Subscribe via RSS Feed

Ευάλωτη ζωή: Η μητρότητα στο απόσπασμα του Μνημονίου

της Μαρίας Λούκα

Το «δόγμα του σοκ» που απρόσκοπτα εφαρμόζεται στην Ελλάδα μετατρέποντας ολόκληρη τη χώρα σε ένα απέραντο ανοιχτό πειραματικό εργαστήριο, δεν έχει μόνο επιπτώσεις στην οικονομία της χώρας βυθίζοντας την σε μια πρωτοφανή ύφεση, αλλά στην ίδια τη ζωή, αποστερώντας τους όρους αξιοπρεπούς επιβίωσης και καθιστώντας την εντελώς ευάλωτη. Η μητρότητα που υμνήθηκε διαχρονικά σε όλους τους πολιτισμούς δεν ξέφυγε από την αριθμητική κυβέρνησης – τρόικας με επώδυνες συνέπειες για τις μητέρες αλλά και τα παιδιά.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρέθεσαν σε συνέντευξη τύπου οι Γιατροί του Κόσμου το 40% των γυναικών που βρίσκονται σε γόνιμη ηλικία είναι άνεργες και με δεδομένο ότι 3 εκατ. πολίτες έχουν χάσει την ασφαλιστική τους ικανότητα, πολλές έγκυες γυναίκες είναι ανασφάλιστες και καλούνται να επωμιστούν οι  ίδιες το κόστος της ιατροφαρμακευτικής τους περίθαλψης.

Το οικονομικό κόστος για ιατρική παρακολούθηση σε φυσιολογική εγκυμοσύνη κυμαίνεται στα 650 ευρώ, για φυσιολογικό τοκετό επίσης στα 650 ευρώ, για καισαρική στα 1200 ευρώ και για διακοπή κύησης στα 350 ευρώ. Ενώ με περσινή κατάπτυστη εγκύκλιο του υπουργείου υγείας το κόστος διπλασιάζεται για τις ανασφάλιστες μετανάστριες.

Όπως είναι προφανές είναι αρκετές οι γυναίκες που δε μπορούν να αναλάβουν τα έξοδα του τοκετού με αποτέλεσμα να εκθέτουν τον εαυτό τους σε επικίνδυνες συνθήκες για τη ζωή των ίδιων αλλά και των νεογέννητων παιδιών.

Ο ΕΟΠΠΥ μάλιστα με απόφαση του στις 26/2/2013 «επιδοτεί» τον κίνδυνο, αφού ορίζει ότι σε περίπτωση τοκετού εκτός νοσοκομειακού ιδρύματος θα καταβάλλεται ένα εφάπαξ βοήθημα ισοδύναμο με το κόστος της περίθαλψης τη στιγμή που καταργείται το επίδομα τοκετού για γέννηση σε μαιευτήριο. Το Υπουργείο Υγείας με άλλα λόγια αντί να μεριμνήσει για την πρόσβαση όλων των εγκύων στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, εμπορεύεται την απελπισία φτωχών και απελπισμένων γυναικών , ευνοώντας το ρίσκο για παράδειγμα να γεννήσουν στο σπίτι.

Οι Γιατροί του Κόσμου αντικρίζουν καθημερινά φαινόμενα εξαθλίωσης σε εγκύους και παιδιά. Ενδεικτικά, 27χρονη έγκυος από το Αφγανιστάν πήγε σε δημόσιο νοσοκομείο να γεννήσει αλλά η διοίκηση της αρνήθηκε την πρόσβαση λόγω έλλειψης νομιμοποιητικών εγγράφων.

Χρειάστηκε να περάσουν αρκετές ώρες, να λιποθυμήσει η ίδια στην είσοδο του νοσοκομείου και να μεσολαβήσει η οργάνωση για να τη δεχτούν. Σε άλλη περίπτωσης, δύο δημόσια νοσοκομεία αρνήθηκα να αναλάβουν 30χρονη ανασφάλιστη έγκυο με ψυχιατρική διαταραχή. Ενώ ανήλικος 9 χρονος με ανασφάλιστη μητέρα απευθύνθηκε στην οργάνωση, όπου διαπιστώθηκε ότι υποσιτιζόταν και έπασχε από νεανικό διαβήτη χωρίς δυνατότητα λήψης της απαραίτητης φαρμακευτικής αγωγής, την οποία εν τέλει ανέλαβαν οι Γιατροί του Κόσμου.

Σύμφωνα με μελέτη που διεξάχθηκε τα πρώτα χρόνια του Μνημονίου φάνηκε ότι υπάρχει συσχέτιση μεταξύ της πτώσης του ΑΕΠ και της αύξησης της ανεργία των γυναικών με τη γέννηση νεκρών εμβρύων. Συγκεκριμένα από το 2008 μέχρι το 2001 όπου υπάρχουν διαθέσιμα στοιχεία η αύξηση των νεκρών εμβρύων είναι της τάξης του 21,1%.

Το γεγονός αυτό σε μεγάλο βαθμό αποδίδεται στη φτώχεια των γυναικών που δεν πραγματοποιούν προληπτικό έλεγχο , ενώ επιδεινώνονται οι συνθήκες διαβίωσης τους με κακή διατροφή ή υποσιτισμό. Τάση η οποία θεωρείται βέβαιο ότι θα επιδεινωθεί με τη ραγδαία φτωχοποίηση μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού.

Σαφής συσχέτιση υπάρχει μεταξύ της οικονομικής κρίσης και της λιτότητας με την πτώση των γεννήσεων. Το 2010 οι γεννήσεις στην Ελλάδα ανέρχονταν σε 114.766, ενώ το 2012 καταγράφηκαν 100.371. Η πτώση είναι της τάξης του 12,5%.

Την ίδια περίοδο το ΑΕΠ υποχώρησε κατά 13% και η ανεργία αυξήθηκε κατά 11,7%. Σύμφωνα με έρευνα που έγινε στα κράτη – μέλη της Ευρωζώνης για το διάστημα 2008 – 2001 η Ελλάδα , η Ισπανία και η Πορτογαλία – το τόξο του «πόνου» – αναδεικνύονται σε πρωταθλήτριες στην πτώσης των γεννήσεων με 10%, 9,2% και 7,4% αντίστοιχα. Οι επιστήμονες κωδικοποιούν το συγκεκριμένο ζήτημα ως «οικονομική υπογονιμότητα»  και σύμφωνα με τους υπολογισμούς το 2016 4 στις 10 γυναίκες θα γεννήσουν 1 παιδί λιγότερο απ’ ότι προγραμματίζουν.

Πλήγμα έχει δεχτεί και το πρόγραμμα του εμβολιασμού, ως βασικού πυλώνα της προληπτικής ιατρικής. Το κόστος εμβολιασμού ενός ανασφάλιστου παιδιού από τη στιγμή της γέννησης του μέχρι την ηλικία των 6 ετών διαμορφώνεται στα 1400 – 1800 ευρώ ανά παιδί. Το 65% αυτών των παιδιών εμβολιάζονται σε ιδιωτικά ιατρεία επιβαρύνοντας περισσότερο τους ήδη αδύναμους προϋπολογισμούς των ανασφάλιστων οικογενειών.

Ένα άλλο κομμάτι είτε καλύπτει αυτή την ανάγκη με την απεύθυνση σε ΜΚΟ ,είτε δεν εμβολιάζονται. Είναι χαρακτηριστικό ότι στα Πολυιατρεία των Γιατρών του Κόσμου δέχτηκαν παιδιά ηλικίας 2 και 3 ετών που δεν είχαν κάνει κανένα εμβόλιο. Το εννιάμηνο του 2013 η οργάνωση εξέτασε 10.633 παιδιά και εμβολίασε 6580. Πλέον όμως τα εμβόλια έχουν τελειώσει και μάλλον είναι αδιανόητο η Πολιτεία να επενδύει στην κάλυψη ζωτικών αναγκών μέσω την υποκατάστασης του κοινωνικού κράτους από το έργο των ΜΚΟ ή απλώς να αδιαφορεί.

Η πραγματική υγειονομική βόμβα είναι αυτή που το ίδιο το Υπουργείο Υγείας έφτιαξε με την κατάρρευση του Εθνικού Συστήματος Υγείας και τον αποκλεισμό των πιο αδύναμων στρωμάτων. Η ανθρωπιστική κρίση δεν είναι απλά τίτλος στα διεθνή πρωτοσέλιδα αλλά συντελεσμένη πραγματικότητα και η επωδός του «success story» κακόγουστο παραμύθι και ανίκανο να υπνωτίσει κανέναν άλλον παρά μόνο τους ενοίκους του Μεγάρου Μαξίμου.

Πηγή: στο κόκκινο

 

Έμφυλη και ρατσιστική βία

Η βία κατά των γυναικών έχει λάβει διαστάσεις πανδημίας. Μέχρι και το 70% των γυναικών, των «ανθρώπων που σηκώνουν το άλλο μισό του ουρανού» έχουν υποστεί βία κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Πολλές γυναίκες υφίστανται πολλαπλές μορφές διάκρισης. Ο κίνδυνος μοιάζει ιδιαίτερα αυξημένος για τις γυναίκες πρόσφυγες, τις αιτούσες άσυλο και τις μετανάστριες, σε μια περίοδο που η ξενοφοβία «σηκώνει κεφάλι» σε πολλές χώρες της Ευρώπης.

Η διπλή θυματοποίησή τους, λόγω του φύλου και της καταγωγής τους, είναι το θέμα που σχολιάζουν τέσσερις γυναίκες με μακρά εμπειρία στην προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η διευθύντρια της Υπηρεσίας Ασύλου Μαρία Σταυροπούλου, η πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας Κατερίνα Καλογερά, η πρόεδρος της ελληνικής αντιπροσωπείας των Γιατρών του Κόσμου Λιάνα Μαΐλλη, καθώς και η τέως Πρόεδρος του Διεθνούς Συμβουλίου Κέντρων Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων Μαρία Πίνιου Καλλή μιλούν για την έμφυλη και τη ρατσιστική βία στο 1againstracism.gr, την πλατφόρμα της εκστρατείας κατά του ρατσισμού της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.

Μαρία Σταυροπούλου: «Είναι αμέτρητες οι ιστορίες πόνου»

Στους έξι μήνες λειτουργίας της η Υπηρεσία Ασύλου έχει δεχτεί αρκετά αιτήματα διεθνούς προστασίας από γυναίκες που έχουν πέσει θύματα βίαιων επιθέσεων. Το προσωπικό της Υπηρεσίας Ασύλου που καταγράφει τις αιτήσεις ασύλου και διενεργεί συνεντεύξεις για τον καθορισμό του καθεστώτος διεθνούς προστασίας, ακούει καθημερινά ιστορίες γυναικών που έχουν υποστεί κάποια μορφή σωματικής, ψυχολογικής ή σεξουαλικής βίας.

Πολλές είναι οι περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας, γυναίκες που καταγγέλλουν ότι κακοποιούνται είτε από το σύζυγο είτε από τον πατέρα τους είτε από τον αδερφό τους. Υπάρχουν όμως και πολλές γυναίκες που έχουν βρεθεί αιχμάλωτες σε δίκτυα trafficking, στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες. Γυναίκες που τις κρατούσαν για μέρες κλειδωμένες χωρίς τροφή και νερό, γυναίκες που υπέστησαν σεξουαλική βία από τους εργοδότες τους, γυναίκες που αν και κατάφεραν να δραπετεύσουν από τους δυνάστες τους, εξακολουθούν να κινδυνεύουν να πέσουν θύματα ρατσιστικών επιθέσεων. Σε άλλες περιπτώσεις έχουν έρθει γυναίκες που έχουν υποστεί κλειτοριδεκτομή ή έχουν εξαναγκαστεί σε γάμο με άντρες που τις κακοποιούν σεξουαλικά, ή που έχουν καεί με οξύ στο πρόσωπο από τους άντρες τους ή τους «προστάτες» τους για εκφοβισμό ή τιμωρία. Είναι αμέτρητες οι ιστορίες πόνου.

Αν και δεν μπορούμε να απαλύνουμε αυτό τον πόνο, ούτε και να εξαλείψουμε τα φαινόμενα σωματικής και ψυχολογικής βίας, προσπαθούμε τουλάχιστον να αποδώσουμε ένα μίνιμουμ προστασίας σε αυτές τις γυναίκες που έχουν υποφέρει τόσα πολλά και δεν μπορούν να επιστρέψουν πίσω στις χώρες τους φοβούμενες για τη ζωή τους, χορηγώντας τους, όπου απαιτείται, διεθνή προστασία.

Η Μαρία Σταυροπούλου είναι διευθύντρια της Υπηρεσίας Ασύλου.

Κατερίνα Καλογερά: «Η βία κατά των γυναικών παγιώνει την ανισότητα»

Είναι λυπηρό ότι, ακόμα και στις μέρες μας, εξακολουθεί να υπάρχει βία κατά των γυναικών. Στη Διεθνή Αμνηστία θεωρούμε ότι οι μετανάστριες και οι γυναίκες πρόσφυγες κατατάσσονται στις ευπαθείς ομάδες. Ήδη, περνούν πάρα πολλά στη διαδρομή από τις χώρες προέλευσής τους μέχρι την Ελλάδα. Κι έπειτα, η προσαρμογή τους εδώ είναι πολύ δύσκολη, αφού αντιμετωπίζουν προβλήματα τόσο μέσα στο σπίτι τους όσο και στην ελληνική κοινωνία, με τις διακρίσεις και τη μη αποδοχή τους.

Έχουν γίνει καταγγελίες για βία κατά των γυναικών που σαφώς φθάνει και στη σωματική βία. Όμως, από τη στιγμή που δεν υπάρχει καθεστώς προστασίας ή κάποιο μέρος στο οποίο θα μπορούσαν να απευθυνθούν, από τη στιγμή που δεν έχει φροντίσει η Πολιτεία να προστατεύσει αυτές τις γυναίκες, υπάρχει αρκετός φόβος. Το αποτέλεσμα είναι να διστάζουν ακόμη και να προβούν σε καταγγελία. Η βία κατά των γυναικών παγιώνει την ανισότητα και κυρίως εμφανίζεται σε στρώματα τα οποία είναι φτωχά, για τα οποία δεν υπάρχει κοινωνική ή ακόμα και πολιτική ευαισθησία.

Είναι θέμα της Πολιτείας να φροντίσει να δημιουργήσει τους θεσμούς και τις κατάλληλες συνθήκες, έτσι ώστε οι γυναίκες αυτές να μπορούν να προβούν σε καταγγελίες, αλλά και να βρίσκουν προστασία. Πρέπει να δημιουργηθούν καταφύγια, μέσα από τα οποία οι κακοποιημένες γυναίκες θα μπορούν να έχουν πρόσβαση στη δικαιοσύνη, ώστε οι άνθρωποι που ασκούν βία επάνω τους να τιμωρούνται. Αυτό ζητάμε ως οργάνωση – να δημιουργηθεί το πλαίσιο που θα προστατεύει αυτές τις γυναίκες, ώστε να βρουν το δίκιο τους.

Η Κατερίνα Καλογερά είναι πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.

Λιάνα Μαΐλλη: «Η πολιτεία θα πρέπει να δείξει ευαισθησία»

Κατ’ αρχάς, έχουμε περιστατικά βίας κατά γυναικών από πολίτες, λόγω της καταγωγής, του χρώματος, της φυλής, της γλώσσας τους κ.ο.κ. Μέσα στο 2013, καταγράψαμε τρία τέτοια περιστατικά επίθεσης σε γυναίκες, που φορούσαν μαντίλα ή ξεχώριζαν, γενικά, από τις υπόλοιπες γυναίκες στην Αθήνα, από ομάδες ανθρώπων οι οποίοι μάλλον ανήκαν στη Χρυσή Αυγή. Οι γυναίκες αυτές ήρθαν στους Γιατρούς του Κόσμου και μάλιστα τη μία τη φιλοξενήσαμε στον ξενώνα. Ωστόσο, υπάρχει κι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι που δεν είναι ακριβώς ρατσιστική βία, αλλά σίγουρα αποτελεί διάκριση, καθώς γυναίκες χωρίς χαρτιά δεν έχουν πρόσβαση στις δομές υγείας.

Είχαμε παραδείγματα τέτοιων γυναικών, που ήταν έγκυες. Μια έγκυος γυναίκα πήγε στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου Έλενα με οδύνες και η διοίκηση του νοσοκομείου της είπε ότι: «Κυρία μου, δεν μπορείτε να μπείτε γιατί δεν έχετε χαρτιά και είσαστε ανασφάλιστη». Κάποιος συμπατριώτης της πήρε τηλέφωνο στους Γιατρούς του Κόσμου, επικοινωνήσαμε με τον κοινωνικό λειτουργό και χρειάστηκε παρέμβαση στον διευθυντή του νοσοκομείου, ο οποίος επέμενε ότι δεν υπάρχει τέτοιο περιστατικό, ενώ συνέβαινε εκείνη τη στιγμή στα εξωτερικά ιατρεία. Η γυναίκα λιποθύμησε και μόνον τότε μπήκε μέσα για να μπορέσει να γεννήσει. Για μένα, αυτή η διάκριση φτάνει στα όρια της βίας και είναι από την μεριά της Πολιτείας.

Μια άλλη έγκυο γυναίκα, που είχε ψύχωση, αρνήθηκαν δύο ψυχιατρικά νοσοκομεία να τη νοσηλεύσουν, επειδή ήταν έγκυος και ανασφάλιστη, και χρειάστηκε εισαγγελική παρέμβαση για το ζήτημα. Τέτοια περιστατικά δυστυχώς υπάρχουν και καταγράφονται από το επίσημο κράτος, όχι μόνο από πολίτες. Η γνώμη μου είναι ότι θα πρέπει η ίδια η πολιτεία να φροντίσει τους ανθρώπους που μιλούν διαφορετική γλώσσα και έχουν διαφορετική καταγωγή. Θα πρέπει να δείξει ευαισθησία, να προστατεύσει αυτούς τους ανθρώπους, και κυρίως τις γυναίκες και τα παιδιά που είναι και οι πλέον ευάλωτοι. Εάν συμβεί αυτό, νομίζω ότι και η κοινωνία σιγά σιγά θα αρχίσει να βλέπει τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο.

Η Λιάνα Μαΐλλη είναι παιδίατρος, Πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου-Αντιπροσωπεία Ελλάδας

Μαρία Πίνιου Καλλή: «Η βία ολοκληρώνεται στη χώρα μας»

Ας δει κανείς το παράδειγμα μιας γυναίκας με μπούρκα. Εκεί, γίνεται ολοφάνερη η καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ύψιστο βαθμό. Όπως στο Γκουαντανάμο υπάρχει περιορισμός των αισθητηριακών προσλήψεων, έτσι και μια γυναίκα με μπούρκα έχει ελάττωση της όρασης, της οσμής και της ακοής. Πρόκειται για κτίσιμο των γυναικών πίσω από ένα τεράστιο τείχος, το οποίο προκύπτει από κοινωνικές, «πολιτιστικές» και θρησκευτικές συνθήκες. Η γυναίκα αυτή μπορεί να ζει στη χώρα της, να έχει υποστεί βιασμό και να είναι καταδικασμένη να πεθάνει σε κάποια γωνία, διότι, σε χώρες της Ασίας και της Αφρικής, γυναίκες που βιάζονται εξοστρακίζονται από τις οικογένειές τους.

Τέτοιες γυναίκες έχουν το κουράγιο να ζητήσουν άσυλο σε μια άλλη χώρα. Έρχονται εδώ και, αντί να τύχουν άμεσης βοήθειας, βρίσκονται σε πλήρη απομόνωση και δεν μπορούν να μοιραστούν το μυστικό τους με κανέναν, εφόσον δεν υπάρχουν κατάλληλες υπηρεσίες, όπως ήταν το Κέντρο Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων. Έτσι, λοιπόν, η βία ολοκληρώνεται στη χώρα μας, γιατί αυτές οι γυναίκες δεν έχουν τη δυνατότητα ιατρικής κάλυψης, κοινωνικής υποστήριξης ή ψυχολογικής βοήθειας. Επομένως καταλαβαίνετε ότι το εξπρές του μεσονυκτίου που ξεκίνησε στη χώρα τους ολοκληρώνεται στη δική μας πολιτισμένη, δημοκρατική και ευρωπαϊκή χώρα.

Θα πρέπει να είμαστε μια ανοιχτή κοινωνία, που δέχεται και γιατρεύει αυτά τα άτομα, όχι μόνο με τη μορφή της κρατικής μέριμνας αλλά και ως κοινωνία των πολιτών. Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να λάβουν ψυχολογική βοήθεια, να αποκατασταθεί το πιστεύω στον εαυτό τους και να ξεκινήσουν μια καινούρια ζωή. Είμαστε υποχρεωμένοι και ως κοινωνία, αλλά και ως κράτος, που δεσμεύεται από κάποιες θεσμικές συμβάσεις, να βοηθήσουμε όλα αυτά τα άτομα. Η μόνη μου ελπίδα είναι η κοινωνία των πολιτών, οι ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται σε αυτό το ζήτημα. Και θα ήθελα να ζητήσω από κάθε ευρωπαϊκή πηγή βοήθεια σε αυτές τις οργανώσεις.

Η Μαρία Πίνιου Καλλή είναι τέως Πρόεδρος του Διεθνούς Συμβουλίου Κέντρων Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων και εμπειρογνώμων για θύματα βασανιστηρίων στη Μετάδραση.

Πηγή: unhcr

 

Βία κατά των γυναικών: ένα στρατηγικό όπλο στα χέρια της εξουσίας και των κατεχόντων σε καιρό κοινωνικού πολέμου!

της Σόνιας Μητραλιά*

Γνωρίζαμε ήδη ότι η βία κατά των γυναικών χρησιμοποιείται συχνά σαν όπλο πολέμου, με στόχο να τις τιμωρήσει, να τις ταπεινώσει και να τις κάνει να μην είναι πια ανθρώπινα όντα. Κυρίως όμως, στοχεύει να  καταστείλει και να συντρίψει με κάθε δυνατό μέσο τη συλλογικότητα στην οποία αυτές ανήκουν. Στις ένοπλες συρράξεις, αυτή η βία θεωρήθηκε  περισσότερο μια εξουσιαστική κίνηση παρά ένα εργαλείο καταστροφής. Γνωρίζουμε επίσης ότι σε περιόδους ειρήνης, η βία κατά των γυναικών  θεωρείται κυρίως αποτέλεσμα ατομικών πράξεων βίαιων ανδρών, και όχι «στρατηγικό» όπλα συντριβής του αντιπάλου.

Τι θα λέγαμε όμως αν στη κατάσταση  της παροξυντικής κρίσης που συγκλονίζει την Ελλάδα, γινόμαστε μάρτυρες της μετατροπής της βίας κατά των γυναικών σε όπλο στα χέρια των ισχυρών;

Πράγματι, τον τελευταίο καιρό, πολλαπλασιάζονται τα περιστατικά τέτοιας βίας στην Ελλάδα. Και ιδού τέσσερις ιδιαίτερα εμβληματικές εκδηλώσεις  της:

Η πρώτη, που είναι και η πιο πρόσφατη, σημειώθηκε στις αρχές Νοεμβρίου 2013 μπροστά στις κάμερες, σχεδόν σε ζωντανή μετάδοση, όταν οι ειδικές δυνάμεις της ελληνικής αστυνομίας (ΜΑΤ) που ήθελαν να εμποδίσουν δυο βουλευτίνες να μπουν στο κτίριο της ελληνικής Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης (ΕΡΤ) που μόλις είχε καταληφθεί από τις αστυνομικές δυνάμεις, τις έσπρωξαν πάνω στα κάγκελα της εισόδου.  Οι δυο βουλευτίνες της αντιπολίτευσης Ζωή Κωνσταντοπούλου του Σύριζα και Ραχήλ Μακρή του κόμματος των «Ανεξάρτητων Ελλήνων»  κακοποιήθηκαν. Ειδικά η Κα Ζωή Κωνσταντοπούλου που σφηνώθηκε ηθελημένα στα κάγκελα και κινδύνεψε να πεθάνει, ασκεί τώρα δίωξη κατά των υπευθύνων κατηγορώντας τους ότι επιχείρησαν να την δολοφονήσουν! Και όλα αυτά, επειδή οι δυο βουλευτίνες θέλησαν απλούστατα να ασκήσουν  το συνταγματικό τους δικαίωμα να μπουν στη Δημόσια Ραδιοτηλεόραση για να εμποδίσουν την οποιαδήποτε αστυνομική σκηνοθεσία (καταστροφή υλικού, κλπ) που θα είχε για στόχο να συκοφαντήσει τον αγώνα των εργαζομένων.

Η συνέχεια αυτής της υπόθεσης είναι πολύ εύγλωττη και τείνει να επιβεβαιώσει τα λόγια μας. Από την επόμενη κιόλας μέρα, η μεγάλη φιλοκυβερνητική εφημερίδα  ΤΑ ΝΕΑ εξαπέλυε μια βίαιη υπερ-σεξιστική εκστρατεία κατά των δυο βουλευτίνων, δημοσιεύοντας στη πρώτη σελίδα της ένα σκίτσο που παρουσίαζε τις δυο βουλευτίνες…ως στριπτιζούδες  που κάνουν επί σκηνής ένα “pole dancing” μπροστά στο σύνηθες ανδρικό κοινό τέτοιων κέντρων (βλέπε το σκίτσο).  Και στη λεζάντα του «σκίτσου» διαβάζαμε την παρακάτω υποτιθέμενη στιχομυθία δυο πελατών: «Δεξιά είναι η Ραχήλ και αριστερά η Ζωή. Κάνουν και κάτι άλλο; Άκουσα ότι κάνουν και μηνύσεις, αλλά καλύτερα να ρωτήσετε τον σερβιτόρο»…

Η δεύτερη προκάλεσε ένα πραγματικό δημόσιο λυντσάρισμα, που προβλήθηκε από τα τηλεοπτικά κανάλια, οροθετικών γυναικών μερικές από τις οποίες εκδίδονταν.  Ενώ βρισκόμασταν σε πλήρη εκλογική εκστρατεία, δυο σοσιαλδημοκράτες υπουργοί διαβόητοι για το ρόλο τους στην άγρια καταστολή των διαδηλώσεων ενάντια στη Τρόικα και στη διάλυση του συστήματος υγείας, είχαν καλέσει το πληθυσμό να καταδίδει ώστε να συλλαμβάνονται εκείνες που, κατά τους υπουργούς, «αποτελούν υγειονομική ωρολογιακή βόμβα», «μολύνουν τη κοινωνία με μολυσματικές ασθένειες» και οδηγούν στο θάνατο από έϊντς  «τους Έλληνες οικογενειάρχες».

Η τρίτη εκδήλωση αυτής της βίας είχε για θύματα δεκάδες γυναίκες –και μερικές φορές επρόκειτο για γιαγιάδες!- της περιοχής των Σκουριών, στη βόρεια Ελλάδα, που αντιτίθενται στη καναδική εταιρία Eldorado  και στο σχέδιο της εξόρυξης του χρυσού της περιοχής. Εδώ και μήνες, οι ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας,  κατ’εντολή του υπουργού τους, έχουν βάλει  κατά προτεραιότητα τις γυναίκες των γύρω χωριών στο στόχαστρο μιας άγριας και μαζικής καταστολής που έχει ήδη οδηγήσει στη φυλάκιση πολλές από αυτές και στη δικαστική δίωξη με κακουργηματικές κατηγορίες ακόμα περισσότερες. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η χωρίς προηγούμενο κατασταλτική εκστρατεία στο πλαίσιο της επιβολής  ενός είδους κατάστασης ανάγκης σε μια περιοχή που κατοικείται από φιλήσυχους αγρότες θέλει –σύμφωνα με τα λεγόμενα των υπευθύνων της- να είναι παραδειγματική προκειμένου να αποτρέψει τον πολλαπλασιασμό παρόμοιων πράξεων «κοινωνικής ανυπακοής». Και προφανώς, δεν είναι τυχαίο ότι αυτή η «παραδειγματική καταστολή» ασκήθηκε κατά προτεραιότητα ενάντια στις γυναίκες αυτού του τοπικού πληθυσμού, ο οποίος πρέπει πάση θυσία να εξουθενωθεί και να συντριβεί.

Και τέλος, τέταρτη εκδήλωση, το πασίγνωστο θλιβερό επεισόδιο με πρωταγωνιστή τον βουλευτή του νεοναζιστικού κόμματος Κασιδιάρη που χτύπησε  «σε ζωντανή μετάδοση» δυο βουλευτίνες της Αριστεράς  στη διάρκεια μιας εκπομπής κατά τη προεκλογική εκστρατεία της προπερασμένης άνοιξης. Αυτή η πράξη βίας αντί να προκαλέσει την αγανάκτηση και την αποδοκιμασία αντίθετα, προκάλεσε μεγάλο κύμα λαϊκής συμπάθειας  και συνέβαλε στην εκλογική επιτυχία της Χρυσής Αυγής.

Λοιπόν, τι συμβαίνει;

Πιστεύουμε ότι εδώ έχουμε να κάνουμε την εμφάνιση ενός καινούργιου κακού! Αυτή η βία μας θυμίζει τη βία που ασκείται κατά των γυναικών στους εθνοτικούς πολέμους. Ο βιασμός γυναικών από άνδρες της αντίπαλης πλευράς πρέπει συχνά να αναλυθεί όχι ως αποτέλεσμα μιας «ανεξέλεγκτης» ανδρικής επιθυμίας αλλά ως μέρος μιας συγκρουσιακής  και πολεμικής στρατηγικής, στην οποία οι γυναίκες αντιπροσωπεύουν βιολογικά και συμβολικά την υπόσταση του αντιπάλου έθνους.  Το οποίο πρέπει βεβαίως να συντριβεί.  Στη περίπτωσή μας, είναι προφανές ότι δεν έχουμε να κάνουμε με μια εθνικιστική βία με την ευκαιρία μιας εθνοκάθαρσης. Βρισκόμαστε μπροστά σε μια σύγκρουση εντελώς διαφορετικής φύσης, μπροστά σε έναν άλλο πόλεμο, σε ένα πόλεμο κοινωνικό, σε  ένα ταξικό πόλεμο!

Με λίγα λόγια, να ταπεινώνεις τις δυο βουλευτίνες ταυτίζοντάς τις με στριπτιζούδες δεν σημαίνει μόνο ότι το να κάνεις πολιτική είναι πριν από όλα δικαίωμα των ανδρών και όχι των γυναικών. Σημαίνει, πιο χυδαία, ότι ο ρόλος της γυναίκας παραμένει πρωτίστως να είναι μόνιμα διαθέσιμη για να γαμηθεί, να γίνει κτήμα και να εξουσιαστεί από τους άνδρες.

Με την ίδια λογική, το να πετροβολάς τις οροθετικές γυναίκες, να τις ποινικοποιείς, να δαιμονοποιείς  τη σεξουαλικότητά τους, να την παρουσιάζεις σαν «απειλή» για το νόμο και τη τάξη που πρέπει να βασιλεύουν στις κοινωνίες μας, εξομοιώνει αυτή την απειλή με εκείνη που αντιπροσώπευσαν πάντοτε οι «τάξεις» που αυτοί οι κύριοι αποκαλούν εδώ και δυο αιώνες «επικίνδυνες». Ίδια γλώσσα, ίδια δαιμονοποίηση και ίδια καταστολή…

Ωστόσο, το γεγονός ότι χρησιμοποιείς το μισογυνισμό, το μίσος ενάντια στις γυναίκες, τη βία κατά των γυναικών σαν πολεμικό όπλο  δεν θα έπρεπε να εκπλήσσει στο μέτρο που όλες οι πολιτικές των «από πάνω» σε αυτούς τους καιρούς της θριαμβεύουσας Τρόικας στοχεύουν κι αυτές να μας γυρίσουν πίσω στις χειρότερες ώρες του πιο άγριου και πιο βάρβαρου καπιταλισμού του 19ου αιώνα.  Ακριβώς σε μια εποχή στην οποία οι γυναίκες δεν είχαν ουσιαστικά κανένα δικαίωμα…

Το γεγονός λοιπόν ότι γινόμαστε μάρτυρες της εξαπόλυσης μιας πραγματικά ολομέτωπης επίθεσης, ενός αληθινού πολέμου ιστορικών διαστάσεων ενάντια στη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών (στους μισθωτούς, φτωχούς, ανέργους, συνταξιούχους, νέους, «διαφορετικούς» μετανάστες, στις μειονότητες,…) θα έπρεπε να εξηγεί αυτή τη μετατροπή της βίας κατά των γυναικών σε ένα πραγματικό όπλο που η εξουσία και οι κατέχοντες  χρησιμοποιούν μαζικά  και όλο και πιο συχνά. Όπως στη περίπτωση των μαζικών βιασμών που χρησιμεύουν στους εθνοκαθαρτές για να κάμψουν το ηθικό  του λαού που υφίσταται την εθνοκάθαρση προκειμένου να τον υποτάξουν οριστικά, έτσι και η βία κατά των γυναικών που ασκείται σε καιρό κοινωνικού πολέμου από την εξουσία και τους κατέχοντες έχει τώρα τους ίδιους ακριβώς στόχους: να κάμψει το ηθικό και να σπάσει τον κοινωνικό ιστό προκειμένου να υποτάξει όχι μόνο τις γυναίκες –που προφανώς στοχεύονται κατά προτεραιότητα- αλλά όλα τα θύματα, συμπεριλαμβανομένων και των ανδρών, των απάνθρωπων νεοφιλελεύθερων πολιτικών τους.

* Η Σόνια Μητραλιά είναι μέλος των Γυναικών ενάντια στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας καθώς και της Διεθνούς CADTM (Επιτροπή για την Ακύρωση του Χρέους του Τρίτου Κόσμου). Το παραπάνω κείμενο μεταφράστηκε από τα γαλλικά.

 

Όπισθεν ολοταχώς!

της Ρένας Δούρου*

Σήμερα πλέον είναι κοινός τόπος η διαπίστωση ότι η σοβούσα κρίση δεν αφορά στενά οικονομικά ζητήματα αλλά πλήττει το σύνολο των κοινωνικών δικαιωμάτων. Και είναι επίσης φανερό ότι το να υποστηρίζει κάποιος μια ιεράρχηση, σύμφωνα με την οποία τη μεγαλύτερη σημασία έχει η οικονομκή πτυχή, με ό,τι αυτή συνεπάγεται, είναι πέρα για πέρα λάθος. Γιατί τα κοινωνικά δικαιώματα, συγκεκριμένα η υποχώρησή τους – είτε πρόκειται για τα δικαιώματα των γυναικών είτε πρόκειται για τα δικαιώματα της ΛΟΑΤ κοινότητας, για παράδειγμα -, δεν αποτελεί κάποιου είδους “περιφερειακή” ή “περιθωριακή”, εν πάση περιπτώσει, δευτερεύουσα συνέπεια. Αλλά συνιστά κρίσιμης σημασίας υποχώρηση συνολικά μίας κοινωνίας καθώς δεν πρόκειται για “ειδικά”, “ιδιαίτερα” ή “ξεχωριστά” δικαιώματα. Πρόκειται ξεκάθαρα και απλά για ανθρώπινα δικαιώματα, οικουμενικού χαρακτήρα, η παραβίαση των οποίων δεν αφορά ξεχωριστά κάποιες, μικρές ή μεγάλες, ομάδες αλλά όλους μας.

Με άλλα λόγια. Αν, όταν εξέλθουμε από τη σημερινή κρίση, η έξοδος αυτή γίνει με θύματα σειρά θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων, τότε μπορούμε να είμαστε βέβαιοι ότι βρισκόμαστε ακόμη σε καθοδική πορεία, ότι η κρίση δεν έχει τελειώσει. Ότι έχει πλέον εσωτερικευθεί, έχει φωλιάσει για τα καλά στην κοινωνία μας και την έχει διαβρώσει. Δεν θα έχει επέλθει δηλαδή το τέλος της κρίσης αλλά η εμβάθυνσή τη και το ρίζωμά της στα μυαλά και τις νοοτροπίες των ανθρώπων…

Στην κατεύθυνση αυτή είναι χαρακτηριστικές οι αντιδράσεις στην τροπολογία που κατέθεσε ο ΣΥΡΙΖΑ για το σύμφωνο συμβίωσης. Η ομοφοβική προσέγγιση κρύβεται πίσω από μια δικαιολογία του τύπου “μα καλά, αυτό είναι τώρα το πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας;” Ή, παραλλαγή: “υπάρχουν άλλα, πιο σοβαρά θέματα να ασχοληθούμε, και μετά όταν λυθούν τα σοβαρά, θα ακολουθήσουν και αυτά”… Όποια κι αν είναι η δικαιολογία, η ουσία παραμένει η ίδια: η υποβάθμιση / υποτίμηση της σημασίας της οικουμενικότητας των ανθρώπινων δικαιωμάτων. Τα οποία δεν σαλαμοποιούνται ούτε λειτουργούν επιλεκτικά, α λα καρτ, ανάλογα με τη συγκυρία. Ειδικά μάλιστα όταν αρκετά από αυτά, στη χώρα μας, ήσαν ούτως ή άλλως, και πριν από την κρίση, εύθραυστα.

Τα παραδείγματα ουκ ολίγα, με τις γυναίκες να βρίσκονται στην πρώτη γραμμή των θυμάτων της κρίσης. Οι μισθολογικές, ιεραρχικές διαφορές στην εργασία, σε βάρος των γυναικών, επιδεινώθηκαν με την οικονομική κρίση. Παράλληλα η ανεργία κτυπά πρωτίστως τις γυναίκες, ιδιαίτερα τις νέες και τις πτυχιούχες. Οι τομείς που πλήττονται κατά κύριο λόγο σήμερα από τις μνημονιακές πολιτικές της κυβέρνησης είναι ακριβώς εκείνοι όπου απασχολούνται κατά κύριο λόγο γυναίκες: δημόσιος τομέας, εκπαιδευτικοί, καθαρίστριες. Σε αυτή την οικονομικού τύπου αρνητική εξέλιξη έρχεται να επικαθίσει και η επιστροφή στα πατριαρχικά στερεότυπα – η γυναίκα / μητέρα / σύζυγος / αδελφή παραμένει στα του οίκου της, για τα οποία είναι προορισμένη από τη φύση. Τα στερεότυπα αυτά σηματοδοτούν έναν πατερναλιστικό καπιταλισμό που συνιστά οπισθοδρόμηση σε σχέση με τις κατακτήσεις, εδώ και χρόνια, του γυναικείου κινήματος. Πρόκειται για μια “διόρθωση” των πραγμάτων, η οποία επιτελείται “φυσιολογικά”, από τη “δύναμη των πραγμάτων”. Όσες νόμισαν ότι εκτός του οίκου θα βρουν ευτυχία και αναγνώριση, πλανώνται. Οι αμείλικτοι νόμοι της αγοράς δείχνουν το δρόμο: μέσα στην οικία, στο πλαίσιο της οικογένειας, εκεί, και μόνο, είναι η θέση της γυναίκας.

Βρισκόμαστε δηλαδή μπροστά στην επιστροφή σε έναν πατριαρχικό καπιταλισμό που επιδιώκει την παγίωση προτύπων που ακυρώνουν τις κατακτήσεις του γυναικείου κινήματος – γεγονός που δεικνύει ότι οι αγορές ούτε ουδέτερες είναι ούτε αδιάφορες για τα κοινωνικά δικαιώματα. Επιθυμούν τις γυναίκες στη θέση ενός τρίτης τάξης, εφεδρικού εργατικού δυναμικού, χωρίς δικαίωμα λόγου, έγκλειστο και εξαρτημένο.

Οι αγορές έχουν άποψη και για μετά την κρίση. Άποψη πατριαρχική, οπισθοδρομική, συντηρητική. Και πάντως όχι ουδέτερη, όπως ευαγγελίζονται κάποιοι /ες, διόλου τυχαία βέβαια… Γιατί ο νεοφιλελευθερισμός δεν βλάπτει μόνο την εργασία αλλά και όλα τα κοινωνικά δικαιώματα… Όλα όσα δίνουν αξιοπρέπεια στον άνθρωπο… Εξ ου και η βαρβαρότητά του υπό τον μανδύα της λέξης “ελευθερία”.

*Η Ρένα Δούρου είναι βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ, Β΄Αθήνων

 

Να διώκονται οι πορνοπελάτες στην Ελλάδα;

Στο Μεταξουργείο το σεξ πωλείται για 10 ευρώ και στη Φυλής για 20. Από αυτά οι κοπέλες θα πάρουν το πολύ τα μισά – φαντάσου να κάνεις σεξ με τον κάθε περαστικό για 5 ή 10 ευρώ. Στη Γαλλία, το Κοινοβούλιο υιοθέτησε ένα νομοσχέδιο που επιβάλλει πρόστιμο 1.500 ευρώ σε όσους αγοράζουν σεξουαλικές υπηρεσίες. Σε περίπτωση υποτροπής το πρόστιμο ανεβαίνει στα 3.750 ευρώ. Με αφορμή αυτά, αναρωτηθήκαμε αν θα πρέπει και στην Ελλάδα να διώκεται ο πορνοπελάτης. «Όχι» απαντά η Σίσσυ Βωβού, μέλος της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, εκφράζοντας προσωπική άποψη και όχι της συλλογικότητας. «Ναι» απαντά ο Γρηγόρης Λάζος, καθηγητής Εγκληματολογίας στο Πάντειο και συγγραφέας του βιβλίου «Πορνεία και διεθνική σωματεμπορία στη σύγχρονη Ελλάδα» (εκδ. Καστανιώτης).

ΝΑΙ

Γρηγόρης Λάζος

Το ζήτημα της ποινικοποίησης του πορνοπελάτη –ειδικότερα της προσέγγισης, μίσθωσης και χρήσης των υπηρεσιών και της σωματικότητας του εκδιδόμενου προσώπου, είτε με κάτι σαν «ελεύθερη θέληση ή και βούληση» είτε υπό τη χειραγώγηση σωματεμπόρων ή και προαγωγών– είναι σαφώς περίπλοκο. Καταρχήν, είναι συναρτημένο με συσχετισμούς δυνάμεων και αντιπαρατιθέμενων ιδανικών. Κατά δεύτερον, έχει να κάνει με τις δυνατότητες –και τα συχνά αντιφατικά κίνητρα– που φέρει η πολιτεία ώστε να σχηματίσει εύστοχα και αποτελεσματικά και να θέσει σε εφαρμογή τη σχετική προσπάθεια. Λαβαίνοντας όλα αυτά υπόψη, με βάση τη θεωρία και το στοχασμό πάνω στο ζήτημα, τους επικρατούντες νομικούς προβληματισμούς, απόψεις εμπλεκομένων, από τα φεμινιστικά κινήματα ως την αστυνομία και τις εκδιδόμενες και, επιπλέον, την προσωπική εμπειρία από την πράξη σε ανάλογα ζητήματα –ιδίως στην Ελλάδα μετά το 2000– είμαι σε θέση να συνθέσω και να προτείνω ένα επιχείρημα υποστηρικτικό της ποινικοποίησης του πορνοπελάτη. Ας προσεχθεί πάντως ότι η προώθηση της σχετικής νομοθέτησης στη Γαλλία καλύπτει αρκετά και σημαντικά ζητήματα που πρέπει να εξεταστούν με ιδιαίτερη προσοχή. Άλλωστε, η σχετική ποινικοποίηση μπορεί να έχει μεγάλη συμβολική αλλά και, εάν σχηματιστεί και εφαρμοστεί επιτυχημένα, πρακτική σημασία.

ΟΧΙ

Σίσσυ Βωβού

Η πορνεία είναι μια μορφή σεξουαλικής εκμετάλλευσης των γυναικών και ένα σημαντικό εμπόδιο στο δρόμο για την κατάκτηση της ισότητας των δύο φύλων. Στο παρελθόν, ήταν περίπου κοινός τόπος για τις φεμινίστριες η καταδίκη της πορνείας σε όλες της τις μορφές, και στη μορφή του γάμου, και ακόμα περισσότερο η καταδίκη των πορνοπελατών. Οι καιροί άλλαξαν, όμως. Στις σημερινές εποχές όπου με το σύστημα του νεοφιλελευθερισμού όλα πωλούνται και όλα αγοράζονται, από πολλές πλευρές έχει εκλείψει κάθε ψόγος για την πορνεία και παράλληλα αναγνωρίζεται ως «εργασία» ή εκθειάζεται ως «λειτούργημα», ως ένας θεμιτός τρόπος επιβίωσης για τις γυναίκες που βιοπορίζονται στο πλαίσιό της και ως μια αποδεκτή μορφή «επιχειρηματικότητας». Οι αιτίες της πορνείας, όμως, εμμένουν όσο εμμένει η πατριαρχία, οι σχέσεις εξουσίας μεταξύ των δύο φύλων, η βία κατά των γυναικών και οι οικονομικές ανισότητες μεταξύ των ανθρώπων και μεταξύ των φύλων. Σήμερα έχουμε και νέα φαινόμενα, όπως το λαμπρό κόσμο της σόουμπιζ, τις προοπτικές καριέρας των νέων γυναικών που εισέρχονται σ’ αυτόν και με τη βούλησή τους περνούν από το κρεβάτι του κάθε καναλάρχη ή ιδιοκτήτη σχετικών μίντια, το φαινόμενο του τράφικινγκ για πορνεία που αποτελεί μια έμφυλη πλευρά της μετανάστευσης σε πατριαρχικές κοινωνίες, τη βιομηχανία της τσόντας που παίζει το σημαντικό ιδεολογικό της ρόλο και πολλά άλλα.

Στο κλίμα αυτό, οι προτάσεις για νομική απαγόρευση της πορνείας και δίωξη του πελάτη δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν το σύνθετο χαρακτήρα του φαινομένου και αναγκαστικά σε περίπτωση θεσμοθέτησής τους θα αγκαλιάσουν μέρος της πορνείας, ενώ θα δώσουν άλλοθι σε άλλα τμήματά της. Το σύνθημα της καμπάνιας του Ευρωπαϊκού Λόμπι Γυναικών «Για μια Ευρώπη ελεύθερη από την πορνεία» είναι καλό ως οδηγός για δράση, αλλά οι νομικές ρυθμίσεις που θα συνοδεύουν μια τέτοια αρχή πρέπει να λαμβάνουν υπόψιν τους την πραγματικότητα. Επιμένουμε συνεπώς κάποιες φεμινίστριες στην άποψη ότι η πορνεία δεν μπορεί να αναγνωρίζεται ως επάγγελμα και να προστατεύεται από την πολιτεία, δεν αναγνωρίζουμε τον όρο «εργαζόμενες στο σεξ», ενώ οι εκδιδόμενες γυναίκες πρέπει να προστατεύονται και παράλληλα να τους δίδονται προοπτικές εξόδου από αυτή τη βιοποριστική δραστηριότητα εφ’ όσον το επιθυμούν. Αντίθετα, πρέπει να διώκεται η μαστροπία, και σ’ αυτό ο ελληνικός νόμος του 2734/1999 είναι σε σωστή κατεύθυνση, και σύμφωνος με τις συστάσεις του ΟΗΕ του 1949. Επίσης πρέπει να διώκονται οι πελάτες σε περίπτωση ανηλικότητας ή τράφικινγκ.

Φωτό: Τάσος Βρεττός

Πηγή: Athens Voice

 

Τι θα κάνει με το χειμώνα η Δήμητρα;

της Σίσσυς Βωβού

Ποια Δήμητρα; Μα, αυτή που γυρίζει στο δρόμο στο κέντρο της Αθήνας, με πρόσωπο σκοτεινό και ανέκφραστο, με ρούχα το ένα πάνω στο άλλο, και κάποτε κάθεται – μισοξαπλώνει στη γωνιά στην Ακαδημίας με ένα πλαστικό ποτιράκι μπροστά της, με κρυμμένο το πρόσωπό της, κάποτε περπατάει με βήμα βαρύ, αργό, μεταφέροντας το ασήκωτο βάρος του προσωπικού της πάθους και της κοινωνικής της περιθωριοποίησης.

Έχει τις κουβέρτες της και κάποιες τσάντες με χρειώδη κάτω από μια μεγάλη πόρτα που έχει λίγη εσοχή, τόση όμως ώστε όταν βρέχει να μην προστατεύεται από τη βροχή.

Παλιότερα ήταν σε καλύτερη κατάσταση. Πριν λίγους μήνες δηλαδή, ίσως και χρόνο. Κυκλοφορούσε μ’ έναν άντρα της ηλικίας της, 35-40 χρόνων, κακοντυμένο, με γένεια και μαλλιά απεριποίητα, με όλη τη βρόμα του δρόμου πάνω του. Εκείνη ήταν η δυνατή, κρατούσε στο χέρι της μια τεράστια σακκούλα με κουβέρτες. Πού κοιμόταν τότε; Άγνωστο. Ο άντρας είχε τα δυο του πόδια γυμνά από το γόνατο και κάτω, πρησμένα και γεμάτα πληγές. Την είχα ρωτήσει τότε γιατί δεν τον πάει στο νοσοκομείο, μου είχε πει τον πάει και μετά τον διώχνουν. Έχουν κι ένα παιδάκι, μου είχε πει, 4 χρόνων, το οποίο μένει με τη γιαγιά, κάπου στη Βόρεια Ελλάδα, μακριά. Αυτός ήταν ναρκομανής, είπε, εκείνη δεν ήταν.

Αργότερα την είδα χωρίς αυτόν, πέθανε, μου είπε. Τη ρώτησα αν θέλει να της βρω ξενώνα. Μου απάντησε ότι θέλει, αλλά με δικό της δωμάτιο. Της απάντησα ότι αυτό δεν γίνεται. Ζητιανεύει για τη δόση της, ξέρει ότι στους ξενώνες δεν επιτρέπεται να μείνουν τα τοξικοεξαρτημενα άτομα.

Από τότε τριγυρνάει στα μέρη αυτά, μόνη της, και κατά καιρούς με έναν άλλον άνδρα στη δική της κατάσταση, με τον οποίο κοιμούνται μαζί στην εσοχή της εισόδου.

Πόσον καιρό θα ζήσει, θα ζήσουν, στο δρόμο; Σίγουρα όχι πολύ. Βρίσκεται στο στάδιο όπου τα έχει χάσει όλα, σκλάβα του πάθους της. Και γιατί να ζήσουν; Ίσως να μην το σκέφτεται καν αυτό.

Άραγε η πολιτεία δεν οφείλει τίποτα σ’ αυτές τις νεκρές ψυχές, που τις βλέπουμε να περνούν σαν σκιές μπροστά μας; Άραγε είναι τόσο δύσκολο να φτιάξει κάποια από τα αδειανά κτίρια και να τους προσφέρει στέγη και τροφή; Τόσα εκατομμύρια φορολογούμενοι πολίτες και τόσα πρωτογενή πλεονάσματα δεν μπορούν να δώσουν μια ακρούλα στις Δήμητρες του κέντρου της Αθήνας, του Παρισιού, της Νέας Υόρκης και ο κατάλογος των πόλεων δεν έχει τέλος;

Είναι, και πιθανότατα θα παραμείνουν έρμαια του πάθους τους, στο σίγουρο δρόμο για την αυτοκαταστροφή, που ποιος ξέρει πώς άνοιξε για να τον περπατούν όλο και περισσότερο ως το σκοτεινό τέλος του. Και όμως, κι αυτές οι ψυχές είναι φορείς δικαιωμάτων, κατά πως λένε οι νόμοι, και στην κόλασή τους η πολιτεία δεν μπορεί να είναι απούσα. Το είχαμε πει για τις οροθετικές, όταν τις βρήκαν σίγουρο πεδίο ηθικής εξόντωσης στο βωμό της προεκλογικής εκστρατείας κάποιων, το λέμε και τώρα για τις Δήμητρες: Δεν υπάρχουν περιττά σώματα.

 

Διότι δεν συνεμορφώθη…

 του Δημήτρη Αγγελίδη

Δύσκολες ώρες περνά η τρανς μαθήτρια που αποφοίτησε πέρσι από νυχτερινό Γυμνάσιο της Αθήνας χάρη στην παρέμβαση του Συνηγόρου του Πολίτη και την υποστήριξη της υπεύθυνης καθηγήτριας του τμήματος, και συνεχίζει φέτος να φοιτά στο συστεγαζόμενο νυχτερινό Λύκειο. Οπως καταγγέλλει η δικηγόρος της Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα, χθες το βράδυ, μόλις επέστρεψε στο σχολείο από τριήμερη αποβολή επειδή τόλμησε να αντιδράσει σε προπηλακισμό που δέχτηκε, τρεις μαθητές επιχείρησαν να τη λιντσάρουν μέσα στο γραφείο της διεύθυνσης. Η κατάσταση εκτονώθηκε όταν ψυχραιμότερος καθηγητής και εξωσχολικό άτομο που κλήθηκε να βοηθήσει κατάφεραν να συγκρατήσουν και να απομακρύνουν τους επιτιθέμενους.

«Καθιστούμε υπεύθυνο για ό,τι συμβεί στη μαθήτρια τον διευθυντή του σχολείου», λέει στην «Εφ.Συν.» η Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα. Οπως καταγγέλλει το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών, η μαθήτρια δέχεται πάλι φέτος εχθρική και ρατσιστική συμπεριφορά, ενώ διώκεται πειθαρχικά η καθηγήτρια που την υπερασπίστηκε, με αποτέλεσμα να τεθεί σε αργία τέσσερις μήνες πριν βγει στη σύνταξη.

Θέμα φύλου

Σύμφωνα με τις καταγγελίες, τα προβλήματα της μαθήτριας ξεκίνησαν όταν ζήτησε να χρησιμοποιεί γυναικείο όνομα, γυναικεία εμφάνιση και τις γυναικείες τουαλέτες του σχολείου, σύμφωνα με το φύλο που αναγνωρίζει στον εαυτό της. Συνέχισαν να την αποκαλούν, περιπαικτικά, με ανδρικό όνομα, να χλευάζουν τα ρούχα της, να της απαγορεύουν να πηγαίνει στις γυναικείες τουαλέτες. Οταν αντέδρασε, τα πνεύματα οξύνθηκαν. Την απειλούσαν, της πετούσαν αντικείμενα, έφτασαν μέχρι το σημείο να την περιλούσουν με βενζίνη για να της βάλουν φωτιά.

Αντί να επιβάλει σεβασμό στα δικαιώματά της, ο διευθυντής του Γυμνασίου τής ζήτησε να φύγει από το σχολείο και να φοιτήσει σε σχολείο δεύτερης ευκαιρίας. Η μαθήτρια αρνήθηκε. Της ζήτησε να μην πηγαίνει στα μαθήματα, μόνο να δώσει εξετάσεις στο τέλος της χρονιάς. Η μαθήτρια επέμεινε να φοιτήσει κανονικά. Ακολούθησαν προσβολές, προπηλακισμοί και αποβολές από το σχολείο.

Την υπερασπίστηκε η υπεύθυνη καθηγήτρια του τμήματός της. Μέσα στην τάξη, της έδωσε πρωτοβουλίες και δημιούργησε κλίμα σεβασμού. Απέναντι στη διεύθυνση, ζήτησε να γίνουν σεβαστά τα δικαιώματά της. «Η μαθήτρια μου εκμυστηρεύτηκε το εξής: “Οταν είχε η συγκεκριμένη καθηγήτρια τη διεύθυνση του σχολείου ως αναπληρώτρια, δεν δέχτηκα καμία προσβολή. Δεν μου πετούσαν κιμωλίες, δεν μου πετούσαν πέτρες, δεν έγινε άλλη απόπειρα για δολοφονία μου, δεν δεχόμουν προπηλακισμούς, χλευασμούς και βιαιότητες. Αυτό με βεβαίωσε ότι αποκλειστικά υπεύθυνοι για τα δεινά μου είναι οι καθηγητές και ιδίως ο διευθυντής, όχι οι μαθητές. Οι καθηγητές φοβούνται να πάρουν θέση, μην τυχόν και τους συμβεί αυτό που συνέβη σ’ εκείνη που είχε το θάρρος να με υπερασπιστεί”», λέει η δικηγόρος.

Προσχηματικές κατηγορίες

Μέσα στη χρονιά, η καθηγήτρια δέχτηκε αναφορά από τη διεύθυνση με κατηγορίες που αφορούν ελλιπή άσκηση καθηκόντων και «ανοχή και ενθάρρυνση σε αντιδεοντολογική συμπεριφορά μαθητών σε βάρος του διευθυντή». Σύμφωνα με μαρτυρίες ανθρώπων που τη γνωρίζουν, οι κατηγορίες είναι προσχηματικές, κατασκευασμένες και στοχεύουν να μεταθέσουν το θέμα από την παραβίαση των δικαιωμάτων της μαθήτριας σε προσωπικό πρόβλημα συμπεριφοράς. Το συνδικαλιστικό όργανο της καθηγήτριας αναφέρει ότι «η συγκεκριμένη συνάδελφος έχει επιδείξει ιδιαίτερη ευαισθησία σε φαινόμενα ρατσισμού στο σχολείο της» και απαιτεί να σταματήσουν οι διώξεις «που στόχο έχουν την τρομοκράτηση και τον πειθαναγκασμό των εκπαιδευτικών ενώ βλάπτουν σοβαρά τη δημόσια εκπαίδευση και τη δημοκρατία στα σχολεία».

Ορίστηκε ΕΔΕ, που διεξήγαγε ο διευθυντής του συστεγαζόμενου Λυκείου. «Οταν εμφανίστηκε να καταθέσει στην ΕΔΕ η μαθήτρια, ξεκίνησε μια σειρά ερωτήσεων επί προσωπικού, που εμφανώς δεν είχαν σχέση με την πειθαρχική δίωξη: “Επιτρέπεται να έρχεσαι στο σχολείο με γυναικεία ρούχα, βαμμένη σαν κοπέλα; Δεν πρέπει να σου πει η καθηγήτρια να ντύνεσαι ως ευπρεπής μαθητής;”. Μπροστά στους ρατσιστικούς και άσχετους υπαινιγμούς, η μαθήτρια αποχώρησε. Αργότερα κατέθεσε υπομνήματα με τις θέσεις της. Μάλιστα, ενώ ο διενεργών την ΕΔΕ αρνήθηκε ότι την αποκαλεί στο αρσενικό γένος και την κατηγόρησε για… συκοφαντική δυσφήμιση, παρασύρθηκε και της απευθύνθηκε εγγράφως στο αρσενικό: “Σας πληροφορώ ότι η δυσφήμιση είναι αδίκημα, κι εσείς πλέον είστε ενήλικος -και μάλιστα όχι νέος ενήλικος- κι έχετε πλήρη ευθύνη των πράξεών σας”», λέει η Ηλέκτρα Λήδα Κούτρα.

Βασισμένη στο πόρισμα της ΕΔΕ, που διεξήχθη με τέτοιες μεθόδους, η καθηγήτρια παραπέμφθηκε στο πειθαρχικό συμβούλιο. Με βάση τον νόμο Μανιτάκη για τους δημόσιους υπαλλήλους, και μόνο η παραπομπή σε πειθαρχικό, χωρίς να έχει κριθεί η υπόθεση, σήμανε την αργία της καθηγήτριας, με όλες τις ψυχολογικές και οικονομικές επιβαρύνσεις που συνεπάγεται.

Εκκρεμεί το πειθαρχικό

Τη λύση θα δώσει η εξέταση της υπόθεσης από το πειθαρχικό συμβούλιο που εκκρεμεί, ενώ δεν έχουν ελεγχθεί πειθαρχικά οι κατηγορίες για παραβίαση των δικαιωμάτων της μαθήτριας. Το υπουργείο Παιδείας δεν απάντησε σε ερώτηση πολλών βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, που ζητούσαν να διερευνηθούν οι τρανσφοβικές συμπεριφορές στο σχολείο.

«Τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις ήταν πολύ πιο εύκολο να κυριαρχήσουν. Ενας καθηγητής που ήθελε να κατηγορήσει, να περιθωριοποιήσει και να απαξιώσει τη μαθήτρια, μπορούσε να το κάνει πολύ άνετα, γιατί θεωρούσε ότι μιλάει εξ ονόματος της κοινωνίας και της “ηθικής”. Ενας καθηγητής που ήθελε να την υποστηρίξει δεν είχε τα μέσα. Τα περιστατικά που οδήγησαν στην καταγγελία της καθηγήτριας οφείλονται στο αρνητικό κλίμα που είχε δημιουργηθεί. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να υπερασπιστεί κανείς τη μαθήτρια», λέει ο εκπαιδευτικός Πέτρος Σαπουντζάκης από την Ομάδα Ομοφοβία και Τρανσφοβία στην Εκπαίδευση.

Παράλληλα, ύστερα από αναφορά της μαθήτριας στον Συνήγορο του Πολίτη, η ανεξάρτητη αρχή κάλεσε τη σχολική κοινότητα να σεβαστεί τα δικαιώματα της μαθήτριας. Ακολούθησαν τακτικές συζητήσεις με μαθητές και καθηγητές για θέματα φύλου και σεξουαλικότητας, που οργάνωσε η υπεύθυνη Αγωγής Υγείας της Διεύθυνσης Εκπαίδευσης και πραγματοποίησε η ίδια με εκπαιδευτικό και ψυχολόγο.

Φέτος, τα πράγματα άλλαξαν ξανά. «Κατά την αντίληψή μας, οι περισσότεροι καθηγητές ήθελαν να βοηθήσουν. Μετά την παρέμβαση του Συνηγόρου, οι περισσότεροι πραγματικά συνεργάστηκαν. Οι συγκρούσεις μειώθηκαν πολύ. Ομως, από την αρχή της φετινής χρονιάς, για αδιευκρίνιστους λόγους, ξεκίνησαν πάλι αμφισβητήσεις. Φάνηκε ότι υπάρχει μια διάθεση να καταδικαστεί η μαθήτρια, να τιμωρηθεί και να διωχτεί. Αυτό δεν είναι επιθυμία του συλλόγου των καθηγητών. Επικρατούν όμως οι φωνές που δεν αντιλαμβάνονται τα περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων και αντιμετωπίζουν το ζήτημα σαν να επρόκειτο για προσωπικές συγκρούσεις», λέει ο Πέτρος Σαπουντζάκης.

«Επιχειρούν να δημιουργήσουν θέμα για πολιτικούς λόγους»

Αρνούνται κάθε κατηγορία για ρατσιστική συμπεριφορά και παραβίαση των δικαιωμάτων της μαθήτριας οι διευθυντές του νυχτερινού Γυμνασίου και Λυκείου και αποδίδουν το πρόβλημα που δημιουργήθηκε στη… διάθεση των οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων να εκμεταλλευτούν πολιτικά το ζήτημα.

«Δυστυχώς κάποιοι συμπολίτες μας εκμεταλλεύονται μαθητές με σοβαρά προβλήματα, που θέλουν άλλου τύπου συμπαράσταση. Αν θεωρεί κάποιος ότι δεν έχουμε παιδαγωγική επάρκεια, τότε ας καταργηθεί το δικαίωμα της παιδαγωγικής συνεδρίας που μας δίνει ο νόμος. Οταν μια μαθήτρια προσβάλλει τα δικαιώματα μιας άλλης συμμαθήτριάς της, και δεν είναι η πρώτη φορά, ή προσβάλλει την οικογένειά της, τότε θίγει την αξιοπρέπειά της. Η τρανς μαθήτρια έχει και αυτή πολλά προβλήματα. Είναι για μένα λάθος, αντί να προωθήσουμε την ένταξή της στο σχολείο, να τη χρησιμοποιούμε για μια άγονη αντιπαράθεση. Οι οδηγίες του Συνηγόρου εφαρμόζονται, αλλά δεν είναι αυτά το κύριο πρόβλημα. Το κύριο πρόβλημα είναι η προσωπικότητα της μαθήτριας», μας λέει ο διευθυντής του Λυκείου.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινείται και ο διευθυντής του Γυμνασίου, που αμφισβητεί επιπλέον τον ρόλο του Συνηγόρου στην υπόθεση. «Η ίδια η μαθήτρια είναι επιθετική, όχι το σχολείο. Εχουμε υποστεί στο σχολείο μια συκοφαντία. Ο Συνήγορος έκανε μια παρέμβαση που θα χαρακτήριζα ως “βολική πολιτική ορθότητα”. Είναι συζητήσιμο το τι είδε, τι απεκόμισε και τι έκανε, πόσο πραγματικά βοήθησε τη μαθήτρια. Μπήκε ως ελέφαντας εν υαλοπωλείω και εμείς πάμε να σώσουμε τα υαλικά. Αντί να διερευνήσει με το κύρος του τη βασιμότητα των καταγγελιών, προτίμησε τον εύκολο δρόμο και τις έχρισε αληθείς. Τις συστάσεις του τις εφαρμόσαμε απαρέγκλιτα, αν και προσωπικά έχω μιαν επιφύλαξη ως προς τη χρήση της γυναικείας τουαλέτας.

»Εχω δεχτεί έγγραφη καταγγελία από μητέρα για περιστατικό που ενδέχεται να είναι ποινικά κολάσιμο και την πέρασα στο εμπιστευτικό πρωτόκολλο για να μην τη δει κανένας. Ως προς την καθηγήτρια, υφίσταται διοικητικό έλεγχο για τα καθήκοντά της που δεν πληρούσε όπως πρέπει και βρήκε τον τρόπο να βάλει μπροστά τη μαθήτρια για να δημιουργήσει ντόρο, όπως έχει ξανακάνει. Ο Θεός να την κάνει καθηγήτρια. Το δελτίο Τύπου με τις καταγγελίες είναι κατασκευασμένο. Κάνει σημαία του μια ελλειμματική, προβληματική προσωπικότητα, την οποία προσπάθησε το σχολείο να βοηθήσει. Μήπως τελικά το πρόβλημα βρίσκεται στην ίδια τη μαθήτρια;» μας λέει.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Παναγιώτης Βήχος: Πρωτοστάτησε στον αγώνα εναντίον του τράφικινγκ

Διαμαρτυρία φεμινιστριών, έξω από το δικαστήριο της Σύρου, το 2002.
Είχαμε ταξιδέψει με 9 μποφόρ 35 γυναίκες από Πειραιά για να κάνουμε αισθητή
την παρουσία μας και το αίτημά μας για καταδίκη των μαστροπών. Εις μάτην,
απ’ ότι αποδείχθηκε.

της Σίσσυς Βωβού

Στις 3/12/13 χάσαμε έναν καλό φίλο, έναν ακούραστο αγωνιστή εναντίον του τράφικινγκ, έναν καλλιτέχνη της μουσικής, ο οποίος συμμετείχε σε κοινωνικούς, πολιτικούς και συνδικαλιστικούς αγώνες σε όλη του τη ζωή, από νέο παιδί μέχρι την τελευταία στιγμή της ζωής του, παρά την βαριά αρρώστια του.

Ήταν ο ιδρυτής της ιστοσελίδας http://politiko-kafeneio.gr , στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η οποία ήταν δυναμική και πολύτιμη για την πολιτική, κοινωνική και καλλιτεχνική της ενημέρωση και είχε μεγάλη επισκεψιμότητα.

Θα περιοριστούμε στη δική μας γνωριμία, μιας και για τη γενικότερη συμβολή του στους κοινωνικούς αγώνες γράφονται αυτές τις ημέρες πολλά.

Ο Παναγιώτης και η συντρόφισσα της ζωής του Νανά, κατήγγειλαν στις αρχές κύκλωμα τράφικινγκ στην Σαντορίνη το 1998. Ο Παναγιώτης βρέθηκε στο νησί για να παίζει μουσική σε νυχτερινό κέντρο. Στο ίδιο κέντρο υπήρχαν αλλοδαπές γυναίκες καταναγκασμένες στην πορνεία. Την εποχή εκείνη το τράφικινγκ ήταν στο απόγειό του, νόμος δεν υπήρχε ακόμα (ψηφίστηκε το 2002), κυριαρχούσε η πλήρης ασυδοσία των μαστροπών και οι εκατοντάδες χιλιάδες πελάτες σε όλη τη χώρα είχαν βρει έναν καινούριο τρόπο «διασκέδασης». Την καταγγελία έκανε ο Παναγιώτης, ενώ μάρτυρας ήταν η συντρόφισσά του. Ένας από τα καταγγελόμενα πρόσωπα ήταν ο αστυνομικός διοικητής Σαντορίνης. Στις πολύχρονες δίκες που ακολούθησαν, με αναβολές και αρνησιδικίες, αθωώθηκαν όλοι οι κατηγορούμενοι για μαστροπία και κάποιοι πελάτες, επίσης αθωώθηκε ο αστυνομικός διοικητής του νησιού. Στη συνέχεια ο διοικητής έκανε μήνυση για συκοφαντική δυσφήμιση, η οποία τελεσιδίκησε το 2004, όπου ο κατήγορος δεν προσήλθε στο δικαστήριο, και ο Βήχος αθωώθηκε. Τελείωσε τότε ο μαραθώνιος του Βήχου; Δυστυχώς όχι. Υπήρξαν πολλές και επανειλημμένες εκδικητικές διώξεις εναντίον του από αστυνομικές υπηρεσίες, με την τελική του αθώωση να έρχεται το 2011, δηλαδή μετά από 13 ολόκληρα χρόνια και αφού είχε βγει καταδικαστική απόφαση εναντίον της Ελλάδας το 2010 από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Οι φεμινιστικές ομάδες και οργανώσεις ήμασταν στο πλευρό του από τη δεύτερη δίκη, όταν δηλαδή ενημερωθήκαμε, στη Σύρο και στην Αθήνα, και μέχρι το τέλος της περιπέτειάς του.

Παραθέτουμε παρακάτω ένα συνοπτικό και συνολικό άρθρο που δημοσιεύσαμε το 2010, όταν επίκειτο η τελευταία του δίωξη στο Εφετείο, και στη συνέχεια συμπληρωματικά στοιχεία.

Πριν από αυτό, παραθέτουμε την τότε δήλωση του ιδίου:

«Με κυνηγούν γιατί είμαι ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗΣ και θα παραμείνω μέχρι να πεθάνω. Γιατί θα τους πολεμάω μέχρι να βγει η ψυχή μου. Με κυνηγούν ακριβώς γιατί δε τους μοιάζω, δεν ενσωματώθηκα στο βρώμικο σύστημά τους, δεν πλούτισα (ενώ θα μπορούσα) εκμεταλλευόμενος ευκαιρίες αλλά σε βάρος της αξιοπρέπειάς μου και της ηθικής μου.

Είναι γελασμένοι αν νομίζουν πώς θα με τρομάξουν. Αντίθετα με έχουν εξαγριώσει και θυμώσει όσο δεν γίνεται. Οι πόρνοι της εξουσίας (πολιτικής, δικαστικής και αστυνομικής) δε μπορούν να με βρωμίσουν με την αντάξιά τους κατηγορία για πορνογραφία ανηλίκων! Το ακούτε; Πορνογραφία ανηλίκων και ποιος ξέρει τι άλλο αφού μου έχουν φορτώσει όλο τον ποινικό κώδικα περί κακουργημάτων».

 

Περισσότερα

http://politiko-kafeneio.gr/Forum/viewtopic.php?p=231081#231081

 

Νέα δίωξη κατά του Παναγιώτη Βήχου

Σε νέα δίωξη εναντίον του Παναγιώτη Βήχου προχώρησε ο Εισαγγελέας Εφετών. Οι κατηγορίες συνδέονται με τη σκευωρία που εξυφάνθηκε εναντίον του, μετά την καταγγελία του ιδίου και της Αθηνάς Βήχου για κυκλώματα σωματεμπορίας και καταναγκαστικής πορνείας στο νησί της Σαντορίνης το 1998, και τον μακρόχρονο δικαστικό μαραθώνιο που ακολούθησε.

Η δίωξη είναι για κακουργηματικές πράξεις, που «προκύπτουν» από το σκληρό δίσκο που του κατασχέθηκε από αστυνομικούς υπαλλήλους το 2002, και ο οποίος ποτέ δεν επιστράφηκε. Ο ίδιος καταγγέλλει ότι η δίωξή του αποτελεί συνέχιση της σκευωρίας, ενώ ο συμπαραστάτης του γνώστης των Η/Υ, Πατέλης Δημήτρης, επίκουρος καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης, καταγγέλλει με επιστολή του στον αρμόδιο εισαγγελέα Εφετών, την «τεχνική ευκολία αμέσου ή εξ αποστάσεως παρεισφρήσεως και κατασκευής ποικιλόμορφων στοιχείων» ακόμα και από μετρίων ικανοτήτων χάκερ.

Σε σύσκεψη ανθρώπων που έχουν συμμετάσχει στην πολύχρονη αλληλεγγύη προς το πρόσωπό του με στόχο την καταπολέμηση του τράφικινγκ των αλλοδαπών γυναικών αλλά και των διώξεων των ανθρώπων που τολμούν να το καταγγείλουν, αποφασίστηκε η δημοσιοποίηση του θέματος και η κυκλοφορία κειμένου για συλλογή υπογραφών, στο οποίο απαιτείται η παύση κάθε δίωξης εναντίον του.

Υπενθυμίζουμε ότι πολλές φεμινιστικές και γυναικείες οργανώσεις παρακολούθησαν το δικαστικό μαραθώνιο και εξέφρασαν ποικιλοτρόπως την αλληλεγγύη τους στο πρόσωπο του Παναγιώτη και της Αθηνάς Βήχου, που όχι μόνο είχαν την τόλμη να καταγγείλουν κυκλώματα που είδαν με τα ίδια τους τα μάτια στη Σαντορίνη, αλλά επίσης είχαν την τόλμη και την αντοχή να συνεχίσουν αταλάντευτα μέχρι το τέλος της διαδικασίας για την υπόθεση Σαντορίνης, με μεγάλο προσωπικό και οικονομικό κόστος καθώς και, το σημαντικότερο, εν μέσω των επιχειρήσεων σπίλωσης του Παναγιώτη Βήχου.

Δυστυχώς όλη αυτή η καταγγελία είχε ως αποτέλεσμα ΚΑΝΕΝΑΣ και ΚΑΜΙΑ να καταδικασθεί. Οι δίκες και οι αναβολές συνεχίστηκαν έως το 2004, λόγω της παραπομπής του Παν. Βήχου για συκοφαντική δυσφήμιση από τον αξιωματικό της αστυνομίας ο οποίος βρισκόταν στη λίστα των καταγγελλομένων προσώπων. Ο αστυνομικός αθωώθηκε, όπως εξάλλου έχουν αθωωθεί και όλοι οι αστυνομικοί που κατά καιρούς έχουν καταγγελθεί για συνέργεια στο τράφικινγκ. Κι αυτό, παρότι ο υπουργός Δημόσιας Τάξης το 2000 είχε αναφέρει ότι υπάρχει μεγάλη εμπλοκή αστυνομικών στο κακούργημα της καταναγκαστικής πορνείας και της διαφθοράς γενικότερα, που την υπολόγιζε στο 25% του σώματος, παρότι  δημιουργήθηκε γι’ αυτό το λόγο το Σώμα Εσωτερικών Υποθέσεων της Ελληνικής Αστυνομίας με σκοπό την πάταξη αυτού του φαινομένου, παρότι ψηφίστηκε ο νόμος του 2002 για τη διεθνική σωματεμπορία. Μέσα σε όλο αυτό το τοπίο, οι αστυνομικοί που έχουν καταγγελθεί και παραπεμφθεί δεν έχουν καταδικαστεί εκτός από κάποιες σποραδικές πειθαρχικές ποινές.

Δεδομένο λοιπόν, ότι ο πρώτος που κατάγγειλε δημοσίως και δια του τύπου την ύπαρξη ολόκληρου κυκλώματος τράφικινγ (της Σαντορίνης συγκεκριμένα), την εποχή που βοούσε όλη η Ελλάδα και βλέπαμε ταμπέλες έξω από «στριπτιζάδικα» και «μασατζίδικα» που έλεγαν «ΠΡΟΣΕΧΩΣ ΝΕΕΣ ΒΟΥΛΓΑΡΕΣ» και άλλα τέτοια, αυτός ο άνθρωπος πληρώνει ακριβά την καταγγελία του ακόμα και 12 χρόνια μετά.

Οι φεμινιστικές οργανώσεις είχαν δηλώσει μετά την τελευταία αθώωσή του, το 2008, ότι σε κάθε άλλη απόπειρα δίωξής του στο μέλλον βρεθούν συμπαραστάτιδες.

Για περισσότερες πληροφορίες και ενημέρωση:

http://www.politikokafeneio.com/neo/modules.php?name=News&file=article&sid=9099

 

Η θλιβερή αγγελία από το Πολiτικό Καφενείο, χθες:

Ο Παναγιώτης Βήχος στάθηκε υπόδειγμα αγωνιστή σε ολόκληρη τη ζωή του. Ανέπτυξε έντονη πολιτική και συνδικαλιστική δράση και αφιέρωσε ολόκληρη της ζωή του στην υπόθεση της εργατικής τάξης και του λαϊκού κινήματος. Ως δημιουργός του ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΚΑΦΕΝΕΙΟΥ συνέβαλε στην ενημέρωση και τη συζήτηση στις γραμμές του κινήματος. Δε δίστασε να έρθει σε ρίψη με το κατεστημένο. Πλήρωσε τον αγώνα του ενάντια στο τράφικινγκ και την υπεράσπιση των γυναικών με την υγεία του αφού πρώτα γνώρισε το σκληρό εκδικητικό πρόσωπου του κράτους που τον κατεδίωξε και δε του συγχώρεσε ποτέ τη στάση που κράτησε. Μέχρι το τέλος της ζωής του αρθρογραφούσε και πάλευε για μια καλύτερη κοινωνία χωρίς εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.

 

Εκφράζουμε τα θερμά μας συλλυπητήρια στην οικογένεια του.

 

Πορεία Αριστερή

3 Δεκέμβρη 2013

_________________

Η Πορεία Αριστερή δημιουργήθηκε το 2002 και δρα στα ΑΕΙ Ηρακλείου, Πάτρας, Αθήνας.

Όταν ανακοινώθηκε η καταδίκη της Ελλάδας από το ΕΕΔΑ, βγήκε η ακόλουθη ανακοίνωση:

Το Ελληνικό Παρατηρητήριο των Συμφωνιών του Ελσίνκι (ΕΠΣΕ) εκφράζει την ικανοποίησή του για τη σημερινή ομόφωνη καταδίκη της Ελλάδας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) στην Υπόθεση Βήχου. Η σχετική προσφυγή με αριθμό Νο. 34692/08 υποβλήθηκε στο ΕΔΔΑ από το ΕΠΣΕ. Η Ελλάδα, κατά το ΕΔΔΑ, παραβίασε το άρθρο 6.1 (δικαίωμα σε δίκαιη δίκη μέσα σε λογική προθεσμία) της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ) γιατί η μια ποινική διαδικασία σε βάρος του Παναγιώτη Βήχου κράτησε πέντε χρόνια ενώ η άλλη εκκρεμεί επί οκτώ χρόνια στο στάδιο της προδικασίας. Η Ελλάδα παραβίασε επίσης το Άρθρο 13 (δικαίωμα πραγματικής προσφυγής) της ΕΣΔΑ γιατί δεν υπάρχει στο εσωτερικό δίκαιο ένδικο μέσο για να προσφύγει το κάθε θιγόμενο άτομο από την παραβίαση του δικαιώματος σε δίκαιη δίκη μέσα σε λογική προθεσμία που προβλέπεται από το Άρθρο 6.1 της ΕΣΔΑ. Η Ελλάδα πρέπει να καταβάλει 6.500 ευρώ στον Παναγιώτη Βήχο για ηθική βλάβη και 1.000 ευρώ στο ΕΠΣΕ για έξοδα προσφυγής στο ΕΔΔΑ. Η απόφαση είναι διαθέσιμη μόνο στα γαλλικά Ευρωκαταδίκη Ελλάδας για παραβίαση δικαιώματος για δίκαιη δίκη του Παναγιώτη Βήχου

 

Η μεγάλη ταλαιπωρία του Παναγιώτη Βήχου με όλο αυτό τον δικαστικό μαραθώνιο και προπαντός τις εξευτελιστικές κατηγορίες εναντίον του, είχε σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία του.

Εμείς πάντως θα τον θυμόμαστε και η ιστορία των αγώνων για τα γυναικεία δικαιώματα στην Ελλάδα, θα αναφέρει το όνομά του με χρυσά γράμματα.

Η κηδεία του θα γίνει αύριο 5 Δεκεμβρίου 2013 από το νεκροταφείο της Καλλιθέας, στις 2.30 μ.μ.

 

Μια αντισυμβατική ματιά στην Εβραϊκή Ορθοδοξία

της Jane Eisner

Η νέα ταινία της Ράμα Μπερστάιν Στο κενό της διαδραματίζεται σε ένα περιβάλλον ανοίκειο στους περισσότερους θεατές: στον περιορισμένο κόσμο των θρησκευόμενων στο Ισραήλ. Σε αυτό το σύμπαν, οι έμφυλοι ρόλοι είναι αυστηρά καθορισμένοι και όλες οι πτυχές της ζωής, από την πνευματική έως την κοσμική, διέπονται από μια περίπλοκη σειρά νόμων και εθίμων σχεδιασμένων με τρόπο τέτοιο ώστε να υπερισχύουν οι ανάγκες της κοινότητας έναντι των προσωπικών.

Οι γάμοι είναι κανονισμένοι. Η κοινωνική συναναστροφή ανάμεσα σε άντρες και γυναίκες είναι περιορισμένη και ρυθμισμένη. Στην κάθε οικογένεια την εξουσία την έχει ο πατέρας και στην κάθε κοινότητα ο ραβίνος. Παρόλα αυτά, η ταινία Στο κενό της της Ράμα Μπερστάιν είναι μια ιστορία αγάπης στην οποία ένα 18χρονο κορίτσι είναι σε θέση να καθορίσει τη μοίρα του, σε μεγάλο βαθμό.

Το ότι μια τέτοια ταινία, η πρώτη μεγάλου μήκους της Ράμα Μπερστάιν, γυρίστηκε από μία Ορθόδοξη Εβραία σκηνοθέτιδα, αποτελεί απόδειξη ωρίμανσης του ισραηλινού κινηματογράφου.

«Ούτε για μια στιγμή δεν επιδιώκει να είναι κάποια άλλη» λέει ο  Isaac Zablocki, διευθυντής του Israel Film Center στο JCC Manhattan, ένα κοινοτικό κέντρο στο Άπερ Γουεστ Σάιντ. Είναι ένα σημάδι ότι η Ισραηλινή κουλτούρα βρίσκει τον εαυτό της. Σκηνοθέτιδες όπως η Ράμα Μπερστάιν έχουν αρκετή αυτοπεποίθηση ώστε να αφηγηθούν μια ιστορία από τα μέσα και να ξέρουν πως θα αποκτήσει κοινό. Να κατανοήσουν οι Ισραηλινοί τις εμπειρίες τους – αυτό αποτελεί επανάσταση για τον Ισραηλινό κινηματογράφο»

Η Ράμα Μπερστάιν, 45 ετών, δύσκολα χαρακτηρίζεται επαναστάτρια· αντίθετα, κρίνοντας τουλάχιστον από την εξωτερική της εμφάνιση, θα μπορούσε κάλλιστα να περάσει ως χαρακτήρας της δικής της ταινίας.

Ακολουθώντας την παράδοση των παντρεμένων γυναικών στις θρησκευτικές Εβραϊκές κοινότητες, καλύπτει τα μαλλιά της – ένα μαντήλι, τυλιγμένο με σπειροειδή κίνηση, πλαισιώνει το πρόσωπό της και αποκρύπτει όλα τα μαλλιά. Φορά ρούχα με μακριά μανίκια και, με την απαλή φωνή της και το συγκρατημένο χαμόγελο που εμφανίζεται συχνά στο πρόσωπό της, οι τρόποι της αποτελούν μοντέλο σεμνότητας.

Η Ράμα Μπερστάιν, δεν γεννήθηκε σε ορθόδοξο περιβάλλον· το επέλεξε. Γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και, όταν ήταν ενός έτους, με την οικογένειά της μετακόμισε στο Τελ Αβίβ. Παρακολούθησε τη Sam Spiegel Film and Television School στην Ιερουσαλήμ, που θεωρείται η καλύτερη σχολή στο είδος της στη χώρα, και ποτέ δεν ήταν στις προθέσεις της να γίνει θρησκευόμενη. «Αλλά πάντοτε ήμουν σε πνευματική αναζήτηση» είπε πρόσφατα σε μια συνέντευξή της μέσω skype από το Τελ Αβίβ όπου ζει.

Αυτή η αναζήτηση την οδήγησε στο να ενταχθεί στον Χασιδισμό, δηλαδή την  υπέρ-Ορθόδοξη κοινότητα, στο Τελ Αβίβ∙ να παντρευτεί έναν θεραπευτή, τον Ααρόν Μπερστάιν, ο οποίος είχε ακολουθήσει ένα παρόμοιο θρησκευτικό μονοπάτι∙ και μαζί του να κάνει 3 γιους και μία κόρη, ηλικίας τώρα από 11 έως 16 ετών.

Στην αρχή η Ράμα Μπερστάιν γύριζε ταινίες μόνο για τις Χασιδικές γυναίκες, όπου εμφανίζονταν μόνο γυναίκες και στις οποίες δεν υπήρχε σεξ, βία και αχρειολογία. Αυτές χρησίμευσαν, ωστόσο, ως ασκήσεις που την προετοίμασαν γι’ αυτό το περισσότερο φιλόδοξο σχέδιο που απευθύνεται σε κοσμικό κοινό.

Η ταινία Στο κενό της, που έγραψε και σκηνοθέτησε, παρουσιάστηκε στο περυσινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας και προβλήθηκε και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Νέας Υόρκης, αποσπώντας επαίνους από κριτικούς που δεν ήταν συνηθισμένοι να βλέπουν στο κόκκινο χαλί (στη Βενετία) μια σκηνοθέτιδα να εμφανίζεται με τον γενειοφόρο σύζυγο με το μακρύ μαύρο παλτό του υπέρ-Ορθόδοξου Εβραίου. Η Manohla Dargis, στους New York Times, χαρακτήρισε την ταινία «ένα συναρπαστικό, συγκινητικό παραμύθι» σκηνοθετημένο «με αυτοπεποίθηση, ευαίσθητο βλέμμα και αίσθηση οικειότητας».

Η Ράμα Μπερστάιν θεωρεί ότι βρίσκεται στην ιδανική θέση προκειμένου να παρουσιάσει σε ένα ευρύτερο κοινό το πορτρέτο του κόσμου στον οποίο ζει. «Το προνόμιό μου είναι» λέει «ότι γνωρίζω και τους δυο κόσμους».

Η ιδέα για την ταινία προέκυψε από μια συζήτηση, χρόνια πριν, με έναν φίλο που τη σύστησε σε μια νέα γυναίκα η οποία ήταν αρραβωνιασμένη με τον χήρο της αδελφής της. Γοητευμένη από αυτή την ιστορία, η Ράμα Μπερστάιν μίλησε με πολλές γυναίκες της κοινότητάς της, που είχαν παντρευτεί για να εκπληρώσουν οικογενειακές και θρησκευτικές υποχρεώσεις, και διαπίστωσε ότι τέτοιες σχέσεις εξελίχθηκαν σε έρωτα.

Άρχισε ν’ αναρωτιέται: «Πώς κάνεις τη μετάβαση στην οικογένεια; Και τι βρίσκεται στην καρδιά;». Οι απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα έγιναν η υπόθεση της ταινίας.

Η ιστορία επικεντρώνεται στη δεκαοχτάχρονη Σίρα, τη μικρότερη σε ηλικία κόρη μιας Ορθόδοξης οικογένειας που είναι εγκατεστημένη στο Τελ Αβίβ. Τη Σίρα ενσαρκώνει η Χαντάς Γιαρόν που πρωταγωνιστεί για πρώτη φορά σε ταινία μεγάλου μήκους, αποσπώντας το βραβείο καλύτερης γυναικείας ερμηνείας στο φεστιβάλ της Βενετίας. Στην αρχή της ταινίας, βλέπουμε τη Σίρα ενθουσιασμένη, με κοριτσίστικο σχεδόν τρόπο, στην προοπτική ενός κανονισμένου γάμου μ’ έναν πολλά υποσχόμενο νεαρό καλής οικογένειας. Πριν ωστόσο  οριστικοποιηθεί ο αρραβώνας, η Εσθήρ (Renana Raz), η μεγάλη αδελφή της Σίρα, πεθαίνει στη γέννηση του πρώτου της παιδιού ανήμερα της εβραϊκής γιορτής του Πουρίμ, βυθίζοντας την οικογένεια σε ανείπωτη θλίψη.

Όπως λέει και η ίδια η σκηνοθέτις, η σύνδεση με την Εβραϊκή γιορτή του Πουρίμ* γίνεται σκόπιμα. Την ημέρα αυτή, οι Εβραίοι διαβάζουν το βιβλίο της Εσθήρ, τη βιβλική ιστορία για τη σωτηρία των Εβραίων στην αρχαία Περσία. Η Εσθήρ, μια όμορφη γυναίκα, κρύβει την ιουδαϊκή της καταγωγή για να παντρευτεί έναν βασιλιά. Με τις οδηγίες του θείου της Μορδοχάι, ο οποίος με τόλμη λέει την αλήθεια στους κυβερνώντες, η Εσθήρ καταφέρνει να αποκαλύψει την πλεκτάνη που θα οδηγούσε στο θάνατο τον Εβραϊκό πληθυσμό. Με σκοπό να εμβαθύνει τη σύνδεση της ιστορίας της με αυτή τη βιβλική ιστορία, το ορφανό βρέφος στην ταινία ονομάζεται  Μορδοχάι.

«Για μένα το Πουρίμ είναι  μια γιορτή πολύ πνευματική, πολύ Εβραϊκή», εξηγεί η σκηνοθέτις. «Πρέπει να μεθύσεις και να δώσεις τζεντακάχ (tzedakah) – ελεημοσύνη – σε όποιον τη ζητήσει. Συνυπάρχουν δύο συναισθήματα, η χαρά και η λύπη, να αισθάνεσαι χαμένος και να έχεις ελπίδα». Το ίδιο συμβαίνει και στην ταινία: η βαθειά θλίψη της οικογένειας για το θάνατο της Εσθήρ απαλύνει από την αφοσίωσή τους στο παιδί που αυτή έχει αφήσει πίσω.

Αυτός ο ισχυρός δεσμός απειλείται όταν ο Γιοχάι (Yiftach Klein), ο χήρος σύζυγος της Εσθήρ, υποκύπτοντας στην πίεση της οικογένειας του συμφωνεί να παντρευτεί μια γυναίκα που ζει στο Βέλγιο και να μετακομίσει με το μικρό του γιο. «Πες μου πως θα ζήσω μετά απ΄ αυτό;»  ρωτάει η Ρίβκα, η θλιμμένη μητέρα της Εσθήρ, στο ενδεχόμενο να φύγει το μωρό, που είναι ό, τι έχει απομείνει από την κόρη της. Απελπισμένη  η Ρίβκα απαντά η ίδια στην ερώτησή της προτείνοντας ο Γιοχάι να παντρευτεί τη Σίρα.

Παρά τον περιορισμένο ρόλο των γυναικών στην υπέρ-Ορθόδοξη ιεραρχία,  παρουσιάζοντας την Ρίβκα ως καταλύτη και αφήνοντας τη Σίρα ν’ αποφασίσει η ίδια για τον αν θα παντρευτεί τον Γιοχάι, η σκηνοθέτις επιτρέπει στις ηρωίδες της να ελέγχουν σε ένα βαθμό τη ζωή τους.

«Είναι πραγματικά απόφαση της Σίρα» εξηγεί η σκηνοθέτις. «’Ολη η ταινία τοποθετείται στην καρδιά της. Η μητέρα αφήνει τη Σίρα να πραγματοποιήσει το ταξίδι μέχρι τέλους».

Η προσέγγιση αυτή  αντανακλά το πώς η ίδια η σκηνοθέτις αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως γυναίκα και ως σύζυγος. Όπως λέει «δεν χρειάζεται να είμαι βασιλιάς». «Για μένα είναι πολύ καλό που είναι ο άνδρας μου βασιλιάς. Δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχω. Ζούμε χαμηλόφωνα. Δεν χρειάζεται να είμαστε θορυβώδεις για να υπάρξουμε ως γυναίκες».

Στα μάτια κάποιων κριτικών, είναι βέβαιο ότι η ταινία περνάει ένα μήνυμα στον αντίποδα του σύγχρονου φεμινισμού. Περιγράφει, ωστόσο, γυναικείους χαρακτήρες που η δύναμη τους είναι ταυτόχρονα  περίπλοκη και πειστική.

Όπως λέει η Annette Insdorf διευθύντρια των προπτυχιακών κινηματογραφικών σπουδών στο Columbia University, «τις παρατηρώ στα δικά τους συγκείμενα που είναι η αποδοχή των παραδοσιακών ρόλων. Μπορεί ενδεχομένως να μην συμφωνώ με τις επιλογές τους αλλά τις σέβομαι. Η ταινία είναι περισσότερο μια αυθεντική απεικόνιση παρά μια κριτική, είναι περισσότερο η στοργική παραδοχή ενός συγκεκριμένου τρόπου ζωής παρά ο εγκωμιασμός του».

Η ταινία περιγράφει έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής μέσα από μικρές αλλά εύστοχες κινηματογραφικές λεπτομέρειες. Για παράδειγμα, ενώ είναι ο σύζυγος της Ρίβκα αυτός που μοιράζει την ελεημοσύνη την ημέρα του Πουρίμ, είναι η Ρίβκα αυτή που γνωρίζει πού βρίσκονται τα χρήματα και τι ποσό είναι διαθέσιμο. Μία λεπτομέρεια που περνάει μέσα από έναν πολύ σύντομο διάλογο, το νόημα ωστόσο είναι ξεκάθαρο.

Χρησιμοποιώντας τέτοιες μικρές πινελιές, η σκηνοθέτις εξυφαίνει τις μύχιες λεπτομέρειες της Χασιδικής ζωής στην πιο συμβατική υπόθεση γάμου, κύριο θέμα στο Hollywood. «Η Ορθόδοξη κοινότητα διατηρεί τη φόρμα μιας “ταινίας γάμου” γιατί έτσι διατηρεί  μια μορφή κοινωνικών σχέσεων παλαιότερου τύπου» εξηγεί η Jeanine Basinger, ιστορικός κινηματογράφου στο Wesleyan University. Για το καινούργιο της βιβλίο “Δέχομαι, Δεν δέχομαι: Μια Ιστορία του Γάμου στον Κινηματογράφο” η Jeanine Basinger έχοντας  παρακολουθήσει χιλιάδες ταινίες με θέμα το γάμο, από πολλές χώρες και πολιτισμούς, ανακάλυψε με έκπληξη ότι οι αφηγηματικές γραμμές είναι σχεδόν πανομοιότυπες και «αφορούν ζητήματα αναγνωρίσιμα σε όποια και όποιον έχει υπάρξει σε σχέση». Κατά την άποψή της «η πρόκληση κάθε φορά είναι να βρεις τη μικρή δράση που θα εξηγήσει το βαθύτερο νόημα».

Στην απόφασή της να επικεντρωθεί στο στενό πλαίσιο ενός οικογενειακού δράματος, η σκηνοθέτις αναγνωρίζει ότι έχει επηρεαστεί από τα μυθιστορήματα της Τζέιν ‘Οστιν που διάβαζε σε μικρότερη ηλικία. Αυτή η απόφαση ωστόσο έχει και συμβολικό χαρακτήρα που αφορά την εξέλιξη του Ισραηλινού κινηματογράφου. Αντανακλώντας  εσωτερικευμένες τάσεις γύρω από την πολιτική ζωή, οι Ισραηλινοί/ές δημιουργοί, όπως η Ράμα Μπερνστάιν, δεν αρκούνται σε υπαρξιακές δηλώσεις σε ό,τι αφορά τα ευρύτερα θέματα των γεωπολιτικών και θρησκευτικών διενέξεων αλλά προκρίνουν ιστορίες της καθημερινής ζωής. Τυπικό παράδειγμα αυτού του στυλ είναι η ταινία «Ο Κόσμος είναι Αστείος» (2012) δημοφιλής Ισραηλινή ταινία αλληλένδετων ιστοριών.

«Προσπαθώ να μιλήσω για μένα» λέει η σκηνοθέτις. «Δεν υπάρχουν σημαίες, οι ώμοι μου είναι πολύ στενοί για να κρατάω σημαία. Αφηγούμαι απλά την ιστορία μου, περισσότερο με την καρδιά και το συναίσθημα παρά με το μυαλό. Πιστεύω στους κανόνες αλλά βρίσκω το πάθος μέσα τους».

* από την Εβραϊκή λέξη πουρ που σημαίνει πεπρωμένο ή μοίρα

Μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμελή, Σοφία Ξυγκάκη

Πηγή: the New York times 

 

 

Ανδρικό αντισυλληπτικό χωρίς παρενέργειες δημιούργησαν αυστραλοί επιστήμονες

 

Τη δημιουργία ενός ασφαλούς ανδρικού αντισυλληπτικού χαπιού ανακοίνωσαν αυστραλοί ερευνητές, καθώς ανακάλυψαν έναν αναστρέψιμο τρόπο να σταματούν τα σπερματοζωάρια, ώστε αυτά να μην εισέρχονται στο σπερματικό υγρό, όπως αναφέρεται σε σχετικό άρθρο του επιστημονικού εντύπου Proceedings of the National Academy of Sciences.

Η νέα μέθοδος, που δεν επιδρά αρνητικά στη σεξουαλική λειτουργία του άνδρα, ισοδυναμεί με  εκτομή του σπερματικού πόρου, με την οποία επιτυγχάνεται στείρωση, χωρίς όμως να απαιτείται χειρουργική επέμβαση.

Οι επιστήμονες του Pανεπιστημίου Μόνας, με επικεφαλής τον Δρ Σαμπατίνο Βεντούρα, έκαναν πειράματα με ποντίκια και απέδειξαν ότι είναι δυνατό να μη διοχετευθούν σπερματοζωάρια κατά το σεξ. Αυτό κατέστη δυνατό, επειδή οι ερευνητές είχαν προηγουμένως κάνει την αναγκαία γενετική τροποποίηση στα πειραματόζωα, ώστε τα σπερματοζώαρια να μην εξέρχονται από τον σπερματικό πόρο.

Η μετάλλαξη επιτεύχθηκε με το μπλοκάρισμα δύο συγκεκριμένων πρωτεϊνών, οι οποίες χρειάζονται για την προώθηση των σπερματοζωαρίων από τους όρχεις, λίγο πριν την εκσπερμάτιση. Η παραμονή των σπερματοζωάριων στην αρχική θέση τους κατέστησε στείρα τα ποντίκια, χωρίς τα ίδια τα σπερματοζωάρια να υποστούν οποιαδήποτε ζημιά.

Εφόσον φυσικά δεν είναι δυνατό να γίνει μια ανάλογη μετάλλαξη στους ανθρώπους, οι ερευνητές πρέπει τώρα να βρουν ένα φαρμακευτικό τρόπο για να κάνουν κάτι παρόμοιο στους άνδρες. Εκτιμούν ότι θα χρειαστούν δύο φάρμακα, από τα οποία το ένα ήδη υπάρχει (χρησιμοποιείται εδώ και αρκετά χρόνια σε ασθενείς με καλοήθη διόγκωση του προστάτη) και το άλλο πρέπει να βρεθεί. Η όλη διαδικασία αναμένεται να πάρει έως μια δεκαετία.

Από την άλλη, επειδή οι δύο πρωτεΐνες που πρέπει να απενεργοποιηθούν, παίζουν ρόλο στον έλεγχο των αιμοφόρων αγγείων, οι επιστήμονες πρέπει να βεβαιωθούν ότι δεν θα υπάρξουν παρενέργειες στους άνδρες, όπως πτώση στην αρτηριακή πίεση του αίματος και στους παλμούς της καρδιάς. Στα ποντίκια παρατηρήθηκε μια πολύ μικρή υπόταση, αλλά κατά τα άλλα ήταν υγιή, όπως και οι απόγονοί τους.

Η έρευνα για ένα ανδρικό αντισυλληπτικό -που αποτελεί πολύ πιο δύσκολο εγχείρημα από τα γυναικεία αντισυλληπτικά- έχει κυρίως επικεντρωθεί στο να παράγουν οι άνδρες μη λειτουργικό σπέρμα. Όμως ορισμένα φάρμακα γι’ αυτό το σκοπό επιφέρουν σοβαρές παρενέργειες, όπως μόνιμη μείωση στην παραγωγή σπέρματος και πτώση της σεξουαλικής διάθεσης. Επίσης είναι δύσκολο να διασφαλιστεί ότι κάθε ένα από τα εκατομμύρια σπερματοζωάρια του σπέρματος όντως θα «αχρηστευθεί», καθώς αρκεί ένα και μόνο ενεργό για να γονιμοποιήσει το ωάριο. Η εναλλακτική αυστραλιανή μέθοδος, που σταματά τα σπερματοζωάρια εν τη γενέσει τους, φαίνεται πολλά υποσχόμενη.

Πηγή: in.gr

 

Η μητέρα – κουρτίνα

Αναρωτιέστε μήπως και εσείς, με ποιο τρόπο στις παλιές φωτογραφίες κάθονται τα μωρά τόσο φρόνιμα και ήρεμα;

Το βιβλίο της Φρέγκνα Νάιγκλερς, The hidden mothers, που μόλις κυκλοφόρησε στην Αγγλία περιέχει μια σειρά φωτογραφιών της βικτωριανής εποχής, στις οποίες η γλυκιά μητέρα του μωρού φοράει ένα πλούσιο ύφασμα σαν μπούρκα και αποτελεί το φόντο της φωτογράφισης του ήσυχου και καλοαναθρεμμένου βλαστού στην πρώτη του ίσως φωτογράφιση.

Ήταν ένας δημοφιλής τρόπος φωτογράφισης επειδή και στη βικτωριανή εποχή τα μωρά έκλαιγαν, τρόμαζαν με το θορυβώδες φλας, πιπιλούσαν το δάχτυλό τους και έγερναν επικίνδυνα στα μαξιλάρια-στηρίγματα. Οι μητέρες λοιπόν κρατάνε τα μωρά στη θέση τους, ενώ υποδύονται καρέκλες, πάνες ή σκηνικά του στούντιο. Βέβαια μερικές φορές κρύβονται πίσω από τις κουρτίνες και φαίνονται μόνο τα χέρια τους, σαν εξωπραγματικά, ή ένα κομμάτι του κεφαλιού τους. Λίγο μακάβριο θέαμα. Στη συνέχεια ακολουθεί ρετούς και όλα τακτοποιούνται αυτομάτως.

Πηγή: lifo

 

 

Η 25 Νοέμβρη ανά τον κόσμο σε εικόνες

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

Το Φύλο Συκής έψαξε και βρήκε αρκετές εικόνες από τις διαμαρτυρίες για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, σε πολλές πόλεις του κόσμου. Ιδού το αποτέλεσμα:

Αθήνα

Άγκυρα

Όκλαντ, Νέα Ζηλανδία

Βαρκελώνη

Μπογκοτά

Μπολόνια

Βουδαπέστη

Χιλή

Γουατεμάλα

Καλκούτα

Λισαβόνα

Μαδρίτη

Μάλμο

Παρίσι

Πόρτο

Ραμπάτ

Τελ Αβίβ

Ουρουγουάη

Παλέρμο

Μπεσανσόν

Ο μη σεβασμός στα ΛΟΑΤ δικαιώματα προσβάλει την αξιοπρέπεια όλων μας

της Δήμητρας Κογκίδου

Τα δικαιώματα των gay, των λεσβιών, των αμφισεξουαλικών και των διεμφυλικών προσώπων δεν είναι ειδικά, διαφορετικά ή ξεχωριστά. Είναι απλά ανθρώπινα δικαιώματα και τα ανθρώπινα δικαιώματα είναι οικουμενικά και δεν είναι διαπραγματεύσιμα. Ο σεβασμός τους δεν τίθεται υπό όρους και η μη τήρησή τους είναι ένα θέμα που προσβάλει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια όλων μας – χωρίς εξαιρέσεις. Είναι ένα θέμα που αφορά όλους και όλες.

Ωστόσο, ζούμε σε μια ομοφοβική κοινωνία, όπου οι διακρίσεις με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό και την ταυτότητα  φύλου -τόσο σε κοινωνικό, όσο και σε θεσμικό επίπεδο- αποτελούν καθημερινότητα.

Τον τελευταίο καιρό, με αφορμή τη διαβούλευση για δύο νομοθετήματα, καταγράφουμε ξανά τις ομοφοβικές αντιδράσεις που υπάρχουν σε τμήμα της κοινωνίας μας. Δεν ξαφνιάζει ο συντηρητισμός ορισμένων βουλευτών, ούτε  τα κηρύγματα μίσους, οι μεσαιωνικές και αντιεπιστημονικές  αντιλήψεις  ορισμένων ιερωμένων. Ούτε είναι σοβαρό επιχείρημα ότι «σε συνθήκες οικονομικής κρίσης η συζήτηση αυτών των θεμάτων είναι πολυτέλεια».

Είναι καιρός πια η πολιτεία να προστατέψει το δικαίωμα της κοινωνικής αυτής ομάδας να ζει ελεύθερα και ισότιμα, χωρίς να βιώνει την απαξίωση, τις ανισότητες και τις διακρίσεις.

Όχι δεν είναι πολυτέλεια να αυζητάμε για τα δικαιώματα των gay, των λεσβιών, των αμφισεξουαλικών και των διεμφυλικών προσώπων όταν, για παράδειγμα, η Άννα, μια τρανς μαθήτρια σε νυχτερινό γυμνάσιο,  έπεσε θύμα εκφοβισμού γιατί διεκδικούσε το δικαίωμά της στον αυτοπροσδιορισμό (είναι μάλιστα   μια από τις ελάχιστες περιπτώσεις που έφτασαν στο φως της δημοσιότητας και υπήρξε παρέμβαση από τον Συνήγορο του Πολίτη). Όχι δεν είναι πολυτέλεια όταν πολλά παιδιά που κατά την εφηβεία δεν είναι αποδεκτά εξαιτίας της σεξουαλικής τους ταυτότητας  οδηγούνται στην αυτοκτονία. Όχι δεν είναι πολυτέλεια όταν τα βιολογικά παιδιά της Μαρίας μετά το θάνατό της από ατύχημα δεν πήγαν στη σύντροφό  με την οποία τα μεγαλώνανε μαζί εδώ και 10 χρόνια αλλά στη μαμά της που αρνιόταν την επαφή με την οικογένεια της κόρης της. Ή όταν ο ένας/μια  σύντροφος  δεν μπορεί να έχει ασφαλιστικά δικαιώματα μέσω του άλλου/ης, ή δεν μπορεί να επισκεφθεί τον /την σύντροφο στην εντατική και να πάρει αποφάσεις για τη ζωή του. Ας μη συνεχίσω….

Παγκόσμια μέρα μνήμης Διεμφυλικών ατόμων

Η  Παγκόσμια μέρα μνήμης Διεμφυλικών είναι  ημέρα μνήμης για όσα άτομα υπήρξαν θύματα τρανσφοβικού μίσους, εγκλημάτων και βίας στη δημόσια και στην ιδιωτική σφαίρα. Να μη ξεχνάμε ότι και στη Θεσσαλονίκη έχουν υποστεί πρόσφατα διώξεις. Η Παγκόσμια μέρα μνήμης Διεμφυλικών, πέρα από την καταδίκη των περιστατικών τρανσφοβίας και των διώξεων που υφίστανται τα τρανς άτομα, μας υπενθυμίζει ότι πρέπει να εντείνουμε τις προσπάθειές μας για να διασφαλίσουμε ότι όλα τα άτομα θα ζουν σε συνθήκες ασφάλειας, ελεύθερα και με αξιοπρέπεια –ανεξάρτητα από το σεξουαλικό προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου.

Γενικά οι διακρίσεις προς τα τρανς άτομα είναι ευρέως διαδεδομένες και παίρνουν πολλές μορφές, ενώ τα νομικά μέσα για την καταπολέμησή τους είναι περιορισμένα. Το ελπιδοφόρο στοιχείο είναι ότι διεθνώς στο πεδίο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων υπάρχει μια αυξανόμενη αναγνώριση ότι η ταυτότητα φύλου συνιστά ένα ξεχωριστό πεδίο διακρίσεων. Επίσης, γίνεται προσπάθεια ώστε το νομοθετικό πλαίσιο για την ίση μεταχείριση ανδρών και γυναικών  να ερμηνευτεί κατά τέτοιο τρόπο  ώστε να παρέχει προστασία και στα τρανς άτομα και   να διευρυνθούν οι έννοιες του φύλου και του κοινωνικού φύλου έτσι ώστε να συμπεριλάβουν και την ταυτότητα φύλου. Είναι καιρός πια η ελληνική πολιτεία να αναγνωρίσει την ύπαρξη των διεμφυλικών ατόμων στη δημόσια σφαίρα. Να τους/τις αντιμετωπίσει ως ισότιμους πολίτες, με πλήρη δικαιώματα που θα ζουν στο φως, θα είναι ορατοί και ορατές, θα έχουν ισότιμη πρόσβαση στην εκπαίδευση χωρίς να κινδυνεύουν από εκφοβισμό,  θα έχουν ισότιμη πρόσβαση στην αγορά εργασίας έτσι ώστε η πορνεία να μην αποτελεί μονόδρομο, θα έχουν ισότιμη πρόσβαση στην περίθαλψη και σε όλους τους τομείς της κοινωνικής ζωής,

Έχουμε τη δυνατότητα να αλλάξουμε τις συνθήκες παλεύοντας από κοινού για τα ανθρώπινα δικαιώματα στο πλαίσιο ενός αντιρατσιστικού /αντισεξιστικού/αντιομοφοβικου κινήματος. Βοηθά σε αυτό  η οργάνωση και η διεκδικητικότητα της ΛΟΑΤ (LGBT) κοινότητας γενικά. Τελευταία φαίνεται ότι αυτό αναγνωρίζεται λίγο ή πολύ και σας θεωρούν συνομιλητές.

Μπορούμε να ελπίσουμε σε ένα καλύτερο μέλλον όταν συστρατευτούμε στον αγώνα για την αύξηση της αποδοχής της σεξουαλικής διαφορετικότητας γιατί αυτό, επιπλέον, θα αποτελέσει έναυσμα για ρηγμάτωση του κυρίαρχου, καταπιεστικού συστήματος των έμφυλων σχέσεων. Ήδη παρατηρούνται σημαντικές αλλαγές στην κυρίαρχη στάση για τα φύλα και για τη σεξουαλικότητα. Το γεγονός ότι αρχίσαμε να Θεωρούμε ότι ο ανδρισμός, η θηλυκότητα  και η σεξουαλικότητα με τις πολλαπλές και ρευστές μορφές τους υπόκεινται σε αλλαγές και ανατροπές,  μας προσφέρει νέες προοπτικές, τόσο για τη θεωρητική σκέψη, όσο και για την πολιτική πράξη. Στην αποδοχή της  πολλαπλότητας και πολυμορφίας στο εσωτερικό του κάθε φύλου εντοπίζεται και η ελευθερία των υποκειμένων, τα οποία έχουν τη δυνατότητα συμμετοχής σε πολλαπλές υποκειμενικότητες και σεξουαλικότητες.  Και αυτό είναι που μας οδηγεί και στο όραμα της ισότητας.  Κατά συνέπεια, η αποδόμηση των  στερεοτύπων σχετικά με τα φύλα και τη σεξουαλικότητα μπορεί να μας οδηγήσουν σε μια  μη-ιεραρχημένη με βάση το φύλο κοινωνία όπου θα κυριαρχούν άλλες αξίες. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί γνωρίζουμε, για παράδειγμα, ότι η αρνητική στάση προς τα διεμφυλικά άτομα σχετίζεται άμεσα με τη σημασία που δίνει μια κοινωνία στη διχοτομία των φύλων, καθώς και με το βαθμό στον οποίο κυριαρχούν τα έμφυλα στερεότυπα και οι διακρίσεις με βάση το φύλο. Αναμενόμενο είναι λοιπόν τα άτομα που δεν εμπίπτουν ξεκάθαρα στις δύο κατηγορίες του αρσενικού ή του θηλυκού και των αποδιδόμενων σε αυτές κοινωνικών ρόλων να αντιμετωπίζουν πολλές δυσκολίες στην καθημερινότητά τους στην ελληνική κοινωνία.

Η ΛΟΑΤ (LGBT) κοινότητα στην Ελλάδα απαρτίζεται από ισότιμους πολίτες;

Μια σύντομη ματιά στην επικαιρότητα αποτυπώνει  τα σημάδια των διακρίσεων απέναντι στα ΛΟΑΤ (LGBT)  άτομα.

– Ως πότε δεν θα αναγνωρίζεται η οικογενειακή ζωή σε όλα τα ζευγάρια;

Κάθε άνθρωπος, χωρίς καμμία διάκριση, έχει δικαίωμα στην ιδιωτική και  οικογενειακή ζωή. Η αρχή αυτή διατυπώνεται σε πολλά διεθνή κείμενα και συμβάσεις: στην Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου του Ο.Η.Ε, στο Διεθνές Σύμφωνο για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, στο Διεθνές Σύμφωνο για τα Οικονομικά, Κοινωνικά και Πολιτιστικά Δικαιώματα, στη Διεθνή Σύμβαση «περί καταργήσεως πάσης μορφής φυλετικών διακρίσεων» του 1966 (κύρωση με το Ν.Δ. 494/1970), στη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού του 1989, στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και των Θεμελιωδών Ελευθεριών και στις Ιδρυτικές Συνθήκες και στο Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.  Δεν είναι δυνατόν σήμερα στην Ελλάδα ένας σημαντικός αριθμός προσώπων να αποκλείεται από την άσκηση του  δικαιώματος αυτού, λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή της ταυτότητας φύλου.

Η αλλαγή στη δικαιακή αναπαράσταση της οικογένειας στην Ελλάδα έπρεπε ήδη να έχει γίνει. Αποτελεί, κατά τη γνώμη μου,  άμεση προτεραιότητα., αν και θα έρθει –όταν έρθει- καθυστερημένα να επιβεβαιώσει μια κοινωνική πραγματικότητα που αφορά τις ζωές χιλιάδων  πολιτών που ζουν στην Ελλάδα. Το ζήτημα της νομικής κατοχύρωσης των ομόφυλων σχέσεων. είναι ένα διαχρονικό  αίτημα των Φορέων και Συλλογικοτήτων της ΛΟΑΤ/ LGBT κοινότητας. Το δικαίωμα της συμβίωσης, της οικογενειακής ζωής δεν μπορεί να εξαρτάται  από ψηφοθηρικές μικροπολιτικές και αναχρονιστικές αγκυλώσεις ή από την  ελληνική θεοκρατία η οποία αύξησε τον τελευταίο καιρό τις εξωθεσμικές παρεμβάσεις της (βλ. επιπρόσθετα την πρόθεσή της  να έχει ρόλο στη συγγραφή των σχολικών εγχειριδίων).

Η μη αναγνώρισή τους  ως οικογένειας, συναντά εμπόδια διαφόρων ειδών και αντιστάσεις που προέρχονται από την ομοφοβία, την ύπαρξη προκαταλήψεων και την «έλλειψη» ανάλογων θετικών παραδειγμάτων. Η μη αναγνώριση των  ΛΟΑΤ/ LGBT οικογενειών δεν τις επιτρέπει να απολαμβάνουν π.χ. φορολογικές απαλλαγές, κληρονομικά δικαιώματα, προστασία της οικογενειακής στέγης, ασφαλιστικά δικαιώματα κ.ά. και κατά συνέπεια υφίστανται αρνητικές διακρίσεις σε πολλά επίπεδα. Η προσήλωση στον δήθεν σεβασμό των «πατροπαράδοτων οικογενειακών ηθών» είναι μια πολιτική επιλογή που εξαναγκάζει πολλούς ανθρώπους να ζουν σε συνθήκες κοινωνικού αποκλεισμού.

Η περαιτέρω όμως καθυστέρηση στην αναγνώρισή τους έχει και άλλες συνέπειες, όπως να παρεμποδίζεται η αναγνώριση και των θετικών όψεων αυτών των μορφών οικογενειακής οργάνωσης από τα προβλήματα και τις δυσκολίες στην καθημερινότητα.  Επίσης, οι αρνητικές  αναπαραστάσεις για τις οικογένειες αυτές τροφοδοτούν και τροφοδοτούνται εν μέρει και από τις νομοθετικές ρυθμίσεις, επηρεάζουν την κοινωνική πρακτική των φορέων και των ατόμων που παρέχουν σχετικές υπηρεσίες και αποτυπώνονται στο δημόσιο λόγο. Το πιο σημαντικό, όμως, είναι ότι η κοινωνική αντιμετώπιση και το περιεχόμενο των πολιτικών επηρεάζει τη ζωή στις οικογένειες καθώς δημιουργεί ανισότητες που αποβαίνουν σε βάρος της ποιότητας ζωής τους.

Η άμεση επίλυσή του -πέρα από τα νομικά προβλήματα που θα επιλύσει σε ζευγάρια που ήδη συμβιώνουν – θα σημασιοδοτήσει και άλλα πράγματα στην ελληνική κοινωνία. Η αναγνώριση όλων των ζευγαριών ως οικογένειας  θα λειτουργήσει καταξιωτικά για τα μέλη της,  θα συμβάλλει στη μείωση των διακρίσεων και στη μεγαλύτερη  αποδοχή τους ως θεμιτών επιλογών οικογενειακής οργάνωσης. Ταυτόχρονα, η μείωση του κοινωνικού στίγματος θα στρέψει την προσοχή μας από τη δομή της οικογένειας στο πως λειτουργούν οι οικογένειες.

– Η επέκταση του συμφώνου συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια

Συζητάμε το 2013 αν η ισχύς του συμφώνου συμβίωσης θα επεκταθεί και στα ομόφυλα ζευγάρια τα οποία εξαιρέθηκαν όταν θεσπίστηκε ο νόμος το 2008 και το συζητάμε πάλι μετά από την αρνητική απόφαση και την καταδίκη της χώρας μας πριν από λίγο καιρό από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Το 2013 συζητάμε αν η ΛΟΑΤ κοινότητα θα απαρτίζεται από ισότιμους πολίτες σε αυτήν την  Ευρωπαϊκή χώρα.

Η Νέα Δημοκρατία υπαναχωρεί μετά από  εσωκομματικές αντιδράσεις, δεν κρίνει σκόπιμη την άμεση προώθηση της τροπολογίας για την επέκταση του συμφώνου συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια και  υπουργός Δικαιοσύνης προαναγγέλλει πως η κυβέρνηση θα πάρει θέση όταν θα έχει στα χέρια της την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου προκειμένου να την μελετήσει –επίσημο αντίγραφο της οποίας έχει όμως, όπως και οι προσφεύγοντες.  Δεν υπάρχει χρονική δέσμευση για νέα νομοθετική πρωτοβουλία.

Από το χώρο της εκκλησίας, για παράδειγμα ο μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, εκτοξεύει ρητορική  μίσους  σε μια μακροσκελή ανακοίνωσή, υποβάλει αίτηση για έκτακτη σύγκληση της Ιεραρχίας και απειλεί με αφορισμό τους βουλευτές που θα ψηφίσουν το σύμφωνο συμβίωσης.  Φαντάζομαι στη συνέχεια θα στοχοποιήσει και όλους/ες εμάς που σπεύδουμε να υπερασπιστούμε το αυτονόητο, που μιλάμε και συντασσόμαστε με οποιοδήποτε τρόπο στον αγώνα για διεκδίκηση  ίσων δικαιωμάτων. Αν είχε ψηφισθεί το αντιρατσιστικό  αυτή η  αναπαραγωγή λεκτικής βίας θα μπορούσε να ποινικοποιηθεί. Μετά την εξέλιξη αυτή το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ προτίθενται να προχωρήσουν στην κατάθεση τροπολογιών, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ σε πρόταση νόμου για συνολική αλλαγή του συμφώνου στην οποία συμπεριλαμβάνονται και τα ομόφυλα ζευγάρια.

Η επέκταση του συμφώνου συμβίωσης για τα ομόφυλα ζευγάρια στη χώρα μας επιβάλλεται να προχωρήσει. Αν θα υπερψηφισθεί  μια πιο ολοκληρωμένη πρόταση νόμου για τη θέσπιση ενός νέου συμφώνου συμβίωσης που θα παρέχει πλήρη δικαιώματα τόσο σε ομόφυλα όσο και σε ετερόφυλα ζευγάρια, ακόμα καλύτερα. Ας είναι το σύμφωνο συμβίωσης μία αρχή και μετά να αρχίσουμε να συζητάμε και για την ισότητα στο γάμο και την τεκνοθεσία.

Δεδομένου ότι η Ελλάδα έχει αργήσει τόσο να ενσωματώσει στο εθνικό δίκαιο την ευρωπαϊκή νομοθεσία  θα μπορούσε η διεκδίκηση να είναι σύμφωνο συμβίωσης (ή/και πολιτικός γάμος) και για τρανς οικογένειες. Δεν θα είχε πιθανότητες να περάσει, αλλά τουλάχιστον θα άνοιγε η συζήτηση.

– Σύμφωνο συμβίωσης ή/και πολιτικός γάμος;

Το αν η αναγνώριση της οικογενειακής ζωής για τα ΛΟΑΤ/ LGBT άτομα θα προκύπτει με σύμφωνο συμβίωσης ή με πολιτικό γάμο είναι αυτονόητο ότι θα πρέπει να είναι και αυτό στη διακριτική τους ευχέρεια –όπως συμβαίνει και στα ετερόφυλα ζευγάρια.

Πάντως, κατά τη γνώμη μου το υπάρχον σύμφωνο συμβίωσης  χρειάζεται αλλαγές καθώς ελάχιστα εξασφαλίζει βασικά δικαιώματα. Στην οποιαδήποτε περίπτωση είναι απαράδεκτο έστω και με την παρούσα του προβληματική μορφή του να μην έχει περιλάβει ως πρώτο βήμα  τα ομόφυλα ζευγάρια. Και βέβαια αν θέλουμε να μιλάμε για  πλήρη άρση των διακρίσεων πρέπει να δεσμευτούν τα πολιτικά κόμματα ότι θα αναλάβουν πρωτοβουλίες στη συνέχεια για την αναγνώριση του δικαιώματος στον πολιτικό γάμο. Προφανώς δεν υπάρχουν σήμερα οι απαιτούμενοι συσχετισμοί για τον πολιτικό γάμο και αυτό που παρατηρώ να επικρατεί – χωρίς να είμαι νομικός – είναι  μια φιλελεύθερη άποψη  που θεωρεί επιβεβλημένη ή πάντως θεμιτή  τη νομική κατοχύρωση των ομόφυλων σχέσεων με ένα θεσμό όπως το  σύμφωνο συμβίωσης. Αυτό, όμως, είναι το minimum που απαιτείται να κάνει  η Ελλάδα για να προσαρμόσει τη νομοθεσία της, τόσο σε θεμελιώδεις συνταγματικές επιταγές, όσο και στα δεδομένα του ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού.

Εγώ συντάσσομαι με την άποψη που υποστηρίζεται από ορισμένους νομικούς για τη  ρητή κατοχύρωση του γάμου καθώς ο αποκλεισμός της πρόσβασης στο δικαίωμα του γάμου για τα ομόφυλα ζευγάρια, σε συνδυασμό με τη νομιμοποίηση της διακριτικής μεταχείρισης των δύο εννόμων μορφών συμβίωσης, δεν συνάδουν με τη γενική αρχή της ισότητας,  την αρχή της ισότητας των φύλων και την απαγόρευση αρνητικών διακρίσεων λόγω ερωτικών επιλογών, σε συνδυασμό με τις αρχές της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας. Ο γάμος ως θεσμός, συνεπώς, πρέπει να είναι ουδέτερος ως προς το φύλο των συμβαλλομένων.

Πρόκειται για ένα ευαίσθητο ηθικά και κοινωνικά θέμα που οι όποιες νομοθετικές αλλαγές δεν θα  έχουν τη συναίνεση όλης της κοινωνίας. Εγώ θεωρώ ότι οι νομοθέτες νομιμοποιούνται να υπερβούν τις κατεστημένες κοινωνικές αντιλήψεις και να ανταποκριθούν στη βιωμένη εμπειρία πολλών οικογενειών. Αυτό εξάλλου θα συντελέσει στην άρση του στίγματος, στη νομιμοποίηση πολλών οικογενειών και θα δράσει διαπαιδαγωγητικά  στην αλλαγή κοινωνικών αντιλήψεων και πρακτικών. Ας σκεφθούν τα κόμματα και οι νομοθέτες ποιες κοινωνικές αντιλήψεις επιλέγουν να προωθήσουν. Η επιμονή τους στα παραδοσιακά οικογενειακά ήθη είναι κατεξοχήν πολιτική επιλογή. Κατά τη γνώμη μου, δεν χάνεται η αξία της οικογένειας –όπως κινδυνολογούν διάφοροι -με την αναγνώριση του γάμου ομοφύλων, απλά προωθούνται οι οικογενειακές αξίες μέσα από διαφορετικές μορφές οικογενειακής οργάνωσης. Και να μη ξεχνάμε ότι δεν μας καθορίζουν ως πολίτες  μόνο οι αξίες της δημόσιας σφαίρας αλλά και  της ιδιωτικής.

– Θα έχουν δικαίωμα τα ΛΟΑΤ/ LGBT άτομα στην τεκνοθεσία;

Υπάρχουν πολλά ακόμα που πρέπει να γίνουν ακόμα για την εξάλειψη των διακρίσεων εναντίον των ΛΟΑΤ ατόμων. Για παράδειγμα, ούτε στην  πρόταση νόμου του ΣΥΡΙΖΑ για συνολική αλλαγή του συμφώνου στην οποία συμπεριλαμβάνονται τα ομόφυλα ζευγάρια δεν προβλέπεται   το δικαίωμα στην τεκνοθεσία –λογικό βέβαια στην παρούσα φάση.

Να σημειώσω εδώ ότι υποστηρίζω την επιλογή του κάθε ατόμου να αποκτά παιδί. Αν κρίνουμε από τη μη ρύθμιση ακόμα της δυνατότητας τέλεσης πολιτικού γάμου ή σύναψης σύμφωνου συμβίωσης ανάμεσα σε ομόφυλα άτομα στην Ελλάδα, έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας για την κοινωνική αποδοχή και την ικανοποίηση του δικαιώματος στη γονεϊκότητα μέσω της τεκνοθεσίας.  Εξάλλου και σε χώρες που αποδέχονται και αναγνωρίζουν την ομόφυλη συμβίωση, η τεκνοθεσία προκαλεί ακόμα αντιδράσεις. Η βασική επιχειρηματολογία είναι ότι δεν είναι «προς το συμφέρον του παιδιού» να μεγαλώνει σε μια οικογένεια  με ομόφυλους γονείς –πολύ περισσότερο με τρανς γονείς.  Το επιχείρημα αυτό είναι σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα προκαταλήψεων καθώς δεν ανταποκρίνεται στα σύγχρονα επιστημονικά δεδομένα που καταδεικνύουν ότι τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ομόφυλες οικογένειες δεν υστερούν σε τίποτα από τα παιδιά που μεγαλώνουν σε ετερόφυλες οικογένειες.

Το ζήτημα της τεκνοθεσίας γενικά και ειδικότερα στο πλαίσιο των οικογενειών με ομόφυλα ή τρανς ζευγάρια θέτει πολύ καίρια το ερώτημα ‘Τι σημαίνει να είσαι γονιός’’. Νομίζω ότι στο ζήτημα αυτό  δεν πρέπει να εστιάσουμε  στη μορφή της οικογένειας στο πλαίσιο της οποίας ασκείται η γονεικότητα, αλλά στη λειτουργικότητά της. Και είναι γνωστό ότι υπάρχουν λειτουργικές και δυσλειτουργικές οικογένειες σε όλες τις μορφές οικογενειακής οργάνωσης.

– Θα υπάρξει απαγόρευση των διακρίσεων με βάση το σεξουαλικό προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου στο αντιρατσιστικό νομοσχέδιο;

Στο  «αντιρατσιστικό» νομοσχέδιο επιχειρείται η ενσωμάτωση στο εθνικό δίκαιο διάταξης του Χάρτη με τίτλο “απαγόρευση των διακρίσεων” σύμφωνα με την οποία “Απαγορεύεται κάθε διάκριση ιδίως λόγω φύλου, φυλής, χρώματος, εθνοτικής καταγωγής ή κοινωνικής προέλευσης, γενετικών χαρακτηριστικών, γλώσσας, θρησκείας ή πεποιθήσεων, πολιτικών φρονημάτων ή κάθε άλλης γνώμης, ιδιότητας μέλους εθνικής μειονότητας, περιουσίας, γέννησης, αναπηρίας, ηλικίας ή σεξουαλικού προσανατολισμού”. Θα  τιμωρείται  με χρηματικά πρόστιμα και ποινές φυλάκισης  όποιος «προκαλεί, διεγείρει ή προτρέπει σε ενέργειες που μπορούν να προκαλέσουν διακρίσεις, μίσους ή βία» σε βάρος ατόμων ή ομάδων με βάση τα παραπάνω χαρακτηριστικά. Η διάταξη αυτή πρέπει να τηρείται από κάθε κράτος κατά τη διαδικασία εναρμόνισης του  εθνικού δικαίου προς την 2008/913/ΔΕΥ.

Δεν είναι σίγουρο τελικά αν θα υπάρξει  με βάση το σεξουαλικό προσανατολισμό ή την ταυτότητα φύλου –καθώς η   αναφορά στον «γενετήσιο προσανατολισμό» περιλαμβανόταν στο κείμενο του νομοσχεδίου που είχε διαρρεύσει στον τύπο, αφαιρέθηκε στη συνέχεια και τώρα  λέγεται ότι θα προστεθεί….. Και όλη αυτή η παλινωδία  συμβαίνει τη στιγμή που σε πρόσφατο ψήφισμά του το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ζητάει να προστεθούν οι σχετικές διατάξεις στις νομοθεσίες όλων των κρατών-μελών,   η διέγερση μίσους με βάση τον σεξουαλικό προσανατολισμό τιμωρείται από τον νόμο σε 24 ευρωπαϊκές χώρες και επιπλέον, επτά χώρες περιλαμβάνουν στη σχετική νομοθεσία και την ταυτότητα φύλου.

Να δούμε τι θα γίνει τελικά, αλλιώς οδεύουμε σε μια ακόμα καταδίκη της χώρας μας  από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.  Και το κυριότερο το μήνυμα που θα περάσει θα είναι : «Στοχοποιείστε  τις λεσβίες, τους ομοφυλόφιλους, τους/τις τρανς…. ελεύθερα…. χωρίς νομικές συνέπειες……». «Επιτρέπονται οι εκδηλώσεις μίσους και η δημιουργία εχθρικού κοινωνικού κλίματος.» Σκεφθείτε μόνον τις συνέπειες  που θα εξακολουθήσει να έχει η ελεύθερη διακίνηση μηνυμάτων  κοινωνικού μίσους ιδιαίτερα κατά την εφηβεία.

Προφανώς δεν αλλάζει η πραγματικότητα μόνον με μια αντιρατσιστική νομοθεσία, αλλά αποτελεί σημαντική αφετηρία για αντιρατσιστική δουλειά σε διάφορους τομείς.

Πηγή: tvxs

 

Η αντιμετώπιση του αιματολογικού ασθενή στην εποχή της οικονομικής κρίσης: προβλήματα και προτεινόμενες λύσεις από μια ασθενή

της Άννας Σαλιάγα

Ονομάζομαι Σαλιάγα Άννα και τον Αύγουστο του 2011 διεγνώσθην με Τ οξεία λεμφοβλαστική λευχαιμία. Μετά από 2,5 χρόνια θεραπειών τώρα είμαι στην φάση της συντήρησης. Είναι μεγάλο το χρονικό διάστημα της θεραπείας και πολλές οι δυσκολίες που έχω αντιμετωπίσει. Θα σας παρουσιάσω τις περισσότερες από αυτές παρακάτω, καθώς και κάποιες ευκολίες-λύσεις που θα βοηθούσαν οικονομικά και ψυχολογικά ασθενείς σαν εμένα.

Διάβασα σε μια σελίδα στο διαδίκτυο τον όρο «Οικονομική τοξικότητα» και πιστεύω ότι όχι μόνο ταιριάζει σε ασθενείς με αιματολογικά προβλήματα αλλά μας αντιπροσωπεύει πλήρως, ίσως δε είναι και πιο δύσκολη από την τοξικότητα των φαρμάκων. Η μέριμνα της πολιτείας για τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα υγείας δεν είναι δυνατόν να αντιμετωπίζεται με λογιστικά κριτήρια και να επηρεάζεται από την οικονομική κρίση. Επειδή για κάθε ασθενή ο παράγων χρόνος διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο για την εξέλιξη της ασθένειας και την πορεία της υγείας του, η αντιμετώπιση από τη  μεριά της πολιτείας πρέπει να είναι πιο άμεση και κυρίως λιγότερο γραφειοκρατική και περισσότερο  αποτελεσματική.

Παρακάτω θα σας αναπτύξω ανά κατηγορία τα προβλήματα που σχετίζονται με την οικονομική πλευρά της ασθένειάς μου τα τελευταία δύσκολα χρόνια της κρίσης.

Διαμονή

Σοβαρά αιματολογικά περιστατικά αντιμετωπίζονται σε νοσοκομεία  που βρίσκονται σε μεγάλες πόλεις ανά την Ελλάδα. Οι ασθενείς  πρέπει να μετακινηθούν και να διαμείνουν στις πόλεις αυτές για τη θεραπεία τους. Οι αιματολογικοί ασθενείς  πρέπει να παραμείνουν στο νοσοκομείο για διάστημα 1 μηνός περίπου για κάθε θεραπεία. Η ίδια η θεραπεία μπορεί να κρατάει λίγες μέρες αλλά η αιματολογική αποκατάσταση παίρνει  1 μήνα.

Πιο συγκεκριμένα, οι δυνατές χημειοθεραπείες αναγκάζουν τους ασθενείς να έχουν μαζί τους και συνοδό, κάποιον που ίσως να πρέπει να πάρει άδεια ή και να φύγει από την εργασία του για να συνδράμει τον  ασθενή.  Όλο αυτό το διάστημα του μήνα και της νοσηλείας χρειάζεται κάποιο κατάλυμα, ξενοδοχείο ή ακόμα και ενοικιαζόμενο σπίτι για τον ίδιο αλλά και για τον ασθενή. Η δαπάνη για τόσο μεγάλα χρονικά διαστήματα είναι μεγάλη , είτε είναι ξενοδοχείο, είτε διαμέρισμα με ενοίκιο, κοινόχρηστα, λογαριασμοί.

«Κραυγή αγωνίας» βγάζουν οι καρκινοπαθείς για τους ξενώνες φιλοξενίας των ασθενών και των συγγενών τους σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα. Ας ακολουθήσουμε το πετυχημένο μονοπάτι για τους μικρότερους ασθενείς των ξενώνων «ΦΛΟΓΑ» και «ΕΛΠΙΔΑ».

Μία ανακούφιση είναι o Ξενώνας «Πνοή Αγάπης» – Ιωάννης Δ. Κριτικός, που λειτουργεί στην οδό Μεγάλου Σπηλαίου, δίπλα στο νοσοκομείο Άγιος Σάββας. Διαθέτει 9 δίκλινα δωμάτια με αντίστοιχα μπάνια, δύο κοινόχρηστες κουζίνες και καθιστικό. Η διαμονή στον ξενώνα δεν είναι εντελώς δωρεάν, αφού σύμφωνα με τον κανονισμό λειτουργίας του ξενώνα, οι ασθενείς και οι συνοδοί τους καταβάλλουν 10 ευρώ ημερησίως.

Δυο άλλοι ξενώνες από τη μη κυβερνητική οργάνωση της Εκκλησίας της Ελλάδος «ΜΕΡΙΜΝΑ» και «ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΗ».

Άνθρωποι από την επαρχία ή μεγαλύτερης ηλικίας δεν μπορούν να πληροφορηθούν από το διαδίκτυο για την ύπαρξη έστω και αυτών των ξενώνων.

Πέραν της διαμονής είναι και το θέμα της μετακίνησης (διόδια, εισιτήρια). Η ευπαθής αυτή κοινωνική ομάδα των ασθενών που υπόκεινται σε χημειοθεραπείες χρειάζεται πολλά χρήματα για τις μετακινήσεις στο νοσοκομείο. Κάποιες φορές πλοίο  ή αεροπλάνο. Μπορεί για κάποια από αυτά τα έξοδα να καταθέτεις δικαιολογητικά και μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα να  παίρνεις ένα ποσό πίσω, αλλά δεν μπορείς να έχεις ένα τσουβάλι χρήματα εύκαιρο και να δίνεις. Υπάρχουν επιτροπές που κρίνουν την κατάστασή σου και την «αναπηρία» σου  και θα μπορούσαν να χορηγούν μια κάρτα ασθενή με συγκεκριμένη διάρκεια  για τα μέσα μεταφοράς και τα διόδια και να διευκολύνουν με τον τρόπο αυτό. Δυστυχώς για μας δε  γιατρεύεσαι τόσο γρήγορα, ώστε  να χρησιμοποιήσεις ίσως παράνομα την κάρτα αυτή.

Εξετάσεις – έλεγχος για μοσχεύματα

Στην πορεία της θεραπείας του αιματολογικού ασθενή  μπαίνουν οι «ακριβές» για την τσέπη του ασθενή λέξεις «μοσχεύματα», «έλεγχος» και «μεταμόσχευση». Ο παράγων χρόνος διαδραματίζει καταλυτικό ρόλο για την εξέλιξη της ασθένειας και την πορεία της υγείας τους,  συνεπώς ο έλεγχος των δειγμάτων και η διαδικασία της μεταμόσχευσης δεν πρέπει να καθυστερεί.  Τα ποσά που απαιτούνται για να  ελεγχθούν πολλά δείγματα είναι μεγάλα και σίγουρα όχι διαθέσιμα  από ανθρώπους με χαμηλό μισθό. Οπότε στην περίπτωση αυτή ή δανείζεσαι ή περιμένεις τη γραφειοκρατία του συστήματος υγείας να εξετάσει και να εγκρίνει πότε θα σώσεις τη ζωή σου!  Στην ψυχολογική κούραση και την οικονομική αιμορραγία έχει επιπλέον να αγωνιά και για τα μοσχεύματα. Απαιτείται, λοιπόν, μεγαλύτερη ευελιξία και ταχύτητα από τη μεριά του κράτους σε δαπάνες που αφορούν τη  ζωή του ασθενούς.

Η δαπάνη για τον έλεγχο των μοσχευμάτων είναι μεγαλύτερη για τον ασθενή και τ’ επέκταση για το ταμείο του γιατί οι περισσότεροι αναγκάζονται να αναζητήσουν δότες στο εξωτερικό μιας και στην χώρα μας είναι ελάχιστοι. Κατά πρώτο λόγο μια απλή και ανώδυνη διαδικασία δωρεάς μυελού που με «μαγικό» τρόπο σώζει ζωές, κατά δεύτερο λόγο θα κόστιζε λιγότερο αν περισσότεροι Έλληνες ήταν εθελοντές δότες μυελού.

Κάτι αντίστοιχο συνέβη και με μια εξέταση PET- SCAN που χρειάστηκε να κάνω,  ο χρόνος πίεζε και έπρεπε να δώσω 1500 ευρώ και μετά από 2 χρόνια να τα πάρω πίσω από το ταμείο μου.  Ως συνέχεια της εξέτασης ήταν οι ακτινοβολίες, όπου  η αύξηση της ζήτησης στα δημόσια νοσοκομεία σε συνδυασμό με τις ελλείψεις και τις αδυναμίες του εθνικού συστήματος υγείας, που όπως είναι γνωστό προϋπήρχαν της κρίσης, χαλασμένα μηχανήματα που αργούν να φτιαχτούν, έχουν οδηγήσει στο φαινόμενο της πολύμηνης αναμονής για ακτινοθεραπεία. Αναγκάστηκα να πάω σε ιδιωτικό νοσοκομείο.

Στο διάστημα των θεραπειών μου χρειάστηκε να ελεγχθούν πιθανοί δότες. Το ποσό που έπρεπε να δώσω ήταν γύρω στα 5000 ευρώ. Μετά από αρκετό χρονικό διάστημα μου επεστράφησαν πίσω με κάποια παρακράτηση. Για να γίνει αυτός ο έλεγχος αναγκάστηκα να δανειστώ χρήματα.

Εργασία – αναρρωτική άδεια

Ο αιματολογικός ασθενής, ιδίως αν η ασθένειά του όπως η δική μου απαιτεί  μέχρι 3 χρόνια θεραπείας και συντήρηση, δεν μπορεί να πάει να εργαστεί.  Η άδεια που μπορεί να πάρει σε μήνες με αποδοχές, είναι όσα και τα χρόνια εργασίας του, οπότε φανταστείτε να αρρωστήσει ένας νέος άνθρωπος με λίγα χρόνια υπηρεσίας.

Λόγω δυσκολιών κατά τη θεραπεία ιώσεων, λοιμώξεων υπάρχει παράταση του χρόνου ολοκλήρωσης του πρωτοκόλλου θεραπείας καθώς και ανεπιθύμητες παρενέργειες από τις θεραπείες,  με αποτέλεσμα την αδυναμία επιστροφής στην εργασία άμεσα. Η ίδια η ασθενής έχει χειρουργήσει το ένα ισχίο της από οστεονέκρωση και σε ένα μήνα θα χειρουργήσει και το άλλο. Η άδειά μου με αποδοχές λήγει τον Δεκέμβριο και εγώ από τη μια τελειώνω τη συντήρηση τον Φεβρουάριο και από την άλλη δεν μπορώ να περπατήσω. Πως λοιπόν θα επιστρέψω στην εργασία μου 2 μήνες πριν το τέλος της συντήρησης; Δε γίνεται να επιστρέψω, οπότε,  άδεια άνευ αποδοχών για να μη χάσω τη δουλειά μου ή να  μπω στο καθεστώς διαθεσιμότητας και την χάσω μετά από 8 μήνες επειδή έτυχε να αρρωστήσω.

Και ενώ μιλάμε για αρνητικά συναισθήματα λόγω της ίδιας της ασθένειάς σου, την κατάθλιψη, την  κούραση και την οικονομική δαπάνη για όλα όσα αναφέρθηκαν πιο πάνω μια ακόμα πηγή άγχους που δεν πρέπει να υπάρχει προστίθεται. Άγχος να μη χάσεις τη  ζωή σου από τη νόσο, άγχος να μη χάσεις τη  δουλειά σου για να μπορέσεις να ζήσεις όταν θεραπευτείς. Αυτό το πρόβλημα το αντιμετωπίζουν όλοι οι εργαζόμενοι και πρέπει να το αντιμετωπίσει και το κράτος. Οι αρμόδιες επιτροπές θα πρέπει να ενημερωθούν για τέτοιου είδους δυσκολίες  και να μπορούν να χορηγούν με τα πιο αυστηρά  κριτήρια επιπλέον άδεια. Και εφόσον από τη μια μεριά  οι νόμοι αλλάζουν για πολλά άλλα πράγματα  σε αυτή την χώρα της κρίσης, ας αλλάξει άμεσα και για αυτή την περίπτωση.

Ελλείψεις σε νοσηλευτικό προσωπικό – Υλικό νοσοκομείου

Η φύση της νόσου του αιματολογικού ασθενή απαιτεί μεγάλη χρονικά παραμονή στο νοσοκομείο και, λόγω των παρενεργειών από τις χημειοθεραπείες,  αρκετή φροντίδα από τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό.

Ο μικρός αριθμός σε προσωπικό  και οι μεγάλες ανάγκες των ασθενών καλύπτονται χάρη στις υπερβολικά μεγάλες προσπάθειες ,διπλές βάρδιες και εφημερίες,  την καλή θέληση και την ανθρωπιά των γιατρών και των νοσηλευτών.

Ο αριθμός των ασθενών με αιματολογικά προβλήματα συνεχώς αυξάνει. Ο κάθε ασθενής κρατάει το κρεβάτι για αρκετό διάστημα. Η έλλειψη κλινών και κλινικών πολλές φορές οδηγεί στην αναμονή για θεραπεία ή μεταμόσχευση με όλα τα προαναφερθέντα  οικονομικά προβλήματα , όπως  διαμονή, μετακινήσεις, φαγητό.

Προτάσεις βελτίωσης της ζωής του αιματολογικού ασθενούς

Εφόσον αναφέραμε τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει η οικονομική κρίση θα ‘θελα να σας παρουσιάσω και τις προτάσεις μου για την βελτίωση της ζωής του αιματολογικού ασθενούς κατά τη διάρκεια της θεραπείας του.

Για τη θεραπεία μας έχουμε τους γιατρούς μας στα νοσοκομεία. Εμείς χρειαζόμαστε άμεσα ξενώνες για τους ασθενείς και τους συνοδούς τους. Ασθενείς που έρχονται από άλλα σημεία της χώρας δεν έχουν πού να μείνουν κατά τη διάρκεια της θεραπείας τους. Ας ξεκινήσει μια εκστρατεία ενημέρωσης μέσα από την τηλεόραση, ας κινητοποιήσουμε κάποιους χορηγούς, όπως συνέβη για αντίστοιχες περιπτώσεις με τα παιδιά, εφόσον τα οικονομικά του κράτους δεν είναι σε θέση να συντηρούν τέτοιους ξενώνες. Οι ασθενείς αυξάνονται κάθε μέρα, ας λειτουργήσουν και ας γίνεται έστω με καταβολή ενός μικρού αντιτίμου η διαμονή. Υπάρχουν σύλλογοι με εθελοντές που μπορούν να καθαρίζουν και να αναλάβουν κτιριακά τους ξενώνες, υπάρχουν ακόμα και εθελοντές κοινωνικοί  λειτουργοί  και ψυχολόγοι. Η ανακούφιση, οικονομική και ψυχολογική, θα είναι τεράστια.

Στις χρόνιες παθογένειες του Συστήματος Υγείας, αλλά και στα σοβαρά οικονομικά, κοινωνικά και ψυχολογικά προβλήματα που απορρέουν από την ίδια τη νόσο, έρχονται τώρα να προστεθούν και οι επιπτώσεις από την εφαρμογή των οικονομικών μέτρων. Υγειονομικές Επιτροπές ελέγχου υπάρχουν πολλές. Με ιατρική γνωμάτευση και βεβαίωση από Δημόσιο Νοσοκομείο και με όλη την αυστηρότητά τους, ας δίνουν πραγματικές φοροαπαλλαγές από τα χαράτσια και τους πλειστηριασμούς. Να μην απολύεται κανένας ασθενής κατά τη διάρκεια θεραπείας του και η χρονική διάρκεια της  αναρρωτικής άδειας πρέπει να ελέγχεται  μεν σωστά,  αλλά να παρατείνεται  όπου χρειαστεί.

Υπάρχουν πολλοί σύλλογοι υποστήριξης και βοήθειας ασθενών που όμως οι περισσότεροι από εμάς δεν γνωρίζουμε. Η δυνατότητα για δωρεάν διαφήμιση και ενημέρωση μέσα από την τηλεόραση από την μεριά της πολιτείας είναι απαραίτητη.

Ένα άλλο σημαντικό πρόβλημα είναι η ελλιπής ενημέρωση για τα οικονομικά δικαιώματα και τις ελαφρύνσεις που δικαιούται κάθε ασθενής. Από εμπειρία σας λέω ότι κάθε γραφείο ΕΟΠΥΥ σε διαφορετικές πόλεις μου έδινε και διαφορετικές πληροφορίες. Εφόσον υπάρχουν αντίστοιχοι υπάλληλοι στα νοσοκομεία, ένας από αυτούς να επιμορφωθεί, να ενημερωθεί μόνο για να κατατοπίζει σωστά τους ασθενείς και τους συγγενείς τους.

Ασθένειες που χρονίζουν και απειλούν την ίδια σου τη ζωή όπως οι αιματολογικές, συχνά δημιουργούν ψυχολογικές μεταπτώσεις, κατάθλιψη και απαιτούν κατάλληλη ψυχολογική υποστήριξη. Η καθημερινή επαφή με κατάλληλους ψυχολόγους ή ψυχιάτρους θα πρέπει να καθιερωθεί όπως η καθημερινή επίσκεψη και εξέταση από τον αιματολόγο σου. Γνωρίζετε  πολύ καλά πόσο διαφορετική θα είναι η εξέλιξη και η αποθεραπεία τους ασθενούς όταν είναι σε καλή ψυχολογική κατάσταση.

Να ξεπεραστούν οι γραφειοκρατικές διαδικασίες που αφορούν τον έλεγχο για μοσχεύματα και δαπάνες για μεταμόσχευση ή άλλες δαπανηρές εξετάσεις. Όταν πρόκειται για τη ζωή του ασθενούς ένας έλεγχος και  μια υπογραφή πρέπει να είναι αρκετά.

Να πείσουμε το Υπουργείο Υγείας ότι μέσα από την προβολή και την εντατική ενημέρωση (προβολή με πραγματικούς ασθενείς που έγιναν καλά και αναλυτική επεξήγηση για το πόσο ανώδυνα και εύκολα δίνει κάποιος μυελό) θα σωθούν ασθενείς και θα εξοικονομηθούν χρήματα.

Να υπάρχει η δυνατότητα για δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη και αφού έχει τελειώσει την θεραπεία του ο ασθενής. Γνωρίζετε  όλοι και θα έπρεπε να το μάθει και το Υπουργείο Υγείας ότι μετά από 3 χρόνια π.χ. μέσα σε νοσοκομείο όταν τελειώσεις η αίσθηση της ανασφάλειας ότι δε θα νοσηλευτείς ξανά και δεν θα χεις μια χημειοθεραπεία να σε προστατεύει, είναι πολύ έντονη. Χρειάζεται πολλή δουλειά με κατάλληλους ανθρώπους ακόμα και για να γυρίσεις πίσω στην κανονική σου ζωή.

Μπορεί να ακούγεται ουτοπικό και ιδανικό αλλά είναι πραγματοποιήσιμο. Ένα πρόγραμμα ψυχολογικής αποκατάστασης μετά την αποθεραπεία, όπως κάποιο ταξίδι με ανθρώπους που πέρασαν τα ίδια με σένα  ή κάποιας μορφής σωματική και ψυχολογική χαλάρωση ( κέντρα spa). Υπάρχουν τέτοιου είδους προγράμματα και κέντρα σε άλλες χώρες της  Ευρώπης (Γερμανία) για ασθενείς που γίνονται καλά.

Ελπίζω τα προβλήματα που ανέφερα να ξυπνήσουν κάποιους, να κινητοποιήσουν αρμόδιους και γιατί όχι να δούμε κάποια από αυτά να λύνονται. Θα είναι πολύ ανακουφιστικό.

Τελειώνοντας θα θελα να εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου στην γιατρό μου την κα Παγώνη και την ομάδα της  που μέσα από όλες τις αντιξοότητες του συστήματος υγείας με γιάτρεψαν, με στήριξαν και μου έδωσαν την ευκαιρία να γίνω σοφότερη και δυνατότερη για να ζήσω μια καινούργια και διαφορετική ζωή. Χαίρομαι πολύ που γνώρισα τον σύλλογο σας και σας υπόσχομαι ότι θα προσπαθήσω να βοηθήσω οπουδήποτε μπορώ και να ενημερώσω όσο  περισσότερο κόσμο μπορώ για τις δράσεις σας.

 

Δολοφονία 43χρονης στην Πάτρα

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

Στην Ασφάλεια Πατρών κρατείται ο 33χρονος υπήκοος Αλβανίας, ο οποίος παραδόθηκε στην Αστυνομία, ομολογώντας τον φόνο 43χρονης, μητέρας ενός ανήλικου παιδιού.

Σύμφωνα με την Αστυνομία, ο δράστης μετέβη την Παρασκευή το πρωί στο σπίτι της 43χρονης, στην περιοχή Μποζαΐτικα της Πάτρας και έπειτα από φιλονικία, την μαχαίρωσε τουλάχιστον τρεις φορές στην πλάτη και τον λαιμό. Στη συνέχεια, πήγε στην υποδιεύθυνση Ασφαλείας Πατρών όπου ομολόγησε την πράξη του και παρέδωσε το μαχαίρι που χρησιμοποίησε.

Σύμφωνα με τα τοπικά μέσα, ο 33χρονος απασχολείτο εδώ και μεγάλο χρονικό διάστημα σε διάφορες εργασίες του σπιτιού και της επιχείρησης της οικογένειας.

Η Αστυνομία συνεχίζει τις έρευνες για την υπόθεση, ενώ ο 33χρονος θα οδηγηθεί στον ανακριτή με την κατηγορία της ανθρωποκτονίας τη Δευτέρα το πρωί.

 

Φωτογραφίζοντας μετανάστριες στη βιομηχανία του σεξ

της Λίνας Φιλοπούλου

Ο Paolo Patrizi είναι ένας ντοκιμαντερίστας φωτογράφος. Οι  πρόσφατες ιστορίες του εξερευνούν τα βασικά θέματα και τις αντιφάσεις ανάμεσα στις παραδόσεις και στη νεωτερικότητα και στις πολιτιστικές διαφοροποιήσεις που παράγονται από την ταχεία οικονομική ανάπτυξη. Τα θέματα του Patrizi κυμαίνονται από προσωπογραφίες και πρότζεκτς που αφηγούνται μια ιστορία μέχρι κοινωνικά ζητήματα και την πολιτική. Εστιάζει πάντοτε στις ανθρώπινες και κοινωνικές πτυχές μιας ιστορίας.

Για πάνω από 20 χρόνια, οι γυναίκες του Μπενίν Σίτι, μια πόλη στην πολιτεία του Έντο νότια του κεντρικού τμήματος της Νιγηρίας, ταξιδεύουν στην Ιταλία για να εργαστούν στη βιομηχανία του σεξ. Κάθε χρόνο οι πιο πετυχημένες φέρνουν νεότερα κορίτσια για να ακολουθήσουν τα βήματά τους. Οι περισσότερες μετανάστριες, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων που καταλήγουν στη βιομηχανία του σεξ, έχουν αποφασίσει να φύγουν οριστικά από το σπίτι τους και να αναζητήσουν την τύχη τους στο εξωτερικό. Είναι πεισματάρες και φιλόδοξες γυναίκες που μεταναστεύουν για να ξεφύγουν από καταστάσεις που επηρεάζουν το περιβάλλον και το βιοπορισμό τους.

Πολλοί μετανάστες έχουν ταυτίσει στο μυαλό τους την Ευρώπη με τα χρήματα. Έχουν ποικίλες εμπειρίες, αλλά τα προβλήματά τους έχουν περισσότερο να κάνουν με τις ευρύτερες πολιτιστικές πολυπλοκότητες που αντιμετωπίζουν παρά με τις ιδιαιτερότητες του επιλεγόμενου επαγγέλματός τους.

Αυτό που προκύπτει είναι μια υπο- ανθρώπινη κατάσταση που ζουν αυτοί οι άνθρωποι.

Αυτοί οι τόποι εργασίας που είναι μέσα στη βρωμιά, με τους μουσαμάδες και την κακομεταχείριση, είναι τα ιερά για τις ανεπάρκειες της παγκοσμιοποίησης και του δικτύου κοινωνικής ασφάλειας.

Γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι οι οικονομικές και κοινωνικές κρίσεις υποβαθμίζουν τις συνθήκες της καθημερινής ζωής για ένα ευρύ φάσμα ανθρώπων σε πολλά μέρη του κόσμου και ότι οι απαντήσεις των παγκόσμιων ελίτ σε αυτές τις κρίσεις δεν μπορούν να προσφέρουν καμία λύση σε αυτά τα προβλήματα. Η απαγόρευση και η ποινικοποίηση της μετανάστευσης μπορεί μόνο να επιδεινώσει τις συνθήκες εργασίας, κάνοντας τις εργαζόμενες του σεξ πιο ευάλωτες στην παρενόχληση από την αστυνομία και πιο εκτεθειμένες, όπως άλλωστε και όλους τους μετανάστες, απέναντι στον κίνδυνο της απέλασης.

Πηγή: paolo patrizi

Διαβάστε ακόμα

The Nigerian Connection

Από πουστιά, σε πουστιά η Κυβέρνηση!

του Χρήστου Χρυσανθόπουλου

Ο Μητροπολίτης Πειραιά Σεραφείμ στο άκουσμα της είδησης ότι η δεξιά κυβέρνηση τούτου του τόπου -που μέχρι στιγμής δεν ενδιαφέρθηκε για κανένα ανθρώπινο δικαίωμα ούτε στην υγεία, ούτε στην εκπαίδευση, ούτε στην εργασία- θα φέρει στη Βουλή μια τροπολογία επέκτασης του συμφώνου συμβίωσης, επικαλούμενη την καταδίκη της χώρας για παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, στα ομόφυλα ζευγάρια, διέρρηξε τα ιμάτια του και είπε: «Θα σας αφορίσω αν το ψηφίσετε», ενώ συνέχισε υποστηρίζοντας πως αυτή η αλλαγή «θέτει πλέον κατά τρόπο φρικιαστικό στη χώρα μας την θεσμοθέτηση της ανατροπής της ανθρώπινης οντολογίας και φυσιολογίας και την κατοχύρωση της ψυχοπαθολογικής εκτροπής της ομοφυλοφιλίας». Η τροπολογία αυτή δε σόκαρε μόνο την εκκλησία αλλά και τους βουλευτές της ΝΔ υπό τις πιέσεις των οποίων τελικά η νομοθετική ρύθμιση μετατέθηκε στις ελληνικές καλένδες. Άλλωστε και η μάτσο αρρενωπότητα του Πρωθυπουργού δε θα ήταν ανάλογη τέτοιας πολιτικής.

Τον ασκό του Αιόλου άνοιξε η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων για την υπόθεση «Βαλλιανάτος και άλλοι κατά της Ελλάδας», όπου ενέκρινε ότι δεν είναι πειστικοί οι λόγοι που το ελληνικό δίκαιο εξαιρεί τα ζευγάρια του ίδιου φύλου από το νόμο περί πολιτικής ένωσης των ζευγαριών, που εισήχθη στην ελληνική νομολογία το 2008. Η απόφαση καταδικάζει την Ελλάδα για παραβίαση του δικαιώματος σεβασμού στην ιδιωτική και οικογενειακή ζωή, καθώς και για παραβίαση των διατάξεων που απαγορεύουν τις διακρίσεις. Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο επεσήμανε στην απόφασή του ότι ανάμεσα στις 19 χώρες μέλη που έχουν αναγνωρίσει κάποια «αστική ένωση» πέραν του γάμου, μόνο η Λιθουανία και η Ελλάδα έχουν εισάγει διακρίσεις κατά των ομοφυλόφιλων, αποκλείοντας από αυτή τη νομική μορφή συμβίωσης τα άτομα του ίδιου φύλου.

Τον αστικό χορό στο πανηγύρι του εντυπωσιασμού, ίσως με διάθεση ουσιαστικής παρέμβασης, άνοιξε η ΔΗΜΑΡ καταθέτοντας τροπολογία για επέκταση του συμφώνου συμβίωσης στα ζευγάρια του ίδιου φύλου με την αιτιολογία πως με το υπάρχον νομικό πλαίσιο δημιουργούνται πολίτες β΄ κατηγορίας. Ίσως θα είχε μια λογική το επιχείρημα αν η κυβερνητική πολιτική, στην οποία συμμετείχε, είχε στο επίκεντρο την εξάλειψη τέτοιων διακρίσεων. Τουναντίον η συγκεκριμένη πολιτική οδηγεί με μεγάλη ταχύτητα στην ενίσχυση της ταξικής κατηγοριοποίησης και της μη πρόσβασης σε κοινωνικά αγαθά των πολιτών δεύτερης, τρίτης ή πέμπτης κατηγορίας. Σε πρόταση νόμου πέρασε στη συνέχεια ο ΣΥΡΙΖΑ που κατοχυρώνει το δικαίωμα και των ομόφυλων ζευγαριών στη σύναψη Συμφώνου Ελεύθερης Συμβίωσης και που εξομοιώνει το θεσμικό πλαίσιο του τελευταίου με εκείνο του πολιτικού γάμου, ανακοινώνοντας πως η πάγια πολιτική του θέση είναι η θεσμοθέτηση του πολιτικού γάμου για τα ομόφυλα ζευγάρια αλλά οι κοινοβουλευτικοί συσχετισμοί δεν επιτρέπουν μια τέτοια πρόταση. Φαίνεται πίστεψε ότι οι συσχετισμοί επιτρέπουν μια πρόταση σαν αυτή και βόλεψε με δεξιοτεχνία τις πιθανές αντιδράσεις των νέων του ψηφοφόρων. Σε αυτές τις συνθήκες η Κυβέρνηση σχεδόν «αναγκάστηκε» να προχωρήσει η ίδια την τροπολογία, αγνοώντας περίτεχνα μέχρι τη στιγμή των αντιδράσεων, το ιδεολογικό της υπόβαθρο, την φασιστική πολιτική που ακολουθεί και την περίπου εκκοσμικευμένη αστική δημοκρατία της χώρας. Φυσικά οι υπόλοιπες κοινοβουλευτικές δυνάμεις που δεν πήραν θέση στο συγκεκριμένο ζήτημα έχουν γνωστές θέσεις και δράσεις για την ομοφυλοφιλία. Όσο για την εξωκοινοβουλευτική αριστερά, με εξαίρεση κάποιες οργανώσεις, έχουν στην ατζέντα τους τα ζητήματα του φύλου και της σεξουαλικότητας μόνο όταν απευθύνονται σε συγκεκριμένο «κοινό».

Στη σύγχρονη Ελλάδα οι σεξουαλικές επιλογές δεν μπορούν να λέγονται, να ακούγονται, να υπάρχουν αν αποκλίνουν του «κανονικού» παρά μόνο να απαγορεύονται, να υποκρύπτονται και να επιτρέπονται από την πίσω πόρτα και σε κλειστές ντουλάπες. Ο Φουκώ γράφοντας για τη σεξουαλικότητα που αναγνωρίζεται και κανονικοποιείται στο πλαίσιο της οικογένειας και της αναπαραγωγής διαπιστώνει ότι «γύρω από το σεξ όλοι σιωπούν». Τι συμβαίνει όμως όταν τα υποκείμενα μιλούν γι’ αυτή; Το επιχείρημα του Μητροπολίτη δεν είναι απλά μια θρησκόληπτη αντίληψη. Θρησκόληπτη είναι η τιμωρία που θα επιβάλει. Βασίζεται στη βιολογική κανονικότητα, στον ιατρικό λόγο και στη φύση του ανθρώπου που με τον τρόπο που ενσωματώθηκε στην κοινωνία και στους λόγους της από τους εξουσιαστικούς μηχανισμούς οδήγησε σε κανονιστικές σχέσεις που ξεπερνούν το βιολογικό και φτάνουν στο πολιτικοκοινωνικό. Άραγε πως άνθρωποι που έχουν απαρνηθεί τη σεξουαλική τους φύση μπορούν να μιλάνε για τη σεξουαλική φύση των άλλων;

Από την άλλη ο πολιτικός έλεγχος και η καταστολή της σεξουαλικότητας έρχεται μέσα από τους αστικούς θεσμούς δια του αποκλεισμού. Ο αποκλεισμός λοιπόν των ομοφυλόφιλων εν προκειμένω από τους αστικούς θεσμούς, όπως ο πολιτικός γάμος, οδηγεί ταυτόχρονα στην αφάνεια της μη κανονικότητας. Όποιος και όποια αποκλίνει από την πολιτισμικά και οικονομικά κατασκευασμένη νόρμα είναι ή πρέπει να είναι αόρατος. Αλλιώς υπάρχουν και άλλοι παρακρατικοί μηχανισμοί καταστολής που επιβάλλουν με βίαιους τρόπους ή ηθικοπλαστικούς λόγους την κανονικότητα. Άλλωστε δε νομίζω ότι είναι εύκολο να ξεχαστεί η περσινή παρέμβαση της Χρυσής Αυγής έξω από το Χυτήριο, όπου μεταξύ «γαμημένων αλβανικών κωλοτρυπίδων», θρησκευτικών συμβόλων, παπάδων, χριστιανών και ΜΑΤ το πανελλήνιο παραδειγματιζόταν για τον τρόπο που έπρεπε να αντιδράσει στις «ανωμαλίες».

Εν τέλει το ζήτημα έχει συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο και είναι αναγκαίο να το παλέψουμε μέσα σε αυτό. Ο καπιταλισμός έχει βρει τους τρόπους να ενσωματώνει την διαφορετικότητα όταν αυτή γίνεται ενοχλητική ή επικίνδυνη για τους μηχανισμούς του. Η ετερότητα μπορεί να κανονικοποιηθεί και να ενσωματωθεί στις κοινωνικές δομές. Οπότε ο αγώνας δεν αφορά μόνο την αναγνώριση αστικών δικαιωμάτων, που αδιαμφισβήτητα είναι σημαντικά και πρέπει να διεκδικηθούν και να κατακτηθούν, αλλά αφορά την ανατροπή ολόκληρου του συστήματος που καταπιέζει και υποτάσσει πολλαπλά τις ζωές μας. Ότι και να γίνει τις επόμενες μέρες σχετικά με το σύμφωνο συμβίωσης, ακόμα και αν μια μέρα νομιμοποιηθεί ο πολιτικός γάμος για τα άτομα του ίδιου φύλου, αυτό δεν μπορεί να το οικειοποιηθεί κανένα αστικό κόμμα. Θα είναι μια κερδισμένη προσωπική και συλλογική μάχη από τους χιλιάδες άντρες και γυναίκες στρέιτ, ομοφυλόφιλους, λεσβίες, αμφιφυλόφιλους και τρανσεξουαλ της χώρας που αμφισβήτησαν ακόμα και τις δικές τους βεβαιότητες και αγωνίζονται για το αυτονόητο.

Πηγή: η λέσχη

 

Σύμφωνο Συμβίωσης ή από το ολότελα καλή ειν’ κι η Παναγιώταινα …

οικογένειες ουράνιο τόξο

Από την πρώτη στιγμή που βγήκε η καταδικαστική για τη χώρα μας απόφαση από το ΕΔΑΔ  την χαιρετήσαμε με χαρά και ενθουσιασμό. Επίσης με χαρά είδαμε και την πρόταση νόμου του ΣΥΡΙΖΑ για το Σύμφωνο Συμβίωσης.

Μερικοί θεωρούν ότι το θέμα του συμφώνου συμβίωσης έχει ήδη τελειώσει και η επόμενη διεκδίκηση της κοινότητας θα είναι ο γάμος για όλους.

Το στενάχωρο είναι ότι πάντα όταν η αριστερά –που τουλάχιστον εμείς στις οικογένειες ουράνιο τόξο την θεωρούμε φυσική σύμμαχό μας- με καθαρή φωνή παίρνει θέση υπέρ των διεκδικήσεών μας ακούμε μαζί και διάφορες παραφωνίες όπως αυτή που γράφτηκε κάτω από την ενημέρωση για την συνέντευξη στο Κόκκινο της συνομιλήτριας σήμερα Βασιλικής Κατριβάνου που μεταξύ άλλων πρότεινε σε όσα ζευγάρια έχουν πρόβλημα να ζουν στην Ελλάδα να μεταναστεύσουν και προέτρεπε την κυρία Κατριβάνου να «κοιτάξει τα του οίκου της όπως – συνταξιούχους, μισθωτούς, άνεργους, άστεγους, πολύτεκνους, υπερχρεωμένα νοικοκυριά, πλειστηριασμούς κατοικιών, ενοικιαζόμενους εργάτες, και όταν τα λύσει αυτά τότε να την ακούσει»

Άντε τώρα να εξηγήσεις ότι το ότι είμαστε λεσβίες, ομοφυλόφιλοι, αμφισεξουαλικοί και τρανς δεν αποκλείει το να είμαστε άνεργοι, συνταξιούχοι, άστεγοι, πολύτεκνοι κλπ Για την ακρίβεια είμαστε κι εμείς συνταξιούχοι, μισθωτοί, άνεργοι, άστεγοι και ότι άλλο αναφέρει ο «σύντροφος» αλλά έχουμε κι ένα θεματάκι παραπάνω, δεν μας αναγνωρίζουν καν το δικαίωμα να είμαστε ίσοι με όλους τους άλλους συνταξιούχους, άνεργους, ενοικιαζόμενους εργάτες κλπ. που αναφέρει. Η σύντροφός μου κι εγώ μεγαλώνουμε 5 παιδιά αλλά δεν έχουμε καμιά αναγνώριση και κανένα προνόμιο ως πολύτεκνες αφού νομικά είμαστε δύο διαφορετικές οικογένειες

Από την άλλη πολλοί και μέσα στο λοατ κίνημα θεωρούν ότι πρέπει να είμαστε ολιγαρκείς και να μην είμαστε αγνώμονες απέναντι στους συμμάχους μας σε σχέση με αυτά που κερδίζουμε συνολικά ως κοινότητα.

Η ελληνική παράδοση διαθέτει πολλές παροιμίες που αντικατοπτρίζουν αυτή τη στάση: π.χ. κάλλιο πέντε και στο χέρι παρά δέκα και καρτέρι ή από το ολότελα καλή ειν’ κι η Παναγιώταινα ή όποιος θέλει τα πολλά χάνει και τα λίγα.

Χωρίς να θέλουμε να μειώσουμε σε τίποτα το μέγεθος της νίκης αυτής και της πιθανής θετικής εξέλιξης ώστε να θεσμοθετηθεί  με νόμο στη χώρα μας η συμβίωση ζευγαριών του ίδιου φύλου θα ήθελα λίγο να σας μιλήσω για το πόσα άλυτα θέματα και πόσα επίσης αιτήματα για διεκδίκηση έχουμε μπροστά μας:

Αυτό που ακούμε πάρα πολύ συχνά είναι το εξής: «οκ, εντάξει να κάνουμε και νόμο για τα gay ζευγάρια, δεν είμαστε πια και Ουγκάντα αλλά όχι βρε παιδί μου να μεγαλώνουν και παιδιά» Η αγία, μοναδική πυρηνική οικογένεια της μιας μάνας και του ενός πατέρα μας κυνηγάει σε κάθε μας βήμα: Οι λέξεις «λεσβία» «τρανς» ή «ομοφυλόφιλος» όταν συνδέονται  με την λέξη «γονιός» δημιουργούν σχήμα   οξύμωρο και αδιανόητο για πολλούς.

Αν πάψει να μας απασχολεί η μορφή που θα πρέπει ή δεν θα πρέπει να έχει μια οικογένεια, είναι πολύ πιο εύκολο να δούμε την πραγματικότητα που βιώνουμε αυτή την στιγμή στην Ελλάδα και που θεωρείται αναγνωρισμένος θεσμός για κοινωνίες άλλων χωρών: πως όλο και περισσότερα LGBT  άτομα πραγματοποιούν μια βαθύτερη επιθυμία τους, να αποκτήσουν παιδιά, είτε σαν μονογονεϊκή οικογένεια είτε σαν οικογένεια ατόμων του ίδιου φύλου. Είμαστε εξίσου γονείς με όλους τους άλλους ξενυχτάμε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όταν τα παιδιά μας έχουν πυρετό αλλά το δικαίωμα μας στη γονεϊκότητα αμφισβητείται καθημερινά και τα παιδιά μας είναι σε όλα τα επίπεδα παιδιά μιας  κατώτερης θεάς, δύστυχα και δύσμοιρα αφού είχαν την ατυχία να τα μεγαλώνουν λεσβίες αδελφές και τρανς Μάλλον νοούνται ως περισσότερο δύσμοιρα και δυστύχα κι από εκείνα τα παιδιά που οι γονείς τους τα εγκαταλείπουν σε ιδρύματα αφού δεν θέλουν να ακούσουν κουβέντα για την περίπτωση να θεσμοθετηθεί η δυνατότητα υιοθεσίας παιδιών που ζουν σε ιδρύματα από  ομόφυλα ζευγάρια. Καλύτερα στα αζήτητα του ορφανοτροφείου παρά να μεγαλώνουν με ανώμαλους που θα τα κάνουν τα παιδάκια σαν τα μούτρα τους, άσε που απώτερος σκοπός τους θα είναι να τα κακοποιήσουν.

Αφού το θέμα «υιοθεσία» λοιπόν είναι τόσο μα τόσο δύσκολο να το προσεγγίσουμε ως λοατ και οι κοινωνικές υπηρεσίες για μας είναι απροσπέλαστες σαν τσιμεντένιοι τοίχοι αν θέλουμε παιδιά πρέπει να τα κάνουμε μόνοι μας!

Από την διαδικασία της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής ακόμα αρχίζουν οι δυσκολίες,: χωρίς ο νόμος να αποκλείει σε λεσβίες ως γυναίκες μόνες να έχουν πρόσβαση σε τέτοιες τεχνικές τα δημόσια ταμεία δημιουργούν επιτροπές που εξετάζουν τις γυναίκες και μόνο όσες έχουν διαγνωσμένα ιατρικά προβλήματα που δεν επιτρέπουν την «φυσική» σύλληψη δικαιούνται συμμετοχή του ταμείου τους στην προσπάθεια. Όσες λοιπόν δεν έχουν άλυτο ιατρικό πρόβλημα αλλά είναι λεσβίες και  δεν τα πάνε καλά με την διαδικασία της «φυσικής» σύλληψης ας πληρώσουν τα ακριβά ιδιωτικά κέντρα αν θέλουν να γίνουν μητέρες.

Κι εδώ ο «αριστερός σύντροφος» θα αντιτάξει τα σοβαρότατα προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλοι στην Ελλάδα επειδή το σύστημα της δημόσιας υγείας έχει καταρρεύσει, εδώ τα νοσοκομεία δεν έχουν ούτε γάζα να βάλουν στην πληγή του ασθενή και το ένα μετά το άλλο κλείνουν το προσωπικό τους μπαίνει σε διαθεσιμότητα και η λεσβία θέλει να ξοδέψουν τα ταμεία για να μείνει έγκυος; μα είμαστε σοβαροί τώρα; Δεν πειράζει που η λεσβία για να έχει πρόσβαση στην δημόσια υγεία έχει κρατήσεις από το μισθό της και δεν έχει επιβαρύνει το σύστημα ούτε με συμμετοχή σε φάρμακα για το συνάχι και για τον πονοκέφαλο, αυτό είναι άσχετο.

Αν τα καταφέρει λοιπόν κάποια να μείνει έγκυος και έχει σύντροφο εκεί αρχίζουν άλλα δύσκολα:  σε όλες τις φάσεις της εγκυμοσύνης η σύντροφος πάντα έχει να δώσει ένα σωρό εξηγήσεις για το ποια είναι και ποιος ο λόγος της παρουσίας της δίπλα στην εγκυμονούσα. Το πιθανότερο είναι το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό να την αντιμετωπίσει ως αποκλειστική νοσοκόμα χωρίς χαρτιά και μπλοκάκι και όχι ως δεύτερη μητέρα. Όταν γέννησα η σύντροφός μου έδωσε μάχη για να δει τα παιδιά ενόσω εγώ ήμουν στην εντατική, γιατί όλο το προσωπικό στο νοσοκομείο Αλεξάνδρας  επέμενε ότι αφήνουν να μπει στον θάλαμο των νεογνών μόνο ο «μπαμπάς» Την ίδια ώρα που εμείς είχαμε την εντύπωση ότι δημιουργούσαμε μια οικογένεια ανακαλύπταμε ότι στα μάτια όλων των υπόλοιπων δεν είχαμε τίποτα.

Δεν υπάρχει καμία νομική κατοχύρωση για μας. Αν αύριο εγώ πεθάνω τα βιολογικά παιδιά μου έχουν πολύ περισσότερες πιθανότητες να βρεθούν με κάποιον άσχετο συγγενή μου 3ου βαθμού που δεν τον έχουν συναντήσει ποτέ παρά με την άλλη τους μητέρα. Αν χάσω τη δουλειά μου δεν θα έχουν δικαίωμα κοινωνικής ασφάλισης από την σύντροφο μου. Όσα για τις άλλες οικογένειες είναι αυτονόητα για τη δική μου απλώς δεν ισχύουν. Πληρώνουμε τους φόρους μας κανονικά αλλά εξακολουθούμε να είμαστε πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Στα νομικά μας έγγραφα δεν φαίνεται πουθενά ότι εμείς μαζί μεγαλώνουμε τα παιδιά μας ότι έχουμε κοινό γονεϊκό ρόλο. Τα παιδιά δεν μπορούν να ταξιδέψουν στο εξωτερικό παρά μόνο με την βιολογική τους μητέρα αφού αποδείξουν ότι δεν υπάρχει βιολογικός πατέρας. Τα συνοδεύει ένα πιστοποιητικό γέννησης που αν δεν έχει κενό στο «όνομα πατρός» έχει απλώς ένα άσχετο όνομα που προστέθηκε με τη νομική διαδικασία «πρόσληψης πατρωνύμου».

Έχουμε πέσει μέσα σε ένα μεγάλο νομικό και θεσμικό κενό και δεν βλέπω πως θα μπορέσουμε να βγούμε χωρίς τη βοήθεια νόμων που να μας περιλαμβάνουν.

Ας μην φτάσουμε όμως αμέσως στα μακάβρια και στους θανάτους και ας δούμε άλλες απλές καταστάσεις: δυο άνθρωποι που ζουν μαζί και μεγαλώνουν παιδιά δεν είναι υποχρεωμένοι δια νόμου να μείνουν μαζί για πάντα. Όταν λοιπόν αυτοί οι δύο  άνθρωποι χωρίζουν και είναι ετερόφυλοι δικαστήρια και νόμοι ορίζουν ζητήματα όπως η επιμέλεια των παιδιών, η διατροφή, το πότε τα παιδιά το έχει ο ένας και πότε ο άλλος κλπ. Αν αύριο αποφασίσω να χωρίσω με τη σύντροφό μου μπορώ να πάρω τα βιολογικά παιδιά μου και να μην την αφήσω να τα ξαναδεί ποτέ. Ή αν αύριο εκείνη αποφασίσει να με χωρίσει δεν μπορώ να της ζητήσω διατροφή για τα παιδιά. Αφού νομικά δεν είμαστε οικογένεια δεν θα επιληφθεί κανένα δικαστήριο και για τα ζητήματα της διάλυσης αυτής της οικογένειας με ότι αυτό συνεπάγεται.

Η δεύτερη μητέρα, αυτή δηλαδή που δεν είναι η βιολογική μητέρα ενός παιδιού σίγουρα είναι απολύτως αόρατη και σε δυσμενέστερη θέση σε κάθε περίπτωση. Όσο χρόνο και αγάπη κι αν δώσει, στο ευρύτερο κοινωνικό περιβάλλον, στο σχολείο, και γενικά παντού  την αντιμετωπίζουν ως παραμάνα, ως βοηθητικό οικιακό προσωπικό  και ποτέ ως μητέρα κι αυτό είναι απίστευτα άδικο τόσο για την ίδια όσο και για το παιδί που μεγαλώνει μαζί της.

Για τους άντρες τα πράγματα είναι επίσης δύσκολα ή μάλλον δυσκολότερα, δεν μπορούν να γίνουν γονείς αν δεν έχουν λεφτά : τα διακόσια ευρώ που κοστίζει το σπέρμα σε μια τράπεζα σπέρματος δεν είναι σε τίποτα συγκρίσιμα με τις 100.000 χιλιάδες ευρώ που κοστίζει σε χώρες όπως η Αμερική ή ο Καναδάς μια αναπαραγωγική διαδικασία με παρένθετη μητέρα.  Ακόμα κι αν δεν μπαίνει το ζήτημα ταξικά ως κάτι που οι πλούσιοι μπορούν να κάνουν και οι φτωχοί είναι αδύνατον ακόμα και να το διανοηθούν είναι σαφές ότι θα πρέπει ένα ζευγάρι να έχει έστω ένα σπίτι να πουλήσει ή να βάλει υποθήκη για να πάρει δάνειο ώστε να αποκτήσει ένα παιδί. Μέχρι τώρα στην ομάδα δεν έχουμε ζευγάρια αντρών με παιδιά και αυτό σε μεγάλο βαθμό συνδέεται με το οικονομικό κόστος που έχει ένα τέτοιο project πατρότητας και όχι με την μειωμένη επιθυμία των ομοφυλόφιλων ανδρών να γίνουν γονείς.

Πριν λίγες μέρες ο Αύγουστος Κορτώ, ανοιχτά ομοφυλόφιλος συγγραφέας και μεταφραστής έγραφε σε άρθρο του στο Protagon:  «πήρα την απόφαση, όσες θυσίες κι αν απαιτήσει, σ’ όσους κι αν πρέπει να αποδείξω την καταλληλότητά μου ως πατέρα, πως κάποια μέρα θα γίνω κι εγώ ένας απ’ τους χαζομπαμπάδες που τόσο ζηλεύω.» Πριν λίγες μέρες πάλι, ο Φώτης Σεργουλόπουλος  επίσης ανοιχτά ομοφυλόφιλος ανακοίνωσε μέσα από την εκπομπή του ότι έγινε πατέρας.

Ήταν μια ακόμα θετική ανακοίνωση για εμάς αφού η φωνή μερικών ανθρώπων φτάνει πολύ πιο εύκολα στα αφτιά της κοινωνίας. Ακόμα κι αν αύριο εγώ αυτοπυρποληθώ στο Σύνταγμα η φωνή μου δεν θα φτάσει εκεί που θα φτάσει η φωνή ενός ανθρώπου που έχει πρόσβαση στα μίντια και στον τηλεοπτικό χρόνο.

Ελπίζουμε ότι σταδιακά διάσημοι ή παγκοσμίως άσημοι και αόρατοι γονείς σιγά σιγά θα βγουν από την ντουλάπα και θα σταθούν δίπλα μας για να απαιτήσουμε όλοι μαζί ίσα δικαιώματα για τις οικογένειές μας και τα παιδιά μας. Αυτή η συστράτευση είναι ζωτικής σημασίας για μας.

Συχνά όταν τα παιδιά μας λένε ότι έχουν δύο μητέρες τα αντιμετωπίζουν τουλάχιστον ως μυθομανή, αλλόκοτα και ελαφρώς ανόητα: μα τι λες παιδάκι μου, δεν ξέρεις ότι μάνα είναι μόνο μία; Και το παιδάκι ξέρει ότι δεν κάνει λάθος κι ότι δεν λέει ψέματα ούτε είναι χαζό και ανόητο αλλά πώς να πείσει την καλή εκείνη δασκάλα που ξέρει ότι ένα παιδί έχει μαμά και μπαμπά και όχι μαμά και μαμά ή μπαμπά και μπαμπά… Σε κανένα σχολικό βιβλίο, ούτε καν σε εξωσχολικά βιβλία τα παιδιά μας δεν μπορούν να δουν αντίστοιχες οικογένειες με τις δικές τους, Σκεφτείτε για μια στιγμή μόνο πως είναι να μεγαλώνει κάποιος και να μη βλέπει ποτέ οικογένειες όπως η δική του σε κανένα βιβλίο, σε κανένα παραμύθι σε καμία ιστορία και πως τον κάνει να νιώθει αυτό. Και πως μπορούμε εμείς να διεκδικήσουμε ισότητα για τις οικογένειές μας όταν δεν υπάρχει κανένας νόμος που να μας αναγνωρίζει ως οικογένειες;

Και τώρα ο αριστερός «σύντροφος» θα έρθει με ύφος κάπως δυσαρεστημένο και θα μου μιλήσει για το πολιτικό κόστος και πως εντάξει εκείνος δεν είναι ομοφοβικός αλλά δεν είναι όλα τα μέλη και οι ψηφοφόροι το ίδιο πολίτικαλ κορέκτ οπότε ας αφήσουμε για την ώρα το θέμα «οικογένεια» στην άκρη να κάνει παρέα με το «πατρίς και το θρησκεία» γιατί έχουμε και σοβαρότερα προβλήματα να ασχοληθούμε, προβλήματα που αφορούν τους πολλούς και όχι πέντε δέκα οικογένειες.  Ναι μοιάζει να είμαστε λίγοι γιατί πάντα ο φόβος κρατάει τους ανθρώπους μακριά από διεκδικήσεις και πολλοί από εμάς έχουν πραγματικούς λόγους να φοβούνται να είναι στην πρώτη γραμμή εδώ μαζί μας.

Ναι η χώρα μας και η κοινωνία μας είναι συντηρητικές αλλά το πόσο συντηρητική ή όχι είναι η κοινωνία μιας χώρας είναι  συνάρτηση του πόσο οι νόμοι του κράτους μέσα στο οποίο ζει αυτή η κοινωνία σέβονται και δεν καταπατούν τα ανθρώπινα δικαιώματα όλων των πολιτών. Δεν νομίζω ότι η κοινωνία της Ισπανίας ήταν λιγότερο ομοφοβική από τη δική μας, απλώς το νομικό πλαίσιο που επέτρεψε στους  λοατ να κάνουν οικογένειες δημιούργησε ένα δυναμικό κίνημα και οι λοατ γονείς εκεί ξεφύτρωναν από παντού σαν σαλιγκάρια μετά τη βροχή.

Δεν περιμένουμε αμέσως να λυθεί με ένα νομοσχέδιο το ζήτημα της ομοφοβίας στην χώρα μας, θα επαναλάβω κάτι που είπε η φίλη ακτιβίστρια  Ilaria Trivellato, υπεύθυνη των οικογενειών ουράνιο τόξο στην περιοχή της Emilia Romagna στην Ιταλία για την ομοφοβία:«Αν ρωτήσετε ένα ψάρι τι βλέπει, θα σας απαντήσει: «Τον κοραλλιογενή ύφαλο, τα άλλα ψάρια, τα φύκια…» Δεν θα σας πει ποτέ: «Βλέπω το νερό». Το νερό δεν μπορεί να το δει, γιατί είναι παντού.

Η ομοφοβία είναι για μας ότι είναι το νερό για το ψάρι: κανείς δεν την βλέπει γιατί είναι παντού, γιατί μεγαλώσαμε μαζί της, γιατί την  έχουμε ρουφήξει μαζί με το γάλα μας από την πρώτη μέρα που ήρθαμε στον κόσμο γιατί είναι «φυσική».

Η αποστολή μας σαν ακτιβιστές είναι να κάνουμε το νερό να φανεί. Γιατί δεν μπορείς να πολεμήσεις αυτό που δεν βλέπεις.

Πηγή: οικογένειες ουράνιο τόξο

 

Συγκρότηση γραμματείας ισότητας των φύλων από το σύλλογο εργαζομένων στην εθνοdata

Συναδέλφισσες,

Ο Σύλλογος Εργαζομένων στην Εθνοdata επιθυμώντας να δείξει έμπρακτα την ευαισθητοποίησή του σε θέματα ισότητας των φύλων προχωράει στην ίδρυση Γραμματείας Ισότητας. Σκοποί της Γραμματείας είναι:

  • Η προάσπιση της ισότητας των φύλων στα πλαίσια του Συλλόγου και σε συνδυασμό με την συνδικαλιστική δράση και την προάσπιση των εργασιακών δικαιωμάτων.
  • Η δια βίου μάθηση και εκπαίδευση των συναδελφισσών και των συναδέλφων με την πραγματοποίηση σεμιναρίων από ειδικές επιστημόνισσες και επιστήμονες σε θέματα ισότητας, κοινωνιολογίας του φύλου και σε θέματα που αφορούν και απασχολούν το γυναικείο φύλο.
  • Η συμμετοχή σε ειδικά προγράμματα και σεμινάρια που πραγματοποιούνται από τις Γραμματείες Ισότητας της ΓΣΕΕ και της ΟΤΟΕ.
  • Η συνεργασία με φορείς και συλλογικότητες που δραστηριοποιούνται στην υπεράσπιση της ισότητας των φύλων και γενικότερα στην υπεράσπιση των ατομικών και κοινωνικών δικαιωμάτων και την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων και της διαφορετικότητας
  • Η διοργάνωση πολιτιστικών δραστηριοτήτων με σκοπό την προώθηση του πολιτισμού με την επιλογή ποιοτικών δραστηριοτήτων οι οποίες θα διοργανώνονται σε συλλογικό επίπεδο.
  • Η ενδυνάμωση των δεσμών μεταξύ των συναδελφισσών και η δημιουργία δεσμών αλληλεγγύης και συμπαράστασης
  • Η ενθάρρυνση για την συμμετοχή όλο και περισσότερων γυναικών στον κοινωνικό χώρο σε όποιο τομέα θεωρεί η καθεμία ότι την ευχαριστεί και μπορεί να προσφέρει περισσότερο στον εαυτό της και στο κοινωνικό σύνολο.

Μέλη της Γραμματείας μπορούν να γίνουν όλες οι συναδέλφισσες μέλη του Σωματείου και οι συνάδελφοι που σέβονται τους σκοπούς της Γραμματείας και επιθυμούν να συμβάλουν έμπρακτα στην προώθηση της ισότητας των φύλων, στο πλαίσιο του αλληλοσεβασμού της κατανόησης και της ανάγκης για επιμόρφωση σε θέματα που αφορούν την ισότητα των φύλων.

Η λειτουργία της Γραμματείας θα γίνεται με συνάντηση των μελών της κάθε δύο βδομάδες και θα βασίζεται σε δημοκρατικές διαδικασίες. Όλες και όλοι θα μπορούμε να συζητάμε , να προτείνουμε και να συμφωνούμε για τα θέματα που θα θέλαμε να αποτελέσουν αντικείμενο δραστηριοποίησης. Ο τρόπος λειτουργίας θα καθοριστεί με απόφαση της πρώτης συνάντησης στα πλαίσια της Γραμματείας.

Υπεύθυνη συγκρότησης και οργάνωσης εκ μέρους του Συλλόγου είναι η Γενική Γραμματέας του Συλλόγου Εύη Βρέττα.

Περιμένουμε με χαρά και όρεξη για δημιουργική δουλειά τις αιτήσεις ένταξης σας στην Γραμματεία μας στο vretta.evdoxia@nbg.gr .

Για οποιαδήποτε πληροφορία επικοινωνήστε με τη κα Βρέττα στο 17951 (3347951).

Η Γραμματεία Ισότητας του Συλλόγου Εργαζομένων στην Εθνοdata

 

Ρώμη: Διαδηλώσεις υπέρ των Pussy Riot έξω από το ξενοδοχείο όπου διαμένει ο Πούτιν

Οι διαδηλωτές ζήτησαν την απελευθέρωση των μελών του συγκροτήματος υπενθυμίζοντας ότι η 25/11 ήταν αφιερωμένη στην καταπολέμηση της βίας σε βάρος των γυναικών.

Περίπου 50 άνθρωποι, στην πλειονότητά τους γυναίκες, συγκεντρώθηκαν έξω από το ξενοδοχείο όπου διαμένει ο πρόεδρος της Ρωσίας Βλαντιμίρ Πούτιν στη Ρώμη, φωνάζοντας συνθήματα όπως «Να πας εσύ στη Σιβηρία», και εκφράζοντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την υποστήριξή τους στις τραγουδίστριες του πανκ συγκροτήματος Pussy Riot.

Οι διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν έξω από το ξενοδοχείο, στο κέντρο της Ρώμης, όπου θα διανυκτερεύσει ο Πούτιν μετά το δείπνο που θα του παραθέσει ο πρώην πρωθυπουργός της Ιταλίας Σίλβιο Μπερλουσκόνι.

Λίγο πριν διαλυθούν, με την επέμβαση της αστυνομίας, οι συγκεντρωμένοι πρόλαβαν να ανοίξουν ένα πανό όπου είχαν γράψει το σύνθημα «Φτύνουμε τον Πούτιν, η εξέγερση είναι υπόθεση των κοριτσιών, ελευθερώστε τις Pussy Riot», υπενθυμίζοντας ότι η σημερινή ημέρα ήταν αφιερωμένη στην καταπολέμηση της βίας σε βάρος των γυναικών.

Ο Ρώσος πρόεδρος βρίσκεται στην Ιταλία για διήμερη επίσκεψη. Το απόγευμα της Δευτέρας συναντήθηκε με τον πάπα Φραγκίσκο, και το πρωί της Τρίτης θα πάει στην Τεργέστη για συνομιλίες με τον πρωθυπουργό Ενρίκο Λέτα.

Οι ρωσικές σωφρονιστικές υπηρεσίες επιβεβαίωσαν την περασμένη Πέμπτη ότι η Ναντιέζντα Τολοκονίκοβα, η μία από τις δύο φυλακισμένες τραγουδίστριες του συγκροτήματος, έφτασε στη Σιβηρία όπου βρίσκεται το στρατόπεδο εργασίας στο οποίο θα εκτίσει το υπόλοιπο της ποινής της. Η Τολοκονίκοβα και η Μαρία Αλιόχινα έχουν καταδικαστεί σε φυλάκιση δύο ετών επειδή στις αρχές του 2012 τραγούδησαν μια «πανκ προσευχή» εναντίον του Πούτιν μέσα στον καθεδρικό ναό του Χριστού Σωτήρος στη Μόσχα.

Πηγή: left.gr

 

YouTube Preview Image

 

YouTube Preview Image