Subscribe via RSS Feed

Η φωτογραφία μιας νεαρής μουσουλμάνας χωρίς μαντήλα αναστατώνει τον αραβικό κόσμο και το Facebook

της Δήμητρας Δρακάκη

Είμαι μέλος της ”Εξέγερσης των Γυναικών στον Αραβικό Κόσμο” γιατί, για 20 χρόνια, δεν μου επιτρεπόταν να αισθάνομαι τον άνεμο στα μαλλιά και  στο σώμα μου “. Μια φωτογραφία με ένα 21χρονο κορίτσι από τη Σαουδική Αραβία που αποκαλύπτει το πρόσωπό της χωρίς μαντίλα έχει κινήσει το ενδιαφέρον στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καθώς και η αντίδραση του Facebook να διαγράψει τη φωτογραφία από το γνωστό ιστοχώρο.

Ανάμεσα στα δεκάδες γκρουπ που ξεπηδούν στο Facebook και σε άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης σχετικά με την εξέγερση των Σύριων, μία σελίδα για την υπεράσπιση των γυναικείων δικαιωμάτων έχει ξαφνικά τραβήξει την προσοχή.  Μία μουσουλμάνα δημοσίευσε στο γκρουπ  “Η Εξέγερση των Γυναικών του Αραβικού Κόσμου” μια φωτογραφία της χωρίς να φοράει μαντίλα και κρατώντας στα χέρια της το διαβατήριό της όπου απεικονίζεται η ίδια με μαντίλα. Η απεικονιζόμενη Dana Bakdounis, 21 ετών, μεγάλωσε στη συντηρητική Σαουδική Αραβία και αποφάσισε να σταματήσει να φοράει τη μαντίλα τον Αύγουστο του 2011 αντιδρώντας στην καταπίεση που δέχονται οι γυναίκες στη χώρα της.

“Η μαντίλα δε μου ταίριαζε, αλλά έπρεπε να τη φοράω εξαιτίας της οικογένειας μου και της κοινωνίας. Δεν καταλάβαινα για ποιο λόγο τα μαλλιά μου ήταν καλυμμένα . Ήθελα να νιώθω την ομορφιά του κόσμου.. Ήθελα να νιώθω τον ήλιο και τον αέρα” δηλώνει η ίδια.

Με ακάλυπτα τα μαλλιά της κοιτώντας απευθείας μέσα στο φακό, επιδεικνύει τη φωτογραφία του διαβατηρίου της συνοδευόμενο με ένα σημείωμα που γράφει: “το πρώτο πράγμα που ένιωσα όταν έβγαλα τη μαντίλα” και “είμαι μέλος της ”Εξέγερσης των Γυναικών στον Αραβικό Κόσμο” γιατί, για 20 χρόνια, δεν μου επιτρεπόταν να αισθάνομαι τον άνεμο στα μαλλιά και  στο σώμα μου ” .

Η φωτογραφία από την αρχή της δημοσίευσή της είχε μεγάλη απήχηση στο γκρουπ, καθώς πάνω από 1.600 χρήστες δήλωσαν ότι τους αρέσει, 600 διαμοίρασαν τη φωτογραφία και πάνω από 250 τη σχολίασαν. Η Ντάνα δέχτηκε μεγάλη υποστήριξη τόσο από φίλους της όσο και από άγνωστους χρήστες. Δέχτηκε μηνύματα υποστήριξης και πολλά αιτήματα φιλίας. Όμως η μητέρα της, με την οποία έχει απομακρυνθεί από τότε που αποφάσισε να βγάλει τη μαντίλα, δέχτηκε απειλητικό μήνυμα για τη ζωή της κόρης της.

“Όλα έχουν αλλάξει από τότε που αποφάσισα να βγάλω τη μαντίλα” δηλώνει η ίδια.

“Ήμουν πολύ χαρούμενη όταν έλαβα τόσα μηνύματα από κορίτσια που φορούν μαντίλα. Έδειξαν την υποστήριξή τους, λέγοντας ότι« σεβόμαστε αυτό που έκανες, είσαι γενναία, θέλουμε να κάνουμε το ίδιο, αλλά δεν έχουμε το θάρρος». Επίσης έλαβα μηνύματα και από ηλικιωμένες γυναίκες.”

Βέβαια δεν έχουν όλοι την ίδια άποψη. Μια γυναίκα σχολίασε τη φωτογραφία λέγοντας πως η αντίθεση προς τη μαντίλα είναι άστοχη. “Ο αγώνας μας πρέπει να είναι η ισότητα στην κοινωνία … Για αυτό θα πρέπει να αγωνιζόμαστε. Όταν μια γυναίκα απορρίπτεται από μια δουλειά επειδή φοράει μαντίλα. Να είστε υπερήφανες γι΄ αυτό, είναι ευλογία! ”

Το γεγονός πήρε ακόμα μεγαλύτερη έκταση εξαιτίας τη απόφασης του Facebook να διαγράψει την εικόνα. Οι διαχειριστές της σελίδας ισχυρίζονται ότι η φωτογραφία κατέβηκε στις 25 Οκτωβρίου, 4 μέρες μετά την αρχική δημοσίευσή της και ότι το facebook μπλόκαρε το λογαριασμό της Ντάνα και τους λογαριασμούς των ίδιων για μερικές ημέρες.

Επίσης υποστηρίζουν ότι αντίγραφα της φωτογραφίας που αναδημοσιεύτηκαν από άλλους χρήστες αλλά και από την ίδια τη σελίδα επίσης διαγράφηκαν και ολόκληρη η σελίδα “Εξέγερση των Γυναικών στον Αραβικό Κόσμο” ήταν εκτός λειτουργίας από τις 29 Οκτωβρίου έως τις 5 Νοεμβρίου.

To Facebook ανέφερε ότι διέγραψε τη φωτογραφία κατά λάθος και δημοσίευσε μια δήλωση στην ιστοσελίδα κοινωνικών ειδήσεων Reddit για το εν λόγω περιστατικό.

“Κάναμε ένα λάθος. Μπλοκάραμε κατά λάθος εικόνες από τη σελίδα “εξέγερση των γυναικών στον αραβικό κόσμο”, και δουλέψαμε για να διορθώσουμε το λάθος μόλις ειδοποιηθήκαμε. Λυπόμαστε για την αφαίρεση του περιεχομένου αυτού, και έχουμε ήδη λάβει μέτρα για να αποτρέψουμε παρόμοια περιστατικά στο μέλλον. 
Για να είμαστε σαφείς, οι φωτογραφίες της γυναίκας δεν παραβιάζουν τους όρους λειτουργίας μας. Αντίθετα, έγινε λάθος από τους διαχειριστές του Facebook στη διαδικασία  ανταπόκρισης σε μια αναφορά σχετικά με αμφιλεγόμενο περιεχόμενο.”

Πρόσθεσε επίσης ότι “αυτό που έκανε την κατάσταση χειρότερη είναι ότι κάναμε πολλά λάθη επί σειρά ημερών, και χρειάστηκε χρόνος για να διορθώσουμε κάθε ένα από αυτά τα λάθη. ”

Το γκρουπ “Εξέγερση των Γυναικών στον Αραβικό Κόσμο” δημιουργήθηκε τον Οκτώβριο του 2011 και μέσα σε ένα χρόνο είχε 35.000 υποστηρικτές.  Ο αριθμός διπλασιάστηκε μετά την έκταση που πήρε το θέμα της εν λόγω φωτογραφίας με αποτέλεσμα σήμερα να ξεπερνάει τα 70.000 μέλη.

Η Ντάνα δηλώνει ότι θέλει να δει μια νέα Συρία! Είναι μια από τις γυναίκες που τολμούν να υψώσουν το ανάστημά τους παρά την αναταραχή που επικρατεί. Δηλώνει:  “Θέλω μια Συρία με πλήρη δικαιώματα, με ισότητα μεταξύ των ανδρών και των γυναικών. Θέλω δικαιοσύνη, επειδή έχω ήδη την ελευθερία μου, και δεν φοβάμαι τίποτα τώρα. Τώρα μπορώ να κάνω ό, τι νομίζω ότι είναι σωστό.”

Πηγή: theinsider

Ανακοίνωση της φεμινιστικής πρωτοβουλίας για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών εν όψει 25Νοέμβρη

25 Νοέμβρη – Διεθνής ημέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

 

Η σημερινή κατάσταση

Δυστυχώς η βία λόγω φύλου, η βία κατά των γυναικών, συνεχίζεται σε όλο τον πλανήτη, και ο αγώνας για την εξάλειψή της είναι μακρύς και δύσκολος. Ιδιαίτερα στη σημερινή περίοδο της κρίσης και της επιβολής πολιτικών λιτότητας, της περικοπής  κονδυλίων μεταξύ άλλων για «πολυτέλειες» όπως η στήριξη των γυναικών θυμάτων βίας, τα αδιέξοδα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες που βρίσκονται σε σχέσεις συστηματικής κακοποίησης, δυσκολεύουν περισσότερο την απεμπλοκή από αυτές. Από πέρυσι μέχρι φέτος, το 2012, στην Ελλάδα περάσαμε στην κατάσταση της ανθρωπιστικής κρίσης λόγω των πολιτικών λιτότητας με την ανεργία και τη φτώχια να εκτινάσσονται στα ύψη. 

ΟΡΟΘΕΤΙΚΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ: Φέτος είχαμε μια μεγάλη και βάρβαρη επίθεση εναντίον των γυναικείων δικαιωμάτων: είναι η σύλληψη 26 οροθετικών γυναικών τον Μάιο και η διαπόμπευσή τους με ανάρτηση των φωτογραφιών και στοιχείων τους στο Διαδίκτυο από την αστυνομία, με ευθύνη των υπουργείων Προστασίας του Πολίτη και Υγείας. Θέλησαν μ’ αυτή την καταπάτηση κάθε δικαιώματός τους, να «προστατεύσουν» τους πορνοπελάτες από τις οροθετικές γυναίκες, αντί να κάνουν μια καμπάνια ενημέρωσης για τα μεταδιδόμενα νοσήματα και για την ανάγκη χρήσης προφυλακτικού, όπως ζητούμε εδώ και χρόνια. Δεκαέξι από αυτές τις γυναίκες βρίσκονται ακόμα στη φυλακή.

ΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΒΙΑ: Παράλληλα είδαμε την άνοδο της νεοναζιστικής Χρυσής Αυγής, φορέα ακραίων πατριαρχικών αντιλήψεων και σεξιστικών συμπεριφορών. Η κουλτούρα βίας, συνοδευμένη και από απτά παραδείγματα, με προεξέχων το «χαστούκι στη βουλεύτρια Λιάνα Κανέλη», απενοχοποιεί τη βία κατά των γυναικών και στη συνέχεια άλλων ευάλωτων ομάδων, όπως οι μετανάστριες/ες, ενώ προάγει τα χειρότερα αρρενωπά πρότυπα, γεγονός που θα πρέπει να μας ανησυχήσει ιδιαίτερα ως γυναίκες. Η αποδοχή του θύτη και η καταδίκη του θύματος αποτελούν νοοτροπίες που θα πρέπει να μας βρουν απέναντι, όπως και η αντίληψη των γυναικών της ΧΑ ότι ο ρόλος της γυναίκας εξαντλείται στην τεκνοποίηση (την «αναπαραγωγή»), και ότι ο φεμινισμός είναι ένα από τα δεινά της κοινωνίας!

ΣΥΜΒΟΥΛΕΥΤΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ: Τη φετινή χρονιά έχουμε καλά νέα στον τομέα της δημιουργίας συμβουλευτικών κέντρων από τη Γενική Γραμματεία Ισότητας με οικονομική στήριξη από το ΕΣΠΑ. Ήδη λειτουργούν από τον Μάρτιο του 2012: τα Συμβουλευτικά Κέντρα Ηρακλείου,  Πάτρας, Λαμίας και Πολύκεντρο στην Αθήνα. Πρόσφατα άρχισε η λειτουργία των ΣΚ Κομοτηνής και  Τρίπολης, ενώ έχει αναγγελθεί ήδη η λειτουργία 25 κέντρων συμβουλευτικής υποστήριξης και 14 ξενώνων φιλοξενίας σε μεγάλους Δήμους. Επίσης λειτουργεί η γραμμή SOS με τον αριθμό 15900 και δωρεάν κλήση από σταθερά, που παραπέμπει σε συμβουλευτική στα υπάρχοντα κέντρα.

ΞΕΝΩΝΕΣ: Τα κακά νέα όμως είναι ότι, μέχρι στιγμής, δεν υπάρχει κανένας ξενώνας φιλοξενίας από την πλευρά της πολιτείας για γυναίκες που υφίστανται βία, και έτσι η συμβουλευτική και η ενδυνάμωση δεν μπορούν να δώσουν λύση σε περιστατικά γυναικών που θέλουν να φύγουν από μια βίαιη σχέση, και δεν έχουν πού να πάνε. Πολύ περισσότερο, η νέα Γραμματέας Ισότητας κυρία Μακρή, είπε ότι στους ξενώνες που ΘΑ δημιουργηθούν πρέπει να φιλοξενούνται και άπορες-άστεγες γυναίκες, ακυρώνοντας έτσι πριν ακόμα την δημιουργία τους, το συγκεκριμένο έργο που πρέπει αυτοί οι ξενώνες να προσφέρουν. Υπάρχουν σήμερα μόνον ελάχιστοι ξενώνες που λειτουργούν από γυναικείες ομάδες, με εθελοντικές δράσεις και χρηματοδότηση αλληλεγγύης (βλ. συνημμένο συγκεκριμένο πανελλαδικό κατάλογο). Οι λίγοι ξενώνες κακοποιημένων γυναικών που υπήρχαν έκλεισαν το 2010, έτσι οι γυναίκες παραπέμπονται στους γενικούς ξενώνες,, που έτσι κι αλλιώς είναι λίγοι και υπερπλήρεις, λόγω της ανθρωπιστικής κρίσης.

ΝΟΜΟΘΕΣΙΑ: Στον τομέα της νομοθεσίας, επίσης δεν είχαμε καμιά εξέλιξη, ενώ ο νόμος του 2006 για την ενδοοικογενειακή βία θεωρήθηκε ανεπαρκής και ακατάλληλος από την αρχή της ψήφισής του. Υπήρξαν τρεις νομοπαρασκευαστικές επιτροπές, απ’ ότι έχουμε ενημερωθεί, που εργάστηκαν για 1,5 έως 2 χρόνια, για τη δημιουργία σύγχρονης νομοθεσίας για τη βία, έδωσαν τα πορίσματά τους τα οποία κλείστηκαν σε ένα συρτάρι και πρόταση νέου σχετικού νόμου δεν έχει γίνει, ενώ ο παλιός δεν βοηθάει τις γυναίκες σε θέματα διαζυγίου ή απεμπλοκής από μια σχέση λόγω βίας.

ΝΟΜΙΚΗ ΣΥΝΔΡΟΜΗ: Το θέμα της δωρεάν νομικής συνδρομής σε γυναίκες λόγω βίας επίσης δεν έχει προχωρήσει, παρά τις ανακοινώσεις της Γενικής Γραμματείας Ισότητας πέρυσι, ότι σε συνεργασία με 18 δικηγορικούς συλλόγους της χώρας θα παρέχεται νομική στήριξη δωρεάν. Η ρύθμιση αυτή δεν έχει υλοποιηθεί, συνεπώς δεν υπάρχει δωρεάν νομική στήριξη για θέματα βίας λόγω φύλου στα δικαστήρια, και οι γυναίκες που την χρειάζονται εντάσσονται στη γενική κατηγορία παροχής νομικής στήριξης σε άπορους πολίτες, η οποία δίδεται με μεγάλη δυσκολία.

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟ ΕΡΓΟ: Επίσης, είχαμε την ακύρωση διαγωνισμού που είχε προκηρυχθεί προ μηνών, για καλλιτεχνικά έργα που θα προέβαλαν την ισότητα των δύο φύλων, με χρήματα του ΕΣΠΑ φυσικά, τα οποία μάλλον θα χαθούν, αφού η Γενική Γραμματέας Ισότητας μετά από κάποιες δυσκολίες που παρουσιάστηκαν δήλωσε ότι τον ακυρώνει γιατί θα έχει «περιορισμένο κοινωνικό όφελος».

Η ισότητα των φύλων και ο αγώνας εναντίον της βίας λόγω φύλου είναι για εμάς άρρηκτα δεμένα με όλους τους άλλους αγώνες, και δεν δεχόμαστε ότι στις σημερινές δύσκολες εποχές πρέπει να παραγκωνιστεί, όπως και όλοι οι αγώνες για την κατοχύρωση της πραγματικής ισότητας και της κοινωνικής δικαιοσύνης. Γι’ αυτό είμαστε εδώ, στις 25 Νοέμβρη και κάθε μέρα του χρόνου, πάντα στον αγώνα για δυνατό γυναικείο και φεμινιστικό κίνημα.

 

Τα αιτήματά της Φεμινιστικής Πρωτοβουλίας για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών είναι διαχρονικά και δεν εξαντλούνται σε πρόσκαιρες διεκδικήσεις ενόψει της Παγκόσμιας Μέρας. Αυτά είναι :

Να παλέψουμε για την κατάργηση των σχέσεων εξουσίας, για μια κοινωνία χωρίς φόβο, φτώχια και βία, χωρίς αποκλεισμούς και διακρίσεις, με σεβασμό στην πολυμορφία.

Να σπάσουμε τη σιωπή και την ανοχή, να κάνουμε ορατή την «αθέατη» καθημερινή ενδοοικογενειακή βία, τη βία λόγω φύλου, τον βιασμό και το τράφικινγκ σε όλες τις μορφές και σε όλες τις κατηγορίες.

Να στηρίξουμε όλες τις γυναίκες που τολμούν να την καταγγείλουν,  ιδιαίτερα τις μετανάστριες που είναι πιο ευάλωτες. Να μην επιτρέπουμε την ενοχοποίηση και την περιθωριοποίησή τους.

Να δημιουργηθούν επαρκείς χώροι υποδοχής και υποστήριξης των κακοποιημένων γυναικών. Να υπάρχει κατάλληλα εκπαιδευμένο προσωπικό σε όλους τους εμπλεκόμενους φορείς.

Να δημιουργηθεί το κατάλληλο νομικό πλαίσιο που θα προστατεύει αποτελεσματικά και πλήρως τις γυναίκες που έχουν υποστεί βία ή διακρίσεις λόγω φύλου.

Να ανατρέψουμε τα στερεότυπα και να αλλάξουμε τη νοοτροπία που κυριαρχεί στην οικογένεια, την εκπαίδευση, τα ΜΜΕ, γενικά στην κοινωνία.

Να παλέψουμε ενάντια στις πολιτικές λιτότητας που μας οπισθοδρομούν οικονομικά και κοινωνικά σε περασμένες δεκαετίες, σπρώχνοντας και την ισότητα των δύο φύλων στο περιθώριο.

Να αντισταθούμε στο φασιστικό τέρας που σηκώνει το αποκρουστικό κεφάλι του στη χώρα μας, με πρώτο στόχο τα γυναικεία δικαιώματα, τις μετανάστριες και τους μετανάστες.

Καλούμε σε συμμετοχή στην αντιφασιστική πορεία το Σάββατο 24 Νοέμβρη 12.00 Προπύλαια

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΗ ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΝΑ ΣΠΑΣΟΥΜΕ ΤΗ ΣΙΩΠΗ

ΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ  ΜΑΣ ΑΝΗΚΕΙ

 

Ε! ΟΧΙ ΚΑΙ ΑΔΕΡΦΗ!!!!!!!!!

Κλαμένη και παραπονεμένη η άλλη μισή Αθήνα, ψάχνει το μεγάλο πέος για να βρει τη χαρά της. Αλλά αυτό όλο της ξεφεύγει, την αφήνει απήδηχτη γιατί έχει σοβαρές υποθέσεις, να καταψηφίσει τα αντιλαϊκά μέτρα και συνωστίζεται στον γνωστό Οίκο Ανοχής κάθε πικραμένου διασώστη του ελληνικού λαού. Αλλά υπάρχουν και άλλες λύσεις. Να θέλεις να σε βιάσει ο Κουμανταρέας και αυτός να στο αρνείται γιατί δεν πήρε το βιάγκρα του. Έτσι που κλείνουν τα φαρμακεία, βασικά φάρμακα είναι σε έλλειψη, ως γνωστόν. Με τέτοιες ελλείψεις και τέτοιες υποχρεώσεις, θα μείνει η μισή Αθήνα απήδηχτη και οι μισές βιασμένες αβίαστες. Και θα λένε κιόλας κάποια απομεινάρια του φεμινισμού για τη βία κατά των γυναικών, που είναι κακούργημα, αλλά δεν πειράζει, γιατί όταν τις πηδάνε ή τις βιάζουν σωπαίνουν. Και θα έρθουν και οι αναρχικοί και θα ρίχνουν μολότοφ στους μπάτσους που φυλάνε τον Οίκο Ανοχής, και θα τους λένε «μουνιά», δηλαδή ό,τι χειρότερο. Και θα εξεγείρονται οι μπάτσοι και θα την βγάζουν έξω για να δείξουν ότι δεν είναι «μουνιά» και την έχουν μεγάλη. Και τέλος θα έρθουν κι οι φασίστες και θα βγάλουν τα πέη τους για να τα συγκρίνουν με τους ΣΥΡΙΖαίους να δούνε ποιών είναι το μεγαλύτερο, ενώ οι αναρχικοί θα κρατάνε τη μεζούρα και οι μπάτσοι τα «μουνιά» θα κάθονται στην άκρη και θα παρακολουθούν. Χάος. Στο μεταξύ οι αδερφές την βρίσκουν μεταξύ τους, και σερβίρουν κα θεωρίες για το σεξουαλικό προσανατολισμό, ενώ το τμήμα δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ βγάζει ανακοίνωση για να πει ότι οι αδερφές δεν πειράζει να είναι αδερφές αν τη βρίσκουν έτσι, και θα χαλάσουν το σενάριο και δεν θα μπορέσουν οι φασίστες και ο Τατσόπουλος να μετρήσουν να δούμε τέλος πάντων ποιος την έχει μακρύτερη. Γιατί είναι σοβαρό το ερώτημα, πρέπει ο λαός να ξέρει, δεν μπορεί να ψηφίζει ο,τιδήποτε. Διαφάνεια πάνω απ’ όλα.

Δωρεάν παιδικά εμβόλια σε ανασφάλιστους και απόρους

 

Δωρεάν θα πραγματοποιούνται οι εμβολιασμοί σε άπορους, ανασφάλιστους, μετανάστες και γενικότερα σε άτομα που για διάφορους οικονομικούς ή πολιτισμικούς λόγους έχουν προβλήματα πρόσβασης σε υπηρεσίες Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας του Δημόσιου ή Ιδιωτικού Τομέα, σύμφωνα με εγκύκλιο του υπουργείου Υγείας

Σύμφωνα με την εγκύκλιο, που απέστειλε προς όλους τους αρμόδιους φορείς το υπουργείο Υγείας, ο συστηματικός εμβολιασμός να μην έχει εποχικό χαρακτήρα, αλλά να διενεργείται καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, σύμφωνα με το επικαιροποιημένο Εθνικό Πρόγραμμα Εμβολιασμών και να καλύπτει όλες τις ομάδες πληθυσμού, ασφαλισμένους και μη.

Oι προσερχόμενοι αποκλειστικά για εμβολιασμό σε αυτές τις υπηρεσίες δεν θα καταβάλλουν το αντίτιμο των πέντε ευρώ.

Οι κατά τόπους περιφέρειες καλούνται να ορίσουν τα ιατρεία της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, που έχουν τη δυνατότητα να πραγματοποιούν τέτοιους εμβολιασμούς και να ενημερώσουν τους πολίτες σχετικά.

Τέλος, το υπουργείο Υγείας αναλαμβάνει τη συγκρότηση Ομάδας Συντονισμού των Εμβολιαστικών Δράσεων, μεταξύ υπουργείου Υγείας και υπουργείου Εσωτερικών.

Πηγή: Τα Νέα

Ρατσιστική επίθεση σε πρόσφυγες στη Μυτιλήνη. Τραυματίστηκε έγκυος στο κεφάλι από πέτρα.

Μία ομάδα από 26 άτομα, με καταγωγή κυρίως από το Αφγανιστάν και την Ερυθραία, ανάμεσα στα οποία είναι  τρεις οικογένειες, δύο μικρά παιδιά κάτω των 5 ετών και δύο γυναίκες σε κατάσταση προχωρημένης εγκυμοσύνης αφίχθηκαν στην Μυτιλήνη τις τελευταίες μέρες. Προσήλθαν οικοιοθελώς στο αστυνομικό τμήμα για να καταγραφούν, την Τρίτη 20-11, ώστε να κιηθούν οι προβλεπόμενες διαδικασίες, όμως η αστυνομία, σύμφωνα  με μαρτυρίες τους, τους μετέφερε στο λιμάνι της Μυτιλήνης χωρίς να τους καταγράψει και τους  άφησε εκεί. Άτομα από συλλογικότητες της Μυτιλήνης, που πληροφορήθηκαν την συγκέντρωση τους στο χώρο του λιμανιού, συνάντησαν τους πρόσφυγες και συνομίλησαν μαζί τους. Μετά από πολλές παρεμβάσεις και με την συνδρομή των μελών της αποστολής των Γιατρών χωρίς σύνορα, η μία έγκυος με καταγωγή από την Ερυρθαία μεταφέρθηκε στο Νοσοκομείο που νοσηλεύτηκε γιατί η κοπέλα είχε εξαιρετικά χαμηλό αιματοκρίτη που εγκυμονούσε κινδύνους για την ίδια και το έμβρυο.

Οι υπόλοιποι παρέμειναν στο λιμάνι υπό βροχή για να διανυκτερεύσουν, όπου δέχτηκαν, αργά το βράδυ, επίθεση με πέτρες. Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τις καταγγελίες, αυτοκίνητο στο οποίο επέβαιναν άγνωστοι σταμάτησε στο χώρο του λιμανιού και οι επιβαίνοντες σε αυτό πέταξαν πέτρες εναντίων των μεταναστών. Αποτέλεσμα ήταν να τραυματιστεί στο μέτωπο η έγκυος γυναίκα που ήταν ανάμεσά τους. Τρομοκρατημένοι οι μετανάστες περιέθαλψαν πρόχειρα τη γυναίκα, η οποία μεταφέρθηκε την επόμενη το πρωί στο νοσοκομείο, ενώ πολλοί από αυτούς παρέμειναν ξάγρυπνοι όλη τη νύχτα υπό το φόβο νέας επίθεσης.

Ας σημειωθεί ότι στην Μυτιλήνη δεν υπάρχει αυτή την στιγμή κάποιο ΚΕΠΥ ή άλλος οργανωμένος χώρος κράτησης και οι συλληφθέντες κατά τους τελευταίους μήνες κρατούνται σε άθλιες συνθήκες στα  κατά τόπο κρατητήρια του νησιού και σε container του Λιμεναρχείου . Είναι επίσης δεδομένο ότι οι Αρχές δεν επιθυμούν να επιληφθούν του ζητήματος, ως οφείλουν, ενώ το πρόβλημα επιτείνεται καθώς, ως φαίνετα, εφαρμόζεται η πρακτική της μακρόχρονης κράτησης σε ακατάλληλους χώρους και σε απάνθρωπες συνθήκες.

Οι κρατούμενοι είναι στοιβαγμένοι σε  θαλάμους κρατητηρίων, δεν προαυλίζονται ποτέ και δεν υπάρχει επαρκής πρόνοια για καθαριότητα. Υπάρχουν σοβαρές ελλείψεις σε είδη πρώτης ανάγκης και προσωπικής υγιεινής (σαπούνι, σαμπουάν, χαρτί τουαλέττας, καθαριστικά) ενώ έχουν γίνει αναφορές ακόμη και για ανήλικα που κρατούνται σε container στο χώρο του λιμεναρχείου Μυτιλήνης εδώ και τρεις εβδομάδες , η σίτιση των οποίων γίνεται από την Εκκλησία.

Απεργία πείνας ξεκίνησαν από την Τρίτη 20/11 πρόσφυγες που κρατούνται στην Αστυνομική Διεύθυνση Λέσβου, διαμαρτυρόμενοι για τις άθλιες συνθήκες κράτησης και ζητώντας την άμεση απελευθέρωσή τους. Ταυτόχρονα,  οι ίδιοι οι αστυνομικοί,  διαμαρτύρονται  ανοιχτά  από τις  αρχές  τις  εβδομάδας  για  την αδυναμία  τους  να κρατούν μετανάστες  στους  χώρους  των κρατητηρίων.

Κάτω  από αυτές  τις  συνθήκες και για  να μην υπάρξουν άσχημες εξελίξεις,  καθώς  οι  26 μετανάστες  στο λιμάνι είναι  εκτεθειμένοι  στις  καιρικές  συνθήκες και στις όποιες  ρατσιστικές επιθέσεις, κάτοικοι και συλλογικότητες  ζητούν να κινηθεί άμεσα  η διαδικασία  καταγραφής  τους και έκδοσης των απαραίτητων υπηρεσιακών εγγράφων για να μπορέσουν να ταξιδέψουν, χωρίς να κρατηθούν, δεδομενης της εύλογης  αδυναμίας  από της  αρχές  να κρατήσει τους  ανθρώπους αυτούς σε κατάλληλους και βιώσιμους χώρους αλλά και του ευάλωτου των συγκεκριμένων περιπτώσεων. Πρόκειται για  ανθρώπινες  ζωές  με  τις οποίες  κανένας δεν μπορεί να παίζει.

Πηγή: απλωταριά, η διαφορετική φωνή της Χίου

 

Η διάπλασις των ελλήνων κατά Κουμανταρέα

της Συντακτικής Ομάδας

Νέο κρούσμα απενοχοποίησης του βιασμού, από πνευματικούς ανθρώπους, που αποδίδουν το γυναικείο σώμα βορά στις σεξουαλικές ορέξεις των ανδρών, και αρνούνται την αυτονομία του. Ο κύριος Κουμανταρέας, την ίδια ώρα που στηλιτεύει το φασισμό και την επίθεση που ο ίδιος δέχθηκε από όντα με ξυρισμένα κεφάλια, χωρίς αναπνοή συνεχίζει «…κάποιες φορές το κράτος βιάζει τον ανυπεράσπιστο πολίτη παρά τη θέλησή του. Ενώ άμα βιάσεις μια γυναίκα μπορεί και να το θέλει…», αναπαράγοντας έτσι μια άλλη, διαχρονική μάλιστα και πανάρχαια επιθετικότητα εναντίον των γυναικών, στην εκπομπή της ΝΕΤ για την πολιτική και ρατσιστική βία. Παρά την αντίδραση της δημοσιογράφου Έλλης Στάη, ο ίδιος αρνήθηκε έστω και να ζητήσει συγνώμη για τη δήλωσή του.

Δηλαδή ο βιασμός «μπορεί» κάποιες φορές να είναι παρά τη θέληση, είτε του πολίτη είτε της γυναίκας, αλλά μπορεί και να μην είναι. Τι οξύμωρο σχήμα! Και εις ανώτερα λοιπόν, αυτά λένε και οι φασίστες που θεωρούν ότι «μπορεί» ο κάθε ένας που του ανοίγουν το κεφάλι και να το θέλει, όπως «μπορεί» επίσης και η γυναίκα. Τέτοια στηλίτευση του φασισμού!!!!!!!!!

Έτσι, μαζί με τον κ. Τσόκλη που πριν κάτι χρόνια είχε κάνει δηλώσεις, επίσης σε συζήτηση στην κρατική τηλεόραση, που απενοχοποιούσαν τον βιασμό, ωθούσαν σ’ αυτόν και καλούσε να καταδικάζεται όχι ο βιαστής, αλλά η κοπέλα που «ντύνεται προκλητικά», μπαίνει στο πάνθεον των «πνευματικών ανθρώπων» που διαπλάθουν τις συνειδήσεις των Ελλήνων με τις πιο επιθετικές επιταγές της πατριαρχίας.

ΑΙΣΧΟΣ!

 

ολόκληρο το βιντεάκι στο σάιτ της εκπομπής

η ομιλία του ξεκινάει στο 33΄ ενώ η επίμαχη ατάκα ακούγεται περίπου στο 37.΄

 

Μήπως και στην οικονομία, το μικρό μέγεθος είναι πιο ανθρώπινο? Μέρος 2ο

της Φλώρας Νικολιδάκη

Ζούμε στην εποχή, που το γυναικείο φύλο σημειώνει τη μεγαλύτερη συμμετοχή στην οικονομία του καπιταλισμού, στο σύνολο της ιστορικής του πορείας. Υπάρχουν άραγε κάποια σημάδια που δείχνουν την επίδραση αυτού του γεγονότος, στις παγιωμένες ανδροκρατικές αντιλήψεις για την εργασία και την οικονομία?

Θέσαμε 4 ερωτήματα, σε 3 πολιτικά στελέχη που ασχολούνται συστηματικά με τη θεωρία της οικονομίας. Μετά τις απαντήσεις του Γιάννη Μηλιού στο πρώτο μέρος, διαβάστε παρακάτω τις απαντήσεις του Χρήστου Λάσκου

1. Το σύστημα της μαζικής παραγωγής αγαθών, δια της καθετοποιημένης διαδικασίας (Tailor), για μεγάλο χρονικό διάστημα απαιτούσε μεγάλες εγκαταστάσεις, σε συγκεκριμένο χώρο  και χιλιάδες εργατικά χέρια σε ενιαία λειτουργία με τα μηχανήματα. Αυτός ο τύπος παραγωγής είναι ακόμη και σήμερα κυρίαρχος, παρά την εισαγωγή της νέας τεχνολογίας. Πιστεύετε ότι στην εποχή μας, με δεδομένη την κρίση υπερσυσσώρευσης, θα μπορούσαν οι ανάγκες σε υλικά κυρίως αγαθά, να καλυφθούν με τοπικές, μικρές και προσαρμοσμένες στο χώρο,  λειτουργίες παραγωγής; Στην περίπτωση αυτή ποιος θα ήταν ο ρόλος της τεχνολογίας;

Νομίζω πως ο τύπος παραγωγής, που κυριάρχησε σε μεγάλο τμήμα του 20ού αι., αυτός που έμεινε στην ιστορία ως φορντιστικό-τεϋλοριστικό πρότυπο, σήμερα εμφανίζεται να επικρατεί κυρίως σε μέρος των αναδυόμενων οικονομιών, με την Κίνα ως χαρακτηριστικότερο παράδειγμα, που συνδυάζει στοιχεία αυτού του μοντέλου με συνθήκες άγριας πρωταρχικής συσσώρευσης. Αντίθετα, στην επικράτεια του ανεπτυγμένου καπιταλισμού  -και στην Ελλάδα- έχουμε εδώ και κάποιο καιρό την κυριαρχία μοντέλων οργάνωσης της παραγωγής, που από πολλές απόψεις βρίσκονται στους αντίποδες του φορντισμού.

Πράγμα που έχει επιπτώσεις, οι οποίες υπερβαίνουν κατά πολύ το στενό χώρο της παραγωγής. Χαρακτηριστικά θα μπορούσε να αναφερθεί η επίπτωση σε ό,τι αφορά τον τύπο του εργαζόμενου, που κυριαρχεί υπό τις νέες συνθήκες, και που χαρακτηρίζεται από επισφάλεια, χαμηλές αμοιβές και, ταυτόχρονα, σε αριθμούς πρωτοφανείς στην ιστορία του καπιταλισμού, υψηλή μόρφωση και πολύ ανεπτυγμένες δεξιότητες. Πρόκειται για μια πολυπληθή και δυνάμει εξαιρετικά παραγωγική –όχι μόνο και όχι κυρίως με τη στενά οικονομική έννοια- εργατική τάξη, η οποία, από τις ίδιες τις τωρινά κυρίαρχες ιδιότητες του ύστερου καπιταλισμού συμπιέζεται ασφυκτικά. Θα μπορούσαμε να πούμε πως η πρόβλεψη του Μαρξ σχετικά με τις παραγωγικές σχέσεις, που υποβοηθούν την εκκίνηση της κοινωνικής επανάστασης, λόγω των ακραίων περιορισμών που θέτουν στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, ισχύει κατεξοχήν για την ζωντανή παραγωγική δύναμη, που αποτελεί η σύγχρονη παγκόσμια εργατική τάξη.

Ένα άλλο στοιχείο της παρούσας κατάστασης, άμεσα συνδεδεμένο με το προηγούμενο, είναι και η προϊούσα ραγδαία κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους, που είχε συνδεθεί με την φορντιστική περίοδο. Γι’ αυτό –για «αντικειμενικούς», δηλαδή λόγους- η Αριστερά δεν μπορεί παρά να προσανατολιστεί σε κάτι πολύ περισσότερο από την υπεράσπισή του. Θέλω να πω πως η τωρινή φάση του καπιταλισμού, ιδίως μετά από το ξέσπασμα της καταστροφικής κρίσης υπερσυσσώρευσης, καλεί σε πολύ ριζικότερους κοινωνικούς μετασχηματισμούς και κάνει το αίτημα του κομμουνισμού όχι, απλώς, επίκαιρο, αλλά επιτακτικό.

Βάσει αυτών, λοιπόν, η παραγωγή δεν μπορεί παρά να λειτουργεί σε κλίμακα τέτοια που, εκτός των άλλων θα πρέπει να μην εμποδίζει τη δυνατότητα αυτοπραγμάτωσης αυτών που απασχολεί. Αντίθετα θα πρέπει να την ενδυναμώνει. Και είναι προφανές πως το εργοστάσιο της φορντιστικής εποχής είναι ό,τι περισσότερο αντίθετο σε μια τέτοια προοπτική. Η μικρή και προσαρμοσμένη όχι μόνο στο χώρο, αλλά και στους ανθρώπους, κλίμακα, δίνοντας μεγαλύτερο έδαφος στις αυξημένες γνώσεις και δεξιότητες, που διαθέτουν, εν τέλει, μπορεί να είναι και περισσότερα παραγωγική.

Αυτά, σε συνδυασμό με την οικολογική διάσταση της μικρής κλίμακας και τη δυνατότητα που παρέχει αυτή για δημοκρατική αυτοδιεύθυνση και κοινωνικό έλεγχο, την κάνουν, νομίζω, όχι μόνο κατάλληλη για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών ήδη από σήμερα, αλλά και  προνομιακή μορφή στην πορεία προς μια πραγματικά χειραφετημένη κοινωνία.

Από αυτήν την άποψη, είναι δεδομένο πως οι πρόσφατες τεχνολογικές εξελίξεις δίνουν μεγάλες δυνατότητες για το δημοκρατικό σχεδιασμό της παραγωγής από αυτοδιαχειριζόμενες μονάδες μικρής σχετικά κλίμακας. Κυρίως, όμως, θα πρέπει να κρατήσουμε πως η ίδια η τεχνολογία «παράγεται» από τις δομές που έρχεται να υπηρετήσει. Επομένως, η τεχνολογία είναι περισσότερο κοινωνική δημιουργία παρά αυτόνομο «τεχνικό» προϊόν.

2.Ποια είναι η θέση μιας χώρας όπως η Ελλάδα, στο σύστημα της οικονομίας κλίμακας; Η ερώτηση έχει σχέση με το γεγονός ότι ακόμη και πριν την κρίση, ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός της χώρας μας, δεν έφτανε τα 4.000.000 ανθρώπους.

Η Ελλάδα λόγω των γεωγραφικών της χαρακτηριστικών είναι σχεδόν υποχρεωμένη να επενδύσει σε δομές μικρής κλίμακας σε ό,τι αφορά κυρίως τον πρωτογενή της τομέα. Πράγμα που γίνεται ακόμη επιτακτικότερο αν σκεφτούμε πως οι τύποι αγροτικών και κτηνοτροφικών προϊόντων, στα οποία έχει μέλλον η χώρα μας, δεν είναι, προφανώς, το μαλακό σιτάρι ή το βαμβάκι, αλλά εξειδικευμένες και ποιοτικές καλλιέργειες, που δεν προσφέρονται για παραγωγική διαδικασία μεγάλης κλίμακας.

Ακόμη και στο βιομηχανικό τομέα φαίνεται πως οι προοπτικές που ανοίγονται δεν αφορούν δομές μεγάλης κλίμακας, αν σκεφτούμε επιπρόσθετα τα προβλήματα που έχουν σχέση με τις οικολογικές διαστάσεις της ανάπτυξης και τα ιδιαίτερα έντονα φαινόμενα οικονομικού υδροκεφαλισμού, που χαρακτηρίζουν την Ελλάδα.

Ο αριθμός που δίνετε για τον οικονομικά ενεργό πληθυσμό δεν ευσταθεί. Λίγο πριν το 2008 είχε ξεπεράσει τα 5500000, με σημαντική, μάλιστα, συμμετοχή της γυναικείας εργατικής δύναμης.

3.Με βάση το παραπάνω ερώτημα, θα μπορούσατε να μας περιγράψετε τον τρόπο που η σύγχρονη θεωρητική σκέψη αντιμετωπίζει την ανάγκη και το δικαίωμα μιας μικρής χώρας να υπάρχει με τις δικές της εθνολογικές, πολιτιστικές, γεωγραφικές και κοινωνικές ιδιομορφίες; Έχει το δικαίωμα μιας συμμετοχής στο παγκόσμιο γίγνεσθαι με βάση τα χαρακτηριστικά που σας ανέφερα, ή εξ’ ανάγκης (;) θα πρέπει ίσως και βίαια να συνδράμει με την ύπαρξή της σε κάποιο διαφορετικά σχεδιασμένο αποτέλεσμα;

Ήδη από την απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα έχω τοποθετηθεί, νομίζω. Η Ελλάδα –και κάθε αντίστοιχη περίπτωση- έχει όχι μόνο «δικαίωμα» σε επιλογές, αλλά αυτές αποτελούν και το μοναδικό δρόμο για να ανταποκριθεί στις νέες συνθήκες, πολύ περισσότερο για να κινηθεί σε δρόμους καθολικής κοινωνικής χειραφέτησης.

Αυτό, ωστόσο, σε καμιά περίπτωση, δεν σημαίνει πως υπάρχουν επιλογές «αυτάρκειας» και «εθνικών δρόμων», του είδους, που ένας ορισμένος τριτοκοσμισμός όχι πολύ παλιά προέτασσε ως μονόδρομο σχεδόν. Το επισημαίνω γιατί η σύνολη συζήτηση στο εσωτερικό της αριστεράς στα χρόνια της κρίσης περιλαμβάνει και εθνικές επιλογές αυτοκτονικού, κατά τη γνώμη μου, απομονωτισμού.

Ο πολιτικός χώρος στον οποίο ανήκω με σαφήνεια και διεθνιστική «εμμονή» αντιλαμβάνεται πως το στοίχημα του  ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού, οι «ψίθυροι» για τον οποίο ακούγονται όλο και εντονότεροι τα τελευταία χρόνια, απαιτεί μεγάλες επικράτειες εφαρμογής –η μόνη περίπτωση όπου το «μεγάλο» είναι επιθυμητό και αναγκαίο. Αν ο σοσιαλισμός σε μια χώρα ήταν φενάκη στη δεκαετία του ’20 είναι σε πολλαπλάσιο βαθμό σήμερα.

Και μιλάω για σοσιαλισμό γιατί τα θέματα που θέτετε είναι σχετικά με τη σοσιαλιστική στρατηγική, αλλά και, ακόμη, γιατί το ζήτημα, όπως ήδη έχω πει, του ριζικού κοινωνικού μετασχηματισμού στο πλαίσιο της τετραπλής –οικονομικής, διατροφικής, ενεργειακής και, κυρίως, οικολογικής- κρίσης γίνεται επιτακτικό επί ποινή πλανητικής αποκάλυψης.

Δεδομένου πως ο σοσιαλισμός δεν είναι, εν τέλει και πριν απ’ όλα, παρά η δημοκρατία παντού, η προβληματική σας, έστω και αν δεν τον ονομάζει, τον υπαινίσσεται συνεχώς.

4.Τέλος θα μπορούσατε να μας περιγράψετε τη θέση της αριστεράς που εκπροσωπείτε για το προηγούμενο ερώτημα;

Σε συνέχεια των όσων ήδη ανέφερα, ο συντονισμός των κοινωνικών κινημάτων σε ευρωπαϊκή και μεσογειακή –καταρχήν- κλίμακα, οι ενωτικές πρωτοβουλίες της αριστεράς και του χώρου της ριζοσπαστικής οικολογίας,  η συνεργασία, ακόμη, των περιοχών που έχουν πολύ κοινά προβλήματα στην παρούσα φάση –όπως, π.χ., ο ευρωπαϊκός νότος, προτάγματα εφικτά και διεκδικήσιμα μπορούν να είναι η εκκίνηση για έναν προσανατολισμό σε κατεύθυνση εντελώς αντίρροπη αυτής που επιβάλλουν δια πυρός και σιδήρου οι κυρίαρχες τάξεις στον κόσμο και στην Ευρώπη.

Πολύ περισσότερο που οι επιλογές των κυρίαρχων είναι πολύ αμφίβολο κατά πόσο συμβάλλουν μεσοχρόνια στην ομαλή και διατηρήσιμη αναπαραγωγή του ίδιου του καπιταλισμού. Η αίσθηση του αδιεξόδου, που, με καταστρεπτικό τρόπο, έχει γίνει στοιχείο της συνείδησης του μέσου ανθρώπου στη σημερινό κόσμο, είναι αποτέλεσμα του πραγματικού συστημικού αδιεξόδου. Κι αυτό δεν αποτελεί κατ’ ανάγκη καλό νέο. Γιατί τα κοινωνικά συστήματα, κατά την πτώση τους, ιστορικά παράγουν ακραία καταστρεπτικά αποτελέσματα για τους ανθρώπους που ζουν τους «ενδιαφέροντες καιρούς». Για να το πώς, αλλιώς, αν δεν γίνει κάτι άλλο θα υλοποιηθεί το κακό σενάριο.

Και, προκειμένου να γίνει κάτι άλλο, η αξιακή συνεισφορά του φεμινισμού και της οικολογίας είναι εκ των ων ουκ άνευ προϋπόθεση. Και όχι μόνο η πρακτική εμπειρία ή το άμεσο «βίωμα» -καθοριστικότατη είναι και η ήδη υπάρχουσα επιστημονική παραγωγή στους τομείς αυτούς, με προεξάρχουσα αυτή των φεμινιστικών οικονομικών. Θα είχε πολύ ενδιαφέρον να μιλήσουμε και σχετικά με αυτά. Προφανώς, σε μια άλλη συνέντευξη και με τη συνδρομή του Τσακαλώτου, που «το έχει» πολύ.

 

Ηλεκτρονικό σύστημα εντοπισμού των γυναικών στη Σαουδική Αραβία

Υπό ακόμη πιο αυστηρό έλεγχο τίθενται οι γυναίκες στη Σαουδική Αραβία. Οι αρχές εγκατέστησαν ένα νέο ηλεκτρονικό σύστημα που θα προειδοποιεί την οικογένεια μιας γυναίκας τη στιγμή που αυτή ετοιμάζεται να εγκαταλείψει τη χώρα. Το νέο μέτρο ηλεκτρονικού ελέγχου έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων.

Το σύστημα αυτό ειδοποιεί μέσω γραπτού μηνύματος στο κινητό τον «κηδεμόνα» των γυναικών – πατέρα, σύζυγο, αδελφό ή δάσκαλο – και τον ενημερώνει ότι η γυναίκα η οποία είναι υπό τη νόμιμη κηδεμονία του, διέσχισε τα σύνορα της χώρας, ακόμα κι αν ταξιδεύει μαζί του.

Την πληροφορία αυτή ανακοίνωσε στο Twitter η ακτιβίστρια Μανάλ αλ Σέριφ, που αγωνίζεται για το δικαίωμα των γυναικών στην οδήγηση, η οποία ενημερώθηκε σχετικά από ένα ζευγάρι.

Ο σύζυγος, ο οποίος ωστόσο ταξίδευε μαζί με τη γυναίκα του, έλαβε ένα μήνυμα στο κινητό του από την υπηρεσία μετανάστευσης που τον ενημέρωνε ότι η σύζυγός του «αναχώρησε από το διεθνές αεροδρόμιο του Ριάντ».

«Οι αρχές κατέφυγαν στην τεχνολογία για να ελέγχουν τις γυναίκες», τονίζει η συγγραφέας και αρθρογράφος Μπαντρίγια αλ Μπισρ, η οποία καταγγέλλει «τις συνθήκες σκλαβιάς στις οποίες παραμένει η γυναίκα στη Σαουδική Αραβία».

Οι γυναίκες δεν έχουν το δικαίωμα να βγουν από τη χώρα χωρίς την άδεια του «κηδεμόνα» τους, που για μια χήρα ή διαζευγμένη μπορεί να είναι ο ίδιος ο γιος της. Για να τούς επιτραπεί η έξοδος από τη χώρα θα πρέπει να επιδείξουν στο αεροδρόμιο ή τα σύνορα ένα «κίτρινο έγγραφο» στο οποίο ο κηδεμόνας, ο οποίος το υπογράφει, θα δίνει την άδειά του.

Πηγή: tvxs

Στο ντιβάνι με τη Μέριλιν Γιάλομ

Με αφορμή το βιβλίο της Μέριλιν Γιάλομ “Η ιστορία της συζύγου”, αναδημοσιεύουμε εδώ μια παλιότερη συνέντευξη της συγγραφέως στο βήμα και στην Μαριλένα Αστραπέλλου. Υπεύθυνη για την αλίευση η Χριστίνα Κούρκουλα

Η Μέριλιν Γιάλομ είναι άνετα κομψή και διακριτικά περιποιημένη στα 76 της χρόνια. Εχει στον νου της την επικείμενη αναχώρησή της μαζί με τον σύζυγό της Ιρβιν και είναι κάπως αγχωμένη, λίγο απόμακρη, αλλά πολύ ευγενική. Σε λίγο θα πετάξουν για τα Ιωάννινα για μια ομιλία στο Πανεπιστήμιο. Ομιλία της Μέριλιν και όχι του Ιρβιν Γιάλομ. Διότι ναι μεν αυτός συγκεντρώνει όλα τα φώτα επάνω του, καθώς ο κόσμος κάνει ουρές ατελείωτες για να δει από κοντά και να ακούσει τον διάσημο ψυχοθεραπευτή, καθηγητή και συγγραφέα να μιλάει για «τον φόβο του θανάτου», όμως και η κυρία Γιάλομ στέκεται επάξια στο πλευρό του επιτυχημένου συζύγου. Και όχι μόνο επειδή πρόκειται για μια γυναίκα στην οποία ο Ιρβιν Γιάλομ χρωστά πολλά: «Της έχω χρέος, πολύ περισσότερο από όσο μπορώ να εκφράσω», διότι είναι το σημαίνον πρόσωπο το οποίο «με πιέζει να γράψω καλύτερα», σύμφωνα με τις αναφορές στις ευχαριστίες των βιβλίων του. Η Μέριλιν Γιάλομ, μια μικροσκοπική γυναίκα με καθαρό και ευθυτενές βλέμμα, δεν είναι μόνο η σύντροφος την οποία γνώρισε στο γυμνάσιο όταν εκείνη ήταν 14 και εκείνος 15, η μητέρα των τεσσάρων παιδιών τους και η γιαγιά των πέντε εγγονιών τους. Είναι μια γυναίκα που κατάφερε να μη συνθλιβεί από το βάρος του ονόματος του συζύγου της. Το αντίθετο μάλιστα, δημιούργησε το δικό της αντίβαρο. Σήμερα είναι διευθύντρια του Τμήματος Σπουδών για τις Γυναίκες και το Φύλο στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ στην Καλιφόρνια και έχει γράψει μέχρι στιγμής οκτώ βιβλία, τα οποία έχουν μεταφραστεί σε 20 γλώσσες, ενώ τρία εξ αυτών κυκλοφορούν και στα ελληνικά. Μετά την «Ιστορία του γυναικείου στήθους» και τη «Γέννηση της βασίλισσας του σκακιού», η πρόσφατη έκδοση του «Ο καιρός των καταιγίδων – Η Γαλλική Επανάσταση στη μνήμη των γυναικών» (εκδόσεις Αγρα) την έφερε στην Ελλάδα για δύο διαλέξεις. Συνεπής και έμπειρη στην εκπόνηση μελετών, με σαφή προσανατολισμό στην επιλογή θεματολογίας (υποδηλώνεται ξεκάθαρα από την επαγγελματική της ιδιότητα και αποδεικνύεται από τους τίτλους των βιβλίων της), επέλεξε αυτή τη φορά να σταχυολογήσει αφηγήσεις γυναικών που έζησαν από κοντά τη Γαλλική Επανάσταση. «Ανεξάρτητα από την καταγωγή τους, συνδέονταν με έναν κοινό εφιάλτη: το κόστος που επιφέρουν στην ανθρώπινη ψυχή οι ριζοσπαστικές κοινωνικές αλλαγές» σχολιάζει η Μέριλιν Γιάλομ στην αρχή της κουβέντας μας. Ο Ιρβιν Γιάλομ έχει αποσυρθεί στο δωμάτιό τους για να ετοιμαστεί και επωφελούμαι από την απουσία του για να δώσω τον λόγο περισσότερο στη γυναίκα Μέριλιν και λιγότερο στη σύζυγο Γιάλομ, έστω και αν στην ουσία πρόκειται για συγκοινωνούντα δοχεία.

Στo βιβλίο σας «Ο καιρός των καταιγίδων – Η Γαλλική Επανάσταση στη μνήμη των γυναικών» ξεκινάτε από το σχόλιο ότι «βρισκόμαστε στον αιώνα των απομνημονευμάτων». Αλήθεια, εσείς θα θέλατε να γράψετε τα δικά σας;

«Ναι, αλλά θα απευθύνονταν κυρίως στα παιδιά μου και στους φίλους μου, διότι δεν γνωρίζω αν θα ενδιέφεραν ένα ευρύτερο κοινό».

Γιατί όχι;

«Επειδή στην Αμερική ισχύουν δύο τινά σχετικά με τις αυτοβιογραφίες. Πρώτα απ’ όλα ο πήχης είναι πολύ ψηλά σε ό,τι αφορά τη λογοτεχνική ποιότητα του κειμένου. Επειτα πρέπει να υπάρχει οπωσδήποτε κάποιο σκάνδαλο στη ζωή σου, λόγου χάρη να σε έχει κακοποιήσει ο πατέρας σου. Εγώ έζησα μια ευτυχισμένη ζωή ως επί το πλείστον, χωρίς σκάνδαλα. Επιπλέον είμαι μια καλή συγγραφέας, αλλά δεν είμαι μια εξαιρετική συγγραφέας. Γι’ αυτό δεν νομίζω ότι η αυτοβιογραφία μου θα ενδιέφερε πολύ κόσμο. Ωστόσο, ναι, τη γράφω λίγο λίγο. Μετά θα δούμε».

Τα βιβλία σας είναι ευπώλητα, γεγονός που αποδεικνύει ότι έχετε το κοινό σας. Επιπλέον, είστε το ήμισυ ενός επιτυχημένου γάμου, ο οποίος αριθμεί 55 χρόνια. Αυτό είναι… σκάνδαλο στις ημέρες μας, καλώς νοούμενο βέβαια. Πολλοί θα ήθελαν να μάθουν το μυστικό σας.

«Δεν έχω κάποιο μυστικό. Απλώς στάθηκα πολύ τυχερή. Δεν με βρήκαν συμφορές στη ζωή μου. Οι μεγάλες συμφορές μπορούν να διαλύσουν ένα ζευγάρι, όπως ένα άρρωστο παιδί, ένα παιδί που πεθαίνει. Συχνά πιστεύουμε ότι οι εξωσυζυγικές σχέσεις διαλύουν τους γάμους. Υπάρχουν όμως πολλοί λόγοι για τους οποίους μπορεί να αποτύχει ένας γάμος. Οι οικογένειες κάποιες φορές δεν μπορούν να μείνουν ενωμένες όταν υπάρχει έντονο άγχος που προέρχεται από εξωτερικούς παράγοντες: τα οικονομικά, την υγεία ή όταν υπάρχει πόλεμος. Ο σύζυγός μου και εγώ δεν αντιμετωπίσαμε τέτοιο άγχος. Βιώσαμε τις αγωνίες της μεταξύ μας σχέσης, οι οποίες όμως μπορούν να αντιμετωπιστούν αν σου αρέσει ο άνθρωπος που έχεις παντρευτεί, αν σε ευχαριστεί η παρέα του, αν πιστεύεις ότι αξίζει να προσπαθήσεις για να είσαι μαζί του. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν περάσαμε δύσκολες περιόδους, όπως τα πρώτα δέκα χρόνια του γάμου μας. Κάναμε τρία παιδιά σε πέντε χρόνια, ενώ δεν είχαμε ολοκληρώσει ακόμη τις σπουδές μας…».

Χρειάστηκε να βάλετε σε δεύτερη μοίρα κάποιες ανάγκες σας ή να κάνετε εκπτώσεις στις επιλογές σας προκειμένου να βρίσκεστε στο πλευρό του άνδρα σας;

«Παντρεύτηκα σε μια εποχή όπου η καριέρα του άνδρα είχε προτεραιότητα. Οπότε τον ακολουθούσα από το ένα πανεπιστήμιο στο άλλο. Αυτό σήμαινε ότι χρειάστηκε να φύγω από το Χάρβαρντ, όπου είχα ξεκινήσει τις σπουδές μου, αλλά και από το Κολούμπια, όπου τις συνέχισα. Κατέληξα όμως στο Πανεπιστήμιο “Τζονς Χόπκινς”, πάλι επειδή πήγε εκείνος εκεί. Αρχικά θεώρησα ότι ήταν θυσία από μέρους μου το να φύγω από το Χάρβαρντ, αλλά τελικά ήμουν τυχερή διότι ολοκλήρωσα τις σπουδές μου σε ένα υπέροχο πανεπιστήμιο. Ισως η μεγαλύτερη θυσία αφορούσε την καριέρα μου. Διότι, όταν πήγα στο Στάνφορντ – όταν εκείνος χρειάστηκε να πάει στο Στάνφορντ, το 1962 –, μου είπαν ότι στο Τμήμα Γαλλικών Σπουδών, όπου ήθελα εγώ να διδάξω, δεν προσλαμβάνουν συζύγους καθηγητών. Οπότε για 13 χρόνια δίδαξα το αντικείμενο που ήθελα σε ένα κατώτερο πανεπιστήμιο. Ημουν “αιχμάλωτη” του γεωγραφικού χώρου όπου βρισκόμουν. Συμβαίνει πολλές φορές σε ανθρώπους. Επρεπε όμως να οργανώσουμε τη ζωή μας γύρω από δύο καριέρες. Ισως η λέξη θυσία είναι λίγο υπερβολική. Δεν θα τη χρησιμοποιούσα. Θα έλεγα ότι κάναμε συμβιβασμούς. Ποτέ δεν μου πέρασε από το μυαλό να δουλέψω κάπου μακριά του. Βέβαια αυτό συμβαίνει σε ζευγάρια σήμερα και συχνά στρεσάρει έναν γάμο».

Σήμερα η καριέρα του άνδρα δεν έχει την απόλυτη προτεραιότητα, τουλάχιστον όχι στον βαθμό που συνέβαινε αυτό στην εποχή σας. Οι γάμοι όμως διαλύονται με ευκολία. Πιστεύετε ότι ο αυστηρός καθορισμός των ρόλων, και κατά συνέπεια των προτεραιοτήτων, ήταν κατά κάποιον τρόπο ευνοϊκός για τις σχέσεις, ότι έφερνε λιγότερο στρες στον γάμο;

«Ξέρετε, στη δική μου τη γενιά πολλές γυναίκες παράτησαν την καριέρα τους για να γίνουν σύζυγοι και δεν ήταν απαραίτητα ικανοποιητική αυτή η επιλογή, ούτε για τις ίδιες ούτε για την οικογένειά τους. Γνωρίζω περιπτώσεις γάμων όπου οι γυναίκες έμεναν σπίτι, μεγάλωναν τα παιδιά και μετά, όταν ο άνδρας περνούσε την κρίση της μέσης ηλικίας, στα 50-55, έφευγε. Επειδή έβρισκε μια άλλη γυναίκα που ήταν πιο κοντά στο πνευματικό του επίπεδο, επειδή εκείνη είχε μια αντίστοιχη καριέρα με αυτόν. Σήμερα οι γυναίκες έχουν πολλές επιλογές. Μπορούν να είναι παντρεμένες, μπορούν να συζούν, μπορούν να έχουν σχέσεις με άτομα του ιδίου φύλου, μπορούν να χωρίσουν. Είναι καλό να υπάρχουν επιλογές. Απλώς βιώνουμε τη μετάβαση από μια παραδοσιακή σε μια πιο ελεύθερη κοινωνία. Και η ελευθερία δεν έχει μόνο πλεονεκτήματα αλλά και μειονεκτήματα».

Εσείς περάσατε κρίση μέσης – ή άλλης – ηλικίας;

«Επειτα από όλα αυτά τα χρόνια που δίδασκα γαλλικά, δεν με ικανοποιούσε πλέον το αντικείμενό μου, κυρίως εξαιτίας του επιπέδου των φοιτητών. Αυτή ήταν η προσωπική μου κρίση μέσης ηλικίας. Ηθελα να κάνω κάτι που θα ήταν πιο ενδιαφέρον, σε ένα περιβάλλον πιο ενδιαφέρον. Θα μπορούσα να διδάσκω γαλλικά όλη μου τη ζωή στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, αλλά προτίμησα να πάω στο Στάνφορντ για να διδάξω για τις γυναίκες και το φύλο. Δεν θα ήμουν καθηγήτρια, αλλά αναπληρώτρια και επιπλέον σε έναν καινούργιο τομέα, ο οποίος έκανε τα πρώτα του βήματα ως ακαδημαϊκός κλάδος. Ηταν τολμηρή κίνηση. Δεν μπορούσα να γνωρίζω αν θα υπάρχει εξέλιξη. Ημουν όμως σε πλεονεκτική θέση, επειδή ήμουν παντρεμένη. Ο σύζυγός μου με ενθάρρυνε. Επιπλέον, από οικονομική άποψη, είχα τη δυνατότητα να κάνω αυτή την κίνηση, διότι είχαμε αναπτύξει μια σταθερή οικονομική βάση. Εκανα λοιπόν κάποιες θυσίες στην αρχή, στη συνέχεια όμως κατάφερα να κάνω κάτι δραστικό».

Πώς ήταν τα παιδικά σας χρόνια;

«Γεννήθηκα στην Ουάσιγκτον σε μια οικογένεια με τρεις κόρες. Ο πατέρας μου θα προτιμούσε να έχει και έναν γιο. Εγινα εγώ ο γιος της οικογένειας. Οι γονείς μου με ενθάρρυναν να είμαι καλή στο σχολείο, δεν στάθηκαν εμπόδιο στην πνευματική μου ανάπτυξη και στις αναζητήσεις μου. Ημουν τυχερή. Σε άλλες οικογένειες, όπου υπήρχε γιος, ήταν εκείνος που ενθάρρυναν και προωθούσαν».

Και μετά, όταν μεγαλώσατε;

«Εκείνη την εποχή τις γυναίκες δεν τις έπαιρναν σοβαρά ως διανοούμενες. Στην αρχή ήμουν η μόνη γυναίκα που δίδασκα στο Τμήμα Ανθρωπιστικών Σπουδών. Είχα να αντιμετωπίσω προκαταλήψεις. Μπορώ να σας διηγηθώ πολλές ιστορίες από εκείνη την εποχή. Ξέρετε, όταν οι άλλοι δεν σε παίρνουν σοβαρά, δεν είναι εύκολο να έχεις υψηλές φιλοδοξίες. Μου πήρε πολύ καιρό για να αρχίσω να αισθάνομαι ότι, πέρα από το να είμαι σύζυγος, μητέρα και καθηγήτρια, θα μπορούσα να είμαι και συγγραφέας».

Το εργασιακό σας περιβάλλον δεν σας ενθάρρυνε να ικανοποιήσετε τις φιλοδοξίες σας, παρ’ όλο που είχατε αποδείξει την αξία σας;

«Ας πούμε ότι δεν ήταν τόσο ενθαρρυντικό όσο ήταν για τους άνδρες. Κανείς δεν περίμενε ότι θα προχωρήσω όσο προχώρησα. Ο Ερβ (σ.σ.: Ιρβιν Γιάλομ) όμως με στήριζε πολύ. Ηξερε ότι είχα πνευματικές αναζητήσεις, δουλεύαμε μαζί, του έλεγα πάντα τη γνώμη μου για τα γραπτά του».

Συμφωνείτε με τη ρήση της Σιμόν ντε Μποβουάρ «Γυναίκα δεν γεννιέσαι, γίνεσαι», την οποία αναφέρετε στην «Ιστορία του γυναικείου στήθους»;

«Είναι και τα δύο. Η Σιμόν ντε Μποβουάρ συγκέντρωνε την προσοχή της μόνο στην κοινωνική κατασκευή του φύλου. Και σε μεγάλο βαθμό είχε δίκιο. Ως γυναίκα όμως έχεις και ένα σώμα. Το σώμα σου σου επιτρέπει να κυοφορήσεις, να θηλάσεις, πράγματα που δεν μπορεί να κάνει ένας άνδρας. Πιστεύω ότι το να κουβαλάς μια άλλη ύπαρξη μέσα σου μπορεί να σε συνδέσει με τα υπόλοιπα ανθρώπινα όντα, όπως και με άλλα πλάσματα, με έναν τρόπο μοναδικό. Χαίρομαι που είχα αυτή την εμπειρία. Μετανιώνω που δεν θήλασα τα παιδιά μου. Αυτό που λέει λοιπόν η Ντε Μποβουάρ είναι σωστό σε ποσοστό 75%. Μετά η κοινωνία έχει προσδοκίες και εν συνεχεία απαιτήσεις από τις γυναίκες. Επειδή όμως φέρνεις στον κόσμο παιδιά, δεν σημαίνει ότι πρέπει να τα φροντίζεις για όλη σου τη ζωή. Και οι άνδρες μπορούν να αναλάβουν μεγάλο μέρος της φροντίδας. Σε αυτό το σημείο μεταφερόμαστε από τη βιολογική στην κοινωνική κατασκευή του φύλου».

Θα μπορούσαν να αντιστραφούν οι ρόλοι με τη συνδρομή της ανακατασκευής των κοινωνικών μοντέλων; Δηλαδή, ο άνδρας στο σπίτι, η γυναίκα στη δουλειά;

«Νομίζω ότι μπορεί να λειτουργήσει σε ορισμένες περιπτώσεις. Διότι πλέον οι γυναίκες φέρνουν μισθό στο σπίτι και οι άνδρες αρχίζουν να καταλαβαίνουν ότι δεν μπορούν να περιμένουν από εκείνες να κάνουν όλες τις δουλειές. Η αλλαγή έρχεται σταδιακά. Σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα, λόγω συνθηκών – εξαιτίας μιας απόλυσης, όπως συμβαίνει ευρέως στις ημέρες μας λόγω της κρίσης –, ο άνδρας μένει στο σπίτι. Μπορεί να μην είναι ευχάριστο και να επιφέρει πλήγμα στο ανδρικό εγώ, αλλά δεν είναι και το χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί. Δεν είναι θάνατος, δεν είναι αρρώστια, δεν είναι ένδεια».

Ποια είναι η άποψή σας για τη σημερινή και για την τέως πρώτη κυρία των ΗΠΑ;

«Η Λόρα Μπους ήταν πολύ διακριτική. Εκανε καλά πράγματα, προώθησε τη λογοτεχνία και τον πολιτισμό στον Λευκό Οίκο, μίλησε για τις γυναίκες. Μισούσα όμως τον άνδρα της. Νομίζω ότι ήταν καταστροφικός. Η Μισέλ και ο Μπαράκ Ομπάμα αντιπροσωπεύουν μια άλλη γενιά, στην οποία η γυναίκα έχει εξίσου καλή μόρφωση με τον άνδρα και είναι ένας πολύτιμος σύντροφος. Τη θαυμάζω και πιστεύω ότι μπορεί να γίνει ένα καλό πρότυπο για τις γυναίκες, όπως και η σχέση τους ένα πρότυπο για τα ζευγάρια».

Και η Σάρα Πέιλιν;

«Απαίσια! Σκέτη καταστροφή. Είχε άσχημο αντίκτυπο στον Μακ Κέιν, ο οποίος την επέλεξε. Διότι αν νόμιζε ότι θα ήταν αρκετά καλή για να τον αντικαταστήσει, τότε νομίζω ότι είχε σκοπό να ξεπουλήσει με άσχημο τρόπο τις ΗΠΑ. Αρρωσταίνω και μόνο που το σκέφτομαι».

Μάλλον ήθελε διακαώς να αποδείξει ότι δεν είναι μισογύνης. Αλήθεια, γιατί πιστεύετε ότι γίνεται ένας άνδρας μισογύνης;

«Οι άνδρες ήταν πάντα το πρώτο φύλο. Είναι ελάχιστα τα παραδείγματα της μητριαρχίας στην Ιστορία. Οι άνδρες πάντα θεωρούσαν τον εαυτό τους πιο σημαντικό και υποβάθμιζαν τις γυναίκες. Τις θεωρούσαν λιγότερο έξυπνες, πιο συναισθηματικές. Νομίζω ότι πολλοί άνδρες ενστερνίστηκαν αυτή την άποψη, επειδή τους βόλευε. Εννοείται ότι χρειάζεται ένας άνδρας να είναι σίγουρος για τον εαυτό του για να δεχτεί τις γυναίκες ως ίσες του. Είναι όμως περίπλοκο το θέμα, δεν μπορείς να δώσεις μια απλή απάντηση».

Μπορεί μια γυναίκα να είναι ένα ελεύθερο σεξουαλικά ον και σύζυγος ταυτόχρονα;

«Μάλλον όχι. Εκτός και αν κάνεις μια συμφωνία με τον σύζυγό σου ότι καθένας έχει δικαίωμα σε μια ανεξάρτητη σεξουαλική ζωή και έχετε έναν ανοιχτό γάμο. Νομίζω όμως ότι είναι πολύ δύσκολο. Οι άνθρωποι ζηλεύουν και είναι πολύ πιθανό να δεθείς με κάποιον άλλο. Η Σιμόν ντε Μποβουάρ και ο Ζαν-Πολ Σαρτρ έλεγαν ότι πρέπει να έχεις μία θεμελιώδη σχέση. Αυτό είναι το πιο σημαντικό. Κάποιοι καταφέρνουν να έχουν και άλλες σχέσεις. Νομίζω ότι είναι πολύ σπάνιο να το κάνεις αυτό και να διατηρήσεις τη θεμελιώδη σχέση. Δεν είναι ανέφικτο, αλλά πολύ δύσκολο».

Τι έχει απομείνει στις γυναίκες να κατακτήσουν, τουλάχιστον στςν δυτικό κόσμο;

«Οι γυναίκες δεν έχουν μέχρι στιγμής πολλές επιτυχίες στον χώρο της πολιτικής, αλλά αυτό θα αλλάξει στο μέλλον. Νομίζω ότι σε πολλά μέρη του κόσμου χρήζουν βελτίωσης τα δικαιώματα αναπαραγωγής. Το δικαίωμα δηλαδή να κάνεις ή να μην κάνεις παιδιά, αλλά και το δικαίωμα να επιλέγεις τον αριθμό των παιδιών που θα κάνεις. Η επιλογή πρέπει να ανήκει στη γυναίκα και δεν μπορούν οι άνδρες να καθορίζουν αν εμείς θα χρησιμοποιήσουμε ή όχι μέσα αντισύλληψης ή αν θα κάνουμε έκτρωση. Κάθε φορά όμως οι συντηρητικές δυνάμεις εισβάλλουν και θέλουν να έχουν λόγο επάνω σε αυτά τα θέματα… Κάθε φορά!»

Η συνέντευξη της Μέριλιν Γιάλομ δημοσιεύτηκε στο BHMagazino, τεύχος 443, 12/4/09

Πηγή: το βήμα

Σύζυγος, ένα είδος υπό εξαφάνιση

Αλιεύσαμε από το διαδίκτυο την παρακάτω βιβλιοπαρουσίαση που μας φάνηκε ενδιαφέρουσα, για αυτό και την αναδημοσιεύουμε. Υπέυθυνη για την αλίευση η Χριστίνα Κούρκουλα

της Λαμπρινής Κουζέλη

Μία από τις «οικογενειακές φωτογραφίες» της Συνόδου Κορυφής των G-20 στο Πίτσμπουργκ το 2009 δείχνει τη Μισέλ Οµπάµα πλαισιωμένη από τις συζύγους των ηγετών που συνεδρίαζαν με τον αμερικανό πρόεδρο, συνολικά 22 γυναίκες. Κάποια μπλογκ σχολίαζαν τότε την εκκωφαντική απουσία από τη φωτογραφία των συζύγων της γερμανίδας καγκελαρίου και της προέδρου της Αργεντινής και πρόσθεταν: «Οι περισσότερες γυναίκες της φωτογραφίας έχουν εξίσου καλή μόρφωση με τους συζύγους τους και έχουν εργαστεί σε θέσεις ισχύος, τις οποίες άφησαν για να υποστηρίξουν εκείνους. Γιατί είναι πρώτες κυρίες και όχι ηγέτες των χωρών τους;».

Το βιβλίο της Μέριλιν Γιάλομ Η ιστορία της συζύγου (Αγρα, 2012) γράφτηκε πριν από το συγκεκριμένο γεγονός, έχει όμως τις απαντήσεις σε όλα τα ερωτήματα που αφορούν τη γυναίκα ως σύζυγο από την αρχαιότητα ως σήμερα. Κάποτε, λέει η συγγραφέας, οι γυναίκες έφεραν τον τίτλο της «συζύγου» ως σύμβολο τιμής και η βέρα στο δάχτυλο αποτελούσε ένδειξη της γυναικείας αξίας. Σήμερα, η γυναίκα δεν χρειάζεται να είναι σύζυγος για να έχει υπόσταση και κοινωνικό κύρος, δεν έχει ανάγκη από έναν άντρα για να τη συντηρήσει, είναι κοινωνικά και νομικά αποδεκτό να γίνει μητέρα εκτός γάμου. Είναι επομένως η σύζυγος είδος υπό εξαφάνιση; αναρωτιόταν η Γιάλομ όταν ξεκίνησε να γράφει την ιστορία της γυναίκας μέσα στον γάμο.

Αυτή η δραστήρια ερευνήτρια και πανεπιστημιακός, που μας έχει δώσει συναρπαστικές και πρωτότυπες αφηγήσεις για τη γυναίκα – θυμόμαστε την Ιστορία του γυναικείου στήθους (εκδ. Αγρα, 2006) και τη Γέννηση της βασίλισσας του σκακιού (2008) – είναι σύζυγος του ψυχιάτρου και δημοφιλούς πεζογράφου Ιρβιν Γιάλομ. «Τον γνωρίζω από τα δεκατέσσερά μου» μου έλεγε σε μια συνέντευξή μας πριν από δύο χρόνια, «ήμασταν πολύ καλοί φίλοι, γίναμε σύζυγοι, αποκτήσαμε τέσσερα παιδιά και παραμένουμε φίλοι και συνέταιροι στον γάμο μας». Οι εμπειρίες της από τον γάμο της είναι θετικές, γι’ αυτό γράφει αυτό το βιβλίο με την πεποίθηση ότι «είναι “καλό πράγμα” για μια γυναίκα να είναι σύζυγος – υπό κάποιες προϋποθέσεις».

 

Από το «συμβόλαιο» στον έρωτα

Η προϋπόθεση νούμερο ένα στην εποχή μας, ο έρωτας, αρχίζει να αναγνωρίζεται ως προϋπόθεση γάμου αργά, τον 16ο αιώνα. Θα περάσουν ακόμη δύο αιώνες ώσπου να αποτελέσει κεκτημένο των γυναικών, πρώτα της μεσαίας τάξης, ενώ οι αριστοκράτισσες θα περιμένουν ως τον 19ο αιώνα. Η οικονομική ανεξαρτησία ως προϋπόθεση για έναν ισότιμο γάμο θεμελιώνεται μετά το 1950, όταν βελτιώνεται η θέση της γυναίκας στην αγορά εργασίας.

Οι ρωμαίοι πατεράδες έκλειναν οικονομικά συμβόλαια αρραβωνιάζοντας τις κόρες τους από έξι ετών. Στη γερμανόφωνη μεσαιωνική Ευρώπη ο σύζυγος είχε, βάσει νόμου, το δικαίωμα να ξυλοκοπεί τη γυναίκα του. Στο θεοκρατικό καθεστώς του Μεσαίωνα η θρησκεία υποστήριζε την υποτέλεια της γυναίκας στον σύζυγό της, αλλά ακόμη και ο προοδευτικός Ζαν-Ζακ Ρουσό στον παιδαγωγικό Αιμίλιο του 18ου αιώνα προτρέπει τη γυναίκα να είναι παθητική και να υπομένει την ανάρμοστη συμπεριφορά του άντρα της χωρίς να παραπονείται. Χρειάστηκαν αιώνες και αγώνες ώστε η γυναίκα να αποκτήσει ισότιμη θέση με τον άντρα μέσα στον γάμο στις δυτικές κοινωνίες, και αυτό πολύ πρόσφατα, μετά τα μέσα του 20ού αιώνα.

Η ιστορία της συζύγου είναι στενά συνυφασμένη με την ιστορία της θρησκείας, την οικονομική ιστορία, την ιστορία των τάξεων, της εκπαίδευσης, της πολιτικής συνειδητοποίησης και των κοινωνικών αγώνων. Σχετίζεται με παραδόσεις και κοινωνικές πρακτικές, αντικατοπτρίζεται σε νομοθετικές ρυθμίσεις, στη λογοτεχνία, στις γελοιογραφίες, στο ρεπορτάζ και στις μικρές αγγελίες των εφημερίδων. Η Γιάλομ μελετά κάθε δημόσια πηγή, έρευνες, στατιστικές αλλά και τα ημερολόγια, την αλληλογραφία και τα λογοτεχνικά κείμενα δεκάδων γνωστών ή άσημων γυναικών που περιγράφουν την καθημερινότητα του έγγαμου βίου τους.

Διάσημες γυναίκες της Ιστορίας, του μύθου και της τέχνης, θρυλικές σύζυγοι αποτελούν βεβαίως ορόσημα στην αφήγηση της Γιάλομ: η Εύα και η Παρθένος Μαρία, η καλή και η κακή «σύζυγος» της Βίβλου, η Πηνελόπη και η Ωραία Ελένη, η πιστή και η άπιστη σύζυγος του αρχαιοελληνικού μύθου, η Μήδεια και η Κλυταιμνήστρα, σύζυγοι εκδικητικές, η μοιχαλίδα ρωμαία Κλαυδία, η μοιραία Κλεοπάτρα, η σαιξπηρική «Στρίγκλα» Κατερίνα, η δημοκράτισσα Αμπιγκεϊλ Ανταμς, σύζυγος του δευτέρου προέδρου των ΗΠΑ, η Ελίζαμπεθ Κέιντι Στάντον, η διασημότερη ακτιβίστρια της χειραφέτησης των γυναικών κατά τον 19ο αιώνα, η απατημένη πρώτη κυρία Χίλαρι Κλίντον και η λιγότερο γνωστή Κατερίνα φον Μπόρα, σύζυγος του μεταρρυθμιστή θεολόγου Μαρτίνου Λούθηρου, που επηρέασε τον θεσμό του γάμου όσο ελάχιστοι συνιστώντας τον σε κληρικούς και λαϊκούς.

Οι ιστορίες τους, που η συγγραφέας συμπλέκει σε μια ευχάριστη αφήγηση, πυκνά αλλά διακριτικά τεκμηριωμένη και καλομεταφρασμένη στα ελληνικά, μιλούν για τη διαδρομή της γυναίκας από τον παραδοσιακό ρόλο της «ασήμαντης γυναίκας» που προσφέρει επί αιώνες στον άνδρα συναισθηματική στήριξη και σεξ, παιδιά και οικιακές υπηρεσίες, στη νέα σύζυγο του 21ου αιώνα, η οποία έχοντας καταρρίψει απαγορεύσεις και όρια βρίσκεται μπροστά σε έναν ρόλο που πρέπει να τον δημιουργήσει από την αρχή, με επίγνωση της πορείας που διένυσε.

Πηγή: το βήμα

 

Mήπως και στην οικονομία, το μικρό μέγεθος είναι πιο ανθρώπινο?

της Φλώρας Νικολιδάκη

Ζούμε στην εποχή, που το γυναικείο φύλο σημειώνει τη μεγαλύτερη συμμετοχή στην οικονομία του καπιταλισμού, στο σύνολο της ιστορικής του πορείας. Υπάρχουν άραγε κάποια σημάδια που δείχνουν την επίδραση αυτού του γεγονότος, στις παγιωμένες ανδροκρατικές αντιλήψεις για την εργασία και την οικονομία?

Θέσαμε 4 ερωτήματα, σε 3 πολιτικά στελέχη που ασχολούνται συστηματικά με τη θεωρία της οικονομίας:

1. Τον κ. Γιάννη Μηλιό, καθηγητή του ΕΜΠ και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ.

2. Τον κ. Χρήστο Λάσκο, οικονομολόγο, στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ

3. Τον κ. Τάκη Θανασούλα, οικονομολόγο, στέλεχος της ΑΝΤΑΡΣΥΑ

 

Διαβάστε παρακάτω τις απαντήσεις του Γιάννη Μηλιού

 

1.Το σύστημα της μαζικής παραγωγής αγαθών, δια της καθετοποιημένης διαδικασίας (Tailor), για μεγάλο χρονικό διάστημα απαιτούσε μεγάλες εγκαταστάσεις, σε συγκεκριμένο χώρο  και χιλιάδες εργατικά χέρια σε ενιαία λειτουργία με τα μηχανήματα. Αυτός ο τύπος παραγωγής είναι ακόμη και σήμερα κυρίαρχος, παρά την εισαγωγή της νέας τεχνολογίας. Πιστεύετε ότι στην εποχή μας, με δεδομένη την κρίση υπερσυσσώρευσης, θα μπορούσαν οι ανάγκες σε υλικά κυρίως αγαθά, να καλυφθούν με τοπικές, μικρές και προσαρμοσμένες στο χώρο, λειτουργίες παραγωγής? Στην περίπτωση αυτή ποιος θα ήταν ο ρόλος της τεχνολογίας?

Η εισαγωγή νέας τεχνολογίας γίνεται λόγω της συνεχώς ανανεωνόμενης ανάγκης του κεφαλαίου για αύξηση της παραγωγικότητας της εργασίας. Δεν υπάρχει ουδέτερη τεχνολογία της οποίας η εισαγωγή θα μπορούσε να βελτιώσει τις συνθήκες που διαμορφώνει η εξέλιξη των καπιταλιστικών κοινωνικών σχέσεων, δηλαδή, η ταξική πάλη. Η κρίση (που όπως πολύ σωστά αναφέρετε είναι κρίση υπερσυσσώρευσης, δηλαδή έλλειψη υπεραξίας απαραίτητης για την αναπαραγωγή της κερδοφορίας του κεφαλαίου) θέτει τη δομή της παραγωγικής διαδικασίας σε αμφισβήτηση. Το κοινωνικό κίνημα του κόσμου της εργασίας αμφισβητεί την παρούσα δομή που το εξαθλιώνει αλλά και το κεφάλαιο αμφισβητεί το σημερινό βαθμό εκμετάλλευσης της εργασίας και προσπαθεί να τον αυξήσει. Μέσα στην πάλη αυτή εντάσσονται και τα τοπικά κινήματα, τα οποία αμφισβητούν τις φαραωνικού τύπου επενδύσεις κεφαλαίου οι οποίες υποβαθμίζουν το περιβάλλον. Σίγουρα η αντίσταση μπορεί να αναγκάσει το κεφάλαιο σε επενδύσεις μικρότερης κλίμακας. Αλλά είναι πολύ δύσκολο να εφαρμοστεί αυτό παντού μέσα στην καπιταλιστική κοινωνία. Χρειάζεται ένας βαθύτερος κοινωνικός μετασχηματισμός για να αμφισβητηθούν τα μεγέθη συγκέντρωσης κεφαλαίου.

2.Ποια είναι η θέση μιας χώρας όπως η Ελλάδα, στο σύστημα της οικονομίας κλίμακας? Η ερώτηση έχει σχέση με το γεγονός ότι ακόμη και πριν την κρίση, ο οικονομικά ενεργός πληθυσμός της χώρας μας, δεν έφτανε τα 4.000.000 ανθρώπους.

Κανένα κράτος (δηλαδή καμία κυβέρνηση κράτους) δεν μπορεί να αποφασίσει μόνο του τη θέση του στην παγκόσμια ιεραρχία του καπιταλιστικού κόσμου. Είτε συμμετέχει σε έναν υπερεθνικό οικονομικό και νομισματικό σχηματισμό όπως η Ελλάδα, είτε όχι, όπως για παράδειγμα η Χιλή, δεν μπορούν οι κυβερνήσεις να αποφασίσουν τη «θέση» της χώρας. Η θέση αυτή «αποφασίζεται» μέσα από ιδιαίτερα πολύπλοκες διαδικασίες της καπιταλιστικής οικονομίας, μέρος των οποίων αποτελεί και ένας ειδικού τύπου ανταγωνισμός μεταξύ των κρατών, αλλά το σημαντικότερο ρόλο σε τελική ανάλυση τον παίζει η ταξική πάλη στο εσωτερικό κάθε κράτους. Αυτή η πάλη καθορίζει, σε τελική ανάλυση, και τις πολιτικές αποφάσεις για την προσπάθεια της χώρας προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Αν για παράδειγμα στην Ελλάδα προκύψει κυβέρνηση της Αριστεράς, είναι βέβαιο ότι η παραγωγική δομή της χώρας θα μεταρρυθμιστεί, η εξωτερική πολιτική θα αλλάξει, οι σχέσεις με τα άλλα κράτη θα μεταβληθούν, όλα αυτά προς μια κατεύθυνση υπέρ των συμφερόντων του κόσμου της εργασίας, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και των άλλων κρατών. Η παραγωγική ανασυγκρότηση που θα προσπαθήσει να υλοποιήσει η κυβέρνηση της Αριστεράς έχει ως προτεραιότητες τον πρωτογενή τομέα, τον τομέα της ενέργειας, αλλά και τομείς εξειδίκευσης, τομείς προστιθέμενης αξίας.

3.Με βάση το παραπάνω ερώτημα, θα μπορούσατε να μας περιγράψετε τον τρόπο που η σύγχρονη θεωρητική σκέψη αντιμετωπίζει την ανάγκη και το δικαίωμα μιας μικρής χώρας να υπάρχει με τις δικές της εθνολογικές, πολιτιστικές, γεωγραφικές και κοινωνικές ιδιομορφίες? Έχει το δικαίωμα μιας συμμετοχής στο παγκόσμιο γίγνεσθαι με βάση τα χαρακτηριστικά που σας ανέφερα, ή εξ’ ανάγκης (?) θα πρέπει ίσως και βίαια να συνδράμει με την ύπαρξή της σε κάποιο διαφορετικά σχεδιασμένο αποτέλεσμα?

Κατ’ αρχήν υπάρχει ένα μεθοδολογικό ζήτημα στην ερώτηση όπως τίθεται. Όπως ανέφερα και πριν δε λαμβάνεται καμία απόφαση με τη «συναίνεση» του συνόλου των ανθρώπων που ζουν και δραστηριοποιούνται σε μία χώρα. Συνεπώς το υποκείμενο «χώρα», ειδικά με το ιδεολογικό πυρήνα ύπαρξής του ως έθνος, είναι σε μεγάλο βαθμό ένα κοινωνικά κατασκευασμένο υποκείμενο το οποίο, συνδέεται στην πραγματικότητα με τη θεσμική υπόσταση της κρατικής εξουσίας και υποστηρίζει την αναπαραγωγή του κεφαλαίου. Οι ελληνίδες εργαζόμενες-άνεργες έχουν περισσότερα κοινά συμφέροντα με τις γερμανίδες που βρίσκονται στην ίδια ταξική θέση παρά με τις συμπατριώτισσές τους που κατέχουν τα μέσα παραγωγής και συνεπώς τις εκμεταλλεύονται. Επίσης κάθε αναφορά στα «εθνικά θέσφατα», είναι αποδεδειγμένο ότι πέρα από την υφέρπουσα ρατσιστική ιδεολογία συμπεριλαμβάνει και την κοινωνική κατασκευή του φύλου. Για να έρθω στο ερώτημά σας, οι εθνολογικές ιδιομορφίες της Ελλάδας για παράδειγμα δεν αφορούν μόνο ένα σύνολο πολιτισμικών πρακτικών (που έχουν ομοιότητες και διαφορές με τις αντίστοιχες άλλων χωρών), αλλά υλοποιούνται επίσης στην καταπίεση των μειονοτήτων και την άθλια αντιμετώπιση των μεταναστών από το κράτος και τα παρακλάδια του, και οι κοινωνικές ιδιομορφίες υλοποιούνται μεταξύ άλλων και στη θέση της γυναίκας στην ελληνική κοινωνία. Συνεπώς η αναπαραγωγή των «ιδιαιτεροτήτων μιας χώρας» είναι πάντα μέρος της αναπαραγωγής των ταξικών σχέσεων εξουσίας και κατ’ αυτήν την έννοια είναι απόλυτη ανάγκη συνεχίζεται ανεξάρτητα από την πορεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

4.Τέλος θα μπορούσατε να μας περιγράψετε τη θέση της αριστεράς που εκπροσωπείτε για το προηγούμενο ερώτημα?

Είμαι στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ και με την έννοια αυτή αγωνίζομαι για να γίνουν πράξη οι θέσεις του. Μιλώντας γενικότερα, συμφωνώ με όσους υπερασπίζονται την αλληλεγγύη των εργαζόμενων ανεξάρτητα από την εθνικότητά τους, το φύλο τους και κάθε ρόλο που επιβάλλεται να έχουν στην καπιταλιστική κοινωνία.

Του Πολυτεχνείου οι Ήρωες

της Κατερίνας Στυψανέλη

Οι πραγματικοί ήρωες του Πολυτεχνείου (όπως αναδείχθηκαν την χρονική αυτή περίοδο) δεν ήταν αυτοί που εξαργύρωσαν πολύ ακριβά την εκπομπή του ραδιοσταθμού, την παραμονή τους στις αίθουσες των συνελεύσεων, στο Πολυτεχνείο,

Οι ήρωες λοιπόν του Πολυτεχνείου δεν ήταν αυτοί που εμφανίστηκαν ως παρατρεχάμενοι, στελέχη υπουργείων και περιέφεραν αντιστασιακές περγαμηνές μεταξύ καναλιών, κομματικών γραφείων, ευρωβουλής, εν μέσω αμφισβητήσεων και διαπλοκής με τις εκάστοτε κυβερνητικές εξουσίες.

Οι ήρωες του Πολυτεχνείου δεν ήταν αυτοί, που γλείφοντας και έρποντας, τρέχανε στα κομματικά γραφεία να αρπάξουνε χαρτιά που βεβαίωνα την αντίσταση με μικρό ή μεγάλο οικονομικό όφελος.

Ήρωες του Πολυτεχνείου ήταν οι αφανείς άνθρωποι του μόχθου, οι εργάτες και οι αγρότες της Ελευσίνας και των Μεγάρων, οι μεροκαματιάρηδες, οι φοιτητριούλες και οι φοιτητές που δούλευαν το πρωί για να εξασφαλίσουν το χαρτζιλίκι και βρέθηκαν το μεσημεράκι έξω από τις πύλες του Πολυτεχνείου για να ενωθούν με τη φωνή και την αντίσταση των μαχόμενων φοιτητών.

Ήρωες ήταν αυτοί που αναρριχήθηκαν στα κάγκελα με τον ενθουσιασμό της νιότης, με πόθο για την ελευθερία και την ανατροπή της οστεωμένης χούντας των συνταγματαρχών. Δυστυχώς όμως, αργά το μεσημέρι οι πόρτες είχαν κλείσει. Γι’ αυτούς το Πολυτεχνείο ήταν και έμεινε ένα όνειρο ανεκπλήρωτης αντίστασης και ανατροπής.

Ήρωες ήταν αυτοί που βοήθησαν ενεργά με φάρμακα, τροφή και υλικά τους εγκλωβισμένους.

Ήρωες ήταν αυτοί που ξεχύθηκαν στους δρόμους προς την Ομόνοια, ύστερα από ανθρωποκυνηγητό και άλλοι κατέφυγαν στις διπλανές πολυκατοικίες γιατί ρίχναν στο ψαχνό, άλλους μαζέψανε και βασανίσανε στην  Ασφάλεια και άλλοι γυρνάγανε την επόμενη μέρα στους δρόμους, ψάχνοντας συγγενείς και φίλους.

Ηρωίδα ήταν η φίλη συντρόφισσα, συναδέλφισα Αγγελική, που βασανίστηκε φρικτά στην Ασφάλεια με φάλαγγα, έγινε κουρέλι γιατί την ανάγκασαν να ξαναδεί τους βασανιστές της στη δίκη της Χαλκίδας και ποτέ της δεν εξαργύρωσε τίποτα.

Ήρωες τελικά είναι οι πολλές δεκάδες νεκροί που πέρασαν στην Αθανασία.

Οι άνθρωποι, που με σεμνότητα αναζήτησαν άλλους συντρόφους να στήσουνε το σπίτι τους και να μεταφυτεύσουν στα παιδιά τους την αξία της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας είναι και αυτοί ήρωες.

Έγιναν θεατές της καθημερινής γελοιότητας, της ασυδοσίας των καναλιών, της διαφθοράς, της εξαγοράς και της αναλγησίας των δήθεν ηρώων του Πολυτεχνείου. Έγιναν θεατές της πολιτιστικής υποκουλτούρας και του καθημερινού βιασμού των συναισθημάτων, της καθημερινής υποτίμησης της νοημοσύνης από τους ήρωες του Πολυτεχνείου.

Ήταν όλοι εκεί οι ήρωες στην πορεία φέτος. Μεσήλικες πια, λίγο σκυφτοί, μα με πύρινη ματιά και φλόγα στην καρδιά. Με ανεκπλήρωτο έρωτα για τη δημοκρατία, την ελευθερία και την ανατροπή. Αυτοί είναι η καθαρή ηρωική γενιά του Πολυτεχνείου μαζί με τα παιδιά τους, τους συγγενείς και τους φίλους. Φώναξαν το ίδιο σύνθημα που φώναζαν πριν 39 χρόνια «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία». «Η Χούντα δεν τελείωσε το ’73». Από την χούντα των συνταγματαρχών στη χούντα της εξωτερικής και εσωτερικής τρόικας.

Ήταν και οι καλλιτέχνες, οι μουσικοί, οι ηθοποιοί και οι ποιητές. Αυτοί που μετρούν τ’ αστέρια, αγκαλιάζουν τις ρυτίδες, κατεβαίνουν σε απεργίες και διαδηλώσεις, γράφουν ποιήματα για την πύλη και τα τάνκς, για την πενηντάχρονη νεόπτωχη που ζητιανεύει στους δρόμους, για τον μετανάστη στη γωνία του δρόμου. Είναι αυτοί που ερωτεύονται και ονειρεύονται. Κρατάνε τη ζωή τους στα χέρια τους.

 

Et par le pouvoir d’un mot

Je recommence ma vie

Je suis né pour te connaître

Pour te nommer. Liberté.

 

Πηγή: www.ygeianet.gr

Ο Πόλεμος στις Γυναίκες – και σε όλους μας

μετάφραση: Δήμητρα Σπανού

Με αφορμή της αμερικανικές εκλογές που πρόσφατα ολοκληρώθηκαν, βρήκαμε και μεταφράσαμε ένα παλιότερο κείμενο της συντακτικής ομάδας του περιοδικού Against the Current. Αν και το συγκεκριμένο κείμενο είναι του τεύχους Μαΐου/Ιουνίου, θεωρούμε ότι μεταφέρει μια εικόνα του πολέμου που διεξάγεται τα τελευταία χρόνια ενάντια στα αναπαραγωγικά -και όχι μόνο- δικαιώματα των γυναικών στις ΗΠΑ. Άλλωστε, σε κάθε εκλογική μάζη στις ΗΠΑ, το ζήτημα των εκτρώσεων, με το οποίο καταπιάνεται και το κείμενο, φαίνεται πως αποτελεί ένα σημαντικό κομμάτι της καμπάνιας των υποψηφίων.

Δημ.Σπ.

 

Ο πόλεμος στα αναπαραγωγικά δικαιώματα των γυναικών διεξάγεται στο Κογκρέσο των ΗΠΑ, σε νομοθεσίες στο επίπεδο των Πολιτειών και στα δικαστήρια, ενώ εξαντλείται στα μέσα ενημέρωσης. Αυτός ο πόλεμος επιδιώκει να περιορίσει την ικανότητα των γυναικών να ελέγχουν τις αναπαραγωγικές ζωές τους – με τον κάθε νόμο να είναι πιο εξωφρενικός από τον προηγούμενο – με τη δικαιολογία της «προστασίας των αγέννητων».

Ο πόλεμος εναντίων των γυναικών ξεκινάει στην αρένα της αναπαραγωγής, γύρω από την έκτρωση και την πρόσβαση στην αντισύλληψη. Όμως ο στόχος της δεξιάς είναι η υποχώρηση της ισότητας των γυναικών σε όλους τους τομείς –τόσο στην πράξη όσο και στη νομοθεσία. Αυτό ποικίλλει από το σημερινό αγώνα στη Γερουσία για το μπλοκάρισμα της επέκτασης του νόμου για τη Βία Κατά των Γυναικών, που ισχύει από το 1994, μέχρι την γκρίνια για την απόφαση για απαγόρευση των διακρίσεων λόγω φύλου που περιγράφεται στο νόμο για την εκπαίδευση του 1972.

Απαγορεύοντας τις εκτρώσεις

Ένα νέο κύμα νόμων σε επίπεδο πολιτείας περιλαμβάνει την απαγόρευση εκτρώσεων μετά την 20η βδομάδα (αν και περισσότερες από το 90% των εκτρώσεων πραγματοποιούνται μέσα στις πρώτες 12 βδομάδες) και απαιτεί μια περίοδο αναμονής –συνήθως 24 ωρών- μεταξύ μιας συμβουλευτικής συνεδρίας και της επέμβασης (δύσκολο και πιο δαπανηρό μέτρο για τις γυναίκες που ζουν στην επαρχία καθώς και εκεί όπου δεν υπάρχουν κλινικές εκτρώσεων). Μερικοί από τους συμβούλους δε, παρέχουν ανακριβείς πληροφορίες στις γυναίκες: σε εφτά πολιτείες η έμφαση δίνεται στον κίνδυνο ανάπτυξης καρκίνου του μαστού ενώ δεν υπάρχει καμία τέτοια σύνδεση και σε οχτώ απαιτείται να απαριθμηθούν οι αρνητικές επιπτώσεις της έκτρωσης, αλλά δεν αναφέρονται τα προβλήματα της εγκυμοσύνης.

Μέσα στα τελευταία δύο χρόνια σε διάφορες πολιτείες έχει προταθεί ένα νέο κύμα νόμων σχετικά με την υγεία που επηρεάζει τις γυναίκες –συνολικά 950 μέσα στο 2010, με τους 89 να έχουν ψηφιστεί και τον τελευταίο χρόνο 1100 με τους 135 να έχουν ήδη αρχίσει να εφαρμόζονται.

Η ποικιλία των νομοθετημάτων κυμαίνεται από τον περιορισμό της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία, μέχρι το κόψιμο της χρηματοδότησης για αντισύλληψη και το μπλοκάρισμα του δικαιώματος των γυναικών στην έκτρωση – ορίζοντας δαπανηρές, μη απαραίτητες και εξευτελιστικές διαδικασίες, όπως χρόνους αναμονής, υπέρηχους, ακόμα και εισβολή στο γυναικείο σώμα. Στην περίπτωση του Τέξας, ο υποχρεωτικός υπέρηχος για όλες όσες επιδιώκουν έκτρωση σημαίνει ότι, για μια διαδικασία πρώτου τριμήνου, ένα καλώδιο τοποθετείται μέσα στη μήτρα. Καθόλου περίεργο που οι φεμινίστριες τον έχουν αποκαλέσει «ο νόμος του κρατικού βιασμού»!

Σύμφωνα με τις προβλέψεις για το 2012, τουλάχιστον δέκα πολιτείες θα εισηγηθούν τροποποιήσεις στα συντάγματά τους που θα ορίζουν ότι τα έμβρυα είναι άτομα από τη στιγμή της σύλληψης. Αυτές, αν και μάλλον δε θα περάσουν μέσα στη χρονιά, ενισχύουν αυτού του είδους τη ρητορική. Από πολλούς εικάζεται ότι η πλειοψηφία στο Ανώτατο Δικαστήριο μπορεί να αναζητά την ευκαιρία να αντιστρέψει την υπόθεση Roe εναντίον Wade. Ο κυβερνήτης του Μισισιπή  Phil Bryant έχει δηλώσει ευθαρσώς ότι θέλει να δει την πολιτεία του ως «ελεύθερη από εκτρώσεις».

Τον Απρίλιο 2012 στην Αριζόνα τέθηκαν σε ισχύ τρεις νόμοι κατά των εκτρώσεων, μεταξύ των οποίων ένας που ορίζει την απαγόρευσή τους μετά τις 18-20 βδομάδες. Αν και οι περιπτώσεις γυναικών που προχωρούν σε έκτρωση μέσα σε αυτό το διάστημα είναι λιγότερες του 5%, συνήθως το κάνουν για ιατρικούς λόγους ή λόγω προβλημάτων πρόσβασης κατά το προηγούμενο διάστημα.

Ένας άλλος νόμος στην Αριζόνα ορίζει ότι το κράτος πρέπει να φτιάξει μια ιστοσελίδα που θα περιγράφει τους υποτιθέμενους κινδύνους της έκτρωσης και θα δείχνει έμβρυα σε διαφορετικά στάδια ανάπτυξης, έτσι ώστε οι γυναίκες και καλά να κατακλύζονται από τύψεις. Τα σχολικά πρωτόκολλα θα προωθούν πως ο πιο αποδεκτός τρόπος αντιμετώπισης μιας ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης για μια γυναίκα είναι να τη φέρει εις πέρας και να κανονίσει μια υιοθεσία.

Πριν από τριάντα χρόνια υπήρχαν περίπου 3000 κλινικές εκτρώσεων. Σήμερα είναι λιγότερες από 1800, ενώ σε μερικές πολιτείες δεν υπάρχει πρακτικά καμία. Όσο πιο μακριά χρειάζεται να ταξιδέψει μια γυναίκα για να κάνει έκτρωση τόσο μειώνεται το ποσοστό. Η απόσταση είναι προφανώς ένα ακόμα μεγαλύτερο εμπόδιο για τις λιγότερο προνομιούχες γυναίκες.

Κλινικές εκτρώσεων έχουν κλείσει εξαιτίας προδιαγραφών που ορίζουν να έχουν εγκαταστάσεις και διαδρόμους που να μοιάζουν με των νοσοκομείων, αν και είναι άσχετες με τον σκοπό τους. Σε μια σειρά από πολιτείες έχει εισαχθεί μια νομοθεσία που αποκόβει τις γυναίκες από εξετάσεις για καρκίνο του τράχηλου της μήτρας και HIV, συσκευές αντισύλληψης και ετήσιες εξετάσεις – επειδή η πρόσβασή τους στην περίθαλψη πραγματοποιείται μέσα από κλινικές Planned Parenthood[1] (Οικογενειακού Προγραμματισμού) και οι νομοθέτες θέλουν να θάψουν την οργάνωση.

Στο Τέξας οι κλινικές για τις φτωχές γυναίκες υποχρηματοδοτούνται και κλείνουν ως παράπλευρη απώλεια στον πόλεμο της δεξιάς ενάντια στην (οργάνωση) Planned Parenthood, αν και οι συγκεκριμένες κλινικές ούτε εκτρώσεις κάνουν ούτε και συνδέονται με την οργάνωση.

Από την ψήφιση της τροπολογίας Hyde το 1976, οι φτωχές γυναίκες που καλύπτονταν από το Medicaid[2] μπορούσαν να αιτηθούν για έκτρωση στην περίπτωση βιασμού, αιμομιξίας ή ιατρικής κατάστασης. Μόνο δεκαεπτά πολιτείες και η Περιφέρεια της Κολούμπια εξακολουθούν να χρηματοδοτούν τις εκτρώσεις τους. Με δικαιολογία το ότι σε ένα σύστημα που λειτουργεί με τους κανόνες της αγοράς οι φτωχές γυναίκες δεν «δικαιούνται» κάλυψης, οι δεξιοί χρησιμοποίησαν τη νίκη τους επί των πιο ευάλωτων για να επεκτείνουν την κατασταλτική νομοθεσία τους. Από τα 70 εκατομμύρια γυναικών στις ΗΠΑ που βρίσκονται σε αναπαραγωγική ηλικία, περισσότερες από τις μισές χρειάζονται αντισύλληψη. Περίπου 20 εκατομμύρια χρειάζονται υπηρεσίες υπό δημόσια χρηματοδότηση.

Μετά την πρόοδο στον περιορισμό της κάλυψης των εκτρώσεων με το ομοσπονδιακό νομοσχέδιο για την υγειονομική περίθαλψη, η ριζοσπαστική δεξιά μετέφερε τη μάχη σε επίπεδο πολιτειών. Πλέον εφτά πολιτείες απαγορεύουν στους ιδιώτες φορείς υγειονομικής ασφάλισης την κάλυψη των εκτρώσεων και δεκαπέντε απαγορεύουν και τις ανταλλαγές ασφάλισης από το να το πράξουν. Αν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δεν αναθεωρήσει το ζήτημα, περισσότερα νομοθετήματα σε επίπεδο πολιτειών θα περάσουν αυτούς τους περιορισμούς και οι ασφαλιστικές εταιρείες θα αποφασίζουν με βάση τα συμφέροντά τους ως επιχειρήσεις.

Καταστρέφοντας την υγεία των γυναικών

Ο νόμος για την Προστασία των Ασθενών και την Οικονομικά Προσιτή Περίθαλψη του 2010 απαιτεί όλα τα νέα προγράμματα για ιδιώτες παρόχους υγείας να καλύπτουν συμβουλευτικές συνεδρίες και υπηρεσίες που αφορούν την αντισύλληψη χωρίς έξοδα των δικαιούχων, όμως τα υπάρχοντα προγράμματα εξαιρούνται, εφόσον δεν υλοποιούνται σημαντικές αρνητικές αλλαγές, όπως η περικοπή των επιδομάτων. Αυτή τη στιγμή 28 πολιτείες απαιτούν οι ασφαλιστές που καλύπτουν συνταγογραφούμενα φάρμακα να καλύπτουν και φάρμακα ή συσκευές αντισύλληψης και οι 17 απαιτούν επίσης την κάλυψη των υπηρεσιών σε εξωτερικά ιατρεία.

Η στρατηγική όσων αντιπολιτεύονται τα αναπαραγωγικά δικαιώματα είναι ο διαχωρισμός της γκάμας των υπηρεσιών περίθαλψης που χρειάζονται οι γυναίκες κατά τη διάρκεια της ζωής τους και η εστίαση σε ένα στενό φάσμα. Στη συνέχεια, αναπαριστούν τις γυναίκες ως εγωίστριες ή αφελείς, που χρειάζονται κατάλληλη καθοδήγηση μέσω συμβουλευτικής για να πάρουν τη σωστή απόφαση. Εντωμεταξύ αναπαριστούν τους εαυτούς τους ως υπηρέτες της ηθικής με δικαίωμα επιβολής της άποψής τους.

Γενικά μιλώντας, η δεξιά εστιάζει την οργή της στις κλινικές και τους γιατρούς και παρουσιάζει τις γυναίκες ως «θύματα». Ωστόσο υπάρχουν νόμοι σε επίπεδο πολιτειών που φαινομενικά προστατεύουν τα έμβρυα και οι λίγες γυναίκες που κυοφόρησαν ενώ ήταν εθισμένες στα ναρκωτικά ή το αλκοόλ και δεν μπόρεσαν να απεξαρτηθούν έχουν κατηγορηθεί με κακοποίηση εμβρύου.

Οι περισσότεροι άνθρωποι αναγνωρίζουν ότι αυτό είναι περισσότερο ένα ζήτημα δημόσιας υγείας παρά ποινικό και έτσι αυτού του είδους η νομοθεσία έχει ατονήσει. Παρόλα αυτά πριν δύο χρόνια στην Ιντιάνα, η Bei Bil Shuai, μια έγκυος γυναίκα με κατάθλιψη επιχείρησε να αυτοκτονήσει. Σώθηκε από φίλους και στη συνέχεια έκανε τα πάντα για να εξασφαλίσει ότι το μωρό της θα επιβιώσει, ακόμα και να υποστεί καισαρική τομή, όμως το νεογέννητο πέθανε λίγο αργότερα. Η ίδια συνελήφθη και βρίσκεται εδώ και ένα χρόνο στη φυλακή, κατηγορούμενη σύμφωνα με το καθεστώς της πολιτείας για δολοφονίες (με την ποινή να κυμαίνεται από 45 χρόνια ως ισόβια) και το αντίστοιχο καθεστώς για πράξεις που οδηγούν στο θάνατο εμβρύου (με ποινή μέχρι τα 20 χρόνια).

Κάθε χρόνο στη χώρα μας (ΗΠΑ) 3 εκατομμύρια γυναικών θα έχουν μια απρογραμμάτιστη εγκυμοσύνη. Οι μισές από αυτές περίπου θα προχωρήσουν σε έκτρωση. Άλλες θα έχουν προβλήματα κατά την εγκυμοσύνη τους και όσες γεννήσουν θα χρειαστούν μια γκάμα υπηρεσιών. Όμως το κλίμα του μίσους της δεξιάς για τα δικαιώματα των γυναικών σε μια εποχή περικοπών θα έχει καταστροφικές συνέπειες για τις κλινικές περίθαλψης, με τα κέντρα φροντίδας για μωρά και παιδιά να είναι τα πρώτα που θα κοπούν.

Ο Rush Limbaugh[3] έχει προσφέρει σημαντικές υπηρεσίες στην κοινωνία με το να διεξάγει την άγρια μάχη κατά των δικαιωμάτων των γυναικών στο φως, μακριά από τα σκοτεινά δρομάκια των κρατικών νομοθετικών δωματίων όπου γίνονται τα χειρότερα εγκλήματα. Οι γυναίκες και όλοι οι υποστηρικτές των στοιχειωδών δικαιωμάτων συνεχίζουν να αγωνίζονται ενάντια σε αυτή την «αστυνομία της κρεβατοκάμαρας».

Στην προσπάθειά τους να διαχωρίσουν και να ελέγξουν τις γυναίκες, οι δεξιοί έχουν υπολογίσει λάθος. Κάθε μεγάλο βήμα στην κατεύθυνση προς τη νομική ισότητα των γυναικών – από το δικαίωμα της ψήφου μέχρι την απαγόρευση της διάκρισης με βάση το φύλο και τον περιορισμό του ελέγχου της κυβέρνησης πάνω στην αναπαραγωγική ζωή κάθε γυναίκας- κερδήθηκαν και διατηρήθηκαν μέσα από λαϊκούς αγώνες.

Πηγή: Against the Current

 


[1] Μη κερδοσκοπική οργάνωση που παρέχει υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας, όπως εξετάσεις και συμβουλευτική, καθώς και εκτρώσεις.

[2] Πρόγραμμα περίθαλψης για κάποιες μερίδες πολιτών από τα φτωχότερα στρώματα. Η χρηματοδότηση είναι μεικτή, ομοσπονδιακή και πολιτειακή και την εποπτεία έχουν οι πολιτείες.

[3] Πολύ γνωστός στις ΗΠΑ συντηρητικός και αντι-φεμινιστής πολιτικός σχολιαστής

Έκθεση φωτογραφίας 4. (Α)ΟΡΑΤΕΣ ΠΟΛΕΙΣ, η ποίηση της καθημερινότητας.

Μικρή συζήτηση της Βέρας Σιατερλή με την Ελένη Ανυφαντάκη 

Από τις 23 Νοέμβρη και μέχρι τις 16 Δεκέμβρη 2012 στην γκαλερί M55 projects θα φιλοξενηθεί η έκθεση φωτογραφίας των Ελένη Ανυφαντάκη, Άκη Δέτση, Δημήτρη Μυτά και Βασίλη Πρωτοπαπά. Τέσσερεις πολίτες, τέσσερεις «πόλεις», τέσσερεις διαφορετικές φωτογραφικές προσεγγίσεις συγκροτούν το υλικό αυτής της έκθεσης με τίτλο (Ιn)Visible Cities – 4 (Α)ΟΡΑΤΕΣ ΠΟΛΕΙΣ, η ποίηση της καθημερινότητας.

Με αφορμή τα εγκαίνια της έκθεσης, η Βέρα Σιατερλή συνομιλεί με την φωτογράφο Ελένη Ανυφαντάκη για την τέχνη και όσα την εμπνέουν. Για την ίδια η πόλη δεν είναι κάτι ακίνητο και χειροπιαστό, κάτι συγκεκριμένο και απόλυτο, αλλά μια οντότητα με συγκεχυμένες όψεις, παράξενες νεφελώδεις σκιές, σώματα άυλα και ακέφαλες μορφές. Η Ελένη μας λέει ότι «στον κόσμο των ονείρων είμαστε όλοι ξένοι. Και μόνοι». Οι μεταφυσικές εικόνες της φωτογράφου, ένα φαντασμαγορικό ταξίδι-περιήγηση μέσα στη νύχτα, ισορροπούν σε μια λεπτή γραμμή που χωρίζει ή συνδέει το όνειρο με την πραγματικότητα.

Πώς ξεκίνησες να εκφράζεσαι καλλιτεχνικά μέσα από την φωτογραφία;

Πάντα έλεγα -και λέω- ότι οι εικόνες οι φωτογραφικές, αφής στιγμής γεννηθούν, αυτονομούνται απ’ το τον γεννήτορά τους και τραβάν το δρόμο τους στον μικρόκοσμο (ή μεγάκοσμο) των εικόνων και της εικονοποίησης. Ο δημιουργός (ας δεχτώ τον όρο) “μίλησε” άπαξ μέσα από την αναπαράσταση του κόσμου (του), δηλαδή μέσα από το φωτογραφικό του εγχείρημα και αυτό είναι που κρίνεται όταν εκτίθεται. Κι αν η φωτογραφική αναπαράσταση που “προτείνεται” γεννά κάποιου είδους συγκίνηση -διευκρινίζω, καλλιτεχνική, ως υπέρβαση και μεταμόρφωση του πραγματικού, ότι κι αν σημαίνει αυτό- το εγχείρημα έχει πετύχει ή, διαφορετικά περνά αδιάφορο ως “κάτι το ωραίον”, κατάλληλο για διακόσμηση (εντάξει, τα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετα, αλλά λέμε τώρα…). Η περί αυτών κρίση και ο συναφής στοχασμός συγκροτεί αυτό που λέμε φωτογραφικό λόγο. Σ’  αυτό το πεδίο είναι που εγώ στέκομαι, εκεί στοχάζομαι.

Ξεκινάς να φωτογραφίζεις γιατί πολύ απλά θέλεις να δεις τον κόσμο φωτογραφημένο, έχει όλη τη γλύκα της αναρώτησης του πώς-θα-ήταν-αυτό-αν κλπ, και σιγά-σιγά στήνεις ένα δικό σου σύμπαν. Αυτό είναι το ένα. το εκτελεστικό, ας πούμε. Η καλλιτεχνική έκφραση; Δε ξέρω, δεν την παραγγέλνεις στον εαυτό σου. Εσύ απλά συνεχίζεις να φωτογραφίζεις και κάποια στιγμή αντιλαμβάνεσαι (όχι έγκαιρα, πάντα) ότι ο φωτογραφημένος σου κόσμος  έχει απομακρυνθεί από την πραγματικότητα σε βαθμό  αυτονόμησης. Αυτό. Κι εδώ μπαίνει το θέμα της παραγωγής της συγκίνησης, αν ο κόσμος αυτός των εικόνων σου καταφέρει να “κουνήσει” κάτι μέσα στο θεατή του, να προκαλέσει μια ανησυχία, ένα ξεβόλεμα, το αίσθημα του ανοίκειου.

Ο τρόπος επιλογής του φωτογραφικού σου αντικείμενου είναι περισσότερο συλλογική μνήμη ή ατομικό βίωμα;

Δεν τα ξεχωρίζουμε, τα ξεχωρίζουμε; Εγώ, πάντως, όχι. Θα προσπαθήσω να συνοψίσω ως εξής: “χωρίς περίσκεψιν”, που λέει και ο ποιητής, το ενδιαφέρον μου το απορρόφησε η μεταμόρφωση αρχικά (σώματα, φιγούρες, πρόσωπα, τοπία που καταλήγουν στο όριο του αναγνωρίσιμου) και στη συνέχεια η φθορά -τουλάχιστον εγώ αυτό βλέπω, γύρω μου και άρα δε μπορώ παρά να το …επιδιώκω, συνειδητά ή ασύνειδα, και στις εικόνες (πώς μπορεί να διαχωριστεί μετά απ αυτά το συλλογικό από το ατομικό βίωμα;).

Ποιά είναι κατά τη γνώμη σου η πιο ουσιαστική εικαστική παρατήρηση που θα έκανες για το έργο σου;

Η φθορά ως αλλοίωση υλικών άρα και όψεων, και η φθορά ως ποιότητα της ύπαρξης, του τρόπου του υπάρχειν, η μοναξιά, η απογύμνωση από σχέσεις, ενδεχόμενα ο αφανισμός ως μη αναστρέψιμη μελλοντική εκδοχή αφού οι υπάρξεις μένουν μόνες και αστήρικτες οδεύοντας προς το απροσδιόριστο κάπου ή στο πουθενά. Και πάνω απ’ όλα αυτά, η ανησυχία ότι παντού ελλοχεύει κάποιος κίνδυνος -στα μουλωχτά, ύπουλα, αδιόρατα, θα έρθει κάτι κάποτε και θα “κλέψει” κάθε καλή στιγμή, θα “βρωμίσει” κάθε επιφάνεια.

Είναι το έργο σου αποτέλεσμα μιας γυναικείας ματιάς; κι αν ναι σε τι αφορά αυτό;

Νοιώθω ότι, παράλληλα, όλο αυτό το ζοφερό σκηνικό -που δεν ξεχνώ ότι είναι μια κατασκευή- λειτουργεί κατά κάποιο τρόπο και λυτρωτικά πάνω μου (σε μένα, έτσι;), με την έννοια της εξοικείωσης με τον κοινό μας -ως ανθρώπινα όντα- ορίζοντα, την αναπόφευκτη φθορά, την αλλοίωση στα δεδομένα ζωής.

Μιλάμε για χειροπιαστά πράγματα, τίποτα το μεταφυσικό. Μιλάμε για βιώματα. Και σκέφτομαι, για να έρθω και στο πνεύμα των ερωτήσεων, ότι οι γυναίκες ως γεννήτορες έχουν δικό τους, πιο οξυμένο, πιο “καλοακονισμένο” τρόπο πρόσληψης της διαδικασίας της φθοράς.

Όταν γεννάς, σε στιγματίζει η γνώση ότι “αυτό”, το γέννημα, έχει πεπερασμένα όρια ζωής, θα κάνει τον κύκλο του και θα φθαρεί γιατί έτσι είναι η τάξη των πραγμάτων: δεν είσαι αιώνια και τίποτα δεν είναι αναλλοίωτο και στατικό.

Αυτό, ως γυναίκα, δε γίνεται να το παραβλέψεις, κουβαλάς τη γνώση αυτή μαζί σου στις αποσκευές σου μια ζωή (πάλι το συλλογικό/ατομικό). Αυτή η συμφιλίωση με τη φθορά, με τον θάνατο εν τέλει, είναι κατ’ ουσίαν η συμφιλίωση με τη ζωή. Κι ακόμα τούτο -σχετικοποιώντας την ύπαρξή σου, καθίστασαι ον ιστορικό. είναι το πρώτο βήμα για τη σύνδεσή σου με την Ιστορία.

 

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 23 Νοέμβρη στις 20.00

Ώρες λειτουργίας: Τρίτη-Παρασκευή 18.00-21.00 και Σάββατο-Κυριακή: 11.00-15.00

Μ55 Projects, Μαυρομιχάλη 55, 10680 Αθήνα, Τηλ: 210-3624856, contact@m55projects.gr, ninakassianou@hotmail.com

Συρρίκνωση δικαιωμάτων για τις γυναίκες

Της Αφροδίτης Σταμπουλή

Η διάσταση του φύλου είναι κάτι που η κυβέρνηση υποβαθμίζει συστηματικά στο σύνολο του δημόσιου βίου, όπως φαίνεται από τη σύνθεσή της, όπως φάνηκε από τις προγραμματικές της δηλώσεις, όπως φαίνεται και από τον προϋπολογισμό της για το 2013.

Ο προϋπολογισμός βαθαίνει την ύφεση και εκτοξεύει την ανεργία στα ύψη, ανεργία που ήδη βρίσκεται στο 27% για τις γυναίκες (με 25% μέσο όρο) και 62% για τις νέες γυναίκες μέχρι 24 ετών (με 58% μέσο όρο). Η λύση που πρότεινε ο εποπτεύων τη Γενική Γραμματεία Ισότητας υφυπουργός Εσωτερικών συνοψίζεται σε προγράμματα για την καταπολέμηση της γυναικείας ανεργίας μέσω της ανάπτυξης της γυναικείας επιχειρηματικότητας. Τι προοπτικές έχουν όμως οι νέες επιχειρήσεις σε μια χώρα όπου καταστήματα κλείνουν καθημερινά, ενώ όλο και περισσότεροι κάτοικοι διαθέτουν όλο και λιγότερα χρήματα για να αγοράσουν οτιδήποτε, δεν φαίνεται να απασχολεί τον κ. υφυπουργό.

Ο προϋπολογισμός επίσης περικόπτει κεντρικά τις κοινωνικές δαπάνες και στραγγαλίζει τους ΟΤΑ με την παράνομη παρακράτηση θεσμοθετημένων πόρων τους, με τους οποίους ικανοποιούσαν σε τοπικό επίπεδο ορισμένες κοινωνικές ανάγκες, εξαναγκάζοντας τις γυναίκες να επιστρέψουν στους παραδοσιακούς τους ρόλους. Η φύλαξη των παιδιών και η φροντίδα των ηλικιωμένων και των αρρώστων παύουν να είναι ευθύνη της πολιτείας και έργο επαγγελματιών και ξαναγίνονται αυτονόητο «γυναικείο καθήκον» σύμφωνα με την κλασική πατριαρχική αντίληψη. Η μετατροπή της «βοήθειας στο σπίτι» σε «κατ’ οίκον φροντίδα συνταξιούχου» δεν σημαίνει μόνο τον αποκλεισμό των μη συνταξιούχων. Με προϋποθέσεις συμμετοχής α) την αναπηρία σε ποσοστό τουλάχιστον 67% ή ηλικία άνω των 78ετών και β) το να διαβιούν μόνοι ή με μέλος της οικογένειας που πληροί τις ίδιες προϋποθέσεις, σημαίνει ότι (αφού είναι συνηθισμένο το φαινόμενο στην κοινωνία μας η σύζυγος να είναι λίγα ή περισσότερα χρόνια νεότερη από τον σύζυγο) μια 75χρονη αυτοεξυπηρετούμενη αφήνεται να φροντίζει μόνη της έναν 77χρονο σύζυγο με αναπηρία μικρότερη του 67% μέχρι να κλείσει η ίδια τα 78. Οι υπάρχουσες δομές υποστήριξης των γυναικών θυμάτων βίας αφήνονται να κλείσουν υποχρηματοδοτούμενες. Όσο για τα χρηματοδοτούμενα από το ΕΣΠΑ προγράμματα, οι ήδη ελλειμματικοί ΟΤΑ δεν τολμούν να τα αναλάβουν έχοντας επίγνωση ότι δεν θα μπορέσουν να τα συνεχίσουν, όπως θα οφείλουν να κάνουν μετά το τέλος της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης.

Η εισαγωγή νομοσχεδίου με τίτλο «Εφαρμογή της αρχή της ίσης μεταχείρισης ανδρών και γυναικών κατά την άσκηση αυτοτελούς δραστηριότητας» (πρόκειται για εναρμόνιση με ευρωπαϊκή Οδηγία) φέρνει το καλό νέο ότι «στις αυτοαπασχολούμενες γυναίκες μπορεί να χορηγείται επίδομα μητρότητας ώστε να διακόπτουν τη δραστηριότητά τους για 14 εβδομάδες» – αν και η ευρωπαϊκή Οδηγία λέει πρέπει να χορηγείται. Το κακό νέο είναι ότι το ύψος του επιδόματος θα εξαρτηθεί από το τι μπορούν να πληρώσουν τα ξεπουπουλιασμένα από το PSI ταμεία, που χάνουν συνέχεια ασφαλισμένους και εισφορές. Όταν ο υφυπουργός Υγείας όλο καμάρι αναφέρει δεδομένα, που κατά την κρίση του επιβεβαιώνουν την «εξυγίανση» του ΕΟΠΥΥ, μεταξύ των οποίων η εξοικονόμηση 150 εκατ. ευρώ από φάρμακα, που τώρα αγοράζονται ιδιωτικά διότι αυτοί και αυτές που τα χρειάζονται δεν έχουν πια ασφάλιση, δεν μας λέει αν περιλαμβάνονται στο ποσό φάρμακα που αφορούν την αναπαραγωγική υγεία των γυναικών όπως το αντισυλληπτικό χάπι ή πολλά σκευάσματα τοπικής χρήσης, που είτε δεν ήταν από καιρό είτε παύουν καθημερινά να είναι συνταγογραφούμενα. Δεν μας λέει για το επίδομα τοκετού, που παρακρατείται πλέον από τα κρατικά νοσοκομεία ως νοσήλειο, όταν υπάρχει, και απαιτείται από τη λεχώνα (όχι ευτυχώς με όμηρο το νεογνό, πλέον) όταν δεν υπάρχει. Μάλλον ο προϋπολογισμός του υπουργείου δεν επιτρέπει επάνοδο στο προηγούμενο καθεστώς.

Η περικοπή του προϋπολογισμού της ΓΓΙΦ «μόνο» κατά 500.000 ευρώ, δηλαδή «μόνο» κατά 17,5%, πιθανόν να σημαίνει «μόνο» την απώλεια ορισμένων θέσεων συμβασιούχων. Όμως η ακύρωση προγράμματος παραγωγής καλλιτεχνικών έργων με θέμα την ισότητα με την αιτιολογία ότι έχει «περιορισμένο κοινωνικό όφελος» δείχνει μια μάλλον περίεργη αντίληψη του κοινωνικού οφέλους.

Σφαγιάζονται, λοιπόν, και όσο εξαρτάται από τον προϋπολογισμό, τα γυναικεία δικαιώματα, μαζί με τα διακαιώματα όλων των κατοίκων της χώρας, γυναικών και ανδρών, μεταναστών/τριών και Ελλήνων/ίδων, για να μειωθεί το έλλειμμα και να εξασφαλιστεί η δόση, η δόση που η κυβέρνηση κόπτονταν ότι αν δεν ερχόταν την περασμένη Δευτέρα, θα απειλούνταν η επιβίωσή μας. Νά όμως που η δόση δεν ήρθε ούτε αυτή τη Δευτέρα, μάλλον δεν θα έρθει ούτε την επόμενη Δευτέρα και ίσως κάτι να γίνει και να έρθει κάποια δόση πριν τη Δευτέρα Παρουσία, αλλά και τότε θα πρέπει να την ξοφλάμε με το μήνα και με ρήτρα… ξεπουληματικότητας. Στο μεταξύ, όλο και περισσότερες γυναίκες συνειδητοποιούν αυτό που λέει ο Μπρεχτ: «Είτε φταις είτε όχι, αν δεν μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις». Και, με τη σιγουριά ότι δεν φταίνε, παλεύουν αποφασισμένες να ζήσουν.

Πηγή: Αυγή

Παγκόσμια ημέρα μνήμης Διεμφυλικών 2012

Το Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών (Σ.Υ.Δ.), σας προσκαλεί την Τρίτη 20 και Τετάρτη 21 Νοεμβρίου 2012, ώρες 17:00-21.00, στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, Αμφιθέατρο Αντώνης Τρίτσης, Ακαδημίας 50, Αθήνα, στην διημερίδα εκδηλώσεων αφιερωμένων στην Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης των Διεμφυλικών ατόμων.

Η Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης Διεμφυλικών, πραγματοποιείται για τρίτη συνεχή χρονιά στην Ελλάδα, και είναι ημέρα μνήμης για όσα διεμφυλικά / τρανς άτομα υπήρξαν θύματα τρανσφυλοφοβικού μίσους, εγκλημάτων και βίας, αλλά και αφύπνισης για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν τα διεμφυλικά άτομα στην καθημερινότητά τους.

Για περισσότερες πληροφορίες, καθώς και το πρόγραμμα της εκδήλωσης απευθυνόμαστε στο:

 

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΥΠΟΣΤΗΡΙΞΗΣ ΔΙΕΦΜΥΛΙΚΩΝ

Ζαν Μωρέας 17, Κουκάκι, Αθήνα, 11741

Τηλ. επικοινωνίας: 6944820441

http://www.transgender-association.gr/

transgender.support.association@gmail.com

Πρόσκληση σε εκδήλωση: ο ρόλος των γυναικών στην αραβική άνοιξη

Δημοσιεύουμε την πολύ ενδιαφέρουσα πρόσκληση σε εκδήλωση της Διεθνούς Αμνηστίας

Ο ρόλος των γυναικών στην Αραβική Άνοιξη

 

Στο πλαίσιο της δράσης της για τα δικαιώματα των γυναικών στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική και με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών (25/11), η Διεθνής Αμνηστία διοργανώνει την εκδήλωση «Ο ρόλος των γυναικών στην Αραβική Άνοιξη», την Παρασκευή, 23 Νοεμβρίου, ώρα 19:00, στο Ινστιτούτο Θερβάντες (Μητροπόλεως 23, Αθήνα).

Από τις απαρχές των εκρηκτικών διαδηλώσεων στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, οι γυναίκες έπαιξαν καταλυτικό ρόλο στη διοργάνωση των συγκεντρώσεων, τη μεταφορά πληροφοριών σε διεθνή μέσα ενημέρωσης και τη φροντίδα των τραυματιών. Πολλές διαδηλώτριες υπέστησαν παρενοχλήσεις, κακομεταχείριση, συλλήψεις και βασανιστήρια, επειδή άσκησαν τα θεμελιώδη δικαιώματα της συνάθροισης και της ελεύθερης έκφρασης. Στην εκδήλωση θα συζητηθούν ο ρόλος των γυναικών στην Αραβική Άνοιξη και η κατάσταση των δικαιωμάτων τους σήμερα, δύο χρόνια μετά.

Θα μιλήσουν:

Ντορέττα Αστέρη, πρόεδρος του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας

Συμμετοχή των Γυναικών σε Διαδηλώσεις στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική και οι δράσεις αλληλεγγύης της Διεθνούς Αμνηστίας

Κλεοπάτρα Γιούσεφ, αιγυπτιακής καταγωγής ερευνήτρια σε θέματα μεταναστευτικής πολιτικής και ισότητας των φύλων

«Η Αραβική Άνοιξη μέσα από τα μάτια των γυναικών. Ιστορίες Γυναικών από την Αίγυπτο»: Ανάλυση του ρόλου της γυναίκας από την αρχή των εξεγέρσεων στην Αίγυπτο μέχρι και σήμερα. Η ομιλία θα περιλαμβάνει και παρουσίαση οπτικοακουστικού υλικού.

Ιωάννης Θ. Μάζης, καθηγητής, Φιλοσοφική Σχολή, Τμήμα Τουρκικών και Σύγχρονων Ασιατικών Σπουδών, Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών

Ο ρόλος των γυναικών στο Ισλάμ

Σάρα Μακμπέρ, Συντονίστρια Προγράμματος των Γιατρών Χωρίς Σύνορα (MSF) για την υποστήριξη γυναικών θυμάτων βίας στο Μαρόκο

Τα κρυμμένα θύματα της βίας: γυναίκες μετανάστριες δίχως έγγραφα, θύματα σεξουαλικής και σωματικής βίας στο Μαρόκο, η ανταπόκριση των MSF, το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης και οι προοπτικές καλύτερης ανταπόκρισης των αναγκών τους.

Heydar Amal, πρόσφυγας από το Χαλέπι της Συρίας, αιτούσα άσυλο στην Ελλάδα

Η ζωή των γυναικών στη Συρία

 

Θα κάνουν παρέμβαση:

Ahdaf Soueif, αιγύπτια συγγραφέας, πολιτική και πολιτισμική σχολιάστρια σε διεθνή μέσα ενημέρωσης, συγγραφέας των βιβλίων «Κάιρο: Η πόλη μου, η επανάστασή μας (Cairo: My City, Our Revolution)» και «Ο Χάρτης της Αγάπης (The Map of Love)».

Η φωτογράφος Στεφανία Μιζάρα θα παρουσιάσει φωτογραφίες και video από αποστολές και ταξίδια στην Αίγυπτο, τη Συρία και την Παλαιστίνη. Επίσης, θα παρουσιάσει συνεντεύξεις γυναικών προσφύγων από τη Συρία οι οποίες διέφυγαν στην Ελλάδα και μένουν προσωρινά στο Κέντρο Υποδοχής Αιτούντων Άσυλο Αλλοδαπών στο Λαύριο.

 

Θα προβληθούν, επίσης, φωτογραφίες και βίντεο από αποστολές της Διεθνούς Αμνηστίας στη Συρία και την Αίγυπτο.

 

Η αναίρεση στον Άρειο Πάγο για Σανιέ Οσμάνογλου

Έγινε στις 13-11 στον Άρειο Πάγο η αναίρεση της καταδικαστικής απόφασης του Εφετείου για την Σανιέ Οσμάνογλου, η οποία έχει καταδικαστεί σε 10 χρόνια φυλάκισης για τον φόνο του συζύγου της το 2003, χωρίς να ληφθεί υπόψιν ότι η πράξη έγινε σε κατάσταση αυτοάμυνας. Την απόφαση του Αρείου Πάγου θα έχουμε μέσα σε διάστημα 2-4 μηνών, σύμφωνα με την εκτίμηση του αναιρεσιολόγου δικηγόρου, ενώ η επανάληψη της δίκης στο Εφετείο θα γίνει εφόσον ο Άρειος Πάγος δεχθεί τα νομικά επιχειρήματα της αναίρεσης. Εάν και εφόσον αποφασιστεί δεύτερη εκδίκαση από το Εφετείο, αυτή θα ορισθεί αρκετά μακριά, ίσως και σε ένα χρόνο. Στο μεταξύ, έχει γίνει αίτημα προσωρινής αποφυλάκισης της Σανιέ.

Για πλήρη ενημέρωση σχετικά με την υπόθεση, βλ. Παλαιότερη ανακοίνωση της Πρωτοβουλίας μας, Μαρτίου 2012, η οποία είναι αναρτημένη και στο Φύλο Συκής

Η αναίρεση απαιτούσε παράβολο 2000 ευρώ, ενώ ο αναιρεσιολόγος μας έκανε έκπτωση 300 ευρώ, τα οποία ήταν η δική του συμβολή. Συνεπώς, μαζεύονται 1700 ευρώ, είμαστε ήδη κοντά στην ολοκλήρωση του εράνου, αλλά παρακαλούμε όποια-όποιον μπορεί να συμβάλει, να στείλει μέιλ στο info@fylosykis.gr, για να κανονίσουμε τις λεπτομέρειες. Η συλλογή των χρημάτων αυτή τη δύσκολη εποχή έγινε σε συνεργασία της Πρωτοβουλίας μας με το Κέντρο Έρευνας και Δράσης για την Ειρήνη.

Αθήνα, 14-11-12

Ιρλανδία: Οργή για το θάνατο γυναίκας στην οποία δεν επετράπη η άμβλωση

«Εδώ είναι χώρα Καθολικών»

Οργή έχει προκαλέσει στην Ιρλανδία ο θάνατος από σηψαιμία μίας 31χρονης γυναίκας, στην οποία οι γιατροί δεν επέτρεψαν να προχωρήσει σε άμβλωση, παρόλο που οι ίδιοι είχαν διαπιστώσει επιπλοκές στην εγκυμοσύνη.

Οι υγειονομικές αρχές διεξάγουν έρευνα για την υπόθεση, ενώ ανεξάρτητη έρευνα ξεκίνησε και η διοίκηση του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου στο Γκάλγουεϊ, όπου η άτυχη γυναίκα άφησε την τελευταία της πνοή.

Όπως αναφέρει ο Guardian, η υπόθεση προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων και επανέφερε στο προσκήνιο το θέμα των αμβλώσεων που είναι παράνομες στην Ιρλανδία, εκτός εάν κινδυνεύει η ζωή της μέλλουσας μητέρας.

Σύμφωνα με τις καταγγελίες του συζύγου της, η γυναίκα βρισκόταν στη 17η εβδομάδα της κύησης όταν στις 21 Οκτωβρίου επισκέφθηκε το νοσοκομείο με έντονους πόνους στην πλάτη. Οι γιατροί διαπίστωσαν ότι υπήρχαν επιπλοκές στην εγκυμοσύνη και επρόκειτο να αποβάλει.

Παρά τις συνεχείς εκκλήσεις της γυναίκας επί τρεις ημέρες, οι γιατροί αρνήθηκαν να τερματίσουν την κύηση, υποστηρίζοντας ότι η καρδιά του εμβρύου δεν είχε σταματήσει. «Εδώ είναι χώρα Καθολικών» της είπαν, σύμφωνα με τα λεγόμενα του συζύγου.

Η καρδιά του εμβρύου σταμάτησε να λειτουργεί λίγες ημέρες μετά. Οι γιατροί πήραν το νεκρό έμβρυο, αλλά στις 28 Οκτωβρίου η 31χρονη πέθανε από σηψαιμία.

Πηγή: Τα Νέα

Δίωξη του PRIDE της Θεσσαλονίκης

Το παρακάτω δελτίο τύπου μόλις έφτασε στα μέιλ μας και το δημοσιεύουμε ως έχει.

Στις 15 Νοέμβρη θα δικαστεί η HOMOphonia για… διατάραξη κοινής ησυχίας τη δεύτερη μέρα του Pride Θεσσαλονίκης του 2012.  Συγκεκριμένα εκδικάζεται το κλητήριο θέσπισμα που θυροκολλήθηκε στο σπίτι του Γιάννη Πρώιου, μέλους της συλλογικότητας που οργάνωσε το Pride, ο οποίος είχε δηλώσει υπεύθυνος για οποιοδήποτε πρόβλημα παρουσιαστεί.

Λόγω της παραχώρησης του πεζόδρομου της οδού Αγίας Σοφίας για μία και μόνο ημέρα, ήμασταν αναγκασμένοι να ξεκινήσουμε και να ολοκληρώσουμε όλες τις εργασίες υπό την πίεση αυτού του ελάχιστου χρονικού διαστήματος που μας είχαμε στη διάθεσή μας (στήσιμο των περιπτέρων, της σκηνής και οτιδήποτε χρειαζόταν). Στον χώρο υπήρχαν λιγοστά άτομα λόγω της μεσημεριανής ώρας, ένας εκ των οποίων και ο σκηνογράφος του Pride, Γιάννης Πρώιος. Την συγκεκριμένη ώρα χρειάστηκε να στηθεί ο ήχος επί της σκηνής και να γίνει μια τελική δοκιμή του. Μέσα στα ελάχιστα αυτά λεπτά, δυνάμεις που εναντιώνονταν στην πραγματοποίηση του Φεστιβάλ Υπερηφάνειας φρόντισαν να καλέσουν την Αστυνομία, η οποία ήρθε τάχιστα λόγω της μηδαμινής απόστασης του αστυνομικού τμήματος (πλ. Αριστοτέλους) από τον χώρο των εκδηλώσεων. Όταν οι αστυνομικοί διαπίστωσαν πως πρόκειται για τεστ ήχου, μάς διαβεβαίωσαν ότι ζητούν τα στοιχεία του Γιάννη Πρώιου μόνο για τυπικούς λόγους και ότι δεν συντρέχει κανένας λόγος ανησυχίας.

Να σημειωθεί πως εξαιτίας των εμπρηστικών δηλώσεων ορισμένων κύκλων που “δεν επιθυμούσαν” να διεξαχθεί το 1ο Φεστιβάλ ομοφυλόφιλης υπερηφάνειας (Gay Pride), τα μέλη και οι εθελοντές της HOMOphonia ήμασταν ιδιαίτερα προσεκτικοί όσον αφορά ζητήματα σεβασμού των ωρών κοινής ησυχίας και της καθαριότητας του χώρου. Λαμπρό παράδειγμα αυτής της στάσης είναι το γεγονός πως με το πέρας των εκδηλώσεων, παραδώσαμε τον δημόσιο χώρο πεντακάθαρο, χωρίς να υπάρχει ούτε ένα χαρτάκι πεταμένο κάτω.

Εμείς που οργανώσαμε περήφανοι αυτή την εκδήλωση απαίτησης σεβασμού και ισονομίας για τους ομοφυλόφιλους, δεν θα μπορούσαμε να μην σεβαστούμε τη χρήση του δημόσιου χώρου, τους συμπολίτες μας, τους καταστηματάρχες της περιοχής. Και επειδή από τα γεγονότα κρίνεται κανείς, όλοι οι καταστηματάρχες της περιοχής μάς συνεχάρησαν για την άρτια διοργάνωση και την πολιτισμένη συμπεριφορά. Βέβαια, δεν μπορεί να ισχυριστεί κανείς το ίδιο για τη θλιβερή εικόνα ελάχιστων ατόμων, οι οποίοι καθοδηγούμενοι από την άγνοια και το μίσος σε κάθε τι διαφορετικό, επιδίωξαν να ματαιώσουν το Gay Pride, και μάλιστα με τρόπο που δεν συνάδει σε μια σύγχρονη, δημοκρατική και πολιτισμένη κοινωνία.

Όποιοι και να κρύβονται πίσω απ’αυτές τις ενέργειες, δηλώνουμε πως δεν πτοούμαστε. Εμείς που οργανώσαμε το 1ο μαζικότατο Φεστιβάλ Υπερηφάνειας (με συμμετοχή 3000 διαδηλωτών στην πορεία) θα συνεχίσουμε με το ίδιο πάθος να διεκδικούμε το αυτονόητο: Το δικαίωμα στη διαφορετικότητα και στο σεβασμό αυτής, και την κατοχύρωση ίσων δικαιωμάτων για τους ομοφυλόφιλους, τις λεσβίες και τους/τις τρανς, σε μια πόλη με ιστορία συνύπαρξης και σεβασμού στο διαφορετικό. Η συλλογικότητά μας, η HOMOphonia, είναι εδώ και θα είναι εδώ στον αγώνα υπεράσπισης των ΛΟΑΤ δικαιωμάτων. Είναι εδώ και ήδη ετοιμάζει με μεγαλύτερο πάθος και ευθύνη το 2ο Φεστιβάλ Υπερηφάνειας (Lgbt Pride).

… Τίποτα δεν μπορεί να σταματήσει έναν αγώνα δίκαιο,

και τέτοιος είναι ο δικός μας αγώνας.

homophonia.thess.pride@gmail.com

www.facebook.com/thesalonikipride