Subscribe via RSS Feed

Έφυγε η διεθνούς φήμης γλύπτρια Χρύσα

Chryssa (ή Χρύσα)- Mott Street (1983) – Σταθμός Ευαγγελισμού, Μετρό Αθήνας, Αθήνα

της Βέρας Σιατερλή

Με το όνομα Χρύσα (ή Chryssa) είναι γνωστή η διεθνούς φήμης γλύπτρια και ζωγράφος, Χρύσα Βαρδέα μια από τις σημαντικότερες ελληνίδες εικαστικούς. Ελληνίδα στην καταγωγή, ούτε μια στιγμή δεν αρνείται την ταυτότητά της, αν και πολλά λεξικά και μουσεία του κόσμου την καταγράφουν  σαν Αμερικανίδα καλλιτέχνιδα. Γεννήθηκε στην Αθήνα, το 1933 στην περιοχή του Ζωγράφου. Πέθανε στην Αθήνα τα ξημερώματα της Δευτέρας, 23 Δεκεμβρίου 2013, σε ηλικία 80 ετών, λίγες μέρες πριν τα γενέθλια της. Έργα της βρίσκονται σε διάφορα μουσεία, πινακοθήκες και συλλογές σε ολόκληρο τον κόσμο.

Η οικογένειά της, ήταν πρόσφυγες από τη Σμύρνη, ενώ ο πατέρας της είχε πεθάνει πριν τον γνωρίσει και η μάνα της, χήρα στα 27 της  ήταν πολύ φτωχή, με τρία ορφανά κορίτσια. Αρχικά σπούδασε κοινωνική  λειτουργός στην Αθήνα. Η καλλιτεχνική της σταδιοδρομία αρχίζει το 1953 οπότε φεύγει για το Παρίσι και σπουδάζει στην Ακαδημία Grande  Chaumiere. Το 1954 αναχωρεί για την Αμερική και συνεχίζει τις σπουδές της στη Σχολή Καλών Τεχνών στο Σαν Φρανσίσκο της Καλιφόρνιας για άλλο ένα χρόνο. Από το 1957, εγκαθίσταται στη Νέα Υόρκη, οπού και δημιουργεί το εργαστήριό της. Εκεί θα επηρεαστεί από την Times Square και τα φώτα της. Η περιοχή αυτή θα γίνει πηγή έμπνευσης για αυτήν. Εκεί έμελλε να μεσουρανήσει ως μία από τις πιο ευρηματικές και καινοτόμους δημιουργούς του 20ού αιώνα. Αν και η ίδια απέδιδε την αναγνώρισή της στην τύχη, η προσεκτική παρατηρήτρια/ης διαπιστώνει ότι τίποτε δεν είναι τυχαίο, αφού τα έργα της απηχούν θέση και άποψη, σκληρή δουλειά και στοχασμό πάνω στην σύγχρονη εποχή, τον κόσμο των πόλεων και της μαζικής κουλτούρας.

Έργα και Εκθέσεις

Είναι γνωστή για την χρήση υλικών όπως το αλουμίνιο, ο γύψος αλλά και τα φώτα νέον. Τα έργα της είναι εμπνευσμένα από την ζωή των μεγάλων αστικών κέντρων, διακρίνονται από βάθος και εύρος, διαφορετικές προσεγγίσεις και συνεχή έρευνα. Το πρώτο της μεγάλο έργο, τα Κυκλαδικά Βιβλία (γύψοι 1957), χαρακτηρίστηκαν από την κριτικό τέχνης Μπάρμπαρα Ρόουζ ως προάγγελος του Μινιμαλισμού. Η ίδια είχε πει: «η καθαρότητα και η μεγάλη αφαιρετικότητα είναι η δύναμή τους». Η μελέτη για την στατικότατα του φωτός την οδηγεί σε πολλαπλές σκέψεις, για να καταλήξει: «η φόρμα είναι στατική, δεν κινείται και δεν τίθεται σε ενέργεια με τη χρήση τεχνητού φωτός, αλλά μόνο με το φυσικό φώς». Η πρώτη της ατομική έκθεση πραγματοποιήθηκε το 1961 στη γκαλερί της Betty Parsons και την ίδια χρονιά ο διευθυντής του μουσείου Γκούγκενχαϊμ της Νέας Υόρκης Τόμας Μέσερ την επέλεξε για να εγκαινιάσει μια σειρά από ατομικές εκθέσεις στο χώρο του μουσείου.

Σε διάφορα έργα της εμπνευσμένα από την Times Square (1966), την οποία συνδέει με τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, χρησιμοποιεί αλουμίνιο και φώτα νέον. Το έργο της Οι Πύλες της Times Square  (Albright Knox Art Gallery), σύνθεση από ανοξείδωτο ατσάλι, πλεξιγκλάς και φώτα νέον, αποτελεί την καλλιτεχνική κορύφωση της αλλά και ένα από τα πιο σημαντικά αμερικανικά γλυπτά. Στο έργο αυτό, που έχει την μορφή δύο μεγάλων Α, χρησιμοποιεί φώτα νέον.

«Τα έργα με νέον έχουν περισσότερη σχέση με το σπειροειδές πλησίασμα του φωτός που μπορεί κανείς να βρει σ’ έναν πίνακα του Γρέκο. Στην τέχνη δεν υφίσταται μόνο του το θέμα, είτε αυτό λέγεται Times Square είτε Chinatown, αλλά το πώς το χειρίζεται κανείς. Όλα αυτά, οι επιγραφές της  Chinatown, οι εφημερίδες, έχουν να κάνουν με τον αιώνα μας, με τα σύμβολα επικοινωνίας, με τα μίντια, με την εποχή μας. Συγχρόνως όμως αντιπροσωπεύουν και τις περασμένες πλαστικές εποχές, την αρχαία Ελλάδα, την Κίνα, την Αίγυπτο. Υπάρχει μια σύγχρονη ανατομία. Όπως χρησιμοποιούσε ανατομία ο Πραξιτέλης, ο Μιχαήλ Άγγελος, υπάρχει και μία ανατομία σε οτιδήποτε σύγχρονο γίνεται. Είτε το θέμα του είναι συγκεκριμένο είτε αφηρημένο. Αυτό είναι το λεξιλόγιο της σύγχρονης τέχνης».

Ο χρυσός κανόνας της δημιουργού εμπεριέχεται σε μία φράση που συχνά επαναλάμβανε: «Σημαντικό είναι να δημιουργώ ένα έργο της εποχής μου». Γι αυτό τα έργα της δεν φοβούνται τον χώρο και τον χρόνο. Όπου κι αν βρίσκονται κατορθώνουν να στέλνουν μηνύματα αισιοδοξίας και ανάτασης σε όσους αναζητούν την εσωτερική πνευματικότητα της δημιουργίας

Είχε εκθέσει έργα της σε πάρα πολλά διάσημα μουσεία και γκαλερί στον κόσμο όπως το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (MoMA) στην Νέα Υόρκη, το Minneapolis’ Walker Art Center (1968), το Whitney (1972), το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Μόντρεαλ (1974), το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στο Παρίσι (1979), στην Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα, στα Ινστιτούτα Σύγχρονης Τέχνης της Βοστώνης και του Λονδίνου και έχει συμμετάσχει σε διάφορες εκθέσεις όπως οι Μπιενάλε του Σάο Πάολο (1963, 1969) και της Βενετίας (1972). Αξιοποίησε το νέον ως πλαστικό μέσο και τις αναλύσεις ου φωτός ως κίνητρο δημιουργικής έκφρασης μ’ έναν εντελώς προσωπικό τρόπο. Επίσης συναναστράφηκε σημαντικές προσωπικότητες της τέχνης που εκείνη την εποχή κινούνταν στην Νέα Υόρκη.

Το 1967 κατασκευάζει το έργο Κλυταιμνήστρα, από αλουμίνιο, ατσάλι, νέον που σήμερα βρίσκεται έξω από το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Το έργο της Mott Street (αλουμίνιο και μεταλλικό χρώμα, 358 x 226 x 135 εκ.1981), επηρεασμένο από την Chinatown του Μανχάταν, βρίσκεται στον σταθμό «Ευαγγελισμός» του Μετρό της Αθήνας. Έργα της έχει χαρίσει, επίσης, στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης και στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης που θα γίνει στην Αθήνα.

Το 1992 επιστρέφει στην Αθήνα μετά από τριάντα πέντε χρόνια, αναζητώντας ένα ερημητήριο μέσα στην πόλη για να πραγματοποιήσει τη νέα γλυπτική της σύλληψη. Αργότερα μοιράζει το χρόνο της μεταξύ του εργαστηρίου της στον Νέο Κόσμο και του εργαστηρίου της στο Broadway, πίσω στη Νέα Υόρκη.

«Τα τελευταία σαράντα χρόνια του 20ού αιώνα έδειξαν ότι οι γυναίκες μπορούν να επιπλεύσουν. Είναι ο πρώτος αιώνας που εμφανίζονται στη δημόσια ζωή. Παλαιότερα υπέγραφαν τα βιβλία τους με ανδρικά ψευδώνυμα, γιατί δεν μπορούσαν να κυκλοφορήσουν. Μ’ αρέσει η ζωγραφική της Μαρίκας Σατ, αλλά συνήθως προτιμούμε τη δουλειά  των ανδρών της εποχής της. Έχω την αισιοδοξία ότι οι γυναίκες του 21ου αιώνα θα γίνουν τόσο τρομερές, ώστε οι θεατές των έργων τους- οι κριτικοί τέχνης στον δικό μου χώρο- θα τις προτιμούν από τους άνδρες. Το δυσάρεστο με τη γυναίκα καλλιτέχνιδα θα είναι ότι δεν υπάρχει βάση σύγκρισης. Ένας άνδρας ζωγράφος ή γλύπτης μπορεί να ακούσει ότι το έργο του, π.χ., θυμίζει Τζιότο ή Μιχαήλ Άγγελο. Δεν υπάρχει όμως γυναίκα της οποίας το έργο μπορεί να πει κανείς ότι θυμίζει Χρύσα. Αρνούμαι όμως να λάβω μέρος σε εκθέσεις μόνο με γυναίκες, γιατί απορρίπτω το γκέτο».

 

 

Κ. Μάτσα: Οι γυναίκες τοξικομανείς είναι διπλά στιγματισμένες

Το όνομα της Κατερίνας Μάτσα είναι ταυτισμένο με τη μονάδα 18 Άνω Απεξάρτησης του ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής. Η μαχητική και αφοσιωμένη στον αγώνα της απεξάρτησης από ουσίες και αλκοόλ, ψυχίατρος, έχει να επιδείξει στην πορεία της πλούσιο επιστημονικό και κοινωνικό έργο.

Το ΑΠΕ-ΜΠΕ τη συνάντησε με αφορμή το βιβλίο της «Ταπείνωση και Ντροπή-Γυναίκες Τοξικομανείς» που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Άγρα, σαν επιστέγασμα ενός κύκλου 40 χρόνων κλινικής εμπειρίας. Ένα βιβλίο με τολμηρές απόψεις, που καλεί τον αναγνώστη να σκεφτεί κριτικά απέναντι στη λογική της κρίσης. «Ποιες ζωές μετράνε και πώς μετρούνται μέσα στην υγειονομική περιχαράκωση των ημερών;» αναρωτιέται η Κατερίνα Μάτσα.

Η θέση της είναι με «τις στρατιές των αποκλεισμένων ανθρώπων, που το σύστημα μέσα στην κρίση του αντιμετωπίζει ως “απορρίματα” χρησιμοποιώντας όλες τις μορφές ακραίας, ταπεινωτικής βίας, Άνεργοι, άστεγοι, οροθετικοί, τοξικομανείς, αλκοολικοί, ψυχασθενείς, μετανάστες και άλλοι “παρίες” βιώνουν την κρίση σαν μια τραυματική κατάσταση διαρκείας, αισθάνονται ταπεινωμένοι, χωρίς αξιοπρέπεια και ντρέπονται γι αυτό».

Οι γυναίκες τοξικομανείς είναι η πιο ευάλωτη κατηγορία τοξικομανών ή υπάρχει και πιο ευάλωτη;

Το έναυσμα για τη συγγραφή του βιβλίου ήταν η διαπόμπευση τοξικομανών, οροθετικών γυναικών, με βάση την υγειονομική διάταξη του Ανδρέα Λοβέρδου, την άνοιξη του 2012. Μια πράξη ακραίας πολιτικής βαρβαρότητας. Είναι η πιο εύθραυστη κατηγορία, που μολύνει την «αγία» ελληνική οικογένεια».

«Είναι το μάτι της ντροπής, που τα βλέπει όλα… Θέλω να του πω να μην κοιτάει τόσο έντονα και να ξεκουραστεί, γιατί είναι κουρασμένο κι έχει γίνει κόκκινο» λέει μια κοπέλα 26 ετών, εξαρτημένη από ηρωίνη, ενταγμένη στο πρόγραμμα Απεξάρτησης Μητέρων του 18 Ανω. Είναι μια από τις ιστορίες κοριτσιών, που συμπεριλάβατε στο βιβλίο. Γιατί δεν επιλέξατε και μαρτυρίες αγοριών τοξικομανών;

Παρότι το αίσθημα της ντροπής αφορά και τα δύο φύλα, οι εξαρτημένες γυναίκες είναι διπλά στιγματισμένες λόγω της θέσης τους στην κοινωνία. Τα κορίτσια από την ώρα που έρχονται στον κόσμο, μαθαίνουν ότι πρέπει να ντρέπονται επειδή είναι γυναίκες. Καθώς μεγαλώνουν, το σώμα τους αλλάζει, πρέπει να ντρέπονται για τη σεξουαλικότητά τους, για τη στάση τους, τις επιλογές τους. Για όλα πρέπει να ντρέπονται. Κι είναι ένα συναίσθημα που μεταφέρεται από γενιά σε γενιά. Ο οικογενειακός χώρος αυτών των γυναικών, μεταβλήθηκε σε χώρο τυραννίας και τις σημάδεψε ανεξίτηλα. Με τρομακτικές ποσότητες βίας, αυθαιρεσίας και διακρίσεων, μόνο και μόνο επειδή έτυχε να γεννηθούν γυναίκες».

Αυτοί οι άνθρωποι σκιές, με τις πολύ οδυνηρές αφετηρίες, καταδικασμένες στο σκοτάδι, βγαίνουν με την θεραπεία οριστικά στο φως; Δεν θα ξαναγυρίσουν πάλι στα ναρκωτικά;

Στο βιβλίο μου θέλω να αποτυπώσω ότι αυτές οι γυναίκες τοξικομανείς, που το σύστημα τις έχει λιώσει, κατάφεραν μέσα από τη θεραπεία, όχι μόνο να μιλήσουν, αλλά και να διεκδικήσουν όλα όσα το σύστημα τους στερεί. «Περπατούσα πάντα με το κεφάλι κάτω. Ήμουν κόκκινη από ντροπή» λένε οι ίδιες, όμως κατάφεραν να αντισταθούν σε όλες τις δυνάμεις βιοεξουσίας, στη στρατηγική του φόβου που αναπτύσσει το σύστημα για να υποτάξει τους ανθρώπους.

Δηλαδή, η εξάρτηση οφείλεται μόνο στο κοινωνικό σύστημα, όχι σε ψυχολογικούς λόγους;

Βεβαίως και σε ψυχολογικούς. Με την έννοια ενός ελλειμματικού ψυχισμού, μιας μεγάλης συναισθηματικής ανωριμότητας και πολλών τραυμάτων από τη μικρή ηλικία, μέσα σε μια δυσλειτουργική οικογένεια. Σαφώς παίζουν ρόλο αυτοί οι παράγοντες. Όμως, δεν πιστεύω στα γονίδια. Ό,τι και να λένε -και κατά καιρούς ακούμε σχετικές ανακοινώσεις- δεν έχει αποδειχθεί τίποτε επιστημονικά. Πιστεύω ότι όλα αυτά περί γονίδιων, προδιαθέσεων κ.λπ., είναι για να πλουτίζουν οι φαρμακευτικές εταιρείες που παράγουν τα υποκατάστατα. Δεν γεννιέται κανείς τοξικομανής, γίνεται σε συγκεκριμένες συνθήκες. Κι είναι η εποχή μας σήμερα που κάνει ένα παιδί να στραφεί στα ναρκωτικά, ακόμα κι αν είναι πολύ ευάλωτο, ανώριμο.

Γιατί η διάδοση συνδέεται με πάρα πολλούς παράγοντες και με τον τρόπο -έστω και αρνητικό- που προβάλλονται τα ναρκωτικά. Απ’ αυτή την άποψη πιστεύω ότι η αντιμετώπιση αυτών των ανθρώπων είναι κοινωνικό και πολιτικό ζήτημα. Δεν είναι απλά επιστημονικό, δεν είναι μόνο η θεραπεία. Τα ίδια τα παιδιά, τα οποία αυτοενοχοποιούνται πάρα πολύ, κι αυτό μεγαλώνει την ανασφάλεια τους φόβους και την ντροπή τους, πρέπει βεβαίως να ψάξουν τις ατομικές αιτίες που τους έκαναν να στραφούν στα ναρκωτικά, αλλά και να καταλάβουν ότι είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα που δεν λύνεται με το κλειστούν στον εαυτό τους και να ομφαλοσκοπήσουν. Δεν μπορούν να έχουν αυτογνωσία εάν δεν βγουν στην κοινωνική πραγματικότητα και να δοκιμαστούν. Εάν δεν κάνουν τις αλλαγές εκεί, στην κοινωνία. Γι αυτό το 18 Άνω, δίνει πάρα πολύ μεγάλη σημασία στις ομάδες, στη συλλογικότητα που πρέπει να εγκαθιδρυθεί.

Ποιο είναι το κίνητρο της απεξάρτησης;

Το κίνητρο είναι διαφορετικό στον καθένα. Βασικά δημιουργείται όταν «δεν πάει άλλο». Όταν νιώσει ότι ο κύκλος του στις ουσίες έχει κλείσει. Βέβαια όταν έρθει στο πρόγραμμα και φτάσει στο σημείο να αισθανθεί ότι δεν είναι ο εαυτός του πια, ότι τα ΄χασε όλα, μπορεί το κίνητρό του να μην είναι τόσο δυνατό. Θέλει απλά να κόψει. Από κει και πέρα είναι στους θεραπευτές να τον κερδίσουν σε αυτή την υπόθεση. Να πιστεύουν οι ίδιοι οι θεραπευτές ότι μπορεί να γίνει καλά. Αυτό προσπαθούσα να περάσω όλα αυτά χρόνια στους νεότερους θεραπευτές. Απ΄αυτούς εξαρτάται το πώς θα ενισχυθεί το κίνητρο αυτού του παιδιού. Να του δώσουν το χέρι να το βοηθήσουν να σηκωθεί.

Όλοι νιώθουν την «εθνική» θλίψη στις μέρες μας. Εσείς τι λέτε;

Πιστεύω ότι υπάρχει θλίψη κι απελπισία, αλλά δεν πιστεύω ότι υπάρχει απάθεια. Το καζάνι βράζει. Αλλά από κάτω.

Για χρόνια προσπαθείτε να βοηθήσετε τους ανθρώπους αυτής της πόλης να ξεφύγουν από τους εθισμούς και τα πάθη τους. Πόσο έχει αλλάξει η γεωγραφία των γκέτο στην Αθήνα;

Τη διαμορφώνουν αυτή την εικόνα. Ακόμα και το πού βρίσκονται οι τοξικομανείς, το καθοριζουν η αστυνομία και τα επιτελεία της εξουσίας. Αν θα κάνουν μια επιχείρηση «σκούπα» στην πλατεία Εξαρχείων ή στο ιστορικό κέντρο, έχουν στόχο να πάνε από τη μια γειτονιά στην άλλη. Κι αυτός σχετίζεται με την αξία των κτιρίων.

Με αυτό το βιβλίο κλείνετε έναν κύκλο 40 χρόνων. Σκεφτήκατε να γράψετε ένα βιβλιο με αυτοβιογραφικά στοιχεία;

Σχεδιάζω αλλά χωρίς αυτοβιογραφικά στοιχεία, να γράψω την ιστορία του 18 Ανω. Η ιστορία του σχετίζεται πάρα πολύ και με την ιστορία του ψυχιατρείου, του ΨΝΑ, του μεγαλύτερου ψυχιατρείου της Ελλάδας, που το κλείνουν τώρα. Σε λίγο δεν θα μείνει τίποτε. Ακόμα κι αυτός ο χώρος, θα γίνει οικόπεδα – φιλέτα που θα πωλούνται σε ιδιώτες. Πρέπει κάτι να μείνει. Έχουν χαθεί χιλιάδες ζωές μέσα στον πόνο και τη φρίκη. Στο μεγάλο άσυλο.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμα

Βιβλιοπαρουσίαση “Ταπείνωση και ντροπή: γυναίκες τοξικομανείς”

Malpractice η Μάτσα; Τ’ ακούσαμε κι αυτό!

Κατερίνα Μάτσα: Οι γυναίκες αντικείμενα εκμετάλλευσης από τους άντρες τοξικοεξαρτημένους

 

Η πρώτη αποφυλάκιση μέλους των Pussy Riot είναι γεγονός

 

Την αποφυλάκιση της Μαρίας Αλιοχίνα των Pussy Riot γνωστοποίησε ο σύζυγος άλλου μέλους του ρώσικου πανκ συγκροτήματος, στο πλαίσιο της «αμνηστίας» από το Κρεμλίνο.

Άμεσα αναμένεται, σύμφωνα με τις πληροφορίες, η απελευθέρωση και της Νάντια Τολοκονίκοβα, επίσης μέλος του ίδιου συγκροτήματος που έχει καταδικαστεί σε φυλάκιση.

Πηγή: alterthess

 

Διαβάστε ακόμα

Προανήγγειλε την αμνηστία των Pussy Riot ο Πούτιν

 

 

Αρλέτα: «Η τέχνη δεν είναι επάγγελμα, είναι προορισμός»

του Γιάννη Κοντού

Η Αρλέτα δε χρειάζεται συστάσεις. Επί 45 και πλέον χρόνια, από τα πρώτα της βήματα στα πλαίσια τότε του «Νέου Κύματος», μέχρι τις κατοπινές της διαδρομές, έχει υπηρετήσει τη μουσική, το τραγούδι και τη σύνθεση με ευγένεια, σεμνότητα και τρυφερότητα. Με αφορμή τη σειρά live εμφανίσεών της στον «Ιανό» στις 13, 20 και 27 Δεκεμβρίου (στην πρώτη και την τρίτη μαζί με τον Βαγγέλη Γερμανό, στη δεύτερη με τον Λάκη Παπαδόπουλο), κουβεντιάζουμε μαζί της.

Σαν τι γυρεύει, αλήθεια, το τραγούδι στις ζωές μας; Πώς ξεκίνησε η δικιά σας ενασχόληση με τη μουσική, το τραγούδι, μετέπειτα με τη σύνθεση;

Ό,τι έκανα, εκτός από τη σύνθεση και τους στίχους, που καθυστέρησαν κάπως, το έκανα από πολύ μικρή, από τριών χρονών περίπου. Από τότε δεν έκανα τίποτε άλλο. Για μένα αυτό που κάνω δεν είναι επάγγελμα, είναι τρόπος ζωής.

Πέστε μου για τους ανθρώπους που συναντήσατε στα πρώτα σας βήματα και στα κατοπινά χρόνια…

Είχα την τύχη να έχω πάρα πολύ καλούς δασκάλους και να συναντήσω αξιόλογους ανθρώπους. Είχα μία καθηγήτρια στο Γυμνάσιο, η οποία λεγόταν Αντιγόνη Θρεψιάδη. Αν υπήρχαν δέκα σαν κι αυτή, η Ελλάδα θα ήταν αλλιώς και το εννοώ αυτό. Υπήρξε παντελώς και παγκοσμίως άγνωστη, αλλά αυτοί που έχουν πάρει τα φώτα της τη θυμούνται σε όλη τους τη ζωή. Είχα εξαιρετικούς δασκάλους στη Σχολή Καλών Τεχνών. Δεν έχω σπουδάσει μουσική, έχω σπουδάσει ζωγραφική. Μουσικός είμαι ερασιτέχνης, αλλά τραγουδούσα από πάρα πολύ μικρή, γιατί τραγουδούσε εξαιρετικά ο πατέρας μου, ο οποίος ήταν γιατρός. Υπήρχε μια περιρρέουσα καλλιτεχνία και στις δύο οικογένειες, και του πατέρα και της μητέρας μου, κι «έσκασε», φαίνεται, χειρότερα απ’ όλους σε μένα.

Το συσσωρευμένο ταλέντο φαίνεται ότι βρήκε στο πρόσωπό σας την αντανάκλασή του στο πολλαπλάσιο!

Δεν ξέρω σε ποιο βαθμό, το σίγουρο, πάντως, είναι ότι εγώ είμαι εκ γενετής καλλιτέχνις.

Η συνάντησή σας με τον Αλέκο τον Πατσιφά πόσο καθοριστική υπήρξε;

Για μένα ο Αλέκος ο Πατσιφάς ήταν ο καλύτερος παραγωγός που έχει περάσει από την Ελλάδα. Δεν είναι τυχαίο ότι «έβγαλε» τον Χατζιδάκι, τον Θεοδωράκη, τους συνθέτες του «Νέου Κύματος» και τους στιχουργούς- άλλαξε το ελληνικό τραγούδι. Η συνάντησή μου μαζί του οφείλεται στον Γιώργο τον Παπαστεφάνου, ο οποίος πια είναι ένας πολύ καλός φίλος κι ένας άνθρωπος που αγαπώ πολύ βαθιά. Μου αρέσει, έχει μια ευγένεια που μου λείπει γενικώς- όχι μόνο τώρα, αλλά και πάντοτε. Αγαπάω πολύ τους ευγενικούς ανθρώπους κι ο Γιώργος είναι ένας ευγενικός άνθρωπος. Θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει κάποιος «ευγενή της παλαιάς σχολής». Είναι Ροδίτης και είναι «πρίγκιπας». Επίσης, πολύ σημαντικοί είναι οι άνθρωποι, με τους οποίους συνεργάστηκα. Ο πρώτος που μου έδωσε πολύ σπουδαία τραγούδια ήταν ο Γιάννης ο Σπανός. Μου έδωσε τον «εθνικό μου ύμνο», το «Μια φορά θυμάμαι», σε μια εποχή που ήμουν παντελώς άγνωστη, τότε πρωτοεμφανιζόμουν. Ουδέποτε είχα σκεφτεί να γίνω τραγουδίστρια, ούτε ότι θα το έκανα για επάγγελμα. Ίσως γιατί για μένα επαγγελματίας καλλιτέχνης είναι σχήμα οξύμωρο. Η τέχνη δεν είναι επάγγελμα, είναι προορισμός. Και είσαι φορέας, όχι ιδιοκτήτης της. Έχω ζήσει από αυτό και χαίρομαι ιδιαίτερα, γιατί, ό,τι έχω κάνει στη ζωή μου, το έχω πληρώσει με τραγούδια.

Η συνάντησή σας με τον Μάνο Χατζιδάκι;

Με τον Μάνο Χατζιδάκι δεν είχα ποτέ μου ιδιαίτερες σχέσεις. Τον είχα συναντήσει δυο-τρεις φορές, μου είχε φερθεί πάρα πολύ ευγενικά, ήταν ένας άνθρωπος που μου λείπει. Μου λείπουν οι προσωπικότητες αυτού του τύπου, που δεν υπάρχουν πια. Ήταν πολύ αξιόλογος άνθρωπος, άφηνε χνάρι σημαντικό και ωραίο. Επίσης, είχα δασκάλους τον Γιάννη τον Μόραλη, τον Παντελή τον Πρεβελάκη και τον Γιάννη τον Σαββατιανό, ανθρώπους μοναδικούς στο είδος τους. Τους χρωστάω πολλά. Γι’ αυτό και προσπαθώ να κρατιέμαι και να μην προδώσω αυτά που μου έδωσαν.

Νοσταλγείτε, επομένως, κάποιους ανθρώπους ή κάποιες στιγμές;

Είναι πάρα πολλοί, είμαι κοντά σαρανταπέντε χρόνια στο τραγούδι. Δεν τα έχω κλείσει ακόμη, αλλά, όπου να ‘ναι, έρχονται. Δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου να έχει μελετηθεί σοβαρά η εποχή αυτή. Και το εννοώ. Γιατί, ξέρετε, για μένα η τέχνη είναι σοβαρό πράγμα, όχι βαρύ.

Πώς αξιολογείτε το επίπεδο της μουσικής δημιουργίας στην εποχή μας;

Θα του έβαζα ένα μείον πέντε. Από όσα υποπίπτουν στην αντίληψή μου, που είναι αυτά, τα οποία ακούγονται. Γιατί υπάρχουν κι αυτά που δεν ακούγονται, τα οποία μπορεί να είναι πολύ πιο αξιόλογα. Πολλές φορές συμβαίνει αυτό. Υπάρχουν πολλά νέα παιδιά, πολύ αξιόλογα, στα οποία εύχομαι να καταφέρουν να ξεφύγουν, να ξεκολλήσουν και να «κλωτσήσουν» καλά κάποια στιγμή. Γιατί χρειάζονται κλωτσιές πια, όχι χάδια.

Κρατάτε επαφή με νέους καλλιτέχνες, τους ενθαρρύνετε, σας ακούν;

Δεν πιστεύω ότι ένας μεγαλύτερος πραγματικά φροντίζει τους νεώτερους. Οι καλλιτέχνες είναι σαρκοφάγα, ξέρετε. Μου έχει τύχει να βοηθήσω ανθρώπους και μετά από πολλά χρόνια το αναγνώρισαν, γιατί ο τρόπος, με τον οποίο βοήθησα, δεν ήταν «έλα, χρυσό μου παιδάκι, να σου κάνω δίσκο»- ήταν κουβέντα, ενθάρρυνση, όχι κάτι περισσότερο. Δεν μπορώ να πω ότι έχω «βγάλει» νέους καλλιτέχνες. Δε θα μπορούσα να το κάνω, γιατί δεν είχα και τα μέσα.

Αισθάνεστε, ακόμη, λίγο σαν την «τρελή του χωριού»;

Δεν αισθάνομαι σαν τον «τρελό του χωριού», αισθάνομαι ότι ζω στην εποχή της σχιζοφρένειας. Είναι μια τέτοια εποχή, δεν ξέρω αν οι προηγούμενες ήταν καλύτερες. Τόσο καιρό που είναι κυρίαρχος ο άνθρωπος στον κόσμο, αυτό που έχει καταφέρει είναι να σκοτώνεται, να σφάζει και να καταστρέφει. Αν αφαιρέσω ένα μέρος της τέχνης του, που είναι ο μόνος λόγος, για τον οποίο μπορώ να τον ανεχτώ, κατά τα άλλα είναι πολύ χειρότερος από τα ζώα. Με το μυαλό που διαθέτει, θα έπρεπε αυτή τη στιγμή η γη να είναι ένας παράδεισος. Δεν είναι. Για κάποιους μπορεί, αλλά για πολύ λίγους.

Εξακολουθείτε να τρέφετε ελπίδες για τα παιδιά, μικρά ή μεγαλύτερα, ή να θεωρείτε ότι αποτελούν ελπίδα;

Ναι, εξακολουθώ να το πιστεύω. Αλίμονο αν δεν το πίστευα! Πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα καταφέρουν να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι από τους προηγούμενους. Κι ελπίζω πως αυτή η γενιά θα είναι καλύτερη από μας. Δε θέλω να ελπίζω, θέλω να το πιστεύω. Δε μου αρέσει η ελπίδα, μου αρέσει η πίστη.

Πώς βιώνετε την Αθήνα;

Υπάρχουν κάποια υπολείμματα από γειτονιές, κάποιοι ελάχιστοι άνθρωποι που έχουν συναίσθηση του τι είναι αυτή η πόλη. Δεν υπάρχει η Αθήνα με το πνεύμα που είχε κάποτε. Το χαρακτηριστικό αυτής της εποχής είναι η πλήρης αποπνευματοποίηση. Όλα μετριούνται με μονέδα και συμφέρον- με τίποτε άλλο. Για μένα, όταν όλα μετριούνται έτσι, δε μου λένε και πολλά.

Η πολιτική, με την ευρύτερη έννοια του όρου, σας απασχολεί;

Αν είχε μια υπόσταση, θα με απασχολούσε. Κάτι, το οποίο δεν επιτελεί τον προορισμό του, είναι στείρο. Και τα στείρα πράγματα μέχρι ενός σημείου τα παρακολουθώ, ελπίζοντας ότι θα πάψουν να είναι στείρα. Είμαι πια πολύ μεγάλη, για να ελπίζω κάτι τέτοιο. Δεν υπάρχουν ηγέτες, όχι μόνο στην Ελλάδα. Ο τελευταίος μου φαίνεται ότι πέθανε πριν από λίγες μέρες, ήταν ο Μαντέλα. Αυτός ήταν ηγέτης. Κατάφερε να γλιτώσει ένα λαό από μια φριχτή σφαγή. Αυτό, για μένα, είναι ό,τι σημαντικότερο μπορεί να κάνει κάποιος. Ομολογώ ότι στενοχωρήθηκα πάρα πολύ. Μπορώ να σας πω ότι έκλαψα γι’ αυτόν, χωρίς να τον γνωρίζω. Το να είσαι δεκαετίες στη φυλακή και βγαίνοντας να μην έχεις μέσα σου ούτε ένα γραμμάριο μίσους απέναντι σε όσους σου κατέστρεψαν τη ζωή είναι συγκλονιστικό. Αυτός ήταν άνθρωπος. Εγώ δε νομίζω ότι θα κατάφερνα να είμαι έτσι. Από την αγωγή μου έμαθα να εκτιμώ πολύ τους ανθρώπους που προσπαθούν να είναι άνθρωποι, επειδή με μεγάλωσε ένας άνθρωπος που ήταν έτσι- ο πατέρας μου, αλλά και η μητέρα μου. Δε θεωρώ σημαντικό να παριστάνουμε τον φιλάνθρωπο και μέσω της φιλανθρωπίας να γινόμαστε και διάσημοι, αλλά το να προσπαθούμε να γίνουμε άνθρωποι, γιατί δε γεννιόμαστε έτσι. Ο άνθρωπος γεννιέται ένα ζωάκι, όχι και πολύ σπουδαίο.

Πριν από μερικά χρόνια αντιμετωπίσατε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας, από το οποίο, ευτυχώς, βγήκατε αλώβητη…

Πριν από μερικά χρόνια ήταν το χειρότερο. Δε βγήκα τελείως αλώβητη. Όταν μένεις για πολύ καιρό στα νοσοκομεία, αλώβητος δε βγαίνεις ποτέ.

Με την έννοια ότι παραμένετε όχι απλώς ζωντανή, αλλά και δημιουργική. Υπήρξαν στιγμές που φοβηθήκατε πολύ;

Με αυτή την έννοια ναι. Την ώρα που συνέβαιναν αυτά, δεν είχα συναίσθηση. Αργότερα φοβήθηκα. Και τώρα φοβάμαι πολύ. Προσπαθώ να αποβάλω αυτό το πράγμα. Δεν είναι εύκολο, αλλά προσπαθώ.

Δίνετε ακόμη συναυλίες, ωστόσο, κι αυτό είναι ενδεικτικό.

Δεν είναι επάγγελμα αυτό που κάνω. Αν ήταν επάγγελμα, θα το είχα σταματήσει. Είναι τρόπος ζωής. Όσο ζω, αυτό θα κάνω, στο μέτρο που μπορώ.

Το γεγονός ότι στο παρελθόν ίσως είχατε τη δυνατότητα, μια δεδομένη χρονική στιγμή, να ακολουθήσετε μια διεθνή σταδιοδρομία, κάτι που δε συνέβη, σας έχει αφήσει μια αίσθηση ανικανοποίητου;

Καθόλου. Ήμουν πάρα πολύ ευχαριστημένη να βρίσκομαι σε αυτόν τον τόπο. Γιατί έχει πολλά καλά, κι αυτή τη στιγμή τα σκοτώνει ένα-ένα. Κι αυτό είναι που με σκοτώνει κι εμένα. Η Ελλάδα ποτέ δεν ήταν διάσημη για τον πλούτο της, ήταν για άλλα πράγματα. Όταν βγήκα στο εξωτερικό στη διάρκεια της Χούντας, το μόνο που ζήλεψα ήταν η οργάνωση και τα μέσα που είχαν, τίποτε άλλο. Δε χρειάστηκε να ζηλέψω κάτι άλλο. Πιστεύω ότι είχα περισσότερα από αυτούς, σε πολλά επίπεδα, κι εξακολουθώ να πιστεύω ότι τα έχω, αρκεί να τα ξέρω και όχι να τα αποποιούμαι. Το ότι καταστρέφομαι οικονομικά δε σημαίνει πως καταστρέφεται και το πνεύμα μου. Αν δεν το έχω, όμως, δεν το έχω. Στην αντίθετη περίπτωση, το χρωστάω, γιατί κάποιοι μου το έδωσαν.

Βλέπετε κάποια διέξοδο;

Τη διέξοδο θα τη δώσουν μόνο οι άνθρωποι που θα πάρουν απόφαση ότι δεν είναι πελάτες αυτού του τόπου, αλλά αυτοί που τον συντηρούν. Αν έμπαινα σε μία τάξη, το μόνο που θα ζητούσα από τα παιδιά είναι να μάθουν απ’ έξω την «Ιθάκη» του Καβάφη. Μόνο αυτό. Αν πραγματικά τη μάθουν, δε χρειάζεται να μάθουν τίποτε άλλο, για μένα. Αυτός ο τόπος είναι φτωχός από υλικά πράγματα, αλλά πάρα πολύ πλούσιος. Στην πραγματικότητα, ούτε από υλικά είναι φτωχός, αλλά από τη στιγμή που υπάρχουν τέτοιοι «καρχαρίες» γύρω γύρω… Όταν, όμως, ένα πολύ μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού κοιτάει πώς να «φάει», είναι απόλυτα φυσικό αυτός ο τόπος να είναι φτωχός. Δε θα γίνει ποτέ του πλούσιος. Πλούσιος είναι ο τόπος, ο οποίος αυτά που έχει τα εκτιμάει και τα διαχειρίζεται λογικά.

Οι επόμενες εμφανίσεις της Αρλέτας στον «Ιανό» (Σταδίου 24) είναι στις 20 Δεκεμβρίου (με τον Λάκη Παπαδόπουλο) και στις 27 Δεκεμβρίου (με τον Βαγγέλη Γερμανό). Ώρα έναρξης: 21:30.

Πηγή: Εναντιοδρομίες

 

Η γυναίκα του Καίσαρα – Άσχετο;

της Σίσσυς Βωβού

Μα πώς την λέγανε αυτή τη γυναίκα του Καίσαρα επιτέλους, που μετά από δύο χιλιάδες χρόνια μαθαίνουμε ακόμα πώς έπρεπε να φαίνεται και δεν έχουμε μάθει το όνομά της; Παλιά και καινούρια η συνήθεια. Εδώ μέχρι πρόσφατα στα ελληνικά χωριά ξέραμε τη Θανάσαινα, την Δημήτραινα, την Λευτέραινα, δεν έφτανε δηλαδή που έπαιρνε το επίθετο του ανδρός της όταν παντρευόταν, έπαιρνε και το όνομά του όταν γένναγε το πρώτο παιδί. Τέλος πάντων, την περί ης ο λόγος Καισαρίνα την λέγανε Καλπουρνία, σας βεβαιώνω, γιατί έψαξα στο ίντερνετ.

Και τι θέλουν όλοι αυτοί που γράφουν κάθε τόσο για την γυναίκα του Καίσαρα, δηλαδή για την Καλπουρνία; Φαντάζομαι, θέλουν να δείξουν και κάποιες ιστορικές γνώσεις, ή τέλος πάντων να ανασύρουν από τα βάθη της ιστορίας κάτι για τη συζυγική πίστη, που είναι το άπαν της ηθικής. Αναφέρουν ότι ναι μεν ήταν τίμια αυτή η γυναίκα, δηλαδή δεν κεράτωνε τον άντρα της (πράγμα που θα αμφισβητούσαν οι δικές μου πληροφορίες αλλά ας μην την εκθέσω μετά από δύο χιλιάδες χρόνια), αλλά θα έπρεπε και να φαίνεται ότι δεν τον κεράτωνε. Κάθε φορά που αμφισβητείται ένας άνθρωπος γιατί είναι πλούσιος, όπως γράφτηκε τελευταία για κάποιους βουλευτές και βουλεύτριες του ΣΥΡΙΖΑ, γιατί έχει διαπλοκές, όπως γράφτηκε για τον πρώην πρόεδρο του ΤΑΙΠΕΔ, ή για άλλους λόγους, αρχίζει η συζήτηση για την γυναίκα του Καίσαρα. Και όλοι αυτοί που γράφουν δεν προβληματίζονται καν πώς λεγόταν αυτή η γυναίκα, αλλά ακόμα το να συγκρίνεις έναν άνδρα με μια γυναίκα, έστω και μιας άλλης εποχής, και την ηθική της, ίσως να παραπέμπει και σε άλλες σκέψεις, που δεν συνάδουν με την τρέχουσα θεωρούμενη ορθή σεξουαλικότητα, την οποία προφανώς οι εν λόγω συγγραφείς εξαίρουν.

Τέλος πάντων και επί του προκειμένου, ο Ιούλιος Καίσαρας ήθελε να χωρίσει την Καλπουρνία και της έκανε μια σκηνοθεσία, έστειλε δηλαδή στους κοιτώνες της έναν κύριο της εποχής που είχε φροντίσει να τον δουν κάποιοι μάρτυρες και μετά την κατηγόρησε ότι έχει εραστή, την πήγε στο δικαστήριο για να την χωρίσει επειδή ήδη είχε κανονίσει την πορεία του και εκείνη αθωώθηκε γιατί το δικαστήριο αποφάσισε ότι η Καλπουρνία είναι «τίμια». Ο Καίσαρας στη συνέχεια επέμεινε ότι δεν έπρεπε μόνο να είναι τίμια, αλλά και να φαίνεται, για να σώσει τέλος πάντων την αξιοπιστία του. Έτσι, η Καλπουρνία ήταν εκείνη που μέχρι τέλους ήταν δίπλα του (δεν αφήνεις εύκολα έναν Καίσαρα, μην κοροϊδευόμαστε) και που του είπε για τους κακούς οιωνούς την ημέρα που ήταν να πάει στη Σύγκλητο (παροτρύνοντάς τον να μην πάει) όπου δολοφονήθηκε από πλήθος ανδρών που είχαν κάνει συνωμοσία, συμπεριλαμβανομένου του Βρούτου.

Και τι ήταν ο Βρούτος; Άλλο μπέρδεμα, που μας πάει όχι στο τι πρέπει να είναι ή να φαίνεται η γυναίκα του Καίσαρα, αλλά στο τι ήταν ο Καίσαρας. Ο Καίσαρας λοιπόν ήταν και πολύ εραστής. Διαβάζουμε στην Wikipedia:

Πέρα από την υπόνοια ομοφυλοφιλίας στην σχέση του με τον βασιλιά της Βιθυνίας Νικομήδη -που ο Σουητώνιος την αναφέρει ως μοναδική φήμη τέτοιας μορφής αλλά επιμένει σ΄αυτήν με προφανή ευχαρίστηση- ο Καίσαρ υπήρξε ακαταπόνητος εραστής. Κατά τον Σουητώνιο πάντα, είχε σχέσεις με πολλές γυναίκες μεταξύ των οποίων και με τις συζύγους του Κράσσου και του Πομπήιου. Πάνω απ’ όλες αγάπησε την Σερβιλία, την μητέρα του Βρούτου -για την οποία ελέχθη ότι του εξέδιδε την κόρη της Τερτία, σύζυγο εν συνεχεία του αρχισυνωμότη Γάιου Κάσσιου- και την Κλεοπάτρα. Η δράση ήταν τόση που όταν τέλεσε θρίαμβο για την κατάκτηση της Γαλατίας, οι στρατιώτες του τραγουδούσαν «Πολίτες, κλειδώστε τις γυναίκες σας, γιατί έρχεται ο φαλακρός μοιχός».

Η ερωτική σχέση του Καίσαρα με την μητέρα του Βρούτου Σερβιλία κατά το κρίσιμο διάστημα της σύλληψης του Βρούτου αμφισβητήθηκε από ορισμένους συγγραφείς αλλά ο Σουητώνιος είναι κατηγορηματικός: «Ο Καίσαρ αγάπησε περισσότερο από κάθε άλλη γυναίκα την Σερβιλία, μητέρα του Βρούτου». Ο δε Πλούταρχος είναι ακόμη πιο κατηγορηματικός και δίνει λεπτομέρειες. Η δε άποψη των αρχαίων συγγραφέων ενισχύεται από την φροντίδα του Καίσαρα για τον Βρούτο που είδαμε κατά την μάχη των Φαρσάλων, και από την εν συνεχεία προώθησή του σε αξιώματα, με τελευταίο αυτό του πραίτωρα.

Η ψυχολογική κατάσταση του Βρούτου ήταν δεινή. Η οικογενειακή παράδοση τον βάραινε αφόρητα. Όταν πήγαινε στο πραιτώριο έβρισκε στο άγαλμα του μεγάλου προγόνου του Λεύκιου Βρούτου επιγραφές που έλεγαν «Κοιμάσαι, Βρούτε» και «Δεν είσαι Βρούτος». Υπήρχε επίσης το μίσος προς τον διαφθορέα της μητέρας του -που τον είχε κάνει να μη ξέρει αν είναι ένας Βρούτος ή ένας νόθος- και, όπως διαδιδόταν, και της αδελφής του. Ο Κάσσιος θεώρησε απαραίτητη την σύμπραξη του Βρούτου, κατόρθωσε να τον παροξύνει και τον μύησε στην συνωμοσία.

Με λίγα λόγια, γιατί θα πρέπει να ενδιαφέρεται κάποιος το 2013 για το τι ήταν ή φαινόταν η γυναίκα του Καίσαρα, χωρίς καν να ενδιαφερθεί για το όνομά της και δεν βρίσκει άλλα, πιο σύγχρονα και αξιόπιστα παραδείγματα; Ή έστω, αν θέλουν να πάνε τόσο πίσω για να δείξουν ιστορικές γνώσεις, να μας πουν για τον ίδιο τον Καίσαρα ή για τις γυναίκες του Κράσσου και του Πομπήιου, οι οποίες κεράτωναν τους συζύγους τους με τον Καίσαρα. Αντ’ αυτού βρήκαν να ξεσπάσουν στην καημένη την Καλπουρνία για να στηλιτεύσουν κάτι που θεωρούν ότι αξίζει να στηλιτευθεί;

Μήπως απλώς τους εξιτάρει η «ηθική» της διαχρονικής συζύγου για να καλύψουν πίσω από αυτήν τις δικές τους πομπές, ή απλώς υποσυνείδητα θέλουν να ξαναφέρουν τις παλιές ηθικές διδασκαλίες, έτσι για να μην ξεχνάμε την πατριαρχία; Απλώς αναρωτιέμαι, και ίσως όλο αυτό να είναι άσχετο.

 

Βίντεο: One billion rising 2014

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

Θυμάστε την περσινή καμπάνια που ζητούσε να χορέψουμε για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, σε δημόσιους χώρους, ανήμερα του Αγ. Βαλεντίνου; Αν και πολλά μπορούν να ειπωθούν για το κατά πόσο μια καμπάνια που εστιάζει σε μια μέρα τον χρόνο μπορεί να είναι αποτελεσματική, η περσινή εμπειρία θεωρήθηκε επιτυχημένη, καθώς είχε μεγάλη ανταπόκριση. Μετά από την περσινή επιτυχία λοιπόν, η οργάνωση V-Day καλεί να επαναληφθεί το εγχείρημα.

Το σκεπτικό των διοργανωτριών είναι ιστορίες που μένουν συνήθως αόρατες να εμφανιστούν στο δημόσιο χώρο. Οι προϋποθέσεις αυτό να γίνει με την παρουσία των ίδιων των θυμάτων δημιουργούνται από τον παγκόσμιο χαρακτήρα της δράσης, αλλά και από το γεγονός ότι δημιουργείται ένα ασφαλές και φιλόξενο περιβάλλον, μέσω του χορού και της μουσικής. Αξίζει πάντως να αναφερθεί ότι στις περσινές δράσεις συμμετείχαν γυναίκες σε μέρη όπου τα δικαιώματα των γυναικών είναι σχεδόν ανύπαρκτα και η βία εναντίον τους μεγάλη. Έτσι, φέτος, στις 14 Φλεβάρη 2014, οι διοργανώτριες καλούν γυναίκες και άντρες σε όλα τα μέρη να χρησιμοποιήσουν τη δύναμη και τη φαντασία τους και να ξεσηκωθούν για δικαιοσύνη για τα θύματα της βίας και για την εξάλειψή της, σε μια κοινή καμπάνια με τίτλο one billion rise for justice –ένα δισεκατομμύριο ξεσηκωνόμαστε για δικαιοσύνη

Δείτε παρακάτω βιντεάκι που δημιούργησαν η οργάνωση V-Day και ο Νοτιοαφρικανός κινηματογραφιστής Tony Stroebel  με αποσπάσματα από τις δράσεις που πραγματοποιήθηκαν σε όλο τον κόσμο στις 14 Φλεβάρη 2013 ως κάλεσμα για την νέα καμπάνια.

YouTube Preview Image

 

Διαβάστε ακόμα

One billion rising: για τη βία κατά των γυναικών

 

 

 

Προανήγγειλε την αμνηστία των Pussy Riot ο Πούτιν

Ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν δήλωσε την Πέμπτη ότι τα δύο φυλακισμένα μέλη του συγκροτήματος των Pussy Riot θα απελευθερωθούν βάσει του νόμου περί αμνηστίας, αλλά χαρακτήρισε παράλληλα επαίσχυντη την διαμαρτυρία που πραγματοποίησαν εναντίον του σε μια εκκλησία. Υποστήριξε μάλιστα ότι τα μέλη του συγκροτήματος επιδόθηκαν σε «προσβλητική για την αξιοπρέπεια των γυναικών» συμπεριφορά.

Η 24χρονη Ναντέζντα Τολοκονίκοβα και η 25χρονη Μαρία Αλιόχινα εκτίουν ποινή φυλάκισης δύο ετών για μια «πανκ προσευχή» που είχαν πει με το συγκρότημά τους κατά του Πούτιν και των δεσμών του με την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ρωσίας στον κύριο καθεδρικό ναό της Μόσχας.

Οι δύο γυναίκες αναμενόταν αρχικά να αφεθούν ελεύθερες τον Μάρτιο, αλλά τώρα πιστεύεται ότι θα απελευθερωθούν νωρίτερα βάσει του νόμου περί αμνηστίας που εγκρίθηκε αυτήν την εβδομάδα από την Δούμα (κάτω Βουλή), εν μέρει επειδή είναι και οι δύο μητέρες ανήλικων παιδιών.

Ο νόμος περί αμνηστίας μπορεί να επιτρέψει και την άρση των κατηγοριών που βαρύνουν τους 30 ακτιβιστές που είχαν συλληφθεί κατά την διάρκεια διαμαρτυρίας της περιβαλλοντικής οργάνωσης Greenpeace  εναντίον της εξόρυξης πετρελαίου στην Αρκτική και την αποφυγή έτσι της δίκης τους, απομακρύνοντας από το προσκήνιο δύο θέματα που κρίνονται ως ενοχλητικά στις σχέσεις της Ρωσίας με την Δύση προτού η πρώτη φιλοξενήσει τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες τον Φεβρουάριο.

Ωστόσο, ο Πούτιν σημείωσε ότι ο νόμος περί αμνηστίας δεν καταρτίστηκε έχοντας υπόψη τους ακτιβιστές της Greenpeace ή τις δύο φυλακισμένες μουσικούς.  Υιοθετήθηκε, σημείωσε, για να σηματοδοτήσει την 20η επέτειο του μετασοβιετικού Συντάγματος της Ρωσίας.

Ο Ρώσος Πρόεδρος κατέστησε σαφές ότι δεν έχει καμία αμφιβολία για τον χειρισμό και των δύο αυτών υποθέσεων από την χώρα του, μολονότι αυτή προκάλεσε την κριτική δυτικών κρατών και μερικών παγκόσμιων προσωπικοτήτων.

«Δεν λυπήθηκα που τα μέλη των Pussy Riot κατέληξαν πίσω από τα κάγκελα» σημείωσε ο Πούτιν. «Λυπήθηκα που επιδόθηκαν σε μια τόσο επαίσχυντη συμπεριφορά, η οποία ήταν κατά την άποψή μου προσβλητική για την αξιοπρέπεια των γυναικών». «Ξεπέρασαν όλα τα όρια» κατέληξε ο Ρώσος πρόεδρος σχετικά με το θέμα αυτό.

Πηγή: tvxs

 

ΥΓ: Καλά που έχουμε τέτοιους ηγέτες να φροντίζουν για την αξιοπρέπειά μας…

 

Διαβάστε ακόμα

Ρώμη: Διαδηλώσεις υπέρ των Pussy Riot έξω από το ξενοδοχείο όπου διαμένει ο Πούτιν

Ρωσία: Αγνοείται η Ναντέζντα Τολοκονίκοβα, μέλος του συγκροτήματος Pussy Riot

Σε απεργία πείνας ένα από τα φυλακισμένα μέλη των Pussy Riot

Μάικ Λέρνερ: “χωρίς την ελευθερία του λόγου, δεν μπορούμε να υπερασπιζόμαστε όλες τις υπόλοιπες ελευθερίες μας”

 

Ινδία: Στο Ανώτατο Δικαστήριο η κυβέρνηση κατά της ποινικοποίησης της ομοφυλοφιλίας

Η ινδική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι προσέφυγε στο Ανώτατο Δικαστήριο με σκοπό την ακύρωση του αποικιακού νόμου που ποινικοποιεί την ομοφυλοφιλία.

Υπενθυμίζεται ότι το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας είχε ακυρώσει νόμο του Νέου Δελχί που καταργούσε το άρθρο 377 του Ποινικού Κώδικα (του 1860), ο οποίος ποινικοποιούσε τις σχέσεις ατόμων του ιδίου φύλου.

Το Συνταγματικό Δικαστήριο είχε κρίνει ότι το συγκεκριμένο άρθρο αυτό είναι σύμφωνο με το Σύνταγμα και παρέπεμψε το θέμα στο Κοινοβούλιο.

Η κυβέρνηση είχε αφήσει να εννοηθεί ότι θα ζητούσε από το Κοινοβούλιο να αποφανθεί, αλλά η διαδικασία αυτή είναι εξαιρετικά αργή και δεν θα «προλάβαινε» τις εκλογές του Μαΐου.

Παρόλο που ο νόμος σπάνια εφαρμόζεται, οργανώσεις για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα διαμαρτύρονται για προσβολές, εκφοβισμό και παρενοχλήσεις από αστυνομικούς σε μια άκρως συντηρητική χώρα.

Κανένας ομοφυλόφιλος από το χώρο της πολιτικής, των σπορ ή του θεάματος δεν έχει αποκαλύψει τις σεξουαλικές του επιλογές.

Ο ΟΗΕ εκτιμά ότι η αποποινικοποίηση της ομοφυλοφιλίας θα συνέβαλε στον αγώνα κατά της μετάδοσης του ιού του AIDS που έχει προσβάλει περίπου 2,5 εκατομμύρια Ινδούς.

Πηγή: in.gr

 

Διαβάστε ακόμα

Ινδία: Το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας αποφάνθηκε ότι η ομοφυλοφιλία είναι παράνομη

 

Το τίμημα μιας γυμνής φωτογραφίας στην Αίγυπτο

επιμέλεια Νικολέττα Ρούσσου

Η Αιγύπτια Άλια Έλμαχντυ έγινε το σύμβολο της αραβικής άνοιξης όταν ανέβασε μια γυμνή της φωτογραφία στο facebook. Μετά από αυτή την κίνηση η νεαρή φοιτήτρια από το Κάιρο δέχθηκε απειλές για τη ζωή της, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να μετακομίσει στην Σουηδία.

Για τα τελευταία 2 χρόνια η Έλμαχντυ είναι μια κυνηγημένη γυναίκα καθώς ανέβασε στο ίντερνετ μια φωτογραφία στην οποία φοράει μόνο καλσόν, παπούτσια και ένα λουλούδι στα μαλλιά. Η νεαρή κοπέλα είναι αναγκασμένη να ζει σε ένα απομονωμένο χωριό στη Σουηδία και να είναι πάντα σε ετοιμότητα να φύγει οποιαδήποτε στιγμή αν νιώσει ότι κινδυνεύει.

Η εικόνα αυτή έγινε το σύμβολο της αραβικής άνοιξης. Η Αιγύπτια ακτιβίστρια έγινε σταρ για εβδομάδες, με το να είναι άγνωστο το κατά πόσο ενδιαφερόταν ο κόσμος όντως γα τα φεμινιστικά της κίνητρα. Πολλοί έκαναν λόγο για μια κίνηση διαμαρτυρίας για τις απάνθρωπες συνθήκες κάτω από τις οποίες ζουν οι γυναίκες στις μουσουλμανικές χώρες, ανάγοντας τη νεαρή σε ηρωίδα, ενώ ο ισλαμικός κόσμος μίλησε για μια πόρνη με μηδαμινό σεβασμό προς τους κανόνες του Ισλάμ. Ένας ακραίος Ισλαμιστής πρότεινε την κατάργηση της αιγυπτιακής της υπηκοότητας.

Ποια είναι η Άλια Έλμαχντυ;

Σύμφωνα με συνέντευξή της στη Spiegel η Άλια Έλμαχντυ είναι μια κοπέλα που μεγάλωσε με αυστηρούς γονείς και σύμφωνα με τα μουσουλμανικά πρότυπα. Μολονότι οι γονείς της δεν ήταν ιδιαίτερα θρησκόληπτοι της είχαν θέσει αυστηρούς κανόνες γα την ανατροφή της, με αποτέλεσμα όπως λέει η ίδια να αισθάνεται ότι πνίγεται στο ίδιο της το σπίτι. “Ο πατέρας μου με χτυπούσε από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου πολλές φορές χωρίς λόγο, ενώ η μητέρα μου αρκούνταν στο να του επισημάνει να μην με τραυματίσει πολύ σοβαρά.”, τόνισε η Έλμαχντυ. Οι γονείς της μετά το σχολείο την έκλειναν στο σπίτι και δεν της επέτρεπαν να βγει διότι φοβόντουσαν ότι θα χάσει την παρθενιά της, τακτική που ακολούθησαν ακόμα και όταν η νεαρή κοπέλα πέρασε στο πανεπιστήμιο.

Χαρακτηριστικό είναι το περιστατικό όπου όταν η μητέρα της ήθελε να ελέγχει αν ο παρθενικός της υμένας εξακολουθούσε να είναι άθικτος η Έλμαχντυ άρπαξε ένα μαχαίρι και απείλησε ότι θα φύγει από το σπίτι.

Οι γονείς της, τής είχαν καταστήσει σαφές ότι μια τίμια γυναίκα δεν φοράει στενά ρούχα, λουλούδια στα μαλλιά, ούτε κραγιόν ενώ δεν αφήνει να φαίνεται ακάλυπτο κάποιο σημείο του κορμού της. Έτσι θέλοντας να κάνει την επανάσταση της πήρε την φωτογραφική της μηχανή έβγαλε τα ρούχα της φόρεσε κάλτσες και κόκκινο κραγιόν και ένα λουλούδι στα μαλλιά και πόζαρε. Στην αρχή είπε ότι το έκανε για τον εαυτό της, ως μια σιωπηρή διαμαρτυρία κατά των γονιών της.

Απελευθέρωση και λογοκρισία

Μια μέρα η Έλμαχντυ πήγε στο πανεπιστήμιο έχοντας μαζί της ένα σάκο με ρούχα, έφυγε στη μέση του μαθήματος και πήρε το λεωφορείο και πήγε στο κέντρο του Καίρου. Ήξερε ότι δεν θα γυρνούσε ποτέ σπίτι. Στην  αρχή συγκατοίκησε με μια φίλη της και μετά με έναν άντρα. Η νεαρή φοιτήτρια έλαβε μέρος στις διαδηλώσεις που έλαβαν χώρα το 2011, βιώνοντας την προσωπική της απελευθέρωση παράλληλα με την εξέγερση της χώρας της. Για αυτήν, αυτά τα 2 ήταν αλληλένδετα. Κάπου εκεί άρχισε και η κακοτυχίες της.

Τον Οκτώβριο του 2011 αποφάσισε να ανεβάσει στην προσωπική της ιστοσελίδα στο facebook μία από τις γυμνές φωτογραφίες που είχε τραβήξει. Εντούτοις το facebook έχοντας απαγορεύσει την ανάρτηση φωτογραφιών που περιέχουν γυμνό την διέγραψε ύστερα από λίγες ώρες, γεγονός που δεν πτόησε την Έλμαχντυ, καθώς την ανέρτησε στο blog της.

Οι πόλεμοι χρειάζονται κάποια σύμβολα τα οποία θα απαναθατιστούν και θα μείνουν στην ιστορία, προκαλώντας δυνατά αισθήματα στον κόσμο όπως είναι ο φόβος ή η ελπίδα. Σε αντίθεση όμως με την εικόνα ανθρώπων όπως είναι το μικρό κορίτσι που τρέχει γυμνό μετά την επίθεση στο Βιετνάμ, η Έλμαχντυ δεν είναι θύμα, ενώ έβγαλε την φωτογραφία με δική της πρωτοβουλία. Η φωτογραφία αυτή έκανε το γύρο του κόσμου, προκαλώντας ποικίλες αντιδράσεις. Οι συμμετέχοντες στα επεισόδια της αραβικής άνοιξης κράτησαν τις αποστάσεις τους, πιστεύοντας ότι πρόκειται για μια προσωπική επαναστατική ενέργεια μιας καταπιεσμένης νεαρής γυναίκας. Η Δύση ευθύνεται για τις διαστάσεις που έλαβε η ανάρτηση της επίμαχης φωτογραφίας, καθώς υποστήριξε ότι τα επεισόδια και οι διαδηλώσεις διαμαρτυρίας είναι ο πρόδρομος μιας πραγματικής επανάστασης και της εγκαθίδρυσης της δημοκρατίας και με αποτέλεσμα η φωτογραφία να συμβάλει προς αυτή την κατεύθυνση.

Η παγκόσμια προβολή που είχε η φωτογραφία έκανε ορισμένους εξτρεμιστές να απειλήσουν την Έλμαχντυ, καθώς η ίδια ενθάρρυνε άλλες γυναίκες να ακολουθήσουν το παράδειγμα της. Όπως είχε τονίσει και η ίδια σε συνέντευξη της στο CNN  “Είναι απαραίτητο να ξεσπάσει μια κοινωνική εξέγερση για να αλλάξει η θέση της γυναίκας στην Αίγυπτο”. Εντούτοις οι απειλές κατά της ζωής της εντάθηκαν, με 2 άντρες να έχουν προβεί και σε επίθεση κατά της Έλμαχντυ. Αυτά τα γεγονότα οδήγησαν την κοπέλα στην αυτοεξορία σε ένα απομονωμένο μέρος στη Σουηδία.

Ισλάμ, γυναίκες και Δύση

Ο ρόλος των γυναικών είναι το πιο κρίσιμο σημείο διαφωνίας μεταξύ Μουσουλμάνων και του υπόλοιπου κόσμου. Κάποιοι ευσεβείς μουσουλμάνοι ανησυχούν ότι οι γυναίκες τους θα επηρεαστούν από τη δυτική κουλτούρα και θα γίνουν όπως η τραγουδίστρια Miley Cyrus. Από την άλλη πλευρά οι άνθρωποι στην Ευρώπη και στις Ηνωμένες Πολιτείες βλέπουν την Αίγυπτο με ανησυχία, διότι πιστεύουν ότι είναι καθήκον τους να διασώσουν την καταπιεσμένη γυναίκα που φοράει μπούργκα ή μαντίλα από την ανδροκρατούμενη κοινωνία.

Η σύγκρουση μεταξύ των πολιτισμών διεξάγεται με διαμάχες για θέματα όπως είναι  η απαγόρευση της μαντίλας στις γερμανικές σχολικές αίθουσες, της μπούργκας στη Γαλλία, καθώς και των ψηλοτάκουνων παπουτσιών στο Αφγανιστάν ή η κατάργηση του δικαιώματος των γυναικών στην οδήγηση  στη Σαουδική Αραβία. Στο Πακιστάν, οι Ταλιμπάν πυροβόλησαν την Malala Γιουσαφζάι, στο κεφάλι, γιατί είχε αγωνιστεί για το δικαίωμα των κοριτσιών να πάνε στο σχολείο. Η Ολλανδή ακτιβίστρια και πολιτικός Ayaan Hirsi Ali ζει υπό αστυνομική προστασία, επειδή επέκρινε τη βία κατά των γυναικών από μουσουλμάνους άνδρες σε μια ταινία μικρού μήκους.

Και τώρα μουσουλμάνοι κήρυκες του μίσους έχουν επίσης θέσει ως στόχο τους την Άλια Έλμαχντυ. Ένα άτομο έγραψε στο διαδίκτυο: «Το σώμα της θα πρέπει να καεί στην κόλαση.”

Η παραδειγματική τιμωρία της Άλια Έλμαχντυ

Ένας από τους άνδρες που κατηγορούν την Έλμαχντυ για ασέβεια της ισλαμικής θρησκείας είναι ο Μαχμούντ Αμπντούλ Ραχμάν, ένας 32χρονος δικηγόρος που εργάζεται ως λογιστής στο αιγυπτιακό υπουργείο Οικονομικών.

“Ήμουν λυπημένος όταν είδα την Άλια γυμνή για πρώτη φορά», λέει ο Ραχμάν. Όταν βρήκε ένα βίντεο στο διαδίκτυο την περασμένη άνοιξη στο οποίο στεκόταν γυμνή μπροστά από την αιγυπτιακή πρεσβεία στη Στοκχόλμη, κρατώντας ένα Κοράνι μπροστά από τα γεννητικά της όργανα, ο Rahman ήξερε ότι ήταν καθήκον του προς τον Θεό να αναλάβει δράση. Έγραψε μια επιστολή προς τον Αιγύπτιο Γενικό Εισαγγελέα, ζητώντας να ασκηθούν κατηγορίες κατά της Έλμαχντυ, που έβαλε το Κοράνι μπροστά στο γυμνό της σώμα. Έγραψε: «Ζητώ Εξοχότατε να προβείτε σε όλες τις νόμιμες ενέργειες για να της στερήσετε την αιγυπτιακή της ιθαγένεια.” Το επόμενο πρωί, ο Rahman πήγε στο γραφείο του γενικού εισαγγελέα και κατέθεσε την καταγγελία του. Δεν έχει λάβει απάντηση ακόμα και δεν ξέρει αν το έγγραφο του θα οδηγήσει σε δίκη.

Ο Rahman υποστηρίζει ότι η Έλμαχντυ πρέπει να τιμωρηθεί  αυστηρά εφ’ όσον φοβάται ότι αν δεν γίνει έτσι, οι κόρες του θα μπορούσαν να μιμηθούν τη δράση της  μία ημέρα.

Οι θέσεις των δύο είναι ασυμβίβαστες. Η Έλμαχντυ επικαλείται την προσωπική ελευθερία της και την Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου. Ο Ραχμάν επικαλείται τον Θεό. Ίσως θα ήταν πιο εύκολο για την Έλμαχντυ να ήξερε ότι ο Ραχμάν έχει ξεκινήσει προσωπικό πόλεμο, ενώ το «Κόμμα του Φωτός,« έλαβε περίπου το ένα τέταρτο των ψήφων στις βουλευτικές εκλογές της χώρας πριν από περίπου ένα χρόνο. Φαίνεται πως η Έλμαχντυ δεν θα αλλάξει τις παραδόσεις αιώνων  με γυμνές φωτογραφίες.

Αναζητώντας ένα σκοπό

Μετά την φυγή της από την Αίγυπτο, η Έλμαχντυ έκανε αίτηση για πολιτικό άσυλο στη Σουηδία, όπου μετά βίας βγαίνει από το διαμέρισμά της. Οι κουρτίνες της είναι μονίμως κλειστές και κάθε φορά που άκουει έναν δυνατό θόρυβο, φοβάται ότι οι διώκτες της έχουν έρθει να της επιτεθούν. Καθισμένη πίσω από κλειστές κουρτίνες της, αναρωτιέται τι μέλλει γενέσθαι. Εκείνη δεν έχει πλέον οικογένεια, δεν είναι πλέον φοιτήτρια, δεν έχει δουλειά ή κάποιον στον οποίο να απευθυνθεί. Δεν έχει φίλους στη Σουηδία. Ο φίλος της, τον οποίο βλέπει μόνο περιστασιακά, ζει στη Νορβηγία. Η ζωή της είναι υπό κατάρρευση.

Θα ήταν κατανοητό για την Έλμαχντυ να αλλάξει το όνομά της και να προσπαθήσει να ξεχάσει το παρελθόν. Αντ ‘αυτού, αποφάσισε να κάνει το αντίθετο. Εντάχθηκε στην ομάδα Femen, η οποία έχει βάση την Ουκρανία και αγωνίζεται ενάντια στη θρησκεία και της φυλετικής ανισότητας. Οι γυναίκες της Femen έγιναν διάσημες για τις διαμαρτυρίες που έκαναν γυμνόστηθες.

Η Έλμαχντυ ένωσε τις γυναίκες Femen σε γυμνόστηθη διαμαρτυρία για τα δικαιώματα των ομοφυλοφίλων στη Ρωσία. Σε μια άλλη περίπτωση, μπήκε κρυφά σε ένα τζαμί της Στοκχόλμης μεταμφιεσμένη με μια μπούρκα, και έβγαλε τα ρούχα της, ενώ οργάνωσε μια διαμαρτυρία κατά της Σαρία. Η Έλμαχντυ είχε μάθει ότι μόνο μια μικρή ομάδα ανθρώπων γνώριζε για αυτές τις διαμαρτυρίες, γεγονός που την έκανε να αισθάνεται ασφαλής από τους διώκτες της. Κάποτε, οι ακτιβιστές Femen έβαλαν φωτιά σε μια σημαία. Η Έλμαχντυ δήλωσε: «Εγώ δεν σέβομαι τη θρησκεία, αν είναι υπέρ του μισογυνισμού.”

Όταν δημοσίευσε τη γυμνή φωτογραφία της, το 2011, ήταν δύσκολο να υποστηρίξει κανείς την Elmahdy, επειδή κανείς δεν ήξερε τι πρεσβεύει. Σήμερα, είναι το ίδιο δύσκολο διότι φαίνεται να αγωνίζεται για τόσα πολλά διαφορετικά πράγματα: για τους ομοφυλόφιλους, για το μίσος του Ισλάμ, για το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, αλλά και ενάντια στο δικαίωμα στην ελεύθερη άσκηση της θρησκείας. Η Elmahdy φαίνεται να έχει χάσει το δρόμο της στη σύγκρουση μεταξύ των πολιτισμών.

Μια ημέρα του φθινοπώρου το 2013, η Έλμαχντυ εμφανίσθησε σε μια έκθεση βιβλίου στη σουηδική πόλη του Γκέτεμποργκ, που φυλασσόταν από φρουρούς ασφαλείας Υπήρξε μια συζήτηση στρογγυλής τραπέζης με μια μικρή σκηνή στην οποία τέσσερις γυναίκες μίλησαν για το φεμινισμό. Ο συντονιστής ρώτησε αν τα γυμνά στήθη θα μπορούσαν να κρύβουν το πραγματικό μήνυμα. Η Έλμαχντυ πήρε το λόγο, σήκωσε το πουλόβερ της και στάθηκε γυμνόστηθη μπροστά από τον συντονιστή και το κοινό. Τα μέλη του ακροατηρίου πήραν τα smartphones τους και τράβηξαν φωτογραφίες. «Το σώμα είναι απλώς ένα σύμβολο» είπε η Έλμαχντυ στον συντονιστή.

Οι υποστηρικτές της Έλμαχντυ την σέβονται, πάνω από όλα για το θάρρος της, αλλά ίσως θα έπρεπε να αναρωτηθούμε τι έχει πετύχει με τις διαμαρτυρίες της. Στην Αίγυπτο, μερικοί άνδρες τώρα συγχέουν τον φεμινισμό με τις γυμνές φωτογραφίες. Υπάρχουν φεμινίστριες στην Αραβία που λένε ότι η Έλμαχντυ έχει κάνει περισσότερο κακό παρά καλό για την ισότητα των γυναικών στην Αίγυπτο. Στη Σουηδία, οι φορείς του τεμένους υπέβαλαν μήνυση εναντίον της για παραβίαση της δημοσίας αιδούς, ενώ οι επισκέπτες της έκθεσης βιβλίου έφυγαν με σουβενίρ φωτογραφίες μιας γυμνόστηθης γυναίκας. Πιθανόν να υπάρχει μόνο ένα άτομο που αντλεί τουλάχιστον κάποιο όφελος από τις γυμνές φωτογραφίες της Έλμαχντυ: Η ίδια η Έλμαχντυ.

Όταν ρωτήθηκε σχετικά με το ποιο είναι το μήνυμά που στέλνει στους Αιγυπτίους, όπως ο Rahman απάντησε: «Η Αίγυπτος δεν είναι η χώρα σας, ποιοι είστε εσείς για να αποφασίσετε, ποιος παίρνει την ιθαγένεια»

Ίσως η Έλμαχντυ δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ για την επίτευξη κάποιου συγκεκριμένου αποτελέσματος με τη διαμαρτυρία της. Στόχος της ήταν να στείλει ένα μήνυμα στους γονείς της. Η γυμνή φωτογραφία της Έλμαχντυ λέει : Είμαι ακόμα ζωντανή.

Σε ερώτηση αν έχει μετανιώσει που τράβηξε τη φωτογραφία η ίδια απάντησε όχι, διότι διαφορετικά δεν θα ήταν αυτή που είναι.

Ωστόσο σε αντίθεση με φωτογραφία του παιδιού από το Βιετνάμ, η πράξη της Έλμαχντυ δεν θα παραμείνει στη συλλογική μνήμη του κόσμου. Η συμβολική δύναμη της εικόνας θα εξασθενήσουν σταδιακά. Η φωτογραφία δεν έχει αλλάξει τίποτα – ούτε το Ισλάμ, ούτε την Αίγυπτο, ούτε την πόλη του Καΐρου ούτε ακόμη και τους γονείς της. Μετά από λίγο καιρό, το γυμνό στήθος της δεν θα σημαίνει τίποτα περισσότερο.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμη

Η Αίγυπτος η πιο «νοσηρή» χώρα για τις γυναίκες

Νιχάλ Σαάντ Ζαγκλούλ: “η σεξουαλική παρενόχληση είναι κοινωνικά αποδεκτή στην Αίγυπτο”

 

Για τη Βαλμπόνα, με τις ευχές μας

Ήταν μεγάλη η χαρά να συνοδεύσουμε τη Βαλμπόνα και τον Δημήτρη, την περασμένη εβδομάδα, στο γάμο τους σε δημαρχείο της Αθήνας. Από την αρχή της τραγικής περιπέτειας της νέας και δυνατής αυτής γυναίκας, η αγάπη του ζευγαριού ήταν ο αποφασιστικός παράγοντας που συνέβαλε στην θεαματική βελτίωση της υγείας της και στην ψυχική και κοινωνική της ανάκαμψη. Πριν το γάμο και μετά το γάμο και πάντα, δίναμε και δίνουμε τις ευχές και την αλληλεγγύη μας.

Ήμασταν εκεί φίλες από τη Φεμινιστική Πρωτοβουλία, συγγενείς από τις δύο οικογένειες, ο υπεύθυνος της τριμελούς ομάδας μικροχειρουργικής του ΚΑΤ κ. Ιγνατιάδης που τιμήθηκε ιδιαιτέρως για τον μεγάλο ιατρικό άθλο τους, οι δικηγόροι που την εκπροσώπησαν αφιλοκερδώς στα δύο δικαστήρια κ. Νέλλας, Μαντάς, και Κλειώ Παπαπαντολέων (ωσεί παρούσα λόγω κωλύματος της τελευταίας στιγμής), η κ. Ελένη Κτόνα από την τότε Γενική Γραμματεία Ισότητας με την μεγάλη της συμβολή, κι ήταν εκεί η χαρά του ζευγαριού και όλων των παρισταμένων.

Ήταν και τα τραγούδια του γάμου, που έδωσαν τον εορταστικό τόνο, αλλά και τα ποιήματα για την αγάπη, που επέλεξε και απήγγειλε η Ελένη Καρασαββίδου:

Οδ. Ελύτης Μονόγραμμα (απόσπασμα)

Θά γυρίσει αλλού τίς χαρακιές
Τής παλάμης,η Μοίρα,σάν κλειδούχος
Μιά στιγμή θά συγκατατεθεί ο Καιρός

Πώς αλλιώς,αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι

/…/

Έτσι μιλώ γιά σένα καί γιά μένα

Επειδή σ’αγαπώ καί στήν αγάπη ξέρω
Νά μπαίνω σάν Πανσέληνος
Από παντού,γιά τό μικρό τό πόδι σού μές στ’αχανή σεντόνια
Νά μαδάω γιασεμιά –κι έχω τή δύναμη
Αποκοιμισμένη,νά φυσώ νά σέ πηγαίνω
Μές από φεγγαρά περάσματα καί κρυφές τής θάλασσας στοές
Υπνωτισμένα δέντρα μέ αράχνες πού ασημίζουμε

Ακουστά σ’έχουν τά κύματα
Πώς χαιδεύεις, πώς φιλάς
Πώς λές ψιθυριστά τό “τί” καί τό “έ”
Τριγύρω στό λαιμό στόν όρμο
Πάντα εμείς τό φώς κι η σκιά

Πάντα εσύ τ’αστεράκι καί πάντα εγώ τό σκοτεινό πλεούμενο
Πάντα εσύ τό λιμάνι κι εγώ τό φανάρι τό δεξιά
Τό βρεγμένο μουράγιο καί η λάμψη επάνω στά κουπιά
Ψηλά στό σπίτι μέ τίς κληματίδες
Τά δετά τριαντάφυλλα,καί τό νερό πού κρυώνει
Πάντα εσύ τό πέτρινο άγαλμα καί πάντα εγώ η σκιά πού μεγαλώνει
Τό γερτό παντζούρι εσύ,ο αέρας πού τό ανοίγει εγώ
Επειδή σ’αγαπώ καί σ’αγαπώ
Πάντα εσύ τό νόμισμα καί εγώ η λατρεία πού τό εξαργυρώνει:

Τόσο η νύχτα, τόσο η βοή στόν άνεμο
Τόσο η στάλα στόν αέρα, τόσο η σιγαλιά
Τριγύρω η θάλασσα η δεσποτική
Καμάρα τ’ουρανού με τ’άστρα
Τόσο η ελάχιστη σου αναπνοή

Πού πιά δέν έχω τίποτε άλλο
Μές στούς τέσσερις τοίχους,τό ταβάνι,τό πάτωμα
Νά φωνάζω από σένα καί νά μέ χτυπά η φωνή μου
Νά μυρίζω από σένα καί ν’αγριεύουν οί άνθρωποι
Επειδή τό αδοκίμαστο καί τό απ’αλλού φερμένο
Δέν τ’αντέχουν οί άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ’ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μές στόν κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ γιά σένα καί γιά μένα.

 

Μ. Lani (Αλβανία) απόσπασμα

Ξυπνήστε!
Δικά μου αγνά αισθήματα
ορμητικά όπως πέταλα λουλουδιών ξεκινήστε την έκρηξη….
…ξεκινήστε να ισοπεδώνεται την κακία»…

/../

«Πετούσα σελαγίζοντας πάνω στα όνειρα
Να πήγαινα από πίσω με προσκαλούσε
ο καλπασμός ενός αλόγου
….όταν ξύπνησα ο καλπασμός ήταν το κουδούνι του ρολογιού.
Μα το άλογο, αχ το άλογο!
Με το όνειρο είχε πάει στα χάνια τ’ ουρανού». (Μ. Lani)

 

Για Ένα Πουκάμισο Γεμάτο

Ελένη Καρασαββίδου

“Θέλω να γυρίσω στο νησί μου που ’ναι
γεμάτο κορίτσια και να τους προσφέρω
ένα δίκτυ γεμάτο λέξεις απαγορευμένες μέχρι
τότε γι’ αυτές”
J. Winterson “Η ποιητική του Έρωτα”

Έτσι κάπως θ’ άρχιζε η αληθινή
Απολογία της Ελένης,
που την ονομάσαν “κοινή”
στην Αρχαιότητα,
γιατί άφησε την κλίνη την βασιλική

για να βρει τον Εαυτό της.
Χαρίζοντας και σ’ αυτήν λέξεις που ’ταν
Μονάχα του Μενέλαου.
“Ταξίδι”, “Κατάκτηση”, “Ηδονή”, “Πείραμα”,
“Θάρρος”, “Σκέψη”, “Επιλογή”, ΖΩΗ.
Γράφοντας -Αυτή- την Οδύσσεια πριν καν
τον πηγαιμό του Οδυσσέα.
Δικαιωμένη όχι επειδή “δεν πήγε τελικά”,
ξεβγαλμένη στην ακτή της Αιγύπτου
κατά πως ήθελε ο ρομαντισμός των ανδρών,
Μα γιατί Πήγε.
Κατά πως το ’θελε ο ρομαντισμός Του Ανθρώπου.
Πουκάμισο γεμάτο,
Φορεμένο από μυριάδες σώματα,

-ονόματα και είδη διαφορετικών μύρια-
Που αλέστηκαν απ’ τα σαγόνια της Ιστορίας

μα που στιγμή δε λερώθηκε,

στιγμή δεν έπαψε ν’ ανεμίζει.

Έτσι κάπως θ’ άρχιζε η αληθινή
Απολογία της Ελένης,
Που την ονομάσαν “κοινή”
δίχως λόγο
Και Ωραία για τους λάθος Λόγους.

Η Ελένη του Εαυτού της.

Όχι της κλίνης της βασιλικής
Όχι της Τροίας,
Ούτε του Πάρη.
Κι ακριβώς γι’ αυτό
η Ωραία … (Βαλπόνα)*

*αντικατάσταση του αρχικού Ελένη

 

Διαβάστε ακόμα

Το αίμα κυλάει, εξήγηση ζητάει

17 χρόνια κάθειρξη για τον επίδοξο φονιά της Βαλμπόνας Ρ.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ατομική έκθεση της Κατερίνας Στεφοπούλου

της Βέρας Σιατερλή

Η Κατερίνα Στεφοπούλου, αρχιτέκτονας και εικαστικός, παρουσιάζει τη δουλειά της στο Αετοπούλειο Πολιτιστικό Κέντρο του Δ. Χαλανδρίου μέχρι τις 20 Δεκεμβρίου, και μιλάει στο Φύλο Συκής για το έργο και τις  απόψεις της.

Πώς ξεκίνησες να εκφράζεσαι καλλιτεχνικά μέσα από την ζωγραφική; Τι ρόλο έπαιξε στον επαγγελματικό σου προσανατολισμό το γεγονός ότι και οι δύο γονείς σου ήταν εικαστικοί;

Το ότι και οι δύο μου γονείς ήταν εικαστικοί έπαιξε μεγάλο ρόλο στην ζωή μου… και νομίζω παίζει ακόμα. Από δύο χρονών βρισκόμουν, επί καθημερινής βάσης, μέσα στο ατελιέ τους -να πειράζω τα χαρτιά και τους μουσαμάδες, να εξερευνώ τα διαφορετικά πινέλα και εργαλεία, ακόμα και να μυρίζω τα λάδια, τις τέμπερες, το νέφτι- και μέσα στις αίθουσες διδασκαλίας, να τους ακούω να διδάσκουν θεωρητικά και πρακτικά μαθήματα τέχνης. Όλες μου οι αισθήσεις έχουν αναμνήσεις. Αυτή ήταν η καθημερινότητά μου. Μου επέτρεπαν να ζωγραφίζω στους τοίχους του σπιτιού μας… όπου στην συνέχεια με κάρβουνο έκανε τις διορθώσεις του ο πατέρας μου και τις άφηνε εκεί για να τις βλέπω συνεχώς ώσπου να τις «χωνέψω». Με άλλα λόγια, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ή ακόμα και πιο πριν ασυνείδητα, εκφραζόμουν καλλιτεχνικά και όχι μόνο από την ζωγραφική.

Ο τρόπος επιλογής του αντικειμένου σου είναι περισσότερο συλλογική μνήμη ή ατομικό βίωμα;

Τον τρόπο επιλογής θα τον χαρακτήριζα μάλλον ατομικό βίωμα. Ατομικό βίωμα που πηγάζει όμως από τις, καθημερινές σχεδόν, συζητήσεις και διδασκαλίες του πατέρα μου, πάνω σε θέματα που απασχολούσαν την φιλοσοφία και την τέχνη από τις απαρχές τους ως και τις μέρες μας, όπως για παράδειγμα η αρχέτυπη έννοια του κενού και του όλου. Με λίγα λόγια ένα ατομικό βίωμα επηρεασμένο από την συλλογική μνήμη των γενικών αρχών και παγκόσμιων αξιών της τέχνης.

Πόσο σημαντικός είναι ο τόπος-χώρος και οι προσλαμβάνουσες για έναν καλλιτέχνη;

Ο τόπος-χώρος και οι προσλαμβάνουσες ενός καλλιτέχνη αποτελούν μέρος της προσωπικότητάς του, των πολιτισμικών του αναφορών. Στοιχεία τα οποία ούτε πρέπει να παραμερίζει, ούτε και να τα εξυψώνει. Το έργο του θα γίνεται αντιληπτό με τον ένα ή άλλο τρόπο, ανεξαρτήτως αυτών των στοιχείων και ο καθένας θα μπορεί να κάνει, και κάνει, προβολή των προσωπικών του στοιχείων και εμπειριών επάνω σε αυτό. Εδώ θα μιλήσω λίγο και για την αρχιτεκτονική και την διαφορά της με την ζωγραφική. Δεν μπορεί ένας αρχιτέκτονας να σχεδιάσει ένα κτίριο στην Αφρική με τον ίδιο τρόπο που θα το έκανε στον Βόριο Πόλο. Αλλά, ακόμα και αν το έκανε ηθελημένα, δεν θα μπορούσε αυτό να γίνει αντιληπτό, γιατί υπεισέρχεται η έννοια της χρήσης, της λειτουργικότητας. Αυτή νομίζω είναι και η γοητεία της ζωγραφικής και της τέχνης γενικότερα, ότι ανεξαρτήτως τόπου και χρόνου, το αισθητικό αποτέλεσμα γίνεται αντιληπτό.

Ποιά είναι κατά τη γνώμη σου η πιο ουσιαστική εικαστική παρατήρηση που θα έκανες για το έργο σου;

Μάλλον ένα σχόλιο για την θεματική μου θα έκανα, ότι δηλαδή προσπαθώ να παντρέψω το σχέδιο, την γραφή και τους τόνους, μέσω της σύνθεσης, με τελικό θέμα να αποτελεί για μένα η ζωγραφικότητα της φυσικότητας και όχι της ίδιας της φύσης. Προσπαθώ να φανερώσω παραστάσεις καθαρής αισθητικής ενέργειας, την δύναμη της ίδιας της εικαστικής πράξης, η οποία γίνεται σχεδόν ταυτόχρονα με την αισθητική σκέψη, όπως ένας σεισμογράφος καταγράφει το συμβάν.

Πόσο σημαντικό είναι το υλικό και για ποιους λόγους; Τι προσδίδει κατά τη γνώμη σου η επιλογή του υλικού (μελάνι σε χαρτί) στο εικαστικό αποτέλεσμα που επεδίωξες;

Το ίδιο το υλικό είναι αυτό που οδηγεί την αισθητική σκέψη και δημιουργεί τελικά το εικαστικό αποτέλεσμα. Αλλιώς ζωγραφίζεις με λάδι, αλλιώς με κάρβουνο. Άλλη θεματική το ένα, άλλη το άλλο. Όταν φαντασιώνεται ένα έργο ο καλλιτέχνης ξέρει εξαρχής και το υλικό το οποίο θα χρησιμοποιήσει. Στην συγκεκριμένη σειρά έργων, το ίδιο το μελάνι και οι ιδιότητές του είναι αυτές που δίνουν πνοή στο χαρτί, το οποίο και αυτό προσφέρει, ανάλογα πόσο απορροφητικό ή τραχύ, για παράδειγμα, είναι.

Είναι το έργο σου αποτέλεσμα μιας γυναικείας ματιάς; κι αν ναι σε τι αφορά αυτό;

Υποσυνείδητα μπορεί όντως να παίζει ρόλο, συνειδητά όμως προσπαθώ να δημιουργώ με καθαρά αισθητικά κριτήρια, αναζητώντας σκεπτόμενη την ουσία της τέχνης.

Πιστεύεις ότι υπάρχουν στοιχεία στο έργο σου που σημαίνουν ή διαβάζονται με έναν ξεχωριστό τρόπο από τις γυναίκες;

Δεν ξέρω αν θα πρέπει η τέχνη να προσλαμβάνεται διαφορετικά από ορισμένες ομάδες και να μην έχει καθολικό ρόλο. Νομίζω ότι και μόνο η παρουσία γυναικών σε αυτό τον δύσκολο και ανδροκρατούμενο κόσμο της τέχνης είναι μια μικρή επανάσταση.

Έχει επηρεάσει η κρίση το έργο σου;

Η κρίση ίσως επηρεάζει τα μέσα δημιουργίας και όχι τόσο την ίδια καθεαυτό την δημιουργία και την ποιότητά της. Δεν θα δούμε νομίζω λιγότερο καλά έργα τέχνης, το αντίθετο. Νομίζω ότι τώρα είναι η εποχή για να αναφανούν οι πραγματικές αισθητικές αξίες έναντι των πλασματικών και αυτών του καταναλωτισμού.

Αυτή την εποχή βρίσκεσαι σε προετοιμασία κάποιων έργων; Δουλεύεις πάνω σε κάποια ιδέα; Αν ναι, θα ήθελες να μας μιλήσεις γι’ αυτή τη δουλειά; Για τα επόμενα καλλιτεχνικά σου σχέδια;

Κάθε μέρα που περνάει προετοιμάζω νέα έργα και αυτό γίνεται με διάφορους τρόπους. Είτε με το να διαβάζω κάτι σχετικό ή όχι με την τέχνη, είτε με το να πηγαίνω στο εργαστήρι για να δουλέψω, πάντα σκέφτομαι το έργο που έχω να τελειώσω ή θέλω να ξεκινήσω και γι’ αυτό πάντα μαζί μου έχω ένα μπλοκάκι.

 

H πρώτη Τουρκάλα υφυπουργός της Γερμανίας

Η τοποθέτηση της Αϊντάν Έζοουζ ως υφυπουργού Μετανάστευσης, Προσφύγων και Ενσωμάτωσης ήταν έκπληξη. Για πρώτη φορά μια μουσουλμάνα, τουρκικής καταγωγής συμμετέχει στην κυβέρνηση.

Οι αιτήσεις για συνεντεύξεις σχηματίζουν έναν σωρό πάνω στο γραφείο της, ωστόσο η Αϊντάν Έζοουζ θέλει να περιμένει. Πρώτα η επίσημη ορκωμοσία και μετά οι δηλώσεις στον τύπο. Η 46χρονη πολιτικός αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς είναι η πρώτη φορά που μια γυναίκα τουρκικής καταγωγής και μουσουλμάνα συμμετέχει στο κυβερνητικό σχήμα.

Την ιδιαίτερη ικανοποίησή του εξέφρασε και ο πρόεδρος των Σοσιαλδημοκρατών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ όταν στις 15 Δεκεμβρίου ανακοίνωσε τα ονόματα των πολιτικών του κόμματός του που θα συμμετέχουν στην κυβέρνηση. Με την τοποθέτηση της Αϊντάν Έζοουζ ήθελε να στείλει ένα σαφές μήνυμα.

Η νεαρή σχετικά, Σοσιαλδημοκράτης πολιτικός γεννήθηκε στο Αμβούργο. Η εκπαίδευση, η κοινωνική δικαιοσύνη και η οικονομική επιτυχία ήταν οι αρχές με τις οποίες μεγάλωσε. Σπούδασε αγγλική φιλολογία, ισπανικά και διοίκηση επιχειρήσεων. Την πολιτική της καριέρα ξεκίνησε το 2001 και το 2009 εξελέγη βουλευτής ενώ το 2011 έγινε αντιπρόεδρος του κόμματος.

Η συμφωνία πάντως των δύο μεγάλων κομμάτων για την τοποθέτησή της ως υφυπουργού Μετανάστευσης, Προσφύγων και Ενσωμάτωσης θεωρείται έκπληξη. Προκάτοχος της ήταν η Μαρία Μπέμερ, από το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα, στην οποία ασκούσε συχνά δριμεία κριτική, ισχυριζόμενη πως καθυστερεί στις αποφάσεις και δεν έχει μεγάλη εμπειρία στη μεταναστευτική πολιτική.

Θετικές αντιδράσεις

Η τουρκική κοινότητα στη Γερμανία χαιρέτησε την απόφαση και ο πρόεδρος Κενάν Κολάτ μιλώντας στην Deutsche Welle χαρακτήρισε την τοποθέτηση αυτή ιστορική: «Είναι μια ιστορική απόφαση από την πλευρά του SPD το γεγονός ότι θα βρίσκεται τώρα στην κυβέρνηση μια γυναίκα με μεταναστευτική καταγωγή. Αυτό τη διευκολύνει στο να είναι πιο κοντά στα προβλήματα. Είναι προτέρημα ότι γνωρίζει την προβληματική και την γνωρίζει καλά».

Θετική ήταν και η αντίδραση της οργάνωσης για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Pro Asyl η οποία έκανε λόγο για μια έξυπνη απόφαση. Ο Γκίντερ Μπούρκχαρντ, πρόεδρος της Pro Asyl δήλωσε: «Είναι μια έξυπνη απόφαση. Είναι μεγάλης πολιτικής σημασίας να υπάρχει ένα αντίβαρο στο υπουργείο Εσωτερικών που διοικείται από τους Χριστιανοδημοκράτες. Και περιμένουμε ότι η επιτετραμμένη της γερμανικής κυβέρνησης θα θέσει προτεραιότητα και στους τρεις τομείς της, δηλαδή στην ενσωμάτωση, τη μετανάστευση και τους πρόσφυγες».

Εντούτοις θεωρείται αμφίβολο αν η νέα υφυπουργός μπορεί να επιφέρει όντως σημαντικές αλλαγές. Το υφυπουργείο ανήκει στην καγκελαρία και δεν διαθέτει δική του υποδομή. Τα διάφορα ειδικά τμήματα ανήκουν επίσης στο υπουργείο Εργασίας, Εσωτερικών και άλλα. Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να παίξει έναν καλό συμβουλευτικό ρόλο και να αναδείξει θέματα, αλλά δεν μπορεί να φέρει δικά της νομοσχέδια.

Πηγή: left.gr

 

Ομαδικός βιασμός στο Δελχί: έναν χρόνο μετά, έχει αλλάξει τίποτα για τις γυναίκες στην Ινδία;

του Sunny Hundal

Χρειάστηκαν 14 μέρες για να καταγραφεί η κατηγορία του βιασμού και ακόμα 30 για να γίνει κάποια σύλληψη, διάστημα στο οποίο το θύμα αφαίρεσε τη ζωή του. Η άσχημη υπόθεση μιας δεκαεφτάχρονης που έπεσε θύμα απαγωγής από το χωριό της και βιάστηκε από δύο άντρες σε ένα χωράφι κατά τη διάρκεια της γιορτής του Diwali τον Νοέμβριο αναδείχτηκε μόνο μετά τον τρομακτικό ομαδικό βιασμό μιας άλλης φοιτήτριας στο Δελχί, στις 16 Δεκεμβρίου 2012, που προκάλεσε διεθνή κατακραυγή.

Η εικοσιτριάχρονη φοιτήτρια γύριζε σπίτι από το σινεμά με έναν φίλο, όταν δέχτηκε βάρβαρη επίθεση από έξι άντρες σε ένα λεωφορείο. Η γυναίκα υπέκυψε στα τραύματά της μετά από 13 ημέρες, ενώ βρισκόταν στην εντατική στη Σιγκαπούρη, σε μια υπόθεση που προκάλεσε διαμαρτυρίες τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο. Έναν χρόνο μετά, είναι εύλογο το ερώτημα σχετικά με το τι διαφορετικό επιφέρουν τρομακτικές υποθέσεις σαν και αυτή στη μεταχείριση των γυναικών στην Ινδία.

Η μεγάλη αδερφή του κοριτσιού από το μικρό χωριό του Punjab που βιάστηκε στο χωράφι έχει δηλώσει πως αφού η έφηβη προσπάθησε να καταγγείλει το περιστατικό, οι αστυνομικοί πρώτα αρνήθηκαν να καταγράψουν την υπόθεση και μετά να την πείσουν να τα βρει με τους φερόμενους ως βιαστές της. «Σε κάποιες περιστάσεις, οι αστυνομικοί θα την έπαιρναν στο τμήμα αργά το βράδυ. Επίσης, προσπάθησαν να την αναγκάσουν να αποσύρει την καταγγελία». Οι θύτες απειλούσαν το θύμα τους και την οικογένειά της, χωρίς καμία απολύτως νομική κύρωση.

Στις 26 Δεκέμβρη η νεαρή γυναίκα κατάπιε δηλητήριο, την στιγμή που οι διαμαρτυρίες γιγαντώνονταν στο Δελχί. Ένας παρουσιαστής δήλωσε: «Ενώ οι δρόμοι του Δελχί ξεχειλίζουν από τις διαμαρτυρίες, χρειάστηκε η αυτοκτονία ενός δεκαεφτάχρονου θύματος βιασμού ώστε η αστυνομία να κάνει επιτέλους κάτι για την καταγγελία της. Ποιο το όφελος τώρα;»

Πολλοί άλλοι αναρωτιούνται το ίδιο. Η υπόθεση του ομαδικού βιασμού στο λεωφορείο στο Δελχί φαίνεται ότι ενθάρρυνε περισσότερες γυναίκες να καταγγείλουν τον βιασμό και τα μέσα ενημέρωσης να αναφέρουν αυτούς τους ισχυρισμούς, όμως κατά τα άλλα πολύ λίγα φαίνεται να έχουν αλλάξει. Σύντομα μετά τον βιασμό στο Δελχί, η ινδική κυβέρνηση εξέπληξε τους πάντες με το πόσο γρήγορα έστησε μια επιτροπή την επικαιροποίηση του νόμου και δεχόμενη τις περισσότερες από τις συστάσεις της (εκτός από την ποινικοποίηση του βιασμού εντός του γάμου, κάτι πολύ σημαντικό). Όμως, η ψήφιση προοδευτικών νομοθεσιών απέχει πολύ από την εφαρμογή τους, ειδικά σε μια χώρα όπου η αστυνομική διαφθορά είναι διαδεδομένη και οι θεσμοθετημένες απαγορεύσεις για την προίκα και την επιλογή του φύλου συχνά περιφρονούνται.

Τα τελευταία διαθέσιμα ετήσια στοιχεία δείχνουν ότι από τις 706 υποθέσεις βιασμών στο Νέο Δελχί το 2012, μόνο μία, η πιο διάσημη, κατέληξε σε καταδίκη. Η αστυνομία στο Δελχί κατέγραψε 501 κατηγορίες παρενόχλησης και 64 βιασμού μεταξύ 16 Δεκεμβρίου 2012 και 4 Ιανουαρίου 2013 κι όμως, μόνο τέσσερεις έρευνες ξεκίνησαν. Σε διάστημα εννέα μηνών μέχρι τον φετινό Οκτώβρη, περίπου ο διπλάσιος αριθμός θυμάτων (1330) έχει παρουσιαστεί, ενώ έχουν γίνει τουλάχιστον τετραπλάσιες καταγγελίες για κακοποιήσεις.

Ένας τομέας που έχει αλλάξει τον προηγούμενο χρόνο είναι τα εθνικά ΜΜΕ, που διατήρησαν το ενδιαφέρον τους για ιστορίες βίας κατά των γυναικών καθόλη τη διάρκεια του χρόνου. «Τα ΜΜΕ αύξησαν την ευαισθητοποίηση στο ότι στην Ινδία υπάρχουν αρκετά έμφυλα προβλήματα. Οι άνθρωποι επιτέλους συζητάνε για πράγματα που κρύβονταν κάτω από το χαλί. Μπορεί η συζήτηση στα ΜΜΕ να μην κάνει αρκετά για την εκπαίδευση των μαζών για το ζήτημα της βίας κατά των γυναικών, όμως κινείται σε σωστή κατεύθυνση», λέει η Krishna Khunti που εργάζεται σε φιλανθρωπικό ίδρυμα και ζει στη Βομβάη.

Μόλις τον περασμένο μήνα, κατηγορίες για σεξουαλική επίθεση στο έγκριτο περιοδικό Tehelka έγιναν πρωτοσέλιδο, όταν ο αρχισυντάκτης Tarun Tejpal συνελήφθη και ανακρίθηκε. Ακόμα και η υπεύθυνη ύλης Shoma Chaudhury χρειάστηκε να παραιτηθεί λόγω των κατηγοριών για τον ρόλο της σε αυτή την υπόθεση.

Παρότι το αυξημένο ενδιαφέρον των μέσων μπορεί να κινητοποιήσει πολιτικούς και την αστυνομία, ακτιβιστές λένε ότι μπορεί επίσης να έχει ως αποτέλεσμα να προκαλέσει την διαπόμπευση των γυναικών που έχουν υποστεί σεξουαλική επίθεση. Κάποια θύματα βιασμού έχουν ακόμα και αποκαλύψει τις ταυτότητές τους σε μια προσπάθεια να αυξηθεί η ευαισθητοποίηση για τον αυξανόμενο αριθμό σεξουαλικών επιθέσεων.

Το πρόβλημα της σεξουαλικής βίας στην Ινδία υπογραμμίζει τον βαθιά ριζωμένο μισογυνισμό μιας κοινωνίας όπου οι άντρες εκτιμούνται πολύ περισσότερο από τις γυναίκες. Πίσω στο 1991, ο οικονομολόγος Amartya Sen υπολόγιζε ότι η Ασία συνολικά είχε «χάσει» 100 εκατομμύρια γυναίκες. Αυτή η αισθητή διαφορά έχει μόνο χειροτερέψει στα χρόνια που ακολούθησαν. Σύμφωνα με την απογραφή του 2011, υπάρχουν 37 εκατομμύρια λιγότερες γυναίκες από ότι άντρες (586.5 και 623.7 εκ. αντίστοιχα). Σε χώρες όπου και τα δύο φύλα λαμβάνουν παρόμοια φροντίδα, συνήθως οι γυναίκες είναι περισσότερες· η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει κατά μέσο όρο 95 άντρες για κάθε 100 γυναίκες, για παράδειγμα. Για να ισοφαρίσει την πιο συντηρητική αναλογία 96 αντρών για κάθε 100 γυναίκες, η Ινδία θα χρειαζόταν ακόμα περίπου 23 εκ. γυναικών. Με άλλα λόγια, υπάρχουν περίπου 60 εκ. γυναικών που «αγνοούνται» από τον πληθυσμό της Ινδίας –περίπου όσος είναι και ο πληθυσμός του Ηνωμένου Βασιλείου.

Το χάσμα μεταξύ των φύλων οφείλεται σε έναν τοξικό συνδυασμό εμβρυοκτονιών, βρεφοκτονιών, εξαιρετικής παραμέλησης των κοριτσιών, δολοφονιών και εξαθλίωσης. Στα βόρεια και δυτικά κρατίδια, ειδικά στα μεσοαστικά στρώματα των πόλεων, δεν είναι ασυνήθιστες οι εκτρώσεις, απλώς επειδή οι οικογένειες δεν θέλουν κορίτσια. Μια γυναίκα κάτω των πέντε ετών έχει 75% περισσότερες πιθανότητες να πεθάνει λόγω παραμέλησης από ότι ένα αγόρι – η μεγαλύτερη διαφορά στον κόσμο. Όμως, καθώς το κόστος της προίκας ανεβαίνει στην Ινδία, οι οικογένειες ολοένα και λιγότερο θέλουν να κάνουν κόρες και το ποσοστό φύλων για τις ηλικίες κάτω των 6 ετών πέφτει διαρκώς – από το υψηλό 983 κορίτσια για κάθε 1000 αγόρια το 1951, σε 914 κορίτσια το 2011.

Η Sehjo Singh, διευθύντρια των προγραμμάτων της ActionAid India δηλώνει: «Κατά την προηγούμενη δεκαετία παρατηρήσαμε ότι οι υπηρεσίες επιλογής φύλου, οι οποίες κάποτε περιορίζονταν στις αστικές περιοχές, τώρα εντοπίζονται και στις αγροτικές. Αυτές οι υπηρεσίες, όπως εξειδικευμένες μηχανές για υπερηχογραφήματα, γίνονται ολοένα και φθηνότερες, κάτι που τις καθιστά πιο προσβάσιμες στις αγροτικές οικογένειες. Η ActionAid είναι εξαιρετικά ανήσυχη για αυτή την εξελίξηκαι για το τι σημαίνει για τον μεγάλο αριθμό γυναικών που στην Ινδία σκοτώνονται πριν καν γεννηθούν».

Καθώς το κενό μεταξύ του αριθμού ανδρών και γυναικών μεγαλώνει διαρκώς, άντρες σε κάποιες βόρειες περιοχές δυσκολεύονται να βρουν συζύγους. Οι ΜΚΟ αναφέρουν «άνθιση του trafficking» καθώς οι ανύπαντροι άντρες στρέφονται στην πορνεία, τις απαγωγές, ακόμα και την αγορά νέων κοριτσιών ως «νύφες».

Τα σημάδια προόδου είναι περιορισμένα. Οι εκλογές αυτής της εβδομάδας στο Δελχί είδαν τους πολιτικούς να διαγωνίζονται για πολιτικές ασφάλειας των γυναικών για πρώτη φορά. «Το ίδιο το γεγονός ότι τα κόμματα συζητάνε για τις γυναίκες και τα δικαιώματά τους είναι μια νίκη για το κίνημα για την ασφάλεια των γυναικών. Αυτό δεν έχει ξανασυμβεί», δήλωσε η Sudha Sundararaman, γενική γραμματέας της ΜΚΟ AIDWA στην Wall Street Journal. Όμως άλλες πηγές στέκονται στις λίστες που κυριαρχούνται από άντρες ως απόδειξη ότι πρόκειται απλώς για λόγια.

Μια έρευνα που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα DNA την προηγούμενη βδομάδα αναφέρει ότι μόλις 15% των γυναικών στην εμπορική πρωτεύουσα Βομβάη αισθάνεται ασφαλής όταν χρησιμοποιεί μέσα μαζικής μεταφοράς.

Μετά τον θάνατο της δεκαεφτάχρονης, η αστυνομία του Punjab καθυστερημένα έδιωξε δύο αξιωματικούς για ανάρμοστη συμπεριφορά και κατηγόρησε έναν ακόμα ως υποκινητή της αυτοκτονίας της. Ο δικαστής της πολιτείας δήλωσε πως το δικαστικό σύστημα γίνεται τόσο αναποτελεσματικό και αργό που η βία κατά των γυναικών αυξάνεται γιατί οι εγκληματίες νιώθουν ότι δεν θα τιμωρηθούν. Η οικογένεια του θύματος δήλωσε στην τοπική τηλεόραση ότι τα τελευταία λόγια της έφηβης ήταν: «Δεν υπάρχει κανείς να μας ακούσει, μητέρα». Έναν χρόνο μετά από αυτά τα τρομερά περιστατικά, πολλές ακόμα γυναίκες στην Ινδία αισθάνονται ακριβώς έτσι.

μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

Πηγή: guardian

 

 

Ο Νέλσον της Ναντίν

του Γιάννη Τριανταφύλλου   

Το 2010, λίγο πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου διεξαχθεί στη Νότια Αφρική, είχα μιλήσει με τη νομπελίστρια νοτιοαφρικανή συγγραφέα Ναντίν Γκόρντιμερ. Είχαν μεσολαβήσει 20 χρόνια από την απελευθέρωση του Νέλσον Μαντέλα, το 1990. Μέλος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου και προσωπική φίλη του Μαντέλα εξήγησε με απλά λόγια τη στράτευσή της στον αγώνα εναντίον του ρατσισμού και γιατί δεν είναι καλό πράγμα τα μαύρα παιδάκια να παίζουν σε άλλες αλάνες από τα λευκά…

Η πρώτη Νοτιοαφρικανή που τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1991, η Ναντίν Γκόρντιμερ, παρότι λευκή, αγωνίστηκε σκληρά κατά του απαρτχάιντ, του ρατσιστικού καθεστώτος της Νοτίου Αφρικής. Είχε επισκεφθεί την Ελλάδα το 2005 και μίλησε στο Μέγαρο Μουσικής.

«Δεκαέξι από την πτώση του απαρτχάιντ (1994), μια πολυφυλετική κοινωνία στη Ν. Αφρική είναι πλέον πραγματικότητα;» την είχαμε ρωτήσει. Εκείνη δεν…μάσησε: «Σκεφτείτε ότι μιλάμε για μόνο 16 χρόνια ύστερα από αιώνες διακρίσεων, ούτε καν για μια γενιά. Στην Ευρώπη χρειαστήκατε αιώνες για να φτάσετε στη δημοκρατία και όχι πάντοτε με επιτυχημένα αποτελέσματα. Άρα υπάρχει πολύς ακόμη δρόμος να διανυθεί. Τώρα, έχουμε πλέον μια νέα μπουρζουαζία στη χώρα, μια μαύρη μπουρζουαζία.

Μικρή αλλά οπωσδήποτε υφιστάμενη και προερχόμενη από όσους εκμεταλλεύθηκαν τις ευκαιρίες για να κάνουν χρήματα και κυρίως να ανέλθουν σε όλες τις βαθμίδες της κυβερνητικής εξουσίας. Σε σχέση με τον πληθυσμό μας ο οποίος είναι περίπου 48 εκατομμύρια, αυτό το τραστ είναι μικρό. Αλλά αυτοί οι άνθρωποι, σε μερικές περιπτώσεις έχουν κατορθώσει να εισέλθουν στην πολύ κλειστή τάξη των εκατομμυριούχων ή δισεκατομμυριούχων της χώρας και -δυστυχώς- υποκύπτουν συχνά στον πειρασμό της άκρατης κατανάλωσης και της επίδειξης και ζουν μια ζωή την οποία η χώρα δεν αντέχει να βλέπει. Είναι ο τρόπος που μια μικρή μαύρη μειοψηφία αντέδρασε στην αποδέσμευσή της από την αδυναμία να ζήσει στο παρελθόν μια καλή ζωή. Και αυτό έκανε το χάσμα πλουσίων-φτωχών πολύ πιο εμφατικό, αφού πλέον μαύροι εκμεταλλεύονται μαύρους με τον ίδιο τρόπο που το έκαναν επί γενιές οι λευκοί.

Βέβαια οι μεγάλες εταιρείες παραμένουν σε χέρια λευκών. Απλώς, ίσως για να αποφύγουν μια νέα επανάσταση, τείνουν να βάζουν στα διοικητικά συμβούλια και κάποιους ικανούς μαύρους τους οποίους δεν έβαζαν πριν. Πάντως είναι εντυπωσιακό το πόσο η αφοσίωση στην κοινωνική τάξη που ανήκουν κρατά τους ανθρώπους ενωμένους, ανεξαρτήτως του χρώματός τους. Αν είσαι πλούσιος, αισθάνεσαι εγγύτερα με τους ανθρώπους που είναι εξίσου πλούσιοι με σένα, άσχετα με το τι χρώμα έχουν, απ’ ό,τι με τους θεωρητικά “δικούς σου” ανθρώπους».

Και τι γίνεται εάν μαύρος αγαπήσει λευκή ή λευκός μαύρη; «Ω, αυτά έχουν αλλάξει εντελώς!» απάντησε η κ.Γκόρντιμερ. «Έχω φίλους, ζευγάρια ανάμικτου χρώματος, που ζούσαν στο παρελθόν μυστική ζωή. Και μία από τις πιο ευχάριστες στιγμές συνειδητοποίησης της αλλαγής στις ζωές μας ήταν όταν λίγο μετά την πτώση του απαρτχάιντ, περπατούσα σε ένα πάρκο και έβλεπα μαύρο άνδρα με λευκή γυναίκα ή το αντίστροφο να χαϊδεύονται και να φιλιούνται. Στο παρελθόν θα πήγαιναν και οι δύο κατευθείαν στη φυλακή. Τώρα μπορούν και συμπεριφέρονται με ένα φυσικό, ανθρώπινο τρόπο. Και ακόμη πιο εντυπωσιακό ήταν όταν, μερικά τετράγωνα από εκεί που μένω, στα προάστια, όπου στο παρελθόν ήταν ένα δημοτικό σχολείο για φτωχά λευκά παιδιά, περνώντας πρόσφατα έβλεπα παιδιά να βγαίνουν και να σπρώχνει φιλικά το ένα το άλλο, μαύρα και λευκά μαζί. Και αυτό στο παρελθόν ήταν αδιανόητο. Αφού τα λευκά και τα μαύρα παιδιά ούτε στο σχολείο πήγαιναν μαζί ούτε στο πάρκο ούτε σε παιχνιδότοπο, πουθενά.

Φανταστείτε ότι ακόμη κι αυτές οι πανέμορφες παραλίες μας ήταν όλες ρατσιστικά διαχωρισμένες: υπήρχε μία για τους λευκούς, μία για τους μαύρους κ.ο.κ. Για μένα ήταν τρομερή απελευθέρωση να βλέπω όλα αυτά τα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, να βγαίνουν από το ίδιο σχολείο μαζί και να πειράζουν το ένα το άλλο».

Η Ναντίν Γκόρντιμερ φοίτησε σε σχολείο όπου πήγαιναν μόνο λευκά κορίτσια. «Όταν όμως μεγάλωσα» επισημαίνει «έγινα μέλος του απαγορευμένου κύκλου στον οποίο λευκοί και μαύροι συνυπήρχαν. Και μετά έγινα μέλος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου, μιας υπόγειας οργάνωσης. Εκανα ό,τι μπορούσα, πήρα κάποια ρίσκα, αλλά όχι τα μεγάλα εκείνα ρίσκα που οδήγησαν άλλους ανθρώπους στη φυλακή. Μετά παντρεύτηκα τον Ρέινολντ Κασίρα που είχε γλιτώσει από τους ναζί στη Γερμανία, ο οποίος ήταν Εβραίος και αριστερός. Μοιράστηκε τις απόψεις μου για τον ρατσισμό στη Νότια Αφρική και μαζί δουλέψαμε στο Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσο, το οποίο σταμάτησε να είναι παράνομο λίγα χρόνια πριν από το 1994, κάπου στο 1990. Οταν έγινε νόμιμο να έχεις μαύρους φίλους, για μένα δεν ήταν κάτι καινούργιο, είχα ήδη πολλούς…».

Εκείνες τις μέρες, λίγο πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο, ο Μαντέλα είχε προτείνει στον Μπόνο των U2 να επισκεφθεί οπωσδήποτε την Νότια Αφρική αφού, κατά τον Μαντέλα, αυτή η διοργάνωση θα ήταν “το πάρτι ενηλικίωσης τής χώρας”. Η κ.Γκόρτνιμερ είχε επ’αυτού τις αντιρρήσεις της: «Ο Μεγάλος μας Ανδρας είναι φίλος των σπορ αλλά και σπουδαίος σπόρτσμαν ο ίδιος. Οταν ήταν νέος αγωνιζόταν σε πολλά αθλήματα. Συνεπώς αυτή είναι η άποψή του. Η δική μου φοβάμαι ότι είναι διαφορετική. Υπάρχει μια παλιά ρήση για το τι δίνεις στους ανθρώπους: “Αρτον και θεάματα”. Τη γνωρίζετε ασφαλώς αυτή τη ρήση. Οπότε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο ανήκει στην κατηγορία των θεαμάτων. Δεν θέλω να είμαι αυτή που θα χαλάσει την χαρά, οι άνθρωποι σαφώς και έχουν το δικαίωμα να πάρουν ευχαρίστηση από κάτι που θα τους αποσπάσει από τα καθημερινά τους προβλήματα, αλλά η πικρή αλήθεια είναι ότι αυτό στο οποίο θα έπρεπε να έχουμε στρέψει την προσοχή μας τώρα είναι το πρόβλημα του ψωμιού. Ενας απίστευτα μεγάλος αριθμός ανθρώπων δεν έχουν αυτό το ψωμί. Ή ένα σπίτι να μείνουν. Δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε οι μεν τους δε μόνο με τη χαρά της κοινής απόλαυσης και του ενθουσιασμού ενός ποδοσφαιρικού αγώνα. Αυτό είναι κάτι το περαστικό, το πολύ-πολύ να κρατήσει για ένα μήνα. Ενώ αν παρέχουμε στους ανθρώπους την πολύ φυσιολογική προσδοκία να έχουν τροφή, εργασία και μόρφωση, τότε αυτή είναι μια βάση πάνω στην οποία μπορούμε όλοι να έρθουμε κοντά. Για παράδειγμα, εγώ ενδιαφέρομαι να δω αν η επίσκεψη τόσων πολλών ανθρώπων στη χώρα μπορεί να έχει ως περαιτέρω αποτέλεσμα την προσέλκυση επενδύσεων στη βιομηχανία και τη σχετική εκπαίδευση των κατοίκων. Και τότε αυτός θα είναι ο τρόπος για να ενωθούν οι άνθρωποί μας, σε μια υλική ισότητα που θα έχει σχέση με την ουσία της ζωής και όχι με τα θεάματά της».

Όσο για τη σχέση της με την ελληνική λογοτεχνία η κ.Γκόρντιμερ δήλωνε μεγάλη θαυμάστρια του Καζαντζάκη: «Εκείνο που έλεγε ο Καζαντζάκης είναι πως δεν μπορούμε να υποκρινόμαστε ότι τα πράγματα είναι διαφορετικά απ’ ό,τι όντως είναι. Πρέπει να αποδεχόμαστε τις συνθήκες που επικρατούν αλλά όχι και το ότι δεν μπορούν να αλλάξουν. Και ότι κάποιος πρέπει να παίρνει θέση άμεσα. Νομίζω ότι ο Καζαντζάκης θα σας βοηθούσε να αντιμετωπίσετε τα προβλήματα της χώρας σας σήμερα. Και μια και μιλάμε για Ελληνες, επιτρέψτε μου να πω ότι ένας από τους πιο καλούς μου φίλους είναι ο Γιώργος Μπίζος. Είναι το δώρο που μας κάνατε από την Ελλάδα. Πολύ σημαντικός άνθρωπος. Αποτέλεσε με πολλούς τρόπους έναν γκουρού για μένα, ενώ πολιτικά έχουμε ακριβώς την ίδια θέση αντίστασης στο απαρτχάιντ. Μου έδειχνε πάντοτε το πολύ μεγάλο ενδιαφέρον του σε όσα ρίσκα αναλάμβανα, χωρίς ποτέ να με αποθαρρύνει, αφού αυτός είχε πάρει στη ζωή του ακόμη μεγαλύτερα ρίσκα».

Πηγή: lifo

 

Διαβάστε ακόμα

Νέλσον Μαντέλα, ο διαθεματικός φεμινιστής και υπέρμαχος της επιλογής

 

Πώς τα ΜΜΕ κρέμασαν τις γυναίκες το 2013

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

«Τόσος δρόμος που δεν έχουμε ακόμα διαβεί» είναι ο τίτλος με τον οποίο το περιοδικό Time δημοσίευσε ένα βίντεο που απαριθμεί πολλές σεξιστικές επιθέσεις εναντίων γυναικών σε διάφορα ΜΜΕ. Το βίντεο είναι έργο της αμερικάνικης οργάνωσης The Representation Project, που έχει ως στόχο την καταπολέμηση των σεξιστικών στερεοτύπων, μέσα από διάφορες πρωτοβουλίες.

Στην αρχή παρουσιάζονται τα θετικά βήματα του χρόνου που σε λίγο εκπνέει, όπως την προβολή της νεαρής Μαλάλα, την παρουσία γυναικών σε καίριες θέσεις στην τηλεόραση, μπροστά και πίσω από τις κάμερες, την εφαρμογή του τεστ Μπέχτνελ στη Σουηδία που ξεμπροστιάζει τις σεξιστικές ταινίες κ.ά.

Στη συνέχεια όμως, ακολουθούν μια σειρά από παραδείγματα που διαπνέονται από έναν βαθύ μισογυνισμό, αναδεικνύοντας ότι στην τελική δεν έχουν αλλάξει και τόσα πολλά. Διαφημίσεις γνωστών εταιρειών, όπως η Fiat και η Ford, η χρήση του Photoshop που μετατρέπει αληθινές γυναίκες σε αψεγάδιαστες φωτογραφίες, το έργο καλλιτεχνών όπως η Miley Cyrus, το τραγουδάκι στην τελετή των Όσκαρ περί βυζιών, καθώς και αποσπάσματα δηλώσεων και ατάκες δημοσίων προσώπων είναι μερικά από αυτά.

Προφανώς, το βίντεο προέρχεται από / αναφέρεται στην αμερικάνικη κουλτούρα και τα αντίστοιχα ΜΜΕ, οπότε μπορεί πολλά από αυτά να μας είναι άγνωστα. Όμως το πιάνουμε το νόημα…

Και μια απορία: μήπως ήρθε η ώρα να κάνουμε κι εμείς κάτι αντίστοιχο;

 

YouTube Preview Image

Ινδία: Το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας αποφάνθηκε ότι η ομοφυλοφιλία είναι παράνομη

 Το Εθνικό Ανώτατο Δικαστήριο έκρινε παράνομη την ομοφυλοφιλία καθώς ανέτρεψε απόφαση του 2009 κατώτερου δικαστηρίου που αποποινικοποιούσε την σεξουαλική πράξη μεταξύ ομοφυλόφιλων. Η απόφαση αυτή θεωρείται ισχυρό πλήγμα εναντίον των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων.

Το Ανώτατο Δικαστήριο της χώρας έκρινε ότι μόνο η ινδική κυβέρνηση μπορεί να αλλάξει τον σχετικό νόμο κι αποφάνθηκε ότι το Ανώτατο Δικαστήριο της πρωτεύουσας υπερέβη τις εξουσίες του με την έκδοση της σχετικής απόφασης πριν από τέσσερα χρόνια.

“Δεν πρόκειται για μία οπισθοδρομική απόφαση. Όλες οι κοινότητες–μουσουλμάνοι, χριστιανοί, η πλειονότητα των ινδουιστών–είχαν προσφύγει κατά της απόφασης του Ανώτατου Δικαστηρίου της πρωτεύουσας”, δήλωσε μετά την απόφαση στους δημοσιογράφους έξω από την αίθουσα του δικαστηρίου δικηγόρος που εκπροσωπεί μία μουσουλμανική φιλανθρωπική οργάνωση

Το Άρθρο 377 του ινδικού ποινικού κώδικα απαγορεύει “το σεξ ενάντια στον φυσικό τρόπο”, κάτι που θεωρείται ευρέως ότι αναφέρεται στο ομοφυλοφιλικό σεξ και τιμωρείται με δεκαετή ποινή κάθειρξης. Ο νόμος αυτός ισχύει εδώ και 148 χρόνια, από την εποχή της βρετανικής αποικιοκρατίας.

Η απόφαση του Εθνικού Ανώτατου Δικαστηρίου προκάλεσε έκπληξη στους ακτιβιστές των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων που ανέμεναν ότι το δικαστήριο θα επικύρωνε την απόφαση-ορόσημο του 2009.

Όπως επισημαίνει το BBC, πολλές πολιτικές, κοινωνικές και θρησκευτικές οργανώσεις είχαν προσφύγει στο Εθνικό Ανώτατο Δικαστήριο ζητώντας την επαναφορά του νόμου ύστερα από τη δικαστική απόφαση του 2009.

Στην απόφαση του 2009, το Ανώτατο Δικαστήριο της πρωτεύουσας Νέο Δελχί περιέγραφε το επίμαχο Αρθρο 377 ως μεροληπτικό κι ανέφερε ότι το ομοφυλοφιλικό σεξ μεταξύ συναινούντων ενηλίκων δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως έγκλημα.

Το BBC σχολιάζει ότι την απόφαση είχε χαιρετίσει η ινδική κοινότητα των ομοφυλοφίλων που θεώρησε ότι χάρις σε αυτήν θα έχει προστασία απέναντι στις διώξεις και την παρενόχληση.

Ωστόσο, βρήκε έντονα αντίθετες θρησκευτικές οργανώσεις και κυρίως τους ηγέτες της ινδικής μουσουλμανικής και της χριστιανικής κοινότητας.

Πηγή: Left.gr

 

Νέλσον Μαντέλα, ο διαθεματικός φεμινιστής και υπέρμαχος της επιλογής

της Katie

Ο Νέλσον Μαντέλα και η απίστευτη κληρονομιά του επαινέθηκαν σήμερα, κατά τη διάρκεια της επιμνημόσυνης δέησης προς τιμή του. Όμως, οι πράξεις αυτού του μεγάλου ηγέτη για τα δικαιώματα των γυναικών, και ειδικά το δικαίωμα στην έκτρωση, δεν έλαβαν την αναγνώριση που δικαιούνται.

Η δεξιά και οι ζηλωτές κατά της επιλογής πολύ εύκολα καταδικάζουν τον Μαντέλα για τις απόψεις, δηλώσεις και πολιτικές του υπέρ της επιλογής των γυναικών. Και καθώς η κριτική από πολλές από αυτές τις ομάδες μεταφράζεται αυτόματα σε τιμή, κατά την ταπεινή μου άποψη, θα πρέπει να τονίζουμε όλα όσα έκανε ο Μαντέλα για να ενδυναμώσει τις γυναίκες.

Ο Μαντέλα επαινούσε τις γυναίκες για τον ρόλο τους στον αγώνα ενάντια στο απαρτχάιντ και, σαν αληθινός διαθεματικός φεμινιστής, κατανόησε την άρρηκτη σχέση μεταξύ των αγώνων ενάντια σε διαφορετικές μορφές καταπίεσης. Μιλώντας στην πρώτη Εθνική Μέρα της Γυναίκας στη Ν. Αφρική το 1995, είπε:

Ως φόρο τιμής στις στρατιές γυναικών ενώπιών μας που καθοδηγούν τον αγώνα για δικαιοσύνη, οφείλουμε να αποτυπώσουμε στον υπέρτατο νόμο της χώρας αυστηρές αρχές που θα διαφυλάττουν τα δικαιώματα των γυναικών. Αυτό θα πρέπει να καταστεί πρωταρχική ευθύνη για τις ίδιες τις γυναίκες και ολόκληρη την κοινωνία […] Μαζί, έχουμε τη δύναμη να αλλάξουμε τη Ν. Αφρική προς το καλύτερο.

Διακήρυξε ότι η ελευθερία  εξαρτάται από την ελευθερία των γυναικών, στο άνοιγμα της πρώτης βουλής το 1994:

Είναι ζωτικής σημασίας όλες οι δομές διακυβέρνησης, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του προέδρου, να κατανοήσουν πλήρως αυτό: η ελευθερία δεν μπορεί να επιτευχθεί εκτός κι αν οι γυναίκες έχουν χειραφετηθεί από όλες τις μορφές καταπίεσης.

Τα λόγια του Μαντέλα συνοδεύονταν από πράξεις και πολιτικές. Πάνω από το ένα τρίτο του υπουργικού συμβουλίου που διόρισε ήταν γυναίκες. Σήμερα, οι γυναίκες αντιστοιχούν στο 44% των πολιτικών στη Ν. Αφρική. Ο Μαντέλα δημιούργησε την Επιτροπή για την Ισότητα των Φύλων, μια οργάνωση που χρησιμοποιεί την έρευνα, τη δημόσια εκπαίδευση, την ανάπτυξη πολιτικών, νομικές πρωτοβουλίες, την συνεχή παρακολούθηση και δικαστικά μέσα στον αγώνα για «μια κοινωνία ελεύθερη από την έμφυλη καταπίεση και όλες τις μορφές ανισότητας». Το Σύνταγμα που ο ίδιος ο Μαντέλα έφτιαξε προστατεύει τις γυναίκες από τις διακρίσεις, τον βιασμό και την ενδοοικογενειακή βία. Και, αντίθετα με τις ΗΠΑ, η Ν. Αφρική του Μαντέλα επικύρωσε το συνέδριο του ΟΗΕ για την εξάλειψη όλων των μορφών διάκρισης ενάντια των γυναικών (CEDAW). Ο Μαντέλα επίσης έθεσε σε εφαρμογή τον δωρεάν προγεννητικό και μεταγεννητικό έλεγχο σε μητέρες στο δημόσιο σύστημα υγείας και δωρεάν υγειονομική περίθαλψη στα παιδιά.

Και ο Μαντέλα μεταμόρφωσε τις ζωές των γυναικών μέσα από την προσήλωσή του στα αναπαραγωγικά δικαιώματα. Ο Νόμος για την Έκτρωση και την Στείρωση που είχε θέσει σε ισχύ η κυβέρνηση του απαρτχάιντ το 1975 απαγόρευε την έκτρωση. Προέβλεπε εξαιρέσεις σε περιπτώσεις που η υγεία ή η ζωή της γυναίκας ήταν σε κίνδυνο, υπήρχε υψηλός κίνδυνος για γενετική ανωμαλία ή η εγκυμοσύνη ήταν αποτέλεσμα βιασμού ή αιμομιξίας. Ο βιασμός και η αιμομιξία έπρεπε να αποδειχτούν, ενώ, σε κάθε περίπτωση, δύο γιατροί, κανένας εκ των οποίων δεν θα έκανε την επέμβαση, έπρεπε να εγκρίνουν τη διαδικασία. Όπως ήταν αναμενόμενο, αυτό είχε φοβερές συνέπειες. Σύμφωνα με το ινστιτούτο Guttmacher, «οι εισαγωγές σε γυναικολογικές πτέρυγες αυξήθηκε λόγω των γυναικών που παρουσιάζονταν με ατελείς και σηπτικές εκτρώσεις. Η μητρική νοσηρότητα και θνησιμότητα ως αποτέλεσμα σηπτικών εκτρώσεων επίσης αυξήθηκε… οι 1000 περίπου νόμιμες εκτρώσεις που τελούνταν στη Ν. Αφρική ετησίως αντιπροσώπευαν ένα μικρό κλάσμα από όλες τις υλοποιούμενες εκτρώσεις. Υπολογίζεται ότι ο αριθμός των παράνομων εκτρώσεων ήταν δραματικά μεγαλύτερος και κυμαίνεται από 120.000 με 250.000 ετησίως μεταξύ 1975 και 1996». Επίσης, καθόλα αναμενόμενα και τα ρατσιστικά αποτελέσματα: σύμφωνα με μια μελέτη του Medical Research Council του 1994 για τις μη ασφαλείς εκτρώσεις στη Ν. Αφρική, 99% των γυναικών που έλαβαν θεραπεία στα δημόσια νοσοκομεία για ατελείς εκτρώσεις ήταν μαύρες.

Όμως όλα αυτά άλλαξαν με τον νόμο του Μαντέλα για την Επιλογή Τερματισμού της Εγκυμοσύνης, το 1996, που απέσυρε τον νόμο του 1975 και έδινε σε όλες τις γυναίκες «το δικαίωμα να επιλέξουν εάν θα έχουμε μια έγκαιρη, ασφαλή και νόμιμη διακοπή της κύησης ανάλογα με τις ατομικές πεποιθήσεις τους». Οι ανήλικες δεν χρειάζεται να ενημερώσουν τους γονείς τους και δεν χρειάζεται επιπλέον ιατρική η νομική έγκριση. Θύματα βιασμού ή αιμομιξίας δεν χρειάζονται το έξτρα φορτίο του να πρέπει να αποδείξουν τη βία που υπέστησαν. Ο νόμος αναγνωρίζει «τις αξίες της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, την επίτευξη της ισότητας, της ασφάλειας του ατόμου, τον μη-ρατσισμό και μη σεξισμό, και την προώθηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών που αποτελούν τη βάση μιας δημοκρατικής Νότια Αφρική». Ο νόμος βρισκόταν μπροστά από τον καιρό του τόσο για την αναγνώριση της αυτονομίας –«το Σύνταγμα προστατεύει το δικαίωμα των ατόμων να κάνουν επιλογές σχετικά με την αναπαραγωγή, την ασφάλεια και τον έλεγχο πάνω στα σώματά τους»- όσο και στον τρόπο που πλαισίωνε την έκτρωση ως ένα ζήτημα υγειονομικής περίθαλψης και ευθύνης του κράτους:

Τόσο οι γυναίκες όσο και οι άντρες έχουν το δικαίωμα να είναι ενημερωμένοι/ες και να έχουν πρόσβαση στις ασφαλείς, αποτελεσματικές, φτηνές και αποδεκτές μεθόδους ρύθμισης της γονιμότητας της επιλογής τους, και οι γυναίκες έχουν το δικαίωμα πρόσβασης σε κατάλληλες υπηρεσίες υγείας ώστε να διασφαλίζεται η ασφαλής εγκυμοσύνη και γέννα·

… Η απόφαση να κάνουν παιδιά είναι θεμελιώδους σημασίας για τη σωματική, ψυχολογική και κοινωνική υγεία των γυναικών και η καθολική πρόσβαση σε υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας περιλαμβάνει τον οικογενειακό προγραμματισμό και την αντισύλληψη, τη διακοπή της εγκυμοσύνης, καθώς και τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και τα  συμβουλευτικά προγράμματα και υπηρεσίες· 

… Το κράτος έχει την ευθύνη να παρέχει υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας σε όλους και όλες, καθώς και να παρέχει ασφαλείς συνθήκες υπό τις οποίες το δικαίωμα της επιλογής μπορεί να ασκηθεί χωρίς φόβο ή βλάβη.

Το Σύνταγμα του 1996, ενέκρινε ρητά την ισότητα για τις γυναίκες και την ελευθερία από τις διακρίσεις που βασίζονται όχι μόνο στη φυλή ή το «χρώμα», αλλά και στο φύλο και, κυρίως, στην εγκυμοσύνη. Επίσης, εγγυάται ότι «όλοι και όλες έχουν το δικαίωμα στη σωματική και ψυχολογική ακεραιότητα, που περιλαμβάνει και το δικαίωμα στη λήψη αποφάσεων σχετικά με την αναπαραγωγή» και «στην ασφάλεια και στον έλεγχο πάνω στο σώμα τους».

Σε έναν λόγο που εκφώνησε το 1993, η διαθεματική αντιμετώπισή του ήταν σαφής:

Η κανονική κατάσταση για την ανθρώπινη ύπαρξη είναι η δημοκρατία, η δικαιοσύνη, η ειρήνη, ο μη ρατσισμός, ο μη σεξισμός, η ευημερία για όλους και όλες, ένα υγιές περιβάλλον και η ισότητα και αλληλεγγύη μεταξύ των λαών.

Αν θέλουμε να τιμήσουμε την κληρονομιά του Μαντέλα, πρέπει να γνωρίζουμε και να συνεχίσουμε του διαφορετικούς αλλά αλληλοσυνδεόμενους αγώνες ενάντια στον ρατσισμό, τις ταξικές διακρίσεις, τον ιμπεριαλισμό και τον σεξισμό για τους οποίους αγωνίστηκε.

Μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

Πηγή: feministing

Άνανδρη επίθεση φασιστών κατά δημοσιογράφων

της Σίσσυς Βωβού

Ποιος είναι πιο άνδρας; Ιδού η απορία. Ο δημοσιογράφος που καλύπτει την εκδήλωση της «Χρυσής Αυγής» ή η Χρυσή Αυγή;

Μαθαίνουμε λοιπόν από ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ της 10-12-13, του συνδικαλιστικού οργάνου των δημοσιογράφων, που είναι ένα σωματείο μορφωμένων ανθρώπων, που έχουν στο καταστατικό τους την πρόνοια ότι σέβονται την ισότητα των δύο φύλων και δεν υποτιμούν τις γυναίκες επειδή είναι γυναίκες, ότι «Αυτή τη φορά θύμα των Χρυσαυγιτών ήταν ο δημοσιογράφος του ‘STAR’ Παναγιώτης Μπούσιος, ο οποίος χτυπήθηκε άνανδρα και αναίτια». Χτυπήθηκε ο δημοσιογράφος επειδή κάλυπτε την εκδήλωσή τους, αλλά χτυπήθηκε άνανδρα. Κάτι που είναι άνανδρο, που έχει δηλαδή το στερητικό «α», σημαίνει ότι δεν ταιριάζει σε άνδρες, και φανταζόμαστε ότι ταιριάζει σε γυναίκες. Αλλιώς γιατί θα ήταν «άνανδρο»;

Άρα, οι Χρυσαυγίτες δεν είναι καλοί άνδρες αφού κάνουν «άνανδρες επιθέσεις», δηλαδή είναι γυναίκες. Μόνο σε γυναίκες θα ταίριαζε μια τέτοια επίθεση, σύμφωνα με την ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ. Και όπως ξέρουμε, οι γυναίκες είναι κατώτερα όντα, γι’ αυτό καθένας φροντίζει να μην είναι σαν αυτές.

Μα είναι δυνατόν οι Χρυσαυγίτες να είναι γυναίκες; Φοβερός ψόγος. Και όμως, η ΕΣΗΕΑ τους κατηγορεί γι’ αυτό.

Τώρα οι Χρυσαυγίτες θα υπερθεματίσουν ότι είναι μπρατσαράδες, επιθετικοί, γυμνασμένοι, έχουν δηλαδή όλα τα «προσόντα» του άνδρα, άρα πώς είναι δυνατόν να τους κατηγορεί κάποιος για «ανανδρία»;

Και στη συνέχεια η ΕΣΗΕΑ θα πρέπει να αποδείξει ότι οι Χρυσαυγίτες δεν είναι καλοί και σωστοί άνδρες, ενώ οι δημοσιογράφοι που επλήγησαν είναι.

Έτσι, υιοθετώντας τον άλογο «Λόγο» της Χρυσής Αυγής, η ΕΣΗΕΑ την αντιγράφει. Γιατί οι Χρυσαυγίτες είναι οι μόνοι που λένε καθαρά ότι δεν πιστεύουν στην ισότητα των δύο φύλων και ότι ο φεμινισμός είναι η καταστροφή των γυναικών και της κοινωνίας. Ενώ η ΕΣΗΕΑ λέει στο καταστατικό της ότι βασίζεται στην ισότητα των δύο φύλων, αλλά όταν κάποιος δέχεται επίθεση, αφού την επίθεση την καταγγέλλει ως άδικη, άρα την χαρακτηρίζει και ως άνανδρη.

Κι εμείς που είμαστε αντίθετες στο φασισμό, και που πιστεύουμε ότι η άνοδος του φασισμού είναι μεγάλο πλήγμα για τα γυναικεία δικαιώματα, ακούμε την ΕΣΗΕΑ να υπερθεματίζει για το ποιος είναι πιο άνδρας και ποιος λιγότερο, δηλαδή για το ποιος προσομοιάζει με γυναίκα περισσότερο ή λιγότερο.

Η ΕΣΗΕΑ δεν θα ζητήσει αύριο συγνώμη από τις γυναίκες για την υποτιμητική αυτή αναφορά, όταν της στείλουμε τη διαμαρτυρία μας, αντίθετα θα μας πει ότι εδώ εμείς πληττόμαστε από το φασισμό κι εσείς ενδιαφέρεστε για την πολιτική ορθότητα;

Κι εμείς θα της απαντήσουμε, ότι αυτού του είδους η υιοθέτηση της Χρυσαυγίτικης λογικής και των χρυσαυγίτικων αξιών, που θεωρούν ότι υπάρχει ανδρική κυριαρχία, απλώς στρώνει το δρόμο για τη Χρυσή Αυγή και για κάθε φασιστικό φαινόμενο. Γιατί, δυστυχώς, η πατριαρχία είναι βαθύτερη και διαχρονικότερη του φασισμού, και τον λόγο περί ισότητας των δύο φύλων τον χρησιμοποιούν κάποιοι μόνο όταν θέλουν να υποστηρίξουν πολιτικές επιλογές τους, μόνο όταν οι γυναίκες που πλήττονται από τον πατριαρχικό λόγο είναι της αρεσκείας τους.

Αντίθετα, εμείς θεωρούμε την ισότητα των δύο φύλων και τα γυναικεία δικαιώματα ως αυταξία, και στηλιτεύουμε την υπονόμευσή τους απ’ όπου κι αν προέρχεται. Και δυστυχώς, με αυτή την ανακοίνωση, η ΕΣΗΕΑ παραβιάζει το ίδιο το καταστατικό της, και υιοθετεί τον πατριαρχικό λόγο.

Αλήθεια, οι γυναίκες μέλη της ΕΣΗΕΑ δεν προσβάλλονται από τέτοιες ανακοινώσεις;

 

Κατά των αμβλώσεων και του δικαιώματος στην αντισύλληψη το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο

Με οριακή πλειοψηφία των ευρωβουλευτών του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, των ευρωσκεπτικιστών και της ακροδεξιάς, η Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου τάχθηκε κατά των αμβλώσεων και του δικαιώματος στην αντισύλληψη.

Με 334 ψήφους υπέρ και 327 κατά η Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου απέρριψε έκθεση της πορτογαλίδας σοσιαλίστριας ευρωβουλευτίνας Εντίν Εστρέλα, με την οποία προτεινόταν η καθιέρωση του δικαιώματος επιλογής των γυναικών στην αντισύλληψη και στις εκτρώσεις σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η έκθεση, η οποία επρόκειτο να εξετασθεί από την Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου τον περασμένο Οκτώβριο, αλλά η συζήτηση της αναβλήθηκε εξαιτίας του μπαράζ «επιθέσεων» από τους Χριστιανοδημοκράτες, τους Ευρωσκεπτικιστές και την Ακροδεξιά, τασσόταν υπέρ «μιας σεξουαλικότητας υπεύθυνης, ικανοποιητικής και ασφαλούς και της ελευθερίας των ανθρώπων να επιλέξουν να αποκτήσουν παιδιά εφ’ όσον το επιθυμούν».

Στην αρχική της μορφή η έκθεση Εστρέλα προέβλεπε οι γυναίκες και οι άνδρες στην Ευρώπη να μπορούν να επιλέξουν ασφαλείς μεθόδους ρύθμισης της γονιμότητας, καθώς και τη δυνατότητα πρόσβασης των ζευγαριών σε κατάλληλες υπηρεσίες υγείας, προκειμένου να αποκτήσουν υγιή παιδιά.

Οι ευρωβουλευτές προτίμησαν εναλλακτικό κείμενο που προτάθηκε από το ΕΛΚ (Κεντροδεξιά) και ECR (Συντηρητικοί), με το οποίο υποστηρίζεται ότι οι εθνικές αρχές έχουν τον τελικό λόγο σε ζητήματα όπως είναι οι εκτρώσεις και η αντισύλληψη.

Μετά το πέρας της ψηφοφορίας η εισηγήτρια δήλωσε ότι «ο σκοταδισμός επικράτησε στην Ευρώπη του 2013» και απαίτησε να απαλειφθεί το όνομα της από το αναμορφωμένο κείμενο που εγκρίθηκε.

Είναι μια μαύρη μέρα για την Ημέρα των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων , δήλωσε η βελγίδα σοσιαλίστρια ευρωβουλευτής Βερονίκ Ντε Κεγέρ, ενώ στον αντίποδα, ο γάλλος ακροδεξιός ευρωβουλευτής Μπρούνο Γκολνίστς υποστήριξε ότι «η αποτρόπαια έκθεση Εστρέλα καταποντίστηκε».

Πηγή: Left.gr

 

Ισότητα χωρίς αλλά…!

της Νέλας Δεσπολλάρι

Είναι αυτές οι στιγμές που η συζήτηση ανάμεσα σε φίλους, γνωστούς ή αγνώστους, σου καίει τα  σωθικά των ιδεών σου με τέτοιο τρόπο που το κάψιμο από το καυτό λάδι μοιάζει ένα μικρό φλερτ μεταξύ του τηγανιού και εσένα. Είναι αυτές ακριβώς οι στιγμές που επιβεβαιώνεις κάθε θεωρία περί μεταφυσικών γεγονότων καθώς η επιχειρηματολογία μοιάζει να έχει προέλθει από ένα παράλληλο σύμπαν, από το σύμπαν του παραλογισμού. Κοιτάζεις το ταβάνι, ύστερα το πάτωμα, δεξιά, αριστερά και αποκλείεις πως αυτός δεν είναι ο κόσμος που ήδη ξέρεις. Μπορείς να ηρεμήσεις είσαι ακόμα στη γη, στον πλανήτη σου!

Χέρια κουνιούνται με ορμή και ακανόνιστο ρυθμό. Οι κινήσεις δείχνουν πως στο τέλος κάποιος θα είναι νικητής και κάποιος ηττημένος. Αν το σκεφτείς για μια στιγμή, τα χέρια θα μπορούσαν να είναι κάλλιστα μικρά ανθρωπάκια έτοιμα να διαγωνιστούν, έτοιμα να παλέψουν για την επικράτηση του δικού τους βασιλείου. Πάντα η συζήτηση αρχίζει από έναν αστεϊσμό, από μια δήλωση, από μια αντίδραση, από ένα απλό γεγονός. Πάντα οι συνδιαλεγόμενοι στο τραπέζι αποτελούν ένα πάζλ μικρόκοσμων. Δεν έχει μεγάλη σημασία να ενώσεις τα κομμάτια. Ακόμα και με την σωστή σειρά η εικόνα χαρακτηρίζεται από μια πελώρια σύγχυση. Θα έλεγες είναι πίνακας του Πικάσο!

«Από τότε που η γυναίκα αποφάσισε να δουλέψει τα διαζύγια αυξήθηκαν, ο θεσμός της οικογένειας κατέρρευσε». Γυρνάω σε αργή αλλά επιτακτική κίνηση το κεφάλι, τόσο ατσούμπαλα που νιώθω μια τούφα από τα μαλλιά μου να έχει εισχωρήσει στο στόμα μου. Ο κύριος είναι αδύνατος σχεδόν καχεκτικός, κάτω από το μουστάκι του υπάρχει ένα στόμα. Κουνάει μόνο το ένα χέρι, γεγονός που δείχνει πως κάνει διάγγελμα, μονόλογο, άλλωστε όπως η κυβέρνηση των ΗΠΑ,ο κύριος δεν διαπραγματεύεται με «τρομοκράτες αρχών». Σηκώνω και τα δύο χέρια, γεγονός που δείχνει άμυνα ή και επίθεση. Ο διάλογος μετατρέπεται σε ντουέτο μονολόγων.

«Ποια ίσα δικαιώματα, είπαμε ισότητα αλλά όχι να υπερβάλουμε. Η γυναίκα ανήκει στην κουζίνα. Είναι μητέρα, σύζυγος και νοικοκυρά. Μας έφαγαν οι μοντερνιές, οι αμερικανιές. Σηκώσατε κεφάλι και καταστράφηκε η κοινωνία. Ολόκληρες παραδόσεις που οι παππούδες μας κράτησαν ζωντανές ανατρέφοντας ολόκληρες γενιές εσείς τις θεωρείται μπούρδες. Πάντα φταίει μια γυναίκα….», κάπου εδώ ή με εγκατέλειψε η ακοή ή η δυνατότητα κατανόησης της γλώσσας κατέστη αδύνατη. Να κάπου εδώ μεταφέρθηκα στο παράλληλο σύμπαν. Έτσι απλά, σαν η ψυχή μου να μεταφέρθηκε δίπλα στις πρώτες φεμινίστριες, στους αγώνες για την κατάκτηση της ψήφου, στις διαδηλώσεις τους, στις φυλακές τους, στην συνεχόμενη δράση τους…

Διακρίνω την Alice Paul, την πλησιάζω, την σκουντάω, πρέπει να της μιλήσω! Δεν μ’ακούει, σχεδόν με σπρώχνει. Μπερδεύομαι στο άσπρο φόρεμα της καθώς η ίδια πάλλεται δυναμικά φωνάζοντας για τα δικαιώματα της γυναίκας. Την περιεργάζομαι, επιθυμώ να βρω την πηγή της δύναμης της, θέλω να διακρίνω ένα ψήγμα κούρασης. Στέκεται αγέρωχη, θαρρείς πως το μπόι του χαρακτήρα της δεν εξαντλείται στα ανθρώπινα όρια. Γύρω της οι σουφραζέτες, οι αγωνίστριες με την σιδερένια δύναμη. Οι φωνές τους, οι ενδυμασίες τους, οι κινήσεις του κορμιού τους δείχνουν να έχουν σχηματίσει την πιο παθιασμένη μάχη, τον πιο αποφασιστικό πόλεμο…

Γύρω υπάρχουν άνθρωποι, μερικοί δείχνουν πολύ αγριεμένοι. Φωνάζουν κάτι αλλά δεν μπορώ να ακούσω καθαρά. Το πρόσωπο τους έχει μεταμορφωθεί, δεν θυμίζει ανθρώπινο χαρακτηριστικό ή ίσως είναι από αυτά τα χαρακτηριστικά που επιμελώς κατευνάζουμε μέσα μας. Οι περισσότεροι έχουν μπαστούνια στα χέρια, σηκωμένα στον αέρα. Η απειλή είναι ξεκάθαρη, τα μπαστούνια δεν χρησιμεύουν μόνο για υποστήριξη στο περπάτημα. Δίπλα τους οι κυρίες τους! Γαντζωμένες σαν την ψείρα στο κεφάλι από τα μπράτσα των συζύγων τους δείχνουν μια ικανοποίηση που δεν είναι οι ίδιες στόχος των μπαστουνιών. Δεν μιλούν ωστόσο το συγκαταβατικό βλέμμα δείχνει πως συμφωνούν με τον σύζυγο. Είναι αυτός ο σεβασμός που πηγάζει από τον φόβο!

Μέσα στα μάτια τους διακρίνεις την επιθυμία να απαλλαγούν από το βάρβαρο βίο τους, διακρίνεις μια ζήλια για τις μαχόμενες ελεύθερες γυναίκες στο δρόμο, ύστερα σαν διακόπτης ρεύματος, κλείνουν αυτήν την αδυναμία αντίδρασης καθησυχάζοντας τον εαυτό τους πως η ευτυχία τους είναι αυτή ακριβώς που τους έμαθαν. Είναι υπηρέτης και ιδιοκτησία του άντρα τους, είναι τίμιες και υπάκουες όπως ακριβώς ορίζει ο κώδικας της σωστής γυναίκας. Αυτή εναλλαγή των συναισθημάτων που αντικατοπτρίζεται στα μάτια τους, είναι τόσο έντονη που τώρα διακρίνω μια λύπηση για τις γυναίκες της διαδήλωσης που δεν θα βρουν ποτέ έναν καλό άντρα.

Μεταφέρομαι ξανά στο τραπέζι μου στο σύμπαν που ήδη ξέρω, σχεδόν σαν να εξαϋλώνομαι. Δίπλα στον κύριο που φωνάζει βρίσκεται η σύζυγος του. Είναι νέα, το πρόσωπο της είναι ψυχρό, δεν διακρίνω συναίσθημα, δεν κατανοώ αν συμφωνεί ή διαφωνεί. Πίνει αργά και θηλυκά τον μονό ελληνικό καφέ, σχεδόν αθόρυβα. Λες ο κύριος να ήρθε από την διαδήλωση που ήμουν και εγώ; Λες να έχει κάποια χρονομηχανή; Έχω την πελώρια ανάγκη να πιστέψω αυτή την θεωρία. Θέλω να καθησυχάσω τον εαυτό μου πως οι δεκαετίες που μεσολάβησαν άλλαξαν την προκατάληψη περί κατωτερότητας της γυναίκας. Θέλω να επιβεβαιώσω πως οι απαρχαιωμένες ιδέες που γενιές ολόκληρες αντιλαμβάνονταν την γυναίκα ως παθητικό στοιχείο ανίκανο να διαχειριστεί παρά μόνο την κουζίνα και τις μητρικές υποχρεώσεις, είναι μια θεωρία που μόνο ως κακό αστείο θα μπορούσε να ειπωθεί.

Ξαφνικά, συνειδητοποιώ πως αυτή είναι η πραγματικότητα και τίποτα μεταφυσικό δεν δικαιολογεί τις απόψεις του κυρίου. Του μιλάω, βάζοντας επιμελώς την ικανότητα επιχειρηματολογίας μου στην δυνατότερη της ένταση. Του εξηγώ την κατασκευή των δύο φύλων, του εξηγώ πως οι βιολογικές διαφορές δεν δικαιολογούν την ανισότητα, του εξηγώ, του εξηγώ και συνεχίζω να του εξηγώ… Τίποτα δεν τον ικανοποιεί, τίποτα, τίποτα, τίποτα… σωπαίνω! Τελικά αναρωτιέμαι, μπορεί μια μπάλα ποδοσφαίρου να χωρέσει σε ένα μπουκάλι μπύρας; Όχι, δεν μπορεί! Έτσι όπως δεν μπορεί να πείσεις αυτόν τον κύριο που από την ημέρα της γέννησης του έχει μεγαλώσει τρώγοντας λαίμαργα αυτές τις ιδέες έχοντας πασαλείψει τον εαυτό του με μεγάλους λεκέδες αρρενωπότητας.

Αποχωρώ από το τραπέζι! Δεν νιώθω ηττημένη! Νιώθω λύπη και μια ελεγχόμενη οργή! Για τον κινούμενο μουστάκι και την αποκρουστική χροιά της φωνής του, για τον χαμένο μέσα στις απαρχαιωμένες ιδέες κόσμο του, για την διακοσμητική κυρία δίπλα του και την ασφυκτική νοητή αλυσίδα γύρω από τον λαιμό της, για την χαμένη της ζωή που χάθηκε σαν την βελόνα μέσα στις αχυρένιες ιδέες που άλλοι φρόντισαν να της μάθουν, για τα παιδιά τους που ενδέχεται να κληρονομήσουν αυτή τη σχέση αφεντικού-σκλάβου στις μελλοντικές επιλογές τους, για την διαιώνιση των «φυλακισμένων» από το σπήλαιο του Πλάτωνα.

Η λύση, σκέφτομαι είναι μια… αποκλείεις με θράσος αυτές τις ιδέες, αν δεις ότι μπορείς να σώσεις τον ασθενή από την γάγγραινα των ιδεών του αξίζει να προσφέρεις όλη σου την ενέργεια, αν όχι, τότε απέφυγε να χαραμίσεις την δύναμη που χρειάζεται ένας άλλος άνθρωπος. Η μάχη που άρχισε αιώνες πριν, με στιγμές παύσης, με μικρές ήττες, με μεγάλες νίκες, με θυσίες, με θύματα, με θύτες… συνεχίζεται μέχρι σήμερα με ίδια δεδομένα ελαφρώς διαφοροποιημένα. Είναι μια μάχη με διάρκεια, θέλει δύναμη και επιμονή, γιατί όταν μιλάμε για δικαιώματα η χρήση του «αλλά…» δεν επιτρέπεται σε καμία περίπτωση ακόμα και λόγω ποιητικής αδείας!