Subscribe via RSS Feed

Η στείρωση ως ευγονική των φτωχών

της Χριστίνας Πάντζου

Ενα πλήθος διαδηλώνει στο κέντρο της Λίμα. Στην πρώτη γραμμή κοπέλες που σηκώνουν ψηλά τις φούστες τους αποκαλύπτοντας τα πόδια τους ζωγραφισμένα με σταγόνες αίματος που κυλούν. Με αυτό τον τρόπο αποτίουν φόρο τιμής στις χιλιάδες των φτωχών γυναικών του Περού που εν αγνοία τους υποβλήθηκαν σε αναγκαστική στείρωση.

Και συγχρόνως γιορτάζουν την απόφαση των εισαγγελικών αρχών να ανοίξει ξανά -έπειτα από δυόμισι χρόνια- ο φάκελος αυτού του τεράστιου σκανδάλου της κυβέρνησης Φουτζιμόρι.

Η Διαμερικανική Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων είχε ήδη απαιτήσει από τον περσινό Οκτώβριο να ερευνηθούν εκ νέου οι καταγγελίες 2.074 γυναικών που -χωρίς να έχουν δώσει εν γνώσει τους συναίνεση ή που κάτω από ασφυκτικές πιέσεις- υποβλήθηκαν σε «εθελούσια χειρουργική στείρωση», όπως αποκαλούσαν οι αρχές τη μέθοδο στείρωσης που εφάρμοσαν στο πλαίσιο του οικογενειακού προγραμματισμού.

Η κυβέρνηση Φουτζιμόρι ακολούθησε μια επιθετική πολιτική που στο διάστημα 1995-2001 οδήγησε στη στείρωση περισσότερων από 270.000 γυναικών, στην πλειονότητά τους φτωχές, αποκλεισμένες αγρότισσες και ιθαγενείς Κέτσουα.

Στην υπόθεση εμπλέκονται δεκάδες αξιωματούχοι, περιλαμβανομένων και δύο πρώην υπουργών Υγείας και του επικεφαλής του Προγράμματος Αναπαραγωγικής Υγείας, οι οποίοι αρνούνται την κατηγορία για εξαναγκασμό σε στείρωση επιμένοντας πως όλες οι γυναίκες υποβλήθηκαν εθελοντικά στην επέμβαση.

Ωστόσο, ήδη από το 1999, με αφορμή τον θάνατο της Μερμίτα Μεστάνσα λίγες μέρες μετά τη στείρωσή της σε υποτυπώδεις συνθήκες, έκθεση της Επιτροπής της Λατινικής Αμερικής και Καραϊβικής για τα Δικαιώματα της Γυναίκας, είχε καταγγείλει την πρακτική αποκαλύπτοντας πως τα κέντρα υγείας δέχονταν πιέσεις και «κίνητρα» για να εφαρμόσουν το πρόγραμμα στείρωσης οδηγώντας χιλιάδες γυναίκες στο χειρουργείο είτε μέσω εκβιασμών είτε αποσπώντας τους μια υπογραφή συναίνεσης χωρίς στην πραγματικότητα να γνωρίζουν τις συνέπειες της επέμβασης.

Σύμφωνα με την έκθεση Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής που ερεύνησε το σκάνδαλο το 2002, αξιωματούχοι απειλούσαν τους εργαζόμενους στα κέντρα υγείας ότι θα τους κόψουν τις υπερωρίες ή δεν θα τους ανανεώσουν τις συμβάσεις αν δεν τηρούσαν έναν συγκεκριμένο αριθμό στειρώσεων ανά εβδομάδα και μήνα.

Το αποτέλεσμα ήταν πολλοί από αυτούς να παρενοχλούν συστηματικά γυναίκες προκειμένου να στειρωθούν, να τις εκβιάζουν απειλώντας τες με περικοπή κοινωνικών παροχών ή να εξαγόραζαν τη συναίνεσή τους με λίγα τρόφιμα.

Οπως επισημαίνει η ίδια έκθεση, η USAID (Αμερικανική Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης) ήταν ένας από τους βασικούς φορείς χρηματοδότησης της εκστρατείας στείρωσης στο Περού.

Με το εκ νέου άνοιγμα του φακέλου η έρευνα θα επεκταθεί πλέον σε ολόκληρη τη χώρα, ενώ παραμένει άγνωστο αν εκπρόσωποι αυτής της οργάνωσης που υπάγεται στην πραγματικότητα στο αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών θα παραπεμφθούν για αυτή την απαράδεκτη πρακτική κοινωνικής ευγονικής.

Πηγή: εφημερίδα των συντακτών

The Nigerian Connection

Αλιεύει η Δήμητρα Σπανού

Μια έρευνα σχετικά με την κατάσταση των Αφρικανών γυναικών που παγιδεύονται σε έναν ιστό οργανωμένου εγκλήματος, πορνείας και λαθρεμπορίου, μεταξύ των πατρίδων τους στην Αφρική και την Ιταλία. Δύο ντοκυμαντερ (στα αγγλικά) από το aljazeera όπου η Juliana Ruhfus διερευνά το ζήτημα της διακίνησης ανθρώπων.

The Nigerian Connection I

Κάθε χρόνο δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι από την δυτική Αφρική μεταναστεύουν στην Ευρώπη ελπίζωντας σε μια καλύτερη ζωή. Κάποιοι από αυτούς καταλήγουν έρμαια των κυκλωμάτων οργανωμένου εγκλήματος, τα οποία πατάνε πάνω στις ελπίδες και την απόγνωση των θυμάτων τους. Στη νότια Ιταλία, οι γυναίκες είναι εκείνες που βιώνουν την πιο σκληρή εκμετάλλευση καθώς εγκλωβίζονται από το trafficking και την αναγκαστική πορνεία. Η δημοσιογράφος επισκέπτεται το γκέτο του Destra Volturno και μιλάει με διάφορους εμπλεκόμενος/ες, μεταξύ των οποίων είναι η τοπική αστυνομία, παράνομοι μετανάστες και θύματα αναγκαστικής πορνείας, καθώς και γυναίκες που κατάφεραν να ξεφύγουν. Συζητούν για τον πόλεμο των συμμοριών και τις μεθόδους που χρησιμοποιούν για να ελέγχουν τους μετανάστες και τις μετανάστριες, υποχρεώνοντάς τους/τες να συμμετέχουν σε εγκληματικές δραστηριότητες.

 

The Nigerian Connection II

Στο δεύτερο μέρος, η Juliana Ruhfus ακολουθεί αντίστροφα το μονοπάτι του trafficking, φτάνοντας πίσω στη Νιγηρία. Εκεί όπου οι γυναίκες προσπαθώντας να ξεφύγουν από τη φτώχεια έρχονται σε επαφή και τελικά μπλέκουν με τα οργανωμένα κυκλώματα διακίνησης ανθρώπων. Συνάπτουν συμφωνία, η οποία περιλαμβάνει και θρησκευτικές τελετές -βουντού, ενώ υποχρεώνονται να πληρώσουν υπέρογκα ποσά. Όταν φτάσουν στην Ευρώπη ανακαλύπτουν πως η πορνεία είανι μονόδρομος για να καταφέρουν να ξεπληρώσουν τα χρέη τους.

 

Η εικόνα της γυναίκας στα Μ.Μ.Ε.

Της Χριστίνας Κούρκουλα

Η γυναίκα και το σώμα της έχουν αποτελέσει αντικείμενο εκμετάλλευσης από τότε που εφευρέθηκαν τα μαζικά μέσα ενημέρωσης και καθιερώθηκε η διαφήμιση ως μέσο προώθησης προϊόντων. Η φεμινιστική οπτική είναι αυτή που τα τελευταία χρόνια έχει εντοπίσει και μελετήσει την καθοριστική επίδραση της εικόνας του φύλου όπως αυτή διαμορφώνεται και διαχέεται από τα ΜΜΕ προς την κοινωνία. Τα διάφορα έντυπα, το ραδιόφωνο, το διαδίκτυο και κυρίως η τηλεόραση προωθούν έναν κυρίαρχο λόγο που είναι κατασκευασμένος σύμφωνα με την εικόνα της γυναίκας, όπως αυτή υπάρχει στο μυαλό των ανδρών και όχι σύμφωνα με την πραγματική ζωή της καθημερινής γυναίκας. Ιδιαίτερα ανησυχητικός είναι ο τρόπος που χρησιμοποιείται το γυναικείο σώμα, όταν γίνεται το αντικείμενο του ανδρικού βλέμματος ακόμα και για να τονίσει την ετεροφιλία του άνδρα, ή γίνεται το αντικείμενο των φαντασιώσεων του αρσενικού θεατή. Η γυναικεία εικόνα στα ΜΜΕ και στη διαφήμιση συχνά προβάλλεται ως εικόνα υποταγής, σιωπής και παθητικότητας. Είναι η εικόνα της όμορφης, αλλά όχι ιδιαίτερα έξυπνης περσόνας σε διαφημίσεις και σίριαλ στην τηλεόραση, η νεαρή που συνευρίσκεται ερωτικά με το σαμπουάν της, και άλλα παρόμοια περιστατικά σε έναν ατέλειωτο κατάλογο απαξίωσης της γυναικείας νοημοσύνης και υποβιβασμού του γυναικείου σώματος.

Όλες αυτές οι διεργασίες που μετατρέπουν τη γυναίκα σε αντικείμενο, αποσπούν το σώμα της από την ίδια και τη διαιρούν στα μέρη του σώματος της, όχι μόνο της στερούν την ανθρώπινη υπόστασή της αλλά οδηγούν στην αιτιολόγηση της βίαιης συμπεριφοράς εναντίον της. Πολλές έρευνες μέχρι σήμερα έχουν δείξει ότι η συνεχής προβολή βίαιων εικόνων από τα ΜΜΕ κάνει το μέσο άνθρωπο λιγότερο ευαίσθητο σε θέματα βίαιης συμπεριφοράς, πολύ περισσότερο δε σε περιπτώσεις βίαιης συμπεριφοράς με θύμα γυναίκα, όταν αυτός ήδη έχει αποδεχτεί υποσυνείδητα την απαξίωση της γυναίκας ως οντότητας ισότιμης με τον άνδρα. Στην πραγματικότητα, πολλά εγκλήματα με θύματα γυναίκες καθρεφτίζουν μηνύματα που προβάλλονται από τα ΜΜΕ.

Η τηλεόραση στις μέρες μας έχει αποκτήσει τεράστια δύναμη καθώς χρησιμοποιείται πλέον από την οικογένεια ως φορέας όχι μόνο ψυχαγωγίας και πληροφόρησης αλλά και κοινωνικοποίησης και εκπαίδευσης των μελών της και κυρίως των παιδιών και των νέων. Επιπλέον βρίσκεται μέσα σε κάθε σπίτι, σε κάθε γωνιά της χώρας. Σαν αποτέλεσμα, ο ρόλος της στη διαμόρφωση προτύπων και στερεότυπων είναι πλέον καθοριστικός. Μέσα από τα διάφορα τηλεοπτικά σίριαλ, τα talk shows και τις εκπομπές τύπου reality η γυναίκα εμφανίζεται ως άβουλη, αφελής, υποδεέστερη του άνδρα, με πρωταρχικό μέλημά της την εμφάνισή της. Οι πρωινές και οι μεσημεριανές εκπομπές – που ευτυχώς μειώθηκαν δραστικά λόγω κρίσης – και δημοφιλή σίριαλ της ελληνικής τηλεόρασης προβάλλουν τη χαζή, ξανθιά, γυναίκα-κούκλα, τη γυναίκα-αντικείμενο του πόθου, τη γυναίκα-συμπλήρωμα του άνδρα, χωρίς δική της αυτόνομη υπόσταση, αδιαφορώντας για το μυαλό της, για την προσωπικότητά της.

Η τηλεόραση μπορεί να έχει διευρύνει τα γυναικεία πρότυπα που προβάλλει, όμως εξακολουθεί να μας περνάει μηνύματα αρνητικά για την εμφάνισή μας, τις ατέλειες του σώματός μας, την ηλικία μας, το βάρος μας. Τα μηνύματα που εκπέμπει μας λένε ότι εκατομμύρια γυναίκες κάθε ηλικίας πρέπει να μοιάσουμε σε λίγα ψιλόλιγνα μοντέλα και τηλεοπτικές διασημότητες που σπαταλούν το χρόνο τους σε ατέρμονες δίαιτες, γυμναστήρια, οίκους μόδας και ινστιτούτα αισθητικής για να παρουσιαστούν ως οι τέλειες γυναίκες. Ένας κόσμος εξωπραγματικός και πολυδάπανος σε χρόνο και χρήμα που το μόνο που καταφέρνει είναι να κάνει τις γυναίκες, ιδιαίτερα τις νεότερες που αντλούν από αυτόν τα πρότυπα ομορφιάς, να νιώθουν απογοήτευση και ανασφάλεια. Δεν είναι τυχαίο που διεθνώς αυξάνονται οι περιπτώσεις σοβαρών διατροφικών διαταραχών λόγω εξαντλητικής δίαιτας μεταξύ των πολύ νέων γυναικών προσπαθώντας να μοιάσουν στα ινδάλματά τους.

[Δεν υπάρχουν δυστυχώς αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία στην Ελλάδα για το μέγεθος του προβλήματος, καθώς αποτελεί θέμα ταμπού που αποφεύγουν να δημοσιοποιούν οι παθούσες και το οικογενειακό τους περιβάλλον. Όμως έρευνα της Μονάδας Εφηβικής Υγείας της Β’ Παιδιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών – νοσοκομείου παίδων Α.Κυριακού ανάμεσα σε 529 έφηβους 15 ετών στην Αττική από το 12, 66% των εφήβων με χαμηλό βάρος και το 6% με πολύ χαμηλό (παθολογικό), το 78% ήταν κορίτσια].

Μηνύματα γυναικείας παθητικότητας και υποταγής εκφράζονται και μέσα από τις διαφημίσεις, και μόνο με τη στάση του γυναικείου σώματος. Η έκφραση του προσώπου, η στάση του σώματος, η θέση της γυναίκας στο χώρο και σε σχέση με τον άνδρα που πιθανά συμμετέχει σε μια διαφήμιση στέλνουν το μήνυμα της γυναίκας-αντικειμένου. Αυτή η υποβίβαση της γυναίκας στα μέρη του σώματός της προς τέρψιν του άνδρα, σύμφωνα με τους ψυχολόγους, καταστρέφει τη γυναικεία αυτοεκτίμηση. Η διαφήμιση είναι το παντοδύναμο εργαλείο της επιβολής της εξουσίας στις γυναίκες γιατί έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει το υποσυνείδητο εκατομμυρίων ανθρώπων με μια μόνο εικόνα! Βρίσκεται παντού. Στην τηλεόραση, στα έντυπα, στο δρόμο, στα μαζικά μέσα μεταφοράς. Κι ενώ πιστεύουμε ότι αγνοώντας τα μηνύματα που εκπέμπει μένουμε ανεπηρέαστοι, στην πραγματικότητα αυτά τα μηνύματα μέσα από την εικόνα επιδρούν αποφασιστικά στις αξίες μας, στις επιλογές μας και στις συμπεριφορές μας. Στην Αμερική υπολογίζεται ότι ένα άτομο εκτίθεται καθημερινά σε πάνω από 2.000 διαφημίσεις, κάτι αντίστοιχο σε μικροκλίμακα συμβαίνει και στη χώρα μας.

Κύριο εργαλείο της διαφήμισης, το γυναικείο σώμα. Η εικόνα του γυναικείου σώματος πουλάει τα πάντα. Η γυναίκα και τα μέρη του σώματος της, κατά προτίμηση το στήθος, τα πόδια και τα οπίσθια, πωλούν από γιαούρτια έως κινητή τηλεφωνία. Χρησιμοποιώντας τα μέρη του γυναικείου σώματος ξεχωριστά από το υπόλοιπο σώμα για διαφημιστικούς λόγους, το μήνυμα που προσλαμβάνει ο θεατής είναι ότι όχι μόνο η συγκεκριμένη γυναίκα, αλλά και κάθε γυναίκα είναι μόνο στήθη ή πόδια ή οπίσθια. Ταυτίζοντας τη γυναίκα με τα μέρη του σώματός της κατ’ επιλογή, η διαφήμιση απογυμνώνει τη γυναίκα από την ανθρώπινη αξία της, κάνοντας την αντικείμενο-εργαλείο για την προώθηση των προϊόντων που διαφημίζει. Την μετατρέπει έτσι σε κάτι απρόσωπο, στην ουσία σε πράγμα, κάτι που δεν συμβαίνει με τον άνδρα, τον οποίο σχεδόν πάντα τον αντιμετωπίζει ως οντότητα.

Η απαξιωτική αυτή εικόνα της γυναίκας όπως έχει διαμορφωθεί στα διεθνή αλλά και στα ελληνικά ΜΜΕ εξακολουθεί να κυριαρχεί χωρίς ενδείξεις βελτίωσης, τουναντίον πληθαίνουν τα δείγματα εκμετάλλευσης του γυναικείου σώματος από τη διαφήμιση, παρά τις επανειλημμένες διαμαρτυρίες και τα διαβήματα των γυναικείων οργανώσεων. Επιπλέον, με τα στερεότυπα γυναικείων συμπεριφορών που προβάλλουν στο κοινό συντελούν, έστω και χωρίς πρόθεση, στην αύξηση των κρουσμάτων βίας, όπως έχουν καταγραφεί τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας εναντίον γυναικών.

Μέχρι σήμερα δεν έχει γίνει στην Ελλάδα νομοθετική ρύθμιση για τη διαφήμιση που θα απαγορεύει την εκμετάλλευση του γυναικείου σώματος και την προώθηση σεξιστικών μηνυμάτων που μειώνουν την αξιοπρέπεια της γυναίκας. Και ενώ η αρχή του gender mainstreaming έχει θεσμοθετηθεί και στην Ελλάδα μετά το ψήφισμα του Συμβουλίου των υπουργών των κρατών μελών της ΕΕ στις 5/10/1995, δεν έχει εφαρμοστεί στο ελάχιστο στα ΜΜΕ με αποτέλεσμα, όχι μόνο να βελτιώνονται τα προβαλλόμενα στερεότυπα ανδρών και γυναικών σύμφωνα με τις αρχές της ισότητας των φύλων, αλλά να βιώνουμε μια συντονισμένη παλινδρόμηση σε αρχές και αξίες που αφορούν στις σχέσεις των φύλων, ξεπερασμένες εδώ και δεκαετίες.

Παρόμοια αμέλεια παρατηρείται και στη θεσμοθέτηση της επιμόρφωσης των εργαζομένων στα ΜΜΕ για την ευαισθητοποίησή τους σχετικά με τα θέματα ισότητας των φύλων και για την καλύτερη αποτύπωση της κοινωνικής πραγματικότητας.

Η επέλαση της οικονομικής κρίσης εκτός ότι χρησιμοποιείται ως αδιαμφισβήτητη αιτία για την ματαίωση μέτρων και πολιτικών που θα άμβλυναν τα σεξιστικά στερεότυπα που επικρατούν στα ΜΜΕ και στη συνέχεια διαχέονται στην κοινωνία, αποτελεί και καθοριστικό μέτρο αξιολόγησης των προτεραιοτήτων της πολιτείας στην άσκηση κοινωνικής πολιτικής. Και φαίνεται πως το ζήτημα της ισότητας μεταξύ των φύλων φαντάζει ως πολυτέλεια σε καιρούς ισχνών αγελάδων.

Φωτογραφίες: http://www.madking.gr , www.genderAds.com

Διαμαρτυρίες γυναικών στην Κίνα

της Δήμητρας Σπανού

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Guardian, σε διαμαρτυρία προχώρησαν γυναίκες έξω από κυβερνητικό κτήριο στην πόλη Γουχάν, την πιο πυκνοκατοικημένη πόλη της κεντρικής Κίνας. Οι γυναίκες, κυρίως φοιτήτριες, διαμαρτύρονται για τους γυναικολογικούς ελέγχους που πρέπει να υποστούν ως προϋπόθεση για την πρόσληψή τους στο δημόσιο. Σύμφωνα με το νόμο, που ισχύει από το 2005, κάθε γυναίκα μαζί με την αίτησή της πρέπει να περάσει από εξέταση για σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα και κακοήθεις όγκους, καθώς και να δώσει πληροφορίες για τον κύκλο της.

Τον προηγούμενο Μάρτιο μη κυβερνητικές οργανώσεις έστειλαν ανοιχτή επιστολή στις κυβερνητικές υπηρεσίες και στο αρμόδιο υπουργείο ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τους γυναικολογικούς ελέγχους, όμως δεν έλαβαν απάντηση. Έτσι τη Δευτέρα, μια μέρα μετά τις εθνικές εξετάσεις για την πρόσληψη στο δημόσιο, οι λίγες γυναίκες που αποφάσισαν να προχωρήσουν στη διαμαρτυρία στάθηκαν με τα χέρια σταυρωτά και φορώντας κάτι που μοιάζει με πάνα, το οποίο αναγράφει στα κινέζικα «εξέταση», διαγραμμένο με μια λοξή γραμμή. Αίτημά τους φυσικά η κατάργηση των γυναικολογικών εξετάσεων.

Δεν είναι πάντως η πρώτη διαμαρτυρία γυναικών στην Κίνα, μια χώρα όπου κυριαρχούν οι έμφυλες διακρίσεις και ο σεξισμός. Το καλοκαίρι, ακτιβίστριες στη Χουανγκτζού διαμαρτυρήθηκαν για την έλλειψη δημόσιων τουαλετών για γυναίκες, κάνοντας κατάληψη σε αντρικές. Οι αρχές της πόλης ανακοίνωσαν ότι θα υιοθετήσουν μια δικαιότερη αναλογία, κάτι που δεν έγινε σε αντίστοιχες διαμαρτυρίες στο Πεκίνο. Σε άλλη περίπτωση περίπου είκοσι γυναίκες από διάφορες πόλεις ξύρισαν το κεφάλι τους ως συμβολική διαμαρτυρία για τη διάκριση στην εισαγωγή στο πανεπιστήμιο, καθώς σε κάποια τμήματα απαιτούνται υψηλότεροι βαθμοί για την εισαγωγή γυναικών, πολιτική με την οποία συμφωνεί και το υπουργείο.

Η επιχειρηματικότητα πάνω από όλα

της Δήμητρας Σπανού

Την προηγούμενη βδομάδα γίναμε και πάλι μάρτυρες του κατρακυλίσματος του δημόσιου λόγου σε σεξιστικού περιεχομένου φράσεις, οι οποίες δικαίως πήραν έκταση και σχολιάστηκαν αρνητικά. Αυτή που έμεινε ανεπαρκώς σχολιασμένη, ανάμεσα σε δηλώσεις υπεράσπισης του βιασμού και της αρρενωπότητας, ήταν η παρουσία για άλλη μια φορά της, περιβόητης πια, κυρίας Σούλας, ιδιοκτήτριας οίκου ανοχής, σε μεταμεσονύχτια εκπομπή της τηλεόρασης. Δεν είναι η πρώτη φορά που τα μέσα προβάλλουν εκείνη και το έργο της και όλα δείχνουν πως δεν είναι και η τελευταία.

Να θυμίσουμε πως ο συγκεκριμένος οίκος ανοχής έγινε πρώτη φορά γνωστός το καλοκαίρι, όταν αποφάσισε να γίνει χορηγός ερασιτεχνικής ομάδας ποδοσφαίρου της Λάρισας. Η χορηγία έγινε αποδεκτή με ενθουσιασμό, ενώ  τα μέσα σχολίασαν το γεγονός ως πρωτότυπο, ευφάνταστο και χαριτωμένο. Πρόσφατα, επέστρεψε στο προσκήνιο, όταν η ιδιοκτήτρια δώρισε χρήματα σε σχολείο της Πάτρας,  για την αγορά φωτοτυπικού μηχανήματος και μιας βιβλιοθήκης, όμως η χορηγία δεν έγινε δεκτή από τις αρμόδιες υπηρεσίες.

Τη δεύτερη φορά η προβολή μεγάλωσε, καθώς διάφορα μέσα υποστήριξαν την αδικημένη φιλάνθρωπο. Η εικόνα που πλάστηκε είναι της αυτοδημιούργητης, που με βάσανα και κόπο έστησε μια νόμιμη και πετυχημένη επιχείρηση σε μια περίοδο που η χώρα διώχνει την επιχειρηματικότητα. Ένα success story δηλαδή που ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, φρέσκο και πρωτότυπο. Γιατί η επιχειρηματικότητα είναι πάνω από όλα άλλωστε.

Έτσι, βρισκόμαστε στη δυσάρεστη θέση να πρέπει να εξηγούμε και πάλι αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, ότι η πορνεία είναι βία, εκμετάλλευση και εξαναγκασμός και σίγουρα δεν είναι μια «επιχειρηματικότητα».

Ίσως είναι μάλιστα το χειρότερο είδος εκμετάλλευσης του ανθρώπινου –γυναικείου- σώματος αλλά και της προσωπικότητας. Αποτελεί μια μεγάλη βιομηχανία, με τεράστια κέρδη παγκοσμίως, που αντλούνται από την εκμετάλλευση της ανέχειας και της φτώχειας που ωθούν δεκάδες χιλιάδες γυναίκες –και άντρες- σε αυτήν ως τελευταία διέξοδο. Ένα μεγάλο κομμάτι της πορνείας άλλωστε είναι και το trafficking, η διακίνηση ανθρώπων, σε μεγάλο μέρος ανήλικων, για σεξουαλική εκμετάλλευση. Τα μεγάλα κέρδη της πορνείας είναι μάλλον και ο λόγος που σε εξαιρετικά σπάνιες περιπτώσεις μαθαίνουμε για εξάρθρωση κυκλωμάτων ή το κλείσιμο παράνομων οίκων.

Οι δημοσιογράφοι, άντρες και γυναίκες, είτε στην τηλεόραση είτε σε άλλα μέσα, προσπάθησαν όλο αυτό το διάστημα να σχολιάσουν το θέμα με ψυχραιμία, να μοιάζουν απελευθερωμένοι και χωρίς ταμπού, πολλές φορές αφήνοντας να εννοηθεί πως αυτοί που δεν δέχονται τις χορηγίες είναι άνθρωποι συντηρητικοί.

Η πορνεία δεν αποτελεί σεξουαλική απελευθέρωση, αλλά το αντίθετο. Εκτός αν θεωρούμε ότι απελευθέρωση σημαίνει για τη γυναίκα, να αποτελεί ένα αντικείμενο κενό επιθυμιών που υπάρχει για να ικανοποιεί κάποιους άγνωστους και για τον άντρα, να αποτελεί μια σάρκα με ορμόνες που χρειάζεται τακτικό άδειασμα. Λυπάμαι που θα απογοητεύσω, όμως απελευθέρωση σημαίνει ισότητα, επιλογή και ισότιμη απόλαυση. Σημαίνει δύο –ή και περισσότερους- ανθρώπους που μπορούν ελεύθερα να συνευρεθούν χωρίς να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν, πόσο μάλλον στην κυρία στο ταμείο.

Η προβολή από τα μέσα το μόνο που επιτυγχάνει είναι την απενοχοποίηση της πορνείας και των φαλλοκρατικών σεξουαλικών προτύπων που αυτή διδάσκει, ιδιαίτερα στους νέους, και κατ’ επέκταση τους ρόλους που τα φύλα οφείλουν να υιοθετούν. Φυσικά, κανένας και καμία από τους δήθεν απελευθερωμένους/ες δημοσιογράφους δεν κόπτεται για τις εργαζόμενες ή την σεξουαλική και οικονομική εκμετάλλευση που υφίστανται, ούτε και τους λόγους που τις ώθησαν σε αυτή την κατάσταση. Την στάση τους της είδαμε και στην περίπτωση των διωκόμενων οροθετικών, με την προβολή του ρατσιστικού και σεξιστικού κυβερνητικού λόγου, την βλέπουμε και τώρα. Ούτε που τους περνάει από το μυαλό να ασκήσουν την όποια κριτική στην πορνεία καθαυτή.

Ο θαυμασμός τους εξαντλείται στα αφεντικά, καθώς επιστρατεύουν την ακραία νεοφιλελεύθερη ρητορική που υπερασπίζεται κάθε «επιχειρηματικότητα», για τις ανάγκες της οποίας καθετί είναι ηθικό και προοδευτικό. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, η πορνεία είναι απελευθέρωση, εφόσον είναι «επιλογή» δύο ενηλίκων. Όπως και η επιλογή των πορνοπελατών να κάνουν χρήση των υπηρεσιών των μετέπειτα διωκόμενων οροθετικών δεν είναι ηθική, όχι γιατί είναι πορνεία, αλλά γιατί δεν είναι μέρος αυτής της νόμιμης «επιχειρηματικότητας». Στην περίπτωση του οίκου ανοχής στη Λάρισα, σχολιάζεται ως αστειάκι το γεγονός ότι οι παίκτες της ποδοσφαιρικής ομάδας ενδεχομένως θα έχουν τα «μπόνους» τους. Για τους πορνοπελάτες στα σκοτεινά σοκάκια και τις πιάτσες ναρκωτικών, η μόνη μομφή είναι πως υπέκυψαν στις «αδυναμίες» τους και δεν ήταν αρκούντως προσεκτικοί.

Καμία γυναίκα δεν γίνεται πόρνη επειδή το ονειρεύτηκε. Κανένας γονιός δεν θα ήθελε η κόρη του σαν παιδί να του πει πως όταν μεγαλώσει θα ήθελε να γίνει ή δασκάλα ή μηχανικός ή πόρνη. Ακόμη και η ίδια η κυρία Σούλα έχει δηλώσει πως πόρνη έγινε από ανάγκη, πως ήταν η μοναδική της διέξοδος κάποια στιγμή στη ζωή της. Η ίδια μάλιστα, παραδέχεται πως δεν θέλει η εγγονή της να ακολουθήσει αυτό το δρόμο, γιατί «τα έχει όλα και δεν χρειάζεται», αφού η πορνεία είναι καταφύγιο των γυναικών χωρίς άλλη διέξοδο.

Όσο για το σχολείο που έμεινε χωρίς αναγκαίο εξοπλισμό, αλλά και κατ’ επέκταση την ερασιτεχνική ομάδα ποδοσφαίρου, η λύση είναι μια. Η εκπαίδευση και ο αθλητισμός είναι μέριμνα της πολιτείας. Στον καιρό της κρίσης, το κράτος έχει αποφασίσει να αποτραβηχτεί από τις υποχρεώσεις του προς τους πολίτες, γεγονός που έχει δημιουργήσει σοβαρά προβλήματα σε αυτούς τους τομείς και ιδίως στα σχολεία. Αυτά τα κενά, όμως, βλέπουμε να προσπαθούν να καλύψουν πρωτοβουλίες εκπαιδευτικών, γονέων και μαθητών, με άλλες διαδικασίες και από τα κάτω, βασισμένες στην αλληλεγγύη και την αυτό-οργάνωση (π.χ. δωρεάν μαθήματα). Αυτές αποτελούν παραδείγματα προς μίμηση, όχι μόνο γιατί απαλύνουν τα προβλήματα, αλλά και γιατί εντάσσονται στις διεκδικήσεις για μια καλύτερη μόρφωση και περισσότερες κοινωνικές παροχές. Κατ΄αυτόν τον τρόπο αφενός προσφέρουν λύσεις και αφετέρου διαπαιδαγωγούν την κοινωνία σε έναν πιο συλλογικό τρόπο ζωής. Ούτε φιλανθρωπίες, ούτε χορηγίες, μόνο αλληλεγγύη και αγώνες χρειάζονται. Βέβαια, ελπίζουμε η άρνηση της φιλανθρωπίας να έγινε για όλους τους λόγους που αναφέρονται παραπάνω και να μην είναι μια υποκριτική στάση. Γιατί για την υποκρισία της ελληνικής κοινωνίας υπάρχουν πολλά να ειπωθούν.

Για το ζήτημα της κατοικίας στην κρίση

Αν και η παρακάτω διακήρυξη δεν αφορά μόνο τις γυναίκες, την αναδημοσιεύουμε γιατί είναι σημαντική. Θίγει ένα από τα μεγάλα προβλήματα που όλες/οι αντιμετωπίζουμε στην κρίση: το ζήτημα της κατοικίας. Ας ελπίσουμε ότι είναι μια αρχή για έναν αγώνα που πρέπει να γίνει σε αυτή τη δύσκολη περίοδο.

Δημ.Σπ.

 

Είμαστε όλοι άστεγοι

Κείμενο-διακήρυξη του Δι.Κ.Α Εξ. για το Θέμα της Στέγης

“H απόκτηση κατοικίας από αυτούς που την στερούνται ή που στεγάζονται ανεπαρκώς αποτελεί αντικείμενο ειδικής φροντίδας του Kράτους.”

Αυτά προβλέπει το ελληνικό Σύνταγμα. Όμως το πρόβλημα της Στέγης τα τελευταία χρόνια απετέλεσε το αντικείμενο αισχροκέρδειας, εκμετάλλευσης και αφαίμαξης του εισοδήματος από εργολάβους, κτηματομεσίτες και τράπεζες. Το “όνειρο ενός κεραμιδιού πάνω από το κεφάλι μας” κατέληξε να γίνει ο εφιάλτης για εκατομμύρια έλληνες και μετανάστες, ειδικά για αυτούς που κατέφυγαν στις τράπεζες για να τους βοηθήσουν να πάρουν ένα σπίτι. Του οποίου, αφού “φούσκωσαν” την αξία απόκτησης, αφού ο ιδιοκτήτης του κατέβαλε ένα σημαντικό ποσό από το εισόδημά του, τώρα απαξιώνεται από το σκάσιμο της φούσκας που δημιούργησε ο ίδιος μηχανισμός των κάθε είδους εμπλεκομένων (εργολάβοι, μεσίτες, τράπεζες).

Είναι ξεκάθαρο ότι η φούσκα των ακινήτων αποτέλεσε μοχλό συσσώρευσης πλούτου σε παγκόσμια κλίμακα. Αφού κερδοσκόπησαν μέσω των δανείων των τραπεζών, τώρα όλοι αυτοί απαιτούν την κατάσχεση των σπιτιών μας φροντίζοντας να τα υποθηκεύσουν με τα “ψιλά γράμματα” των δανειακών συμβάσεων. Η πολιτεία προστατεύοντας τα συμφέροντα αυτά, τα εξέθρεψε για δικούς της λόγους, αγνοώντας την προτροπή του Συντάγματος που η ίδια θέσπισε. Και δεν είναι μόνον αυτό. Με κατασχέσεις μας απειλούν θεοί και δαίμονες. Από την εφορία μέχρι κάθε νταβατζή-έμπορο των κοινωνικών αγαθών. Θεωρούμε σαν παράνομη κάθε κατάσχεση λαϊκής κατοικίας, κάθε επιβουλή δανειστών ενάντια στο πατρικό μας σπίτι.

Για τις εξώσεις

Οι ενοικιαστές δεν θα μπορούσαν να ξεφύγουν από τον ιστό του εμπορίου στέγης, που μέχρι πρότινος διπλασίαζε την περιουσία κάθε ιδιοκτήτη μέσα σε λίγα χρόνια. Αλλά και ο κάθε μικροιδϊοκτήτης (σπιτιού ή καταστήματος), στην παρούσα φάση της λεγόμενης κρίσης, κινδυνεύει με την απαξίωση ή την κατάσχεση των θυσιών του για “ένα μελλοντικό εισόδημα” μιας και η συσσώρευση πλούτου παίρνει μπάλα και αυτόν. Επί δεκαετίες το νομικό και θεσμικό πλαίσιο προστάτευε τους μεγαλοϊδιοκτήτες. Η απουσία θεσμικού πλαισίου και πολιτικής για τη λαϊκή στέγη επέτρεψε σε κάθε εργολάβο την αισθητική υποβάθμιση, την λεηλασία του περιβάλλοντος στο όνομα μιας ανάπτυξης, στην οποία για χρόνια στρατεύθηκαν κάθε είδους συμφέροντα και κερδοσκόποι. Αλλά και λόμπις του υποκόσμου (εμπρηστές, καταπατητές, εκβιαστές, κοράκια).

Ο κάθε ενοικιαστής (σπιτιού ή επαγγελματικής στέγης) αδυνατεί να έχει δική του στέγη και αυτό ισχύει για τη συντριπτική πλειοψηφία των ενοικιαστών. Στον τομέα της κατοικίας το κράτος θα έπρεπε από χρόνια να έχει επέμβει, εκπληρώνοντας αυτά που το Σύνταγμα ορίζει, θεσμοθετώντας είτε τη γενναία επιδότηση του ενοικίου για αυτούς που έχουν χαμηλά εισοδήματα, είτε την παραχώρηση δικών του κενών κατοικιών (χιλιάδες είναι τα άδεια ακίνητα δήμων, εκκλησιών, φορέων του δημοσίου), είτε τη δήμευση κατοικιών που χτίσθηκαν πάνω σε καταπατημένες δημόσιες εκτάσεις και μένουν στα χέρια των καταπατητών, είτε νάχει θεσμοθετήσει ένα πρόγραμμα δωρεάν παραχώρησης στέγης στα λαϊκά στρώματα του πληθυσμού. Αντί αυτού είδαμε την κατάργηση όλων των προγραμμάτων και των φορέων για την εργατική κατοικία, τον περιορισμό και την οριστική κατάργηση της επιδότησης ενοικίου.

Διεκδικούμε από το κράτος το κοινωνικό ενοίκιο για διαμερίσματα μικροϊδιοκτητών προκειμένου να στεγασθούν άστεγοι ή οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα που δεν μπορούν να πληρώσουν ενοίκιο. Έτσι θα ενισχυθούν και οι μικροϊδιοκτήτες. Είναι σίγουρο ότι αργά ή γρήγορα τόσο τα προγράμματα κατασχέσεων όσο και αυτά των εξώσεων θα μπούν σε πλήρη εφαρμογή από τους τραπεζίτες, το ίδιο το κράτος για “οφειλόμενα” στις ΔΟΥ, από το λόμπυ του real estate με τη σύμπραξη των νόμων και της δικαιοσύνης τους. Το νομικό πλαίσιο έχει στηθεί, ο νόμος Κατσέλη (κουτσός κι’ αυτός) πάει να καταργηθεί με τις εξαγγελίες-παγίδα του υπουργείου “Ανάπτυξης” και δεν θα αργήσει η στιγμή που θα αρχίσει η αρπαγή των σπιτιών μας, αν δεν αντισταθούμε.

Μπροστά σε αυτή την εξέλιξη στεκόμαστε ενάντια στις εξώσεις οικογενειών που αδυνατούν να πληρώσουν το ενοίκιο, στεκόμαστε ενάντια σε κάθε κατάσχεση σπιτιού λαϊκής οικογένειας. Σε κάθε γειτονιά, πόλη, χωριό θα πρέπει να υπάρξουν οργανωμένες αντιστάσεις, δίκτυα πολιτών που θα αποτρέπουν κάθε κατάσχεση, κάθε έξωση. Η πείρα παρόμοιων κινημάτων στην Ευρώπη και αλλού μας έχει διδάξει ότι μόνο ένας οργανωμένος και αποφασιστικός αγώνας μπορεί να έχει αποτελέσματα. Από το να αποτρέψει μια έξωση ή μια κατάσχεση μέχρι στο να εξαναγκάσει το κράτος να συμμορφωθεί στο ελάχιστο των υποχρεώσεών του που προβλέπονται στο Σύνταγμα. Δίκτυα αντίστασης που θα στέκονται απέναντι και στους σύγχρονους μαυραγορίτες, τους μεγαλοϊδιοκτήτες και εργολάβους ακινήτων, που προτιμούν να κρατούν κλειστά τα κτήρια και διαμερίσματα που έχουν, «για να μην πέσουν οι τιμές», ενώ την ίδια ώρα άστεγοι υποφέρουν και πεθαίνουν λίγο λίγο κάθε μέρα στους δρόμους.

Δίπλα μας βρίσκονται οι άστεγοι, δίπλα μας βρίσκονται και τα άδεια κτήρια και τα διαμερίσματά τους. Δεν μπορούμε να κλείνουμε άλλο τα μάτια μας σ΄ αυτή την αδικία, δε μπορούμε να αποδεχόμαστε πια αυτή τη βαρβαρότητα. Είμαστε αλληλέγγυοι και στηρίζουμε έμπρακτα όσους αστέγους/ες επιλέξουν αυτοοργανωμένα να καταλάβουν, να επισκευάσουν και να κατοικήσουν σε οποιοδήποτε άδειο κτήριο που σήμερα ρημάζει αναξιοποίητο (πολλά αποτελούν πλέον και πηγές κινδύνων και εστίες μόλυνσης, λόγω της σκόπιμης εγκατάλειψης). Πάνω από τις προσδοκίες μεγαλύτερων κερδών για τους μεγαλοϊδιοκτήτες, βάζουμε την επιβίωση των αστέγων με αξιοπρέπεια και όχι με ψίχουλα φιλανθρωπίας.

Αν δεν οργανωθούμε και δεν αντισταθούμε ένα σημαντικό μερίδιο πληθυσμού θα μετατραπεί σε νεο-άστεγους, σε ένοικο και “πολίτη” παραγκών και παραγκουπόλεων στο περιθώριο των πόλεων, έξω από τα “τείχη”.

Η φιλευσπλαχνία, μέσω εκτόνωσης, ανάχωμα στις λαϊκές αντιδράσεις, δεν αποτελεί παρά έναν ακόμη σύμμαχο των συμφερόντων, ένα άλλοθι της πολιτείας, έναν εχθρό του κινήματος για αξιοπρεπή στέγαση για όλους.

ΔΙΚΤΥΟ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ – ΝΕΑΠΟΛΗΣ – ΜΟΥΣΕΙΟΥ (Δι.Κ.Α Εξ.)

Πηγή: Δι.Κα.Εξ.

Σαμπιχά Σουλεϊμάν: Είμαστε «μειονότητα μέσα στη μειονότητα»

Στο 5ο συνέδριο του ΟΗΕ για τις μειονότητες στη Γενεύη (27 & 28 Νοεμβρίου 2012) ακούστηκε η συγκλονιστική μαρτυρία μίας Μουσουλμάνας Ρομά από τη Θράκη. Πρόκειται για τη Σαμπιχά Σουλεϊμάν, πρόεδρο του συλλόγου Γυναικών Δροσερού Ξάνθης «η Ελπίδα».

Ακολουθεί η ολόκληρη η ομιλία της:

«Ονομάζομαι Σαμπιχά Σουλεϊμάν, είμαι Μουσουλμάνα Ρομά από την Ξάνθη στην Ελλάδα και πρόεδρος του Συλλόγου Γυναικών Δροσερού «Η Ελπίδα».

Ζητώ συγνώμη που δεν μπορώ να μιλήσω απ’ ευθείας σε κάποια από τις γλώσσες που χρησιμοποιούνται στο συνέδριο αλλά δεν τις έμαθα ποτέ.

Η μητρική μου γλώσσα είναι ρομάνι, η γλώσσα των Τσιγγάνων. Πάρα ταύτα επειδή είμαι μουσουλμάνα της Θράκης υποχρεώθηκα να πάω σε σχολείο όπου διδάχθηκα μια τρίτη γλώσσα, τα τούρκικα. Αυτό κάνουν κάθε χρόνο εκατοντάδες έλληνες πολίτες μουσουλμάνοι Ρομά με αποτέλεσμα να αισθανόμαστε σήμερα μειονότητα εντός  της μειονότητας.

Το ίδιο συναίσθημα της μειονότητας μέσα στη μειονότητα το αισθανόμαστε σε κάθε βήμα μας μέσα στην κοινωνία. Οι μουσουλμάνοι τουρκικής καταγωγής προσπαθούν να μας επιβάλλουν εκτός από τη γλώσσα τους και την ταυτότητά τους.

Ξοδεύουν πολλά λεφτά  για να χτίσουν τζαμιά μέσα στους οικισμούς μας. Μας λένε ότι οι Τσιγγάνοι πεθαίνουν νέοι επειδή δεν είναι καλοί Τούρκοι και πιστοί μουσουλμάνοι. Εμείς, όμως ξέρουμε ότι αυτό που χρειαζόμαστε είναι περισσότερα σχολεία και νοσοκομεία όχι τζαμιά που άλλωστε η Θράκη έχει πολλά.

Εδώ και χρόνια επιμένουν να φτιάξουν σωματεία και να τα ονομάσουν «τουρκικά». Στη συνέχεια προσπαθούν να μας γράψουν σε αυτά τα σωματεία για να μας υποχρεώσουν κι εμάς να πούμε ότι είμαστε Τούρκοι.

Πριν μερικά χρόνια το ελληνικό κράτος όρισε να πηγαίνουμε υποχρεωτικά σε νηπιαγωγεία. Οι τουρκικής καταγωγής Μουσουλμάνοι έφτιαξαν δικά τους νηπιαγωγεία όπου διδάσκονται μόνον τουρκικά. Μας πιέζουν να γραφτούμε σε αυτά τα νηπιαγωγεία.

Θέλουμε να έχουμε καλή εκπαίδευση στη γλώσσα του κράτους που ζούμε. Το κράτος δεν κάνει αρκετά. Θέλουμε περισσότερα δημόσια σχολεία. Θέλουμε να μας προστατεύει επειδή είμαστε μουσουλμάνες γυναίκες με δικαιώματα που παραβιάζονται διαρκώς από ανθρώπους που νομίζουν ότι είναι δικαίωμά τους να φέρονται άσχημα στις γυναίκες τους. Περιμένουμε την πραγματική βοήθεια από το ελληνικό κράτος.

Η Διακήρυξη του ΟΗΕ για τις μειονότητες λέει ότι πρέπει να γίνεται σεβαστή η ιδιαίτερη ταυτότητα και ο πολιτισμός μας. Αυτό δεν ισχύει μόνον για το κράτος στο οποίο ζούμε αλλά και για τους μειονοτικούς συμπολίτες μας. Οι τελευταίοι προσπαθούν να μας επιβάλλουν την τουρκική ταυτότητα αντί της δικής μας ταυτότητας των Ρομά. Δεν θέλουμε να αλλάξουμε τη δική μας ταυτότητα με μία άλλη. Θέλουμε να μας αφήσουν ήσυχους και να μην παίζουν πολιτικά παιχνίδια εις βάρος μας».

Πηγή: tvxs

Η 18η Συνδιάσκεψη του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή στο Κατάρ και η διάσταση του φύλου στη διαμόρφωση πολιτικών για το περιβάλλον

της Χριστίνας Κούρκουλα

Στις 26 Νοέμβρη άρχισε στη Ντόχα του Κατάρ η 18η Συνδιάσκεψη του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή, με τη συμμετοχή εκπροσώπων από περίπου 190 χώρες, για να διαπραγματευθούν τον περιορισμό των εκπομπών αερίων που ευθύνονται για το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Η διάσκεψη θα ολοκληρωθεί στις 7 Δεκεμβρίου, με τη συμμετοχή περισσότερων από 100 υπουργών, με την ελπίδα να καταλήξουν σε συμφωνία πηγαίνοντας ένα βήμα μπροστά τις διαπραγματεύσεις που άρχισαν το 1995 με πρωτοβουλία των Ηνωμένων Εθνών. Η νέα αυτή περιβαλλοντική συνάντηση πραγματοποιείται κάτω από την απειλή της αυξανόμενης υπερθέρμανσης του πλανήτη, και των επιπτώσεών της σε όλο τον κόσμο, ιδιαίτερα στις αναπτυσσόμενες χώρες. Ανάμεσα στα σημαντικά θέματα που θα συζητηθούν είναι: η δεύτερη πράξη του πρωτοκόλλου του Κιότο με καθαρά συμβολική σημασία, το προσχέδιο των βασικών αρχών μιας συνολικής συμφωνίας μέχρι το 2015, και η παροχή οικονομικής βοήθειας στις πλέον ευάλωτες χώρες.

Γυναικείες οργανώσεις που ασχολούνται με την αειφόρο ανάπτυξη και το περιβάλλον παρακολουθούν με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την 18η διάσκεψη για την κλιματική αλλαγή, καθώς η επιδείνωση των καιρικών φαινομένων λόγω της υπερθέρμανσης του πλανήτη πλήττει κυρίως και σε μεγαλύτερο βαθμό τους πιο ευάλωτους πληθυσμούς που είναι οι γυναίκες και τα παιδιά. Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια, οι εκπρόσωποι των οργανώσεων αυτών προσπαθούν με τη συμμετοχή τους να διασφαλίσουν την ενσωμάτωση της ισότητας των φύλων και των δικαιωμάτων των γυναικών στις πολιτικές και τις δράσεις που διαμορφώνονται για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Και ενώ αναγνωρίζουν ότι έχει σημειωθεί κάποια πρόοδος σε σχέση με τις παραμέτρους αυτές, προσβλέπουν σε πιο αποτελεσματικούς τρόπους υλοποίησης των δεσμεύσεων των διαφόρων κρατών, μέσα από μια ολοκληρωμένη προσέγγιση της αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής, που θα ενσωματώνει την προώθηση της ισότητας των φύλων στην κοινωνική διάσταση του προβλήματος. Για να διαμορφωθούν όμως πολιτικές που θα προωθούν την ισοτιμία των γυναικών στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, οι γυναικείες οργανώσεις ζητούν να αναπτυχθούν και πρακτικές και πολιτικές που θα διασφαλίζουν τη συμμετοχή των γυναικών στις επίσημες διαπραγματεύσεις και την εκπροσώπησή τους σε διεθνείς οργανώσεις και οργανισμούς που διαμορφώνουν τις πολιτικές για το κλίμα.

Μεξικό: δολοφονήθηκε η δήμαρχος που πολέμησε τα καρτέλ ναρκωτικών

 

«Η ελευθερία φέρνει μαζί και ευθύνες. Ο δρόμος που έχω να κάνω είναι μακρύς –δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα. Το αποτύπωμα που αφήνουμε στη χώρα μας, εξαρτάται απ ΄τη μάχη που θα χάσουμε και απ’ την αφοσίωσή μας σ’ αυτήν.» Μ.Σ. Γκοροστιέτα

Η 36χρονη δήμαρχος της πόλης Τικιτσέο Μαρία Σάντος Γκοροστιέτα, που έγινε γνωστή για τις μάχες της κατά των καρτέλ των ναρκωτικών, βρέθηκε νεκρή. Γιατρός στο επάγγελμα, διετέλεσε δήμαρχος από το 2008, ενώ από το 2009 άρχισαν οι απόπειρες εναντίον της. Η πρώτη απόπειρα δολοφονίας της έγινε τον Οκτώβριο του 2009 όταν άγνωστοι γάζωσαν το αυτοκίνητό της στην πόλη Ελ Λιμόνε, με αποτέλεσμα να σκοτωθεί ο άντρας της. Λίγους μήνες αργότερα κουκουλοφόροι γάζωσαν και πάλι το αυτοκίνητο στο οποίο επέβαινε. Η ίδια φωτογραφήθηκε επιδεικνύοντας τα σημάδια από την απόπειρα.

 

 

Το πρωί της 12ης Νοεμβρίου η Γκοροστιέτα έπεσε θύμα ενέδρας, καθώς οδηγούσε το παιδί της στο σχολείο. Σύμφωνα με τους μάρτυρες, οι απαγωγείς την έσυραν έξω απ’ το αυτοκίνητο και την χτύπησαν, ενώ εκείνη τους ακολούθησε με την θέλησή της ώστε να μην πειράξουν το παιδί. Για μια ολόκληρη εβδομάδα η οικογένειά της περίμενε ένα τηλεφώνημα για λύτρα, που ποτέ δεν έγινε. Οκτώ μέρες μετά την απαγωγή, αγρότες βρήκαν το νεκρό σώμα της πρώην δημάρχου, πεταμένο σε δρόμο της περιοχής, με σημάδια από καψίματα και μαχαιριές και δεμένο χειροπόδαρα. Σύμφωνα με την Αστυνομία, επίσημη αιτία θανάτου ήταν ένα χτύπημα στο κεφάλι.

«Σε άλλη φάση της ζωής μου, μπορεί να είχα παραιτηθεί απ’ τη θέση και τις ευθύνες μου. Σήμερα όμως, όχι. Δε γίνεται να παραδοθώ –έχω 3 παιδιά τα οποία πρέπει να μεγαλώσω με σωστά παραδείγματα, αλλά και στη μνήμη του άντρα της ζωής μου: Τον πατέρα των παιδιών μου απ’ τον οποίο έμαθα να αγωνίζομαι για ότι έχει αξία. Αν και δεν είναι πια μαζί μας, εξακολουθεί να είναι το φως που καθοδηγεί τις αποφάσεις μου», ανέφερε σε παλαιότερες δηλώσεις της η Γκοροστιέτα.

Το Μεξικό εδώ και δεκαετίες είναι στα χέρια των μεγάλων καρτέλ ναρκωτικών. Από το 2006 που ο Πρόεδρος Φελίπε Καλντερόν κήρυξε τον πόλεμο στους εμπόρους ναρκωτικών έχουν χάσει την ζωή τους πάνω από 50.000 άνθρωποι μεταξύ των οποίων και δεκάδες δήμαρχοι.

Τι είναι ο σεξισμός?

Τελευταία έχουν ακουστεί πολλές περιφρονητικές λέξεις και εκφράσεις για τις γυναίκες, την αξία τους και τα δικαιώματά τους. Με την δυσάρεστη αυτή ευκαιρία δημοσιεύουμε έναν ορισμό του σεξισμού που μας έστειλε η Μαρία Βλαχοπούλου, επιμελήτρια κειμένων,  κάνοντας μια περίληψη από τη “φυλοτέλεια” και το λεξικό του Δημητρούλια. Κάθε προσφορά για μια διαφορετική ερμηνεία ή συμπλήρωση είναι δεκτή, περιμένουμε απαντήσεις. Έτσι, γιατί καλό είναι καμιά φορά να ξαναθυμόμαστε τα βασικά.

 

Σεξισμό ονομάζουμε το σύνολο των προκαταλήψεων και συμπεριφορών που πηγάζουν από τη βίαιη -δηλαδή, αυθαίρετα άνιση-  δυιστϊκή ιδεολογία, η οποία βασίζεται στο διαχωρισμό των φύλων σε αρσενικό και θηλυκό.

Έτσι το ένα εκ των δύο φύλων θεωρείται βιολογικά, ηθικά, διανοητικά και πνευματικά υποδεέστερο του άλλου, επιτρέποντας, ή και θεσμοθετώντας,  τις εναντίον του συστηματικές διακρίσεις, αρνητικές ή φοβικές κρίσεις, φυσικούς περιορισμούς ή και εκδηλώσεις μίσους.

Ο σεξισμός αφορά στις πεποιθήσεις που οδηγούν σε αυθαίρετες διακρίσεις κατά των γυναικών, με βάση τα στερεότυπα του φύλου τους και μόνο, στo πλαίσιo της πατριαρχικής κοινωνίας, όπως αυτή πραγματώνεται με διάφορες μορφές ανά τον κόσμο. Η πατριαρχική κοινωνία δε -το είδος της κοινωνίας που στηρίζεται στην ιδέα της «φυσικής» ανωτερότητας του άνδρα και ιεραρχεί τις κοινωνικές, οικονομικές και ηθικές δομές της με γνώμονα την πρωτοκαθεδρία του αρσενικού ενάντια στο θηλυκό και την ανδροκρατία της εξουσίας-  αποτελεί και το γενεσιουργό πλαίσιο για τις σεξιστικές ιδεολογίες και συμπεριφορές, αλλά και το αποτέλεσμα του συνόλου των πρακτικών αυτών στη διάρκεια των αιώνων.

Ο σεξισμός εκδηλώνεται πιο απτά μέσα από κοινωνικές και πολιτικές πρακτικές διακρίσεων που θεωρούν εκ προοιμίου τη γυναίκα «ασθενές φύλο» και μπορούν να πάρουν, μεταξύ άλλων, τις εξής μορφές:

Στο σπίτι: παραδοσιακός διαχωρισμός των ρόλων των φύλων, με τον άνδρα να αναλαμβάνει την κερδοφόρα και κοινωνικά αναγνωρισμένη εξωτερική εργασία και τη γυναίκα να περιορίζεται στον εσωτερικό χώρο του σπιτιού και της οικογένειας, με μη αναγνώριση του κοινωνικού ρόλου και της εργασίας της εκεί απλήρωτη και κρατικά ανασφάλιστη εργασία στα οικιακά και στη μητρότητα, διακρίσεις και έλλειψη μέριμνας για ανύπαντρες μητέρες και παιδιά χωρίς αναγνωρισμένο πατέρα.

Στο χώρο εργασίας: χαμηλότεροι μισθοί για τις γυναίκες, υψηλότερα ποσοστά ανεργίας και διακρίσεις στις προσλήψεις, εχθρικό εργασιακό περιβάλλον με εκδηλώσεις μίσους ή άσκηση σεξουαλικών πιέσεων, απολύσεις ή διακρίσεις κατά των εγκύων γυναικών, έλλειψη βρεφονηπιακής φροντίδας για μητέρες, πρακτικές «γυάλινης οροφής», ανομολόγητο αλλά υπαρκτό όριο που εμποδίζει τις γυναίκες καριέρας από την πρόσβαση στα ανώτερα κλιμάκια της εργασιακής ιεραρχίας.

Στην εκπαίδευση: εκδίωξη εγκύων κοριτσιών από το σχολείο, απαγόρευση μόρφωσης στις γυναίκες, εμπόδια στο δρόμο των κοριτσιών προς την εκπαίδευση (κυρίως τα ανώτερα κλιμάκια), εχθρικό περιβάλλον στην τάξη με διακρίσεις ή και βία (λεκτική, σωματική) κατά των κοριτσιών, διάδοση πεποιθήσεων πως ορισμένα επαγγέλματα -κυρίως μαθηματικά ή επιστήμες-  δεν είναι για γυναίκες, επειδή δεν είναι τόσο λογικές, συγκεντρωμένες ή έξυπνες όσο οι άνδρες, χαμηλότερη ποσόστωση γυναικών στα ανώτατα εκπαιδευτικά αξιώματα.

Στις ένοπλες δυνάμεις: μερικός ή ολικός αποκλεισμός των γυναικών από τα ένοπλα σώματα ή ορισμένες ανώτερες βαθμίδες τους.

Στη θρησκεία: στιγματισμός των γυναικών ως «κατώτερων», «αμαρτωλών» και «ακάθαρτων», θεσμική υποταγή τους στο αρσενικό, μερικός ή ολικός αποκλεισμός τους από το ιερατείο και ορισμένους χώρους της εκκλησίας (άβατα, ιερά).

Στην επιστήμη: στρέβλωση ή αποσιώπηση θεμάτων που αφορούν στις γυναίκες, πατριαρχικές εκ προοιμίου προκαταλήψεις που διαμορφώνουν τα ερευνητικά αντικείμενα, μεθόδους και αποτελέσματα, νοοτροπία αποκλεισμού των γυναικών από τις φυσικές επιστήμες ως «ακατάλληλες» για το είδος της ευφυΐας τους.

Στη γλώσσα: χρήση αρνητικά χρωματισμένου λόγου (π.χ. «κάνεις σαν γυναικούλα») ή χρήση του αρσενικού μέρους ως γνώμονα ή συνώνυμου για ένα σύνολο (π.χ., «ο άνθρωπος»), σεξιστικά ανέκδοτα και παροιμίες, σύνδεση του άνδρα με την έλλογη γλώσσα  και το νου, και της γυναίκας με την άναρθρη βιολογική ύπαρξη. Η συνεχής χρήση και εφαρμογή μιας γλώσσας που αγνοεί ή απαξιώνει το θηλυκό φύλο.

Στη δημόσια ζωή: «γυάλινη οροφή» για τις γυναίκες λειτουργούς ή διεκδικητές ανώτερων ή ανώτατων δημοσίων αξιωμάτων, ελλειμματική εκπροσώπηση των γυναικών στα διάφορα σώματα εξουσιών, αποσιώπηση των γυναικείων θεμάτων, δυο μέτρα και δύο σταθμά όσον αφορά σε γυναικείες και αντρικές δράσεις, ή και ως προς τα δικαιώματά τους ως πολιτών.
Στα σεξουαλικά δικαιώματα: θεωρούμενη ως «φυσική» η εκμετάλλευση της γυναικείας σεξουαλικότητας στην πορνογραφία, στην πορνεία και την παράνομη διακίνηση γυναικών, ο στιγματισμός της γυναικείας σεξουαλικότητας ως αποσιωπητέου θέματος ή ως ανέκδοτου, δύο μέτρα και σταθμά όσον αφορά σε παρόμοιες σεξουαλικές συμπεριφορές ανδρών και γυναικών (π.χ. «ψυχρή/ κύριος»).

Στα ανθρώπινα δικαιώματα: μερική ή και ολική άρνηση ανθρώπινης υπόστασης ή αυτονομίας στις γυναίκες, έκθεση των γυναικών σε περισσότερες πιθανότητες και μορφές βίας (π.χ., κλειτοριδεκτομή. «εθνικές εκκαθαρίσεις»), δύο μέτρα και σταθμά όσον αφορά στην αξία ανδρών και γυναικών απέναντι στο νόμο (π.χ., ήπιες τιμωρίες ή απαλλαγές για βιασμούς και πράξεις βίας που βαφτίζονται «εγκλήματα πάθους» ή «τιμής»).

Είναι και ο subcomandante marcos αδελφή ή έχει πηδήξει το μισό Μεξικό;

Όταν πριν κάποια χρόνια οι εχθροί του σε μια πολύ χοντροκομμένη προσπάθεια να πλήξουν (!) την εικόνα του  Κομαντάντε Μάρκος είχαν βγάλει τη φήμη ότι είναι «αδελφή», η απάντηση του ηγέτη των Ζαπατίστας ΔΕΝ ΗΤΑΝ ότι “ο Subcomantante έχει πηδήξει το μισό Μεξικό! Αντίθετα  επέλεξε μια πολύ πιο πολιτική (κάποιοι την χαρακτήρισαν πολιτικάντικη  βέβαια)  δήλωση  η οποία ενίσχυσε σε σημαντικό βαθμό τη δημοφιλία του κινήματος:

«Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο, μαύρος στη Νότια Αφρική, ασιάτης στην Ευρώπη, αναρχικός στην Ισπανία, Παλαιστίνιος στο Ισραήλ, γύφτος στην Πολωνία, ειρηνιστής στη Βοσνία, Εβραίος στη Γερμανία,  μια γυναίκα μόνη στο Μετρό τα ξημερώματα, με άλλα λόγια ο Κομαντάτε Μάρκος είμαστε εμείς, το πρόσωπο του κάθε καταπιεσμένου ανθρώπου πάνω στον πλανήτη»

Πηγή: mao.gr

Ενημέρωση από την πορεία στις 24 Νοέμβρη

 

Στις 24 Νοέμβρη πραγματοποιήθηκε αντιφασιστική-αντικατασταλτική πορεία στην Αθήνα. Η προσέλευση ήταν μεγάλη, με πολύ κόσμο να να στελεχώνει τα πανό αντιφασιστικών πρωτοβουλιών καθώς και συλλογικοτήτων. Ανάμεσά τους και τα φεμινιστικά πανό, να δηλώνουν τη διακριτή παρουσία μας σε αυτόν τον δύσκολο αγώνα. Γιατί ο φασισμός είναι απειλή για τα δικαιώματα και την αξιοπρέπειά μας, είναι σεξισμός και ομοφοβία, είναι η κουλτούρα του ματσισμού και της βίας, που συχνά στρέφεται εναντίον μας. Και πρέπει να τον ξεριζώσουμε!

 

 

 

Οι δρόμοι του trafficking

του Τάκη Σκριβάνου

Στις αρχές της δεκαετίας του ’90 ένας 50χρονος βοσκός κάπου στα βόρεια σύνορά μας αγόρασε από ένα σωματέμπορο μια 20χρονη, την κλείδωσε στο σπίτι και τη βίαζε επί μήνες, μέχρι που εκείνη κατάφερε να ξεφύγει και να κάνει γνωστή την ιστορία της. Από τότε το trafficking, που σημαίνει διακίνηση και εμπορία παιδιών, γυναικών και ανδρών με σκοπό τη σεξουαλική ή εργασιακή τους εκμετάλλευση ή ακόμη και την εμπορία οργάνων, έχει αλλάξει χώρες προέλευσης, πρόσωπα και διαδρομές, διατηρεί όμως τα (τεράστια) κέρδη του και μαζί με τα όπλα και τα ναρκωτικά παραμένει μία από τις κορυφαίες εγκληματικές δραστηριότητες παγκοσμίως.

Στα μπάρ της Πλ. Ατικής

Ένας πιτσιρικάς, γύρω στα 17-18, είχε κολλήσει και με κοίταζε. Έψαχνε για πελάτη. Ένας τύπος ηλικιωμένος σηκώθηκε και έφυγε με ένα άλλο παιδί. Μπροστά στο μπαρ μια οθόνη έδειχνε το δρόμο απ’ έξω. «Αν εμφανιστεί η αστυνομία, τα μικρά και όσοι δεν έχουν χαρτιά θα το σκάσουν από πίσω» λέει ο Κωνσταντής Καμπουράκης, τέως υπεύθυνος του γραφείου καταπολέμησης trafficking του Κέντρου Ελέγχου και Πρόληψης Λοιμωδών Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ) και μέλος της ΜΚΟ Act Up, ο οποίος ανέλαβε την ξενάγησή μου στα στέκια της (ανήλικης πολλές φορές) ανδρικής πορνείας, γύρω από την πλατεία Αττικής.

Ήρθαμε σε συνεννόηση με εθελοντές από τις ομάδες Δρόμου και Βar to bar και της τηλεφωνικής γραμμής Lais (210 3303.306, για όλα τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα) και μας υπέδειξαν σε ποια σημεία να πάμε. Σε ένα από αυτά βρίσκονταν γύρω στα 50 άτομα. Οι μισοί ήταν πελάτες, όλοι Έλληνες, και οι άλλοι μισοί νέα παιδιά, έως 22-23 χρονών, κυρίως από τη Ρουμανία. Το «θέμα» μπορεί να γίνει στην τουαλέτα, στη γωνία, αν είναι αργά, ή σε διπλανά διαμερίσματα, με το αφεντικό να κάνει το deal και να παίρνει την προμήθειά του. Οι τιμές ξεκινούν από 10 ευρώ και αυξάνονται ανάλογα με τα γούστα και τις τσέπες.

Στο επόμενο μπαρ τα παιδιά είναι από το Ιράν. Το ίδιο σκηνικό κι εκεί. «Σ’ όλα αυτά τα παιδιά που βλέπεις τους τάξανε δουλειά στην Ελλάδα και η δουλειά ήταν αυτή. Όταν πρόκειται για παιδιά από Μπαγκλαντές, Πακιστάν ή Ινδία, τα φέρνουν 5-6 μαζί και τα βιάζουν ομαδικά στο μέσον της διαδρομής. Ενώ το γυναικείο trafficing έχει μάλλον σταθεροποιηθεί, το ανδρικό βρίσκεται σε έξαρση» λέει ο Κωνσταντής, ο οποίος έχει γίνει στόχος δολοφονικής απόπειρας το 2010, ενώ το 2008 έριξαν μολότοφ στο σπίτι του, όταν η Act Up άνοιξε έναν ξενώνα για αγόρια και άνδρες θύματα trafficking. Ο ξενώνας τελικά έκλεισε το 2009, έχοντας φιλοξενήσει 13 άτομα. Τον ξέρουν σε όλα αυτά τα μπαρ. «Δεν θα πω σε κανέναν “τι είναι αυτό που κάνεις, δεν είναι σωστό” και τέτοια. Με νοιάζει να μην κολλήσουν τίποτα. Αυτό που θέλω είναι αν στάξει το πουλί τους κάτι, να με πάρουν αμέσως τηλέφωνο». Φεύγοντας, μου έδειξε ένα τσοντάδικο που ήταν κλειστό εκείνη την ώρα. Κάποια από τα παιδιά που ψωνίζονται εκεί για 2 και 3 ευρώ κοιμούνται στις ράγες του τρένου παραδίπλα, κάτω από υπόστεγα και τέντες και μέσα σε βαρέλια.

Μαφίες

Μέχρι το 1991 τα θύματα trafficking στην Ελλάδα προέρχονταν κυρίως από τις Φιλιππίνες και τη Λατινική Αμερική. Η κατάρρευση των καθεστώτων στα ανατολικά κράτη άλλαξε την εικόνα. Χιλιάδες γυναίκες από Ρωσία, Ουκρανία, Αλβανία και αλλού κατέκλυσαν τα αθηναϊκά πορνεία και τα επαρχιακά παραπήγματα/κέντρα διασκέδασης και χιλιάδες Έλληνες απόκτησαν άμεση πρόσβαση σε ατελείωτο φθηνό πληρωμένο σεξ με νέα κορίτσια.

Τα χρόνια εκείνα η πιο οργανωμένη μαφία θεωρούνταν η ρωσική και η πιο σκληρή η αλβανική. Πρώτος κρίκος της αλυσίδας είναι ο «στρατολόγος», συχνά συγγενής, φίλος, ακόμη και σύζυγος, ο οποίος αναλαμβάνει να βρει κοπέλες από ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και να τους υποσχεθεί τίμια δουλειά στην Ελλάδα. Μετά, ένα «καλλιτεχνικό» ή «γραφείο ευρέσεως εργασίας» θα αναλάβει την έκδοση τουριστικής βίζας και εισιτηρίων. Στα σύνορα ή στο αεροδρόμιο κάποιος άλλος περιμένει τις κοπέλες, τις οποίες οδηγεί σε κάποιο σπίτι. Τότε αρχίζει το παραμύθι ότι οι κοπέλες έχουν ένα υποτιθέμενο υπέρογκο χρέος στο κύκλωμα, πολλών χιλιάδων ευρώ, και πρέπει να το ξεπληρώσουν («δεν με νοιάζει τι θα κάνεις, πήγαινε σε μπουρδέλο»). Ο εκβιασμός έχει πολλά πρόσωπα. Μπορεί να είναι απειλές για την οικογένεια ή τα παιδιά που βρίσκονται πίσω ή να βγει ένα πιστόλι και να απειληθεί η ζωή τους. Τους λένε ότι το κύκλωμα πληρώνει την αστυνομία και πως, αν καταφύγουν σε αυτήν, οι αστυνομικοί θα τις γυρίσουν πίσω στο σωματέμπορο.

Στις σκληρές περιπτώσεις, για να «σπάσει» το θύμα, βιάζεται και κακοποιείται αλλεπάλληλα. Και σχεδόν πάντα ένας Έλληνας έχει ηγετικό ρόλο. Αυτή είναι η κλασική δομή μιας μαφίας, ωστόσο τα τελευταία 2 χρόνια έχουν εμφανιστεί και μικρότερες ομάδες, κυρίως από Ρουμανία και Βουλγαρία, των 2-3 ατόμων, που διακινούν 5-6 κοπέλες. «Παλιότερα βρίσκαμε κορίτσια αλυσοδεμένα, που είχανε να φάνε μέρες. Κάποιες πήδηξαν από μπαλκόνια και φωταγωγούς και σκοτώθηκαν. Σήμερα η βία των κυκλωμάτων δεν έχει τέτοια ένταση, αν και στην επαρχία παραμένει σκληρή» λέει ένας αστυνομικός που γνωρίζει τα πράγματα.

Happy Trafficking

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’00 εμφανίστηκε ο όρος happy (χαρούμενο) trafficking. «Διαχρονικά, ο τρόπος με τον οποίο τα κυκλώματα επιτυγχάνουν την εξουδετέρωση των θυμάτων τους είναι η άσκηση ψυχολογικής και σωματικής βίας. Εκεί όμως παρουσιάστηκε ένα πρόβλημα για τα ίδια τα κυκλώματα: πώς θα κυκλοφορήσει μια κοπέλα, από το να πάει να ψωνίσει μέχρι να παρουσιαστεί σε έναν πελάτη, με μελανιές στο πρόσωπο ή το σώμα; Αμέσως θα δημιουργήσει υπόνοιες ότι έχει κακοποιηθεί ή βασανιστεί. Γι’ αυτό, και με μοναδικό στόχο να συγκαλυφθεί η εγκληματική τους δραστηριότητα και να προστατευθούν από τυχόν δίωξή τους, τα ίδια τα κυκλώματα επιδιώκουν τα θύματά τους να μην έχουν επάνω τους σημάδια σωματικής κακοποίησης, εστιάζοντας στην ψυχολογική βία. Έτσι, μπορεί να δείτε κοπέλες να πίνουν τον καφέ τους, να συζητάνε και να γελάνε. Φυσικά, δεν είναι χαρούμενες. Δεν υπάρχουν χαρούμενοι δούλοι» λέει η αντιεισαγγελέας Εφετών Αθηνών Μαρία Μαλούχου.

Προσθέτοντας ότι το trafficking πλήττει την ίδια την αξία του ανθρώπου, αποτελώντας έγκλημα κατά της ανθρωπότητας. Η ελληνική αστυνομία αναφέρει στην ιστοσελίδα της ότι τα θύματα trafficking το 2011, υπολογίζοντας σε αυτά και τα θύματα εργασιακής εκμετάλλευσης, ήταν 97. Δεκατρείς ανήλικοι, 56 γυναίκες και 28 άνδρες. Τα περισσότερα θύματα ήταν από τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία και οι περισσότεροι δράστες Έλληνες. Το ΚΕΕΛΠΝΟ εκτιμά πως τα εν δυνάμει θύματα trafficking στην Ελλάδα, συμπεριλαμβάνοντας και αυτά που βρίσκονται σε ευάλωτη θέση, είναι από 13.000 έως 20.000. «Στα εν δυνάμει θύματα βρίσκονται πλέον και πολλές Ελληνίδες και Έλληνες, που θα γίνουν ακόμη περισσότερα όσο βαθαίνει η κρίση. Έχουμε συμφωνήσει με το Υπουργείο Παιδείας και από του χρόνου θα αρχίσει πιλοτικά ένα μάθημα στα σχολεία, με σκοπό την ενημέρωση και την πρόληψη» λέει ο Κωνσταντής Καμπουράκης.

Στην οδό Ιάσωνος, Μεταξουργείο

«Καλώς το αγόρι. Περίμενε λιγάκι, η κοπέλα είναι στο δωμάτιο». Ο τύπος ήτανε γύρω στα 60, καραφλός με φράντζα κι έφτιαχνε δαχτυλίδια καπνού. Κάθισα σε ένα καναπέ με καμιά 10αριά τρύπες από τσιγάρα και άναψα ένα. Στο μισοσκόταδο διέκρινα μια αφίσα της Σαμάνθα Φοξ στα νιάτα της. Μετά άνοιξε μια πόρτα και εμφανίστηκε μια όμορφη κοπέλα γύρω στα 25. Γυμνόστηθη. «Είναι καινούργια και πολύ καλή» είπε ο τύπος, «πέρασε να σε περιποιηθεί με την ησυχία σου. Μόνο 10 ευρώ». «Κοίταξε, είμαι δημοσιογράφος. Δεν έχω φωτογραφική, κάμερες και τέτοια, ούτε σκοπό να σε εκθέσω, να σε ρωτήσω μόνο…» και άρχισε να μιλάει: «Πάνω από 20 χρόνια την κάνω αυτή τη δουλειά. Τη δεκαετία του ’80 τα σπίτια ήταν ελάχιστα και τα δούλευαν Ελληνίδες, μεγάλες σε ηλικία γυναίκες. Το “μπαμ” έγινε το ’90, όταν πέσανε τα σοβιετικά κράτη και ανοίξανε τα σύνορα. Τα χρόνια μέχρι και το τέλος της δεκαετίας του ’00 ήτανε καλά, βγάλαμε πολλά λεφτά.

Τώρα μας χτύπησε η κρίση. Μέχρι και τρία χρόνια πριν, το σεξ εδώ κόστιζε 20 ευρώ, τώρα το πήγαμε στα 10. Από αυτά, τα 5 τα παίρνει η κοπέλα, τα 2 εγώ και τα 3 μένουνε στο σπίτι. Όλα τα σπίτια τα έχουνε Ελληνίδες παλιές ιερόδουλες, γιατί χρειάζεται άδεια επαγγέλματος. Δίνουμε νοίκι € 2.500 το μήνα. Πού να βγουν αυτά τα λεφτά; Καμιά φορά παίρνουμε και 15 πελάτες μόνο όλη μέρα, άντε να φτάσουμε στους 50 το πολύ όλο το 24ωρο». Όταν εμφανίστηκε η κοπέλα, με ένα σωληνάριο λιπαντικής αλοιφής στο χέρι, μου ’κλεισε το μάτι και ψιθύρισε «μην τη ρωτήσεις τίποτα, δεν θα σου πει».

Έξω, ανακατεμένες παρέες πιτσιρικάδων, μεταναστών και κάποιοι μοναχικοί μπαινόβγαιναν στους οίκους ανοχής – εκείνο το απόγευμα στην Ιάσωνος λειτουργούσαν 23. Σε όλη την Αττική, κυρίως στο Μεταξουργείο, γύρω από την Αχαρνών και τη Λιοσίων, ξεπερνούν τους 350 και από αυτούς μόνο οι 4 λειτουργούν νόμιμα, όπως είπε πρόσφατα στη Βουλή ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Νίκος Δένδιας. Πρόκειται για τους κλασικούς οίκους ανοχής, τα studios και τα διάφορα μασατζίδικα, που μπορεί να μην έχουν άδεια, έχουν όμως αναμμένα φωτάκια, φωτεινές επιγραφές, ιστοσελίδες και διαφημίσεις σε εφημερίδες.

Γ. Καμίνης: καθεστώς υποκρισίας

Το καθεστώς της νομιμοπαράνομης πορνείας στην Ελλάδα οφείλεται στον ισχύοντα νόμο (ΦΕΚ 2734/1999) που προβλέπει ότι για να είναι ένας οίκος ανοχής νόμιμος μεταξύ άλλων θα πρέπει «να απέχει τουλάχιστον 200 μέτρα από ναούς, σχολεία, νηπιαγωγεία, φροντιστήρια, παιδικούς σταθμούς, νοσηλευτικά ιδρύματα, κέντρα νεότητας, αθλητικά κέντρα, οικοτροφεία, βιβλιοθήκες, ευαγή ιδρύματα, πλατείες και παιδικές χαρές». Δηλαδή, να βρίσκεται εκτός πόλης.

Την ίδια ώρα, ο νόμος 3904/2010 έχει μετατρέψει σε πταίσμα τη λειτουργία ενός «σπιτιού» που δεν καλύπτει αυτές τις προϋποθέσεις, δηλαδή μια εξαγοράσιμη ποινή 30 ημερών ή σκέτο πρόστιμο. Έτσι, πηγαίνει η αστυνομία, κάνει μια μήνυση, ο δήμος σφραγίζει το σπίτι και το πράγμα ξαναρχίζει από την αρχή, με νέες μηνύσεις κ.λπ. Ο δήμαρχος Αθήνας Γιώργος Καμίνης λέει ότι «το καθεστώς λειτουργίας των οίκων ανοχής διέπεται από μια τεράστια υποκρισία. Προτιμάμε να έχουμε ένα φαινομενικά αυστηρό νόμο, που δίνει τη δυνατότητα σε όλους να παρανομούν, από το να έχουμε έναν πιο ρεαλιστικό και ισορροπημένο, που θα επιφέρει αμέσως τρεις αλλαγές: προάσπιση της δημόσιας υγείας, αυστηρότερο έλεγχο και εποπτεία της λειτουργίας των μονάδων αυτών, αλλά και ανακούφιση της γειτονιάς που σήμερα βιώνει την απόλυτη ασυδοσία. Και, βεβαίως, κάτι που για μένα είναι εξίσου σημαντικό: η υπαγωγή όλων αυτών των οίκων ανοχής σε αυστηρότερο έλεγχο θα αποκαλύψει τεράστια κυκλώματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης και trafficking, που σήμερα παραμένουν ατιμώρητα».

Η διακαιοσύνη που δεν αποδίδεται

Οι υποθέσεις trafficking οδηγούνται στη Δικαιοσύνη είτε από πληροφορίες που έχει η αστυνομία, είτε από καταγγελίες θυμάτων και ΜΚΟ. Τις περισσότερες φορές κάνουν 5, 6 ή και περισσότερα χρόνια για να εκδικαστούν. Η πολιτεία οφείλει να παρέχει προστασία στο θύμα, χωρίς τη μαρτυρία του οποίου στο δικαστήριο κανένα κατηγορητήριο δεν μπορεί να είναι ισχυρό. Συνήθως τα θύματα οδηγούνται σε ξενώνες φιλοξενίας, αλλά ποιος άνθρωπος μπορεί να ζει σε έναν ξενώνα για 6 χρόνια περιμένοντας μια δίκη; Έτσι, χωρίς να μπορούν παράλληλα να βρουν μια δουλειά, απελπίζονται και πολλές φορές γυρίζουν στην πατρίδα τους, με αποτέλεσμα αναβολή στην αναβολή και με τα θύματα αποστασιοποιημένα οι σωματέμποροι να μην καταδικάζονται ποτέ.

«Το trafficking δεν καταπολεμάται γιατί είναι μία πολύ επικερδής επιχείρηση, στην οποία συμμετέχει και ένας μεγάλος αριθμός κρατικών υπαλλήλων» λέει η Σίσσυ Βωβού, μέλος της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών, και προσθέτει: «Η Δικαιοσύνη αργεί πάρα πολύ. Μάλιστα όταν εμπλέκονται αστυνομικοί σπάνια καταδικάζονται, ενώ γενικά υποβαθμίζεται η όλη υπόθεση προκειμένου το δικαστήριο να μην αναγκαστεί να καταδικάσει έναν αστυνομικό». «Το νομικό μας πλαίσιο είναι άρτιο» λέει η Μαρία Μαλούχου. «Το κλειδί της επιτυχίας είναι η σωστή συλλογή του ανακριτικού υλικού. Που τελεί σε αναγκαία συνάρτηση με την επαρκή επιστημονική κατάρτιση, η οποία δεν περιορίζεται μόνο στη γνώση των νόμων, αλλά απαιτούνται γνώσεις εγκληματολογίας, ψυχολογίας, κοινωνιολογίας, μια ολοκληρωμένη συγκρότηση. Από την άλλη, όσα κι αν είναι τα εργαλεία της πολιτείας, το πρόβλημα θα μεγιστοποιείται όσο μεγαλώνουν η δυστυχία και η ανέχεια».

Στο πεζοδρόμιο με την απειλή…βουντού

Καποδιστρίου, Λιοσίων, Πατησίων, Κυψέλη, Σωκράτους. Κάποιες είναι ανήλικες, στην πλειονότητά τους έρχονται από τη Νιγηρία και πολλές είναι θύματα ενός ιδιότυπου trafficking, που αποτελείται από μικρές ομάδες που τις απειλούν… με βουντού. Μια κοπέλα που φιλοξενούνταν σε ξενώνα έλεγε ότι «πριν φύγω από το χωριό μου στην Aφρική, έκοψαν λίγα από τα μαλλιά μου και μου είπαν ότι εκεί που θα πάω, στην Eυρώπη, δεν θα έπρεπε να μιλήσω σε κανένα για το πώς περνάω. Aλλιώς η τιμωρία μου, για την καταπάτηση της “ιερής” συμφωνίας, ήταν να πάθω μεγάλο κακό εγώ, η οικογένειά μου και όσοι έρχονται σε επαφή μαζί μου». Σε μια άλλη περίπτωση, όταν στις αρχές του ’12 ολοκληρώθηκε μια δίκη ύστερα από καταγγελία δύο Αφρικανών γυναικών, μάθαμε και στο περίπου πόσος είναι ο τζίρος και τι λεφτά μπορεί να βγάζει ένας σωματέμπορος. Η μία από τις κοπέλες δήλωσε στο δικαστήριο ότι «χρωστούσε» στο κύκλωμα € 60.000 και, όπως αποκαλύφθηκε σε κάποια τετράδια όπου σημείωναν τα κέρδη οι διακινητές της, μέσα σε ενάμιση χρόνο είχε «βγάλει» τα € 42.000.

Να ποινικοποιηθεί ο πορνοπελάτης

Στη Σουηδία, τη Νορβηγία και την Ισλανδία έχει απαγορευθεί πλήρως η πορνεία και διώκονται και οι πορνοπελάτες, που στη χώρα μας οι περιστασιακοί είναι περίπου 1.200.000 και οι τακτικοί 300.000, όπως τους υπολογίζει ο πανεπιστημιακός Γρηγόρης Λάζος στο βιβλίο του «Πορνεία και διεθνική σωματεμπορία στη σύγχρονη Ελλάδα» (Καστανιώτης). Το Ευρωπαϊκό Λόμπι Γυναικών δραστηριοποιείται για την πλήρη ποινικοποίηση της πορνείας, όμως στο ελληνικό φεμινιστικό κίνημα οι γνώμες διίστανται.

«Πορνεία για εμένα δεν εξασκεί μόνο αυτή που θα βγει στο πεζοδρόμιο, αλλά κι εκείνη που θα παντρευτεί κάποιον για τα λεφτά του ή θα ξαπλώσει με κάποιον άλλον για να “πάει μπροστά”. Κι όλα αυτά δεν μπορούν να απαγορευθούν με ένα νόμο» λέει η Σίσσυ Βωβού. Διαφορετική άποψη έχει η Μάτα Καλουδάκη, μέλος της Αδέσμευτης Κίνησης Γυναικών: «Δεν μπορώ να δεχτώ ότι μια γυναίκα γίνεται ιερόδουλη κατ’ επιλογή, γιατί η φτώχεια δεν είναι επιλογή. Καμία γυναίκα, αν της πρόσφερε κανείς τα μέσα να γίνει, ας πούμε, δικηγόρος, δεν θα επέλεγε να γίνει πόρνη. Πρέπει να καταργηθεί ο νόμος που ισχύει στη χώρα μας και η πορνεία να απαγορευθεί, γιατί η πορνεία δεν είναι επάγγελμα, δεν μπορεί να είναι. Και, φυσικά, θα πρέπει να διώκεται και ο πελάτης».

24ωρες γραμμές καταγγελιών/βοήθειας
210 6476.826 (τμήμα αντι-trafficing της ασφάλειας), 15900 (Γενική Γραμματεία Ισότητας των δύο φύλων), 1109 (οργάνωση-ξενώνας Α21, Θεσσαλονίκη), 197 (Εθνικό Κέντρο Κοινωνικής Αλληλεγγύης)

[Φωτό: Αγγελική Μπιρμπιλή]

Πηγή: athensvoice

25 Νοέμβρη, ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών: ένα καλό νέο

της Σίσσυς Βωβού

Η Βαλπόνα, η γυναίκα που ακρωτηρίασε ο εν διαστάσει σύζυγός της και στα τέσσερα άκρα, είναι σήμερα καλά, με κάποιες αναπηρίες βέβαια, και μπορεί να απολαμβάνει τη ζωή που εκείνος με τον πιο βάρβαρο τρόπο θέλησε να της στερήσει. Τον Απρίλιο του 2009, μάθαμε ότι ακρωτηριάστηκε με αλυσοπρίονο γυναίκα από την Καλαμάτα. Φεμινιστικές οργανώσεις πήγαμε στο ΚΑΤ, όπου την είχαν μεταφέρει με ελικόπτερο, και όπου οι γιατροί, μετά από συντονισμένες προσπάθειες, έσωσαν πρώτα τη ζωή της και στη συνέχεια έκαναν επανειλημμένες εγχειρήσεις και θεραπείες που κράτησαν μήνες και επαναλαμβάνονταν κατά καιρούς τα επόμενα χρόνια. Σήμερα η Βαλμπόνα είναι καλά, περπατά και κάνει τις δουλειές της, έχει βέβαια βαθμούς αναπηρίας και στα τέσσερα άκρα, αλλά ζει μια φυσιολογική ζωή. Το μεγάλο της παράπονο ήταν ότι οικογενειακές πιέσεις την είχαν αποξενώσει από τα δύο παιδιά της.΄Εδώ και λίγον καιρό, όπως μας ενημέρωσε, κατάφερε να ξαναβρεί τον ψυχικό δεσμό που είχε διαρρηχθεί από τη μεριά των παιδιών, και μπορεί να τους μιλάει και να τα επισκέπτεται στην Αλβανία. Από την αποφράδα εκείνη ημέρα έως σήμερα έχει δίπλα της τον σύντροφό της Δημήτρη, ο οποίος στα δύσκολα της στάθηκε εξαιρετικά.

Ο επίδοξος φονιάς καταδικάστηκε σε 17 χρόνια φυλακή στο Γύθειο, το 2010, σε δίκη στην οποία παρευρεθήκαμε για αλληλεγγύη, ψυχική στήριξη και κοινωνική ευαισθητοποίηση, και έκτοτε  εκτίει την ποινή του, οπότε δεν έχει τη δύναμη να την βλάψει ξανά. Κινήσεις πολιτών από το Γύθειο είχαν οργανώσει συμμετοχή στο δικαστήριο, δεκάδων ατόμων, όπως και φιλοξενία σε ωραίο ξενοδοχείο της ίδιας, των συγγενών της και των αλληλέγγυων γυναικών από την Αθήνα.

Φεμινιστικές ομάδες κάναμε εκδήλωση αλληλεγγύης έξω από το ΚΑΤ τότε, όπου τονίζαμε την μεγάλη έκταση του φαινομένου και την ανάγκη μέτρων αρωγής στα θύματα. Στη συνέχεια παρακολουθήσαμε την Βαλμπόνα σε όλα τα στάδια της νοσηλείας και της θεραπείας της, και της προσφέραμε ψυχική στήριξη, κάποια οικονομική βοήθεια, αλλά και αλληλεγγύη σε άλλα ζητήματα που την απασχολούσαν, όπως χαρτιά, δικηγόροι κ.λπ.

Με χαρά θέλουμε σήμερα, την παγκόσμια ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, να παρουσιάσουμε την γυναίκα που επιβίωσε σωματικά και ψυχικά, από μια ανείπωτη προσωπική τραγωδία.

ΔΣΘ: Μία στις πέντε γυναίκες θύμα βίαιης συμπεριφοράς

Ψήφισμα κατά της βίας εναντίον των γυναικών εξέδωσε ο Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης για την “Παγκόσμια μέρα κατά της βίας εναντίον των γυναικών”.

Όπως τονίζεται στο ψήφισμα “Η βία κατά των γυναικών ασκείται στον ιδιωτικό χώρο, στην εργασία, στο δρόμο, σε όλες τις ηλικίες, είναι γενικευμένη και δεν αποτελεί μόνο προσωπικό ζήτημα, αλλά και πολιτικό και κοινωνικό. Οι στατιστικές φέρουν μία στις πέντε γυναίκες να υφίσταται τη βίαιη συμπεριφορά του συζύγου ή συντρόφου της.”

“Σήμερα που ζούμε με δραματικό τρόπο την οικονομική κρίση, η οποία μάλιστα είναι σε εξέλιξη και στην Ελλάδα εφαρμόζεται ένα πολύ αυστηρό πρόγραμμα οικονομικής λιτότητας που μπορεί να οδηγήσει στη διάλυση του κοινωνικού κράτους, έχει επιδεινωθεί η κατάσταση και το όραμα για κοινωνία ισότητας των φύλων εξασθενίζει. Πρόκειται για σοβαρή οπισθοδρόμηση σε βάρος των αρχών για δίκαιη κοινωνία, όπου οι γυναίκες καλούνται να επωμιστούν μεγαλύτερα βάρη εν μέσω ανεργίας και των εντάσεων που προκύπτουν λόγω της ραγδαίας μείωσης των εισοδημάτων. Για τις γυναίκες είναι πανθομολογούμενο ότι πληρώνουν περισσότερο την οικονομική κρίση και ότι η ενδοοικογενειακή βία σε βάρος τους αυξάνεται. Η ανεργία αποκλείει την απεμπλοκή της γυναίκας από μία σχέση κακοποίησης, ενώ πρόβλημα παρουσιάζεται και στις καταγγελίες παρενόχλησης στο χώρο εργασίας. Η μείωση των κονδυλίων για κοινωνική πρόνοια, οδήγησε στην μείωση έως τον εκμηδενισμό των ελάχιστων ξενώνων για κακοποιημένες γυναίκες και τα παιδιά τους, επομένως η αρωγή του κράτους προς αυτές είναι ελάχιστη. Οι κλήσεις που ανακοίνωσε ότι δέχεται η γραμμή SOS που εγκαινίασε το 2010 η Γενική Γραμματεία Ισότητας, με τον αριθμό 15900, είναι χιλιάδες, αλλά προφανώς ελάχιστες σε σχέση με την μεγάλη έκταση της βίας. ” σημειώνει ο ΔΣΘ στο ψήφισμά του και προσθέτει ότι  ο νόμος 3500/2006 για την ενδοοικογενειακή βία, επισήμανε το φαινόμενο, όμως “αποδείχθηκε ανεπαρκής για την καταπολέμηση της βίας”

Διότι, όπως αναφέρει ο ΔΣΘ ” χωρίς ξενώνες, κονδύλια για δομές υποστήριξης και οικονομική αρωγή για τα θύματα, χωρίς μάλιστα την κατάλληλη διαπαιδαγώγηση ήδη από το σχολείο ως προς την ισότητα και το σεβασμό της προσωπικότητας των γυναικών, δεν μπορεί να υπάρξει επιτυχημένη αξιοποίηση του νόμου”.

Τέλος ο ΔΣΘ εκφράζει την έντονη ανησυχία του, ενώ υπενθυμίζει ότι αν και το Ευρωπαικό Κοινοβούλιο με ψήφισμα τον Ιούνιο 1986 έθεσε ως στόχο τη λειτουργία ενός ξενώνα κακοποιημένων γυναικών ανά 10.000 κατοίκους, στη Θεσσαλονίκη οι δομές υποστήριξης των γυναικών θυμάτων δεν είναι έως σήμερα ορατές. Προτείνει και υποστηρίζει την λήψη και άλλων μέτρων όπως την δημιουργία οικογενειακών δικαστηρίων, πλήρη ιατρική φροντίδα, συνταξιοδότηση σε περίπτωση αναπηρίας, οικονομική στήριξη με ευθύνη της πολιτείας για την γυναίκα θύμα βίας και την απαγόρευση διαφημιστικών μηνυμάτων ή προγραμμάτων που αναπαράγουν τα σεξιστικά στερεότυπα και καλλιεργούν τη βία κατά των γυναικών.

Ο Δικηγορικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης διακηρύσσει ότι “δεν θα σταματήσει να επισημαίνει το φαινόμενο της βίας, των αποκλεισμών και των διακρίσεων κατά των γυναικών, όπως και να υποστηρίζει σθεναρά τις δράσεις για την εξάλειψή τους”.

Πηγή: alterthess

Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας σε βάρος των γυναικών

της Ναταλία Σερέτη και της Λίνα Φιλοπούλου

Δεν πρόκειται για γιορτή καταξίωσης ούτε του γυναικείου ούτε του ανδρικού φύλου. Είναι μια θλιβερή ημέρα μνήμης και τιμής στις γυναίκες θύματα κάθε μορφής βίας, σε μίκρο- και μάκρο-κοινωνικό επίπεδο σε όλον τον κόσμο. Γιατί σε όλα τα επίπεδα και σε όλον τον κόσμο η βία κατά των γυναικών καλά κρατεί. Ήδη από πέρυσι ο Γ.Γ. του ΟΗΕ Μπαν Κι Μουν στο μήνυμά του για την Παγκόσμια Ημέρα αναφέρθηκε σε «πανδημία βίας»…

Τα στατιστικά δεδομένα είναι αποστομωτικά και άκρως ντροπιαστικά. Η επικαιρότητα το ίδιο. Στο μικροκοινωνικό επίπεδο έχουμε αύξηση στα περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας, αύξηση του αριθμού νεαρών γυναικών που διακινούνται προς εκμετάλλευση στη βιομηχανία του σεξ ή που καταφεύγουν στην πορνεία, ραγδαία αύξηση του αριθμού των άνεργων γυναικών, αύξηση των αυτοκτονιών ανάμεσα στις γυναίκες. Βία, βία, κι άλλη βία… Στο μάκρο-επίπεδο, ιμπεριαλιστικοί και εμφύλιοι πόλεμοι μαίνονται σε διάφορα σημεία του πλανήτη και ο οικονομικός πόλεμος στον δυτικό «προηγμένο» κόσμο πλήττει μαζικά τα κορίτσια και τις γυναίκες.

Μάταιες διακηρύξεις και ρητορίες με αφορμή την Παγκόσμια αυτή Ημέρα παρακολουθούμε χρόνια τώρα. Κακόβουλη κριτική ότι ο φεμινισμός είναι παρωχημένος και ξεπερασμένος… Η αληθινή ζωή, ωστόσο, καταδεικνύει περίτρανα την επείγουσα ανάγκη για εμπράγματη δράση για την εξάλειψη της βίας σε βάρος των γυναικών! Στις 25 Νοεμβρίου και κάθε μέρα οι γυναίκες πρέπει να συσπειρωθούμε και να χειραφετηθούμε εκ νέου, αντιστεκόμενες στη λαίλαπα του εκφασισμού και του νεοσυντηρητισμού.

Η βία: αιτία και αιτιατό για την επικράτηση της ανισότητας και για την καθιέρωση της υπεροχής του ανδρικού φύλου

Η βία κατά των γυναικών είναι ένα εμπόδιο στην επίτευξη των στόχων της ισότητας, της ανάπτυξης και της ειρήνης. Αφαιρεί από τις γυναίκες την απόλαυση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των θεμελιωδών ελευθεριών τους. Σε όλες τις κοινωνίες, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, οι γυναίκες και τα κορίτσια γίνονται υποκείμενα φυσικής, σεξουαλικής και ψυχολογικής κακοποίησης κι αυτό αφορά κάθε εισόδημα, τάξη, κουλτούρα.

Η χαμηλή κοινωνική και οικονομική θέση των γυναικών μπορεί να είναι τόσο αιτία όσο και αποτέλεσμα της βίας.

Δεν σταματάμε να τονίζουμε ότι το ιδιωτικό είναι πολιτικό!

Σήμερα στην Ελλάδα, περισσότερο από κάθε άλλη φορά στη σύγχρονη ιστορία, η βία εντείνεται και έχει έντονα έμφυλη διάσταση. Πρόκειται σαφώς για τη βία που ασκείται από το κοινωνικό σύστημα της πατριαρχίας (διαχρονικό και βαθιά θεμελιωμένο ιστορικά), το οποίο καλλιεργεί την αντιπαράθεση, τον ακραίο ανταγωνισμό, τον νόμο της ζούγκλας, χωρίς ανθρωποκεντρική διάσταση, χωρίς σεβασμό στη διαφορετικότητα, χωρίς καν σεβασμό στον άνθρωπο.

Οι όποιες κοινωνικές και δημοκρατικές κατακτήσεις του δυτικού πολιτισμού τίθενται σε κρίση. Μέχρι σήμερα λίγο-πολύ μπορούσε να διακρίνει κανείς μικρά βήματα προόδου εδώ ή αλλού. Η σημερινή συγκυρία μάς πάει άρδην πολύ πίσω. Ο εκφασισμός που παρατηρείται στην καθημερινή ζωή των πολιτών μέσα στο πλαίσιο της εκτεταμένης οικονομικής κρίσης, η οποία εν τέλει αφορά μια εκ βάθρων κρίση αξιών, η εφαρμογή από την τρικομματική κυβέρνηση πολιτικών που οξύνουν ιδιαίτερα τη δυσμενή κατάσταση των γυναικών έχουν σαν αποτέλεσμα τον εκφοβισμό του φύλου μας. Επιχειρείται από το σύνολο των δεξιών μετώπων να λάβουμε το μήνυμα: «Γυναίκες καθίστε στ’ αβγά σας». Αλλιώς «θα πάτε φαντάροι». Εξάλλου, «θα συνεχίσουμε να σας απολύουμε κατά προτεραιότητα». «Πρώτα οι γυναίκες», αλλά στις απολύσεις…! «Πρώτα οι γυναίκες», αλλά στις λεγόμενες ευέλικτες μορφές εργασίας (1 φορά την εβδομάδα)…!

Οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές που ασκούνται βίαια στην ελληνική πραγματικότητα τα τελευταία τρία χρόνια εντείνουν τη βία που δέχονται οι γυναίκες, καθώς βάλλεται δραματικά η οικονομική τους αυτονομία, η έλλειψη της οποίας καθιστά τις γυναίκες ευάλωτες στη βία. Ο κίνδυνος να πέσουν θύματα σεξουαλικής παρενόχλησης στον χώρο της δουλειάς είναι μεγάλος υπό την απειλή της απόλυσης. Ο κίνδυνος να καταφύγουν στην πορνεία ελλείψει εργασίας και εισοδήματος μεγάλος. Ο κίνδυνος να μείνουν άστεγες επίσης.

Είναι καιρός να καταλάβουμε όλες και όλοι κάποια πράγματα. Η εποχή της αθωότητας πέρασε ανεπιστρεπτί. Δεν δικαιολογείται καμία αφέλεια. Γυναίκες και άνδρες δεν είμαστε ίδιοι, αλλά είμαστε ίσοι. Ισότιμα και αλληλέγγυα πρέπει να αναλάβουμε δράση για να αντιμετωπίσουμε την πολιορκία που δεχόμαστε ως πολίτες για την ευημερία τη δική μας και των παιδιών μας. Άνδρες και γυναίκες από κάθε δημοκρατικό κοινωνικό χώρο, ήρθε η ώρα να πιαστούμε απ’ το χέρι και να αντιπαρέλθουμε στις υστερίες της ακραίας φαλλοκρατικής και φασιστικής ρητορείας που εκτοξεύεται από επίσημα χείλη του πολιτικού συστήματος και της δήθεν εξωθεσμικής παρουσίας της άκρας Δεξιάς. Η τελευταία επιχειρεί προπαγανδιστικά τη συμφιλίωση του κόσμου με τη συντηρητική ιδεοπολιτική αντίληψη της κοινωνίας. Γιατί, ακούγοντας τα χειρότερα, ανεχόμαστε τα όσα μπορούμε να αντέξουμε.

Εξάλλου, η ιστορική συγκυρία είναι μοναδική, τώρα που αποδομείται πλήρως το καπιταλιστικό σύστημα εξουσίας και ανατρέπονται κοινωνικοί ρόλοι και σχέσεις εκμετάλλευσης. Είναι η στιγμή που μας δίνεται η δυνατότητα να ανατρέψουμε τις παραδοσιακές σχέσεις και τα έμφυλα στερεότυπα.

Ήρθε η ώρα γυναίκες και άνδρες μαζί να πούμε ένα μεγάλο ΟΧΙ στη βία και ένα μεγάλο ΝΑΙ στην κοινωνική μας απελευθέρωση! Όποια ταυτότητα φύλου μάς εκφράζει πρέπει να είναι ελεύθερη να εκφραστεί χωρίς κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες. Οι γυναίκες έχουμε μια διαφορετική αντίληψη, πολύτιμη πλέον, η οποία οραματίζεται μια κοινωνία με αξίες όπως αποδοχή της αληθινής φύσης του κάθε ανθρώπου όπως κι αν αυτοπροσδιορίζεται, σεβασμός στη διαφορετικότητα και στα δικαιώματα των άλλων ανθρώπων, αξιοπρέπεια, χειραφέτηση για έναν κόσμο δίκαιο και ειρηνικό, ενάντια σε νεοφιλελεύθερες και νεοφασιστικές αντιλήψεις.

Πηγη: Αυγή

Από τις αδερφές Mirabal στην 25η Νοεμβρίου

Ακτιβίστριες του λατινοαμερικάνικου φεμινιστικού κινήματος, σε συνάντησή τους, το 1981, ανέδειξαν την 25η Νοεμβρίου ως Ημέρα ενάντια στη βία κατά των γυναικών. Σ’ αυτή τη συνάντηση, τα φεμινιστικά κινήματα κατήγγειλαν συστηματικά την άσκηση βίας λόγω φύλου, διακρίνοντας την ενδοοικογενειακή βία, τον βιασμό και τη σεξουαλική παρενόχληση, μέχρι την κρατική βία, τα βασανιστήρια και την κακοποίηση των γυναικών πολιτικών κρατουμένων. Το 1999, η Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών όρισε τη συγκεκριμένη ημερομηνία Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών. Στην πραγματικότητα, η μέρα αυτή τιμά τη μνήμη των δολοφονημένων το 1960 αδερφών Mirabal το 1960. Οι τρεις αδερφές, πολιτικές ακτιβίστριες της Δομινικανής Δημοκρατίας, δολοφονήθηκαν από τον δικτάτορα Rafael Trujillo. Η μέρα χρησιμοποιήθηκε για την παγκόσμια αναγνώριση της έμφυλης βίας.

Από την καμπάνια των Ηνωμένων Εθνών για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών:

Η βία κατά των γυναικών παίρνει πολλές μορφές: φυσική, σεξουαλική, ψυχολογική και οικονομική. Αυτές οι μορφές βίας σχετίζονται μεταξύ τους και επηρεάζουν τις γυναίκες πριν τη γέννηση και μέχρι τις προχωρημένες ηλικίες. Μερικοί τύποι βίας, όπως το trafficking, διαπερνούν τα διεθνή σύνορα.

Οι γυναίκες που βιώνουν τη βία υποφέρουν από διάφορα προβλήματα υγείας και η δυνατότητά τους να συμμετέχουν στη δημόσια ζωή ελαττώνεται.[…] Η βία κατά των γυναικών δεν περιορίζεται σε συγκεκριμένη κουλτούρα, θρησκεία ή χώρα ή σε συγκεκριμένες ομάδες γυναικών στην κοινωνία. Οι ρίζες της βίας κατά των γυναικών βρίσκονται στην εξακολουθητική διάκριση εις βάρος των γυναικών. 70% των γυναικών βιώνουν βία κάποια στιγμή στη ζωή τους.

Βία από στενό σύντροφο

Η πιο κοινή μορφή βίας που βιώνουν οι γυναίκες παγκοσμίως είναι η σωματική βία που ασκείται από στενό σύντροφο, με τις γυναίκες χτυπημένες, εξαναγκασμένες σε σεξ ή κακοποιημένες με άλλο τρόπο. Μελέτη του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) σε 11 χώρες ανέδειξε ότι το ποσοστό των γυναικών που εκτέθηκαν σε σεξουαλική βία από τον σύντροφό τους ποικίλλει από 6% στην Ιαπωνία μέχρι 59% στην Αιθιοπία. Στην Αυστραλία, τον Καναδά, το Ισραήλ, τη Νότια Αφρική και τις ΗΠΑ, 40-70% των γυναικείων θυμάτων φόνων σκοτώθηκαν από τους συντρόφους τους.

Σεξουαλική βία

Υπολογίζεται ότι, παγκοσμίως, 1 στις 5 γυναίκες θα υπάρξει θύμα βιασμού ή απόπειρας βιασμού κάποια στιγμή στη ζωή της.[…]

Σεξουαλική βία σε διενέξεις

Η σεξουαλική βία σε διενέξεις είναι μια σοβαρή, σύγχρονη κτηνωδία που επηρεάζει εκατομμύρια ανθρώπους, κυρίως γυναίκες και κορίτσια. Συχνά αποτελεί συνειδητή στρατηγική που υιοθετούν σε μεγάλη κλίμακα ένοπλες ομάδες για να ταπεινώσουν τους αντιπάλους, να τρομοκρατήσουν τα άτομα και να καταστρέψουν τις κοινωνίες. Οι γυναίκες και τα κορίτσια μπορεί επίσης να υπόκεινται σε σεξουαλική εκμετάλλευση από αυτούς που έχουν εντολή να τις προστατέψουν.[…]

Βία και ιός HIV/AIDS

Οι γυναίκες που χτυπιούνται από τους συντρόφους τους έχουν 48% μεγαλύτερη πιθανότητα να μολυνθούν με τον HIV/AIDS. Οι νεαρές γυναίκες είναι ιδιαίτερα ευάλωτες στο καταναγκαστικό σεξ και αυξάνεται ο αριθμός όσων προσβάλλονται από τον ιό. Πάνω από τις μισές νέες μολύνσεις HIV παγκοσμίως λαμβάνουν χώρα μεταξύ νεαρών ατόμων των ηλικιών 15-24 και περισσότερο από το 60% της οροθετικής νεολαίας είναι γένους θηλυκού.

[…]

Εμπόριο ανθρώπων

Μεταξύ 500.000 και 2.000.000 είναι οι άνθρωποι – θύματα εμπορίου ετησίως, συμπεριλαμβανομένων της πορνείας, της καταναγκαστικής εργασίας, της σκλαβιάς. Οι γυναίκες και τα κορίτσια είναι το 80% των εντοπισμένων θυμάτων.

Βία κατά την εγκυμοσύνη

Η βία κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης έχει σοβαρές επιπτώσεις στην υγεία της μητέρας και του παιδιού. Οδηγεί σε κυήσεις υψηλού κινδύνου, συμπεριλαμβανομένων των αποβολών, των πρόωρων γεννήσεων και του χαμηλού βάρους στη γέννα.

Διακρίσεις και βία

Πολλές γυναίκες αντιμετωπίζουν πολλαπλά προβλήματα διακρίσεων και υψηλού κινδύνου βίας. Ντόπιες γυναίκες στον Καναδά είναι 5 φορές πιο πιθανό από άλλες γυναίκες της ίδιας ηλικίας να πεθάνουν λόγω ασκούμενης βίας. Στην Ευρώπη, τη Βόρεια Αμερική και την Αυστραλία, πάνω από τις μισές γυναίκες με αναπηρία έχουν βιώσει σωματική κακοποίηση, όπως και το 1/3 των μη ανάπηρων γυναικών.

Σύμφωνα με δεδομένα της Παγκόσμιας Τράπεζας, οι γυναίκες των ηλικιών 15-44 έχουν μεγαλύτερο ρίσκο βιασμού και ενδοοικογενειακής βίας, παρά καρκίνου, τροχαίου ατυχήματος, πολέμου και μαλάριας.

Mετάφραση: Χρυσάνθη Χειμώνα

Πηγή: Αυγή

“Συγχαρητήρια στους αισιόδοξους”, μια ταινία της Κωνσταντίνας Βούλγαρη

της Βέρας Σιατερλή

Στο 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης  (2-11/11/2012) ανάμεσα στις 14 Ελληνικές ταινίες που παρουσιάστηκαν έκανε πρεμιέρα και η ταινία “Συγχαρητήρια στους αισιόδοξους;” της Κωνσταντίνας Βούλγαρη

Θα μπορούσε να γίνει μια ταινία-σημαία για τα Εξάρχεια; (ρωτά η Βένια Γεωργακοπούλου στην Έντυπη Έκδοση της Ελευθεροτυπίας,  Παρασκευή 18 Νοεμβρίου 2011)

Η απάντηση της σκηνοθέτιδας είναι αρνητική.

«Δεν είναι μια ταινία για την αναρχία, αλλά για ανθρώπους που ζουν με έναν συγκεκριμένο τρόπο που τον γνωρίζω και τον μοιράζομαι μαζί τους»

«Η ταινία δεν αφορά ακριβώς την αφοσίωση στην επαναστατική ιδεολογία και πράξη. Περισσότερο θα έλεγα ότι μιλά για την αποδοχή, για τις αντιφάσεις μας. Οι ήρωες δεν είναι εξωπραγματικοί, με ατσάλινες ιδέες και θέληση, αλλά έχουν μέσα τους μικροαστισμό, φοβίες, κόμπλεξ. Κανονικοί άνθρωποι. Συνήθως μέσα από την τηλεόραση και τις ειδήσεις βλέπουμε αυτό το κομμάτι των νέων παραμορφωμένο, σκέτες καρικατούρες. Μόνο για το μπάχαλο και την τρομοκρατία μιλάνε. Εγώ θέλησα να τους δείξω έξω από πορείες, συνελεύσεις και τέτοια… Μέσα από τις προσωπικές και οικογενειακές τους σχέσεις».

Η ηρωίδα της ταινίας η Ηλέκτρα ( Μαρία Γεωργιάδου) είναι Εξαρχιώτισσα.  Ωριμάζει, μεγαλώνει, με τον έρωτα, τη μοναξιά, τα άγχη και τις φοβίες της συμμετέχοντας  στα κοινά με έντονη πολιτικοποίηση και επαναστατική στάση. Η ηρωίδα και η παρέα της καταλαμβάνουν ένα οικόπεδο και το κάνουν πάρκο.

Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τις αρχές του 2012. Η ταινία  μπήκε στο γνωστό site IndieGoGo, που συγκεντρώνει χρηματοδότηση για σινεμά, μουσική κ.λπ. «Τα 10, 20 ή και παραπάνω ευρώ είναι ευπρόσδεκτα», είπε τότε  η Κωνσταντίνα.

Τώρα λέει η σκηνοθέτης στη συνέντευξη που έδωσε στο left.gr,  ότι είναι πολύ δύσκολο να κάνεις κινηματογράφο γιατί είναι κάτι πάρα πολύ ακριβό ενώ η ταινία πραγματοποιήθηκε εκ των ενόντων.

Σήμερα μέσα σε 85 λεπτά εικόνας και λόγου έδωσε τη σύγχρονη πραγματικότητα που καταγράφεται με ναρκομανείς αραγμένους στα πεζοδρόμια και με δυνάμεις καταστολής να βρίσκονται σε κάθε γωνία. Παράλληλα καταγράφει και τον άλλον κόσμο, όπου Μαρία Γεωργιάδου, με έμφυτη γλυκύτητα, ζεστασιά και μια ανθρωπιά που κι ο ρόλος και η ταινία χρειάζονται μιλάει για έναν κόσμο ανθρώπων που έχουν ένα διαφορετικό κοινωνικό όραμα, κάνοντας πράξη στην καθημερινότητα τα όσα πιστεύουν.

Παρακάτω η συνέντευξη της Κωνσταντίνας Βούλγαρη στο left.gr

YouTube Preview Image

………………………………………………………………………………………………………………………………………………

Το 53ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης πραγματοποίησε το καθιερωμένο ραντεβού με τους φίλους του κινηματογράφου από τη Θεσσαλονίκη, την Ελλάδα και όλο τον κόσμο από τις 2 έως και τις 11 Νοεμβρίου, στις γνωστές αίθουσες της πλατείας Αριστοτέλους αλλά και τις αίθουσες του Λιμανιού το Φεστιβάλ  .

 

Η περίπτωση της Έιμη Μάλινς: ορίζοντας ξανά το σώμα μας

Αλιεύει η Βέρα Σιατερλή

Η 35χρονη Έιμη Μάλινς γεννήθηκε χωρίς κόκαλα στις περόνες, με αποτέλεσμα να χρειαστεί να υποβληθεί σε ακρωτηριασμό και των δύο κάτω άκρων (από το ύψος του γονάτου) όταν ήταν ενός έτους. Η αθλήτρια, ηθοποιός και ακτιβίστρια, που παλιότερα είχε παραβρεθεί σε εκδηλώσεις στην Αθήνα, μιλά για τα πρόσθετα πόδια της (έχει 12 εκπληκτικά ζευγάρια) και τις σούπερ δυνατότητες που της δίνουν: ταχύτητα, ομορφιά και 15 πόντους παραπάνω. Με απλά λόγια, ορίζει ξανά τι είναι το σώμα μας.

 

 

Συνταράσσει την Ιταλία η αυτοκτονία 15χρονου, θύμα ομοφοβίας και διαπόμπευσης

της Ευαγγελίας Μπίφη

Κύμα ρίγους, οργή, προβληματισμό και πλήθος διαδηλώσεων ενάντια στην ομοφοβία έχει προκαλέσει στην Ιταλία η αυτοκτονία-σοκ του 15χρονου Ανδρέα, του εφήβου που αγαπούσε να ντύνεται εκκεντρικά και έβαλε τέλος στη ζωή του έπειτα από ένα χρόνο διαπόμπευσης που υφίστατο στο σχολείο και μέσω κοινωνικών δικτύων.

Έπειτα από ένα χρόνο επανειλημμένων ομοφοβικών επιθέσεων στο σχολείο και μιας σελίδας στο Facebook με τίτλο «Το αγόρι με το ροζ παντελόνι», που αναρτούσε χλευαστικά σχόλια και φωτογραφίες του Αντρέα παραποιημένες μέσω Photoshop, ο 15χρονος κρεμάστηκε το απόγευμα της Τετάρτης στο σπίτι του στη Ρώμη. Μπροστά στον μικρό αδελφό του. Όταν τον βρήκε ο πατέρας του ήταν αργά.

Ο μαθητής του επιστημονικού Λυκείου Cavour, που απέχει λίγα μέτρα από το Κολοσσαίο, φορούσε ρούχα σε ροζ χρώμα και έβαφε τα νύχια του. Ο εκκεντρικός Αντρέα έμοιαζε δυνατός.

Η αυτοκτονία του 15χρονου σόκαρε την Ιταλία και έφερε με δραματικό τρόπο στο προσκήνιο την έλλειψη σεβασμού στη διαφορετικότητα. Χιλιάδες Ιταλοί τον αποχαιρετούν με στοργή και διακηρύσσουν ότι θα πολεμήσουν κάθε μορφή έλλειψης ανεκτικότητας. Βγαίνουν στους δρόμους με κεριά για τον Αντρέα, φωνάζουν «ντροπή» και ζητούν νομοθεσία κατά της ομοφοβίας. «Αν όχι τώρα, πότε;» ρωτούν.

Τα κοινωνικά δίκτυα έχουν κατακλυστεί από μηνύματα αλληλεγγύης για τον Αντρέα που οδηγήθηκε στην αυτοχειρία. Μια μεγάλη εκστρατεία με σύνθημα «Εγώ φοράω ροζ παντελόνι» γεννήθηκε στο Διαδίκτυο. Στο hashtag στο Twitter, με το ίδιο όνομα #ioportoipantalonirosa, αναρτώνται αμέτρητα σχόλια συμπαράστασης και καταδίκης της ομοφοβίας.

Ο πολιτικός κόσμος καταδικάζει την ομοφοβία. Ο ίδιος ο πρόεδρος της Ιταλικής Δημοκρατίας Τζόρτζιο Ναπολιτάνο εκφράζει βαθύ προβληματισμό «για τις συνεχιζόμενες απαράδεκτες ομοφοβικές συμπεριφορές που θίγουν τα δικαιώματα και την αξιοπρέπεια του ατόμου».

Η Εισαγγελία της Ρώμης έχει διατάξει τη διεξαγωγή έρευνας σχετικά με το θάνατο του 15χρονου και εξετάζει τα μηνύματα που είχαν αναρτηθεί για τον Αντρέα στο Facebook, χωρίς να αποκλείεται να καταλήξει στην υπόθεση της υποκίνησης σε αυτοκτονία, όπως επισημαίνει η ιταλική εφημερίδα La Repubblica. Ο νεαρός ήταν ομοφυλόφιλος και δεν το έκρυβε σύμφωνα με αρκετές εκδοχές. Και στο σχολείο κάποιος τον χλεύαζε.

O παππούς του λέει στον ιταλικό Τύπο πως ο εγγονός του «δολοφονήθηκε από τη λάσπη» και είχε φλερτ με μία κοπέλα. «Σταύρωσαν το γιο μου σαν τον Ιησού. Τώρα θέλω δικαιοσύνη» δήλωσε η μητέρα του Αντρέα στην κηδεία του γιου της.

 

ΒΙΝΤΕΟ: Η Ιταλία θρηνεί για το χαμό του 15χρονου που έζησε στο πετσί του τον εκφοβισμό και την ομοφοβία – και στο τέλος παραιτήθηκε.

Πηγή: in.gr

Πηγή για το βίντεο: Lifo