καλοριφέρ για τη θέρμανσή τους και βελτιώθηκε το φαγητό.

Κάποια στελέχη της διεύθυνσης αντιμετώπισαν αρχικά την καταγγελία με αυταρχισμό, σύντομα όμως, όταν φάνηκε η έκταση που πήρε, άλλαξαν στάση. Για τις κρατούμενες αυτές ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα η δικηγόρος Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα, η οποία επικοινώνησε με την πρωτοβουλία μας μόλις έμαθε την κατάσταση ώστε να την φέρουμε σε επαφή.

Σημειώνουμε ότι το θέμα έφτασε και στη Βουλή, όπου εντάχθηκε σε ερώτηση βουλεύτριας/βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ Βασιλικής Κατριβάνου, Τάσου Κουράκη και Ανδρέα Ξανθού με αριθμό πρωτοκόλλου κατάθεσης 2925/21.10.2013 και υπό τον τίτλο «Ελλιπής ή και ανύπαρκτη η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των κρατουμένων» και όπου αναφέρεται μεταξύ άλλων:

«Πεντακόσιες περίπου φυλακισμένες γυναίκες από 16 έως 85 ετών και 19 παιδιά έως τριών ετών βρίσκονται παρανόμως χωρίς γιατρό στις Γυναικείες Φυλακές Θήβας, ενώ οι ανάγκες για φάρμακα και είδη υγιεινής και καθαριότητας είναι τεράστιες.

Επιπλέον σοβαρές καταγγελίες έχουν γίνει από τις επτά οροθετικές γυναίκες, οι οποίες κρατούνταν στις φυλακές Κορυδαλλού και στις αρχές Σεπτεμβρίου μεταφέρθηκαν στις φυλακές Θήβας, για πλήρη εγκατάλειψή τους ως προς την ιατρική και φαρμακευτική τους περίθαλψη.»

 

Διαβάστε ακόμα

Καταγγελία – έκκληση για τις φυλακισμένες οροθετικές Θήβας

 

Φυλακισμένες μητέρες ανηλίκων: Σταμάτη – Οσμάνογλου σημειώσατε 1

της Σίσσυς Βωβού

Καθημερινές είναι οι δημοσιεύσεις στα μίντια για την κατάσταση της υγείας της κυρίας Βίκυ Σταμάτη, η οποία έχει καταδικαστεί για 12 χρόνια ως αποδέκτρια προϊόντων εγκλήματος και συνένοχη στο ξέπλυμα μαύρου χρήματος, στην υπόθεση για τις παχυλές και αμέτρητες μίζες που έπαιρνε ο σύζυγός της Άκης Τσοχατζόπουλος.

Μπαίνει λοιπόν το ερώτημα και το αίτημα για διακοπή κράτησης της κυρίας Σταμάτη, γιατί έχει αυτοκτονικό ιδεασμό, αρνείται να φάει και καταγγέλλει την αποκοπή της από το ανήλικο παιδί της.

Πίσω από τη δημοσιότητα την οποία απολαμβάνει η διάσημη σύζυγος, όμως, υπάρχει η αφάνεια εκατοντάδων γυναικών με ανήλικα τέκνα, που βρίσκονται έγκλειστες στις ελληνικές φυλακές. Γυναικών που επίσης διεκδικούν την διακοπή της κράτησής τους επειδή έχουν ανήλικα τέκνα, όμως δεν αρνούνται να φάνε, ενώ κάποιες δουλεύουν στις εργασίες της φυλακής για να μειώσουν την ποινή τους.

Πολλές από αυτές είναι μέσα γιατί σκότωσαν τον σύζυγό τους σε κατάσταση άμυνας, όπως η γνωστή σε εμάς Σανιέ Οσμάνογλου, την οποία έχουμε στηρίξει δικαστικά με συλλογή χρημάτων για να κάνει προσφυγή στον Άρειο Πάγο εναντίον της ποινής της. Ο Άρειος Πάγος, όμως, έβγαλε την απορριπτική του απόφαση σε χρόνο ρεκόρ για να βρεθεί ξανά μέσα η άτυχη πάμφτωχη, αγράμματη, πολυβασανισμένη τσιγγάνα με τα οχτώ παιδιά, όλα ανήλικα κατά την τέλεση της πράξης της το 2003 και τρία ακόμα ανήλικα σήμερα.

Οποία διαφορά μεταχείρισης, διαφορά ενδιαφέροντος, ταξική τελικά αντιμετώπιση της φυλακισμένης μάνας ανήλικων παιδιών! Και αν η Σανιέ Οσμάνογλου και οι άλλες μητέρες ανηλίκων μέσα στις ελληνικές φυλακές αρνηθούν να φάνε, κάνουν απεργία πείνας, έχουν αυτοκτονικό ιδεασμό, ποιά μίντια θα διαθέσουν τον πολύτιμο χρόνο και χώρο τους για να ενημερώσουν; Ελάχιστα μίντια θα θεωρήσουν ένα τέτοιο θέμα ως άξιο δημοσιοποίησης και μια τέτοια ενέργεια ως άξια να προκαλέσει την αλληλεγγύη της κοινωνίας. Ευτυχώς που υπάρχουν οι επιτροπές και πρωτοβουλίες αλληλεγγύης που διαθέτουν και θα διαθέσουν το χρόνο τους για τη στήριξη τέτοιων γυναικών σε περίπτωση που προχωρήσουν στη μόνη αντίσταση που διαθέτει μια φυλακισμένη.

Μπορεί οι ποινές που επιβλήθηκαν πρωτοδίκως στις κυρίες Βίκυ Σταμάτη και Αρετή Τσοχατζοπούλου να είναι βαριές, όπως συχνά συμβαίνει με τις γυναίκες κατηγορούμενες, αλλά υπάρχει και το Εφετείο. Για να είμαστε όμως δίκαιες, δεν μπορούμε να δεχθούμε ότι πρόκειται για «ποινικοποίηση των προσωπικών σχέσεων», όπως έχουν επικαλεσθεί οι ίδιες, γιατί δεν γνώριζαν απλώς ότι ο κ. Τσοχατζόπουλος κολυμπούσε στο χρήμα, αλλά επωφελούνταν προσωπικά από τη χρήση αυτού του κλεμμένου χρήματος και ενεπλάκησαν στη νομιμοποίησή του.

Από τη μικρή εμπειρία μας από τις φυλακές, ως αλληλέγγυες των οροθετικών γυναικών και όχι μόνο, μπορούμε να πούμε ότι είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας και πάντα υπάρχει η πραγματική ή συμβολική ταξική διαστρωμάτωση. Η οποία πηγάζει από την κοινωνία, επικυρώνεται στα δικαστήρια, εφαρμόζεται στον τρόπο μεταχείρισης των κρατουμένων αλλά απηχείται και από τις προσωπικές πράξεις των ίδιων. Οι «πλούσιες και διάσημες», έστω και με μαύρο χρήμα, συνήθως δεν καταδέχονται να εξισώνονται με το προλεταριάτο και τον πάτο του βαρελιού που είναι η πλειοψηφία των φυλακισμένων. Και ποιος τόλμησε να τις βάλει μέσα;

Αυτό, όμως, δεν ισχύει για όλες. Στην ίδια υπόθεση, είχε καταδικαστεί επίσης για 12 χρόνια η κυρία Αρετή Τσοχατζοπούλου, μητέρα τριών ανηλίκων τέκνων, κόρη του μιζαδόρου υπερπατριώτη παρά λίγο πρωθυπουργού, επίσης για αποδοχή προϊόντων εγκλήματος και για συμβολή της στο ξέπλυμα χρημάτων από μίζες. Η κυρία Τσοχατζοπούλου όμως, τόσο στον Κορυδαλλό όπου επισκεπτόμασταν τις οροθετικές σε εβδομαδιαία βάση και μαθαίναμε τα της φυλακής από διάφορες πηγές όσο και στη Θήβα που βρίσκεται σήμερα, έχει μια τελείως διαφορετική στάση. Στον Κορυδαλλό βοηθούσε συγκρατούμενές της να επικοινωνήσουν με τις αρχές, διερμηνεύοντας από Γερμανικά, στη Θήβα είναι υπεύθυνη της βιβλιοθήκης των φυλακών και προσπαθεί να προωθήσει το βιβλίο στις συγκρατούμενές της με δημοκρατική συμπεριφορά, όπως μάθαμε.

Τέλος να πούμε ότι στην περίπτωση αποφυλάκισης ή προσωρινής διακοπής κράτησης ή όπως κι αν ειπωθεί της κυρίας Σταμάτη, με το σκεπτικό ότι είναι μητέρα ανηλίκου, απαιτείται το ίδιο μέτρο για όλες τις μητέρες ανηλίκων που κρατούνται. Και φυσικά, με βάση την αρχή της ισότητας των δύο φύλων, απαιτείται επίσης η διακοπή κράτησης για τους κρατούμενους πατέρες ανηλίκων. Κι αυτό μπορούμε να το πούμε με έμφαση και ιδιαίτερα, όταν λείπει για οποιονδήποτε ο/η ένας γονέας.

Είναι ένα σημαντικό αίτημα, που μπορεί να συνεπάγεται διακοπή κράτησης στις περιπτώσεις που δεν υπάρχει φόβος επανάληψης του κακουργήματος ή αδικήματος, με τον όρο, για λόγους επίσης ισότητας των πολιτών, ότι η φυλάκιση θα συνεχιστεί όταν ενηλικιωθούν τα ανήλικα τέκνα.

 

Διαβάστε ακόμα

Η Σανιέ Οσμάνογλου ξανά στη φυλακή

Αποφυλακίστηκε προσωρινά η Σανιέ Οσμάνογλου

Η υπόθεση της Σανιέ Οσμάνογλου ξανά στο προσκήνιο

 

 

 

Η διάσταση του φύλου στον Προϋπολογισμό του 2014

της Αφροδίτης Σταμπουλή*

Ο Προϋπολογισμός του 2014 που εγκρίθηκε πρόσφατα από την κυβερνητική πλειοψηφία στο κοινοβούλιο, παρά τις θριαμβολογίες της συμπολίτευσης για την επίτευξη πρωτογενούς πλεονάσματος, είναι άλλος ένας Προϋπολογισμός φτώχειας και εξαθλίωσης όλο και μεγαλύτερων κομματιών του πληθυσμού της χώρας.

Ακόμα κι αν δεν είναι προφανής με την πρώτη ματιά η διάσταση του φύλου σε αυτήν τη γενικευμένη εξαθλίωση, όμως αυτή η διάσταση υπάρχει. Χαρακτηριστικά, η ΕΛΣΤΑΤ με την έρευνα της του 2012 για τον κίνδυνο φτώχειας, διαπιστώνει ότι αυτός είναι 24,3% για τις γυναίκες και 22,5% για τους άνδρες από 18 μέχρι 64 ετών και 18,3% για τις γυναίκες και 15,9% για τους άνδρες από 65 ετών και άνω.

Ο προϋπολογισμός του 2014 επαληθεύει προς το χειρότερο αυτή την πρόβλεψη της ΕΛΣΤΑΤ, καθώς η μείωση των δαπανών του Υπουργείου Παιδείας κατά 400 χιλιάδες ευρώ, 800 χιλιάδες από το 2012, περιλαμβάνει τους μισθούς των εκπαιδευτικών των ΕΠΑΛ και ΕΠΑΣ, γυναικών στην συντριπτική τους πλειοψηφία, οι οποίες δίδασκαν στα τμήματα Νοσηλευτικής, Νηπιοβρεφοκομίας, Κομμωτικής και Αισθητικής και οι οποίες είδαν τους κλάδους τους να καταργούνται και τις μαθήτριες τους να χάνουν ένα εφόδιο, με το οποίο θα μπορούσαν στο μέλλον να διεκδικήσουν μια θέση εργασίας. Περιλαμβάνει επίσης τους μισθούς 8.000 αναπληρωτών, από τους οποίους τα 2/3 αναπληρώτριες, οι οποίες εργάστηκαν τη σχολική χρονιά 2012-2013 και απλά δεν προσελήφθησαν για το 2013-2014.

Η μείωση των δαπανών μισθοδοσίας του Υπουργείου Οικονομικών κατά 350 εκατομμύρια ευρώ περιλαμβάνει τους μισθούς τετρακοσίων πενήντα καθαριστριών με τετράωρη απασχόληση που τέθηκαν σε διαθεσιμότητα, και τις αμοιβές άλλων εκατόν σαράντα πέντε των οποίων απλώς δεν θα ανανεωθούν οι μηνιαίες συμβάσεις. Αυτές οι γυναίκες, που εδώ και εβδομάδες αγωνίζονται για να συνεχίσουν να ζουν με αξιοπρέπεια από τη δουλειά τους, είχαν τη μεταχείριση που όλοι/ες είδαν στους δέκτες τους, μόλις αυτές έκαναν αισθητό το αίτημα τους στους υψηλούς προσκεκλημένους της κυβέρνησης: ΜΑΤ, δακρυγόνα και μια απ’ αυτές με σπασμένο χέρι στο νοσοκομείο. Αλλά και όλων των Υπουργείων οι καθαρίστριες θα «συμβάλουν» στη μείωση των αντίστοιχων δαπανών, μια που όπως φαίνεται ο κλάδος έχει προγραφεί γιατί το έργο τους πρέπει να το αναλάβουν ιδιωτικές εταιρείες που θα παίρνουν περισσότερα από το δημόσιο, θα πληρώνουν λιγότερα στις εργαζόμενες και θα τις μεταχειρίζονται περίπου όπως την Κούνεβα.

Την ίδια τύχη έχουν και οι υπόλοιπες εργαζόμενες υποχρεωτικής εκπαίδευσης, όπως αυτές στη σίτιση των βρεφονηπιακών σταθμών του ΟΑΕΔ, γυναίκες στη συντριπτική τους πλειοψηφία. Βέβαια, η μείωση των δαπανών του Υπουργείου Εργασίας δεν οφείλεται κυρίως στην απαλλαγή από τη μισθοδοσία αυτού του προσωπικού, αλλά στην περικοπή των δαπανών κοινωνικής ασφάλισης κατά 1,7 δισεκατομμύρια, που και αυτή αφορά, κατά το μεγαλύτερο ποσοστό της, ασφαλιστικές ρυθμίσεις, οι οποίες με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο γίνονται δυσμενέστερες για τις γυναίκες. Όπως, αντίστοιχα, η αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης για τις αγρότισσες στα 67 χρόνια προφανώς συμβάλλει στο να μειωθούν οι δαπάνες του ΟΓΑ.

Και ναι μεν, τα συνολικά προβλεπόμενα έξοδα για επιδόματα ανεργίας, προγράμματα απασχόλησης και προνοιακές παροχές κινούνται στα περσινά επίπεδα, αλλά χρειάζεται να καλύψουν τις ανάγκες όλο και περισσότερων συμπολιτών και κατά πλειοψηφία συμπολιτισσών μας, είτε είναι υπεύθυνες μονογονεϊκού νοικοκυριού με ένα τουλάχιστον παιδί με κίνδυνο φτώχειας 66%, όπως αναφέρει η ίδια έρευνα της ΕΛΣΤΑΤ, είτε αποτελούν μονοπρόσωπο νοικοκυριό και έχουν κίνδυνο φτώχειας 24,1% έναντι κινδύνου φτώχιας 19,3% που έχει το μονοπρόσωπο νοικοκυριό, όταν αυτό το αποτελεί άνδρας.

Σ’ αυτό το πλαίσιο ήταν αναμενόμενο να μην έχει εκδοθεί η κοινή υπουργική απόφαση που θα παρείχε αποζημίωση άδειας μητρότητας στις αυτοαπασχολούμενες ένα χρόνο μετά την ψήφιση της σχετικής ευρωπαϊκής οδηγίας. Θα ήταν, όμως, παράλογο να περιμένουμε κάτι καλύτερο από μια κυβέρνηση η οποία την ισχύουσα νομοθεσία που προστατεύει τις νέες μητέρες επί δεκαοκτώ μήνες από την απόλυση στον ιδιωτικό τομέα «ξέχασε» να την επεκτείνει στις εργαζόμενες του δημόσιου τομέα που η ίδια θέτει σε διαθεσιμότητα ή απολύει.

Ομοίως, θα ήταν παράλογο, μέσα στη γενική κατάρρευση της δημόσιας περίθαλψης, πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας, για χάρη του στόχου της μείωσης των σχετικών δαπανών κατά 1 δισεκατομμύριο, να περιμένουμε να διασωθούν οι παροχές που αφορούν την αναπαραγωγική και σεξουαλική υγεία των γυναικών, παρά τις σχετικές προτροπές της Επιτροπής του ΟΗΕ για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών στην έβδομη περιοδική της έκθεση, όπου ζητά από την Κυβέρνηση να αυξήσει την πρόσβαση στη χρήση αποτελεσματικών και οικονομικών μεθόδων αντισύλληψης επιχορηγώντας την αγορά τους, να βελτιώσει την ποιότητα και την προσβασιμότητα των υπηρεσιών σεξουαλικής και αναπαραγωγικής υγείας και να εγγυηθεί την πρόσβαση σε ευάλωτες ομάδες γυναικών.

Αντί γι’ αυτό, η Κυβέρνηση εμμένει στη ρατσιστική απόφαση του διπλασιασμού του κοινού ενοποιημένου νοσηλίου του τοκετού για τις ανασφάλιστες αλλοδαπές, θεωρώντας το ίσως σημαντικό παράγοντα ισοσκελισμού των προϋπολογισμών των νοσοκομείων. Επίσης, διατηρεί την επαίσχυντη Κοινής Υπουργικής Απόφασης που προβλέπει την επιβολή ελέγχου της οροθετικότητας σε γυναίκες οι οποίες, κατά την κρίση των από κοινού «επιχειρούντων» γιατρών και αστυνομικών, μπορεί και να εκδίδονται, με επακόλουθο τη δίωξη και πιθανόν τη φυλάκισή τους. Κι αυτό, παρά το ότι η κατηγορία για πορνεία των διαπομπευμένων και φυλακισμένων οροθετικών γυναικών, εξέπεσε στο δικαστήριο με αποτέλεσμα την αποφυλάκισή τους.

Πρόκειται για φυλάκιση σε χώρους που, όπως και για τις άλλες κρατούμενες, κάθε άλλο παρά πληρούν τα διεθνή πρότυπα και τους κανόνες των Ηνωμένων Εθνών και, φυσικά, δεν πρόκειται να βελτιωθούν, παρόλο που κι αυτό το ζητά η Επιτροπή του ΟΗΕ για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών, εφόσον μειώνεται κατά 14 εκατομμύρια η δαπάνη για τις φυλακές που προβλέπει ο προϋπολογισμός του Υπουργείου Δικαιοσύνης.

Πρόκειται, λοιπόν, για έναν προϋπολογισμό εξαθλίωσης για άλλη μια χρονιά και η εξαθλίωση κάνει ακόμη πιο εύκολη την έκλυση έμφυλης βίας, όπως προκύπτει από την αύξηση κατά 40% των κλήσεων στη γραμμή SOS της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων, όσο σχετική και αν είναι η αξία αυτού του στοιχείου.

Και ναι μεν, οι δομές υποστήριξης και φιλοξενίας της Γενικής Γραμματείας Ισότητας των Φύλων χρηματοδοτούνται κατά 95% από ευρωπαϊκά προγράμματα και μόνο κατά 5% από εθνικούς πόρους –άρα, απειλούνται ελάχιστα από τη μείωση κατά 180.000 ευρώ του προϋπολογισμού της Γενικής Γραμματείας Ισότητας- όμως το πλαφόν στις προσλήψεις που επιβλήθηκε στους Οργανισμούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης, σε συνεργασία με τους οποίους λειτουργούν αυτές οι δομές, καθυστερεί τις αναγκαίες προσλήψεις προσωπικού, που και αυτό είναι γυναίκες στην πλειοψηφία του. Αν ο οικονομικός στραγγαλισμός των ΟΤΑ διαρκέσει και μετά το 2015, εκτός των άλλων θα κάνει αδύνατη και τη συνέχιση της λειτουργίας των δομών αυτών. Και βέβαια, η εξαθλίωση μειώνει ακόμη περισσότερο τη διεισδυτικότητα των πολιτικών ισότητας, για όσες ακόμα από αυτές τις πολιτικές που εξαγγέλλονται στο εθνικό πρόγραμμα για την ουσιαστική ισότητα, παρέχεται η δυνατότητα να ασκηθούν.

Φυσική κατάληξη των ανωτέρω και πολύ περισσότερων που δεν αναφέρονται στην συνοπτική παρουσίασή μου για τον προϋπολογισμό που ψηφίστηκε, είναι η απαίτηση ανατροπής αυτού του προϋπολογισμού και της πολιτικής που ενσαρκώνει, μαζί με την ανατροπή αυτής της κυβέρνησης.

* Βουλεύτρια Σερρών ΣΥΡΙΖΑ

 

Τι έγινε το 2013 για την ισότητα των δύο φύλων και τα γυναικεία δικαιώματα;

της Συντακτικής Ομάδας

Η χρονιά που πέρασε αποδείχτηκε πλούσια σε γεγονότα για τις γυναίκες και τα δικαιώματά μας, κάποια καλά και κάποια όχι και τόσο, δυστυχώς.

Η άμεση και έμμεση επίθεση κατά των  γυναικών είναι ένας διαρκής πόλεμος που εντείνεται, καθώς με την κρίση ενισχύεται η πατριαρχία. Τα αποτελέσματα αυτής της διαδικασίας έχουν δραματικές επιπτώσεις στις γυναίκες διεθνώς. Στην Ελλάδα της κρίσης, την ώρα που η ανεργία στέλνει τις γυναίκες σε ασφυκτικό εναγκαλισμό με τους παραδοσιακούς της ρόλους στην οικογένεια, μια νέα -αλλά στην πραγματικότητα παλιά- κατάσταση δημιουργείται για το γυναικείο φύλο. Η διογκούμενη οικονομική εξάρτηση από τρίτους τείνει να γίνει ένας φυσικός κανόνας, ενώ ιδιαίτερα ανησυχητική είναι η αύξηση των βιασμών και των δολοφονιών γυναικών από συντρόφους τους.

Από την άλλη, τη χρονιά που πέρασε είδαμε περισσότερο από ποτέ τις γυναίκες να δραστηριοποιούνται στο δημόσιο χώρο, να συμμετέχουν σε αγώνες και διαδικασίες τόσο για τα δικαιώματά τους ως γυναίκες όσο και για ευρύτερα ζητήματα. Στις γειτονιές της κρίσης, ένα τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης αναπτύσσεται, στο οποίο οι γυναίκες συμμετέχουν μαζικά. Όπως και σε κορυφαίους αγώνες, με χαρακτηριστικά παραδείγματα την ΕΡΤ και το αντιφασιστικό κίνημα, καθώς και σε εργασιακούς χώρους όπως οι εκπαιδευτικοί (ειδικά των ΕΠΑΛ-ΕΠΑΣ) και οι καθαρίστριες. Ανάλογα παραδείγματα έχουμε από πολλές περιοχές του πλανήτη, όπου γυναίκες ορθώνουν καθημερινά το ανάστημά τους απέναντι στην καταπίεση, με μικρούς και μεγάλους αγώνες.

Η εικόνα λοιπόν είναι αντιφατική. Η επίθεση είναι μεγάλη και πολλές φορές όλα μοιάζουν δύσκολα και μίζερα. Όμως οι αγώνες μας είναι πολλοί και σε όλα τα επίπεδα και θα επιμείνουμε σε αυτή την πορεία!

Παρακάτω φτιάξαμε μια λίστα με έντεκα εμπειρίες που μας χάρισε η περσινή χρονιά και στις οποίες θεωρήσαμε ότι αξίζει να αναφερθούμε. Η επιλογή δεν ήταν εύκολη!

 

1. Ο ομαδικός βιασμός στο Νέο Δελχί

Το 2013 ξεκίνησε με τον βάρβαρο ομαδικό βιασμό 23χρονης φοιτήτριας σε λεωφορείο στην Ινδία, η οποία υπέκυψε στα τραύματά της. Οι μαζικές διαδηλώσεις που ακολούθησαν, ανέδειξαν τον εμπεδωμένο σεξισμό της Ινδικής κοινωνίας και άνοιξαν τη συζήτηση για τη βία κατά των γυναικών στην Ινδία και διεθνώς.

 

2. Ο βιασμός και δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου

Ο βιασμός και άγρια δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου τις ημέρες των Χριστουγέννων, και ενώ μαίνονταν οι κινητοποιήσεις στην Ινδία, προκάλεσε συζήτηση για τη βία κατά των γυναικών και στην Ελλάδα. Οργανώσεις για τα γυναικεία δικαιώματα από πολλές πόλεις απάντησαν με μαζική και δυναμική πορεία στην Ξάνθη στις 9 Μάρτη, μετά από κάλεσμα της Πρωτοβουλίας κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης με στόχο την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας, την αλληλεγγύη στα θύματα της βίας και την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών.

 

3. Η καταδίκη του «βιαστή με την τυρόπιτα»

Μια δικαστική επιτυχία πάλι σε περίπτωση βιασμού ήταν και η καταδίκη του «βιαστή με την τυρόπιτα», για τις τρεις από τις τέσσερεις γυναίκες θύματά του, μετά από 9 χρόνια και πάρα πολλές αναβολές.

 

4. Η αθώωση των διωκόμενων οροθετικών γυναικών

Τη χρονιά που πέρασε είχαμε και μια σημαντική νίκη για τα γυναικεία δικαιώματα στην Ελλάδα. Μετά από μήνες αγώνα του κινήματος αλληλεγγύης, είδαμε την αθώωση των τελευταίων διωκόμενων οροθετικών γυναικών για την κατηγορία ότι σκοπίμως μόλυναν άντρες με τον ιό HIV/AIDS και την απελευθέρωσή τους. Ο αγώνας συνεχίζεται, με την προσφυγή στα ελληνικά και ευρωπαϊκά δικαστήρια για αποζημίωση.

 

5. Οι αγωνιζόμενες γυναίκες στις Σκουριές

Οι γυναίκες της Χαλκιδικής ενάντια στην εξόρυξη χρυσού. Οι «απλές», «καθημερινές» γυναίκες που βρέθηκαν στην πρωτοπορία των κοινωνικών αγώνων. Τώρα πια, οι πρώτες εικόνες που έρχονται στο μυαλό από το μεγαλειώδες κίνημα έχουν πρωταγωνίστριες γυναίκες. Η δράση τους υπενθυμίζει μεταξύ άλλων και τους πολλούς καθημερινούς αγώνες στους οποίους συμμετέχουν γυναίκες, αν και η συμμετοχή τους συνήθως παραμένει στην αφάνεια.

 

6. Η πρώτη δικαστική νίκη για την υπόθεση της Κωνσταντίνας Κούνεβα

Ευθύνες για τη δολοφονική επίθεση κατά της Κωνσταντίνας Κούνεβα, στις 22 Δεκεμβρίου του 2008, καταλόγισε στην εργοδότρια εταιρεία ΟΙΚΟΜΕΤ το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά, καταλογίζοντας στην εταιρεία το ποσό των 250.000 ευρώ, εκ των οποίων τα 80.000 είναι άμεσα καταβλητέα. Η υπόθεση αναγνωρίστηκε ως «εργατικό ατύχημα». Είναι η πρώτη δικαστική νίκη για την υπόθεση Κούνεβα.

 

7. Ο διεθνής συντονισμός γυναικών και κινημάτων

Ο αγώνας για τα δικαιώματα των γυναικών είναι διεθνής και αφορά γυναίκες σε όλες τις περιοχές του πλανήτη. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν μπορούμε να μην αναφερθούμε σε μεγάλες ή μικρές ευρωπαϊκές και διεθνείς συναντήσεις συντονισμού και διαλόγου. Τον Μάρτη, στα πλαίσια του Παγκόσμιου Κοινωνικού Φόρουμ στην Τυνησία, έλαβε χώρα η Συνέλευση των Γυναικών, με συμμετοχή πάνω από 1500 γυναικών. Τον Ιούνιο, στην Αθήνα, η ευρωπαϊκή συνάντηση Alter Summit εγκαινίασε τις διαδικασίες της με τη μαζικότατη Φεμινιστική Συνέλευση. Τέλος, τον Αύγουστο στο Σαο Πάολο διεξήχθη η 9η διεθνής Συνάντηση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών, με σύνθημα «Ο φεμινισμός στον δρόμο για να αλλάξει τον κόσμο!», με την παρουσία 150 συμμετεχουσών από περισσότερες από 40 χώρες –συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας- από όλες τις ηπείρους καθώς και πάνω από 1400 ακτιβίστριες από τη Βραζιλία και άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής.

 

8. Οι αγώνες των γυναικών στον αραβικό κόσμο

Ένα γεγονός που αναδεικνύεται σταθερά τα τελευταία χρόνια διεθνώς είναι εκείνο των γυναικείων δικαιωμάτων μετά την αραβική άνοιξη,  ιδίως στην Αίγυπτο και στην Τυνησία. Παρά τη μεγάλη συμμετοχή τους στις κινητοποιήσεις για την ανατροπή των καθεστώτων, την επόμενη μέρα αντιμετώπισαν  τον κίνδυνο να βρεθούν σε χειρότερη θέση: τιμωρητικούς βιασμούς, προσπάθειες επιβολής της Σαρίας, τεστ παρθενίας και ο κατάλογος συνεχίζεται. Όμως, η αποφασιστική αντίστασή τους, στο δρόμο, στο διαδίκτυο ή ακόμα και μέσω της τέχνης, δείχνει ότι ο αγώνας δεν έχει λήξει. Επιπλέον, το νήμα των αγώνων πιάνουν γυναίκες σε άλλες περιοχές του αραβικού κόσμου, που εξεγείρονται με τον τρόπο τους ενάντια στην πατριαρχία, όπως για παράδειγμα, ο αγώνας των γυναικών στη Σαουδική Αραβία για το δικαίωμα στην οδήγηση.

 

9. Νέες μορφές αντίστασης: Femen και Pussy Riot

Tη χρονιά που πέρασε μας απασχόλησαν επίσης τα φαινόμενα Femen και Pussy Riot. Για τις πρώτες έχουν γραφτεί πολλά: πρόκειται για ένα νέο φεμινιστικό κίνημα ή για ένα θεαματικό πυροτέχνημα; Σίγουρα πάντως ένα κίνημα που έχει αποκτήσει οπαδούς και επικριτές σε όλο τον κόσμο, ενώ πολύ συχνά απασχολεί τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης. Για τις δεύτερες: είναι ένα συγκρότημα που φυλακίστηκε επειδή τόλμησε να αμφισβητήσει την πατριαρχία της εκκλησίας και του ρώσικου καθεστώτος και γέννησε ένα κίνημα διεθνές κίνημα αλληλεγγύης.

 

10. Η γυναικεία παρουσία στις εξεγέρσεις στην Τουρκία

Η γυναικεία παρουσία έκανε αίσθηση στις εξεγέρσεις της Τουρκίας, στο πάρκο Γκεζί και σε άλλες πόλεις. Τη στιγμή που ο Ερντογάν προτρέπει τις γυναίκες να γεννούν τουλάχιστον τρία παιδιά και προσπαθεί να καταργήσει τις εκτρώσεις, η γυναίκα με το κόκκινο φόρεμα μετατρέπεται σε σύμβολο αντίστασης.

 

11. Τα δικαιώματα των LGBT ατόμων

Η επέκταση του γάμου σε ομόφυλα ζευγάρια σε διάφορες περιοχές και χώρες του πλανήτη αποτελεί νίκη του διεθνούς LGBT κινήματος και ένα σημαντικό βήμα προς την ισότητα για χιλιάδες γυναίκες και άντρες. Βέβαια, οι αγώνες πρέπει να συνεχιστούν, καθώς πρόκειται για μια αντιφατική πορεία, με πολλά εμπόδια, όπως μας έδειξε το παράδειγμα της ομοφοβικής Ρωσίας.