Subscribe via RSS Feed

Λίγα σχόλια για την επαναφορά της υγειονομικής διάταξης 39Α από τον Άδωνι Γεωργιάδη

της Άννας Κοντοθανάση 

Η διάταξη αυτή εντάσσεται στο ίδιο σκεπτικό πλήρους έλλειψης ακόμη και της τυπικής δημοκρατικής νομιμοποίησης, στο οποίο κινούνται τα τελευταία χρόνια οι μνημονιακές κυβερνήσεις (δηλαδή της ανεξέλεγκτης κρατικής εξουσίας), καθώς κανένας νόμος δεν εξουσιοδότησε ούτε τον Λοβέρδο ούτε τον Γεωργιάδη να εκδώσουν την υγειονομική αυτή διάταξη και συνεπώς αποτελεί κατ’ αρχήν άλλο ένα συνταγματικό πραξικόπημα.

Δηλαδή, σύμφωνα με το σύνταγμα, μία υπουργική απόφαση πρέπει να έχει έρεισμα σε ρητή διάταξη νόμου, σαν ελάχιστη τυπική δημοκρατική κατοχύρωση.

Η συγκεκριμένη υγειονομική διάταξη όχι μόνο δεν έχει έρεισμα σε κανένα νόμο, αλλά επιπρόσθετα βρίσκεται σε αντίθεση και με τις διεθνείς συμβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και με το σύνταγμα και με τους νόμους και με την ιατρική δεοντολογία.

Από πολιτική άποψη, το να θεωρούνται εκ των προτέρων οι μετανάστες – μετανάστριες και οι χρήστες-χρήστριες ναρκωτικών καθώς και οι οροθετικοί-ές και οι εκδιδόμενες γυναίκες ως εξ ορισμού φορείς μικροβίων, οι οποίοι πρέπει να υπόκεινται σε καραντίνα και σε χωρίς τη συναίνεσή τους υποχρεωτικό έλεγχο προσωπικών ιατρικών δεδομένων καθώς και ποινικές διώξεις, χωρίς καμία μέριμνα ουσιαστικά για την υγεία και την ψυχοκοινωνική τους αποκατάσταση και επανένταξη, ισοδυναμεί με την σταδιακή εξίσωση “διαφορετικός/ξένος = φορέας μικροβίων χωρίς «ανθρώπινα δικαιώματα» που οδηγεί σε επικίνδυνη φασιστική εξέλιξη της κοινωνίας και της πολιτείας, όπως μας έχει διδάξει και η ολέθρια ιστορία του ναζισμού στη Γερμανία, όπου οι “άλλοι” έφτασαν σταδιακά από εξ ορισμού φορείς μικροβίων στο να θεωρούνται οι ίδιοι μικρόβια που έπρεπε να τους δοθεί η τελική λύση.

 

Ένοχη η ΟΙΚΟΜΕΤ για το δολοφονικό βιτριόλι στην Κ. Κούνεβα

Η χθεσινή απόφαση είναι η πρώτη (δικαστική) νίκη της Κωνσταντίνας Κούνεβα σε βάρος των εργοδοτών της, καθώς το δικαστήριο αναγνώρισε ευθαρσώς τις ευθύνες της εταιρείας. Στο σκεπτικό της απόφασης σημειώνεται μεταξύ άλλων ότι η ΟΙΚΟΜΕΤ (εργολάβος εταιρεία καθαρισμού των σταθμών του ΗΣΑΠ) φέρει ευθύνη για τη δολοφονική επίθεση με βιτριόλι που δέχθηκε η Κ. Κούνεβα στις 22 Δεκεμβρίου του 2008.

Η επίθεση αναγνωρίζεται ως “εργατικό ατύχημα”, καθώς έγινε αμέσως μετά την αποχώρηση της παθούσας από την εργασία της και ενώ η εταιρεία είχε αρνηθεί την αλλαγή βάρδιας που ζητούσε επίμονα η Κ. Κούνεβα, έχοντας επισημάνει στους προϊσταμένους της τις διαδοχικές απειλές που δεχόταν για τη ζωή της λόγω της συνδικαλιστικής της δράσης.

«Η δράση της Κωνσταντίνας ενοχλούσε», είχε δηλώσει κατά την ακροαματική διαδικασία τον περασμένο Φεβρουάριο η δικηγόρος της Κ. Κούνεβα, Δάφνη Βαγιανού, και αναφερόμενη στην αγωγή σημείωνε: “Είναι μια αγωγή που εντάσσεται στη διαδικασία περί εργατικού ατυχήματος, χωρίς φυσικά να είναι εργατικό ατύχημα, απλά σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται”. Σχετικά με το σκεπτικό της αγωγής, η δικηγόρος της Κούνεβα σημειώνει πως «από το 2006, αλλά κυρίως το 2007 και το 2008, η Κωνσταντίνα είχε λόγω της συνδικαλιστικής της δράσης στοχοποιηθεί από όλες τις πλευρές». «Είχε δημιουργηθεί ένας κλοιός απειλών και από τους δικούς της εργοδότες αλλά και στον ευρύτερο εργασιακό χώρο, ενώ η Κωνσταντίνα έμεινε απροστάτευτη. Λόγω των απειλών είχε ζητήσει να μην τη βάζουν βραδινή βάρδια για να μην αναγκάζεται να γυρίζει νύχτα ή τουλάχιστον να τοποθετηθεί σε έναν σταθμό του ΗΣΑΠ κοντά στο σπίτι της, στα Πετράλωνα. Φυσικά, αυτά δεν έγιναν ποτέ. Όχι μόνο δεν εκπληρώθηκαν τα αιτήματα, αλλά η αδιαφορία ήταν πλήρης, αν και είχε καταφύγει και στα ανώτερα συνδικαλιστικά όργανα”.

Πηγή: Αυγή

 

 

Θα υπάρξει δημοκρατία φύλου στον ΣΥΡΙΖΑ?

της Σίσσυς Βωβού

Η ισότητα των δύο φύλων αναφέρεται σε πολλές αναλύσεις ως μια από τις δύο μείζονες κοινωνικές επαναστάσεις του 20ού αιώνα, με τη ριζική αλλαγή της θέσης των γυναικών σε πολλές κοινωνίες, χώρες και περιοχές, και πιο έντονα στις κοινωνίες των «ανεπτυγμένων», όπως θεωρούνται, χωρών δηλαδή της Ευρώπης, Βόρειας Αμερικής και Αυστραλίας, χωρίς να παραλείπεται και η πολυάνθρωπη Κίνα στην εποχή του Μάο Τσε Τουνγκ.

Ισότητα βεβαίως υπό διαρκή εξέλιξη, πάντα διαλεκτική, με ανοδικό γενικά δείκτη.

Μετά τη νομική ισότητα που έχει σε κάποιο βαθμό επιτευχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, τώρα η συζήτηση επικεντρώνεται στην ουσιαστική ισότητα (και διαμορφώνεται και σχετική νομοθεσία), η επίτευξη της οποίας εμποδίζεται σημαντικά από το γεγονός ότι οι γυναίκες αναμένεται πάντα να επωμίζονται σχεδόν αποκλειστικά τις υποχρεώσεις της αναπαραγωγής, με την οποιαδήποτε μορφή τους, σε ιδιαίτερα δραματικές συνθήκες κατά την περίοδο της κρίσης.

Γι’ αυτόν και για πολλούς άλλους λόγους η πατριαρχία παραμένει ζωντανή, απαιτώντας ακόμα και σήμερα από τις γυναίκες την εκπλήρωση του «παραδοσιακού ρόλου», τη στιγμή που οι ίδιες έχουν μπει δυναμικά τόσο στην εκπαίδευση όσο και στην εργασία και απασχόληση, έχοντας παράλληλα αναλάβει σημαντικό ρόλο σε όλους τους κοινωνικούς αγώνες. Το αίτημα των γυναικείων και φεμινιστικών κινημάτων να βγουν οι γυναίκες στο δημόσιο χώρο και να μην περιορίζεται η ζωή τους στην ιδιωτική σφαίρα έχει σε μεγάλο βαθμό κατακτηθεί, χωρίς παράλληλα να έχει αντιμετωπισθεί κοινωνικά ή να έχει επιμεριστεί το βαρύ φορτίο της εργασίας αναπαραγωγής για το οποίο είχαν πάντα την ευθύνη.

Προχωρώντας σ’ αυτό το δυναμικά εξελισσόμενο αλλά και ζοφερό τοπίο για τις γυναίκες, αναρωτιόμαστε γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ αγκομαχάει τόσο πολύ να υιοθετήσει τις αντίθετες πολιτικές από αυτές που υιοθετεί η κυβέρνηση και το κράτος απέναντί μας. Η δήλωσή του στις θέσεις του συνεδρίου ότι «επιδιώκει συστηματικά να αποτελεί πρότυπο και εικόνα της κοινωνίας για την οποία αγωνίζεται» ελέγχεται σε όλα τα μέτωπα και υπάρχει μεγάλη αγωνία για το επερχόμενο συνέδριο και τις ρυθμίσεις που θα υιοθετήσει για τη γυναικεία εκπροσώπηση, η οποία θα μπορούσε να γίνει καταλύτης για τη «φεμινοποίησή» του. Υπάρχει η πρόταση στο συζητούμενο καταστατικό ότι «κανένα φύλο δεν μπορεί να εκπροσωπείται με ποσοστό λιγότερο από 40% σε όλα τα όργανα». Όμως, οι μέχρι τώρα συζητήσεις και αντιδράσεις από πολλές μεριές, δημιουργούν φόβους ότι αυτό δεν θα θεσπιστεί, ή ότι θα θεσπιστεί για την Κεντρική Επιτροπή και όχι για την Πολιτική Γραμματεία, όπως έγινε κατά την προηγούμενη συνδιάσκεψη, με αποτέλεσμα η τρέχουσα Πολιτική Γραμματεία να έχει 4 γυναίκες στα 37 μέλη, ποσοστό δηλαδή που διακηρύσσει την αλαζονεία της κομματικής πατριαρχίας και την αποφασιστικότητά της να μην χάσει τις πολυπόθητες καρέκλες ή έστω θέσεις στα κέντρα λήψης των κομματικών αποφάσεων. Φυσικά η γυναικεία εκπροσώπηση δεν είναι το μόνο κριτήριο για την δέσμευση ενός κόμματος στην πολιτική της ισότητας, είναι όμως ένα σημαντικό μέτρο πολιτικής.

Το κράτος και η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πιο μπροστά από τον ΣΥΡΙΖΑ

Κοιτάζοντας τη νομοθεσία που ισχύει σήμερα, είναι θλιβερό να βλέπουμε ότι ένα αριστερό κόμμα που διεκδικεί την κυβέρνηση βρίσκεται πιο πίσω από την κρατική πολιτική στο θέμα της γυναικείας εκπροσώπησης.

Η νομοθεσία που αναφέρουμε εδώ αφορά την ισόρροπη συμμετοχή των δύο φύλων σε θεσμούς του κράτους όσο και σε εκλογικές διαδικασίες (η οποία αναφέρεται, δυστυχώς, στο 1/3 τουλάχιστον και όχι στο 50%). Παρ’ όλα αυτά, έχει ήδη αλλάξει το τοπίο και στους δύο αναφερόμενους τομείς.

Ξεκινάμε από το Σύνταγμα της Ελλάδας του 1975, όπου αναφέρεται για πρώτη φορά ότι «Οι Έλληνες και οι Ελληνίδες έχουν ίσα δικαιώματα και υποχρεώσεις». Στην τελευταία συνταγματική αναθεώρηση (του 2001), μετά από προετοιμασία και διεκδίκηση πολλών ετών, εισήχθη διάταξη που δέχεται τις θετικές διακρίσεις υπέρ των γυναικών για την άρση των ανισοτήτων, με εισήγηση των γυναικείων οργανώσεων και ιδιαίτερη συμβολή της Αλίκης Μαραγκοπούλου. Πριν από αυτό, υπήρξαν και κάποιες σχετικές αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας.

Άρθρο 116 παρ.2 (Συντάγματος)

«Δεν αποτελεί διάκριση λόγω φύλου η λήψη θετικών μέτρων για την προώθηση της ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών. Το Κράτος μεριμνά για την άρση των ανισοτήτων που υφίστανται στην πράξη, ιδίως σε βάρος των γυναικών.»

Η νομοθεσία για την προώθηση της «ουσιαστικής ισότητας», η οποία έχει εισαχθεί με βάση κατά καιρούς οδηγίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφορά τα υπηρεσιακά συμβούλια του κράτους διαφόρων μορφών και την εκλογική διαδικασία και προβλέπει τουλάχιστον το 1/3 συμμετοχής κάθε φύλου. Είναι ευνόητο ότι τα γυναικεία και φεμινιστικά κινήματα έχουν αγωνιστεί για χρόνια για την υιοθέτηση τέτοιων μέτρων, που είναι βέβαια δειλά αλλά σε σωστή κατεύθυνση.

Συγκεκριμένα:

Με το Ν. 2839/2000 καθιερώθηκε η υποχρεωτική, κατ’ ελάχιστο στο 1/3, συμμετοχή κάθε φύλου στα υπηρεσιακά συμβούλια και στα συλλογικά όργανα του Δημοσίου, των Δημοσίων Οργανισμών και των ΟΤΑ.

Ποσόστωση ανά φύλο, στα ψηφοδέλτια Νομαρχιακών και Δημοτικών εκλογών προβλέπεται στο Ν.2910/2001 (υποχρεωτική ποσόστωση 1/3 επί των υποψηφίων), 3463/2006 (1/3 αριθμός υποψηφίων).

Ο νόμος 3852/2010 για το πρόγραμμα Καλλικράτης, αναφέρεται το υποχρεωτικό ποσοστό υποψηφίων του 1/3 με βάση τον αριθμό των εδρών, και όχι των υποψηφίων συνολικά (πρόκειται για μια υποχώρηση από την πρόβλεψη των προηγούμενων νόμων), ενώ επίσης προβλέπεται σε κάθε Περιφέρεια οι Περιφερειακές Επιτροπές Ισότητας των Φύλων με διευρυμένη και πιο αντιπροσωπευτική σύνθεση και αρμοδιότητες.

Στο ν. 3839/2010, προβλέπεται το ελάχιστο 1/3 του αριθμού προϊσταμένων   στο Δημόσιο από κάθε φύλο (ενσωματώνεται στο νόμο 3587/2007 για τους ΟΤΑ).

Βουλευτικές εκλογές: το άρθρο 34 του Προεδρικού Διατάγματος 24/2012 καθιερώνεται το ποσοστό τουλάχιστον του 1/3 των υποψηφίων από κάθε φύλο.

Με το Ν.3653/2008, για στη στελέχωση των εθνικών οργάνων και επιτροπών έρευνας και τεχνολογίας απαιτείται επίσης ποσόστωση τουλάχιστον 1/3 ανά φύλο, (άρθρο 57).

Με την παραπάνω νομοθεσία γίνεται φανερό ότι οι γυναίκες που εμποδίζονται από τους μηχανισμούς της «επαγγελματικής πατριαρχίας» αλλά και τις κοινωνικές νοοτροπίες, μπορούν πλέον να αποκτούν θέσεις ευθύνης σε οργανισμούς και υπηρεσίες, και ήδη έχουμε δει μεγάλη αλλαγή στο σχετικό τομέα. Όσον αφορά όμως τις εκλογικές διαδικασίες, η «σώφρων» πρόνοια ότι το ποσοστό είναι επί των υποψηφίων και όχι επί των εκλεγομένων, δημιουργεί συνθήκες για πολύ αργή αλλαγή του τοπίου.

Τι θα συμβεί, όμως, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση; Πάντως τους νόμους αυτούς που έχουν περάσει από τη Βουλή ο ΣΥΡΙΖΑ ή προηγουμένως ο Συνασπισμός δεν τους έχει καταψηφίσει. Το ίδιο και σε επίπεδο οργάνων της Ε.Ε.

Ερωτήματα (ρητορικά):

  • Ο ΣΥΡΙΖΑ όταν γίνει κυβέρνηση θα διατηρήσει το ποσοστό εκπροσώπησης «τουλάχιστον κατά 1/3» στα υπηρεσιακά συμβούλια κάθε μορφής; Ή μήπως θα το αυξήσει;
  • Αν διατηρήσει το 1/3 στα υπηρεσιακά συμβούλια, θα τηρήσει το ίδιο για τα δικά του πολιτικά όργανα; Ή μήπως οι γυναίκες του ΣΥΡΙΖΑ είναι ανώριμες για να βρίσκονται στην Διεύθυνση του Κόμματος και στο Εκτελεστικό Γραφείο, την ίδια ώρα που οι γυναίκες – υπάλληλοι του κράτους είναι ώριμες για να μετέχουν κατά τουλάχιστον 1/3 στα υπηρεσιακά συμβούλια;
  • Ο ΣΥΡΙΖΑ όταν γίνει κυβέρνηση θα μετατρέψει το νόμο για την ποσόστωση στις εκλογές ώστε να ισχύει επί των εκλεγομένων και όχι επί των υποψηφίων;
  • Η υφιστάμενη κεντρική ηγεσία, η οποία είναι, όπως δείξαμε με τους παραπάνω αριθμούς, άκρως ανδροκρατούμενη, θα στηρίξει στο συνέδριο την πρόνοια ότι κανένα φύλο δεν εκπροσωπείται με ποσοστό κάτω του 40% σε όλα τα όργανα;

Το κλειδί είναι στους και στις συνέδρους

Η «ουσιαστική ισότητα» μπορεί να ευημερεί στους νόμους, αλλά υποχωρεί στη ζωή στις σημερινές συνθήκες της κρίσης. Η απότομη αύξηση μελών του ΣΥΡΙΖΑ, κυρίως μετά τα μεγάλα εκλογικά ποσοστά, έφερε στις τάξεις του πολλούς ανθρώπους που δεν ασχολήθηκαν ποτέ με την «πολυτέλεια» της ισότητας των δύο φύλων, έστω κι αν ζουν σε μια κοινωνία που σιγά-σιγά την θεσμοθετεί. Η ίδια η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ φρόντισε στις προηγούμενες εκλογές να ναρκοθετήσει τη δράση και τις αξίες του Δικτύου Γυναικών ΣΥΡΙΖΑ, και ιδιαίτερα τον αγώνα μας για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών. Όσες γυναίκες θέτουν τέτοια θέματα θεωρούνται περίπου «αναιδείς». Όσο για την ποσόστωση, που θεωρείται από κάποιες συνιστώσες σημαντικό μέτρο πολιτικής, κάποιες την υποστήριζαν στο παρελθόν και την είχαν στο καταστατικό τους, όπως ο Συνασπισμός,  αλλά σήμερα βλέπουμε ήδη υποχώρηση από μέλη του. Οι συνιστώσες της ΑΝΑΣΑ και το τμήμα του «Κόκκινου» που δεν συμμετέχει μεν αλλά στηρίζει, όπως φάνηκε στην Κεντρική Επιτροπή του Δεκεμβρίου, δέχτηκε την καρατόμηση της ποσόστωσης στην Πολιτική Γραμματεία. Άλλες συνιστώσες είναι αντίθετες στην ποσόστωση, γιατί την θεωρούν ένα ακατάλληλο και «διοικητικό μέτρο», άλλες δεν παίρνουν καθόλου θέση.

Μόνον οι σύνεδροι, άνδρες και γυναίκες, μπορούν να στηρίξουν στην πλειοψηφία τους το προτεινόμενο άρθρο του καταστατικού για τουλάχιστον 40% εκπροσώπηση του κάθε φύλου σε όλα τα όργανα ή για την ισόρροπη εκπροσώπηση του 50%, όπως προτείνει το Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής αλλά και το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Το πρόβλημα είναι ότι καταβάλλονται πολλές προσπάθειες για την «εξημέρωση του κυριαρχούμενου», δηλαδή των γυναικών, έτσι ώστε να δυσκολευόμαστε πολλές φορές στηρίξουμε τα ίδια μας τα δικαιώματα. Ακόμα κι αυτές που ξέρουν, δυσκολεύονται να συγκρουστούν με την τάση ή τη συνιστώσα τους, θεωρώντας αυτή την «πειθαρχία» ισχυρότερη των δίκαιων αιτημάτων μας.

Όλα τα ενδεχόμενα, συνεπώς, είναι ανοιχτά.

 

 

 

Εζρά Ερτζάν Μπιλγκίτς: “η επανάσταση δε θα μεταδοθεί τηλεοπτικά, θα τουιταριστεί”

του Γιάννη Κοντού

Ένας μήνας συμπληρώνεται στις 27 Ιουνίου από τη μέρα που για πρώτη φορά μια μικρή ομάδα πολιτών συγκεντρώνεται στο Πάρκο Γκεζί, κοντά στην ιστορική πλατεία Ταξίμ, την «καρδιά» της Κωνσταντινούπολης, για να αποτρέψει τη σχεδιαζόμενη από την κυβέρνηση Ερντογάν μετατροπή του σε εμπορικό κέντρο. Ό,τι ξεκίνησε ως μια φαινομενικά περιορισμένης εμβέλειας περιβαλλοντική κινητοποίηση, σταδιακά εξελίσσεται σε μαζικές, και συχνά βίαιες, διαδηλώσεις με ευρύτερα αιτήματα σε σχεδόν όλη τη χώρα επί πολλές βδομάδες. Η αστυνομική καταστολή, βάναυση. Ο απολογισμός, 4 νεκροί, 3 διαδηλωτές κι ένας αστυνομικός που έπεσε από μια γέφυρα στα Άδανα κυνηγώντας διαδηλωτές, χιλιάδες τραυματίες και τουλάχιστον 10 άτομα που έχασαν μερικώς την όρασή τους, έπειτα από αστυνομικές επιθέσεις με πλαστικές σφαίρες και δακρυγόνα.

Ποιο είναι, όμως, το προφίλ των νεαρών διαδηλωτών και τα αιτήματά τους; Ποιοι είναι οι βαθύτεροι λόγοι μιας εξέγερσης που μπορεί, προς το παρόν, να έχει καταλαγιάσει, αλλά κάθε άλλο παρά έχει τερματιστεί; Ποιος είναι ο ρόλος των διαδικτυακών μέσων κοινωνικής δικτύωσης, όπως το facebook και το twitter; Πώς αποτιμάται η συμμετοχή των γυναικών στις κινητοποιήσεις; Πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση από εδώ και στο εξής; Για όλα αυτά, και για πολλά άλλα, συζητάμε με την Τουρκάλα, πανεπιστημιακό Εζρά Ερτζάν Μπιλγκίτς, λέκτορα στο Πανεπιστήμιο Μπιλγκί της Κωνσταντινούπολης, η οποία διεξήγαγε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα επιστημονική έρευνα σχετικά με το προφίλ των νεαρών διαδηλωτών, κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών της εξέγερσης.

Τι σας ώθησε αρχικά να διεξαγάγετε την έρευνα σχετικά με τους νεαρούς διαδηλωτές στο Πάρκο Γκεζί; Μπορείτε να αναλύσετε τη μεθοδολογία που χρησιμοποιήθηκε, τις δυσκολίες που συναντήσατε και την υποδοχή της έρευνας, τόσο από τους ίδιους τους διαδηλωτές, όσο και από τα Μ.Μ.Ε. και τους συναδέλφους σας; Αντιπροσωπεύετε τον τύπο του κοινωνικά ενεργού ακαδημαϊκού;

Είμαι λέκτορας στο Τμήμα Μ.Μ.Ε. και Επικοινωνιακών Συστημάτων του Πανεπιστημίου Μπιλγκί της Κωνσταντινούπολης. Διδάσκω μαθήματα, όπως κοινωνιολογία της τηλεόρασης, πολιτική οικονομία των Μ.Μ.Ε, πολιτισμό, επικοινωνία και κοινωνία και άλλα. Ο κύριος λόγος που με ώθησε να διεξαγάγω αυτή την έρευνα είναι η άγνοια των τουρκικών τηλεοπτικών καναλιών. Μέχρι την έκτη μέρα της εξέγερσης, τα τηλεοπτικά κανάλια ήταν βουβά. Δεν είχαν μεταδώσει τη λαϊκή αναταραχή και αγνοούσαν τη βάναυση αστυνομική καταστολή εναντίον ειρηνικών διαδηλωτών. Το γεγονός ότι τα κατεστημένα Μ.Μ.Ε. δεν κάλυπταν τα γεγονότα, έκανε την ανάγκη της πληροφόρησης πολύ σημαντική. Υπήρχαν εικασίες σχετικά με τους διαδηλωτές και μια επείγουσα ανάγκη να παραχθούν πληροφορίες για το ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι. Γι’ αυτό ζήτησα από την συνάδελφό μου Ζεχρά Καφκασλί αν συμφωνούσε να συνεργαστούμε σε μια διαδικτυακή έρευνα. Πραγματοποιήσαμε μια διερευνητική προσπάθεια. Απευθυνθήκαμε στα άτομα μέσω facebook και twitter χρησιμοποιώντας την τεχνική snowball. Το διαδικτυακό ερωτηματολόγιό μας απαντήθηκε από ακριβώς 3.008 άτομα μέσα σε 20 ώρες. Δράσαμε πολύ γρήγορα, ανακοινώνοντας τα προκαταρκτικά αποτελέσματα. Το ενδιαφέρον των Μ.Μ.Ε. ήταν τεράστιο, γιατί υπήρχε ανάγκη για αξιόπιστη πληροφόρηση, Οι συνάδελφοί μας μας συνεχάρησαν για τα ακαδημαϊκά μας αντανακλαστικά. Δεν αντιπροσωπεύω κάτι. Ήθελα απλώς να παραγάγω πληροφόρηση, τόσο για την κοινή γνώμη, όσο και από ακαδημαϊκή περιέργεια.

Σε μια πρόσφατη συνέντευξη στην εφημερίδα Χουριέτ, δηλώσατε ότι οι διαδηλώσεις διέλυσαν το μύθο της απολίτικης νεολαίας. Ποιο είναι το προφίλ των νεαρών διαδηλωτών, οι στόχοι και η πολιτική τους τοποθέτηση;

H τουρκική νεολαία μόλις πολιτικοποιήθηκε μετά το πραξικόπημα του 1980. Ζητούν συμμετοχική δημοκρατία, γιατί δεν τους ικανοποιούν οι πρακτικές της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας πλέον. Σύμφωνα με τα αποτελέσματα της έρευνας, αυτοί που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις εξαιτίας του πολιτικού κινήματος, με το οποίο ταυτίζονται, αντιπροσωπεύουν μόλις το 7.7% των ακτιβιστών. Δεν έχουν πολιτική ταύτιση, αλλά, παρόλα αυτά, χρησιμοποιούν νόμιμα το δημοκρατικό τους δικαίωμα να διαδηλώνουν εναντίον τόσο της τοπικής, όσο και της εθνικής κυβέρνησης. Αυτό αποτελεί πολιτική συμμετοχή. Το 81.2% των συμμετεχόντων στην έρευνα αυτοπροσδιορίζονται ως «αναζητητές της ελευθερίας», ακολουθούμενο από ένα 64.5%, για το οποίο η επιλογή «κοσμικός» είναι «απολύτως αποδεκτή». Το 54.5% του δείγματος επισήμανε την επιλογή «είμαι απολίτικος-η» ως «μη αποδεκτή».

Ό,τι ξεκίνησε ως μια ειρηνική περιβαλλοντική κινητοποίηση, σταδιακά εξελίχθηκε σε μια εξέγερση σε εθνικό επίπεδο, συχνά παίρνοντας βίαιες μορφές. Ποιοι, κατά τη γνώμη σας, είναι οι βαθύτεροι λόγοι αυτής της εξέγερσης;

Στην Τουρκία, η σπέκουλα για την κτηματομεσιτική αγορά αποτελεί επέκταση του καπιταλισμού του κυβερνώντος κόμματος. Ιδιωτικοποιούν ακόμη και δημόσιους χώρους, προκειμένου να χτίσουν εμπορικά κέντρα. Στην τελική, οι διαδηλωτές βρίσκονται εδώ για να διεκδικήσουν τους δημόσιους χώρους τους. Γι’ αυτό νομίζω ότι φυσιολογικά έχουν αντικαπιταλιστικό λόγο. Εξάλλου, η κυβέρνηση του ΑΚΡ (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) συστηματικά αρνείται να ανταποκριθεί στις ανάγκες των ανθρώπων που δεν ψήφισαν αυτό το κόμμα, αρνείται να ακούσει τη φωνή των ανθρώπων που δεν την εξέλεξαν. Η κυβέρνηση δεν υποστηρίζει και δεν ανταποκρίνεται στο αίτημα των ανθρώπων για συμμετοχική δημοκρατία. Οι άνθρωποι έχουν μπουχτίσει από την αυταρχική συμπεριφορά τόσο του πρωθυπουργού, όσο και της κυβέρνησης. Επιπλέον, δεν εμπιστεύονται τη δικαστική εξουσία, ούτε και τα Μ.Μ.Ε. πλέον. Και οι δύο αυτοί θεσμοί είναι χειραγωγήσιμοι από την κυβέρνηση.

Σε αντίθεση με την, τουλάχιστον αρχική, σιωπή των κατεστημένων Μ.Μ.Ε., τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κυρίως το facebook και το twitter, άνθησαν, προσφέροντας τόσο άμεση πληροφόρηση, όσο και διευκολύνοντας το συντονισμό των εξεγερμένων. Πώς ερμηνεύετε το ρόλο τους και πώς αποτιμάτε τη σημασία τους;

Αυτό είναι η πολιτική οικονομία. Τα αμοιβαία συμφέροντα ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους ιδιοκτήτες των Μ.Μ.Ε. μόλις αποκαλύφθηκαν. Κανείς δεν εκπλήσσεται από τη σιωπή των κατεστημένων Μ.Μ.Ε. Η σιωπή ίσως θα μπορούσε να γίνει κάπως αποδεκτή. Αλλά η σκόπιμη παραπληροφόρηση είναι το χειρότερο και στις μέρες μας όχι μόνο τα κατεστημένα τηλεοπτικά κανάλια, αλλά και οι εφημερίδες είναι γεμάτες παραπληροφόρηση. Το facebook και το twitter έπαιξαν τεράστιο ρόλο στην οργάνωση και την εξάπλωση των διαδηλώσεων. Στην πραγματικότητα, μια απλή, αλλά όχι απλουστευτική, απάντηση θα ήταν η εξής: τώρα οι άνθρωποι γνωρίζουν ότι η επανάσταση δε θα μεταδοθεί τηλεοπτικά, θα τουιταριστεί.

Η διάσημη «γυναίκα στα κόκκινα» που υφίσταται ψεκασμό με χημικά έγινε, άθελά της, ένα παγκόσμιο σύμβολο αντίστασης στην κρατική καταστολή. Ποιος ο ρόλος των γυναικών στην επαναστατική διαδικασία κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων;

Δύο άφοβες γυναίκες έγιναν το σύμβολο των διαδηλώσεων. Όπως παρατηρώ, οι γυναίκες αποτελούν το ήμισυ των διαδηλωτών. Εκείνες οι γυναίκες είναι εδώ για να διεκδικήσουν την ελευθερία τους, το σώμα τους, την ανεξαρτησία τους, τον τρόπο ζωής τους, εφόσον η κυβέρνηση προσπαθεί καιρό τώρα να αναμιχτεί στις προσωπικές αποφάσεις τους.

Η βίαιη καταστολή της κατάληψης του Πάρκου Γκεζί το Σάββατο 15 Ιουνίου φαίνεται να σηματοδοτεί το συμβολικό κλείσιμο ενός κύκλου. Δεδομένης της διχαστικής, εμπρηστικής και σχεδόν εμφυλιοπολεμικής ρητορικής του πρωθυπουργού Ερντογάν, τι νομίζετε ότι θα συμβεί στο προσεχές διάστημα;

Το κίνημα δεν τελείωσε, αυτό είναι σίγουρο. Νομίζω ότι μόλις ξεκίνησε. Νομίζω ότι οι άνθρωποι μόλις ξεκίνησαν να ζητούν ελευθερία και δημοκρατία και δε θέλουν να το βάλουν κάτω. Δεν μπορώ να προβλέψω τι θα συμβεί στο μέλλον. Είναι προφανές ότι ο πρωθυπουργός προσπαθεί να προβοκάρει και να διεγείρει τους ψηφοφόρους του εναντίον των διαδηλωτών. Οι διαδηλωτές, όμως, δεν έχουν πρόβλημα με το «άλλο μισό». Οι φοιτητές μου, οι συνάδελφοί μου, οι παλιοί μου συμμαθητές, ο σύζυγός, η αδερφή μου, τα ξαδέλφια μου έχουν όλοι συμμετάσχει στις διαδηλώσεις. Η εκτίμησή μου είναι ότι η πλειονότητα των διαδηλωτών έχουν καλό μορφωτικό επίπεδο, είναι υπέρ της εκκοσμίκευσης και διαπνέονται από πολιτισμένες αντιλήψεις, σεβόμενοι τη δημοκρατία, την ελευθερία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και την πολιτισμική ποικιλομορφία. Αν οι ψηφοφόροι του ΑΚΡ το συνειδητοποιήσουν, η τουρκική κοινωνία μπορεί να ευημερήσει σε ό,τι αφορά τη δημοκρατία

Πηγή: εναντιοδρομίες

 

Femen παντού, φεμινισμός πουθενά

της Μονά Σολέ

«Οι μουσουλμάνοι φαίνεται να επιβεβαιώνουν ένα αίσθημα ανδρικής ισχύος καλύπτοντας τις γυναίκες τους και οι Δυτικοί αποκαλύπτοντάς τις» έγραψε η μαροκινή δοκιμιογράφος Φατέμα Μερνίσσι στο βιβλίο της «Το χαρέμι και η Δύση» (εκδόσεις Albin Michel, 2001). Ο ενθουσιασμός των γαλλικών ΜΜΕ για φιγούρες σαν των Femen ή της Αλίαα Ελ-Μάχντι, της αιγύπτιας φοιτήτριας που το 2011 είχε ποζάρει γυμνή στο μπλογκ της (1), δικαιώνει εκ νέου την παρατήρηση αυτή. Στις 5 Μαρτίου μπορούσε να δει κανείς στο κανάλι France 2 ένα ντοκυμανταίρ αφιερωμένο στην ουκρανικής καταγωγής κολεκτίβα που εγκαταστάθηκε στη Γαλλία εδώ και λιγότερο από ένα χρόνο (2), και ένα άλλο με τίτλο «Αλίαα, η γυμνή επαναστάτρια» στο Κανάλι της Βουλής (LCP) για τις 8 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας.

Τόσο το χειρότερο για τις χιλιάδες γυναίκες που έχουν το κακό γούστο να παλεύουν για τα δικαιώματά τους εντελώς ντυμένες και/ή να προσφέρουν ένα θέαμα λιγότερο ευθυγραμμισμένο με τα κυρίαρχα πρότυπα νεότητας, κομψότητας, ομορφιάς και αποφασιστικότητας. «Φεμινισμός είναι αυτές οι γυναίκες που διαδήλωσαν στους δρόμους του Καΐρου, όχι οι Femen! Και γι’ αυτές τις γυναίκες βλέπω λίγα τηλεοπτικά ντοκυμανταίρ», εξανίσταται στο τουΐτερ στις 6 Φεβρουαρίου η ανταποκρίτρια του France Inter στην Αίγυπτο, Βανέσσα Ντεκουρώ. Στη Γαλλία, οι φεμινιστικές οργανώσεις βλέπουν ότι πιο συχνά ερωτώνται για το τι πιστεύουν για το ουκρανικό κίνημα, παρά για τις δραστηριότητές τους (3).

«Αν μου δείξεις τα βυζιά σου, θα επιστρέψω με το φωτογράφο μου»

Γυναίκες, θέλετε να ακουστείτε; Μία είναι η λύση: γδυθείτε! Τον Οκτώβριο του 2012 στη Γερμανία, οι πρόσφυγες που κατασκήνωσαν μπροστά στην Πύλη του Βραδεμβούργου, στο κέντρο του Βερολίνου, για να διαμαρτυρηθούν για τις συνθήκες ζωής τους, προσπαθούσαν να τραβήξουν την προσοχή των ΜΜΕ. Θυμωμένη, μια νεαρή γυναίκα που διαδήλωνε μαζί τους είπε σ’ έναν δημοσιογράφο της Bild: «Τί θέλεις δηλαδή; Να γδυθώ;» «Ο δημοσιογράφος έφυγε υποσχόμενος να επιστρέψει με το φωτογράφο του. Άλλοι δημοσιογράφοι το έμαθαν και να! Ένα πλήθος μαζεύτηκε γύρω από τις νεαρές γυναίκες που συμπαραστέκονταν στους πρόσφυγές. Δεν ήταν γυμνές, αλλά εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για να καταγγείλουν την εντυπωσιοθηρία των ΜΜΕ (4)».

Όσο για τις Femen, αυτές υπήρξαν πιο πραγματίστριες. Σε μια από τις πρώτες τους πράξεις, στην Ουκρανία, το 2008, είχαν γράψει συνθήματα στις γυμνές τους πλάτες, αλλά οι φωτογράφοι δεν ενδιαφέρονταν παρά μόνο για τα στήθη τους. Αυτές λοιπόν μετέφεραν τα συνθήματα (5)… Αυτή η πραγματικότητα δεν προκάλεσε κάποιον προβληματισμό στην Ίννα Σεβτσένκο, την Ουκρανή που εξήγαγε τη μάρκα Femen στη Γαλλία: «Γνωρίζαμε τι έχουν ανάγκη τα ΜΜΕ», δήλωσε το Δεκέμβριο στον διαδικτυακό τόπο Rue89. «Σεξ, σκάνδαλα, προκλήσεις: Πρέπει να τους τα δώσουμε. Το να είσαι στις εφημερίδες σημαίνει ότι υπάρχεις (6)». Αλήθεια;

Σίγουρα η μαχητική φεμινίστρια Κλεμαντίν Ωταίν έχει δίκιο να μας θυμίζει ότι «το χάπενινγκ είναι κομμάτι της κουλτούρα μας. Από τη σουφραζέτα Υμπερτίν Ωκλέλ, που αναποδογύρισε τις κάλπες στις δημοτικές εκλογές του 1910, για να μπορέσουν οι εφημερίδες της Τρίτης Δημοκρατίας να έχουν τις τρας φωτογραφίες τους στο πρωτοσέλιδο, ως τις ακτιβίστριες του MLF που πετούσαν βοδινά πνευμόνια στις συναντήσεις κατά των εκτρώσεων στη δεκαετία του ’70, γνωρίζαμε επίσης να προκαλούμε (7)!» Αυτός ο τρόπος δράσης είναι επίσης αυτός της οργάνωσης Act Up στον αγώνα κατά του AIDS. Όμως, ακόμα και πίσω από τις προκλήσεις, υπήρχε ένα πολιτικό βάθος, στέρεο και προϊόν στοχασμού, που τις νοηματοδοτούσε. Στην περίπτωση των Femen είναι λίγο να πει κανείς ότι ο λόγος τους είναι ανακόλουθος, όταν δεν αποδεικνύεται πραγματικά καταστροφικός.

Ενάντια στις γριές που διαβάζουν βιβλία

Η μόνιμη αναγωγή των γυναικών στο σώμα και τη σεξουαλικότητά τους, η άρνηση των διανοητικών τους ικανοτήτων, το γεγονός ότι όσες αδυνατούν να ευχαριστήσουν τα ανδρικά βλέμματα είναι κοινωνικά αόρατες, αποτελούν τους ακρογωνιαίους λίθους του πατριαρχικού συστήματος. Το ότι ένα «κίνημα» -δεν είναι παρά καμιά εικοσαριά στη Γαλλία- που θέλει να ονομάζεται φεμινιστικό μπορεί να το αγνοεί μας αφήνει άναυδες. «Ζούμε κάτω από ανδρική κυριαρχία, και αυτός (η γύμνια) είναι ο μόνος τρόπος να τους προκαλέσουμε, να κερδίσουμε την προσοχή τους» δήλωσε η Ίννα Σεβτσένκο στον Guardian (8). Ένας φεμινισμός που υποκλίνεται στην ανδρική κυριαρχία. Θα έπρεπε να τον εφεύρουμε.

Η Σεβτσένκο όχι μόνο αποδέχεται αυτήν την τάξη πραγμάτων, αλλά την επιδοκιμάζει κιόλας. (Πάντα στον Guardian): «Ο κλασικός φεμινισμός δε λειτουργεί πια. Είναι περιθωριοποιημένος στον κόσμο των διαλέξεων και των βιβλίων». Έχει δίκιο! Κάτω οι γριές και άρρωστες, δεν είναι καν ευχάριστες στην όψη. Και τα βιβλία, είναι γεμάτα γράμματα και προκαλούν πονοκέφαλο, μπλιάχ! Συγγραφέας ενός εξαιρετικού βιβλίου σχετικά με τις χρήσεις του σώματος στην πολιτική (9), η Κλωντ Γκυιγιόν σχολιάζει: «Και ο πιο καλοπροαίρετος παρατηρητής θα έλεγε πως αυτή η φράση εκφράζει την οίηση και τη σκληρότητα των νιάτων. Πρέπει επίσης, δυστυχώς, να συμπληρώσουμε και για την περίσταση: και τη μεγάλη τους ηλιθιότητα! Όντως, και η Ίννα θα μπορούσε ίσως να το διαβάσει σε κάποιο βιβλίο,  η εικόνα της φεμινίστριας ως γριάς αποκομμένης από τον κόσμο (βλ. και από το εμπόριο σαρκός) είναι ένα παμπάλαιο αντιφεμινιστικό κλισέ, που είναι εκνευριστικό να το βλέπεις να επαναλαμβάνεται από μια ακτιβίστρια που υποτίθεται ότι θέλει να ανανεώσει το φεμινισμό (10)». Από τότε, οι γαλλίδες εκπρόσωποι της κολεκτίβας ένιωσαν την υποχρέωση να εκδώσουν ένα βιβλίο με συνεντεύξεις (11): «Στη Γαλλία πρέπει να εκδώσεις κείμενα για να είσαι αναγνωρισμένος, νομιμοποιημένος» λέει αναστενάζοντας μια από αυτές (Libération, 7 Μαρτίου 2013). Τι σκληρό!

Στο Rue89, η Σεβτσένκο συνοψίζει επίσης, το λόγο των νεαρών Γαλλίδων που θέλουν να γίνουν μέλη των Femen: «Μου λένε: “Τα ήδη υπάρχοντα φεμινιστικά κινήματα στη Γαλλία δεν είναι φτιαγμένα για νέες γυναίκες, αλλά για διανοούμενες που μοιάζουν με άντρες και αρνούνται τη σεξουαλικότητα, αυτό που κάνει τις γυναίκες θηλυκές”». Από αυτήν την άποψη, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι οι Femen, αναμφισβήτητα, έχουν σημειώσει πρόοδο. Όταν πρόκειται για μια πρόγονο, όπως η Σιμόν Ντε Μπωβουάρ, έπρεπε να περιμένουμε εκατό χρόνια από τη γέννησή της, το 2008, για να τη δούμε επιτέλους γυμνή: Πέρασε πολύς καιρός, αλλά η υπομονή του κόσμου ανταμείφθηκε: Διακριτικά, ο Nouvel Observateur (3 Ιανουαρίου 2008) δημοσίευσε στο εξώφυλλό του μια φωτογραφία που έδειχνε τη συγγραφέα του «Δεύτερου φύλου» γυμνή, με την πλάτη γυρισμένη, στο μπάνιο της (12). Οι Femen σαν καλά κορίτσια κάνουν τη δουλειά από μόνες τους (“femen” σημαίνει εξάλλου «μπούτι» στα λατινικά, αλλά δεν έχει να κάνει, άλλωστε διάλεξαν το όνομα «γιατί ακούγεται καλά»). Τέλος πάντων, ας μην είμαστε σεμνότυφες: Το να είσαι φεμινίστρια δε σημαίνει ότι για το λόγο αυτό δεν έχεις σώμα, αισθησιασμό και σεξουαλική ζωή. Μπορείς μόνο να θρηνείς που όλες αυτές –και αυτοί- που θέλουν να ευχαριστηθούν και το κωλαράκι του Ζαν-Πωλ Σαρτρ, πρέπει να περιμένουν ακόμα. Τι έκανε ο Nouvel Observateur; Οι μεγάλες διανοούμενες δεν είχαν κι αυτές σώμα, αισθησιασμό και σεξουαλική ζωή; Γιατί να μη βγάλουμε κέρδος κι απ’ αυτό; Γιατί να μην είναι κι αυτές ένα προϊόν, που μπορούμε να το επιδείξουμε και να το εμπορευματοποιήσουμε ανεξάρτητα από τη θέληση των ενδιαφερομένων;

«Ποπ φεμινισμός»

Αφού κέρδισαν την ευρεία συμπάθεια μετά την εις βάρος τους επίθεση από τους καθολικούς εξτρεμιστές της Civitas κατά τη διάρκεια της διαδήλωσης ενάντια στο γάμο για όλους το Νοέμβριο του 2012, οι Femen προκάλεσαν όλο και περισσότερο την επιφυλακτικότητα και την αποδοκιμασία- για παράδειγμα εκ μέρους της φεμινιστικής κολεκτίβας Les TumulTueses ή της ηθοποιού και σκηνοθέτιδας Οβιντί. Δεχόμενες την κριτική για την προσοχή που δίνουν στην εικόνα του γυναικείου σώματος, όπως κατασκευάζεται από την διαφημιστική βιομηχανία, υπερασπίστηκαν τους εαυτούς τους δημοσιεύοντας φωτογραφίες κάποιων μελών τους που ξεφεύγουν απ’ τα πρότυπα αυτά. Το πρόβλημα είναι ότι αυτές δεν θα τις δούμε ποτέ στο εξώφυλλο του Inrockuptibles, τα πλαδαρά στήθη δεν ταιριάζουν με τον «ποπ φεμινισμό» που προωθεί το περιοδικό –ούτε στο Obsession, το ένθετο για τη μόδα και την κατανάλωση του Nouvel Observateur, για το οποίο οι Femen πόζαραν τον περασμένο Σεπτέμβριο. Και δεν μπορεί να αντιτείνει κανείς ότι αυτό δεν είναι δικό τους λάθος: Αν ήθελαν να είναι κατ’ ελάχιστον αξιόπιστες, θα έπρεπε να επιβάλλουν την παρουσία αυτών των μελών τους στη σειρά των φωτογραφήσεων. «Ποιο μπορεί να είναι το παραγόμενο αποτέλεσμα αυτής της φωτογραφίας (στο Inrockuptibles), για τις λιγότερο νέες γυναίκες ή τις λιγότερο ωφελημένες από τη γενετική τυχαιότητα;» αναρωτιέται η Κλωντ Γκυιγιόν. «Το ίδιο αποτέλεσμα με αυτό της εκδοτικής και σεξιστικής τρομοκρατίας, που ο φεμινισμός ποτέ δεν έπαψε να καταγγέλλει. Αυτή η φωτογραφία δε δίνει απλά λάθος μήνυμα, είναι μια πολιτική αντίφαση». Οι επαναλαμβανόμενες διαψεύσεις των μελών της κολεκτίβας δεν αρκούν, εξάλλου για να σβήσουν την υποψία για μια πολιτική ηθελημένης φωτογένειας. Στο βιβλίο Femen, μια από τις ουκρανές ιδρύτριες δηλώνει: «Οι κοπέλες μας πρέπει να είναι αθλητικές για να μπορούν να αντεπεξέλθουν στις δύσκολες δοκιμασίες και όμορφες για να χρησιμοποιούν το σώμα τους για έναν καλό σκοπό. Συνοψίζοντας, οι Femen ενσαρκώνουν την εικόνα της νέας γυναίκας: όμορφη, δραστήρια και εντελώς ελεύθερη». Ο φεμινισμός καλύτερος κι από ένα γιαούρτι με μπίφιντους. Μια γαλλίδα συντρόφισσά της επικαλείται «λάθος στη μετάφραση» (13)…

Όποια και νά ’ναι η πραγματική κατάσταση, δεν είναι σίγουρο ότι τα ΜΜΕ και το ευρύ κοινό μπορούν να κάνουν τη διάκριση ανάμεσα στις Femen και την Τσιτσιολίνα για παράδειγμα –πρόδρομό τους ως προς το στεφάνι από λουλούδια στα ξανθά τους μαλλιά- ή το κορίτσι της σελίδας 3 της βρετανικής εφημερίδας The Sun. Ας ακούσουμε ξανά την Κλωντ Γκυιγιόν: «“Τουλάχιστον”, μου είπε μια νεαρή γυναίκα, “από τη στιγμή που γδύθηκαν, τις ακούνε!” Τι βλακείες! Τις κοιτάζουν, πρώτα και κύρια. Και όταν οι διευθυντές σύνταξης βαρεθούν τα γυμνά πρωτοσέλιδα (κάποτε θα τελειώσει χαζούλα!), δεν θα τις κοιτούν πια». Οι δημοσιογράφοι του Rue89 είναι και οι ίδιες προβληματισμένες μπροστά στην επιτυχία που έχει στο κοινό η κολεκτίβα: «Το πρώτο άρθρο που κάναμε για τις Femen ήταν με εικόνες. Δείξαμε απλά μια γυμνόστηθη φωτογραφία μιας από τις Femen μπροστά στο σπίτι του Ντομινίκ Στρως-Καν. Τη φωτογραφία συνόδευαν τρεις παράγραφοι. Το άρθρο συγκέντρωσε 69.500 επισκέψεις. Είναι πολλές». Στον καπνισμένο «σεξτρεμισμό» που προωθεί η ομάδα, μπορεί κάλλιστα να αντιτάξει κανείς ότι πρόκειται κυρίως για «σεξ» από αυτό που κάνει τη μηχανή των μέσων ενημέρωσης να λειτουργεί.

Έγιναν όλα τα ΜΜΕ φεμινιστικά;

Υπάρχει λοιπόν τόσο μεγάλη συναίνεση πάνω στον φεμινισμό σε σημείο να κάνει εξώφυλλα σε όλες τις εφημερίδες και να έχει την τιμή να γίνονται γι’ αυτόν τηλεοπτικά ντοκυμανταίρ με άφθονη προώθηση στον τύπο; Θα ’πρεπε να είναι κανείς αφελής για να το πιστέψει. Το ενδιαφέρον για τις Femen αποδεικνύεται απόλυτα συμβατό με τον πιο χοντροκομμένο αντιφεμινισμό. Έτσι, στις 7 Μαρτίου, η Libération τους αφιέρωσε ένα δισέλιδο, χωρίς αυτό να την εμποδίσει να δημοσιεύσει την επόμενη, για την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, ένα τεύχος-ανθολόγιο. Υπό τον τίτλο «Σεξ για όλους!» επέλεξε να αφιερώσει το πρωτοσέλιδο στην «σεξουαλική βοήθεια» για τα άτομα με αναπηρία. Η φωτογραφία του εξωφύλλου έδειχνε έναν ανάπηρο στο κρεβάτι με μία «βοηθό» (ξανθιά, χαμογελαστή, ενσάρκωση της γλυκύτητας και της αυταπάρνησης που εκφράζουν οι πραγματικές γυναίκες), και όχι το αντίστροφο: Είπαμε «σεξ για όλους», όχι «για όλες».

Για την εφημερίδα, αυτή η μάχη εντάσσεται στο πλαίσιο της πάγιας υπεράσπισης εκ μέρους της πορνείας. Τον περασμένο Ιανουάριο , δημοσίευσε το πορτραίτο ενός πολλαπλά ανάπηρου που αγωνιζόταν για το δικαίωμα στη «σεξουαλική βοήθεια». Όπως παρατήρησε στο μπλογκ του ο σκηνοθέτης Πατρίκ Ζαν (14), ο άνδρας αυτός είχε ήδη κατά τη διάρκεια της ζωής του δύο συντρόφους και μάλιστα και παιδιά, πράγμα που σχετικοποιούσε κάπως το επιχείρημα της ανικανότητας των ατόμων με αναπηρία να έχουν σεξουαλική ζωή. Για την ιστορία, για να συμπληρωθεί η εικόνα της γυναίκας σύμφωνα με τη Libération, το πορτραίτο της τελευταίας σελίδας ήταν αυτό της Μις Γαλλία.

Την ίδια αποστροφή νιώθει κανείς βλέποντας τη Charlie Hebdo, το προπύργιο του καθεστωτικού χιούμορ, της οποίας τα σκίτσα επαναλαμβάνουν κάθε βδομάδα ότι τι πιο δυσφημιστικό πράγμα που μπορεί να πάθει κανείς είναι να σοδομισθεί, να βρεθεί δηλαδή, σε θέση «θηλυκή» (15), να συνεργάζεται με τις Femen για το ειδικό τεύχος της 6ης Μαρτίου 2013. Στο εξώφυλλο, ένα σκίτσο του “Luz” επαναλαμβάνει μια διαφήμιση της ομάδας, που δείχνει τις ακτιβίστριές της να κραδαίνουν ένα ζευγάρι όρχεις. Το κλισέ των υστερικών φεμινιστριών που «θέλουν να μας κόψουν τα παπάρια», ταιριασμένο με τη διαφημιστική αισθητική: Μια ωραία σύνθεση σε παραγωγή Femen. Στη συνέντευξη που παραχώρησε στην εβδομαδιαία σατιρική εφημερίδα, η Σεβτσένκο δηλώνει ότι επιθυμεί μια κοινωνία «όπου οι γυναίκες είναι πιο ισχυρές από τους άνδρες». Όμορφα…

Ένας ψευδο-φεμινισμός που προκαλεί τη λαιμαργία των πιο υπόπτων: Στη Γαλλία αυτό θυμίζει τη μιντιακή φούσκα γύρω από τις “Ni putes, ni soumises” (Ούτε πουτάνες ούτε υποταγμένες ΣτΜ), που έγιναν διάσημες στο μέτρο που αυτό επέτρεπε να ενδυναμωθεί ο στιγματισμός του Ισλάμ και του «αγοριού αραβικής καταγωγής (16)». Δυο πρώην ακτιβίστριες της ένωσης, η Λούμπνα Μελιάν –κοινοβουλευτική βοηθός του σοσιαλιστή βουλευτή Μάλεκ Μπουτίχ- και η Σάφια Λέμπντι ήταν άλλωστε από τις πρώτες που κατευθύνθηκαν προς τις Femen, πριν πάρουν τις αποστάσεις τους. Το γαλλικό τμήμα της οργάνωσης εγκαταστάθηκε στη Γκουτ Ντ’Ορ, μια γειτονιά του Παρισιού, όπου ζουν πολλοί μουσουλμάνοι και ανακοίνωσε την εγκατάστασή της με μια αφίσα στα εθνικά χρώματα, που θύμιζε περιέργως τα «απεριτίφ με λουκάνικα» που οργανώθηκαν στην ίδια περιοχή από την άκρα δεξιά.

«Αραβική νοοτροπία» στην Ουκρανία

Αν ο ριζοσπαστικός αντικληρικαλισμός της κολεκτίβας γίνεται εύκολα κατανοητός αν λάβουμε υπόψη το βάρος της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην ουκρανική δημόσια ζωή, οι εκπρόσωποί της έχουν την τάση να ξεπερνούν τα όρια όσον αφορά το Ισλάμ. Μια από τις ιδρύτριες της ομάδας, η Άννα Χούτσολ, φλερτάροντας με το ρατσισμό είχε πει ελεεινολογώντας την ουκρανική κοινωνία ότι στάθηκε ανίκανη να «ξεριζώσει την αραβική νοοτροπία προς τις γυναίκες (17)».

Το Μάρτιο του 2012, με σύνθημα «καλύτερα γυμνή, παρά με μπούρκα» οι Femen Γαλλίας οργάνωσαν μια «επιχείρηση αντι-μπούρκα» μπροστά στον Πύργο του Άιφελ. Τα μέλη της φώναζαν επίσης ότι «η γύμνια είναι ελευθερία» ή «Γαλλία, γδύσου!» Διαιώνιζαν έτσι μια αντίληψη βαθιά ριζωμένη στη δυτική κουλτούρα σύμφωνα με την οποία η σωτηρία δεν μπορεί να προκύψει παρά μόνον από τη μέγιστη έκθεση του σώματος, αρνούμενη να δει τη βία που μπορεί αυτή πολλές φορές να συμπεριλαμβάνει (18).

Πολλές φεμινίστριες είχαν την αντίρρηση ότι από την επιμονή στην ανωτερότητα της γύμνιας, θα ήταν μάλλον προτιμότερο να υπερασπιστούμε την ελευθερία των γυναικών να ντύνονται όπως επιθυμούν. Όμως, οι Femen είναι σίγουρες ότι κατέχουν την αλήθεια. «Δεν πρόκειται να προσαρμόσουμε το λόγο μας στις δέκα χώρες που είναι εγκατεστημένη η ομάδα. Το μήνυμά μας είναι οικουμενικό», μας διαβεβαιώνει η Σεβτσένκο στην εφημερίδα 20 minutes. Αυτό το μίγμα διανοητικής νωθρότητας και οίησης, αυτή η διάθεση να υπαγορεύσουν ποια είναι η μοναδική σωστή τοποθέτηση στις γυναίκες όλου του κόσμου, έγινε δεκτό μάλλον ψυχρά. Η ερευνήτρια Σάρα Σάλεμ είχε προσάψει στην αιγύπτια φοιτήτρια Αλίαα Ελ-Μάχντι τη συμμαχία της με τις Femen: «Αν η πράξη της να γδυθεί στο μπλογκ της θα μπορούσε να ειδωθεί σαν μέσο να προκαλέσει μια πατριαρχική κοινωνία, είναι προβληματικό το γεγονός ότι συνεργάζεται με μια ομάδα που θα μπορούσε να προσδιοριστεί ως αποικιοκρατικής νοοτροπίας (19)». Αλλά γιατί να αμφιβάλλετε όταν αρκεί να δείξετε τα στήθη σας για να εξασφαλίσετε το μέγιστο κοινό;

___________________________________________________________________________

(1) Υπό το φως της παρατήρησης της Μερνίσσι, η πράξη της Ελ-Μάχντι φέρει αναμφισβήτητο ανατρεπτικό βάρος μέσα στο αιγυπτιακό πλαίσιο. Της έχει εξάλλου κοστίσει αφόρητες απειλές. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι η απολύτως ατομική πορεία της στέκεται ανίκανη να εξελίξει τις νοοτροπίες στην πατρίδα της. Αποδεικνύεται μάλιστα αντιπαραγωγική: Στη Δύση, η νεαρή γυναίκα υιοθετήθηκε πολιτικά από σχολιαστές των οποίων ο λόγος –ή οι σκέψεις στο πίσω μέρος του μυαλού τους- δεν είναι πάντοτε και τόσο καλοπροαίρετες απέναντι στη χώρα καταγωγής της.

(2) Nos seins, nos armes, de Caroline Fourest et Nadia El-Fani.

(3) «  Femen, la guerre des “sextrémistes”  », Libération, 7 mars 2013.

(4) «  “Si tu montres tes nichons, je reviens avec mon photographe”  », Seenthis, octobre 2012.

(5) «  Ukraine : le féminisme seins nus tisse sa toile dans le monde  », AFP, 7 mars 2013.

(6) «  Seins nus : les Femen, phénomène médiatique ou féministe  ?  », Rue89, 23 décembre 2012.

(7) «  Le féminisme à l’épreuve du sextrémisme  », M – Le magazine du Monde, 9 mars 2013.

(8) «  Femen’s topless warriors start boot camp for global feminism  », The Guardian, 22 septembre 2012.

(9) Claude Guillon, Je chante le corps critique, H&O, Paris, 2008.

(10) «  Quel usage politique de la nudité  ?  », Claude Guillon, 7 février 2013. Ajout du 13 mars : lire aussi «  “Sauvées par le gong”  ? Femen, suite et fin  » (12 mars).

(11) Femen, entretiens avec Galia Ackerman, Calmann-Lévy, Paris, 2013.

(12) Lire Sylvie Tissot, «  “Une midinette aux ongles laqués”  », Le Monde diplomatique, février 2008.

(13) «  Femen : “Notre message est universel”  », 20minutes.fr, 5 mars 2013.

(14) «  Prostitution : Libération remet le couvert  », Le blog de Patric Jean, 7 janvier 2013.

(15) Cf. Maïa Mazaurette, «  Une remarque au sujet des caricatures “humiliantes” dans Charlie Hebdo  », Sexactu, 20 septembre 2012.

(16) Nacira Guénif-Souilamas et Eric Macé, Les féministes et le garçon arabe, L’Aube, La Tour d’Aigues, 2004.

(17) «  Femen, Ukraine’s Topless Warriors  », TheAtlantic.com, 28 novembre 2012.

(18) Cf. «  Femen ou le fétichisme du dévoilement  », Seenthis, octobre 2012, et Alain Gresh, «  Jupe et string obligatoires  », Nouvelles d’Orient, Les blogs du Diplo, 20 mars 2011.

(19) Sara Salem, «  Femen’s Neocolonial Feminism : When Nudity Becomes a Uniform  », Al-Akhbar English, 26 décembre 2012.

 

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη Le Monde diplomatique

μετάφραση: Καπυμπάρα

Πηγή: παραλληλογράφος

 

Διαβάστε ακόμα

Το σύνδρομο της ΡΕΤΑ: για τον μετά-φεμινιστικό ακτιβισμό, το φύλο και τον βεγκανισμό

4 Απριλίου Διεθνής Ημέρα της Γυμνόστηθης Τζιχάντ!

Οταν ο ακτιβισμός προτάσσει τα …στήθη του

 

 

Ο σοσιαλισμός του 21ου αιώνα θα είναι και φεμινιστικός

της Αφροδίτης Σταμπουλή

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ έχει διακηρύξει ως απώτερο στόχο του το σοσιαλισμό, που «αποσκοπεί τελικά στην απάλειψη των σχέσεων εκμετάλλευσης, στην κατάργηση των κοινωνικών τάξεων και των πατριαρχικών σχέσεων και στην αρμονική συμβίωση κοινωνίας και φύσης», έχοντας  έτσι από τη σύστασή του συναντηθεί με τον αριστερό φεμινισμό. Θα ήταν κοινοτοπία να επαναλάβει κανείς ότι είναι ουσιώδης στόχος της αριστεράς η απελευθέρωση ολόκληρης της κοινωνίας, άρα και όλων των γυναικών που αποτελούν το μισό της κομμάτι, και είναι θεμελιώδης παραδοχή του αριστερού φεμινισμού ότι ο καπιταλισμός ως σύστημα εκμετάλλευσης μεταξύ των τάξεων και η πατριαρχία ως σύστημα εξουσίας μεταξύ των φύλων τροφοδοτούν το ένα το άλλο και δεν μπορεί να καταπολεμηθεί αποτελεσματικά το ένα χωρίς το άλλο.

Στο πλαίσιο αυτό είναι εύλογη η προσδοκία οι προγραμματικοί μας στόχοι και το καταστατικό του φορέα που ιδρύουμε όχι να υστερούν αλλά να προηγούνται των συστάσεων οργανισμών όπως η Επιτροπή Εξάλειψης  Διακρίσεων Κατά Γυναικών του ΟΗΕ, που εποπτεύει την εφαρμογή της CEDAW, να υπερκεράζουν τις προδιαγραφές του Σύνθετου Δείκτη Ισότητας των Φύλων του αντίστοιχου Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου και να εναρμονίζονται με τα κεκτημένα του Κόμματος της Ευρωπαϊκής Αριστεράς.

Ο στόχος της δημιουργίας ασπίδας κοινωνικής προστασίας είναι απαραίτητο να περιλαμβάνει θετικά μέτρα για τις γυναίκες που όχι μόνο πλήττονται πρώτες από την κρίση, όπως δείχνουν οι δείκτες ανεργίας, αλλά και εξαναγκάζονται να επιστρέψουν στους παραδοσιακούς ρόλους της αποκλειστικής και απλήρωτης φροντίδας παιδιών, ασθενών και ηλικιωμένων. Οι δομές αλληλεγγύης, που πολύ σωστά δημιουργούνται η/και στηρίζονται από μέλη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ και μπορούν να αποτελέσουν το πρώτο εργαλείο παροχής τέτοιας φροντίδας, μεταφέρουν την άσκηση αυτών των λειτουργιών και πάλι στο δημόσιο χώρο και είναι δυνατόν να δράσουν απελευθερωτικά, εφόσον λαμβάνεται συνειδητά φροντίδα ώστε να μην αναπαράγεται στο πλαίσιό τους ο παραδοσιακός καταμερισμός εργασίας κατά φύλα.

Η έμφυλη διάσταση είναι αναγκαίο να εμπεριέχεται στο στόχο της αποκατάστασης του κοινωνικού κράτους με σαφή δέσμευση για αναβαθμισμένες παροχές που αφορούν την αναπαραγωγική και σεξουαλική υγεία, όπως και στο στόχο της αναβάθμισης του θεσμικού πλαισίου των εργασιακών σχέσεων με ρητά μέτρα προστασίας της άσκησης των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων.

Ο στόχος της ριζικής αλλαγής της λειτουργίας του κράτους και της τοπικής αυτοδιοίκησης παραμένει ελλιπής και ακρωτηριασμένος αν δεν περιλαμβάνει την επιδίωξη αναβαθμισμένης συμμετοχής των γυναικών σε κάθε τομέα. Η θεσμοθέτηση ποσοστώσεων σε κάθε όργανο λήψης και εκτέλεσης αποφάσεων έχει αποδειχθεί από τη διεθνή εμπειρία αναντικατάστατο εργαλείο για το σκοπό αυτό.

Η συμμετοχή στην τέχνη, τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, των οποίων η στήριξη αποτελεί επίσης προγραμματικό στόχο, προϋποθέτει ελεύθερο χρόνο, το ανισότερα, ίσως κατανεμημένο ανάμεσα στα φύλα αγαθό εξ αιτίας κυρίως της άνισης κατανομής των οικιακών εργασιών, ακόμη και στην Ευρώπη των 27. Την ανισότητα αυτή προωθούν, μαζί με το σεξισμό και την εμπορευματοποίηση του γυναικείου σώματος, διάφορα πολιτιστικά προϊόντα μαζικής απεύθυνσης εμπεδώνοντας τα αντίστοιχα στερεότυπα, η καταπολέμηση των οποίων θα πρέπει να τεθεί στις προτεραιότητες των πολιτιστικών μας παρεμβάσεων.

Στα ζητήματα που τίθενται στα πλαίσια του στόχου καταπολέμησης των διακρίσεων δεν επιτρέπεται να αγνοούνται οι διακρίσεις λόγω φύλου μέσα στις ίδιες τις αποκλεισμένες ομάδες. Είναι αναγκαίο να διατυπώνεται π.χ. η επιδίωξη της εξάλειψης των αλληλένδετων φαινομένων της πρώιμης διακοπής της εκπαίδευσης των κοριτσιών και του πρώιμου η/και αναγκαστικού γάμου μέσα σ’ αυτές τις ομάδες.

Όσον αφορά, τέλος, στο στόχο του περιορισμού της εγκληματικότητας, δεν μπορεί να παραλείπεται η αναφορά σε μια από τις πιο διαδεδομένες μορφές εγκληματικότητας, τη βία κατά των γυναικών. Είτε πρόκειται για ενδοοικογενειακή βία, είτε για σεξουαλική παρενόχληση, είτε για σεξουαλική εκμετάλλευση και καταναγκαστική πορνεία, είτε για βιασμό, είτε για βία που ασκούν οι δυνάμεις καταστολής, η αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών οφείλει να θεωρείται αδιαπραγμάτευτη επιδίωξη του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ, για την επίτευξη της οποίας απαιτείται επικαιροποίηση του θεσμικού πλαισίου, εκπαίδευση των διωκτικών αρχών ώστε να διευκολύνεται και όχι να αποτρέπεται η πρόσβαση στη δικαιοσύνη, και λειτουργία υποστηρικτικών δομών που θα εξασφαλίζουν την προστασία και την κοινωνική επανένταξη του θύματος.

Εφ’ όσον ο φορέας που ιδρύουμε «επιδιώκει συστηματικά να αποτελεί πρότυπο και εικόνα της κοινωνίας για την οποία αγωνίζεται» οι προσδοκίες από το καταστατικό είναι ακόμη υψηλότερες. Και ασφαλώς ικανοποιούνται, ως ένα βαθμό, αυτές οι προσδοκίες από τις ομόφωνα δεκτές διατυπώσεις «Οι οργανώσεις μελών επιδιώκουν την ισόρροπη συμμετοχή των δύο φύλων» και «Τόσο στην άσκηση των δικαιωμάτων όσο και στην κατανομή των καθηκόντων επιδιώκεται η αμφισβήτηση των στερεότυπων ρόλων των φύλων», αν και γίνεται κατανοητό ότι η εφαρμογή τους συνιστά ένα στοίχημα που θα πρέπει να κερδίζεται καθημερινά. Στον ίδιο βαθμό ικανοποιούνται αυτές οι προσδοκίες από το σχήμα συντονιστής/τρια-αναπληρωτής/τρια άντρας γυναίκα υποχρεωτικά.

Εκείνο που αποτέλεσε δυσάρεστη έκπληξη ήταν οι επικρίσεις στην πρόταση ανόδου του ποσοστού συμμετοχής κάθε φύλου σε κάθε όργανο στο 40% τουλάχιστον με προοπτική την κεκτημένη στο ΚΕΑ ισόρροπη συμμετοχή 50-50. Αποτελεί κοινό τόπο ότι, όπου εφαρμόστηκε αυτή η θετική διάκριση, συνέβαλε στο ξεπέρασμα των παραγόντων που ανέστελλαν τη συμμετοχή των γυναικών στη δημόσια σφαίρα και στην ανάδειξη δημοσίων προσώπων ικανών και αποτελεσματικών που εμπλούτισαν τη δράση και ανέβασαν το επίπεδο παρέμβασης του οργάνου στο οποίο συμμετείχαν. Είναι αδιανόητο ο πολιτικός φορέας που διεκδικεί το σοσιαλισμό του 21ου αιώνα να υπολείπεται στο πεδίο αυτό ως προς τις κατακτήσεις προηγουμένων δεκαετιών. Το ιδρυτικό μας συνέδριο αναμένεται να δώσει την απάντηση που αντιστοιχεί στο μέλλον που μας αξίζει.

 

H γυναικεία εμπειρία στην Ελλάδα της κρίσης: μια έκθεση φωτογραφίας στην Ελλάδα της κρίσης…

φωτογραφία της Ευαγγελίας Δουκάκη

της Ελένης Καρασαββίδου

Όπως έχει υποστηριχθεί από την κοινωνιολογία της λογοτεχνίας (Sarah Elizabeth Turner), αν η  αυτοβιογραφική γραφή αγγίζει βαθιά πολλούς ανθρώπους είναι γιατί η αυτοβιογραφία αποτελεί εργαλείο με το οποίο οι ανίσχυροι/ες μπορούν να αντιδράσουν αποκαλύπτοντας τα κενά της ανθρώπινης εμπειρίας που παραγνωρίζονται από την πολιτισμική ηγεμονία και τον «κυρίαρχο» λόγο. Αντιθέτως καταγράφει και αποκαλύπτει εμπειρίες που αποδομούν στερεότυπα και περιορισμούς. Με αυτό το σκεπτικό κατά βάση διοργανώσαμε στα πλαίσια της Εναλλακτικής Συνόδου έκθεση φωτογραφίας (χρησιμοποιώντας με άλλα λόγια τον λόγο της εικόνας) με θέμα «η Γυναικεία εμπειρία στην Ελλάδα της κρίσης».

Αυτή η Έκθεση, παρότι όχι αντιπροσωπευτική μα προϊόν της ανάγκης, είχε ως στόχο της να εξερευνήσει κάποιες πλευρές της γυναικείας εμπειρίας σε μια «δυτική» ή «εκδυτικισμένη» κοινωνία (αποδεχόμενη την σύμβαση μιας κυρίαρχης ανάγνωσης για την Δύση) σε περίοδο όπου τα δικαιώματα αποδομούνται και οι ταυτότητες αμφισβητούνται ή υποχωρούν. Συμμετείχαν με αλφαβητική σειρά οι Αντωνή Ειρήνη, (απόφοιτος της ΑΣΚΤ, εικαστικός) Δουκάκη Εύα (ερασιτέχνης φωτογράφος), Καρασαββίδου Ελένη (λογοτέχνης, ερασιτέχνης φωτογράφος), Λυκογιώργου Δώρα (εικαστικός, δημιουργός της ιστοσελίδας www.mysticinwood.com)

Η γλώσσα των συμμετεχουσών, παρόλο που ήταν ποικίλη, υπήρξε διαφορετική από αυτή των επίσημων πολιτικών ρητορικών, μετουσιωνόμενη σε κραυγή, οργή, χαμόγελο, δάκρυ, ή ακόμη και καταφυγή σε έναν μυστικιστικό προ-βιομηχανικό κόσμο. Όπως έχει επισημανθεί ο τρόπος που οι γυναίκες κάνουν τέχνη ή την προσεγγίζουν, όταν φυσικά υπάρχει κοινωνική συνείδηση από πίσω, ξεπερνά τα αυτονόητα της κοινωνικοπολιτικής μα και καλλιτεχνικής ιεραρχίας με σκοπό να παρουσιάσει την ίδια παλιά αλλά διαρκώς καινούργια διαπίστωση του φεμινιστικού κινήματος ότι «το προσωπικό είναι πολιτικό και το πολιτικό προσωπικό. Το πολύ προσωπικό γίνεται τέχνη.

 

 φωτογραφία της Ελένης Καρασαββίδου

Ο Άδωνις Γεωργιάδης αποφασίζει και διατάσσει

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Μόνο οργή μπορεί να προκαλέσει η επαναφορά της υγειονομικής διάταξης η οποία χρησιμοποιήθηκε τον Απρίλιο-Μάιο του 2012 για τη βαρύτατη παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων 27 οροθετικών γυναικών, οι οποίες υποχρεώθηκαν σε τεστ για τον ιο ΗIV, στη συνέχεια διαπομπεύθηκαν και φυλακίστηκαν για πολλούς μήνες.

Τα δικαστήρια απάλλαξαν τις γυναίκες αυτές από τις βαρύτατες κατηγορίες που τους αποδόθηκαν, ενώ πολλές σήμερα βρίσκονται σε διαδικασία αποζημίωσης από το ελληνικό κράτος και προσφυγής σε ευρωπαϊκά δικαστήρια.

Πολλά ακόμα άτομα, θεωρούμενα ως εκδιδόμενα χωρίς αποδείξεις αλλά και χρηστες ενδοφλεβιων τοξικων ουσιων  και μετανάστες – μετανάστριες, στο πλαίσιο των ρατσιστικών επιχειρήσεων «Ξένιος Δίας» έχουν υποχρεωθεί σε λήψη αίματος, από επίορκους γιατρούς του ΚΕΕΛΠΝΟ για πολλούς μήνες μετά τις αρχικές συλλήψεις και φυλακίσεις γυναικών. Οι γιατροί αυτοί ελέγχονται σήμερα για παράβαση καθήκοντος, ενώ το ΚΕΕΛΠΝΟ ελέγχεται επίσης για αντιδεοντολογική δραστηριότητα.

Η συγκεκριμένη διάταξη, με τα λόγια του επίσημου κειμένου που υπογράφει ο υποτιθέμενος υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, αναφέρει επί λέξει:

 

«ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ

Καταργούμε την με υπ αριθμ πρωτ. Γ.Π.οικ.39728/30-4-13 απόφαση,

«Κατάργηση Υγειονομικής Διάταξης ΓΥ/39Α»

(ΦΕΚ 1085/Β/30-4-13)

και επαναφέρουμε σε ισχύ την υπ.αριθμ. ΓΥ/39Α Υγειονομική Διάταξη

«Ρυθμίσεις που αφορούν τον περιορισμό της διάδοσης λοιμωδών  νοσημάτων»

(ΦΕΚ 1002/Β/2012).

 

Καλούμε το λαό να συνειδητοποιήσει ότι η δημόσια υγεία απειλείται σήμερα από τις θανατηφόρες πολιτικές του μνημονίου που κάνουν τους δείκτες υγείας της χώρας μας να καταρρέουν από τη μια (βλέπε αύξηση αυτοκτονιών, βρεφικής θνησιμότητας κ.ο.κ.) και από την άλλη διαλύουν κάθε θεσμό δημόσιας περίθαλψης και θεσπίζουν πολλαπλά εμπόδια στην πρόσβαση στις αποδυναμωμένες αυτές δημόσιες υπηρεσίες σε κάθε ευάλωτη μερίδα της κοινωνίας (ανασφάλιστοι, άνεργοι, μετανάστες). Η Ελληνική κοινωνία  δεν απειλείται σημερα  από κάποιους αποκλεισμένους πληθυσμους που το κράτος θέλει να καταστήσει αποδιοπομπαίους τράγους για να καλύψει τις ευθύνες του για τη δραματική επιδείνωση του επιπέδου υγείας του συνόλου του πληθυσμού στη χώρα.

Η δημόσια υγεία δεν μπορεί να εξυπηρετηθεί παρά μόνο με δημοκρατικούς τρόπους: όταν δηλαδή όλοι οι πολίτες, αποκτήσουν πρόσβαση στις υπηρεσίες υγείας που χρειάζονται αλλά και όταν γίνονται σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματά όλων και ιδιαίτερα των πλέον ευάλωτων όταν βρίσκονται στη διαδικασία εξετάσεων και παροχης ιατρονοσηλευτικων υπηρεσιων

Κανείς και καμιά δεν πρέπει να καθησυχάζει όταν οι παραβιάσεις γίνονται δήθεν για τα «πρεζόνια» ή για τους φορείς ή νοσούντες και νοσούσες από λοιμώδη νοσήματα,.  Ολες και όλοι πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα ίδια αυτά υπουργεία της μνημονιακής βαρβαρότητας που επιδιδονται στο κυνήγι μαγισσών των οροθετικών γυναικών, είναι εκείνα που κόβουν βασικές υπηρεσίες από το λαό, μειώνουν τη χρηματοδότηση της δημόσιας υγείας και ακολουθούν την ανθρωποκτόνα πολιτική των μνημονίων. Όταν φορείς δημόσιας υγείας όπως το ΚΕΕΛΠΝΟ ή άλλοι αντί να χρησιμοποιούνται για τη στήριξη των πλέον αδυνάτων σε μια τέτοια συγκυρία οικονομικής κρίσης με αναπόδραστες επιπτώσεις στην υγεία τους, αντιθέτως μετατρέπονται σε διεφθαρμένους μηχανισμούς καταστολής, παραβίασης κάθε ιατρικής δεοντολογίας και σκοτεινών συναλλαγών με τα κυκλώματα της παρανομίας και της διαφθοράς, ολοι και ολες πρεπει να ανησυχουμε..

Είναι ντροπή για τον ελληνικό λαό και για τις λαϊκές τάξεις να έχουμε έναν ακροδεξιό και επικινδυνο για τη δημοσια υγεια υπουργό υγείας και μια τέτοια κυβέρνηση. Ο αγώνας πρέπει να είναι καθολικός για να φύγουν αυτοί και τα μέτρα τους.

Από πλευράς μας, θα κάνουμε όλες τις κινηματικές αλλά και νομικές ενέργειες για να ξανακαταργηθεί η υγειονομική διάταξη, με ορίζοντα όλο το φάσμα των υπηρεσιών υγείας που περικόπτονται έως και εξαφανίζονται για τις λαϊκές τάξεις, και παραμένουν ενεργές μόνο για όσους και όσες έχουν να πληρώσουν  πολυτελείς υπηρεσίες.

Αθήνα, 2-7-2013

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΙΣ ΔΙΩΚΟΜΕΝΕΣ ΟΡΟΘΕΤΙΚΕΣ

 

Ντρέπομαι

Ένα τσούρμο φοιτητών, θα ήταν περίπου 20 χρονών, περπατούσε στο διάδρομο του 7ου ορόφου του νοσοκομείου. Μπροστά ο καθηγητής, πίσω αυτά ακολουθούσανε. Σταθήκανε μπροστά στην πόρτα ενός θαλάμου. Κάτι τους είπανε, τους δώσανε μάσκες και μπήκανε.

Στο μοναδικό κατειλημμένο κρεββάτι, μία γυναίκα. Σκεπασμένη με ένα σεντόνι ως το λαιμό, μόνο το κεφάλι και τα χέρια έξω απ’ αυτό. Διάσπαρτες στο δέρμα της, οι χαρακτηριστικές σκουροκόκκινες κηλίδες των ανθρώπων που νοσούν από AIDS. Όση ώρα ο καθηγητής τις έδειχνε στους φοιτητές, αυτή κοιτούσε έξω από το παράθυρο.

Δεν ήξερε καν τί ήταν ο HIV. Δεν ήξερε καν γιατί ήταν εκεί. Δεν ήξερε καν γιατί το σώμα της έκανε αυτά που έκανε. Ήταν από ένα ορεινό χωριό ενός μεγάλου νησιού. Μία φορά στη ζωή της είχε κάνει σεξ με έναν επισκέπτη του νησιού. Τώρα δεν είχε κανέναν δίπλα της. Την είχε παρατήσει η οικογένειά της, εκεί στον έβδομο όροφο, να κοιτάει έξω από το παράθυρο και να αναρωτιέται.

Ξεσκεπάσου, της είπε ο καθηγητής. Αυτή έσφιξε το σεντόνι ακόμη περισσότερο. Ξεσκεπάσου, της είπε πιο δυνατά, πιο άγρια. Άρχισε να κλαίει σιγανά και κουκουλώθηκε ακόμη περισσότερο. Ο καθηγητής τότε, έπιασε το σεντόνι νευριασμένος και της το τράβηξε δυνατά, αποκαλύπτοντας ένα γυμνό κορμί, γεμάτο με κοκκινάδια. Ντρέπομαι, έλεγε αυτή κι έκλαιγε με λυγμούς πια. Ντρέπομαι, είμαι γυμνή, με βλέπουν, και με τα χέρια της προσπαθούσε να καλύψει το στήθος της και το μουνί της. Άνοιξε τα πόδια σου, της είπε κοφτά. Ντρέπομαι, ξανά και ξανά. Παραδόθηκε όμως τελικά, μέσα στα ακατάσχετα αναφιλητά, παραδόθηκε στο γαντοφορεμένο χέρι, που της σήκωσε βίαια το ένα πόδι, για να αποκαλύψει μια τεράστια κόκκινη πληγή εκεί ανάμεσα.

Οι φοιτητές είχαν βουβαθεί. Μερικοί είχαν πισωπατήσει προς την πόρτα. Κανά δυο είχαν βουρκώσει. Κανένας όμως δεν μίλησε.

~

Είναι μερικοί άνθρωποι που κουβαλούν τη ντροπή του κόσμου όλου. Κουβαλούν ακόμη και τη ντροπή αυτών που δεν έχουν ντροπή.

Και είναι και μερικοί άλλοι, που δεν θα καταλάβουν ποτέ τί σημαίνει αξιοπρέπεια. Γιατί οι ίδιοι, δεν έχουν.

(Με αφορμή την απόφαση του Α. Γεωργιάδη να επαναφέρει την υγειονομική διάταξη του Α. Λοβέρδου για τις οροθετικές ιερόδουλες.)

Πηγή: tintooth

 

Γυναίκες, οι «πολυτραυματίες» της κρίσης

της Ρένας Δούρου

«Οι γυναίκες είναι τα πολλαπλά θύματα της κρίσης». Μπορεί να ακούγεται κλισέ αλλά αυτή είναι η πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα που και να ήθελα να την αγνοήσω, δεν θα τα κατάφερνα. Έχω πολλές φίλες που είτε με αποχαιρετούν τα τελευταία χρόνια εγκαταλείποντας τη χώρα προς αναζήτηση εργασίας είτε βουλιάζουν προοδευτικά στα φαινόμενα που προκαλεί ακριβώς η κρίση, δηλαδή την κατάθλιψη, την εγκατάλειψη, τη βύθιση σε μια κατάσταση δίχως αύριο, παρά μόνο ένα παρατεταμένο, ανυπόφορο από όλες τις απόψεις παρόν. Ένα αφόρητο παρόν που μου θύμισε το τηλεφώνημα της φίλης μου Μαίρης Β., που με τον χειμαρρώδη της λόγο, στάθηκε και η αφορμή για τούτο το μικρό σημείωμα.

Πράγματι, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στην αγορά εργασίας ή στην οικογένεια, η γυναίκα είναι εκείνη που πληρώνει πολύ ακριβά μια κρίση που δεν περιορίζεται σε αριθμούς ή στο στενά οικονομικό πλαίσιο. Από τη μείωση των εισοδημάτων ως την επιστροφή στα πατριαρχικά πρότυπα, οι συνέπειες είναι και πολλές και καταλυτικές. Και δεν χρειάζεται να διαθέτει κανείς μάστερ ή διδακτορικό για να αντιληφθεί τη νέα κατάσταση που δημιουργείται με μια κρίση, που ξεκινά από την οικονομία και εξαπλώνεται μέχρι και σε δικαιώματα που τα θεωρούσαμε δεδομένες κατακτήσεις.

Η προώθηση της ισότητας των φύλων (και από κοντά και άλλα κοινωνικά και πολιτιστικά δικαιώματα) τείνει να χάσει τη δυναμική της ως κοινωνικός στόχος, μαζί με τις έμφυλες διαστάσεις μιας κρίσης, η οποία συνεχίζεται ακάθεκτη και τίποτε δεν δείχνει φως στην άκρη του τούνελ.

Δεν θα ήταν υπερβολή, να ισχυριστεί κανείς ότι οι γυναίκες είναι οι «πολυτραυματίες» μίας κρίσης που θερίζει. Και όχι μόνο αυτό. «Πολυτραυματίες» που δεν έχουν δικαίωμα στην προσοχή και το ενδιαφέρον που τους πρέπει, ανάλογα με την κατάστασή τους. Οι εργαζόμενες, οι νέες, οι άνεργες, οι φοιτήτριες, οι άνεργες μητέρες, εκείνες που πρέπει μόνες τους να κρατήσουν το νοικοκυριό, οι συνταξιούχες, όλες τους βιώνουν τον έκτο χρόνο ύφεσης και το βάθεμα της κρίσης πολύ εντονότερα από ό,τι οι άνδρες, καθώς της υφίστανται σε πολλαπλά και παράλληλα επίπεδα.

Έτσι, δεν υφίστανται μόνο τις αμιγώς οικονομικές συνέπειες, καθώς είναι «πρωταθλήτριες» σε πολλούς τομείς, όπως στην ανεργία (65%), την ανασφάλιστη εργασία, την κακοπληρωμένη εργασία, τη μείωση της αγοραστικής δύναμης, αλλά και τις ευρύτερα κοινωνικές. Όπως, λ.χ., την αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας (ως απόρροια του οικονομικού αδιεξόδου των συντρόφων, συζύγων, αδελφών, κλπ). Ή, σε ένα άλλο επίπεδο, βιώνουν την επιστροφή, από την πίσω πόρτα, των πατριαρχικών προτύπων: η γυναίκα πρέπει να παραμένει κλεισμένη εντός των οικογενειακών τειχών, για αναπαραγωγικούς λόγους, να μην αναζητεί δουλειά στην αγορά εργασίας γιατί έτσι αυξάνει την ανεργία των ανδρών και επιπλέον «δεν επιτελεί και τον ρόλο της». Πέραν αυτού, παρατηρείται πλέον το φαινόμενο της μείωσης των γεννήσεων, όχι λόγω επιλογής, αλλά ως μια κατάσταση που επιβάλλεται από την οικονομική κρίση, σε αντίθεση π.χ. με ό,τι συνέβαινε κατά τη δεκαετία του 1980, όταν η μη απόκτηση παιδιού συνιστούσε συνειδητή, για συγκεκριμένους (ιδεολογικούς, φιλοσοφικούς) λόγους, επιλογή. Την ίδια στιγμή εκείνες που επιλέγουν να κάνουν παιδί, βρίσκονται μπροστά στα ανυπέρβλητα εμπόδια που δημιουργούν οι πολιτικές περικοπών και σκληρής λιτότητας, όπως, λ.χ., ο περιορισμός της λειτουργίας, όταν δεν υπάρχει πλήρης κατάργησή τους, των βρεφονηπιακών σταθμών των δήμων, το κλείσιμο των ολοήμερων σχολείων, της κατάργησης ΚΑΠΗ, της «συγχώνευσης» (ευφημισμός για το κλείσιμο) νοσοκομείων, δημοτικών, γυμνασίων, ΑΕΙ…

Όλα τούτα δεν είναι καινούργια. Τα έχει επισημάνει και αναλύσει πρόσφατα η Επιτροπή για την Εξάλειψη των Διακρίσεων Κατά των Γυναικών (CEDAW) του ΟΗΕ, κατά την 54η σύνοδό της στη Γενεύη, όπου εξέτασε την πορεία εφαρμογής από τη χώρα μας της αντίστοιχης σύμβασης. Τα συμπεράσματά της, που δόθηκαν στη δημοσιότητα φέτος τον Απρίλιο, δεν αφήνουν λόγους αισιοδοξίας. Δημιουργία παρατηρητηρίου για τις επιπτώσεις της κρίσης στις γυναίκες, ανάπτυξη ολοκληρωμένης πολιτικής για την ισότητα των φύλων, και άλλα σημαντικά μεν που όμως, επειδή χρειάζονται χρόνο για την εφαρμογή τους, είναι σίγουρο ότι δεν έχουν άμεσο αντίκτυπο στον Γολγοθά που βιώνουμε σήμερα ως «πολυτραυματίες» της κρίσης.

«Αυτή τη στιγμή αν δεν βρω άμεσα δουλειά, έστω και των 300 ευρώ το μήνα, ειλικρινά δεν ξέρω τι θα κάνω». Τα λόγια της Μαίρης ηχούν στο μυαλό μου ως «καμπανάκι». Ένα «καμπανάκι» για δράση, οργάνωση των δικτύων έμπρακτης αλληλεγγύης, δράσεων, οργάνωσης διαμαρτυριών, αντίστασης μέσα από κάθε φορέα, συλλογικότητα, πρωτοβουλία, προσφέρει ανάλογη δυνατότητα. Πράγματα που γίνονται αλλά που πρέπει να επιταθούν καθώς βρισκόμαστε μπροστά σε ραγδαία επιδείνωση των διακρίσεων, του ρατσισμού, του σεξισμού, σε βάρος των γυναικών, ως απότοκα της κρίσης ενός καπιταλισμού που γίνεται όλο και πιο βίαιος καθώς εισέρχεται σε αυτό που αρκετοί αναλυτές θεωρούν και το τέλος του.

Δεν έχουμε λοιπόν την πολυτέλεια να διυλίζουμε τον κώνωπα.

Βρισκόμαστε σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης.

Ας δράσουμε ανάλογα.

ΥΓ.: Για την ιστορία του πράγματος: η Μαίρη μου ανακοίνωσε ότι μάζεψε ό,τι μπορούσε, άφησε τον μικρό στη μητέρα της, και φεύγει για Αυστραλία. Για έναν χρόνο τουλάχιστον…

 

ΠΕΚΟΠ: Κάτω η εργοδοτική τρομοκρατία

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

30 Ιουνίου, 2013

Σήμερα Κυριακή 30 Ιουνίου έγινε σύσκεψη που κάλεσε η Παναττική Ένωση Καθαριστριών & Οικιακού Προσωπικού στο Εργατικό Κέντρο Αθήνας. Παραβρέθηκαν και συμμετείχαν συνδικαλιστές, εργαζόμενοι και ταξικά εργατικά σχήματα. Στην σύσκεψη συμμετείχαν εργαζόμενες από τον χώρο της καθαριότητας και οι απολυμένες συναδέλφισσες από το Γεννηματά εκτός από την απολυμένη συνάδελφο Αγγελική Κότσιρα, η οποία νοσηλεύεται με εγκεφαλικό μετά την ανακοίνωση της απόλυσης.

Συζητήθηκαν οι απολύσεις και οι αντεργατικές πρακτικές της εταιρείας «ΦΑΣΜΑ ΑΕ» εδώ και χρόνια, ξεκινώντας με την απόλυση της συνδικαλίστριας και μέλους του Δ.Σ. της ΠΕΚΟΠ, Παρασκευής Κυτιάννη και φτάνοντας μέχρι σήμερα στην απόλυση των 3 συναδέλφισσών. Η εργοδοτική αυθαιρεσία στο «δουλεμπορικό» του ΓΝΑ Γεννηματά, που τόσα χρόνια καταπατά κάθε γραπτό και άγραφο νόμο, αφήνοντας απλήρωτες εργαζόμενες και απολύοντας όποιον αντιστέκεται, έχει την πλήρη κάλυψη της διοίκησης του νοσοκομείου που με υποκρισία άλλα δηλώνει στο συνδικάτο και τους συνδικαλιστές και άλλα πράττει. Ευθύνη για αυτήν την κατάσταση έχει και το κοινοβούλιο, καθώς οι επερωτήσεις για τις εργοδοτικές αυθαιρεσίες, καταντάνε ανούσιες αγορεύσεις, ακόμη και από τα κοινοβουλευτικά κόμματα της αριστεράς, χωρίς κανένα ουσιαστικό έλεγχο και παρακολούθηση για το αν εφαρμόστηκε στοιχειωδώς η εργατική νομοθεσία ή λύθηκε το πρόβλημα.

Η ΠΕΚΟΠ έχει βιώσει εδώ και πολλά χρόνια στον χώρο των «εργολαβικών» συνεργείων την πιο άγρια μορφή της εργοδοτικής τρομοκρατίας. αλλά και την αληθινή και χωρίς όρους αλληλεγγύη στον αγώνα της από αγωνιστές εργαζόμενους, και ταξικούς συνδικαλιστές. Καλεί σε αγώνα για την επαναπρόσληψη των 3 συναδέλφισσών που αρνήθηκαν να υποκύψουν στον εκβιασμό και να υπογράψουν για χρήματα που δεν πήραν και αντιστάθηκαν στην εργοδοτική αυθαιρεσία.

 

Στο πλαίσιο αυτό καλεί:

  • Την Δευτέρα 1 Ιουλίου στις 8.30 πμ, στην Επιθεώρηση Εργασίας Καλλιθέας για την καταγγελία των απολύσεων.
  • Την Τετάρτη 3 Ιουλίου 11πμ, ενημέρωση με προκήρυξη, των εργαζόμενων στο ΓΝΑ «Γεννηματά» με μαζική παρέμβαση της ΠΕΚΟΠ και αλληλέγγυων συνδικαλιστών.
  • Την Παρασκευή 5 Ιουλίου στις 6μμ, κάλεσμα σε Έκτακτη Γενική Συνέλευση των μελών της ΠΕΚΟΠ με θέμα απεργιακή κινητοποίηση για τις απολύσεις.
  • Το Σάββατο 6 Ιουλίου 7 μμ, νέα σύσκεψη εργαζόμενων συνδικαλιστών και ταξικών εργατικών κινήσεων, για τον προγραμματισμό διαδήλωσης στα γραφεία της εταιρείας την ερχόμενη εβδομάδα και αποτίμηση των μέχρι τώρα ενεργειών μας.
  • Ενημέρωση από δικηγόρο για τις ποινικές ευθύνες της εργοδοσίας στο εγκεφαλικό της συναδέλφου Αγγελικής Κότσιρα μετά την ανακοίνωση της απόλυσης.
  • Δημιουργία Ταμείου Αλληλεγγύης για τις 3 απολυμένες συναδέλφους στο ΓΝΑ «Γεννηματά».
  • Την ανάρτηση πανό στον χώρο του νοσοκομείου ΓΝΑ «Γεννηματά» με συνθήματα: ΝΑ ΑΝΑΚΛΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΤΩΝ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ ΤΩΡΑ – ΑΜΕΣΗ ΚΑΤΑΒΟΛΗ ΤΩΝ ΔΕΔΟΥΛΕΥΜΕΝΩΝ – ΚΑΤΩ Η ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ

 

Καλούμε τους εργαζόμενους και τους ταξικούς συνδικαλιστές να στηρίξουν τον αγώνα μας για την επαναπρόσληψη των 3 απολυμένων συναδελφισσών μας. Καλούμε το Δ.Σ. του σωματείου των εργαζόμενων στο νοσοκομείο να συμπαρασταθεί στον αγώνα μας καλώντας το προσωπικό του νοσοκομείου σε αγωνιστικές κινητοποιήσεις για την ανάκληση των απολύσεων.

Πιστεύουμε πως ο αγώνας μας για την επαναπρόσληψη των απολυμένων συναδελφισσών μας, είναι ένα ακόμη οδόφραγμα ενάντια στα μνημόνια και στην κυβερνητική πολιτική που σαρώνει και καταργεί τα δικαιώματα εργαζόμενων σπρώχνοντας τους στην ανεργία την απελπισία τις αυτοκτονίες και τα εγκεφαλικά.

30/6/2013

ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ ΕΝΩΣΗ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ & ΟΙΚΙΑΚΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ

 

Πηγή: ΠΕΚΟΠ

 

Θεσσαλονίκη -Συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά της επαναφοράς της βάρβαρης υγειονομικής διάταξης από τον Άδωνη Γεωργιάδη

 

Μία από τις πρώτες υπογραφές του νέου Υπουργού Υγείας Άδωνη  Γεωργιάδη ήταν για την επαναφορά της απάνθρωπης υγειονομικής διάταξης Λοβέρδου. Η συγκεκριμένη διάταξη εκδόθηκε με σκοπό «την προστασία της δημόσιας υγείας», αλλά στην πραγματικότητα λύνει τα χέρια της αστυνομίας να συλλαμβάνει στο δρόμο όποιον επιθυμεί και να τον υποβάλει σε τεστ ανίχνευσης του ιού του AIDS, χωρίς τη συγκατάθεσή του. Προέκταση αυτής της πρακτικής είναι η δημόσια διαπόμπευση με την δημοσιοποίηση φωτογραφιών στα ΜΜΕ και η φυλάκιση(!!) όσων βρίσκονται θετικοί/-ές στον ιό HIV. Πρόκειται δηλαδή για εξόφθαλμη καταπάτηση στοιχειωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων!

Η υγειονομική διάταξη  είχε καταργηθεί πριν από ένα μήνα και έσπευσε να την την επαναφέρει ο υπουργός Υγείας Άδωνης Γεωργιάδης…

Επειδή η διάταξη αυτή δεν συμβάλλει στην υπεράσπιση της δημόσιας υγείας, αλλά καταπατά τα ανθρώπινα δικαιώματα και παραβαίνει το ιατρικό απόρρητο, ζητάμε την επανακατάργησή της ως επικίνδυνη και καταστροφική για την αντιμετώπιση του ακανθώδους προβλήματος του ιού του AIDS.

Η δημόσια υγεία δεν προστατεύεται με την διαπόμπευση των οροθετικών ανθρώπων, αλλά με την υλοποίηση ολοκληρωμένων προγραμμάτων κατά του HIV/AIDS, με εισαγωγή της σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία και με τακτικές καμπάνιες ενημέρωσης του πληθυσμού. Η κυβέρνηση και το Υπουργείο Υγείας, αντί να εκπονήσει και να εφαρμόσει ένα τέτοιο – άκρως απαραίτητο – πρόγραμμα αντιμετώπισης του HIV/AIDS, επαναφέρει την υγειονομική διάταξη Λοβέρδου και συνεπώς επιτρέπει και υποθάλπει την κατασπάραξη των οροθετικών.

Για όλους αυτούς τους λόγους σας καλούμε στη διαδήλωση διαμαρτυρίας την Τετάρτη 3 Ιούλη, στις 11.00, στο άγαλμα Βενιζέλου, απέναντι από τα γραφεία του ΚΕΕΛΠΝΟ στη Θεσσαλονίκη!

HOMOphonia – Thessaloniki Pride

www.thessalonikipride.com.gr   

 

Πόσο; 5.00

της Φλώρας Νικολιδάκη

-Πόσο?

-5,00

Ο ηλικιωμένος άνδρας, τυπικός 70άρης, γκρι παντελόνι, καλοσιδερωμένο λευκό πουκάμισο, ψάθινο καπέλο, κοιτώντας ίσια μπροστά, χωρίς καν να γυρίσει το κεφάλι του, ρωτάει:

-πόσο?

Η κοπέλα μελαχρινή, ντυμένη κανονικά, χτενισμένη πρόχειρα, όπως πιάνουμε οι γυναίκες τα μαλλιά μας για να κάνουμε δουλειές, απαντάει:

-5,00

Πλ. Βάθης 12  το μεσημέρι. Πάω χρόνια στο τραπεζικό κατάστημα που βρίσκεται στο συγκεκριμένο σημείο.

Κοιτάω γύρω μου,

5 γυναίκες, σε 10 τετραγωνικά εκδίδονται. Είναι καινούργιες φάτσες. Άβγαλτες. Η μια ειδικά είναι σα χαμένη. Καμιά εξοικείωση, κανονικό-τυπικό ντύσιμο, καμιά πρόκληση.

Τις έχουν πετάξει στο σωρό κι ότι κάτσει. Όποια τα «καταφέρει», να γίνει πόρνη. Έχει κι αυτό το επάγγελμα τα προσόντα του.

Κατεβαίνω στο οδόστρωμα να περάσω απέναντι. Ένα μηχανάκι σχεδόν πέφτει πάνω μου, βάζω τις φωνές:

– Βλέπω τον οδηγό: τα χέρια στο τιμόνι, το κεφάλι κολλημένο στον ώμο και ανάμεσα το κινητό. Μου χαμογελάει μ’ έναν απαίσιο τρόπο. Γεμάτος τατουάζ, αλυσίδα στο λαιμό, μαλλί περμανάντ γυαλιστερό.

– Γυρνάει γύρω-γύρω και παρακολουθεί το εμπόρευμα.

– Απαγορεύω στον εαυτό μου να τον βρίσει φωναχτά.

Από μέσα μου βράζω:

-Άνανδροι, άχρηστοι, τιποτένιοι, σιχαμερά όντα, βολεψάκηδες, ανωμαλάρες, που η πιο ελαφριά περίπτωση κοιμάται σε φέρετρο, σαδιστές, ψυχάκηδες, δειλοί, στην Ελλάδα της τάξης και της ευθύνης, εκτονώνεστε, πάνω στα πιο αδύναμα πλάσματα της κοινωνίας.

– Που να το βρείτε από τα παιδιά σας, που να σας κερατώνουν οι γυναίκες σας μπροστά στα μάτια σας, με το νόμο παρακαλώ, γιατί δεν θα σας σηκώνεται. Με απόφαση δικαστηρίου παλιομαλάκες. Ναι, αυτό θα κάνω, λαϊκό δικαστήριο, και τυπικό δικαστήριο. Να βγει μια απόφαση που να σας καταστρέψει.

Αμέτε στο διάολο, κι ακόμα παραπέρα, «πελάτες» και νταβατζήδες κάθε είδους.

( κάτω από τη λέξη «νταβατζήδες», βγήκε κόκκινη υπογράμμιση, δηλ. η λέξη δεν αναγνωρίζεται. Να ενημερωθεί το σύστημα της Microsoft παρακαλώ:

Νταβατζής:

«πρόσωπο που εμφανίζεται ως προστάτης ενός χώρου, ενός συστήματος, μιας επαγγελματικής ομάδας, μιας χώρας (αυτό δικό μου), και αποσπά οικονομικά οφέλη από αυτό».

Πως είναι δυνατό να μη γνωρίζει ο επεξεργαστής κειμένου τους πιο γνωστούς νταβατζήδες του πλανήτη?

 

 

 

Δημοσιογράφοι στο «Στόχο»: Ξυλοκοπήθηκε ο Τάσος Θεοδωρόπουλος

Τα ξημερώματα της Παρασκευής, γύρω στις 5.30, ο κριτικός κινηματογράφου και τηλεόρασης Τάσος Θεοδωρόπουλος, ανοιχτά ομοφυλόφιλος, ανέβαινε την Αλεξάνδρας στην πλευρά του ξενοδοχείου Παρκ. Σύμφωνα με την Εφημερίδα των Συντακτών, έξω από ένα μπαρ είδε έναν μεθυσμένο να κάνει «οχτάρια» και με το γνωστό χιούμορ του του είπε: «Πάρ’ το ίσια». Η απάντηση ήταν μια κλοτσιά στο πρόσωπο που τον έριξε στο οδόστρωμα. Από το μπαρ βγήκαν άλλοι δύο που τον άρχισαν στις μπουνιές και τις κλοτσιές και του φώναζαν «σε ξέρουμε, πούστη». «Μεθυσμένοι είναι, μη δίνεις σημασία», του φώναξε κάποιος, την ώρα που κρατούσε το πρόσωπό του να προστατευτεί και έτρεχε αίμα από το αυτί του. Ο Τάσος δεν είναι τόσο σίγουρος ότι επρόκειτο απλώς για μια απρόκλητη επίθεση μεθυσμένων.

Πρόσφατα, όταν είχε γράψει για την αντιδραστική στάση του Άνθιμου απέναντι στο γκέι πράιντ της Θεσσαλονίκης, ο γνωστός «Στόχος» είχε δημοσιεύσει μια μεγάλη φωτογραφία του και τον περιέγραφε ως «πισωγλέντη κριτικό κινηματογράφου». Πολλοί άλλωστε τον συμβουλεύουν από καιρό να μην το παρακάνει με τα αντιφασιστικά σχόλια που ανεβάζει συχνά πυκνά στο ίντερνετ.

Τι αναφέρει ο ίδιος στην Εφημερίδα των Συντακτών

Έχεις την αίσθηση ότι η επίθεση προέρχεται από συγκεκριμένο πολιτικό χώρο;

«Δημοσιογραφικά δεν μπορώ να το πω. Δεν φορούσαν τα γνωστά μπλουζάκια. Είναι όμως παράλογο να τρώω ξύλο ξαφνικά, χωρίς να έχω δείξει αυτό που οι ομοφοβικοί αποκαλούν “προκλητική γκέι συμπεριφορά”. Ακόμα και αν δεν είναι οργανωμένοι, αντλούν τη δύναμή τους από το ευρύτερο κλίμα μιας βίαιης και δολοφονικής στάσης απέναντι σε οποιονδήποτε διαφορετικό. Όταν ο “Στόχος” βάζει φωτογραφία μου, δεν χρειάζεται να γράψει “τσακίστε τον”. Τα έχει πει ήδη όλα».

Σε έχει φοβίσει η επίθεση;

«Όχι. Απλά η νύχτα στην Αθήνα έχει αρχίσει να μου θυμίζει θάλαμο νοσηλείας νοσοκομείου. Κάπως έτσι είναι τα όνειρα που βλέπω αυτές τις μέρες. Είμαι σε νοσοκομείο και δεν μπορώ να πάρω εξιτήριο. Είναι μια αίσθηση ψυχοπάθειας που σου επιβάλλουν, κάτι σαν Madhouse. Αυτό αντικατοπτρίζουν και τα σχόλια φίλων, που με αποτρέπουν να γράφω για τον φασισμό. Δεν το παίζω σούπερμαν, ούτε αισθάνομαι ηρωικά για κάτι. Υπάρχουν πολλοί που κάνουν πολύ ουσιαστικά πράγματα. Δεν μπορώ όμως να μη μιλήσω για τη νεοφασιστική βία. Όταν την επομένη μπήκα στο διαδίκτυο και είδα ότι βουλευτής της Χρυσής Αυγής είπε ότι οι Εβραίοι είναι μισητοί και η Λιάνα Κανέλλη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί κυρία γιατί είναι κομμουνίστρια, η πρώτη μου αντίδραση, παρότι δαρμένος, ήταν να γράψω ότι το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην Ελλάδα της Μεταπολίτευσης είναι πως κανείς δεν τολμάει να κηρύξει παράνομο αυτό το μόρφωμα».

Δεν κάνεις πίσω, δηλαδή;

«Όχι βέβαια. Είμαι ακόμα πιο αποφασισμένος και αναζητώ τρόπους πιο ουσιαστικής αντίστασης. Αν εγώ έχω τη δυνατότητα να δημοσιοποιήσω αυτό που μου συνέβη, δεν μπορώ να μη σκεφτώ ότι υπάρχουν γύρω μας άνθρωποι που υφίστανται καθημερινά τη βία και δεν έχουν καμία πρόσβαση στη δημοσιότητα. Οποιοσδήποτε αυτή τη στιγμή έχει πρόσβαση στα μέσα ενημέρωσης, δεν έχει δικαίωμα εκ των πραγμάτων να μην πάρει θέση. Μπορεί να είναι χοντροκομμένη η σύγκριση, αλλά όταν αποκαλύφθηκαν τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, τα διπλανά χωριά έλεγαν ότι δεν ήξεραν τίποτα. Το συνειδητοποίησα μέσα από συνεντεύξεις που έκανα αυτή τη χρονιά με ηθοποιούς. Όταν έφτανε η κουβέντα στο θέμα των ακραίων φασιστικών μορφωμάτων, μου λέγανε: “Η παράσταση είναι για όλους”. Η αναζωπύρωση του ναζισμού, πέρα από την πολιτική της πλευρά, αρχίζει να αποκτά ένα είδος ελκυστικού λαϊφστάιλ. Θεωρούν πολλοί ότι τους προσδίδει ένα χαρακτήρα αντίστασης. Αυτό που μου συνέβη δεν είναι ιδιαίτερο. Έχουν πέσει θύματα ξυλοδαρμού άνθρωποι που στοχοποιήθηκαν βγαίνοντας με τον φίλο τους από γκέι μπαρ στο Γκάζι. Η συμπεριφορά μου σίγουρα δεν θα αλλάξει. Το μόνο που δεν ξέρω πια είναι αν θα φιλήσω με την ίδια ευκολία τον σύντροφό μου στον δρόμο. Έχω συνδέσει την έκφραση του έρωτα, το φιλί, με κάτι που σου προκαλεί ανάταση. Δε θέλω να το συνδέσω με κάτι που σου προκαλεί φόβο».

Πηγή: tvxs

 

Ένας άλλου τύπου ρατσισμός

της Βέρας Σιατερλή

Τώρα που ξεθύμανε η υπερπαραγωγή με τους μαστούς της  Αντζελίνα Τζολί, τώρα που δεν είναι πρωτοσέλιδο και δεν κάνει πια τόσο ντόρο θέλω να καταθέσω δύο σκέψεις και το παράπονο όσων υφίστανται το ρατσισμό του καρκινοπαθή. Οι Έλληνες λέγεται ότι δεν είναι ρατσιστές!!! Ποιος γνωρίζει πόσο πέφτουν τα νούμερα ακροαματικότητας στα ΜΜΕ  όποτε το θέμα είναι ο καρκίνος με στόχο την πρόληψη, την ενημέρωση, καινούριες μεθόδους αντιμετώπισης; Πέφτουν κάθετα!

Το στίγμα, τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις που σχετίζονται με τις καταληκτικές και ψυχικές ασθένειες αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα προβλήματα, τόσο για τους ίδιους τους ασθενείς όσο και για τις οικογένειές τους. Οι ασθενείς στιγματίζονται και αποτελούν προσωποποίηση διαφόρων ειδών μύθων.

Στίγμα σημαίνει κηλίδα, ανεξίτηλο σημάδι. Μεταφορικά, το στίγμα είναι ένας έντονα μειωτικός χαρακτηρισμός που αποδίδεται σε κάποιον και από τον οποίο είναι πολύ δύσκολο να απαλλαχθεί. Είναι η κακή φήμη και η ηθική απαξία που συνοδεύει και βαρύνει οριστικά κάποιον.

Στιγματίζω σημαίνει σημαδεύω, κατηγορώ, επικρίνω κάποιον με οξύτητα, του αποδίδω ένα βαρύ χαρακτηρισμό που έχει ως αποτέλεσμα την οριστική ηθική του μείωση ή εξόντωση. Κατά το Μεσαίωνα υπήρχε η συνήθεια να σημαδεύεται ο εγκληματίας με πυρακτωμένη σφραγίδα.

Σε διάφορες εποχές και κοινωνίες, πολλές ήταν οι ασθένειες που πήραν το χαρακτήρα «στίγματος», όπως ο καρκίνος, η φυματίωση, το AIDS, οι ψυχικές νόσοι.

Ο τυπικός ορισμός του στίγματος αναφέρεται στο εξής: το άτομο χάνει την κοινωνική υπόσταση και υφίσταται διακρίσεις εξαιτίας της ασθένειας του. Το στίγμα είναι μια ανεπιθύμητη, δυσφημιστική ιδιότητα που στερεί από κάποιον το δικαίωμα της πλήρους κοινωνικής αποδοχής ενώ ταυτόχρονα τον αναγκάζει να προσπαθεί να κρύψει την αιτία που προκαλεί αυτήν την αντιμετώπιση.

Πόσες πιθανότητες έχει στην Ελλάδα μια μαστεκτομημένη να συνάψει σχέση ή δεσμό; Ίσως, αν δεν το μαρτυρήσει και δώσει την ευκαιρία πρώτα να αποκαλυφθεί η προσωπικότητά της και μετά ο ακρωτηριασμός της!

Τη διαιώνιση του στίγματος εξαιτίας νόσου εκτός από την έλλειψη γνώσεων έρχεται να εξηγήσει και η ροπή του ανθρώπου στο να διατυπώνει προκατειλημμένες και στερεότυπες εκτιμήσεις. Συχνά ο άνθρωπος οδηγείται σε αυθαίρετες εκτιμήσεις της πραγματικότητας, ιδιαίτερα υπό το καθεστώς έντονου άγχους και φόβου. Προϊόν της παραπάνω διαδικασίας είναι οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα.

Τα στερεότυπα, οι προκαταλήψεις και οι επακόλουθες διακρίσεις είναι τρεις έννοιες που συνδέονται στενά με την έννοια του στίγματος.

Στερεότυπα είναι αρνητικές κρίσεις που προκαθορίζουν τη συμπεριφορά μας, σύμφωνα με τις οποίες διάφορα χαρακτηριστικά αποδίδονται αυθαίρετα σε ομάδες ατόμων (π.χ. η αρνητική πεποίθηση ότι τα άτομα με καρκίνο είναι καταθλιπτικά).

Προκατάληψη είναι γνώμη διαμορφωμένη εκ των προτέρων από επηρεασμό και χωρίς μελέτη του θέματος, κρίση η οποία έχει συναχθεί αυθαίρετα, χωρίς επαρκείς αποδείξεις (π.χ. αποδέχομαι την πεποίθηση ότι τα άτομα με καρκίνο είναι καταθλιπτικά και φοβάμαι μην με επηρεάσουν αρνητικά).

Διάκριση είναι η συμπεριφορά που ακολουθεί την προκατάληψη και είναι έκφραση αρνητικών απόψεων (π.χ. πιστεύω ότι τα άτομα με καρκίνο είναι λόγω ασθένειας ευπαθή, καταθλιπτικά και ανεπαρκή στη δουλειά, τα φοβάμαι και αποφεύγω να δουλέψω μαζί τους). Οι διακρίσεις έχουν αρνητικές συνέπειες στην πορεία της νόσου και μεγαλώνουν τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα άτομα αυτά στην προσπάθειά τους να επανενταχθούν στην κοινωνία.

Πιο απλά, το στίγμα είναι ένα σημάδι εξευτελισμού, ατίμωσης και ντροπής.

Έχει τα εξής συστατικά: Κολλάμε σε κάποιον μια ετικέτα, έναν χαρακτηρισμό, μια ρετσινιά.  Δημιουργούμε στερεότυπα για τους ανθρώπους που έχουν αυτό το χαρακτηριστικό.  Έπειτα κάνουμε ένα διαχωρισμό: από τη μια είμαστε εμείς, που είμαστε υγιείς, φυσιολογικοί και από την άλλη πλευρά βρίσκονται «οι άλλοι», οι άρρωστοι, που έχουν χάσει την αξία τους.  Τέλος, προβαίνουμε σε αρνητικές διακρίσεις εναντίον όσων έχουν τα παραπάνω στερεότυπα χαρακτηριστικά.

Ανεξάρτητα, πάντως, από το βαθμό διάκρισης που υφίσταται το άτομο, το υποκειμενικό βίωμα υποτίμησης και περιθωριοποίησης είναι αυτό που επηρεάζει άμεσα την αυτοεκτίμησή του. Έτσι ο ασθενής εσωτερικεύει το στίγμα και αισθάνεται υποτίμηση, ντροπή και δυσφορία. Εμφανίζει επίσης συμπεριφορές απόσυρσης και απόκρυψης. Έτσι, εκτός από την ίδια τη νόσο οι ογκολογικοί ασθενείς έχουν να αντιμετωπίσουν το κοινωνικό στίγμα, την προκατάληψη και το φόβο της κοινωνίας.

Για τον περιορισμό του στίγματος της ασθένειας προτείνεται:

  • Αγωγή κοινότητας με τη διάδοση έγκυρων πληροφοριών για τον καρκίνο
  • Αντίκρουση όταν παρουσιάζονται εσφαλμένες αντιλήψεις από τα ΜΜΕ όπως πολύ συχνά συμβαίνει να μην κατονομάζεται ο καρκίνος αλλά να χρησιμοποιείται ο όρος «η επάρατος νόσος»
  • Να ενθαρρύνουμε τη χρήση θετικών περιστατικών, να αναφερόμαστε σε ανθρώπους με καρκίνο και να υπογραμμίζουμε ότι ο καρκίνος μπορεί να αντιμετωπιστεί
  • Να δίνουμε έμφαση στις ικανότητες και όχι στους περιορισμούς
  • Μην εξισώνουμε τους ανθρώπους με την ασθένεια. Δεν είναι ο άνθρωπος η ασθένεια. Για αυτό, αντί να λέμε «καρκινοπαθής» να λέμε «το άτομο που έχει καρκίνο» ή «ογκολογικός ασθενή ς».
  • Η ανοικτή συζήτηση βοηθάει στο να έρθει το θέμα στην επιφάνεια και να φύγει από τα στενά προσωπικά όρια.

Αυτή ακριβώς είναι η θετική πλευρά της δημοσιοποίησης του περιστατικού Αντζελίνα Τζολί! Το σύμβολο του σεξ, της επιτυχίας, με την απροσμέτρητη οικονομική άνεση, τον σύζυγο που την στηρίζει και ο οποίος είναι όνειρο πολλών γυναικών, συζητάει  δημόσια ένα θέμα προσωπικό, ένα θέμα «στίγμα», φωτογραφίζεται, περιγράφει λεπτομέρειες ταμπού, εκτίθεται!

Ο Σταύρος Θεοδωράκης πρόσφατα  στην εκπομπή «πρωταγωνιστές» φιλοξένησε την μαρτυρία μιας ελληνίδας γυναίκας ομοιοπαθούς με την Αντζελίνα Τζολί, η οποία είχε υποβληθεί στην ίδια επέμβαση για τους ίδιους προληπτικούς  λόγους!

Η επιλογή της διπλής μαστεκτομής για λόγους πρόληψης δεν σημαίνει ταυτόχρονα και την αποκατάσταση. Εξασφαλίζει όμως την Ζωή απέναντι στο Θάνατο -παρεμπίπτοντος η αποκατάσταση μαστού από τον ΕΟΠΥΥ δεν χρηματοδοτείται διότι χαρακτηρίζεται Lifestyle…

Αυτό που με άγγιξε λοιπόν και αποφάσισα να επανέλθω στο θέμα  είναι ότι η γυναίκα περιέγραφε την σκληρότητα των σχόλιων στο facebook, πόσο σοκαριστικό ήταν και πόσο, κατά την γνώμη μου, ρατσιστική νοοτροπία βαθειά ριζωμένη αποκάλυπτε! Αν και η Αντζελίνα Τζολί μπορεί όντως να κάνει πανάκριβες εξετάσεις, την πιο ακριβή αποκατάσταση και άλλα έξοδα, έχει σημασία ότι δεν επέλεξε να κρατήσει μυστική την επέμβασή της όπως χιλιάδες άλλες γυναίκες -και δεκάδες ηθοποιών- αλλά τη δημοσιοποίησε ακριβώς για αυτό: Να γίνει ανοικτή συζήτηση και να βοηθήσει να έρθει το θέμα στην επιφάνεια και να ξεφύγει από τα στενά προσωπικά όρια.

Η ορατότητα απελευθερώνει από το «στίγμα» και τις προκαταλήψεις, όχι μόνο τους ομοφυλόφιλους στο gay pride, αλλά και τους καρκινοπαθείς ή άλλους ασθενείς ξέρετε. Ας αφήσουμε λοιπόν τις υποκρισίες γιατί οι διακρίσεις ανάμεσα στους ανθρώπους είναι οπωσδήποτε ρατσισμός.

 

Σε 7 χρόνια φυλάκισης καταδικάστηκε ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι

της Σίσσυς Βωβού

Ικανοποίηση προκαλεί η καταδίκη του Σίλβιο Μπερλουσκόνι από ιταλικό δικαστήριο (τρεις δικαστίνες) σε 7 χρόνια φυλάκισης για ερωτικές σχέσεις με ανήλικη μετανάστρια. Επίσης καταδικάστηκε σε ισόβια στέρηση πολιτικών δικαιωμάτων, πράγμα που θα στερήσει, με τη σειρά του, από τον ιταλικό λαό την «χαρά» να συγκαταλέγεται ο Μπερλουσκόνι στους βουλευτές, υπουργούς ή πρωθυπουργούς του. Φυσικά, ο δικηγόρος του δήλωσε κατάπληκτος και οργισμένος για την «άδικη» ποινή, εναντίον της οποίας, φυσικά, θα ασκήσει έφεση.

Η μεγαλύτερη διαδήλωση κατά του Μπερλουσκόνι που είχε γίνει στην Ιταλία, το Φεβρουάριο του 2011, μετά από 17 χρόνια πρωθυπουργίας του, είχε το σύνθημα «Η Ιταλία δεν είναι μπουρδέλο», και στόχο να στηλιτευτεί η παραβίαση των δικαιωμάτων των γυναικών και η αγοραπωλησία τους, και μάλιστα επιδεικτικά, σε μια χώρα με μεγάλη επιρροή του καθολικισμού, που προφανώς όμως δεν θιγόταν από την ασυδοσία του καβαλιέρε. Ο εξευτελισμός των γυναικών και ο σεξισμός στα πολλά κανάλια ιδιοκτησίας Μπερλουσκόνι κρατά εδώ και πολλά χρόνια, με την ιταλική κοινωνία προφανώς ανεκτική στην πλειοψηφία της απέναντι σ’ αυτή την επίθεση. Φαίνεται ότι όλα όμως έχουν ένα όριο, και το φεμινιστικό κίνημα της Ιταλίας κατάφερε να ξεσηκώσει την αντίδραση του λαού με την μεγάλη διαδήλωση του 2011.

Τα αίσχη του Μπερλουσκόνι βέβαια δεν περιορίζονται στην υπόθεση της 17χρονης καθώς, όπως ξέρουμε, στις πολυάριθμες βίλες του οργάνωνε πάρτι με νεαρές κοπέλες από τη σόουμπιζ που φιλοδοξούσαν να αποκτήσουν κάποια καλύτερη θέση τα κανάλια του ή και στην πολιτική, μιας και κάποιες από αυτές τις προωθούσε και σε εκλεγμένες θέσεις. Βέβαια, όλα αυτά ήταν «νόμιμα», η υπόθεση της 17χρονης ήταν η μόνη που ο Μπερλουσκόνι βρέθηκε να παρανομεί. Η άσκηση εξουσίας των πλούσιων και διάσημων, που αγοράζουν και πουλάνε νεαρές κοπέλες είναι νόμιμη, ανεκτή και συχνά αντικείμενο θαυμασμού από πολλούς άντρες. Να όμως που υπάρχει και η νομοθεσία, για την οποία έχει αγωνιστεί εδώ και χρόνια το φεμινιστικό κίνημα, για την αυτοδιάθεση του γυναικείου σώματος και κατά της σεξουαλικής παρενόχλησης, του βιασμού και της κατάχρησης εξουσίας και να που υπάρχουν και πολλοί δικαστές -και ιδιαίτερα αρκετές πλέον γυναίκες στο δικαστικό σώμα- που την εφαρμόζουν.

Δεν θα ξεχάσουμε τη σημερινή ημέρα της χαράς τον άλλο πλούσιο και διάσημο, Ντομινίκ Στρος Καν που τον κατεδάφισε μια απλή και ταπεινή -και μάλιστα μετανάστρια- καμαριέρα πολυτελούς ξενοδοχείου της Νέας Υόρκης, την οποία τόλμησε να βιάσει στο χώρο εργασίας της το 2011. Τότε, η δικαστίνα της Νέας Υόρκης τον έστειλε φυλακή στο νησί Έλις, όπως θα έστελνε κάθε βιαστή, χωρίς να κάνει διακρίσεις λόγω της θέσης του.  Ακόμη και αν η υπόθεση αυτή κατέληξε σε εξωδικαστικό συμβιβασμό με αποζημίωση της καμαριέρας, αφού το δικαστικό σύστημα της Νέας Υόρκης σύντομα την απονομιμοποίησε και αμφισβήτησε την αξιοπιστία της, ο Ντομινίκ έχασε την προεδρία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, έχασε την προοπτική να γίνει πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας -θέση για την οποία ήταν φαβορί- και αυτή τη στιγμή βρίσκεται στη μέγγενη της γαλλικής Δικαιοσύνης για αδικήματα που σχετίζονται με την αγοραπωλησία γυναικών και οργάνωση διεθνών κυκλωμάτων πορνείας. Βέβαια και τότε, πολλοί και δυστυχώς μεταξύ τους και κάποιες γυναίκες, είχαν προβάλει τη θεωρία της συνωμοσίας, η οποία κρυβόταν πίσω από τον «δήθεν» βιασμό της καμαριέρας. Κανένας και καμία από τους συνωμοσιολόγους δεν βγήκε να κάνει αυτοκριτική για τη λανθασμένη κρίση τους και δεν παραδέχτηκε ότι τα δικαιώματα των γυναικών στην αξιοπρέπειά τους βρίσκονταν πίσω από την υπόθεση αυτή.

Ούτε θα ξεχάσουμε, μέρα χαράς που είναι σήμερα, την 7χρονη καταδίκη του πρώην προέδρου του Ισραήλ, Μοσέ Κατσάβ, που καταδικάστηκε οριστικά το Νοέμβριο του 2011 από το Ανώτατο δικαστήριο της χώρας σε 7χρονη καταδίκη για βιασμό και σεξουαλική παρενόχληση σε βάρος γυναικών εργαζομένων στο υπουργείο Τουρισμού όπου ήταν υπουργός, αλλά και στην προεδρία της Δημοκρατίας. Κι εκεί η πλειοψηφία των δικαστών ήταν γυναίκες. Άργησε βέβαια να έρθει η καταδίκη του, αφού τα κακουργήματα είχαν διαπραχθεί στα τέλη της 10ετίας του 1990 και κατά τη διάρκεια της προεδρίας του (2000-2007). Γνωρίζουμε επίσης την δύναμη του φεμινιστικού κινήματος στο Ισραήλ και τις σχετικές προστατευτικές νομοθεσίες για τα γυναικεία δικαιώματα. Να μην παραλείψουμε και τον μεγάλο αγώνα που δίνουν οι φεμινίστριες για δίκαιη ειρήνη με τους Παλαιστίνιους και τις διώξεις που πολλές έχουν υποστεί και υφίστανται γι’ αυτή τους τη δράση.

Εμβληματικά παραδείγματα δίωξης μεγαλόσχημων ανδρών που, τυφλωμένοι από την δόξα και την ισχύ τους, νόμιζαν ότι μπορούν να απογυμνώνουν τις γυναίκες από το δικαίωμά τους στην αυτονομία του σώματός τους, να διαπράττουν κακουργήματα εναντίον τους και μάλιστα κατά τη διάρκεια της εργασίας τους.

Αργοπορημένη και μικρή νίκη για τα γυναικεία δικαιώματα τόσο στην περίπτωση του Μπερλουσκόνι όσο και στις δύο άλλες, ο δρόμος παραμένει τραχύς και δύσβατος, η πατριαρχία είναι πάντα παρούσα και ασύδοτη, αλλά και ο αγώνας για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών δεν σταματά.

 

 

Ο πρώτος ευρωπαϊκός Δείκτης Ισότητας των Φύλων αποκαλύπτει

Ο Δείκτης Ισότητας των Φύλων εγκαινιάστηκε στις 13 Ιουνίου του 2013 κατά τη διάρκεια μιας διάσκεψης υψηλού επιπέδου στις Βρυξέλλες. Φιλοδοξεί να γίνει ένα από τα βασικά εργαλεία του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου για την Ισότητα των Φύλων (EIGE) – κέντρο πληροφόρησης και γνώσης σχετικά με θέματα ισότητας των φύλων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τρία χρόνια σκληρής δουλειάς, αναλύοντας δεδομένα σχετικά με την κατάσταση της ισότητας των γυναικών και των ανδρών σε διάφορους τομείς, μελετώντας ξανά και ξανά τους δείκτες και τις μεταβλητές κατέληξε στη δημιουργία ενός αξιόπιστου Δείκτη Ισότητας των Φύλων. Είναι ο μόνος δείκτης της ισότητας των φύλων ειδικά προσαρμοσμένος στα δεδομένα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των κρατών μελών της, με σκοπό την στήριξη των μελλοντικών πολιτικών στον τομέα αυτόν. Η μοναδικότητα του δείκτη έγκειται στην ικανότητα να εντοπίσει με ακρίβεια τα κενά της ισότητας που υφίστανται ανάμεσα στις γυναίκες και στους άνδρες στους τομείς της εργασίας, της αμοιβής, της γνώσης, του χρόνου, της εξουσίας  και της υγείας.

Wikigender: Ο πρώτος Δείκτης Ισότητας των Φύλων αποκαλύπτει – η ΕΕ είναι μόνο στα μισά του δρόμου προς την κατεύθυνση της ισότητας των φύλων

Πώς μπορούμε να προχωρήσουμε εμπρός, όταν οι μισοί από εμάς κρατούνται πίσω;

Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για την Ισότητα των Φύλων (EIGE) εγκαινιάζει τον Δείκτη Ισότητας των Φύλων για την Ευρωπαϊκή Ένωση. «Ο Δείκτης Ισότητας των Φύλων παρουσιάζει διαφορές στα αποτελέσματα μεταξύ γυναικών και ανδρών σε ατομικό επίπεδο στα κράτη μέλη της ΕΕ», λέει η Virginija Langbakk, διευθύντρια του EIGE. «Αυτό το μοναδικό εργαλείο μέτρησης υποστηρίζει την τεκμηριωμένη χάραξη πολιτικής και δείχνει προς ποιά κατεύθυνση πρέπει να μετατοπιστούν οι πολιτικές προτεραιότητες για να επιταχυνθεί η διαδικασία για την επίτευξη της ισότητας των φύλων στην Ευρώπη». Παρά το γεγονός ότι οι αξίες της ισότητας των φύλων έχουν αναγνωριστεί  από τις πρώτες ημέρες της, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μόνο στα μισά του δρόμου προς την κοινωνία της ισότητας των φύλων, με μέσο όρο βαθμολογίας τις 54 μονάδες (όπου 1 σημαίνει απουσία ισότητας των φύλων και 100 πλήρης ισότητα).

«Τα στατιστικά της ισότητας των φύλων θα μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε καλύτερα τα εμπόδια που πρέπει να μειωθούν για να γίνουν όλοι οι πολίτες πραγματικά ίσοι, και ο Δείκτης Ισότητας των Φύλων κάνει ακριβώς αυτό. Στον αγώνα μας κατά της ανεργίας, η βελτίωση των ευκαιριών απασχόλησης για τις γυναίκες είναι θέμα δικαιοσύνης, αλλά είναι επίσης καλό για την κοινωνία και την οικονομία», λέει ο Herman Van Rompuy, Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου.

Ο Δείκτης Ισότητας των Φύλων, που προτείνεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και αναπτύχθηκε από το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για την Ισότητα των Φύλων, παρέχει στοιχεία για κάθε κράτος μέλος και παρουσιάζει τον μέσο όρο της ΕΕ σε κάθε έναν από τους ακόλουθους κρίσιμους τομείς της ισότητας των φύλων: εργασία, αμοιβές, γνώση, χρόνο, εξουσία και υγεία. Οι διάφορες μορφές βίας και οι αντίστοιχες ανισότητες, επίσης θεωρούνται κρίσιμοι τομείς, αλλά αντιμετωπίζονται χωριστά, καθώς υιοθετούν διαφορετικές προοπτικές. «Είμαι πολύ χαρούμενος που το EIGE έχει αναπτύξει δείκτη για την ισότητα των φύλων», λέει ο Michael Gustafson, πρόεδρος της Επιτροπής Δικαιωμάτων των Γυναικών και Ισότητας των Φύλων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. «Δίνει τη δυνατότητα στα κράτη-μέλη να αξιολογούν και να συγκρίνουν μεταξύ τους την πρόοδο που έχουν κάνει σε διάφορους τομείς της ισότητας των φύλων, καθώς και πού απαιτείται μεγαλύτερη πρόοδος. Ελπίζω ότι αυτό το εργαλείο θα χρησιμοποιηθεί εκτενώς και θα οδηγήσει στην καλύτερη γνώση, και το σημαντικότερο ,στην περαιτέρω πρόοδο όσον αφορά την ισότητα των φύλων».

Το χαμηλότερο επίπεδο της ισότητας των φύλων εμφανίζεται στη λήψη αποφάσεων

Η χαμηλότερη βαθμολογία παρατηρείται στον τομέα της εξουσίας στη λήψη αποφάσεων, με μέσο όρο βαθμολογίας μόλις 38 μονάδες σε επίπεδο ΕΕ: η ΕΕ και τα κράτη μέλη χρειάζονται περισσότερες γυναίκες στη διαδικασία λήψης αποφάσεων. Η μεγαλύτερη απόσταση όσον αφορά στην ισότητα των φύλων είναι εμφανής στην εκπροσώπηση των γυναικών και των ανδρών στα διοικητικά συμβούλια των μεγάλων επιχειρήσεων, με μέση βαθμολογία για την ΕΕ μόνο 23,3 μονάδες. Μέτρα όπως ένα σύστημα ποσοστώσεων θα μπορούσε να βελτιώσει την ισότητα των φύλων στον τομέα αυτό και να οδηγήσει σε μια θετική επίδραση σε όλους τους άλλους τομείς.

Το ισότιμο μοίρασμα των δραστηριοτήτων κοινωνικής φροντίδας είναι ζωτικής σημασίας για την επίτευξη του στόχου απασχόλησης της ΕΕ

Η Ευρωπαϊκή Ένωση θα μπορούσε να επιτύχει πιο γρήγορα τον στόχο της απασχόλησης όπως αυτός καθορίζεται στο πλαίσιο της στρατηγικής για την ανάπτυξη, για το 2020 – απασχόληση για τουλάχιστον το 75% του πληθυσμού της ΕΕ, ηλικίας 20 έως 64 ετών – με τη βελτίωση της ισότητας των φύλων στον τομέα του χρόνου που δαπανάται για μη αμειβόμενη φροντίδα και οικιακές δραστηριότητες.

Η συμμετοχή των γυναικών στην αγορά εργασίας είναι περιορισμένη λόγω της δυσανάλογης συμμετοχής τους στους ρόλους φροντίδας. Ο Δείκτης Ισότητας των Φύλων δείχνει μεγάλες διαφορές μεταξύ γυναικών και ανδρών στον τομέα αυτό, με μέσο όρο βαθμολογίας μόλις 39 μονάδες σε επίπεδο ΕΕ – πολύ κάτω από τα μισά του δρόμου προς την κατεύθυνση της ισότητας των φύλων. Για τη διασφάλιση της βιώσιμης ανάπτυξης για την Ευρώπη, είναι σημαντικό να εξασφαλιστεί η ίση κατανομή των ωρών που δαπανώνται για την παροχή φροντίδας, μεταξύ γυναικών και ανδρών. Παράλληλα με τη δημιουργία νέων ευκαιριών απασχόλησης, είναι ζωτικής σημασίας η βελτίωση των υποδομών παιδικής μέριμνας, όπως αναφέρεται στους στόχους της Βαρκελώνης, και η εντατικοποίηση των προσπαθειών για την αύξηση της συμμετοχής του πατέρα στη φροντίδα των παιδιών.

Η καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών παρεμποδίζεται σοβαρά από την έλλειψη δεδομένων

Τα θεσμικά όργανα της ΕΕ έχουν δεσμευτεί να εξαλείψουν τη βία για όλους από την ΕΕ, αλλά ο Δείκτης Ισότητας των Φύλων δείχνει ότι δεν υπάρχουν συγκρίσιμα δεδομένα ανά φύλο σε αυτόν τον τομέα, σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Επειδή η έμφυλη βία παραμένει μια από τις ευρύτερα διαδεδομένες παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων της εποχής μας, έχει τις ρίζες της στις ανισότητες μεταξύ των φύλων και τις ενισχύει, ο Δείκτης Ισότητας των Φύλων καλεί όλους τους φορείς χάραξης πολιτικής για την αντιμετώπιση αυτού του κενού.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τον Δείκτη Ισότητας των Φύλων εδώ

Μετάφραση: Χριστίνα Κούρκουλα

 

Χώρα trafficking παραμένει η Ελλάδα για το Στέιτ Ντιπάρτμεντ

Η Ελλάδα εξακολουθεί να είναι χώρα διέλευσης και προορισμού εμπορίας ανθρώπων (Trafficking) αναφέρεται στην ετήσια έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Σύμφωνα με την έκθεση η Ελλάδα παραμένει στην ίδια κατηγορία αξιολόγησης (Tier 2) για το θέμα και αποτελεί περιορισμένη πηγή σεξουαλικής εκμετάλλευσης γυναικών και παιδιών, καθώς και προώθησης της παιδικής εργασίας.

Όπως αναφέρεται στην ετήσια έκθεση του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών, στην Ελλάδα θύματα σωματεμπορίας είναι γυναίκες από την Αλβανία, τη Λευκορωσία, τη Βουλγαρία, τη Λετονία, τη Λιθουανία, τη Μολδαβία, τη Ρωσία, τη Ρουμανία, την Ουκρανία, τη Γεωργία, τη Νιγηρία, και ορισμένες χώρες της Ασίας.

Όσον αφορά τα θύματα καταναγκαστικής εργασίας – κυρίως παιδιά και άνδρες –  προέρχονται από την Αλβανία, το Μπαγκλαντές, τη Βουλγαρία, την Ινδία, τη Μολδαβία, το Πακιστάν, τη Ρουμανία, και όλο και περισσότερο αγόρια από το Αφγανιστάν. Τα θύματα υπόκεινται στη δουλεία κυρίως στους τομείς της γεωργίας και των κατασκευών.

Σύμφωνα πάντα με την έκθεση την οποία παρουσίασε ο αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Τζον Κέρι, εκατοντάδες παιδιά, κυρίως Ρομά από την Αλβανία και τη Ρουμανία, υποβάλλονται σε καταναγκαστική εργασία στην Ελλάδα και πωλούν διάφορα αγαθά στον δρόμο, ζητιανεύοντας ή διαπράττοντας μικροκλοπές.

Επίσης, γυναίκες από τη Νιγηρία που μεταφέρονται στην Ελλάδα μέσω των νησιών του Αιγαίου και των ελληνοτουρκικών συνόρων στον Έβρο και στη συνέχεια προωθούνται από κυκλώματα σωματεμπορίας στην Αθήνα και σε άλλες μεγάλες πόλεις.

Στην έκθεση σημειώνεται επίσης, ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν συμμορφώνεται πλήρως με τα ελάχιστα κριτήρια για την εξάλειψη της σωματεμπορίας, ωστόσο, καταβάλλει σημαντικές προσπάθειες προς αυτή την κατεύθυνση.

Οι ελληνικές αρχές προχώρησαν μέσα στο 2012 σε περισσότερες συλλήψεις σωματεμπόρων, σε σύγκριση με την προηγούμενη χρονική περίοδο και έκαναν σημαντικές προσπάθειες για την εκπαίδευση της αστυνομίας, αλλά και του δικαστικού σώματος, σε ζητήματα της εμπορίας ανθρώπων.

Υπογραμμίζεται ακόμη ότι υπήρξε στενή συνεργασία των αστυνομικών αρχών με Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις τόσο για τη διαλεύκανση υποθέσεων σωματεμπορίας, όσο και στην χορήγηση καταλύματος και στην προσφορά φιλοξενίας σε θύματα τέτοιων υποθέσεων.

Μεταξύ άλλων, επισημαίνεται πως δεν υπήρξε καμία σύλληψη, ούτε και δίωξη αξιωματούχων οι οποίοι καταγγέλλεται ότι συμμετείχαν σε κυκλώματα εμπορίας ανθρώπων, αν και υπήρξαν συγκεκριμένες αναφορές για χαμηλόβαθμους αξιωματούχους της ελληνικής αστυνομίας.

Πηγή: tvxs

 

Θύμα βίας μία στις τρεις γυναίκες παγκοσμίως

Περισσότερες από μία στις τρεις γυναίκες στον κόσμο πέφτει θύμα σωματικής ή σεξουαλικής βίας, γεγονός το οποίο αποτελεί ένα παγκόσμιο πρόβλημα υγείας με διαστάσεις επιδημίας, υπογραμμίζει σήμερα ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) σε έκθεσή του.

Η μεγάλη πλειονότητα των γυναικών δέχεται επίθεση ή κακοποιείται από τον σύζυγο ή τον σύντροφο και τα πιο συνηθισμένα προβλήματα υγείας που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες έπειτα από αυτές τις επιθέσεις είναι κατάγματα οστών, μώλωπες, επιπλοκές στην εγκυμοσύνη, κατάθλιψη κι άλλα ψυχολογικά προβλήματα, σύμφωνα με την έκθεση.

«Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα για πάρα πολλές γυναίκες», δήλωσε σε συνέντευξή της στο πρακτορείο ειδήσεων Reuters η Σάρλοτ Ουάτς, μία από τις συντάκτριες της έκθεσης, ειδική για την πολιτική υγείας στην Σχολή Υγιεινής και Τροπικής Ιατρικής του Λονδίνου.

Η ίδια σημείωσε ότι συγκλονίστηκε από τις εικόνες που προβλήθηκαν αυτήν την εβδομάδα οι οποίες δείχνουν τον σύζυγο της διάσημης τηλεοπτικής σεφ και συγγραφέως Ναϊτζέλα Λόσον να την έχει πιάσει από τον λαιμό. Μετά την επίθεση αυτή ο σύζυγός της και συλλέκτης έργων τέχνης Τσαρλς Σάατσι δέχθηκε προειδοποίηση από την αστυνομία για την επίθεση στην σύζυγό του.

«Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες για το τι συμβαίνει εκεί, αλλά αυτό δείχνει πράγματι ότι είναι κάτι που συμβαίνει σε όλες τις γυναίκες -δεν πρόκειται μόνον για φτωχές γυναίκες ή για γυναίκες σε μια κάποια χώρα. Αυτό είναι πράγματι ένα παγκόσμιο ζήτημα», σημείωσε η Ουάτς.

Η έκθεση, την οποία συνέταξαν η Ουάτς και η Κλαούντια Γκαρσία-Μορένο του ΠΟΥ, σε συνεργασία με την Σχολή Υγιεινής και Τροπικής Ιατρικής του Λονδίνου και το νοτιοαφρικανικό Συμβούλιο Ιατρικής Έρευνας, δόθηκε σήμερα στην δημοσιότητα από τον ΠΟΥ στην Γενεύη.

«Σε παγκόσμια κλίμακα το 35% των γυναικών έχουν υποστεί σωματική και/ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό τους, ή βία από άλλους εκτός του συντρόφου τους», αναφέρεται στην έκθεση.

«Πρόκειται για συγκλονιστικά στατιστικά στοιχεία», δήλωσε επίσης η Φλάβια Μπούστρεο, υπεύθυνη του τμήματος του ΠΟΥ για τις οικογένειες, τις γυναίκες και τα παιδιά. «Είναι επίσης συγκλονιστικό να βλέπουμε ότι το φαινόμενο αυτό υπάρχει παντού στον κόσμο», πρόσθεσε.

«Η πλειονότητα από τις πράξεις αυτές είναι επιθέσεις από τον σύντροφο», υπογραμμίζεται στην έκθεση, όπου επισημαίνεται ότι σε ολόκληρο τον κόσμο περίπου το 38% των γυναικών που πέφτουν θύμα φόνου δολοφονούνται από τους συντρόφους τους και ότι το 42% των γυναικών που έχουν πέσει θύμα σωματικής ή σεξουαλικής βίας από έναν σύντροφο φέρουν ως αποτέλεσμα τραύματα.

Στην έκθεση επισημαίνεται επίσης ότι «σχεδόν το ένα τρίτο (30%) όλων των γυναικών που είχαν μια σχέση υπέστησαν σωματική ή σεξουαλική βία από τον σύντροφό τους». Το ποσοστό είναι χαμηλότερο (7%) για τις σεξουαλικές επιθέσεις από κάποιον άλλον εκτός του συντρόφου.

Η Γκαρσία-Μορένο επισήμανε τις πρόσφατες περιπτώσεις βιασμών στην Ινδία και τη Νότια Αφρική, οι οποίες έφεραν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος την μεταχείριση των γυναικών παγκοσμίως.

Ο ομαδικός βιασμός τον περσινό Δεκέμβριο μιας 23χρονης φοιτήτριας σε ένα λεωφορείο στο Νέο Δελχί προκάλεσε παγκόσμια κατακραυγή και άνευ προηγουμένου διαδηλώσεις με την αξίωση να υπάρξουν καλύτερα μέτρα αστυνόμευσης για την πάταξη των σεξουαλικών εγκλημάτων.

Στην έκθεση αυτή αναφέρονται επίσης οι συνέπειες για την υγεία από την βία αυτή, η οποία αυξάνει τον κίνδυνο γέννησης ενός λιπόβαρου παιδιού, εμφάνισης κατάθλιψης ή πρόκλησης μιας αποβολής, όπως και τον κίνδυνο μόλυνσης από AIDS ή εξώθησης στον αλκοολισμό.

Σε αυτήν οι επιστήμονες προτείνουν επίσης προγράμματα πρόληψης που ευνοούν τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, κυρίως «την αμφισβήτηση των κοινωνικών κανόνων που υποστηρίζουν τον έλεγχο και την εξουσία που ασκούν οι άνδρες στις γυναίκες και που συναινούν ή ανέχονται την βία σε βάρος των γυναικών» και ζητούν να προστεθούν τα ζητήματα αυτά στην εκπαίδευση του ιατρικού προσωπικού.

«Πρόκειται για ένα παγκόσμιο πρόβλημα της δημόσιας υγείας, με διαστάσεις επιδημίας, το οποίο αξιώνει επείγουσα δράση», καταλήγουν οι συντάκτες της έκθεσης αυτής, η οποία στηρίζεται σε στοιχεία που συγκεντρώθηκαν από 81 χώρες.

Σε δήλωσή της που συνοδεύει την έκθεση αυτή, η γενική διευθύντρια της ΠΟΥ Μάργκαρετ Τσαν υπογραμμίζει και αυτή ότι η βία κατά των γυναικών έχει προκαλέσει προβλήματα υγείας με «διαστάσεις επιδημίας» και προσθέτει: «Τα συστήματα υγείας σε όλον τον κόσμο μπορούν και πρέπει να κάνουν περισσότερα για τις γυναίκες που βιώνουν τη βία».

Πηγή: tvxs

 

ΥΓ: “Επιδημία”?? Εμείς το λέμε πατριαρχία, σεξισμό, ανδροκρατία… 

 

 

Η Γυναίκα ως παράγοντας ανάσχεσης της λεηλασίας της Φύσης

της Χριστίνας Κούρκουλα

Η λεηλασία της φύσης και οι συνακόλουθες επιπτώσεις της, η κλιματική αλλαγή, οι φυσικές καταστροφές, η ερημοποίηση και η εξάντληση των φυσικών πόρων πλήττουν μεν αδιάκριτα τις αναπτυσσόμενες και τις αναπτυγμένες χώρες σε όλη τη γη, σε δυσανάλογα μεγάλο βαθμό όμως πλήττουν τους φτωχούς πληθυσμούς που κυρίως είναι γυναίκες. Είναι πλέον ευρέως αποδεκτό ότι η κλιματική αλλαγή θα επηρεάσει και στο μέλλον τους φτωχούς επειδή είναι πιο ευάλωτοι και διαθέτουν λιγότερους πόρους για να προσαρμοστούν στις κλιματικές αλλαγές. Καθώς οι γυναίκες αποτελούν το 70% των ανθρώπων που ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας σε παγκόσμια κλίμακα, αυτές θα επηρεάζονται δυσανάλογα από τις επιπτώσεις της περιβαλλοντικής υποβάθμισης.

Σύμφωνα με έρευνες (Peterson, K.) οι γυναίκες και τα παιδιά κινδυνεύουν με θάνατο 14 φορές περισσότερο από τους άνδρες στις φυσικές καταστροφές. Επίσης, έχει υπολογιστεί ότι οι γυναίκες αποτελούν έως και το 80% των προσφύγων και των εκτοπισμένων πληθυσμών παγκοσμίως, ενώ συνήθως σε καταστάσεις έκτακτης ανάγκης το 70-80% αυτών που χρειάζονται βοήθεια είναι γυναίκες και παιδιά.

Παρόλα αυτά οι γυναίκες δεν είναι αδύναμες, οι διακρίσεις ανάμεσα στα φύλα καθορίζουν τον αυξημένο βαθμό των συνεπειών της περιβαλλοντικής υποβάθμισης γι’ αυτές. Σε μια μελέτη ανάλυσης των καταστροφών σε 141 χώρες διαπιστώθηκε ότι, όπου οι γυναίκες είχαν ίσα δικαιώματα, υπήρχε μικρή ή καμία διαφορά στον αριθμό των γυναικών ή των ανδρών που έχασαν τη ζωή τους, αλλά όπου τα δικαιώματα των γυναικών ήταν σε κίνδυνο, η γυναικεία θνησιμότητα ήταν υψηλότερη από εκείνη των ανδρών. Οι ερευνητές αναφέρουν επίσης περιπτώσεις όπου στην προσπάθεια διάσωσης επιζώντων δόθηκε προτεραιότητα στους άνδρες επιζώντες έναντι των γυναικών.[Neumayer, E., Plümper, T. (2007)]

Οι γυναίκες πολύ συχνά παίζουν σημαντικό ρόλο στη διαχείριση, την προστασία και τη χρήση των φυσικών αποθεμάτων, ιδιαίτερα στις φτωχές αγροτικές κοινωνίες όπου έχουν ως πρωταρχική φροντίδα την ευθύνη της παραγωγής της τροφής για την οικογένεια τους και για την τοπική κοινότητα, την εξασφάλιση πόσιμου νερού και την εξεύρεση καύσιμης ύλης. Είτε εργάζονται σε μικρές γεωργικές εκτάσεις με οριακή απόδοση ή ως εργάτριες γης σε φυτείες, είναι πολύ πιθανό να επηρεαστούν από ακραία καιρικά φαινόμενα, από την επέκταση της καλλιέργειας σιτηρών για την παραγωγή βιοκαυσίμων και την εξάντληση του υδροφόρου ορίζοντα από την κατάχρηση της βιομηχανικής δραστηριότητας. Ενώ το 70% των εργατών γης σε όλο τον κόσμο είναι γυναίκες, μόλις το 2% κατέχει γη, έχοντας συχνά περιορισμένη πρόσβαση σε πληροφόρηση  και δομές λήψης αποφάσεων στην τοπική κοινότητα.

Οι γυναίκες όμως δεν είναι μόνο θύματα, είναι και φορείς αλλαγής καθώς εδώ και πολλά χρόνια έχουν μάθει να προσαρμόζονται στην κλιματική αλλαγή, ψάχνοντας αποτελεσματικούς τρόπους αντιμετώπισης των συνεπειών των φυσικών καταστροφών, για την εξασφάλιση του νερού, της ενέργειας και την προστασία της βιοποικιλότητας του τόπου τους. Έτσι, οργανώνονται σε τοπικό, εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, παίρνουν πρωτοβουλίες, διαμαρτύρονται και αντιστέκονται στην καταστροφή της βιοποικιλότητας των ειδών και των οικοσυστημάτων από πολυεθνικούς γίγαντες που λειτουργούν με μόνο κριτήριο την αύξηση της παραγωγής τους και τη μεγιστοποίηση του κέρδους τους.

Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός ότι η κλιματική αλλαγή επηρεάζει τις γυναίκες και τους άνδρες με διαφορετικό τρόπο, μια παράμετρος που πρέπει να λάβουν υπόψη τους οι κυβερνήσεις στη διαμόρφωση πολιτικών αντιμετώπισης των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής.

Σύμφωνα με τις πατριαρχικές αντιλήψεις του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος η φύση και η γυναίκα αποτελούν οντότητες υποδεέστερες, χειραγωγήσιμες και εκμεταλλεύσιμες. Η καπιταλιστική πατριαρχική θεώρηση του κόσμου αρνείται να εκτιμήσει σωστά τη γυναικεία εργασία και το περιβάλλον. Δεν είναι τυχαίο που στην σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση παρατηρείται αύξηση της βάναυσης κακοποίησης των γυναικών και της φύσης.

Και ενώ οι γυναίκες συμμετέχουν όλο και περισσότερο στο παγκόσμιο οικονομικό σύστημα που ευθύνεται για την κλιματική αλλαγή, ένας πολύ μικρός αριθμός κατέχει θέσεις επιρροής για να μπορούν να αμφισβητήσουν ή και να αλλάξουν καθιερωμένες καταστρεπτικές πρακτικές.

Μια ματιά στο φύλο αυτών που διευθύνουν τις πιο ρυπογόνες επιχειρήσεις του πλανήτη, με ελάχιστες προσπάθειες στο ενεργητικό τους να μειώσουν την συνεισφορά τους στην καταστροφή των οικοσυστημάτων, δείχνει ότι η απροθυμία των εταιρειών να μειώσουν το οικολογικό τους αποτύπωμα είναι γένους αρσενικού.

Σύμφωνα με συγκριτικά στοιχεία από τις 5 πιο ρυπογόνες βιομηχανίες στον κόσμο, οι επικεφαλείς είναι άνδρες, ενώ το αντίστοιχο ποσοστό των γυναικών είναι μικρότερο από το 15% και μάλιστα σε χαμηλής ευθύνης διευθυντικές θέσεις.

Από την άλλη πλευρά, πρόσφατη έρευνα στις μεγαλύτερες περιβαλλοντικές οργανώσεις της Ευρώπης, δείχνει ότι όλοι οι εκπρόσωποι τους σε συμβουλευτική ομάδα για θέματα περιβάλλοντος παρά την Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι άνδρες, παρότι τα 2/3 των εργαζομένων σε εθελοντική βάση σε αυτές τις οργανώσεις είναι γυναίκες.

Ως εκ τούτου, στην οποιαδήποτε προσπάθεια διαμόρφωσης πολιτικών εμείς οι γυναίκες πρέπει να διεκδικήσουμε:

  • Να ενσωματωθεί η διάσταση του φύλου (gender mainstreaming) στις εθνικές και ευρωπαϊκές πολιτικές για το περιβάλλον, παίρνοντας υπόψη τις ιδιαίτερες ανάγκες και τις δυνατότητες των γυναικών έναντι των ανδρών. Η κλιματική αλλαγή επηρεάζει τις γυναίκες και τους άνδρες με διαφορετικό τρόπο, και οι κυβερνήσεις πρέπει να συνυπολογίσουν αυτή την παράμετρο στη διαμόρφωση πολιτικών αντιμετώπισης των συνεπειών της κλιματικής αλλαγής, γιατί οι πολιτικές που εμπεριέχουν τη διάσταση του φύλου, έχουν πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες να είναι αποτελεσματικές.
  • Να υπάρχει μέριμνα για την πρόσβαση των γυναικών στην πληροφόρηση και την ισότιμη συμμετοχή τους στις διαδικασίες λήψης αποφάσεων για την προστασία και διαχείριση του περιβάλλοντος, του υδάτινου πλούτου και των φυσικών πόρων.
  • Να αναγνωριστεί η συμβολή των γυναικών στην προστασία του περιβάλλοντος μέσα από διαχρονικές πρακτικές ορθής χρήσης του φυσικού πλούτου και να αξιοποιηθεί κατάλληλα η συσσωρευμένη εμπειρία τους στην εξοικονόμηση πόρων (ρωτήστε τις γυναίκες – ξέρουν καλύτερα).

Αν δεν υπάρξει συγκεκριμένη δέσμευση για την επίτευξη της ισότιμης συμμετοχής των φύλων στην διαμόρφωση πολιτικών για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και της δραματικής μείωσης της βιοποικιλότητας είναι πιθανό τα φαινόμενα αυτά να ενισχύσουν την ανισότητα των φύλων. Η ακραία φτώχεια και η πείνα που βιώνουν οι γυναίκες στον τρίτο κόσμο, αλλά και σε τμήματα πληθυσμού των αναπτυγμένων οικονομικά χωρών είναι πιθανό να αυξηθούν, τα κορίτσια θα έχουν μικρότερες πιθανότητες ακόμα και για την βασική εκπαίδευση, τα ποσοστά της παιδικής θνησιμότητας και η υγεία των μητέρων θα επιδεινωθούν, ενώ οι γυναίκες θα συνεχίσουν να επωμίζονται άνισα την διαχείριση της εξάντλησης των φυσικών πόρων του τόπου τους.

 

Πηγές:

Peterson, K. (no date) Gender Issues in Disaster Responses, cited in Soroptimist International of the Americas (2008) White Paper: Reaching out to women when disaster strikes. April 2008. Available: http://www.soroptimist.org/pdf/DisaterWhitePaper0408.pdf  [15 September 2009]

-Fouillet, A., Rey, G., Jougla, E., Frayssinet, P., Bessemoulin, P., Hémon, D. (2007) A predictive model relating daily fluctuation in summer temperatures and mortality rates. BMC Public Health 2007: 7: doi:10.1186/1471-2458-7-114

-Neumayer, E., Plümper, T. (2007) The gendered nature of natural disasters: the impact of catastrophic events on the gender gap in life expectancy, 1981–2002. Annals of the Association of American Geographers, 97 (3). pp. 551-566.