Subscribe via RSS Feed

Πώς να παραδώσετε εύκολα και γρήγορα μαθήματα ομοφοβίας μέσα από μια συνέντευξη

smash patriarchy and homophobia

Παρά τη συγνώμη που έσπευσε να ζητήσει ο κύριος Γιακουμάτος -και αυτό μόνο μετά τη δημόσια κατακραυγή και την πίεση από το ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα- το κείμενό μας αυτό (που γράφτηκε λίγες ώρες πριν από την αναδίπλωση του εν λόγω κυρίου) διατηρεί την αξία του. Στεκόμαστε και θα στεκόμαστε πάντοτε απέναντι σε κάθε ομοφοβική κραυγή που έρχεται σε κόντρα ακόμα και με τις στοιχειώδεις κατακτήσεις του αντιρατσιστικού και ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος

 

Πώς να παραδώσετε εύκολα και γρήγορα μαθήματα ομοφοβίας μέσα από μια συνέντευξη

Η συνέντευξη που παραχώρησε ο κύριος Γιακουμάτος (στην κυρία Σάσα Σταμάτη) υπήρξε πολλαπλώς «χρήσιμη». Τι μάθαμε μέσα από αυτήν;

Μάθαμε από έναν γιατρό ότι η ομοφυλοφιλία είναι δεν είναι μόνο «αρρώστια», αλλά είναι και «κολλητική». Μεταδίδεται, δηλαδή. Με ποιον τρόπο; είναι η ερώτηση που θα απηύθυνε ένας λογικός άνθρωπος. Όμως και σε αυτό έχει απάντηση ο κύριος Γιακουμάτος. Με το «παράδειγμα» ενός επιτυχημένου ομοφυλόφιλου, το οποίο βλέπει ένα παιδί και σπεύδει να το μιμηθεί.

Μάθαμε επίσης ότι οι ομοφυλόφιλοι δεν μπορούν να είναι «επιτυχημένοι» στη ζωή τους. Σε τελευταία ανάλυση, ποιοι είναι αυτοί που τολμούν να υπερβούν το περιθώριο, στο οποίο η κοινωνία και το σύστημα τούς έχουν βολικά τακτοποιήσει; Ποιοι είναι αυτοί που έχουν το θράσος να είναι κάτι περισσότερο από το αντικείμενο της κοινωνικής χλεύης, από μια καρικατούρα, από ένα αντιπαράδειγμα;

Μάθαμε τέλος ότι υπάρχουν και κατηγορίες ομοφυλόφιλων (που ούτε εμείς δεν τις είχαμε σκεφτεί). Μπήκε στον κόπο λοιπόν να εξηγήσει «ιατρικά» σε όλες και όλους εμάς τους αδαείς ότι υπάρχουν «οι επίκτητοι και οι συγγενείς, οι οποίοι γεννιόνται έτσι και δεν μπορεί να αλλάξει τίποτα». Κάτι σα χαμένη υπόθεση, δηλαδή.

Εμείς, λοιπόν, οι χαμένες υποθέσεις αυτού του κόσμου, οι «επίκτητοι και συγγενείς» ΛΟΑΤΚΙΑ+[1] άνθρωποι, απαντάμε στον κάθε κύριο Γιακουμάτο ότι πράγματι υπάρχουν άνθρωποι για τους οποίους τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει.  Είναι αυτοί και αυτές που έχουν κάνει την επιλογή να σταθούν απέναντι στους καταπιεσμένους και στο πλευρό του καταπιεστή. Είναι αυτοί και αυτές που έχουν κάνει την επιλογή του ρατσισμού, της ομοφοβίας, του σεξισμού, του μίσους προς οτιδήποτε διαφορετικού.

Απέναντι σε αυτούς και αυτές που θεωρούν ότι ο κόσμος χωρίζεται σε «κανονικούς» και «μη», σε «επιτυχημένους» και «μη», σε «υγιείς» και «άρρωστους», εμείς λέμε ξεκάθαρα ότι μας χωρίζουν αγεφύρωτες άβυσσοι. Μας χωρίζουν άβυσσοι από όσους και όσες αναπαράγουν τις σκοταδιστικές λογικές και τις βαθιά συντηρητικές απόψεις που διχάζουν την κοινωνία. Απόψεις που το μόνο που κάνουν είναι να υπηρετούν ένα σαθρό πολιτικό σύστημα, που συντηρεί την ύπαρξή του επωφελούμενο από την περιθωριοποίηση και εξαθλίωση πληθυσμιακών ομάδων, όπως οι ΛΟΑΤΚΙΑ+, οι γυναίκες, οι ΑμεΑ, οι πρόσφυγες και μετανάστ(ρι)ες, οι ηλικιωμένοι.

Εμείς, οι «χαμένες υποθέσεις», θα κάνουμε ό,τι περνάει από το χέρι μας για να φτιάξουμε έναν κόσμο που απόψεις σαν αυτές του κυρίου Γιακουμάτου θα στέκονται μόνο σαν μακρινή υπόμνηση μιας βάρβαρης και άδικης κοινωνίας.

Εμείς ως ΛΟΑΤΚΙΑ+ ομάδα θα είμαστε απέναντι σε κάθε Γιακουμάτο που με τις ομοφοβικές δηλώσεις του υποβιβάζει εμάς τις ίδιες. Είμαστε μαζί με κάθε καταπιεσμένη.

ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΡΑΤΣΙΣΤΗ ΚΑΙ ΟΜΟΦΟΒΙΚΟ ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΙΑ ΘΕΣΗ ΣΤΟ ΘΕΡΜΑΪΚΟ

 

[1] Λεσβίες, Ομοφυλόφιλοι, Αμφί, Τρανς, Ίντερσεξ, Ασέξουαλ +

 

Ολοκαύτωμα: Μια Ελληνίδα Εβραία επιζήσασα αφηγείται

ραβενσμπρουκ

της Γεωργίας Μανώλη

Στις 27 Ιανουαρίου του 1945, τα σοβιετικά στρατεύματα απελευθέρωσαν, κατά την προέλαση τους στην Πολωνία, τα ναζιστικά στρατόπεδα θανάτωσης Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Έτσι, η ημερομηνία αυτή επιλέχθηκε πολύ αργότερα και μετά από πρωτοβουλία 90 χωρών, συμπεριλαμβανομένων και του Ισραήλ, ως Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος. Παρά τις προσπάθειες για τη διεκπεραίωση της Τελικής Λύσης, δηλαδή της πλήρους εξόντωσης των Εβραίων από τους ναζί και τις συντονισμένες απόπειρες εξαφάνισης μαρτύρων και στοιχείων των εγκλημάτων τους ακόμα και κατά την επερχόμενη ήττα τους, κάποιοι και κάποιες χιλιάδες επέζησαν. Και οι μαρτυρίες τους, είτε γραπτές είτε προφορικές, στέκονται απέναντι στην αποσιώπηση, τη λήθη και την άρνηση του Ολοκαυτώματος, διεκδικώντας το αυτονόητο, τη μνήμη για ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα του ευρωπαϊκού πολιτισμού.

Αναπόφευκτα, η έκδοση των αφηγήσεων και μαρτυριών για τα στρατόπεδα εξόντωσης και το Ολοκαύτωμα έχει συνδεθεί περισσότερο με συγγραφείς όπως ο Primo Levi και οι Νομπελίστες Eli Wiesel και Ιmre Κertész. Καθώς η πλειονότητα των επιζήσαντων του Ολοκαυτώματος ήταν άνδρες είναι ίσως αναμενόμενο ότι οι περισσότερες μαρτυρίες θα είναι αντίστοιχα και δικές τους. Ωστόσο υπάρχουν γραπτές αφηγήσεις και από γυναίκες. Στην Ελλάδα μάλιστα τέσσερις γνώρισαν την έκδοση τους με πρώτη τη Μπέρρυς Ναχμία από την Καστοριά (1989), δεύτερη αυτή της Έρικας Κούνιο Αμαρίλιο (1995) από τη Θεσσαλονίκη, έπειτα ακολούθησε η μαρτυρία της Νάτας Όσμο Γκατένιο (2005) από την Κέρκυρα ενώ εννιά χρόνια μετά εκδόθηκε το ημερολόγιο της Λίζας Πίνχας (2014), επίσης από τη Θεσσαλονίκη[1]. Η αφήγηση της Πίνχας ξεκινάει από τον Απρίλη του 1941 και την κατάληψη της Ελλάδας από τα γερμανικά στρατεύματα και την αρχή της κακοποίησης και γκετοποίησης των Εβραίων στη Θεσσαλονίκη. Τον Μάρτη του 1943 αρχίζουν οι εκτοπισμοί προς την Πολωνία και η Πίνχας μεταφέρεται μαζί σχεδόν με όλα τα μέλη της οικογένειας της στο Άουσβιτς-Μπίρκεναου. Παρά την εγκληματική βιαιότητα που έχει δεχθεί η Πίνχας από τους ναζί και πριν τον εκτοπισμό της, όταν φτάνει στο Μπίρκεναου δεν μπορεί να πιστέψει τι συμβαίνει όταν οι συγκρατούμενες της την ενημερώνουν για την τύχη που περιμένει τους Εβραίους, για τα κρεματόρια και το θάνατο. Η Λίζα και η αδερφή της Μαρί θα επιβιώσουν. Συνολικά 112 μέλη της οικογένειας τους, μαζί και η μητέρα τους και ο σύζυγος της Λίζας θα θανατωθούν στους θαλάμους αερίων.

Η Πίνχας δηλώνει ήδη από την αρχή της αφήγησης της «Ακολουθώντας το παράδειγμα όλων εκείνων που έχουν γράψει για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης ανδρών, θέλω και εγώ με τη σειρά μου να σας δώσω μερικές λεπτομέρειες για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των γυναικών»[2]. Μπίρκεναου, Άουσβιτς, Ράβενσμπρουκ. Η εξαθλίωση, η πείνα, οι ξυλοδαρμοί, ο αγώνας επιβίωσης για την ίδια και την αδερφή της Μαρί, το μίσος για την Τσέχα Κάπο, η οργή για την διαβόητη βοηθό των SS Dreschel, ο φόβος για το Μπλοκ 10, το «Ινστιτούτο Υγιεινής», όπου ναζί γιατροί πειραματίζονταν με τεχνικές στείρωσης και τεχνητής γονιμοποίησης πάνω στις κρατούμενες, η απελπισία πριν από την επιλογή των κρατούμενων στους θαλάμους αερίων, και ο τρόμος για το Μπλοκ 25 όπου έμπαιναν αυτές που είχαν επιλεχθεί, συνθέτουν την καθημερινότητα της Πίνχας στο στρατόπεδο. «Η Λίζα Πίνχας μας εισάγει σ’ ένα στρατοπεδικό σύμπαν γένους θηλυκού»[3]. Η κατάθεση της εμπειρίας της, ως γυναίκα κρατούμενη και επιζήσασα της κόλασης του Άουσβιτς, δεν αφορά μόνο την ίδια αφού η αφήγηση της περιλαμβάνει και τις συντρόφισσες της, αυτές που θανατώθηκαν και αυτές που επιζήσαν. Η ιστορία της Πίνχας λοιπόν δεν είναι μόνο η δική της ιστορία αλλά είναι και της Μάλα που πρόλαβε να κόψει τις φλέβες της πριν οδηγηθεί στον θάλαμο αερίων, είναι των 4 Πολωνέζων, κοριτσιών ακόμη, που απαγχονίστηκαν επειδή έκαναν σαμποτάζ, είναι της μητέρας της που δεν πρόλαβε να αποχαιρετήσει πριν την εξόντωση της, είναι της Γ. Πιτσόν που επέζησε των πειραμάτων και των επεμβάσεων στο Μπλοκ 10 αλλά είναι και τόσων άλλων γυναικών ακόμη.

Η αφήγηση της Πίνχας σταματάει στην απελευθέρωση της από τους Συμμάχους. Η  ίδια θα επιστρέψει στην Ελλάδα το 1945 (παρεμπιπτόντως το Υπουργείο Εξωτερικών Ελλάδας δίνει οδηγίες στα ελληνικά προξενεία σε διάφορες ευρωπαϊκές πόλεις όχι μόνο να καθυστερήσουν τον επαναπατρισμό των Ελλήνων Εβραίων επιζήσαντων αλλά να τους ενθαρρύνουν είτε να μεταναστεύουν απευθείας στη Παλαιστίνη είτε να παραμείνουν όπου ήταν[4]) όπου θα αναπτύξει δράση και θα παλέψει για την ανάκτηση των περιουσιών των Εβραίων ενώ ως Γενική Γραμματέας της Ένωσης Επιζώντων Θεσσαλονίκης θα συμβάλλει στην επανένταξη των επιζώντων στην ελληνική κοινωνία. Ήδη από πολύ νωρίς η Πίνχας καταλαβαίνει τη σημασία της μαρτυρίας ενάντια στη λήθη. Γιατί το έγκλημα του Ολοκαυτώματος δεν τελειώνει το 1945 αλλά συνεχίζεται ακόμα και σήμερα τόσο μέσα από τις απόπειρες συγκαταβατικής απαξίωσης του όσο και μέσα την αμφισβήτηση του ως ιστορικό συμβάν. «Το Άουσβιτς θα πρέπει να αποτελέσει μάθημα. Κόστισε υπερβολικά ακριβά για να το ξεχάσουμε. Όχι! Δεν θα το επιτρέψουμε ˙θα κάνουμε τα πάντα γι’ αυτό. Πρέπει να παραμείνει πάντοτε ζωντανό˙τα εκατομμύρια των θυμάτων των ναζιστικών στρατοπέδων το επιβάλλουν» λέει στην ομιλία της στο Εβραϊκό Νεκροταφείο Θεσσαλονίκης το 1969[5]. Και σήμερα αυτό το μάθημα είναι σημαντικότερο από ποτέ. Η αφήγηση της Πίνχας θα πρέπει να συμπεριλαμβάνεται στο εκπαιδευτικό υλικό των ελληνικών σχολείων -σε αυτά τα σχολεία που νεοναζί υπόδικοι εισβάλλουν και προπηλακίζουν δασκάλες  -και να μελετάται όχι μόνο, την 27 Ιανουαρίου, αλλά κάθε μέρα αφού «οι μελλοντικές γενιές πρέπει να μάθουν για να μη ξανακυλήσουν σε μια νέα άβυσσο αβεβαιότητας, μες στην οποία μπορούν μοιραία να οδηγηθούν, αν δεν λάβουμε εγκαίρως μέτρα»[6].

 

[1] Βαρών-Βασάρ Οντέτ, «Η Μαρτυρία της Λίζας Πίνχας 70 χρόνια μετά» στοThe Books’ Journal #63, Φεβρουαριος 2016, Αθήνα, σελ. 51.

[2] Πίνχας Λίζα, Αντιμέτωπη με το Ολοκαύτωμα-Η Λίζα Πίνχας διηγείται, Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος, 2014, Αθήνα, σελ. 304.

[3] Βαρών-Βασάρ Οντέτ, ό.π. σελ, 52.

[4] Ετκμεκτσόγλου Γαβριέλλα, «Η Ζωή της Λϊζας Πρίν και Μετά τα Στρατόπεδα» στο Πίνχας Λίζα, Αντιμέτωπη με το Ολοκαύτωμα-Η Λίζα Πίνχας διηγείται, Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος, 2014, Αθήνα, σελ. 27.

[5] Πίνχας Λίζα, ό.π. σελ. 302.

[6] Στο ίδιο, σελ. 302.

 

Διαβάτε ακόμη

Sarah Helm: «Το να δώσω στις επιζήσασες του Ravensbrück την ευκαιρία να αφηγηθούν την ιστορία τους ήταν ζωτικής σημασίας για μένα»

Γιατί ο Τραμπ αποτελεί φασιστικό φαινόμενο

τραμπ φασίστας

της Τζούντιθ Μπάτλερ

Ας θυμηθούμε ότι τον Ντόναλντ Τραμπ τον ψήφισε λιγότερο από το ένα τέταρτο της αμερικανικής κοινωνίας, και ότι γίνεται πρόεδρος χάρη στο παρωχημένο εκλογικό σύστημα και μόνο. Δεν πρέπει να φανταστούμε ότι έχει κάποια διαδεδομένη λαϊκή υποστήριξη. Υπάρχει διαδεδομένη απογοήτευση με τη συμμετοχική πολιτική, και υπάρχει σοβαρή δυσπιστία και για τα δύο μεγάλα πολιτικά κόμματα των ΗΠΑ. Αλλά η Χίλαρι Κλίντον πήρε περισσότερες ψήφους από τον Τραμπ. Έτσι, όταν ρωτάμε τι υποστήριξη έχει ο Τραμπ, ρωτάμε πώς μια μειοψηφία στις Ηνωμένες Πολιτείες κατόρθωσε να φέρει τον Τραμπ στην εξουσία. Μιλάμε για ένα έλλειμμα δημοκρατίας, όχι για μια κοσμοπλημμύρα.

Δική μου αίσθηση είναι ότι ο Τραμπ απελευθέρωσε μια οργή που έχει πολλά αντικείμενα και πολλές αιτίες, και μάλλον θα πρέπει να είμαστε δύσπιστοι απέναντι σε όσους ισχυρίζονται ότι ξέρουν την πραγματική αιτία και το μοναδικό της αντικείμενο. Η οικονομική ερήμωση και η απογοήτευση, η απώλεια της ελπίδας μπροστά σε ένα οικονομικό μέλλον και σε οικονομικούς και χρηματοπιστωτικούς χειρισμούς που αποδεκατίζουν ολόκληρες κοινότητες, είναι σίγουρα σημαντική. Εξίσου σημαντική όμως η αυξανόμενη δημογραφική πολυπλοκότητα των Ηνωμένων Πολιτειών, και οι μορφές ρατσισμού –παλιές και νέες.

Ο Τραμπ ως φασίστας;

Ίσως είναι η στιγμή να διακρίνουμε μεταξύ παλαιών και νέων φασισμών. Βασικό σημείο αναφοράς παραμένουν οι μορφές ευρωπαϊκού φασισμού των μέσων του εικοστού αιώνα. Με τον Τραμπ έχουμε μια διαφορετική κατάσταση, την οποία όμως θα εξακολουθούσα να αποκαλώ φασιστική. Η φασιστική στιγμή έρχεται όταν ο Τραμπ επιφυλάσσει στον εαυτό του την εξουσία να απελάσει εκατομμύρια ανθρώπους ή να βάλει τη Χίλαρι στη φυλακή μόλις αναλάβει καθήκοντα (αυτό το πήρε πίσω τώρα), να σπάζει εμπορικές συμφωνίες κατά το δοκούν, να προσβάλλει την κυβέρνηση της Κίνας, να ζητά την επαναφορά του εικονικού πνιγμού και άλλων τρόπων βασανιστηρίων. Όταν μιλά έτσι, ενεργεί σαν να έχει την αποκλειστική εξουσία να καθορίζει την εξωτερική πολιτική, να αποφασίζει ποιος θα πάει φυλακή, ποιος θα απελαθεί, ποιες εμπορικές συμφωνίες θα τηρηθούν … Πολλοί από μας εξέλαβαν την αλαζονεία του, τη γελοία αυτοπροβολή του, τον ρατσισμό του, το μισογυνισμό του και τη φοροδιαφυγή του ως αυτοκαταστροφικά χαρακτηριστικά, αλλά όλα αυτά ήταν στ’ αλήθεια γοητευτικά για πολλούς από τους ψηφοφόρους του. Κανείς δεν είναι σίγουρος ότι έχει διαβάσει το Σύνταγμα ή ότι ενδιαφέρεται καν γι’ αυτό. Η αλαζονική αυτή αδιαφορία είναι κάτι που ελκύει κόσμο προς αυτόν. Και αυτό είναι φασιστικό φαινόμενο. Αν κάνει πράξεις τα λόγια του, τότε θα έχουμε μια φασιστική κυβέρνηση.

Η Προεδρία και η Reality TV

Είναι σαφές ότι η Προεδρία έχει γίνει όλο και περισσότερο une phénomène médiatique [ένα φαινόμενο των ΜΜΕ]. Είναι ένα ερώτημα αν πολλοί άνθρωποι βλέπουν την ψηφοφορία όπως βλέπουν τα like και τα dislike που βάζουν στο Φέισμπουκ. Ο Τραμπ καταλαμβάνει χώρο στην οθόνη, γίνεται μια φιγούρα απειλητική, και αυτό το απέδωσε πολύ ωραία ένα σκετς στο Saturday Night Live[1] στο οποίο ο Άλεκ Μπώλντουιν αλωνίζει γύρω γύρω στη σκηνή και εμφανίζεται σχεδόν να επιτίθεται στη Χίλαρι. Αυτού του είδους η υφέρπουσα και απειλητική δύναμη τρέφεται, επίσης, από τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις του Τραμπ. Πηγαίνει όπου γουστάρει, λέει ό,τι θέλει, παίρνει ό,τι θέλει. Έτσι, ακόμη κι αν κάποιος δεν είναι χαρισματικός με οποιαδήποτε παραδοσιακή έννοια, αποκτά μέγεθος και προσωπική ισχύ κυριαρχώντας στην οθόνη όπως κάνει αυτός. Με αυτή την έννοια, επιτρέπει την ταύτιση με κάποιον που σπάει τους κανόνες, κάνει αυτό που θέλει, βγάζει χρήματα, κάνει σεξ όποτε και όπου αυτός θέλει. Η χυδαιότητα γεμίζει την οθόνη, στην επιθυμία της να γεμίσει τον κόσμο. Και πολλοί χαίρονται που βλέπουν αυτό το άτσαλο και όχι ιδιαίτερα έξυπνο άτομο να ποζάρει ως το κέντρο του κόσμου και να αποκτά δύναμη μέσα απ’ αυτή την πόζα.

Μετα-αλήθεια

Δεν είμαι βέβαιη ότι είμαστε στη μέση της μετα-αλήθειας. Οι δηλώσεις του Τραμπ δεν είναι εντελώς αυθαίρετες, αλλά είναι πρόθυμος να αλλάξει θέσεις κατά το δοκούν, δεσμευμένος μόνο από την περίσταση, από την παρόρμησή του και την αποτελεσματικότητά του. Δεν ζει σε έναν κόσμο πειστηρίων. Δεν έχει σημασία αν αντιφάσκει προς τον εαυτό του ή αν είναι προφανές ότι απορρίπτει όσα συμπεράσματα μειώνουν την εξουσία ή τη δημοτικότητά του. Τόσο ο θρασύς και πληγωμένους ναρκισσισμός του, όσο και η άρνησή του να υποβληθεί στη λογική των αποδείξεων, τον κάνει όλο και πιο δημοφιλή. Ζει πάνω από το νόμο, και αυτό είναι κάτι που πολλοί από τους υποστηρικτές του θέλουν κι αυτοί να βιώσουν.

Η Συνέλευση και ο Ξένος

Το να πεις την αλήθεια απέναντι στην εξουσία δεν είναι κατά βάση ατομική πράξη. Πριν όμως ρωτήσουμε τι σημαίνει να λες την αλήθεια απέναντι στην εξουσία, πρέπει να ρωτήσουμε ποιος μπορεί να μιλήσει. Μερικές φορές, μέσα από τη δομή αυτή αναδύεται η ίδια η παρουσία όσων υποτίθεται ότι πρέπει να παραμείνουν βουβοί στον δημόσιο διάλογο.  Πολλές από τις διαδηλώσεις κατά της λιτότητας και της επισφάλειας βγάζουν στο δρόμο, και καθιστούν δημόσια ορατά, σώματα που έχουν τα ίδια υποστεί εκτοπισμό και στέρηση δικαιωμάτων. Επίσης, επιβεβαιώνουν την πολιτική αυτενέργεια που τα σώματα αυτά διαθέτουν από κοινού, καθώς συγκεντρώνονται. Έτσι, μολονότι μπορεί να σκεφτόμαστε τις κοινοβουλευτικές συνελεύσεις ως μέρος της δημοκρατίας, μπορούμε εξίσου να κατανοήσουμε πώς η εξωκοινοβουλευτική δύναμη των συνελεύσεων μετασχηματίζει τη δημόσια αντίληψη για το ποιος είναι ο λαός. Ιδίως όταν εμφανίζονται εκείνοι που ως τώρα δεν είχαν δικαίωμα να εμφανίζονται.

Παρότι οι διαδηλώσεις και οι συνελεύσεις συχνά δεν αρκούν για να φέρουν ριζική αλλαγή,  ωστόσο μεταβάλλουν τις αντιλήψεις μας για το ποιοι είναι «ο λαός», και εδραιώνουν θεμελιώδεις ελευθερίες οι οποίες ανήκουν σε σώματα στην πολλαπλότητά τους. Δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία χωρίς ελευθερία του συνέρχεσθαι, και δεν μπορεί να υπάρξει συνέλευση χωρίς την ελευθερία μετακίνησης και συγκέντρωσης. Όταν συγκεντρώνονται οι μετανάστες χωρίς χαρτιά, ή όσοι έχουν υποστεί έξωση, όσοι πλήττονται από την ανεργία ή τις περικοπές στις συντάξεις, επιβάλλουν την παρουσία τους μέσα στην εικονογραφία και την ανάπτυξη λόγων που μας δίνουν μια αίσθηση για το ποιος είναι ή θα έπρεπε να είναι ο λαός. Φυσικά, θέτουν και συγκεκριμένα αιτήματα, αλλά η συνέλευση είναι επίσης ένας τρόπος να θέσεις ένα αίτημα με το σώμα, μια ενσώματη αξίωση στο δημόσιο χώρο και ένα δημόσιο αίτημα προς τις πολιτικές εξουσίες. Όσο η «ασφάλεια» συνεχίζει να δικαιολογεί την απαγόρευση και τη διάλυση διαδηλώσεων, συνελεύσεων και κατασκηνώσεων σε πλατείες, τόσο θα εξυπηρετεί τον αποδεκατισμό δημοκρατικών δικαιωμάτων και της ίδιας της δημοκρατίας. Μόνο μια κινητοποίηση ευρείας βάσης –μια μορφή ενσώματου και διεθνικού θάρρους, θα μπορούσαμε να πούμε- μπορεί να αναχαιτίσει με επιτυχία τον ξενόφοβο εθνικισμό και τα διάφορα άλλοθι που απειλούν σήμερα τη δημοκρατία.

Επιλεγμένα αποσπάσματα από συνέντευξη της Judith Butler στον Christian Salmon. Η πλήρης συνέντευξη δημοσιεύθηκε στα γαλλικά, και μέρος της μεταφράστηκε από την ίδια την Μπάτλερ στα αγγλικά και δημοσιεύθηκε στον ιστότοπο του περιοδικού Cultural Anthropology με τον τίτλο Reflections on Trump. Στην παρούσα μετάφραση χρησιμοποιήθηκε το αγγλικό κείμενο και ο γαλλικός τίτλος.


Το μεταφρασμένο κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Nomadic Universality και μπορείτε να το βρείτε εδώ

 

[1] Μια από τις πιο μακρόβιες σατιρικές τηλεοπτικές εκπομπές στις ΗΠΑ [σ.τ.μ.]

 

Διαβάστε ακόμα

“Η ιστορία δεν μπορεί να διαγραφεί όπως οι ιστοσελίδες”

Οι γυναίκες ενάντια στον Τραμπ

“Η ιστορία δεν μπορεί να διαγραφεί όπως οι ιστοσελίδες”

αντζελα ντειβις

Η ακτιβίστρια των πολιτικών δικαιωμάτων Angela Davis μίλησε το Σάββατο στην Ουάσινγκτον στο πλαίσιο της Πορείας Γυναικών μπροστά σε πλήθος εκατοντάδων χιλιάδων που συγκεντρώθηκαν για να διαμαρτυρηθούν για τη νέα κυβέρνηση Trump. Η Davis, γνωστή για τη συγγραφή βιβλίων όπως το Γυναίκες, Φυλή και Τάξη, έκανε μια παθιασμένη έκκληση για αντίσταση και ζήτησε από τον κόσμο να γίνει πιο μαχητικός στα αιτήματά του για κοινωνική δικαιοσύνη για τα επόμενα τέσσερα χρόνια της προεδρίας Τραμπ.

 

Ολόκληρη η ομιλία:

«Σε μια γεμάτη προκλήσεις στιγμή της ιστορίας μας, ας θυμηθούμε ότι εμείς οι εκατοντάδες χιλιάδες, τα εκατομμύρια των γυναικών, των τρανς, των αντρών και των νέων που είμαστε σήμερα εδώ στην Πορεία των Γυναικών, εμείς αντιπροσωπεύουμε τις ισχυρές δυνάμεις της αλλαγής που είναι αποφασισμένες να αποτρέψουν τις ετοιμοθάνατες κουλτούρες του ρατσισμού και της ετερο-πατριαρχίας από το να αναβιώσουν.

Αναγνωρίζουμε ότι είμαστε συλλογικά υποκείμενα της ιστορίας και ότι η ιστορία δεν μπορεί να διαγραφεί, όπως οι ιστοσελίδες. Ξέρουμε ότι μαζευόμαστε σήμερα το απόγευμα σε γη αυτόχθονων και ακολουθούμε το παράδειγμα των πρώτων λαών που, παρά τη μαζική βία και τις γενοκτονίες, ποτέ δεν εγκατέλειψαν τον αγώνα για τη γη, το νερό, τον πολιτισμό, τους ανθρώπους τους. Σήμερα απευθύνουμε ιδιαίτερο χαιρετισμό στη φυλή των Ινδιάνων Sioux του Standing Rock.

Οι αγώνες για ελευθερία των μαύρων που έχουν διαμορφώσει την ίδια τη φύση της ιστορίας αυτής της χώρας δεν μπορούν να διαγραφούν με το πέρασμα ενός χεριού. Δεν μπορούν να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι οι μαύρες ζωές έχουν σημασία. Πρόκειται για μια χώρα στηριγμένη στη δουλεία και την αποικιοκρατία, που σημαίνει καλώς ή κακώς ότι η ίδια η ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι μια ιστορία μετανάστευσης και υποδούλωσης. Η διάδοση της ξενοφοβίας, οι κατηγορίες για φόνους και βιασμούς και η ανέγερση τειχών δεν θα διαγράψουν την ιστορία.

Κανένας άνθρωπος δεν είναι παράνομος.

Ο αγώνας για να σώσουμε τον πλανήτη, να σταματήσουμε την κλιματική αλλαγή, να εξασφαλίσουμε την προσβασιμότητα στο νερό από τα εδάφη των Sioux στο Standing Rock, το Flint, το Michigan, μέχρι τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα. Ο αγώνας για να σώσουμε τη χλωρίδα και την πανίδα μας, να σώσουμε τον αέρα, αποτελεί το σημείο μηδέν του αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη.

Αυτή είναι μια πορεία γυναικών και αυτή η πορεία γυναικών αντιπροσωπεύει την υπόσχεση του φεμινισμού απέναντι στις ολέθριες δυνάμεις της κρατικής βίας. Ενός συμπεριληπτικού και διαθεματικού φεμινισμού που καλεί όλες και όλους μας να συμμετάσχουμε στην αντίσταση απέναντι στο ρατσισμό, την ισλαμοφοβία, τον αντισημιτισμό, το μισογυνισμό, την καπιταλιστική εκμετάλλευση.

Ναι, χαιρετίζουμε τον αγώνα για τα 15 δολάρια ωρομίσθιο. Αφιερωνόμαστε στη συλλογική αντίσταση. Αντίσταση απέναντι στους δισεκατομμυριούχους που κερδοσκοπούν με τα ενυπόθηκα δάνεια και στους gentrifiers. Αντίσταση απέναντι στους υποστηρικτές της ιδιωτικοποίησης της υγειονομικής περίθαλψης. Αντίσταση απέναντι στις επιθέσεις σε μουσουλμάνους και μετανάστες. Αντίσταση στις επιθέσεις σε άτομα με αναπηρία. Αντίσταση στην κρατική βία που διαπράττεται από την αστυνομία και το βιομηχανικό – σωφρονιστικό σύμπλεγμα. Αντίσταση τόσο στη θεσμική έμφυλη βία όσο και σε εκείνη μέσα στις στενές σχέσεις, ιδιαίτερα ενάντια σε έγχρωμες τρανς γυναίκες.

Τα δικαιώματα των γυναικών είναι ανθρώπινα δικαιώματα σε όλο τον κόσμο και αυτός είναι ο λόγος που ζητάμε ελευθερία και τη δικαιοσύνη για την Παλαιστίνη. Πανηγυρίζουμε για την επικείμενη απελευθέρωση της Chelsea Manning. Και του Oscar López Rivera. Αλλά ζητάμε επίσης την απελευθέρωση του Leonard Peltier. Του Mumia Abu-Jamal. Της Assata Shakur.

Κατά τη διάρκεια των επόμενων μηνών και ετών θα κληθούμε να εντείνουμε τις διεκδικήσεις μας για κοινωνική δικαιοσύνη, να γίνουμε πιο μαχητικές/οί στην υπεράσπιση ευάλωτων πληθυσμών. Αυτοί που εξακολουθούν να υπερασπίζονται την υπεροχή της λευκής ανδρικής ετερο-πατριαρχίας ας έχουν το νου τους.

Οι επόμενες 1.459 ημέρες κυβέρνησης Τραμπ θα είναι 1.459 ημέρες αντίστασης: αντίστασης στο έδαφος, αντίστασης στις σχολικές αίθουσες, αντίστασης στους χώρους εργασίας, αντίστασης στην τέχνη και στη μουσική μας.

Αυτή είναι μόνο η αρχή, και όπως έλεγε η αμίμητη Ella Baker, ‘Εμείς που πιστεύουμε στην ελευθερία, δεν μπορούμε να ησυχάσουμε μέχρι να έρθει’. Ευχαριστώ».

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

 

Διαβάστε ακόμα

Οι γυναίκες ενάντια στον Τραμπ

Άντζελα Ντέιβις: «Στις ΗΠΑ υπάρχει μια αδιάσπαστη συνέχεια στην αστυνομική βία που μας πηγαίνει πίσω στην εποχή της δουλείας»

 

Οι γυναίκες ενάντια στον Τραμπ

πορεία γυναικών 21_1 2

της Λίνας Φιλοπούλου

Οι πρόσφατες εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες και η ανάδειξη του Ντόναλντ Τραμπ σε Πρόεδρο προκάλεσαν αυθόρμητες συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας χιλιάδων διαδηλωτών σε πολλές πόλεις με κεντρικό σύνθημα «not my president», θέλοντας να διαχωρίσουν τη θέση τους και να σταθούν απέναντι στην επιθετική προεκλογική ρητορική του και στις ρατσιστικές, σεξιστικές και ξενοφοβικές απόψεις του. Η εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ απέδειξε πόσο πραγματική είναι η απειλή των συλλογικών δικαιωμάτων των γυναικών και των ελευθεριών τους καθώς η προεκλογική του εκστρατεία των τελευταίων εβδομάδων επικεντρώθηκε στο μισογυνισμό και τη μισαλλοδοξία.

Αυτό που ξεκίνησε ως αυθόρμητη αντίδραση αμέσως μετά την εκλογή Τραμπ, παίρνει πλέον οργανωτική μορφή στις 21 Ιανουαρίου, όταν χιλιάδες γυναίκες θα ενώσουν τις φωνές τους στην Ουάσιγκτον, στην Πορεία Γυναικών, διεκδικώντας την προστασία των δικαιωμάτων τους, ασφάλεια, υγεία για τις ίδιες και τις οικογένειές τους. Εκατοντάδες συγκεντρώσεις, μάλιστα, διοργανώνονται στις 21 Ιανουαρίου σε όλον τον κόσμο στο πλαίσιο του καλέσματος της Πορείας Γυναικών στην Ουάσινγκτον (Womens’ March Washington), η οποία αναμένεται να είναι η ιστορικά μεγαλύτερη αντι-συγκέντρωση που διοργανώνεται στο πλαίσιο ορκωμοσίας Προέδρου των ΗΠΑ. Όπως τονίζουν οι διοργανώτριες, η ρητορική των τελευταίων εκλογών προσέβαλε, δαιμονοποίησε και απείλησε πολλές κατηγορίες γυναικών – μετανάστριες, γυναίκες με διαφορετική θρησκεία, ιδιαίτερα τις μουσουλμάνες, LGBTQIA άτομα, ιθαγενείς και αυτόχθονες, αφροαμερικάνες, άτομα με αναπηρία, φτωχές και επιβιώσασες σεξουαλικής βίας.

Όλες αυτές οι γυναίκες, καθώς και άντρες σύμμαχοί τους, θα ενώσουν τις διαφορετικές τους ταυτότητες υπερασπιζόμενες τα ανθρώπινα δικαιώματα, την αξιοπρέπεια, τη δημοκρατία και τη δικαιοσύνη σε μια μεγαλειώδη συγκέντρωση που δύσκολα θα μπορέσει να αγνοήσει η καινούρια κυβέρνηση. Σύμφωνα με την προκήρυξη που έχει κυκλοφορήσει η πορεία αυτή τοποθετείται στο πλαίσιο παλιότερων αλλά και σύγχρονων κινημάτων για την ισότητα, τιμώντας με αυτόν τον τρόπο την κληρονομιά κινημάτων, όπως οι Σουφραζέτες και το κίνημα για την κατάργηση της δουλείας, το Κίνημα για τα Αστικά Δικαιώματα, το φεμινιστικό κίνημα, το Κίνημα των Ινδιάνων της Αμερικής, το Occupy Wall Street, το κίνημα για την Ισότητα στο Γάμο, το Black Lives Matter, κ.α. Δεν παραλείπει να αναφέρει επίσης μια σειρά ηγετικών μορφών του φεμινιστικού κινήματος, συμπεριλαμβανομένων των Angela Davis, Harriet Tubman, Gloria Steinem, Audre Lorde, Malala Yousafzai, Dolores Huerta, από το αγροτικό κίνημα, Wilma Mankiller, πρώην αρχηγός της φυλής των Τσερόκι, και Sylvia Rivera, η τρανς αγωνίστρια της εξέγερσης του Stonewall, κ.α. Όλες αυτές οι γυναίκες είναι ο λόγος για τον οποίο σήμερα μπορούμε όλες εμείς να συνεχίσουμε τον αγώνα για την ισότητα.

Οι συμμετέχουσες θα φτάσουν στην Ουάσινγκτον από όλη τη χώρα με πούλμαν. Σύμφωνα με τις διοργανώτριες, πρωταρχικός σκοπός της κινητοποίησης είναι η διεκδίκηση ίσων δικαιωμάτων για τις γυναίκες και η υπεράσπιση των πιο ευάλωτων κοινωνικών ομάδων. Επιπλέον επιδιώκουν η Πορεία Γυναικών στην Ουάσινγκτον να στείλει αφενός ένα ηχηρό μήνυμα προς τη νέα κυβέρνηση από την πρώτη κιόλας μέρα και αφετέρου, προς τον κόσμο, ότι τα δικαιώματα των γυναικών είναι ανθρώπινα δικαιώματα. Περισσότερες από 200 οργανώσεις έχουν δηλώσει ότι θα συμμετέχουν στην πορεία, συμπεριλαμβανομένων των Planned Parenthood, Define American και United We Dream, την NARAL Pro-Choice America – θέτοντας στην ατζέντα και το δικαίωμα στην έκτρωση –, την NAACP, τον Εθνικό Οργανισμό για τις Γυναίκες και το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, την Ένωση Μουσουλμάνων Γυναικών, των Girls Who Code και Black Girls Rock, προσωπικότητες από τον καλλιτεχνικό κόσμο, ενώ δεκάδες είναι οι ομιλήτριες και ομιλητές σε αυτή την εκδήλωση. Πρόκειται επίσης για μια πορεία που στόχο έχει να αναδείξει τα θετικά στοιχεία της αντίστασης και κυρίως να ενδυναμώσει τις γυναίκες, να δυναμώσει την αλληλεγγύη.

Η πολιτική αναταραχή και η προκλητική τέχνη συναντήθηκαν επίσης στον απόηχο της νίκης του Ντόναλντ Τραμπ. Πριν καν προλάβει να ορκιστεί η νέα κυβέρνηση, ένα νέο κίνημα διαμαρτυρίας γυναικών καλλιτέχνιδων έκανε ήδη την εμφάνισή του με την έκθεση «Nasty Woman» στη Νέα Υόρκη. Η ανταπόκριση του κοινού ήταν συγκλονιστική. Το πρότζεκτ Pussyhat, που ξεκίνησε από τις Krista Suh και Jayna Zweiman στο Λος Άντζελες λίγες εβδομάδες μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου, έχει κάνει πάταγο. Γυναίκες πλέκουν σκουφάκια με αυτιά γάτας από ροζ νήμα για τις ίδιες και για τις εκατοντάδες χιλιάδες γυναίκες, άνδρες, και γενικά τους υποστηρικτές των δικαιωμάτων των γυναικών που αναμένεται να συμμετάσχουν στην πορεία στην Ουάσιγκτον. Το όνομα τους προέκυψε μετά την διαρροή video του 2005 με τον Trump να λέει για τις γυναίκες “grab them by the pussy”, που ελληνικά πάει να πει ότι ο τωρινός Πρόεδρος των Η.Π.Α. κοκορευόταν πως άρπαζε τις γυναίκες από το μουνί αφού στα αγγλικά η λέξη γατούλα-pussy χρησιμοποείται στην αργκώ και για το αιδοίο.

Οι γυναίκες δεν σιωπούμε και δεν θα ησυχάσουμε μέχρι να κερδίσουμε ισοτιμία και ισότητα. Οι γυναίκες δεν θα επιτρέψουμε να υποβιβαστούν τα δικαιώματά μας χωρίς μάχη. Την ίδια μέρα διοργανώνονται συγκεντρώσεις σε πολλές άλλες χώρες σε ένδειξη αλληλεγγύης και με επίκεντρο την προάσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών. Δημιουργείται μια δυνατότητα μέσα σε αυτήν την αντίσταση, με οργανωμένες κινητοποιήσεις τη μέρα της ορκωμοσίας. Η εμφάνιση στο δρόμο ενός ριζοσπαστικού κινήματος αντίστασης στον Τραμπ, από την ημέρα της ορκωμοσίας κιόλας, είναι μια πολύ αισιόδοξη αρχή για τους αγώνες που θα ακολουθήσουν και η ενδεχόμενη επιτυχία του θα αποτελέσει σημαντική επίδειξη ενότητας σε ένδειξη διαμαρτυρίας και μηδενικής ανοχής στον νέο πρόεδρο.

Γυναίκες, ετοιμαστείτε να διαδηλώσουμε!

 

Μπορείτε να δείτε σε ποια μέρη διοργανώνονται συγκεντρώσεις εδώ

Περισσότερες πληροφορίες για την Πορεία Γυναικών στην Ουάσινγκτον μπορείτε να βρείτε:

EventbriteOfficial WebsiteTwitterInstagram

Βίντεο: #WhyIMarch #WhyWeMarch on January 21st εδώ και εδώ 

Λίστα με βιβλία που πρέπει να διαβάσεις αν σκοπεύεις να συμμετάσχεις στην πορεία διαμαρτυρίας ενάντια στον Τραμπ εδώ

#ResistTrump  #OccupyInauguration #BlackLivesMatter #Taxtherich #healthcareforall

 
πορεία γυναικών 21_1

Το χάσμα πλούτου μεταξύ πλούσιων και φτωχών είναι το μεγαλύτερο που έχει καταγραφεί ποτέ

davos_inequality

Η Margaret Mumbua, 46, οικιακή εργάτρια, πλένει ρούχα έξω από το σπίτι του εργοδότη της, Eastleigh Nairobi, Kenya, 2016. Φωτογραφία: Allan Gichigi/Oxfam

της Λίνας Φιλοπούλου

Καθώς οι ηγέτες κρατών και του επιχειρηματικού κόσμου συγκεντρώνονται για την ετήσια σύνοδο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας, η έκθεση της φιλανθρωπικής οργάνωσης Oxfam, που σκόπιμα δημοσιοποιήθηκε μια μέρα πριν την έναρξη των διαδικαδιών στο Νταβός, τονίζει ότι η κρίση ανισότητας είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ ό,τι φανταζόμαστε, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου ότι το χάσμα πλούτου μεταξύ πλούσιων και φτωχών είναι το μεγαλύτερο που έχει καταγραφεί ποτέ, σε βαθμό που δεν μπορεί να επιτευχθεί ο στόχος που είχε τεθεί από την Παγκόσμια Τράπεζα το 2013 για εξάλειψη της ακραίας φτώχειας.

Η έκθεση αυτή εκτός του ότι παρουσιάζει ότι οι οκτώ πιο πλούσιοι άνθρωποι στον κόσμο, που όλως τυχαίως (;) είναι άντρες, κατέχουν πλούτο ισόποσο εκείνου 3,6 δισεκατομμυρίων ανθρώπων και ότι οι πλούσιοι γίνονται όλο και πλουσιότεροι, πληροφορεί επιπλέον ότι η ακραία ανισότητα σε όλο τον κόσμο έχει τεράστια επίδραση στη ζωή των γυναικών. Οι εργαζόμενες γυναίκες δεν αντιμετωπίζουν μόνο πολλαπλές διακρίσεις στο χώρο εργασίας τους, αναλαμβάνουν επιπλέον αποκλειστικά ένα δυσανάλογο βάρος μη αμειβόμενης εργασίας φροντίδας. Με τα σημερινά δεδομένα, μάλιστα, θα χρειαστούν 170 χρόνια, ώστε οι γυναίκες να κατορθώσουν να απολαύσουν ίση αμοιβή για ίση εργασία με τους άντρες.

Δείτε την έκθεση εδώ

 

«Η σεξουαλική βία δεν ευδοκιμεί σ’ έναν δίκαιο κόσμο»

cPh-bourke-joanna

της Νόρας Ράλλη

Η «Γκάρντιαν» την έχει χαρακτηρίσει «σπάνιο είδος διανοούμενης, που συνδυάζει την ακαδημαϊκή καριέρα και την πολύπλευρη γνώση με μια αιχμηρή κρίση και οξυδέρκεια που την κάνει άμεσα αγαπητή στο ακροατήριό της».

Πράγματι, η Τζοάνα Μπερκ, καθηγήτρια Ιστορίας στο Κολέγιο Birckbeck του Πανεπιστημίου του Λονδίνου, μέλος της Βρετανικής Ακαδημίας και επικεφαλής του διεπιστημονικού προγράμματος «Η ιστορία του πόνου», αν και καταπιάνεται με δύσκολα θέματα, πολλές φορές και θέματα-ταμπού, κατορθώνει να μεταφέρει στο κοινό μια σαφή εικόνα τόσο των ενδείξεων όσο και των συμπερασμάτων των ερευνών της.

Στην Ελλάδα έρχεται συχνά. Μετά την επιτυχημένη ομιλία της στη Στέγη με θέμα την ιστορία του πόνου, πριν από δύο χρόνια, η Τζοάνα Μπέρκ θα μιλήσει αυτή τη φορά για την παγκόσμια ιστορία της σεξουαλικής βίας.

«Ο βιασμός δεν αποτελεί συνακόλουθο της ανδρικής βιολογίας ούτε συνιστά εξελικτική κληρονομιά. Οι βιαστές μαθαίνουν να δρουν ως τέτοιοι εντός συγκεκριμένων ιστορικών κοινοτήτων. Γι’ αυτό και κάθε προσπάθεια για τη μείωση της σεξουαλικής βίας απαιτεί την πολιτική και ιδεολογική συμβολή κάθε πολίτη του κόσμου» μας λέει και εξηγεί τις διαφορετικές παραμέτρους του τραγικού αυτού φαινομένου.

Τι ορίζεται ακριβώς ως «σεξουαλική βία»; Διαφέρει όταν μιλάμε για άνδρες, γυναίκες ή παιδιά;

Η αλήθεια είναι πως η πρώτη δυσκολία είναι αυτή: να ορίσουμε ξεκάθαρα τι είναι «σεξουαλική βία».

Για αιώνες, τα νομικά συστήματα (βασισμένα σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία) ήταν αυτά που αποφάσιζαν αν κάτι είναι σεξουαλική παρενόχληση ή βιασμός, ενώ οι μαρτυρίες ανδρών, γυναικών ή παιδιών ως θυμάτων συνήθως αμφισβητούνταν, αν δεν αποσιωπούνταν πλήρως.

Πλέον, όλα αυτά έχουν αλλάξει δραστικά, αν και διαφέρουν από χώρα σε χώρα. Σε κάποιες απαιτείται απόδειξη ακραίου σωματικού εξαναγκασμού.

Σε άλλες, η σεξουαλική βία λογίζεται μόνο για γυναίκες και πρέπει να γίνουν πολλές ιατρικές εξετάσεις για να αποδειχθεί.

Ακόμη και η ηλικία έχει διαφοροποιηθεί όσον αφορά το από πότε μπορούμε να μιλάμε για σεξουαλικό βιασμό: στην Αγγλία, επί παραδείγματι, από 12 ετών που ήταν το 1875 έχει φτάσει στα 16 – γεγονός που το βρίσκω τουλάχιστον τρομακτικό, αν όχι απολύτως λάθος και επικίνδυνο.

Δηλαδή, αν κακοποιήσεις σεξουαλικά ένα παιδί έως 16 ετών θεωρείται σίγουρος βιασμός, ενώ από κει και πέρα, πρέπει να αποδειχθεί.

Το επόμενο «πρόβλημα» είναι το θέμα του φύλου, που ορθώς θίγετε.

Μέχρι το 1970, ο βιασμός ανδρών (είτε από άνδρα είτε από γυναίκα) δεν υφίστατο καν ως ζήτημα, παρότι περίπου το 7% των καταγγελιών γίνονταν από άνδρες-θύματα.

Πλέον, το ποσοστό έχει φτάσει το 16% και από αυτό εξαιρούνται οι καταγγελίες ανηλίκων – άρα είναι πολύ μεγαλύτερο.

Και φυσικά, τα ποσοστά είναι ακόμη μεγαλύτερα όταν μιλάμε για φυλακές, στρατό ή εκκλησιαστικά ιδρύματα.

Πάντως, όπως και στις γυναίκες, έτσι και στους άνδρες, το πόσο υποφέρουν ως θύματα φαίνεται να αγνοείται ή παραμερίζεται τόσο από την κοινωνία όσο και από το κράτος.

Ωστόσο, ο πόνος και η ταπείνωση μπορεί να διαρκέσουν για μια ζωή.

Οι περισσότεροι άνδρες-θύματα εξομολογούνται πως «παγώνουν» όταν τους επιτίθενται σεξουαλικά και πως αυτό έχει μεγάλες επιπτώσεις στον ανδρισμό τους.

Γι’ αυτό και σπάνια καταγγέλλουν το περιστατικό.

Η ντροπή, ο φόβος της απόρριψης και ο τρόμος α βρεθούν στην ίδια αίθουσα δικαστηρίου με τον βιαστή τους αποτρέπουν τόσο άνδρες όσο και γυναίκες από το να προχωρήσουν σε επίσημη καταγγελία και παραμένουν σιωπηλοί και φοβισμένοι.

Παραμένουν στη σιωπή και την άρνηση.

Πριν από λίγο καιρό, στη Λατινική Αμερική εκδηλώθηκε ένα τεράστιο κίνημα υπέρ των γυναικών-θυμάτων βιασμού. Είναι δυνατόν ακόμη να μιλάμε για «συνευθύνη» της γυναίκας;

Κι όμως, είναι. Ο «ναρκισσισμός» όσον αφορά τον βιασμό ακόμη κυριαρχεί.

Σύμφωνα με δημοσκόπηση που έγινε πριν από λίγα χρόνια στη Βρετανία, αποδείχτηκε πως μία στις τρεις γυναίκες (προσοχή: γυναίκες!) πιστεύουν πως αν μια γυναίκα πέσει θύμα βιασμού και φορούσε κοντή φούστα, φταίει εν μέρει και εκείνη!

Είναι ο βιασμός μία μορφή πολέμου;

Είναι. Μάλιστα, για αιώνες, ο βιασμός παιδιών και γυναικών θεωρούνταν σίγουρος για τις χώρες που είχαν ηττηθεί.

Ωστόσο, άλλο ο βιασμός σε καιρό πολέμου και άλλο σε καιρό ειρήνης.

Μαζικοί βιασμοί σε εμπόλεμες καταστάσεις απαιτούν οργάνωση, πρόθυμους μαχητές, εκτεταμένη προπαγάνδα, καθώς και ανθρώπους που έχουν εμποτιστεί με ρατσιστικές και άλλου είδους ιδεοληψίες.

Σε τέτοιες περιπτώσεις, η σεξουαλική βία γίνεται «απρόσωπη»: βιάζω γιατί θέλω να αποδείξω την υπεροχή που έχω ως στρατός, ως νικητής. Γιατί μπορώ, το «δικαιούμαι».

Μπορεί να πάρει ακόμη και διαστάσεις γενοκτονίας.

Ποιες είναι οι συνέπειες της σεξουαλικής βίας για τα θύματα και γιατί τις διαχωρίζουμε από τις αντίστοιχες άλλων μορφών βίας;

Είναι πολύ σοβαρές – τόσο σωματικές όσο και ψυχικές. Στις πρώτες συγκαταλέγονται οι σωματικές βλάβες, τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, η ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη κ.ά.

Συνακόλουθα είναι η ψυχολογική αναταραχή (μόνιμο άγχος, κατάθλιψη, μετατραυματικό στρες) αλλά και μεταπτώσεις ζωής (σεξουαλική και κοινωνική διαταραχή, εθισμός σε ναρκωτικά και αλκοόλ, αυτοτραυματισμός, αυτοχειρία).

Και αυτά μόνο όσον αφορά τα θύματα, ενώ δεν πρέπει να ξεχνάμε και τον αντίκτυπο που έχει μια τέτοια πράξη στο οικογενειακό, το φιλικό και το επαγγελματικό περιβάλλον του θύματος.

Τα θύματα υποφέρουν συνήθως για χρόνια, αν όχι για δεκαετίες.

Οι ψυχολογικές συνέπειες είναι φριχτές. Περιλαμβάνουν διαταραχές ύπνου, διατροφής και διάθεσης (καθώς το θύμα ξαναζεί τον βιασμό νοερά ξανά και ξανά), πονοκεφάλους, δυσκολίες στο βάδισμα, μανία καταδίωξης.

Ειδικά αν ο βιασμός γίνει στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης κοινότητας, τις περισσότερες φορές το θύμα νιώθει οργή προς αυτήν που δεν στάθηκε ικανή να το προστατεύσει και απομακρύνεται οικειοθελώς ή εκδιώκεται.

Αν, μάλιστα, μιλάμε για βιασμούς σε καιρό πολέμου, τότε οι καταστάσεις είναι ακόμη πιο άγριες: βιασμοί με όπλα, μπουκάλια, πέτρες, μικροαντικείμενα, νυστέρια.

Στήθη και αιδοία γυναικών ακρωτηριάζονται, έμβρυα ζωντανά δολοφονούνται μέσα στην κοιλιά της μάνας τους, γυναίκες στειρώνονται.

Αυτές οι γυναίκες πολλές φορές θεωρούνται μιάσματα και υπάνθρωποι – αφού δεν μπορούν να γίνουν πλέον μάνες.

Στη γενοκτονία της Ρουάντα, το 70% των βιασμένων γυναικών έγιναν φορείς HIV – οι περισσότερες σκοπίμως!

Πολλές από αυτές τις κοπέλες αυτοκτόνησαν.

Και οι βιαστές; Τι άνθρωποι είναι;

Όλες οι ενδείξεις στις έρευνες συγκλίνουν πως είναι «κανονικοί άνθρωποι». Οι περισσότεροι επιτίθενται στην κοπέλα, τη γυναίκα τους ή κάποιο φιλικό τους πρόσωπο.

Οι δικαιολογίες που δίνουν ποικίλλουν: «της άξιζε», «το ευχαριστήθηκε», «με προκάλεσε κι ας αρνήθηκε μετά», «δεν ήταν καν βιασμός».

Μία από τις τελευταίες έρευνες στις ΗΠΑ απέδειξε πως το 1/3 των ανδρών φοιτητών είπαν πως θα βίαζαν σίγουρα κάποια κοπέλα αν ήξεραν πως δεν θα τους έπιαναν.

Αν, όπως ισχυρίζεστε, η σεξουαλική βία συνδέεται με τις ιστορικές συνθήκες, τι συμπεράσματα μπορούμε να βγάλουμε για το σήμερα;

Το κυριότερο είναι πως πρέπει -πρέπει, όμως- να κατανοήσουμε καλύτερα τον κόσμο γύρω μας, συμπεριλαμβανομένου του γιατί τόσοι άνθρωποι θεωρούν τη σεξουαλική βία «ένα άνευ ουσιαστικής σημασίας ζήτημα».

Όσοι από εμάς προσπαθούμε να αφυπνίσουμε τον κόσμο πάνω σε παρόμοια ζητήματα, πάντα αναφερόμαστε σε αυτό που ονομάζουμε «μύθοι γύρω από τον βιασμό».

Οι συνηθέστεροι είναι: «είναι αδύνατον να κακοποιήσεις σεξουαλικά μια γυναίκα που αντιστέκεται», «οι άντρες συνέχεια κατηγορούνται ψευδώς για βιασμό», «κάποιες κατηγορίες δεν είναι καν βιασμός (αν γίνει σε ραντεβού ή μέσα στον γάμο)».

Και φυσικά «το “όχι” σημαίνει “ναι”»!

Για να μπορέσουμε να απαντήσουμε στο γιατί αυτοί οι μύθοι ακόμη ζουν και βασιλεύουν, πρέπει να κατανοήσουμε το πόσο βαθιά ριζωμένοι είναι στην κοινωνία μας.

Συνδέονται πλήρως με την ιστορική συγκυρία, αλλά κατά βάση φέρουν μέσα τους βαθιές, παγιωμένες σχεδόν, κοινωνικοπολιτικές ρίζες.

Υπό το καθεστώς του πιο άκρατου και στυγνού καπιταλισμού και της ανελέητης οικονομίας της αγοράς, πιστεύετε ότι είναι πράγματι δυσδιάκριτα και επισφαλή τα όρια μεταξύ βίας (στην όποια μορφή της) και ιδεολογίας;

Υπάρχει μια άμεση σύνδεση ανάμεσα στον καπιταλισμό (ειδικά όπως τον βιώνουμε τα τελευταία χρόνια), την ανισότητα και τη βία, της σεξουαλικής συμπεριλαμβανομένης. Οι βιαστές δεν γεννιούνται – γίνονται. Και αν αυτό το καταλάβουμε, θα αρχίσει η αντίστροφη πορεία ίασης του φαινομένου.

Την προηγούμενη φορά που επισκεφθήκατε την Ελλάδα, μιλήσατε για την ιστορία του πόνου. Πλέον, το φαινόμενο «εθισμού» σε σκηνές βίας και πόνου είναι όλο και πιο έντονο. Πώς μπορούμε να αντισταθούμε;

Το κυριότερο είναι να αντιταχθούμε στην υπόθεση πως η βία (και η σεξουαλική) είναι «κάτι που συμβαίνει», είναι «κάτι το φυσικό», το «ανθρώπινο» και το «αναπόφευκτο». Δεν είναι. Το ξαναλέω: δεν είναι! Ούτε φυσικό, ούτε ανθρώπινο, ούτε αναπόφευκτο, ούτε… κάτι που, τι να κάνουμε, συμβαίνει! Η βία έχει αποδειχθεί πως είναι σε πολύ χαμηλά ποσοστά σε κοινότητες όπου η ισότητα ανδρών-γυναικών είναι ενισχυμένη και όπου ο μιλιταρισμός δεν κυριαρχεί. Αγωνίζομαι για έναν λιγότερο βίαιο κόσμο σημαίνει πως αγωνίζομαι για έναν πιο δίκαιο κόσμο.

 

Info:

Η διάλεξη «Μια παγκόσμια ιστορία της σεξουαλικής βίας» της Τζοάνα Μπερκ θα γίνει την Παρασκευή, 20 Iανουαρίου 2017, στις 19.00, στο Μέγαρο Μουσικής, στο πλαίσιο του κύκλου ομιλιών «Θεωρία στο Μέγαρο: φιλοσοφία, κριτική, ιστορία» (σε συνεργασία με το Ινστιτούτο Ανθρωπιστικών Επιστημών του Κολεγίου Μπέρκμπεκ του Λονδίνου και σε επιμέλεια Κώστα Δουζίνα). Στα αγγλικά με ταυτόχρονη μετάφραση.

Είσοδος ελεύθερη με δελτία προτεραιότητας. Η διανομή των δελτίων αρχίζει στις 17.30.

Επόμενες ομιλίες στον ίδιο κύκλο: Ζορζ Ντιντί-Ιμπερμάν (28/2/2017), Ντέιβιντ Χάρβεϊ (20/3/2017), Στίβεν Φρος (24/4/2017) και Μποαβεντούρα ντε Σόουζα Σάντος (8/5/2017).

Πηγή: efsyn

 

Το AMOQA (θα συνεχίσει να) διαδίδει την ομοφυλοφιλία

amoqa

Στις 10 Οκτωβρίου του 2016, το ειρηνοδικείο Αθηνών απέρριψε την αίτηση του Αθηναϊκού Μουσείου Κουήρ Τεχνών (AMOQA) για σύσταση σωματείου (ΑΡΙΘΜΟΣ ΔΙΑΤΑΓΗΣ 323/2016). Η απορριπτική απόφαση βασίστηκε στην υποψία εκ μέρους του ειρηνοδικείου πως το AMOQA αποσκοπεί σε “διάδοση της ομοφυλοφιλίας” και πως υπάρχει “κρυφός εμπορικός σκοπός”.

Θα έπρεπε το ειρηνοδικείο όχι απλά να μην έχει την υποψία αλλά να διακατέχεται από τη βεβαιότητα ότι το AMOQA (θα συνεχίσει να) διαδίδει την ομοφυλοφιλία. Εξάλλου, όταν καταθέσαμε το καταστατικό για την δημιουργία του σωματείου ξεκάθαρα αναφέραμε πως σκοπός μας είναι η ανάδειξη της ΛΟΑΤΚΙ (Λεσβιακής, Ομοφυλοφιλικής, Αμφισεξουαλικής, Τράνς, Κουίρ και Ιντερσεξ) και φεμινιστικής ιστορίας και πολιτιστικής παραγωγής. Επιπλέον, στην επίσημη απορριπτική απόφαση του το ειρηνοδικείο αναφέρει πως “ο πραγματικός σκοπός του σωματείου” καθώς και “τα μέσα προς επίτευξις του σκοπού του” είναι ασαφή, ανεπαρκή και αόριστα. Εδώ έχουμε να παραθέσουμε μια εκτενή απάντηση που αφορά την ίδια τη μέχρι τώρα λειτουργία του AMOQA, τα μέσα, τους σκοπούς και τα αποτελέσματα της:

Το AMOQA ξεκίνησε με την βοήθεια μιας πεντάμηνης γερμανικής υποτροφίας τον Μάρτιο του 2016. Από τότε έχει φιλοξενήσει πάνω από 40 ανοιχτές και προσβάσιμες εκδηλώσεις όπως βραδιές και φεστιβάλ performance, προβολές ντοκιμαντέρ για τις πολιτικές του σώματος, εικαστικές εκθέσεις, εργαστήρια τεχνολογίας, διαλέξεις πάνω σε έμφυλα ζητήματα, συζητήσεις πάνω στην μνήμη και την ιδέα του αρχείου, παρουσιάσεις κουήρ μουσικής αλλά και άλλα εργαστήρια παραγωγής κουλτούρας. Στο χώρο μας που στεγάζεται στην οδό Εριγόνης 3 στα Κάτω Πετράλωνα αλλά και σε άλλους δημόσιους χώρους και εκδηλώσεις (Ταινιοθήκη της Ελλάδας, Νοκουμέντα14 – Πάρκο Ελευθερίας, Green Park – (non) performance as method, Εθνογραφικό Mουσείο Στοκχόλμης – the unstraight museum international conference) συναντηθήκαμε με ΛΟΑΤΚΙ  καλλιτέχνες, ακαδημαϊκούς, ακτιβίστριες, και πλήθος κόσμου από τη ντόπια και διεθνή φεμινιστική και ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα. Το AMOQA λειτουργεί επίσης ως μια ανοιχτή πλατφόρμα όπου διάφορες ακτιβιστικές φεμινιστικές ΛΟΑΤΚΙ+ συλλογικότητες βρίσκουν ασφαλή χώρο για τις συναντήσεις και τις εκδηλώσεις τους κι αυτή τη στιγμή στο χώρο μας συμβιώνουμε με τις αλληλέγγυες συνελεύσεις των Οικογενειών Ουράνιο Τόξο και την αυτο-οργανωμένη ομάδα “Υπερήφανοι Γονείς”. Παράλληλα, έχουμε ξεκινήσει το χτίσιμο ενός ΛΟΑΤΚΙ+ φεμινιστικού αρχείου, στην προσπάθεια μας να χαρτογραφίσουμε κομμάτια της ιστορίας, του παρόντος και του μέλλοντος του ελληνικού ΛΟΑΤΚΙ+ κινήματος, κομμάτια δηλαδή από την καθημερινή μας ζωή, τα βιώματα, τις επιθυμίες, τα όνειρα, τους αγώνες και τις αγωνίες μας.

Μέσω της υποτροφίας το AMOQA κατάφερε να ενοικιάσει έναν χώρο ανοιχτό σε διάφορες συγγενικές συλλογικότητες και άτομα, να μετατρέψει τις εγκαταστάσεις του προσβάσιμες σε άτομα με κινητικές διαφορετικότητες, να πληρώσει μισθούς σε άτομα της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας για την εκτέλεση διαφόρων εργασιών (έρευνα, προγραμματισμό, μεταφράσεις, υποτιτλισμό, διερμηνεία στην ελληνική νοηματική), να υποστηρίξει υλικά συγγενικά πρότζεκτ, να προσκαλέσει ακτιβιστές και ακτιβίστριες διαφόρων ηλικιών όπως και καλλιτέχνες και ακαδημαϊκούς από την Ανατολή και τη Δύση με σκοπό να δημιουργήσει δεσμούς και δίκτυα αλληλεγγύης και έμπνευσης. Μετά το τέλος της υποτροφίας το AMOQA συνέχισε να λειτουργεί ως ένας αυτοδιαχειριζόμενος χώρος, έχοντας μεγάλες δυσκολίες να καλύψει τα έξοδα του, αν και οι εκδηλώσεις πλήθαιναν και το ενδιαφέρον της κοινότητας μεγάλωνε.

Αν για το ειρηνοδικείο Αθηνών και τους δικαστικούς του υπαλλήλους οτιδήποτε από τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό ως ασαφές, ανεπαρκές, αόριστο, κι ακόμα πιο προκλητικά ως “μη πραγματικό” εμείς οφείλουμε από την πλευρά μας να διευκρινίσουμε πως αν σε κάτι έχουμε εκπαιδευτεί μέσα στα χρόνια αυτό είναι να αναγνωρίζουμε τις χίλιες και μια διαφορετικές λέξεις που μπορεί να χρησιμοποιήσει η γλώσσα της θεσμικής διάκρισης.

Η επίκληση της διατάραξης της “δημόσιας τάξης” και της προσβολής των “χρηστών ηθών”, λέξεις με τις οποίες διανθίζεται επιπλέον η απορριπτική απόφασή για τη σύσταση του σωματείου μας, ανήκουν παραδοσιακά στην εργαλειοθήκη του γλωσσικού ιδιώματος κάθε είδους διακρίσεων, μέσα και πέρα από το νόμο.

Σχετικά με τους πιθανούς κρυφούς εμπορικούς σκοπούς, η υποψία αυτή συνδέεται με την δήλωση του AMOQA να παράξει κουλτούρα, χρησιμοποιώντας όλα τα καλλιτεχνικά μέσα: της συγγραφής και δημοσίευσης, της παραγωγής μουσικής και εικαστικών δρωμένων, της παραγωγής ντοκιμαντέρ και ταινιών πάνω σε εμφυλα, κουήρ και φεμινιστικά ζητήματα. Αυτό που δεν εξηγεί το ειρηνοδικείο είναι τι ακριβώς ύποπτο φαίνεται σε αυτό και πως ή που στον κόσμο η παραγωγή κουήρ φεμινιστικής κουλτούρας καταλήγει σε κερδοφορής επιχείρηση.

Το AMOQA Θα συνεχίσει να υπάρχει ανεξάρτητα οποιασδήποτε δικαστικής απόφασης. Η ανάδειξη της ομοφυλοφιλίας άλλα και όλων των κούηρ πρακτικών και ταυτοτήτων είναι ο σκοπός του AMOQA που θα συνεχίσει να διεκδικεί την παρουσία τούς ανοιχτά και δημόσια.

Ως μέσα για την επίτευξη αυτού του σκοπού επιλέξαμε την τέχνη, την θεωρία και τον ακτιβισμό.

Συντροφικά, AMOQA

 

Η ανακοίνωση σε Ελληνικά, Αγγλικά και Τούρκικα εδώ

 

Το ’17 θα είναι φεμινιστικό!

φεμινιστικό_κινημα

του φύλου συκής

Το 2016, μια χρονιά που πολλάκις χαρακτηρίστηκε ως άσχημη, κλείνει. Παρόλα αυτά, μπαίνοντας στο 2017 θα κρατήσουμε αυτά που μας άρεσαν και μας ενέπνευσαν: τα κινήματα και τις πολύμορφες διεκδικήσεις των γυναικών ανά τον κόσμο και τις προοπτικές για τη δημιουργία ενός χώρου συνάντησης, ζύμωσης και οργάνωσης που είδαμε με χαρά να ανοίγονται κι εδώ τελευταία, μέσα από τη συμμετοχή μας στην πρωτοβουλία Καμία Ανοχή.

Το 2016 ήταν μια χρονιά που ο φεμινισμός σίγουρα συζητήθηκε. Από τις αμερικάνικες εκλογές (εδώ) μέχρι τα γυναικεία κινήματα, μέσα από συζητήσεις και αντιπαραθέσεις, ο φεμινισμός στις διάφορες εκδοχές του ήταν παρόν. Σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, οικονομικής ύφεσης και πολιτικών λιτότητας, στο δημόσιο λόγο δεν ήταν λίγες οι φορές που φάνηκε να κυριαρχεί μια σούπα με σκοπό να χορτάσει όλων των ειδών τις γυναίκες. Υπό την ηγεμονία του φιλελευθερισμού, η ατομική ενδυνάμωση και η «επιλογή» αποτέλεσαν τα κύρια συστατικά, την απάντηση σε κάθε προβληματισμό για τις ζωές και τα προβλήματα των γυναικών σήμερα. Τι κι αν «η προσωπική ενδυνάμωση» αποτελεί τη ρητορική μιας μικρής και προνομιούχας ομάδας κατά βάση λευκής και μεσοαστικής (τουλάχιστον), που κατοικεί σε πολύ συγκεκριμένες γειτονιές αυτού του κόσμου; Η δε «επιλογή», ένα βασικό και αδιαπραγμάτευτο αίτημα του φεμινιστικού κινήματος που ιστορικά συνδέεται με τις διεκδικήσεις για αυτοδιάθεση των σωμάτων μας, ενσωματώνεται πια δυστυχώς σε αντιδραστικές ρητορικές για την κατάσταση των γυναικών σήμερα, όταν τα υπόλοιπα επιχειρήματα στερεύουν.

Στον αντίποδα βέβαια, οι δεκάδες χιλιάδες φωνές που υψώθηκαν από τα κάτω. Στη Λατινική Αμερική είδαμε τις γυναίκες να κατεβαίνουν αποφασιστικά στους δρόμους σε πόλεις της Αργεντινής και της Βραζιλίας (εδώ και εδώ), για να βάλουν τέλος στην πατριαρχική κουλτούρα του βιασμού. Τι κι αν η πατριαρχία επιμένει, κλέβοντας ακόμα και ζωές γυναικών, εκείνες αντιστέκονται ακόμα πιο πεισματικά. Σε άλλα μέρη του κόσμου είδαμε τις γυναίκες να διεκδικούν τα αναπαραγωγικά τους δικαιώματα. Θαυμάσαμε ιδιαίτερα τη μεγαλειώδη απεργία στην Πολωνία που κατάφερε να ανακόψει τα σχέδια της κυβέρνησης για απαγόρευση των (ήδη δύσκολων) αμβλώσεων (εδώ και εδώ). Εκτός από την Πολωνία, το δικαίωμα σε νόμιμες και ασφαλείς αμβλώσεις αποτέλεσε αίτημα γυναικείων διεκδικήσεων σε πολύ διαφορετικές γωνιές του πλανήτη, όπως η Ιρλανδία (εδώ) και η Νότια Κορέα (εδώ και εδώ), αν και αποτελεί αιχμή σε πολύ περισσότερες καθημερινές κινητοποιήσεις ανά τον κόσμο από αυτές που φτάνουν στις οθόνες μας. Στην Τουρκία, σε μια δύσκολη κατάσταση για οτιδήποτε προσπαθεί να αντιπολιτευθεί το καθεστώς Ερντογάν, οι γυναίκες συνεχίζουν να οργανώνονται και να διεκδικούν, διεκδικώντας περισσότερα δικαιώματα ως γυναίκες αλλά και συμμετέχοντας στα ευρύτερα δημοκρατικά κινήματα (εδώ, εδώ και εδώ). Όπως δεν πρέπει να ξεχνάμε τις γυναίκες που ξεριζωμένες από τα σπίτια τους διασχίζουν σύνορα και φράχτες κάτω από αντίξοες συνθήκες, αναζητώντας μια καλύτερη ζωή για εκείνες και τις οικογένειές τους.

Πράγματι τα παραδείγματα είναι πολλά και γίνονται ακόμα περισσότερα αν αναλογιστούμε τους ευρύτερους αγώνες στους οποίους συμμετέχουν γυναίκες, από το πείραμα αυτοδιάθεσης στο Κουρδιστάν μέχρι τους αγώνες ενάντια στη λιτότητα και τα κινήματα αλληλεγγύης πιο κοντά σε εμάς. Όλα αυτά αποτελούν μικρά ή μεγαλύτερα αντιπαραδείγματα ενδυνάμωσης με συλλογικούς όρους, που αποκαλύπτουν πτυχές τόσο του συστημικού χαρακτήρα της γυναικείας καταπίεσης όσο και των καθημερινών του επιτελέσεων. Και παρά το γεγονός ότι στο τέλος του 2016 τα πράγματα φαίνεται ότι συνεχίζουν να δυσκολεύουν, οι αγώνες των γυναικών μας αγγίζουν και μας γεμίζουν ελπίδα.

Δυστυχώς στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πολλά δείγματα τέτοιων κινημάτων τα τελευταία χρόνια. Παρά την κρίση που συνεχώς βαθαίνει και την –κατ’ επέκταση- χειροτέρευση των ζωών των γυναικών (βλέπε μεγαλύτερη ανεργία στις γυναίκες, αύξηση στις παρενοχλήσεις και την βία) οι φεμινίστριες έχουμε φανεί κατώτερες των περιστάσεων. Πιστεύουμε όμως πως αυτό το μούδιασμα έχει αρχίσει να περνάει εδώ και λίγους μήνες, με την σύσταση της Καμιάς Ανοχής και την πραγματοποίηση των δύο πρώτων κινητοποιήσεων της.

Ο πρώτος κύκλος της θεωρούμε ότι κλείνει επιτυχώς. Καταφέραμε να συναντηθούμε με γυναίκες από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους και με γυναίκες που δεν συμμετείχαν σε συλλογικές διαδικασίες και να δημιουργήσουμε κάτι που χρόνια έλειπε από το κίνημα: έναν χώρο όπου μπορούμε να συζητήσουμε και να επεξεργαστούμε την καθημερινότητα μας με πολιτικούς όρους. Η Καμιά Ανοχή προέκυψε μέσα από την ανάγκη να εκφραστεί η δυσαρέσκεια και η οργή για όσα βιώνουμε ως γυναίκες, τη ριζοσπαστικοποίηση των τελευταίων χρόνων και τη σταδιακή άνθιση και πάλι του φεμινιστικού λόγου στην Ελλάδα.

Η ύπαρξη ένος τέτοιου χώρου εμπνέει την ελπίδα συλλογικής απάντησης σε ένα τοπίο που διέπεται από την ατομική ενδυνάμωση -που όσο κι αν της ασκούμε κριτική είναι αδύνατον να μην επηρρεαστούμε έστω και λίγο. Η ανάδειξη του ατόμου, η διεκδίκηση προσωπικών λύσεων και η έμφαση στο να επικεντρωθούμε στον εαυτό μας μας αποξενώνει από την έννοια της συλλογικότητας και κερδίζει έδαφος ελείψει μιας ισχυρής συλλογικής απάντησης στα πολιτικά και προσωπικά ζητήματα. Μέσα από διαδικασίες σαν αυτές που πραγματοποιήσαμε το τρίμηνο που πέρασε πιστεύουμε ότι μπορούμε να ξεφύγουμε από λογικές ατομικισμού, μιας και καθίσταται όλο και περισσότερο σαφές ότι η εμπειρία της έμφυλης καταπίεσης είναι κοινή. Με παραλλαγές και μερικές φορές φαινομενικά πολύ διαφορετικούς τρόπους, η καθεμία από εμάς βάλεται από το ίδιο σύστημα και αθροίζοντας τις εμπειρίες μας βλέπουμε ξεκάθαρα την συστημική καταπίεση που μας ασκείται: μας απολύει, βιάζει, σκοτώνει, εξαναγκάζει σε παραιτήσεις, απειλεί, παρενοχλεί.

Εμείς που χρόνια μιλάμε για τον σεξισμό και την πατριαρχία, μιλώντας ίσως για πρώτη φορά τόσο ανοιχτά μεταξύ μας για τα βιώματα μας, αντιλαμβανόμαστε πλέον καλύτερα τα βρώμικα χέρια της πατριαρχίας πάνω στα σώματα μας και βλέπουμε καθαρότερα τα σημάδια της. Και είναι τόσο πολλά, που είναι ξεκάθαρο ότι ο αγώνας μας εναντίον της πρέπει να είναι επίμονος και συλλογικός.

Είμαστε αισιόδοξες ότι αυτήν την συλλογική απάντηση που τόσο χρειάζεται, έχουμε αρχίσει να την χτίζουμε. Τους τελευταίους μήνες αρχίσαμε να επεξεργαζόμαστε εναν λόγο που προκύπτει από την δική μας πραγματικότητα και περιγράφει τα δικά μας ιδιαίτερα βιώματα που ελπίζουμε ότι σύντομα θα οδηγήσει σε ένα νέο φεμινιστικό κίνημα: ένα κίνημα που όχι μόνο θα μας επιτρέψει να αποκτήσουμε περισσότερη ορατότητα ως φεμινίστριες αλλά και θα μπορεί να αρθρώσει ένα πλαίσιο διεκδικήσεων, θα μπορεί να βγει στους δρόμους και να απαιτήσει περισσότερα δικαιώματα στην εργασία, στους δημόσιους χώρους, στις σχέσεις.

 

Απολυμένες Καθαρίστριες ΟΣΥ: Λεφτά με το σταγονόμετρο, ψέματα με το τσουβάλι!

%ce%bf%cf%83%cf%85

της Ελένης Μήτσου

Με το σταγονόμετρο δίνει η ΟΣΥ στις απολυμένες καθαρίστριες τα δεδουλευμένα τους. Στις 21/12 έδωσε περίπου 1,5 μισθό, ενώ στις 30/12 έδωσε 100-200 ευρώ σε κάθε εργάτρια (τα ποσά διαφέρουν ανάλογα με το αμαξοστάσιο). Ο μέσος όρος των χρωστούμενων στις απολυμένες καθαρίστριες αυτή τη στιγμή είναι 5,5 – 6 μισθοί.

Οι αγωνιζόμενες καθαρίστριες της ΟΣΥ συνεχίζουν να διεκδικούν να τους καταβληθεί άμεσα το σύνολο των δεδουλευμένων τους, αλλά και να προχωρήσει η ΟΣΥ σε απευθείας συμβάσεις μαζί τους, διώχνοντας τους εργολάβους, όπως προέβλεπε και ο νόμος 4430/2016 που ψηφίστηκε τον Αύγουστο του 2016.

Φέρανε την ΕΥΚ

Αυτή τη στιγμή στην ΟΣΥ έχει μπει νέα εργολαβική εταιρία, η ΕΥΚ Α.Ε., η οποία έχει φέρει νέο προσωπικό.

Εδώ και δεκαετίες όλοι οι εργολάβοι που έπαιρναν το έργο του καθαρισμού των λεωφορείων, προσλάμβαναν τις ήδη υπάρχουσες εργαζόμενες. Έτσι πάνω από τις μισές εργαζόμενες βρίσκονται στην ίδια θέση εδώ και 10, 15 μέχρι και 23 χρόνια!

Η ΕΥΚ αρνήθηκε να κάνει το ίδιο, έχοντας, όπως όλα δείχνουν, όχι απλά με τη σύμφωνη γνώμη αλλά την υπόδειξη της Διοίκησης της ΟΣΥ (Ζ. Γεωργίου και Γ. Αναγνωστόπουλος)!

Γιατί; Γιατί οι καθαρίστριες της ΟΣΥ τόλμησαν, όντας μήνες απλήρωτες, να κάνουν απεργίες για να πληρωθούν. Τόλμησαν να οργανωθούν σε σωματείο. Τόλμησαν να καταγγείλουν τον απατεώνα – εργολάβο στην Επιθεώρηση Εργασίας. Και τόλμησαν, αφού έμαθαν τα δικαιώματά τους (δηλαδή, ποιος είναι ο νόμιμος μισθός, πόσα οχήματα οφείλουν να καθαρίζουν κ.α.) να τα διεκδικήσουν!

Υπενθυμίζουμε ότι η ΕΥΚ είχε παλιότερα αναλάβει τον καθαρισμό δυο αμαξοστασίων (Ανθούσα και Πέτρου Ράλλη). Όταν το 2014 έφυγε, άφησε φέσια χιλιάδων ευρώ σε κάθε καθαρίστρια.

Οι εργαζόμενες εκείνων των αμαξοστασίων κινήθηκαν δικαστικά απέναντι στην ΕΥΚ Α.Ε. Το δικαστήριο έγινε τον Νοέμβριο, ενώ αναμένεται σύντομα η απόφαση, η οποία θα δικαιώνει τις καθαρίστριες. Κι’ όμως οι Αναγνωστόπουλος και Γεωργίου δεν δίστασαν να προχωρήσουν σε σύμβαση με αυτή την εταιρία.

«Όλες ή καμία»

Η Διοίκηση της ΟΣΥ είχε «δεσμευτεί» απέναντι στις απολυμένες καθαρίστριες ότι θα ζητήσει από την ΕΥΚ να τις προσλάβει όλες. Στη συνέχεια ο κ. Αναγνωστόπουλος ενημέρωσε τις καθαρίστριες ότι η ΕΥΚ απάντησε πως χρειάζεται μόνο 40 άτομα καθώς έχει δικό της προσωπικό…

Οι καθαρίστριες δεν «τσίμπησαν» σε αυτή την προσπάθεια διάσπαση του σωματείου τους και πήραν σε συνέλευση την απόφαση: «ή όλες ή καμία».

Αν δηλαδή η ΕΥΚ δεν προχωρούσε σε πρόσληψη όλων των αγωνιζόμενων καθαριστριών δεν θα πήγαινε καμία για δουλειά. Την απόφαση αυτή την τίμησαν, καθώς στα 15 περίπου τηλέφωνα που έκανε η ΕΥΚ σε συγκεκριμένες εργαζόμενες για να τις προσλάβει, η απάντηση ήταν: «ή όλες ή καμία».

Συνάντηση Σωματείου με ΕΥΚ

Την Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου εκπρόσωποι του σωματείου των αγωνιζόμενων καθαριστριών των λεωφορείων της Ο.ΣΥ. (ΣΕΡΚΑ) συναντήθηκαν με την εργολαβική εταιρία ΕΥΚ για να διεκδικήσουν οι ίδιες την πρόσληψη όλων.

Ο κ. Θεοδωρακόπουλος, ιδιοκτήτης της ΕΥΚ, απάντησε αρνητικά προβάλλοντας μια σειρά δικαιολογίες. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η δικαιολογία πως η ΕΥΚ, δήθεν, δεν μπορούσε να βρει… τα τηλέφωνα όλων των καθαριστριών που δούλευαν στην ΟΣΥ και γι’ αυτό αναγκάστηκε να πάρει άλλους εργαζόμενους!! Όλα τα στοιχεία των καθαριστριών και τα τηλέφωνα υπάρχουν στα αμαξοστάσια και τα βρίσκουν εδώ και δεκαετίες όλοι οι εργολάβοι …εκτός από την ΕΥΚ.

Επιπλέον οι εκπρόσωποι του σωματείου είπαν στον κ. Θεοδωρακόπουλο πως κατά τη γνώμη τους δεν είχε ποτέ σκοπό να προσλάβει καθαρίστριες που αγωνίζονται και γι’ αυτό η ΕΥΚ είχε βάλει από το καλοκαίρι αγγελία στην Χρυσή Ευκαιρία ψάχνοντας για προσωπικό σε περίπτωση που θα αναλάμβανε το έργο του καθαρισμού των λεωφορείων. (Αξίζει να σημειώσουμε ότι αυτή η αγγελία κατέβηκε από την ιστοσελίδα της Χρυσής Ευκαιρίας μόλις έγινε τότε δημόσια καταγγελία για τις ενέργειες της ΕΥΚ.). Ο κ. Θεοδωρακόπουλος απάντησε πως δεν ήθελε τότε να στείλει εκπροσώπους της εταιρίας του στα αμαξοστάσια για να διερευνήσουν την πιθανότητα πρόσληψης των αγωνιζόμενων καθαριστριών της ΟΣΥ γιατί… φοβόταν!

Η ΟΣΥ έδωσε επιλεκτική λίστα εργαζομένων στην ΕΥΚ!

Στο τέλος αυτή της συνάντησης ειπώθηκε και κάτι ακόμα – πάρα πολύ σημαντικό. Ότι η Διοίκηση της ΟΣΥ, η οποία υποτίθεται θα ζητούσε (όπως είχε «δεσμευτεί» απέναντι στο σωματείο των καθαριστριών) να προσληφθούν όλες οι αγωνιζόμενες καθαρίστριες, έστειλε στην ΕΥΚ μόνο μια λίστα με 40 ονόματα! Περίπου οι μισές εργαζόμενες σε αυτή τη λίστα, ήταν οι εργαζόμενες που ήταν εκτός σωματείου (πρώην προϊσταμένες του προηγούμενου εργολάβου και οι υποτακτικές τους).

Αξίζει να σημειώσουμε ότι η ΕΥΚ Α.Ε., η οποία είχε δήθεν δικό της προσωπικό και γι’ αυτό δεν μπορούσε να προσλάβει τις υπάρχουσες καθαρίστριες των λεωφορείων, έχει μέχρι σήμερα (2 βδομάδες αφότου ανέλαβε τον καθαρισμό των λεωφορείων) τις μισές θέσεις κενές, ενώ πολλοί από τους νέους εργαζόμενους που πιάνουν δουλειά, φεύγουν μετά από λίγες μέρες λόγω των δυσχερών συνθηκών εργασίας και του χαμηλού μισθού.

Ο αγώνας συνεχίζεται!

Οι απολυμένες καθαρίστριες συνεχίζουν τον αγώνα τους.

Με συμβολικούς αποκλεισμούς και διαμαρτυρίες έξω από τα αμαξοστάσια κάθε βράδυ και με παραστάσεις διαμαρτυρίας έξω από τη Βουλή και τα αρμόδια Υπουργεία τα πρωϊνά.

Νίκη στον αγώνα των απολυμένων και απλήρωτων καθαριστριών της ΟΣΥ!

Πηγή: Ξεκίνημα

 

Διαβάστε ακόμα

Αποκλεισμοί των αμαξοστασίων από τις απλήρωτες καθαρίστριες των λεωφορείων [βίντεο]

 

Ιθαγενής Γυναίκα η Υποψήφια του EZLN για την Προεδρία του Μεξικό

uilhne1vcwa-andres-sanz

Μεταξύ 29ης Δεκεμβρίου και 1ης Ιανουαρίου έλαβε χώρα ο δεύτερος γύρος του πέμπτου συνεδρίου του Εθνικού Ιθαγενικού Κογκρέσου (C.N.I.), οι εργασίες του οποίου είχαν ξεκίνησαν τον περασμένο Οκτώβρη στην πόλη Σαν Κριστόμπαλ δε λας Κάσας της επαρχίας Τσιάπας. Στο τέλος των εργασιών του συνεδρίου, στο οποίο μετείχαν αντιπρόσωποι περίπου 66 εθνοτήτων, αποφασίστηκε η δημιουργία ενός Ιθαγενικού Συμβουλίου Διακυβέρνησης (Consejo Indígena de Gobierno) το οποίο μεταξύ άλλων θα έχει ως διακηρυγμένο στόχο του τη διακυβέρνηση της χώρας. Στη βάση αυτή αποφασίστηκε επίσης ότι τον ερχόμενο Μάιο θα ανακοινωθεί εκ μέρους του Κογκρέσου και του EZLN γυναίκα ιθαγενής υποψήφια για τις προεδρικές εκλογές του 2018. Η απόφαση αυτή, που σηματοδοτεί σταθμό για την κατεύθυνση του ιθαγενικού κινήματος, καθότι πρώτη φορά επιλέγεται η ανάληψη μιας τόσο κεντρικοπολιτικής πρωτοβουλίας με αναφορά στο σύνολο της χώρας, πάρθηκε ύστερα από πολύμηνη συμβουλευτική διαδικασία, στην οποία συμμετείχαν περί τις 523 κοινότητες προερχόμενες από 25 ομόσπονδα κρατίδια (σε σύνολο 31). Όσον αφορά δε το πολιτικό στίγμα της υποψηφιότητας, η διακήρυξη του συνεδρίου δίνει σαφή τόνο: «προσπαθούμε η αγανάκτηση, η αντίσταση, η εξεγερτικότητα να είναι παρούσες στις εκλογικές λίστες του 2018». Και συνεχίζει «αλλά δεν είναι καθόλου στόχος μας να συναγωνιστούμε με τα κόμματα και την πολιτική τάξη που ήδη μας χρωστάει τόσα: κάθε νεκρό, εξαφανισμένο, φυλακισμένο, κάθε έναν που του αποστέρησαν τα πάντα, κάθε πράξη καταστολής και κάθε περιφρόνηση. Να μην μας μπερδεύουν, δεν προσπαθούμε να συναγωνιστούμε με αυτούς γιατί δεν είμαστε ίδιοι, δεν είμαστε οι ψεύτικες και διεστραμμένες τους υποσχέσεις. Είμαστε η συλλογική φωνή των από τα κάτω και της αριστεράς, εκείνης που συνταράσσει τον κόσμο όταν η γη τρέμει με επίκεντρα της αυτονομίας και που μας κάνει τόσο περήφανα διαφορετικούς».

Ολόκληρη η διακήρυξη των CNI-EZLN μπορεί να διαβαστεί στα ισπανικά εδώ

Πηγή: encuentro

 

Να καταδικαστεί ο αστυνομικός των ΥΜΕΤ που τραυμάτισε τις αγωνίστριες!

o-feminism-facebook

Την Τρίτη 3 Ιανουαρίου  στην αίθουσα εκδηλώσεων του  Σωματείου Εργαζομένων Λειτουργίας Μετρό  Αθηνών (ΣΕΛΜΑ), πραγματοποιήθηκε σύσκεψη της «Πρωτοβουλίας για την δικαίωση των αγωνιζόμενων καθαριστριών» εν όψει της δίκης του αστυνομικού των ΥΜΕΤ που κατηγορείται για τον τραυματισμό των καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών, Βάσω Γκόβα και Ευαγγελία Αλεξάκη, στις 10 Ιουλίου του 2014.

Με την παρουσία αλληλέγγυων εργαζόμενων, σωματείων, εργατικών συλλογικοτήτων, αυτοοργανωμένων χώρων και πολιτικών οργανώσεων της αριστεράς αποφασίστηκε η μαζική παρουσία στη δίκη που θα γίνει στο δικαστήριο την Τετάρτη 25 Ιανουαρίου στο κτίριο 2, αίθουσα 3.

Από τη σύσκεψη της «Πρωτοβουλίας για την δικαίωση των αγωνιζόμενων καθαριστριών» βγήκε το παρακάτω κάλεσμα – ανακοίνωση σχετικά με την δίκη.

Η αντίσταση και η αλληλεγγύη θα είναι οι εφιάλτες τους, η βαρβαρότητα θα ηττηθεί.

ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ, ΤΕΤΑΡΤΗ 25 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

(δικαστήρια Ευελπίδων, κτίριο 2, αίθουσα 3)

Να καταδικαστεί ο αστυνομικός των ΥΜΕΤ που τραυμάτισε τις αγωνίστριες

Την Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2017, θα γίνει η δίκη του αστυνομικού των ΥΜΕΤ που τραυμάτισε τις καθαρίστριες Β. Γκόβα και Ευαγγελία Αλεξάκη, στις 10 Ιούλη του 2014 μπροστά στο Υπουργείο Οικονομικών, όταν οι αστυνομικές δυνάμεις έκαναν ακόμα μία επίθεση στις αγωνιζόμενες καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών. Λόγω της έλευσης της Τρόικας και της παραδειγματικής αντίστασης των καθαριστριών, διμοιρία των ΥΜΕΤ αναλαμβάνει δράση. Ένας άντρας της διμοιρίας, ο Τσοκαναρίδης, μπαίνει μπροστά, ουρλιάζοντας να μαζέψουν τον κόσμο που ήταν συγκεντρωμένος. Επιτίθεται με μανία στις καθαρίστριες Ευαγγελία Αλεξάκη και Βάσω Γκόβα, οι οποίες προσπαθούν να προστατεύσουν τους αλληλέγγυους, ες και τις συναδέλφισσες τους.

Με ιδιαίτερη βία, τραυματίζει την καθαρίστρια Ευαγγελία Αλεξάκη και της προκαλεί σοβαρή ρήξη τενόντων στο χέρι και στην συνέχεια σηκώνοντας κυριολεκτικά στον αέρα τη συναδέλφισσα  Βάσω Γκόβα, την προσαγάγει, τραυματίζοντάς την στα πλευρά. Οι συνέπειες της αστυνομικής βίας στις αγωνιζόμενες καθαρίστριες είναι η συνδέλφισσα Βάσω Γκόβα για μεγάλο διάστημα να υποφέρει από αβάσταχτους πόνους στα πλευρά και δύσπνοια, ενώ η Ευαγγελία Αλεξάκη μετά από το σοβαρό τραυματισμό της ήταν αδύνατο να εργαστεί για μήνες, ενώ υποβλήθηκε σε χειρουργείο και πολύμηνη θεραπεία.

Σαν να μην έφτανε η βία που ασκήθηκε στις αγωνιζόμενες καθαρίστριες, ο αστυνομικός των ΜΑΤ Τσοκαναρίδης,  αντιστρέφοντας τα γεγονότα και διαψεύδοντας δεκάδες αυτόπτες μάρτυρες, καταθέτει μήνυση εναντίον τους για αντίσταση κατά της αρχής και εξύβριση.  Οι καθαρίστριες παράλληλα τον μήνυσαν, ζητώντας την τιμωρία του για την βάρβαρη καταστολή εναντίον τους που είχε ως αποτέλεσμα να υποστούν σοβαρή σωματική και ψυχολογική βλάβη.

Τα αιτήματα του αγώνα των καθαριστριών για αξιοπρέπεια, για να μπορούν οι νέοι και οι νέες να ονειρεύονται και να ελπίζουν, για να μην κλέβουν τις ζωές μας, είναι πιο επίκαιρα παρά ποτέ. Οι μνημονιακές πολιτικές, είτε της προηγούμενης συγκυβέρνησης (Ν. Δ. – ΠΑΣΟΚ), είτε αυτές που εφαρμόζει σήμερα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ, στρέφονται ενάντια στα δικαιώματα των εργαζομένων, των συνταξιούχων της νεολαίας. Οι πολιτικές αυτές διογκώνουν όχι μόνο τη φτώχεια, την εξαθλίωση αλλά και την καταστολή. Όσο περισσότερο άδικες και αντιλαϊκές είναι, τόσο περισσότερο έχουν ανάγκη να συνθλίψουν την αντίσταση των εργαζόμενων, να περιστέλλουν ελευθερίες και να καταργούν δικαιώματα. Την εργοδοτική ασυδοσία που κοστίζει ζωές, όπως της Βασιλικής Παραστατίδου στα «Έβερεστ», τη συμπληρώνει η αστυνομική βία όταν η εργατική τάξη σηκώνει το ανάστημά της ζητώντας δουλειά και αξιοπρέπεια.

Οι καθαρίστριες του υπουργείου οικονομικών εναντιώθηκαν στη βία της κρατικής καταστολής και έδειξαν ότι έχει το ίδιο πρόσωπο, φορά το ίδιο κράνος, χτυπά με την ίδια γροθιά, όποιον και όποια υψώνει τη φωνή για να διεκδικήσει δικαιώματα που καταργούνται.

Η αντίσταση και η αλληλεγγύη όμως θα είναι οι εφιάλτες τους. Η βαρβαρότητα θα ηττηθεί.

Καλούμε τους εργαζόμενους και τους άνεργους, όλες τις εργατικές συλλογικότητες, τα συνδικάτα, τους αυτοοργανωμένους χώρους και τις πολιτικές οργανώσεις της αριστεράς, να πλαισιώσουν την Πρωτοβουλία και να δώσουν μαζικό παρών σε αυτή την δίκη.

Απαιτούμε:

  • Την παραδειγματική τιμωρία του άνδρα των ΥΜΕΤ που χτύπησε την Ευαγγελία Αλεξάκη και Βάσω Γκόβα.
  • Να πάψει κάθε δίωξη κατά των αγωνιζόμενων καθαριστριών
  • Να καταργηθούν τα ειδικά σώματα καταστολής (ΜΑΤ, ΔΙΑΣ, ΥΜΕΤ κλπ)

Πρωτοβουλία για τη δικαίωση των αγωνιζόμενων καθαριστριών

Μπουένος Άιρες: πλέον αδίκημα η σεξουαλική παρενόχληση στο δρόμο

banner-11

της Γεωργίας Μανώλη

Στις 7 Δεκέμβρη του 2016, η τοπική κυβέρνηση του Buenos Aires (υπενθύμιση: η Αργεντινή διοικητικά είναι ομοσπονδιακό κράτος) ψήφισε την ποινικοποίηση της σεξουαλικής παρενόχλησης στο δρόμο. Η ποινικοποίηση αυτή περιλαμβάνει όλες τις μορφές της παρενόχλησης όπως την λεκτική παρενόχληση ή εξύβριση, την καταδίωξη ή την παρακολούθηση, τον δημόσιο αυνανισμό και την απρεπή επίδειξη γεννητικών οργάνων, την σωματική επαφή χωρίς συγκατάθεση και την φωτογράφιση γεννητικών οργάνων ή την προβολή ανάλογων φωτογραφιών επίσης χωρίς συγκατάθεση. Οι παραβάτες θα πληρώνουν πρόστιμο 1.000 πέσος πρόστιμο (60 ευρώ) και θα προσφέρουν 10 μέρες κοινωφελoύς εργασίας. Η απόφαση αυτή έγινε δεκτή τόσο με ενθουσιασμό όσο και με κάποιες επιφυλάξεις και αμφιβολίες από τις φεμινιστικές οργανώσεις της Αργεντινής. Η Raquel Vivanco, εκπρόσωπος της ΜΚΟ «Γυναίκες της Λατινοαμερικάνικης Μητέρας Πατρίδας» (MuMaLá) καλωσόρισε την απόφαση αυτή αφού «η σεξουαλική παρενόχληση στο δρόμο είναι η πιο κανονικοποιημένη μορφή της έμφυλης βίας» και έτσι «το γεγονός ότι οι γυναίκες πρέπει να σκαρφίζονται διάφορες στρατηγικές, όπως το να αλλάζουν πεζοδρόμιο ή να ντύνονται διακριτικά είναι από μόνο του μια μορφή σεξιστικής βίας  η οποία σκιαγραφεί την απουσία του κράτους». Η Vivanco σε εκδήλωση της MKO μάλιστα παρουσίασε, μια μέρα πριν τη ψήφιση του νομοσχεδίου, έρευνα που πραγματοποιήθηκε σε 10 περιφέρειες της Αργεντινής και έδειξε ότι το 100% των γυναικών που ερωτήθηκαν, έχουν παρενοχληθεί κάποια στιγμή στο δρόμο. Ειδικότερα, το 50% απάντησε ότι δέχθηκαν σεξουαλικά σχόλια ενώ το 47% δήλωσε ότι τις είχε ακολουθήσει κάποιος άνδρας ενώ περπατούσαν στο δρόμο (Le Monde).

Ωστόσο κάποιες φεμινίστριες δηλώνουν σκεπτικές ως προς τον νέο νόμο  όπως για παράδειγμα η δημοσιογράφος Mariana Carbajal η οποία αναρωτιέται αν τελικά η ποινικοποίηση είναι ο καλύτερος τρόπος για την εξάλειψη της σεξιστικής βίας, μιας βίας που είναι τόσο βαθειά ριζωμένη στην αργεντινίτικη κουλτούρα (Pagina/12). Προσθέτει μάλιστα ότι «δεν μπορώ να φανταστώ να τον εαυτό μου να πηγαίνει να καταγγείλει παρενόχληση στο δρόμο στην ίδια αυτή αστυνομία που δεν κάνει τίποτα όταν έρχονται γυναίκες στο τμήμα με μαυρισμένο μάτι αφού τις έχουν δείρει στο σπίτι τους». Επίσης, ενδεικτικό άλλωστε αυτής της σεξιστικής κουλτούρας κατά την Carbajal είναι η σεξιστική δήλωση του κεντροδεξιού Προέδρου της Αργεντινής, Mauricio Macri, το 2014 όταν ήταν μάλιστα δήμαρχος του Buenos Aires, ότι στις γυναίκες αρέσει να τους λένε ένα «piropo» όταν για παράδειγμα πηγαίνουν στο μανάβη για ψώνια ακόμα κι όταν είναι σχόλιο για «το πόσο ωραίος είναι ο κώλος τους» (Cultura Collectiva). Το piropo στα ισπανικά της Λατινικής Αμερικής είναι συνώνυμο του αντίστοιχου«cat-calling» στα αγγλικά και δεν έχει μετάφραση στα ελληνικά καθώς ακριβώς δεν υπάρχει ακόμα αντίστοιχος και ακριβής ορισμός για την σεξουαλική παρενόχληση στο δρόμο-ίσως η κοντινότερη μετάφραση να είναι το καμάκι. Παρεμπιπτόντως η φράση  «το πόσο ωραίος είναι ο κώλος σου» από έναν άγνωστο σε μια γυναίκα που βρίσκεται στο δημόσιο χώρο δεν αποτελεί φιλοφρόνηση ή φλερτ σε καμία γλώσσα. Αυτός ο Πρόεδρος κράτους λοιπόν, που πιστεύει ότι οι γυναίκες επιθυμούν τη σεξουαλική παρενόχληση στο δρόμο, δέχθηκε το Νοέμβρη στο Προεδρικό Μέγαρο συγγενείς των θυμάτων της σεξουαλικής βίας, ένα μήνα δηλαδή μετά την δολοφονία και την σεξουαλική κακοποίηση της 16χρονης Lucia Perez!

Οι φωνές αυτές, οι οποίες αμφιβάλλουν για την αποτελεσματικότητα της ποινικοποίησης, αναφέρονται και στα στοιχεία που δείχνουν ότι η έμφυλη βία έχει αυξηθεί από το 2008 κατά 78% και ότι μια γυναίκα δολοφονείται στην Αργεντινή ανά 30 ώρες παρά το νόμο του 2012 για την ενδοοικογενειακή βία και τα εγκλήματα τιμής (Global Citizen). Ο υπεύθυνος νομοθέτης ωστόσο για το νομοσχέδιο αυτό, Pablo Ferreyra, επιμένει ότι «επειδή κάποιες μορφές της δημόσιας σεξουαλικής παρενόχλησης είναι βαθειά ριζωμένες στην κουλτούρα μας αυτό δεν αποτελεί λόγο να ανεχόμαστε μια τέτοια κακοποίηση» και ότι ο νόμος αυτός συνοδεύεται και από ενημερωτικές και το κυριότερο εκπαιδευτικές καμπάνιες σχετικά με την έμφυλη βία και την παρενόχληση. Με δεδομένο ότι 230 γυναίκες έχουν δολοφονηθεί το 2016 μόνο στο Buenos Aires, ο νόμος αυτός αφενός είναι ένα θετικό βήμα προς την καταπολέμηση της έμφυλης βίας αφετέρου όμως καταδεικνύει το γεγονός ότι χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμη για να ξεριζωθεί η πατριαρχία και ο σεξισμός από την κουλτούρα μιας οποιασδήποτε χώρας.

 

Σβήνουν τα σημάδια από βιτριόλι;

kouneva-630_0

 

Για κάποιο λόγο έχουμε την κακή συνήθεια να προσπαθούμε να καταρρίπτουμε ανθρώπους που έγιναν σύμβολα. Ίσως είναι μια παρερμήνευση της έννοιας της απομυθοποίησης, ίσως απλά δεν μπορούμε να αποδεχτούμε ότι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι, με ζωές και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και δεν έχουν την υποχρέωση να ταιριάζουν απόλυτα σε μια αγιοποιημένη εικόνα που εμείς δημιουργούμε.

Για κάποιο λόγο από προχτές μας ενοχλεί που η Κων/να Κούνεβα έχει λεφτά. Δεν σκοπεύουμε να μπούμε σε μια συζήτηση του αν θα έπρεπε ή όχι να τα έχει –πιο ουσιαστικό θα ήταν να αναρωτηθούμε γιατί θέλουμε να είναι βρώμικα (γιατί για «καθαρά» λεφτά δεν κατακρίνεις κανέναν). Γιατί θέλουμε να είναι όλοι διαπλεκόμενοι; Γιατί θέλουμε να αποδείξουμε ότι μια γυναίκα που αγωνίστηκε για τα αυτονόητα ενάντια σε μια σκληρή εργοδοσία, που έπεσε θύμα επίθεσης με βιτριόλι ως τιμωρία, είναι βρώμικη; Θα προκύψει κάποια ηθική ικανοποίηση;

Δύο λόγους μπορούμε να σκεφτούμε. Ο πρώτος είναι ότι η Κούνεβα αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί σύμβολο εργατικής αντίστασης και μάλιστα έμφυλης και αντιρατσιστικής, καθώς και αλληλεγγύης των από κάτω. Αυτό είναι λογικό ότι οδηγεί κάποιους σε απελπισμένες απόπειρες δολοφονία χαρακτήρα, με την προσδοκία ότι οι υπόλοιπες/οι έχουμε μνήμη χρυσόψαρου. Πίσω από τις τωρινές επιθέσεις τους κρύβεται βαθύς σεξισμός, ρατσισμός και ταξικό μίσος για όσες και όσους σηκώνουν κεφάλι και διεκδικούν. Αυτό που στοχεύουν είναι και πάλι τη γυναίκα, μετανάστρια, συνδικαλίστρια που τόλμησε να μην υπακούσει. Ο δεύτερος είναι η σκατοψυχιά.

Από εκεί και πέρα, το τι πολιτική κριτική θα της κάνουμε γιατί παρέμεινε στο Συριζα ή τι θα προτιμούσαμε να είχε κάνει με το φορτίο που φέρει, είναι άλλη ιστορία. Αν όμως για να διατηρήσει κάποια σαν την Κούνεβα την αξία της στα μάτια μας οφείλει να είναι οσιομάρτυρας κάτι έχουμε καταλάβει λάθος όσον αφορά τα κινήματα και τους ανθρώπους. Η Κούνεβα που ύψωσε το ανάστημα της υπέρ της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και δεν λύγισε όταν δέχτηκε δολοφονική επίθεση δεν θα εξαφανιστεί, ούτε ο αγώνας που έδωσε θα χάσει την σημασία του.

Τουρκία: απελευθερώθηκαν οι Asli Erdogan και Necmiye Alpay εν αναμονή της δίκης

asli-erdogan-afp

της Esra Dogan

Την Πέμπτη, στην Κωνσταντινούπολη, το Δικαστήριο διέταξε την απελευθέρωση της διακεκριμένης συγγραφέα Asli Erdogan και της γλωσσολόγου Necmiye Alpay, οι οποίες ήταν στη φυλακή για 4,5 και 4 μήνες αντίστοιχα κατηγορούμενες για τρομοκρατία, εν αναμονή της δίκης. Η επόμενη ακροαματική διαδικασία έχει προγραμματιστεί για τον Ιανουάριο του 2017 και οι Erdogan και Alpay εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν ισόβια κάθειρξη αν κριθούν ένοχες, όπως και οι υπόλοιποι κατηγορούμενοι της δίκης της Ozgur Gundem.

Η βραβευμένη συγγραφέας και μυθιστοριογράφος Asli Erdogan συνελήφθη στις 17 Αυγούστου σε μια επιδρομή στο διαμέρισμά της, ως μέρος της συνεχιζόμενης έρευνας για την κλεισμένη φιλοκουρδική αντιπολιτευόμενη εφημερίδα Ozgur Gundem, μαζί με πάνω από άλλους 20 υπαλλήλους της εφημερίδας. Δύο ημέρες αργότερα στάλθηκε στη φυλακή κατηγορούμενη, κατά τη διάρκεια της προκαταρκτικής έρευνας, για συμμετοχή σε τρομοκρατική οργάνωση και υπονόμευση της εθνικής ενότητας. Σύντομα, ακολούθησε η φυλάκιση της γλωσσολόγου και ακαδημαϊκού Necmiye Alpay στις 31 Αυγούστου με παρόμοιες κατηγορίες.

Η Ozgur Gundem (που σημαίνει Free Agenda), μια εφημερίδα που ιδρύθηκε το 1992, κάνει εκτενείς αναφορές στην κουρδική διένεξη και βρίσκεται συχνά υπό διερεύνηση. Η δικαστική απόφαση προσωρινής διακοπής της λειτουργίας της και οι πιο πρόσφατες συλλήψεις των ανταποκριτών της, ήταν μέρος των εντάσεων που ακολούθησαν την κήρυξη κατάστασης έκτακτης ανάγκης και την καταστολή σε απάντηση στην αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος της 15ης Ιουλίου, που οδήγησε σε εκτεταμένες διώξεις δημοσιογράφων και πολιτών από τις τουρκικές αρχές.

Τόσο η Erdogan όσο και η Alpay ήταν μέλη της συμβουλευτικής επιτροπής της Ozgur Gundem, και η παράθεση των ονομάτων τους στην τελευταία σελίδα της εφημερίδας παρουσιάστηκαν ως απόδειξη της υποτιθέμενης σχέση τους με το εκτός νόμου ΡΚΚ, καθώς η Εισαγγελία ισχυρίζεται ότι η εφημερίδα ενεργούσε ως όργανο του PKK. Και η Asli Ερντογάν και η Necmiye Alpay αρνήθηκαν όλες τις κατηγορίες, υποστηρίζοντας ότι η συμβολική συμμετοχή τους στην εφημερίδα σε συμβουλευτική θέση δεν θα μπορούσε να δικαιολογεί τους εν λόγω ισχυρισμούς.

Η φυλάκισή τους έχει προκαλέσει την καταδίκη τόσο από διεθνείς όσο και από τουρκικές ομάδες για τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι οποίες έχουν εκφράσει ανησυχίες σχετικά με την επιδείνωση του κλίματος για τους συγγραφείς και τους δημοσιογράφους που είναι γνωστό ότι διαφωνούν με την κυβέρνηση. Οι κύκλοι της αντιπολίτευσης έχουν επικρίνει ιδιαίτερα την πολιτική καταστολής που επιδίδεται σε κυνήγι μαγισσών κατά των ακτιβιστών της ειρήνης και επιτίθεται στην ελευθερία της έκφρασης.

Τον Νοέμβριο, ένα τουρκικό δικαστήριο απέσυρε την κατηγορία διατάραξης της ενότητας του κράτους και του έθνους αλλά ταυτόχρονα αποφάσισε να παραμείνουν υπό κράτηση οι Erdogan και Alpay κατηγορούμενες για τρομοκρατία και προπαγάνδα υπέρ του ΡΚΚ.

Στο σημερινή κατάθεσή της ενώπιον του δικαστή, κατά την πρώτη συζήτηση της υπόθεσης, η Asli Erdogan είπε: Εγώ είμαι απλώς μια συγγραφέας. Δεν είμαι υπεύθυνη για οτιδήποτε εκτός από αυτά που έχω γράψει.

Ενώ με τη σημερινή δικαστική απόφαση απελευθερώνονται η Asli Erdogan, η Necmiye Alpay και ο Zana Kay, διευθυντής σύνταξης της Ozgur Gundem, εν αναμονή της δίκης, ο αρχισυντάκτης Inan Kizilkaya και οι άλλοι δημοσιογράφοι της δεν αφέθηκαν ελεύθεροι. Σύμφωνα με την Ένωση Τούρκων Δημοσιογράφων, υπάρχουν σχεδόν 150 δημοσιογράφοι σήμερα πίσω από τα κάγκελα.

 

Vera Rubin, 1928-2016

verarubin4-1

της Γεωργίας Μανώλη

Η Vera Rubin, η αμερικανίδα αστρονόμος που επιβεβαίωσε την ύπαρξη της σκοτεινής ύλης μέσω της παρατήρησης γαλαξιών των οποίων η περιστροφή δεν συνέβαινε σύμφωνα με τις προβλεπόμενες αναλύσεις, πέθανε 88 ετών την Κυριακή των Χριστουγέννων.

Κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής της καριέρας εξέτασε 200 γαλαξίες! Και παρά την έρευνα της και τις ανακαλύψεις της δεν πήρε ποτέ Νόμπελ. Ήταν μόλις η δεύτερη γυναίκα αστρονόμος που εκλέχθηκε στην Αμερικάνικη Εθνική Ακαδημία των Επιστημών ενώ το 1993 είχε βραβευθεί με το Εθνικό Μετάλλιο Επιστήμης από τον τότε Προέδρο των Η.Π.Α., Bill Clinton. Ωστόσο όταν το 1948 προσπάθησε να κάνει διδακτορικό στο Princeton δεν έγινε δεκτή καθώς το μεταπτυχιακό πρόγραμμα αστροφυσικής δεν δεχόταν γυναίκες! Ολοκλήρωσε πολύ αργότερα το διδακτορικό της στο Georgetown και ενώ μεγάλωνε τα τέσσερα της παιδιά.

Στην ερευνητική της προσπάθεια συνάντησε απίστευτο σεξισμό. Για παράδειγμα, όταν πήγε σε συνάντηση με τον διακεκριμένο αστροφυσικό George Gamow και επόπτη της στο Georgetown αναγκάστηκε να συζητήσει μαζί του στην είσοδο αφού στα συγκεκριμένα γραφεία δεν επιτρέπονταν γυναίκες!! Έπρεπε να παλέψει για να είναι η πρώτη γυναίκα το 1965 που θα αποκτήσει πρόσβαση στο τηλεσκόπιο του Όρους Πάλομαρ στην Καλιφόρνια, το οποίο ανήκε από κοινού στο Ίδρυμα Επιστημών Carnegie, όπου δούλευε η Rubin και στο πανεπιστήμιο Kaltec. Όταν έφτασε εκεί διαπίστωσε ότι δεν είχε προβλεφθεί καν τουαλέτα για τις εργαζόμενες. Ήταν ένθερμη υποστηρίκτρια των φεμινιστικών διεκδικήσεων στο χώρο της αστρονομίας και της αστροφυσικής, ο οποίος ήταν απόλυτα ανδροκρατούμενος σχεδόν μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα. Αγωνίστηκε για την πρόσβαση γυναικών επιστημών στην έρευνα, όπως για παράδειγμα για να προσληφθούν περισσότερες γυναίκες ερευνήτριες στο Παρατηρητήριο  του San Diego, ενώ άσκησε πίεση στην ιστορική επιστημονική λέσχη της Washington, Cosmos, να καταργήσει την πολιτική της που δεν επέτρεπε γυναίκες-επιστήμονες ως μέλη. Όταν μάλιστα επρόκειτο να επισκεφτεί κάποιο Ίδρυμα ή Πανεπιστήμιο για κάποιο συνέδριο, εάν διαπίστωνε ότι δεν υπήρχαν γυναίκες ομιλήτριες, διαμαρτυρόταν στους διοργανωτές ότι αυτό είναι ένα πρόβλημα το οποίο πρέπει να διορθώσουν. Έχοντας συναντήσει τόσες δυσκολίες στην προσπάθεια της να γίνει αστρονόμος λόγω του φύλου της, πίστευε ότι ήταν ευθύνη της αλλά και προνόμιο να είναι μέντορας σε γυναίκες που αγωνιζόντουσαν να μπουν σε αυτό το χώρο και για αυτό δήλωνε “Είναι γνωστό ότι είμαι διαθέσιμη 24 ώρες το 24ωρο σε συναδέλφισσες αστρονόμους”.

Μερικά λινκ για τη ζωή και το έργο της (εδώ, εδώ και εδώ)

 

Ερευνητική Χορηγία «Ζώγιας Χρονάκη και Νίκου Παπαμίχου»

banner-aski

Τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) ανακοινώνουν την πρώτη προκήρυξη της ερευνητικής χορηγίας «Ζώγιας Χρονάκη και Νίκου Παπαμίχου» με στόχο την ενίσχυση της μελέτης της ιστορίας των γυναικών, της φεμινιστικής σκέψης και των φεμινιστικών ή/και γυναικείων κινημάτων στην Ελλάδα του εικοστού αιώνα.

Το Δεκέμβριο του 2006 η Ζώγια Χρονάκη δώρισε στα ΑΣΚΙ το προσωπικό της αρχείο, μια ιδιαίτερα πλούσια και σημαντική πηγή για την ιστορία του γυναικείου κινήματος. Το αρχείο περιλαμβάνει σειρές τεκμηρίων της Κίνησης Δημοκρατικών Γυναικών (1975-1989), της σημαντικότερης γυναικείας οργάνωσης στον χώρο της ανανεωτικής αριστεράς με μακρόχρονη και έντονη δράση στην μεταπολιτευτική Ελλάδα, πληθώρα υλικού για την Ομάδα Γυναικείων Σπουδών, που λειτούργησε στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης την περίοδο 1983-1994, καθώς και ποικίλα άλλα στοιχεία για τις πολλαπλές διαδρομές του γυναικείου κινήματος στην Ελλάδα. Το Αρχείο Ζώγιας Χρονάκη λειτούργησε ως εφαλτήριο για την περαιτέρω ενίσχυση των αρχειακών συλλογών των ΑΣΚΙ γύρω από την πορεία του φεμινιστικού κινήματος στην Ελλάδα, την ιστορική διαδρομή των γυναικών στις οργανώσεις της Αριστεράς και του προοδευτικού χώρου, και την εν γένει ανάδειξη των ερευνητικών προβληματισμών γύρω από τις σπουδές του φύλου στη σύγχρονη κοινωνική και πολιτική ιστορία.

Δέκα χρόνια μετά, τα ΑΣΚΙ είναι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσουν την πρώτη προκήρυξη της ερευνητικής χορηγίας «Ζώγιας Χρονάκη και Νίκου Παπαμίχου» και να προσκαλέσουν ερευνήτριες και ερευνητές να υποβάλουν σχετική αίτηση. Η χορηγία αυτή έγινε εφικτή χάρη στη γενναιόδωρη συνδρομή ανώνυμων δωρητών. Στόχος της χορηγίας είναι η ενίσχυση της έρευνας για την ιστορία των γυναικών, του φεμινισμού και του γυναικείου κινήματος μέσα από την αξιοποίηση του αρχείου Ζώγιας Χρονάκη και συναφών αρχειακών συλλογών που φυλάσσονται στα ΑΣΚΙ. Επιστημονική επιτροπή αποτελούμενη από εκπροσώπους των ΑΣΚΙ και ιστορικούς των γυναικών και του φύλου, θα απονείμει το ποσό των χιλίων ευρώ (1.000 ευρώ) σε μία ερευνήτρια/ή για την έρευνα και συγγραφή πρωτότυπης μελέτης και τη δημοσίευσή της εντός τριών ετών με τη μορφή μονογραφίας, κειμένου σε συλλογικό τόμο, ή αυτοτελούς άρθρου σε έγκριτο ελληνικό ή διεθνές περιοδικό.

Κατά τη διάρκεια της έρευνάς της στα ΑΣΚΙ, η επιλεγείσα ερευνήτρια/ής θα τύχει συστηματικής καθοδήγησης από την υπεύθυνη των αρχειακών συλλογών, ενώ θα έχει επίσης την ευκαιρία να παρουσιάσει την ερευνητική της/του πρόταση και έπειτα ένα ώριμο σχεδίασμα τής υπό εξέλιξη μελέτης σε σεμινάριο που θα οργανώσουν τα ΑΣΚΙ στο πλαίσιο των ΠροΣχεδίων Ιστορίας.

 

Δικαιολογητικά αίτησης:

Η αίτηση πρέπει να περιλαμβάνει:

α) εκτεταμένο βιογραφικό σημείωμα (με τη μορφή CV)

β) ερευνητική πρόταση (έως 1000 λέξεις, όπου θα παρουσιάζεται αναλυτικά το θέμα, η προβληματική της έρευνας και οι τρόποι αξιοποίησης του «Αρχείου Ζώγιας Χρονάκη» και άλλων συναφών αρχειακών σειρών των ΑΣΚΙ)

γ) μία συστατική επιστολή

Η αίτηση αποστέλλεται ηλεκτρονικά στο aski@askiweb.gr με τίτλο email «Ερευνητική Χορηγεία Ζώγιας Χρονάκη και Νίκου Παπαμίχου»

Ο αναλυτικός κατάλογος του εν λόγω αρχείου είναι διαθέσιμος σε μορφή pdf.

Για ερωτήσεις και περαιτέρω πληροφορίες οι ενδιαφερόμενες/οι μπορούν να επικοινωνήσουν με την Άντα Κάπολα, υπεύθυνη των αρχειακών συλλογών των ΑΣΚΙ.

Προθεσμίες:

Υποβολή αίτησης: έως 31 Μαρτίου 2017

Ανακοίνωση επιτροπής: 25 Απριλίου 2017

Περίοδος χρήσης της χορηγίας: από 1 Ιουνίου 2017  έως 1 Φεβρουαρίου 2018

 

Πηγή: ΑΣΚΙ

Αποκλεισμοί των αμαξοστασίων από τις απλήρωτες καθαρίστριες των λεωφορείων [βίντεο]

%ce%bf%cf%83%cf%85

Ρεπορτάζ από το Ξεκίνημα

Οι καθαρίστριες των λεωφορείων της Ο.ΣΥ. (αστικές συγκοινωνίες Αθήνας) συνεχίζουν τον αγώνα τους.

Η ΟΣΥ τους κατέβαλε 3 μέρες πριν τα Χριστούγεννα μόλις 1,5 μισθό από τους 7,5 που τους οφείλονται!! Πρόκειται για σκανδαλώδη συμπεριφορά!!

Επίσης, αντί να προχωρήσει σε απευθείας συμβάσεις με τις καθαρίστριες (έχει ψηφιστεί ειδικός νόμος γι’ αυτό από τον Αύγουστο) έφερε νέα εργολαβική εταιρία για τον καθαρισμό των οχημάτων, την ΕΥΚ  Α.Ε!

Η ΕΥΚ είπε πως δεν μπορεί να προσλάβει όλες τις υπάρχουσες καθαρίστριες γιατί έχει δήθεν δικό της προσωπικό και πως έχει θέσεις μόνο για 40 από τις «παλιές». Στην πραγματικότητα η ΕΥΚ δεν θέλει να προσλάβει εργαζόμενες που έχουν οργανωθεί σε σωματείο, ενώ η πρόταση για να προσλάβει 40 από αυτές δεν ήταν τίποτε άλλο από μια προσπάθεια διάσπασης του σωματείου.

Ή όλες ή καμία!

Στη συνέλευση του σωματείου τους (ΣΕΡΚΑ) οι αγωνιζόμενες καθαρίστριες πήραν την απόφαση πως στην πρόταση της ΕΥΚ για 40 προσλήψεις απαντάνε: «ή όλες ή καμία».

Και την απόφαση αυτή την τίμησαν!

Από τις περίπου 90 καθαρίστριες που είναι μέλη του σωματείου καμία δεν πούλησε τις συναδέλφισσές της (με εξαίρεση 2 άτομα που είχαν από καιρό σταματήσει να έρχονται στις συνελεύσεις και στις κινητοποιήσεις) παρά τα τηλεφωνήματα που δέχτηκαν από την ΕΥΚ και τους υπεργολάβους της…

Διαμαρτυρίες και συμβολικοί αποκλεισμοί των αμαξοστασίων της ΟΣΥ

Οι απολυμένες και απλήρωτες καθαρίστριες οργανώνουν κάθε βράδυ διαμαρτυρία έξω από 1 από τα 7 αμαξοστάσια της Ο.ΣΥ.

Τις προηγούμενες ημέρες έγιναν διαμαρτυρίες έξω από τα αμαξοστάσια του Βοτανικού, των Α. Λιοσίων και του Ελληνικού και από την Τρίτη (27/12) σειρά θα έχουν τα υπόλοιπα αμαξοστάσια, ενώ στη συνέχεια θα ακολουθήσει νέος γύρος.

Από τις διαμαρτυρίες των καθαριστριών έξω από τα αμαξοστάσια

Οι εργαζόμενοι της ΟΣΥ (οδηγοί, φύλακες, κλπ) είναι στην πλειοψηφία τους με το μέρος των αγωνιζόμενων καθαριστριών. Δεν λείπουν όμως και οι παραφωνίες. Κατά τη διάρκεια της διαμαρτυρίας στα Α. Λιόσια ο προϊστάμενος του συνεργείου βγήκε στην πύλη του αμαξοστασίου φωνάζοντας και προσπαθώντας να διώξει τις καθαρίστριες που είχαν συγκεντρωθεί και φώναζαν συνθήματα. Όταν δεν τα κατάφερε, κάλεσε την αστυνομία. Οι αστυνομικοί όμως που ήρθαν, όταν κατάλαβαν τι ακριβώς συμβαίνει συντάχθηκαν στην ουσία με τις καθαρίστριες και δεν έκαναν καμία προσπάθεια να τις απομακρύνουν.

Μέσα από τις διαμαρτυρίες στα αμαξοστάσια οι καθαρίστριες μπόρεσαν επίσης να διαπιστώσουν και στην πράξη πως η ΕΥΚ δεν έχει δικό της προσωπικό όπως ισχυριζόταν, καθώς οι νέοι καθαριστές που ερχόταν στα αμαξοστάσια (και οι οποίοι έφευγαν βλέποντας τη μαζική διαμαρτυρία στις πύλες) ήταν από 2 έως 6 άτομα σε αμαξοστάσια που χρειάζονται 20-25 άτομα

Αγώνας για όλα τα δεδουλευμένα και για απευθείας συμβάσεις με την ΟΣΥ

Από την Τρίτη 27 Δεκέμβρη οι απολυμένες καθαρίστριες θα συνεχίσουν τον αγώνα για να τους καταβληθεί το σύνολο των δεδουλευμένων τους αλλά και για να προχωρήσει η ΟΣΥ σε απευθείας συμβάσεις μαζί τους, όπως είχε δεσμευτεί η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Μεταφορών.

Πηγή: Ξεκίνημα

 

Διαβάστε ακόμα

«Αγαπητοί επιβάτες…»

Νεπάλ: Ο σκοταδισμός σκότωσε ένα 15χρονο κορίτσι

%ce%bd%ce%b5%cf%80%ce%b1%ce%bb

του ToPeriodiko

Ένα κορίτσι 15 χρόνων, η Tiruwa, πέθανε στο Νεπάλ προσπαθώντας να ζεσταθεί σε μια στάνη, όπου εξορίστηκε για όσο θα διαρκούσε η έμμηνος ρύση…

Πρόκειται για μια βαθιά σκοταδιστική ινδουιστική πρακτική, η οποία, αν και έχει απαγορευτεί από το κράτος, ωστόσο επιβιώνει λόγω της γενικής κοινωνικής οπισθοδρόμησης της χώρας. Σύμφωνα με αυτή την αντίληψη η έμμηνος ρύση εκλαμβάνεται ως κάτι το «ακάθαρτο», ενώ σε ορισμένα μέρη του Νεπάλ οι γυναίκες μένουν σε καλύβες ή στάβλους για μέρες, πρακτική γνωστή ως chhaupadi.

Ο πατέρας της Tiruwa μιλώντας στην εφημερίδα «My Republica» είπε ότι η 15άχρονη αφού έφαγε βραδινό γύρω στις 6 το απόγευμα της Παρασκευής στη συνέχεια πήγε στην καλύβα για να κοιμηθεί. Όταν αργά το πρωί της επομένης μέρας η κόρη του δεν εμφανίστηκε, εκείνος άρχισε να της φωνάζει. «Τότε είδα το άψυχο σώμα της», πρόσθεσε.

Σύμφωνα με την εφημερίδα, η Tiruwa ήταν μαθήτρια Γυμνασίου και είχε άριστες επιδόσεις στα μαθήματά της, ενώ διένυε την τρίτη μέρα της έμμηνου ρύσης της όταν πέθανε.

«Ερευνούμε την υπόθεση. Υποψιαζόμαστε ότι πέθανε από ασφυξία από τον καπνό της φωτιάς που άναψε για να κρατηθεί ζεστή», δήλωσε ο επιθεωρητής Badri Prasad Dhakal στο AFP.

Σύμφωνα με το chhaupadi, οι γυναίκες απαγορεύεται να λαμβάνουν μέρος σε κανονικές δραστηριότητες της οικογένειας κατά την έμμηνο ρύση και μετά τον τοκετό, ενώ απαγορεύεται να έχουν οποιαδήποτε επαφή με τους άνδρες του νοικοκυριού.

Η κυβέρνηση έχει θέσει εκτός νόμου το chhaupadi από το 2005, αλλά η Mohna Ansari, της Εθνικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Νεπάλ, δήλωσε πως οι τοπικοί ηγέτες πρέπει να κάνουν περισσότερα πέρα από το να επιβάλλουν την απαγόρευση.

«Η νομική απαγόρευση υπάρχει, αλλά η επιβολή του νόμου δεν ήταν αρκετά ισχυρή ώστε να εφαρμοστεί», δήλωσε, και πρόσθεσε πως «είναι πολύ σημαντικό για εμάς να εργαστούμε για να αλλάξει αυτή η συμπεριφορά των ανθρώπων και να ενισχυθεί η ευαισθητοποίηση κατά της πρακτικής αυτής».

Η ινδουιστική παράδοση εφαρμόζεται από όλες τις οικογένειες της περιοχής. Οι γυναίκες που παραβιάζουν την πρακτική θεωρούνται υπεύθυνες για την καταστροφή στις καλλιέργειες, τις ασθένειες και τους αιφνίδιους θανάτους των ζώων.

Σύμφωνα με παλαιότερες αναφορές, το «chhaupadi» έχει οδηγήσει σε θανάτους από επιθέσεις άγριων ζώων, τσιμπήματα φιδιών ασθένειες, βιασμούς, κακή ψυχική υγεία, καθώς και θανάτους βρεφών από πνευμονία.

Τα τελευταία χρόνια μερικές γυναίκες έχουν γυρίσει την πλάτη τους στο εν λόγω τελετουργικό: λίγα χωριά είναι γνωστά ως «ελεύθερες ζώνες chhaupadi».

Όμως, παρόλο που το Ανώτατο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το 2005 απαγόρευσε το «chhaupadi», το έθιμο είναι δύσκολο να «σβήσει» οριστικά. Συνεχίζει να επικρατεί σε πολλές απομακρυσμένες περιοχές.

Η Mohna Ansari από την Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του Νεπάλ τόνισε ότι οι τοπικοί ηγέτες πρέπει να κάνουν περισσότερα και επιβάλλουν την απαγόρευση της εν λόγω παράδοσης.

«Υπάρχει η νομική απαγόρευση, αλλά οι δυνάμεις επιβολής του νόμου δεν ήταν ποτέ τόσο ισχυρές ώστε να φροντίζουν για την εφαρμογή του», είπε.

«Είναι πολύ σημαντικό γι’ εμάς να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε τις συμπεριφορές των ανθρώπων ώστε να ευαισθητοποιηθούν κατά της εφαρμογής της συγκεκριμένης πρακτικής», πρόσθεσε.

Μία έκθεση του ΟΗΕ το 2011, ανέφερε ότι εκτιμάται πως το 95% των γυναικών στην περιοχή Achham του Νεπάλ συνεχίζουν να ακολουθούν το έθιμο αυτό.

Πάντως να σημειωθεί, ότι αυτή η αντιδραστική αντίληψη για μια φυσιολογική ανθρώπινη λειτουργία, διαπερνά πλήθος θρησκειών, μεταξύ άλλων και την Ορθόδοξη.

Για να μην ξεχνιόμαστε…

Πηγή: ToPeriodiko

 

Διαβάστε ακόμα

«Οι πόνοι της περιόδου μπορεί να είναι σχεδόν εξίσου έντονοι με αυτούς της καρδιακής προσβολής». Γιατί λοιπόν οι έρευνες για θεραπείες παραμένουν περιορισμένες;

Σερβιέτες, προφυλακτικά και λοιπά είδη πολυτελείας…

Η νίκη των οροθετικών είναι νίκη του κράτους δικαίου

witches

της Βαγγελιώς Σουμέλη*

Η δίκη των 11 διωκόμενων οροθετικών γυναικών ολοκληρώθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 2016 με τις απολογίες των τεσσάρων γυναικών που παρίσταντο και τις αγορεύσεις των συνηγόρων υπεράσπισης.

Το δικαστήριο έκρινε όλες τις γυναίκες αθώες και διέταξε την κατάργηση της υπ. αριθμόν 23/2012 Διάταξης περί δημοσιοποίησης απλών και ευαίσθητων προσωπικών στοιχείων.

Αν έγραφα αυτό το άρθρο αμέσως μετά το τέλος της δίκης, θα στεκόμουνα στο κλίμα που επικράτησε στην αίθουσα 3 του κτιρίου 13 της Ευελπίδων τη στιγμή που αναγνώστηκε η αθωωτική απόφαση. Στα δάκρυα χαράς και ανακούφισης των γυναικών και των οικείων τους, στο αυθόρμητο, ζεστό και ειλικρινές χειροκρότημα του ακροατηρίου, στην εικόνα των τεσσάρων γυναικών στο προαύλιο του δικαστηρίου με τα χέρια ενωμένα σε ένδειξη αλληλεγγύης.

Το γράφω όμως 24 ώρες μετά, ίσως και λίγο παραπάνω. Γράφω αηδιασμένη από την ανάγνωση σχετικού δημοσιεύματος του skai.gr και της φωτογραφίας** που το συνοδεύει. Ένα δημοσίευμα που όχι απλά αντιβαίνει στο πνεύμα και το περιεχόμενο της απόφασης του δικαστηρίου αλλά στην πράξη το ακυρώνει.

Και αναρωτιέμαι. Η κ. Μάνδρου Ιωάννα που υπογράφει το κείμενο βρισκόταν χθες στην αίθουσα του δικαστηρίου. Αν ναι, τι ακριβώς κατάλαβε και αποκόμισε από την όλη διαδικασία; Άκουσε τις τοποθετήσεις των συνηγόρων υπεράσπισης; Κατανόησε το περιεχόμενο της θέσης του εισαγ-γελέα και της έδρας; και το βασικότερο άκουσε τις απολογίες των τεσσάρων γυναικών;

Τέσσερις συγκλονιστικές μαρτυρίες, αφηγήματα της ίδιας ιστορίας. Η ίδια ιστορία ειπωμένη απλά με τρόπο διαφορετικό, με περισσότερο δισταγμό ή τσαμπουκά, με περισσότερη συστολή ή ακόμη και ντροπή. Τέσσερις γυναίκες, τέσσερις διαφορετικές οπτικές του ίδιου έργου, μεταφέροντας τα ίδια άσχημα νέα. 32 γυναίκες σύρθηκαν και διώχθηκαν παράνομα, διαπομπεύθηκαν και εξευτελίστηκαν ενάντια σε κάθε αρχή του κράτους δικαίου και υπέστησαν ανεπανόρθωτη βλάβη.

Όλες οι γυναίκες έκλεισαν την απολογία τους ζητώντας ρητά την απόσυρση των φωτογραφιών και των λοιπών προσωπικών τους δεδομένων από το διαδίκτυο. Ζήτησαν το ελάχιστο, προκειμένου να μπορέσουν να κάνουν ένα βήμα μπροστά.

Πιστεύω ότι κανείς και καμία δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι η βλάβη που υπέστησαν αυτές οι γυναίκες είναι ανεπανόρθωτη. Κανείς και καμία δεν θα μπορούσε να ισχυριστεί ότι ωφελήθηκαν έστω και λίγο.

Η συνήγορος υπεράσπισης Ελένη Σπαθανά, εύστοχα θύμισε ότι οι παράνομες πράξεις που συντελέστηκαν σε βάρος των 32 γυναικών τον Απρίλιο του 2012 (παράνομη προσαγωγή, παράνομη και εξαναγκαστική λήψη αίματος, παράνομη σύλληψη και προφυλάκιση) αποτελούν παράνομες πράξεις λόγω γένους και συντελέστηκαν στη βάση πολλαπλών αντιφατικών, ανυπόστατων εικασιών και κατηγοριών. Είναι αξιοσημείωτο να αναφερθεί ότι με βάση το διεθνές δίκαιο, αν αυτές οι γυναίκες αποφάσιζαν να προσφύγουν σε κάποια άλλη χώρα ζητώντας άσυλο για παράνομη δίωξη, το αίτημά τους θα γινόταν δεκτό.

Στο βαθμό λοιπόν που η βλάβη που υπέστησαν οι γυναίκες αυτές είναι ανεπανόρθωτη, η θετική έκβαση της δίκης αφορά πρωτίστως την ελάχιστη, την καταρχήν δικαίωσή τους απέναντι στις ανυπόστατες και παράνομες κατηγορίες που εκκρεμούσαν σε βάρος τους από τον Απρίλιο του 2012 και αφορούσαν το κατηγορητήριο της “απόπειρας βαριάς σωματικής βλάβης κατά συρροή”.

Δευτερευόντως, το δικαστήριο, ανταποκρινόμενο σε σχετικό αίτημα των συνηγόρων υπεράσπισης, διέταξε την ανάκληση της διάταξης περί δημοσιοποίησης προσωπικών δεδομένων. Με την απόφαση αυτή, ανοίγει επιτέλους ο δρόμος για την ουσιαστική αποκατάσταση και αποτελεσματική προστασία των γυναικών, έστω και σε τόσο ύστερο στάδιο, σε σχέση με την άρση της αναπαραγωγής των πληροφοριών προσωπικών δεδομένων τους από όλα τα μέσα ενημέρωσης.

Για όσους και όσες θέλουν να φαντάζονται έναν διαφορετικό κόσμο, η απόφαση του δικαστηρίου της 16ης Δεκεμβρίου 2016 δεν είναι απλώς μια κρίση απαλλαγής. Αποτελεί μία πρώτη προσπάθεια αποκατάστασης του κράτους δικαίου, σε σχέση με τη σωρεία παραβιάσεων που έγιναν από όλα τα αρμόδια θεσμικά όργανα, συμπεριλαμβανομένης και της δικαστικής εξουσίας.

Σε αυτόν τον διαφορετικό κόσμο, κάποιοι και κάποιες θα είχαν είτε παραιτηθεί είτε καθαιρεθεί από τις θέσεις τους, θα είχαν  οδηγηθεί στη δικαιοσύνη. Θα ντρεπόντουσαν έστω και λίγο, θα ζητούσαν δημόσια συγνώμη.

Σε αυτόν τον διαφορετικό κόσμο ο “άλλος”, ο διαφορετικός από μένα, ο αθέατος, ο ευάλωτος θα ήταν το μοναδικό πλάσμα στον κόσμο που θα επιθυμούσα να αγαπήσω.

 

*φωτογραφία που απεικόνιζε τα ήδη αθωωθέντα άτομα και η οποία αντικαταστάθηκε από το skai.gr μετά από παρέμβαση της ομάδας δικηγόρων (εδώ)

*μέλος της Πρωτοβουλίας Αλληλεγγύης Διωκόμενων Οροθετικών Γυναικών