Subscribe via RSS Feed

Το Σπίτι της Μπάμπα Γιάγκα, μια φεμινιστική εναλλακτική στα γηροκομεία, ανοίγει στο Παρίσι

babayaga

της Alison Hird

Αν και ήταν εδώ και 15 χρόνια στα σκαριά, το Σπίτι της Μπάμπα Γιάγκα, του οποίου το όνομα είναι παρμένο από την σλαβική μυθολογία και σημαίνει «μάγισσα», εγκαινιάστηκε τώρα μόλις στο Montreuil, στην ανατολική πλευρά του Παρισίου.

«Το να ζεις πολύ είναι καλό πράγμα αλλά τον να γερνάς καλά είναι ακόμη καλύτερο» λέει η 85χρονη Therese Clerc η οποία είχε εμπνευστεί το σχέδιο αυτό ήδη από το 1999.

«Τα γηρατειά δεν είναι ασθένεια» δηλώνει η κομψή και δυναμική Clerc. «Θέλουμε να αλλάξουμε τον τρόπο που οι άνθρωποι βλέπουν τα γηρατειά» και αυτό σημαίνει «να μάθουμε να ζούμε διαφορετικά».

Το κτήριο στεγάζει 26 πλήρως εξοπλισμένα διαμερίσματα. Τα 21 είναι προσαρμοσμένα για τις ηλικιωμένες ενώ τα 4 έχουν κρατηθεί για φοιτήτριες.

Οι ενοικιάστριες πληρώνουν κατά μέσο όρο 420 ευρώ για 35 τ.μ.

Η πενταόροφη κατοικία είναι στην καρδιά του Montreuil, μόλις δυο βήματα από το μετρό, τα μαγαζιά και το σινεμά.

Το γεγονός ότι το σπίτι βρίσκεται στο κέντρο είναι σημαντικό.  Το μήνυμα είναι «Θα βγεις έξω, έχεις δικαίωμα να είσαι δραστήρια» λέει ο Jean-Paul Blery από το Τμήμα Οικήσεως του Δήμου.

H Janine Popot μετακόμισε στο στούντιο της-των 29 τ.μ.-λίγες βδομάδες πριν αλλά ακόμα δεν έχει ανοίξει όλες τις κούτες. Καθώς προέρχεται από μια οικογένεια με δέκα παιδιά, λέει ότι ήθελε να ζήσει μαζί με άλλους αλλά όχι σε ένα συμβατικό σπίτι. «Ήθελα να αποφύγω να καταλήξω σε ένα γηροκομείο, με οποιοδήποτε κόστος. Όταν δεν έχεις αρκετά λεφτά, το γηροκομείο σου φαίνεται σαν φυλακή» μας εξηγεί.

Το να γερνάς καλά σημαίνει να συνεχίζει να λειτουργεί η φαιά ουσία του εγκεφάλου. Έτσι το σπίτι δεν είναι απλά ένα μέρος για να μένεις. Το ισόγειο προορίζεται αποκλειστικά για δραστηριότητες και θα στεγάσει και πανεπιστήμιο για τους ηλικιωμένους πολίτες.

Οι ενοικιάστριες επιλέχθηκαν αφενός εν μέρει βάσει του τι μπορεί να προσφέρουν στην «κοινότητα» και αφετέρου βάσει του αν συμμερίζονται ή όχι τη φιλοσοφία του Σπιτιού της Μπάμπα Γιάγκα.

Πολλές, όπως η Janine, δραστηριοποιούνται  στην εθελοντική εργασία.

Το έργο αυτό κόστισε σχεδόν 4 εκατομμύρια ευρώ και η χρηματοδότηση προήλθε από τουλάχιστον 8 διαφορετικές δημόσιες πηγές, συμπεριλαμβανομένου και του δημοτικού συμβουλίου του Montreuil, το οποίο συνηθίζει να επενδύει σε καινοτόμα έργα.

Ήταν ένας μακρύς και δύσκολος δρόμος, «μια επώδυνη διαδικασία σχεδόν σαν γέννα» λέει η Clerc. Ακριβώς επειδή η εξασφάλιση χρηματοδότησης για το έργο ενός Συνδέσμου ήταν πραγματικά πρωτοποριακή.

«Οι τοπικές αρχές δεν έχουν συνηθίσει να δουλεύουν με Συνδέσμους» λέει η 62χρονη ένοικος Dominique Doré. «Οι Σύνδεσμοι στη Γαλλία δεν μπορούν να αγοράσουν γη.  Η Cecile Douflot (Υπουργός Στέγασης) προσπαθεί να το αλλάξει αυτό.»

Οι «Μπάμπα Γιάγκες» έχουν προκαλέσει μεγάλο ενδιαφέρον, και στον Καναδά και στην Γαλλία, αλλά η Dominique Doré αρνείται ότι επιθυμούν να δημιουργήσουν franchise και προτιμά να τις συγκρίνουν με το κίνημα του slowfood.

«Βραδεία γήρανση; Γιατί όχι; Θέλουμε να ανταλλάξουμε ιδέες, να πάρουμε ό,τι καλύτερο υπάρχει εκεί έξω».

Και ενώ κάποιες Μπάμπα Γιάγκες υποστηρίζουν ότι στο σπίτι τους πρέπει να μένουν αποκλειστικά γυναίκες, η Doré  λέει ότι είναι σίγουρο ότι το σπίτι θα εξελιχθεί.

«Έχουμε τη συνταγή, έχουμε την κατσαρόλα, από εμάς εξαρτάται να φτιάξουμε και τη σούπα».

Δυο παρόμοια έργα είναι υπό κατασκευή στο Palaiseau και στο Bagneux, και άλλες τοπικές αρχές ενδιαφέρονται να ακολουθήσουν το παράδειγμα του Montreuil.

Ούτως ή άλλως, ένα τέταρτο του γαλλικού πληθυσμού (17 εκατομμύρια) επί του παρόντος είναι πάνω από 60 χρονών. Μέχρι το 2050 θα αποτελούν το ένα τρίτο του πληθυσμού.

Οι Γάλλοι θα πρέπει να βρουν λύσεις για την φροντίδα του αυξανόμενου, ηλικιωμένου πληθυσμού. Το να ενθαρρύνουν τις ηλικιωμένες να βοηθούν η μια την άλλη φαίνεται να είναι μια καλή λύση.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο RFI

Μετάφραση: Γεωργία Μανώλη

 

 

«Όταν η βία συναντά τους φεμινισμούς» μια καταγγελία που ξεπερνά τα όρια της καταγγελίας

gray-squares

της ομάδας Φέμιν@tre

Στις 25 Νοέμβρη, την Παγκόσμια Ημέρα Ενάντια στη Βία Κατά των Γυναικών, η κίνηση «Καμιά Ανοχή» διοργάνωσε φεμινιστική βραδινή πορεία. Καθώς η πορεία διερχόταν από τους δρόμους του Μεταξουργείου, άτομα και μέλη ομάδων του queer και φεμινιστικού χώρου – κάποια εξ αυτών με κουκούλες – διαπόμπευσαν, στρίμωξαν σε μια γωνία, έσπρωξαν επανειλημμένα, έβρισαν, τραμπούκισαν και απαίτησαν να αποχωρήσει (για λόγους προηγούμενης προσωπικής διένεξης) από αυτή τη δημόσια κινηματική δράση, μια συντρόφισσα, ενώ αποδέκτες της ίδιας αντιμετώπισης ήταν και μέλη της ομάδας μας (μερικ@ εκ των οποίων έκαναν περιφρούρηση) που έσπευσαν στο σημείο για να σταματήσουν το σκηνικό. Πιο συγκεκριμένα, μας έφραξαν το δρόμο, μας εμπόδισαν να βοηθήσουμε τη συντρόφισσα, μας περιόρισαν την κίνηση στο δημόσιο χώρο χτίζοντας έναν κλοιό με τα σώματά τους. Επιπλέον, μας κατηγόρησαν για αντιφεμινισμό και για στήριξη παραβιαστικού ατόμου.

Επειδή φαίνεται να έχουμε ξεχάσει τα αυτονόητα: τα παραπάνω για μας είναι ΒΙΑ, και ως τέτοια τη βιώσαμε και την καταγγέλλουμε.

Είδαμε μια αυτοοργανωμένη επίθεση πολλών εναντίον μίας γυναίκας, με τη στήριξη και ανοχή – συναίνεση άλλων, ενώ οι ίδιες επανέρχονταν διαρκώς στον προπηλακισμό παρόλο που η συντρόφισσα δεν απαντούσε στις προκλήσεις τους, μέχρι και που παρατάχθηκαν σαν μπάτσοι στο πεζοδρόμιο πηγαίνοντας η μία πίσω από την άλλη, προσπαθώντας να επιδείξουν την ισχύ τους. Η  συντρόφισσα όπως και τα μέλη της ομάδας μας δεν έκαναν χρήση του δικαιώματος της αυτοάμυνας, πράγμα που εκθέτει ακόμη περισσότερο τις επιτιθέμενες. Αναρωτιόμαστε αν οι υποτιθέμενες συντρόφισσες αναλογίστηκαν τις συνέπειες των όσων έπραξαν. Σκέφτηκαν καθόλου τις γυναίκες που υπέστησαν και δεν άντεξαν τη διαπόμπευση, τον εξευτελισμό, τις κατηγορίες, την συμπεριφορά του όχλου; Μήπως αναλογίστηκαν, μιας και ευαισθητοποιούνται στα ζητήματα της βίας κατά των γυναικών, των αυτοκτονιών, της πατριαρχίας και της έμφυλης καταπίεσης, σε πόσο δυσάρεστη θέση έβαλαν μια ολόκληρη συντροφική ομάδα και πόσο εξέθεσαν μια γυναίκα που δεν νοιάστηκαν να γνωρίσουν, καθώς αποφάσισαν να το παίξουν δημόσιοι τιμωροί και δικαστές, κατασκευάζοντάς την ως το βίαιο Άλλο και ταυτοποιώντας την ως τοξική αρρενωπότητα; Από την άλλη, οι συμπεριφορές που παρατηρήσαμε υποδηλώνουν υποβόσκουσες ιεραρχικές σχέσεις, μιας και δεν ήταν μόνο η άσκηση της βίας αλλά και η συναίνεση στην άσκηση της βίας. Ωστόσο, μπορούμε να υποθέσουμε ότι αν κάποια υποκείμενα ήθελαν να αντιδράσουν στο περιστατικό βίας, ίσως είχαν δυσκολία να υπερβούν την αμηχανία που προκύπτει από μια de facto εμπιστοσύνη σε συντροφικά, φιλικά κ.λπ. τους πρόσωπα, η οποία αμηχανία αξιοποιείται από όσ@ κατέχουν τα προνόμια της βίας υπέρ τους.

Η εκτέλεση του περιστατικού δείχνει πόσο βαθιά έχει ενσωματωθεί η κουλτούρα της βίας: Η συμπεριφορά του προστάτη, η μάτσο νοοτροπία, η ανάληψη της θέσης του αυτόκλητου ρυθμιστή του δημόσιου χώρου και των σχέσεων, η λογική του προσωπικού ξεκαθαρίσματος με πολιτικό προκάλυμμα, η προσπάθεια βεντετοποίησης των γεγονότων, το πολλές εναντίον μίας γυναίκας. Η συμπεριφορά τους υιοθετεί τα χαρακτηριστικά του εχθρού: πρόκειται για πατριαρχική, εξουσιαστική και αντιφεμινιστική/αντισυντροφική συμπεριφορά.  Αυτά για την ιστορία…

Αυτό που μας σοκάρει είναι ότι «συντροφικά» υποκείμενα, με τα οποία έχουμε συνεργαστεί στο παρελθόν και διατηρούσαμε επαφές και σχέσεις, υποτίμησαν μια πολύ σημαντική πορεία με βαθιά συμβολικό περιεχόμενο, όσο και εμάς ως ομάδα. Δεν αντιμετώπισαν αυτή την πορεία και ως δικό τους κομμάτι αλλά αντίθετα λειτούργησαν επιθετικά, αντιπαραθετικά και επικυριαρχικά προς αυτή, βάζοντάς τη σε κίνδυνο. Αλλά φαίνεται ότι το δικό τους περιεχόμενο στην έννοια της ασφάλειας είναι πιο σημαντικό από των άλλων, μέσα στα πλαίσια ενός κυνισμού, άρα και το μόνο αποδεκτό περιεχόμενο. Επομένως, παρά τις εξαντλητικές συζητήσεις για τους ασφαλείς χώρους, αποδεικνύεται ότι δεν έχουν εμπεδωθεί ακόμα τα αυτονόητα, όπως το ότι σε μια πορεία σεβόμαστε τη διοργάνωση και την περιφρούρηση καθώς και το ίδιο το σώμα της πορείας. Αυτό θεωρείται κεκτημένο. Κεκτημένο θεωρείται, επίσης, ότι ο φεμινιστικός τρόπος επίλυσης των προσωπικών διενέξεων, διαφορών, παρεξηγήσεων κ.λπ. δεν μπορεί να είναι η βία και η αυτοδικία. Αντίθετα προς τα αυτονόητα και κεκτημένα, η άσκηση της βίας επιλέχθηκε ως ο σωστός τρόπος και διανθίστηκε από ένα θεαματικό status και μια lifestyle φεμινιστική παρωδία.

Νιώθουμε, σε αυτό το σημείο, την ανάγκη να κάνουμε μια στοιχειώδη αναφορά σε κάποια ζητήματα για να ανοίξει ο προβληματισμός και ο διάλογος προς κάθε κατεύθυνση:

  1. Αυτοάμυνα και αυτοδικία

Ξαναγυρνώντας στα αυτονόητα, η αυτοάμυνα δεν έχει καμία σχέση με την αυτοδικία. Αντιθέτως, η όποια συσχέτισή τους αναπαράγει ένα λόγο σχετικοποίησης και υποτίμησης του δικαιώματος της αυτοάμυνας, που βάλλεται από την ίδια την πατριαρχία ως δικαίωμα και διεκδίκηση των γυναικών να αυτοπροστατεύονται. Το θέμα δεν είναι να μπούμε στη θέση της πατριαρχίας ούτε να αναλάβουμε τον αντίθετο πόλο του τιμωρού, χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της, αλλά να σπάσουμε το σύστημα που παράγει όλες αυτές τις πατριαρχικές όψεις και τις βίες. Αυτό μπορεί να γίνει, καταρχάς, εφόσον οι ομάδες του φεμινιστικού χώρου χτίσουμε μεταξύ μας σχέσεις εμπιστοσύνης και αλληλεπίδρασης, προβληματιστούμε ειλικρινά για τους ρόλους μας, σεβόμενες τις επιμέρους διαφορές μας, αντί να αναλωνόμαστε στην αναπαραγωγή προτύπων από διάφορους πολιτικούς χώρους, συστημικούς και »αντισυστημικούς» που καλλιεργούν, προτρέπουν και επιθυμούν τις αυτοδικίες. Το στοίχημα είναι να καταφέρουμε να βγούμε προς τα έξω, προς τον κόσμο, που δεν έχει το προνόμιο του προστατευμένου περιβάλλοντος της ομάδας και να επικοινωνήσουμε το φεμινισμό.

  1. Ασφαλείς χώροι

Η ασφάλεια στους φεμινιστικούς χώρους είναι ζήτημα συλλογικής ευθύνης. Ασφάλεια για εμάς σημαίνει να ανοίξουμε το φεμινισμό στο μεγάλο χώρο, να κάνουμε δηλαδή το δύσκολο και να φέρουμε τις εαυτές και τους εαυτούς μας σε θέση ευθύνης. Αν δεν μπορούμε να εγγυηθούμε μεταξύ μας τη στοιχειώδη ασφάλεια σε μια φεμινιστική πορεία, σε μια συλλογική δράση κ.λπ. τότε έχουμε πρόβλημα. Πιστεύουμε ότι με την παρουσία μας και τη θέση ευθύνης, έχοντας σαφή όρια τα οποία κάθε φορά δημοσιοποιούμε, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε συλλογικά κάθε ζήτημα παραβίασης που μπορεί να προκύψει και ότι αυτό είναι το αίσθημα της πραγματικής ασφάλειας που εγγυόμαστε συλλογικά, αναλαμβάνοντας προσωπικές και πολιτικές ευθύνες.

  1. Φεμινισμός και βία

Αναγνωρίζουμε ότι υπάρχουν πολλοί φεμινισμοί, ωστόσο θέλουμε να διαφυλάξουμε τις όψεις των φεμινισμών από τη σχετικοποίηση που επιβάλλεται από την κυρίαρχη τάση, η οποία θεωρεί ότι καθετί που αυτοαναγορεύεται σε φεμινιστικό αξιώνει και το δικαίωμα να είναι φεμινιστικό. Υπερασπιζόμαστε τους φεμινισμούς από την καταχρηστικότητα της οποιασδήποτε επίκλησής τους που δεν έχει σαφές περιεχόμενο, θέση ευθύνης και αναγνώριση της σημασίας του κοινωνικού στοιχείου, ώστε να μη μαϊντανοποιούνται για την εξυπηρέτηση πατριαρχικών και εξουσιαστικών αντιλήψεων. Όπως ζήτημά μας δεν είναι γενικά και αόριστα η κατακραυγή της πατριαρχίας, που μπορεί να γίνει και από μια φιλελεύθερη θέση, αλλά το συγκεκριμένο πλαίσιο αναφοράς ενάντια στην πατριαρχία – που όπως προσδιορίσαμε διαθεματικά, είναι αντικαπιταλιστικό και αντιρατσιστικό μαζί – έτσι, δεν καταδικάζουμε τη βία από όπου και αν προέρχεται, κατά την γνωστή συστημική ρήση. Αντίθετα, αναλύουμε με πολιτικούς όρους τη σχέση βίας και φεμινισμού στα πλαίσια του κινήματος, δηλαδή με βάση τα διαφορετικά πλαίσια και τις συνθήκες, τα χαρακτηριστικά, τις ποιότητες και εντάσεις, καθώς και το ζήτημα της συνάφειας μέσων και σκοπών. Οι όροι αυτοί καθορίζουν και τη στάση μας απέναντι στη βία από φεμινιστική θέση.

Δεν είμαστε πασιφίστριες και πασιφιστές. Θέλουμε, όμως, ένα φεμινιστικό πλαίσιο αναφοράς που θα συμπεριλαμβάνει την κοινωνία. Το πλαίσιο αυτό, για μας, βασίζεται στο ότι ο φεμινισμός είναι πρωτίστως σχεσιακότητα, καλλιέργεια για σχεσιακότητα, διεκδίκηση για σχεσιακότητα, αντίσταση στην απουσία της σχεσιακότητας. Είναι ο τρόπος που αμοιβαία συγκροτούμε τις υπάρξεις μας, τις σχέσεις μας και τα όριά μας. Έτσι, θέλουμε να προβληματιστούμε και να προβληματίσουμε με ένα ερώτημα: αν και είναι εύκολο – το πιο εύκολο – να απαντάς με βία στη βία, πράγμα που δεν επιλέξαμε ως απάντηση, μπορεί αυτό να είναι φεμινιστική πρόταση αν συμβαίνει και υιοθετείται μεταξύ φεμινιστριών ή μπορεί να είναι αναπαραγωγή πατριαρχικών και εξουσιαστικών ρόλων; Κάτω από ποιες συνθήκες και μέσα σε ποια πλαίσια, σκοπούς κ.λπ. αναλύονται και διακρίνονται τα πράγματα αυτά;

  1. Οι πολιτικές της διαφοράς και η πολιτική της ομοιότητας

Αν κάτι μας έχει δείξει η φεμινιστική ιστορία είναι ότι οι διαφορές που έχουν συσκοτιστεί από την πατριαρχία, οι πολλαπλές θέσεις των υποκειμένων, η αξία της ανάδειξης των ιστοριών των «άλλων» και η πρόσβασή τους στο δημόσιο λόγο και στη δημόσια δράση είναι ζητήματα που θεμελιώνουν τη φεμινιστική πρόσληψη και αποτελούν μια άλλη πρόταση ζωής. Η παθογένεια να υπακούσουν οι διαφορετικότητες στην επιτήρηση και την τιμωρία, στον παλιό κανόνα της επιστροφής σε μια ομοιότητα από τη θέση του διαφορετικού αυτή τη φορά, σε μία και μόνη αλήθεια, σε διάφορα ανταγωνιστικά μανιφέστα για το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει κάποια για να είναι φεμινίστρια, queer ή οτιδήποτε, σημαίνει ότι δεν έχουμε ακόμα κατανοήσει και δεν προσπαθούμε να ζήσουμε μέσα από τις διαφορές μας, ότι δε μπορούμε να συνυπάρξουμε, να αναβαθμιστούμε ποιοτικά (πολιτικά και προσωπικά) και να βρούμε αυτό που μας συνέχει. Στην πολιτική της ομοιότητας υπάρχει μόνο μία θέση ύπαρξης και μόνο μία θέση θέασης, κρίσης και νοηματοδότησης ως εγγυητής της ασφάλειας και αχθοφόρος της αλήθειας. Στις πολιτικές της διαφοράς υπάρχει η συνείδηση της μερικότητας από τη μια, αλλά συγχρόνως η συνείδηση ότι το έδαφος μας είναι οι σχέσεις μεταξύ μας, έδαφος με όρια, κάθε φορά, που όμως είναι ευθύνη μας να διαφυλάξουμε και να προεκτείνουμε. Το τέλος κάθε ριζοσπαστικής ιδέας είναι η στιγμή που αυτή μεταστρέφεται σε ένα νέο κανόνα, σε μια νέα νόρμα, σε μια πανομοιότυπη πολιτική που συσσωρεύει υπεραξία, χαράσσει ιεραρχίες και ελέγχει προσβάσεις. Προσπαθούμε να διαφυλάξουμε τον πλούτο των διαφορών γιατί αυτό μετακινεί και εμάς σε μια θέση συνύπαρξης και διαλόγου και δεν οδηγεί στην παρακμή μιας θέσης τετελεσμένου που διεκδικεί το προνόμιο της αλήθειας και του σωστού. Υπερασπιζόμεν@ τους φεμινισμούς που αναδεικνύουν αυτές τις διαφορές και την επικοινωνία μεταξύ τους, αντιστεκόμαστε στην επιβολή ενός μοναδικού τρόπου να στοχαζόμαστε, να επικοινωνούμε, να πράττουμε, να νιώθουμε, να ζούμε.

  1. Το προσωπικό είναι πολιτικό

Η εμβληματική αυτή φράση του φεμινιστικού κινήματος επανέρχεται διαρκώς και αναδεικνύει το περιεχόμενο των πραγμάτων που κάνουμε και το πώς τα διαχειριζόμαστε. Δυστυχώς, όμως, χρησιμοποιείται και καταχρηστικά, προκειμένου να νομιμοποιήσει τη διαπόμπευση και το λιντσάρισμα ως φεμινισμό και πολιτική, να ανάγει την αδυναμία και τα λάθη της προσωπικής διαχείρισης σε αναγκαστικό πολιτικό ζήτημα. Το προσωπικό βέβαια, ούτως ή άλλως είναι πολιτικό. Έτσι πολιτικά κρίνεται και η στάση του τραμπουκισμού. Άλλωστε για μας αυτό είναι ένα πολιτικό ζήτημα των καιρών μας: η πολιτικοποίηση του προσωπικού ως δικαιολογία και το «όλ@ εναντίον όλων». Αυτή ακριβώς η λογική αποπολιτικοποιεί το προσωπικό γιατί σβήνει την υποκειμενική δυνατότητα δράσης και ευθύνης που είναι η βαθιά πολιτική διάσταση του υποκειμένου-προσώπου, ενώ στρεβλώνει την έννοια του πολιτικού ως μανιχαϊσμό και εξωτερική σχέση με το προσωπικό. Όταν λέμε ότι το προσωπικό είναι πολιτικό σημαίνει επίσης ότι το πρόσωπο δεν απεκδύεται της προσωπικής του ευθύνης. Αντιθέτως, πολιτικό σημαίνει να την αναλαμβάνει και με αυτό τον όρο να συμμετέχει και να δρα και όχι να αναθέτει τη ρύθμιση της ζωής του σε μια συλλογικότητα, στο κίνημα κ.λπ, σαν να πρόκειται για έναν ακόμα θεσμό, όπως το κράτος, η εκκλησία, η οικογένεια.

Τέλος, θέλουμε να τονίσουμε ότι επιθυμία της ομάδας μας ήταν αφενός να καταγγείλει το περιστατικό, αφετέρου να προβληματίσει ανοίγοντας ένα διάλογο πάνω σε αυτά τα ζητήματα, μιας και δεν επιλέγουμε να αναλωθούμε σε μια καταγγελία. Αυτό που θέλουμε να δηλώσουμε, κλείνοντας, είναι ότι θα είμαστε παρόντ@ και θα υπερασπιζόμαστε τις αρχές μας, διερευνώντας με αναστοχασμό και ανοιχτότητα το φεμινισμό. Θα συζητάμε ανοιχτά για αυτά τα ζητήματα, όπως συζητάμε ανοιχτά για όλα, προσπαθώντας να συνδεόμαστε με όρους πολιτικού πολιτισμού. Αυτό είναι το δικό μας πολιτικό όριο που μπαίνει από τη φεμινιστική θέση ότι το προσωπικό είναι πολιτικό.

%cf%86%ce%b5%ce%bc%ce%b9%ce%bd%ce%b1

 

Παγκόσμιο ρεκόρ της Ελλάδας στις άσκοπες καισαρικές

image_kaisarikh_1

των Νάντια Βασιλειάδου και Βασίλη Ανδριανόπουλου

Γιατροί εγκληματούν οδηγώντας στο χειρουργικό κρεβάτι γυναίκες που θα μπορούσαν να γεννήσουν με φυσιολογικό τοκετό και παραβιάζουν τον όρκο του Ιπποκράτη στο όνομα της «διαχείρισης του ωραρίου» και της «ευκολίας» των γυναικών. Οι αριθμοί, όσο ξεροί κι αν είναι, λένε την αλήθεια. Οι δείκτες του ΕΟΠΥΥ «ξεφεύγουν» ακόμη περισσότερο και ανεβάζουν το θλιβερό ρεκόρ στο 58% των τοκετών. Στα ιδιωτικά μαιευτήρια η συχνότητα αγγίζει το 59% και στα δημόσια το 55,5%.

Η κατάσταση αυτή έστρεψε την προσοχή του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) στη χώρα μας, ο οποίος εδώ και ενάμιση χρόνο διερευνά το φαινόμενο ύστερα από πολιτική πρωτοβουλία του υπουργού Υγείας Ανδρέα Ξανθού. Μάλιστα, στις αρχές Νοεμβρίου κλιμάκιο ειδικών εμπειρογνωμόνων του ΠΟΥ επισκέφθηκε δημόσια και ιδιωτικά νοσοκομεία και μίλησε με εκπροσώπους επιστημονικών εταιρειών και επαγγελματιών υγείας προκειμένου να καταλήξει σε συμπεράσματα.

Τρία χρόνια νωρίτερα, το 2013, η Επιτροπή του ΟΗΕ για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών (CEDAW) εξέφρασε την ανησυχία της για το εξαιρετικά υψηλό ποσοστό καισαρικών τομών στην Ελλάδα, σε δημόσια και ιδιωτικά νοσοκομεία, χωρίς ιατρική αιτιολόγηση. Σύμφωνα με την Επιτροπή τα ελληνικά ποσοστά είναι τα υψηλότερα στον κόσμο. Γι’ αυτό προέτρεψε τη χώρα να μειώσει το ποσοστό των καισαρικών τομών που γίνονται χωρίς να υφίσταται ιατρική ανάγκη, εκπαιδεύοντας και επανεκπαιδεύοντας το ιατρικό προσωπικό στον φυσιολογικό τοκετό, και να εφαρμόσει ελέγχους συμμόρφωσης με τις ιατρικές ενδείξεις για καισαρική τομή με σκοπό τη μείωση της χρησιμοποίησής της.

Πρόκειται για μια μέθοδο που δημιουργεί «τρύπα» και στα κρατικά ταμεία, καθώς στοιχίζει σχεδόν τα διπλάσια χρήματα από τον φυσιολογικό τοκετό. Τόσο σε δημόσιο όσο και σε ιδιωτικό νοσοκομείο ο ΕΟΠΥΥ την κοστολογεί στα 1.100 ευρώ, όταν ο φυσιολογικός τοκετός κοστίζει 600 ευρώ.

Γιατί «ξεφεύγουν» τα ποσοστά;

«Το φαινόμενο είναι πολυπαραγοντικό. Συνδέεται τόσο με τον προγραμματισμό και τη συμπύκνωση του ιατρικού χρόνου όσο και με την κουλτούρα της ταχύτητας που διακατέχει σε μεγάλο βαθμό τις επιτόκους και τους οικείους τους» εκτιμούν πηγές του υπουργείου Υγείας.

Όπως εξηγεί η Έλενα Σερπετίνη, μέλος του ΔΣ του Συλλόγου Επιστημόνων Μαιών – Μαιευτών Αθήνας (ΣΕΜΜΑ), «ένας φυσιολογικός τοκετός διαρκεί από 6 έως 36 ώρες, δεσμεύοντας τον γιατρό που στο μεταξύ θα πρέπει να πάει στο ιατρείο του ή να προχωρήσει σε άλλους τοκετούς. Αντιθέτως, η καισαρική ολοκληρώνεται μέσα σε μία ώρα».

Πηγές του υπουργείου Υγείας αποσαφηνίζουν ότι «ο ΠΟΥ δεν είναι ενάντια στην καισαρική, καθώς μπορεί να σώσει ζωές. Κάθε γυναίκα πρέπει να έχει πρόσβαση σε αυτήν. Μόνο, όμως, αν δεν υπάρχει άλλη λύση. Όταν τα ποσοστά σε μια χώρα υπερβαίνουν το 20%, κάτι συμβαίνει».

Συμπληρώνουν, δε, ότι καισαρική σημαίνει ρίσκο τόσο για τη μητέρα όσο και για το παιδί, καθώς πρόκειται για χειρουργική επέμβαση που μπορεί να επιφέρει επιπλοκές. Ταυτόχρονα υπάρχουν ισχυρές ενδείξεις ότι τα νεογνά που γεννιούνται με καισαρική έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να αντιμετωπίσουν ανοσολογικά και αναπνευστικά προβλήματα.

Οι λόγοι που οδηγούν στο χειρουργείο

«Είναι όλο το πλέγμα μεταξύ γιατρών, έλλειψης προσωπικού στα δημόσια νοσοκομεία και έλλειψης κουλτούρας που διαμορφώνει τα υψηλά ποσοστά καισαρικών» εξηγεί ο καθηγητής Μαιευτικής Γυναικολογίας στο Πανεπιστήμιο Stony Brook της Νέας Υόρκης Γιώργος Φαρμακίδης. Εκτιμά ότι ο υπ’ αριθμόν ένα λόγος για καισαρική είναι η πρόκληση τοκετού. Ο γιατρός κρίνει ότι έχουν παρέλθει οι ημέρες κατά τις οποίες θα έπρεπε να γεννήσει η γυναίκα, οπότε την οδηγεί σε προκλητή έναρξη τοκετού, η οποία γίνεται σε ανώριμο τράχηλο και συνήθως δεν έχει αποτέλεσμα. Έτσι ακολουθεί η καισαρική. «Σπανίως ακολουθούνται τα κριτήρια που θέτουν διεθνείς επιστημονικές εταιρείες σχετικά με το πότε ο τοκετός δεν προχωράει και πρέπει να γίνει καισαρική. Για τον λόγο αυτό το Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας οφείλει να προχωρήσει σύντομα στην έγκριση των αντίστοιχων πρωτοκόλλων. Πρόκειται για ουσιώδη εκκρεμότητα» εξηγεί ο κ. Φαρμακίδης.

Επίσης, ο ΕΟΠΥΥ δεν κάνει ποιοτική ανάλυση των δεδομένων για τις καισαρικές τομές. Θα μπορούσε, δηλαδή, να μην πληρώνει καισαρικές των οποίων η αναγκαιότητα δεν στοιχειοθετείται, περιστέλλοντας έτσι «αχρείαστες» επεμβάσεις.

Η διάρθρωση των υπηρεσιών υγείας δεν επιτρέπει 24ωρη κάλυψη για φυσιολογικό τοκετό. Μια επίτοκος που παρακολουθείται από γιατρό δημόσιου νοσοκομείου σπάνια γεννάει φυσιολογικά, καθώς αυτό μπορεί να σημαίνει ότι ο τοκετός θα γίνει από άλλον ειδικό εκτός της επιλογής της. Ετσι προγραμματίζεται καισαρική που γίνεται συνήθως κατά τη διάρκεια της εφημερίας της κλινικής.

Τα επιχειρήματα των γιατρών

Συνήθως οι γυναίκες που προσδοκούν να γεννήσουν φυσιολογικά τρομοκρατούνται όταν ακούν τον γιατρό τους να λέει ότι πρέπει να γίνει καισαρική γιατί «το παιδί είναι μεγάλο και δεν μπορεί να βγει» ή ότι «είναι τυλιγμένο με τον ομφάλιο λώρο» ή ότι «ο πλακούντας είναι γερασμένος». «Ολα αυτά μπορεί να συμβαίνουν, δεν λένε ψέματα οι γιατροί. Ωστόσο πολλές φορές εμπεριέχεται μια δόση υπερβολής στις ανησυχίες τους» σχολιάζει ο κ. Φαρμακίδης.

Μαιευτήρες γυναικολόγοι αναφέρουν ότι ένας από τους κύριους λόγους που οδηγούν σε αυτή την πρακτική είναι η άσκηση αμυντικής ιατρικής λόγω του υπάρχοντος νομικού πλαισίου. Θεωρούν ότι θα πρέπει να αλλάξει ο τρόπος με τον οποίο ορίζεται η ιατρική αμέλεια.

Ζητήσαμε από τον επίκουρο καθηγητή Μαιευτικής Γυναικολογίας και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ελληνικής Μαιευτικής και Γυναικολογικής Εταιρείας Νικόλαο Βραχνή να σχολιάσει τα υψηλά ποσοστά των καισαρικών και να μας εξηγήσει τις αιτίες: «Η Ελληνική και Μαιευτική και Γυναικολογική Εταιρεία είχε ήδη από το 2014 αναγνωρίσει και επισημάνει το υψηλό ποσοστό καισαρικών τομών στην Ελλάδα. Κάθε περίπτωση γυναίκας που καταλήγει σε καισαρική τομή είναι ξεχωριστή και εξατομικεύεται. Μόνο ο γιατρός που την παρακολουθεί και γνωρίζει όλα τα δεδομένα στη διάρκεια της εγκυμοσύνης και του τοκετού μπορεί να πάρει τη σωστή απόφαση για τον ενδεδειγμένο τρόπο τοκετού».

Αναφερόμενος στους παράγοντες που οδηγούν σε καισαρική, ο κ. Βραχνής σχολίασε: «Ενδεικτικά μπορώ να σας αναφέρω την αυξημένη ηλικία των σημερινών εγκύων στην Ελλάδα σε σχέση με το παρελθόν, αλλά και σε σχέση με άλλες χώρες. Επίσης ο σύγχρονος τρόπος ζωής συμβάλλει περαιτέρω στην πιθανότητα εμφάνισης παθολογικών καταστάσεων που εν τέλει οδηγούν σε καισαρική τομή. Αξιοσημείωτο είναι επίσης για τη χώρα μας το γεγονός ότι όλο και περισσότερες γυναίκες εκφράζουν επιθυμία είτε για απευθείας προγραμματισμένη καισαρική τομή είτε μετά από λίγες ώρες προσπάθειας τοκετού, αντικατοπτρίζοντας τη νοοτροπία “ευκολίας” της σύγχρονης εποχής.

Η Ελληνική Μαιευτική και Γυναικολογική Εταιρεία είναι ήδη σε συνεργασία με το Κεντρικό Συμβούλιο Υγείας (ΚΕΣΥ) και το υπουργείο Υγείας και έχει προχωρήσει στην έκδοση κατευθυντήριων οδηγιών, όπου ορίζονται με σαφήνεια και σύμφωνα με τη διεθνή βιβλιογραφία οι ενδείξεις καισαρικής τομής, κολπικού τοκετού μετά από καισαρική τομή και πρόκλησης τοκετού. Επιπλέον έχει δημιουργηθεί φόρμα έντυπης συγκατάθεσης για κάθε γυναίκα που θα υποβληθεί σε καισαρική τομή, αναλύοντας την ένδειξη, τους κινδύνους και τα οφέλη για τη μητέρα και το έμβρυο».

Άραγε μια γυναίκα ετοιμόγεννη, που εξαρτάται πλήρως από τον γιατρό της, μπορεί να διαφωνήσει με τη μέθοδο τοκετού που της προτείνει ως την καταλληλότερη για την περίπτωσή της; Με ποια νηφαλιότητα και ποιες γνώσεις καλείται να το κάνει αυτό;

Οι μαίες και τα «birth centers»

Στην αύξηση του αριθμού των φυσιολογικών τοκετών προσβλέπει η δημιουργία κέντρων γεννήσεων ή των λεγόμενων «birth centers». Για το θέμα έγινε σύσκεψη των ειδικών του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και μελών του Συλλόγου Μαιών – Μαιευτών στο υπουργείο Υγείας. Για την ταμία του ΣΕΜΜΑ Έλενα Σερπετίνη ένα τέτοιο κέντρο θα ανέτρεπε άρδην τα δεδομένα: «Προτείναμε να ιδρυθεί πιλοτικά ένα birth center σε μεγάλο νοσοκομείο. Πρόκειται για μονάδα όπου πηγαίνουν υποψήφιες μητέρες χαμηλού κινδύνου και οι μαίες αναλαμβάνουν τον τοκετό, έχοντας βέβαια την ασφάλεια της ιατρικής κάλυψης του νοσοκομείου. Αν συγκριθούν τα περιγεννητικά αποτελέσματα –ποσοστά καισαρικής, κόστος κ.λπ.– έναν χρόνο μετά, θα είναι τελείως διαφορετικά».

Τι συμβαίνει διεθνώς

Μπορεί η Ελλάδα να κατέχει μία ακόμη θλιβερή παγκόσμια πρωτιά, εντούτοις δεν είναι η μόνη που έχει αποκτήσει «κουλτούρα καισαρικής», αφού το φαινόμενο αυτό τείνει να αποκτήσει μορφή επιδημίας διεθνώς. Σύμφωνα με έρευνα του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας το 2010 σε 137 χώρες, παρατηρείται εκτεταμένη χρήση της καισαρικής τομής στις περισσότερες χώρες, ενώ τα ποσοστά υπολογίζεται ότι βαίνουν συνεχώς αυξανόμενα. Στην Ευρώπη το ποσοστό των καισαρικών για το 2008 ανέρχεται σε 23% επί του συνόλου των γεννήσεων, στην αμερικανική ήπειρο σε 35,6%, ενώ τα ποσοστά αυτά είναι σαφώς μειωμένα στις υπόλοιπες ηπείρους. Ως ανώτερο ποσοστό καισαρικών τομών που θα πρέπει να πραγματοποιούνται σε μια χώρα ώστε να μειώνεται το ποσοστό θνησιμότητας των μητέρων και των νεογνών αλλά και των διαφόρων επιπλοκών του τοκετού, ορίζεται από τον ΠΟΥ το 15%, ενώ το ιδανικό ποσοστό είναι 5%-10%. Όλες οι καισαρικές που πραγματοποιούνται σε ποσοστό πάνω από 15% χαρακτηρίζονται από τον ΠΟΥ «μη αναγκαίες».

Η Κίνα και η Βραζιλία πραγματοποίησαν σχεδόν 3 εκατομμύρια «αχρείαστες» καισαρικές, δηλαδή περίπου το μισό του συνολικού αριθμού παγκοσμίως (47,2%). Τον χορό σέρνει το σύνολο σχεδόν των «ισχυρών» χωρών. Έτσι, στις ΗΠΑ το ποσοστό των καισαρικών επεμβάσεων επί του συνολικού αριθμού γεννήσεων ανέρχεται σε 30,3%, δηλαδή διπλασιάστηκε μέσα στην τελευταία δεκαπενταετία. Από εκεί και πέρα, στη Γερμανία οι καισαρικές αποτελούν το 27,8% των γεννήσεων, στο Ηνωμένο Βασίλειο το 22%, στη Γαλλία το 18,8%, στη Ρωσία το 18%, στη Βραζιλία το 45,9%, στην Κίνα το 25,9% στην Αυστραλία το 30,3%, στον Καναδά το 26,3% και στην Ιαπωνία το 17,4%. Ωστόσο, η Ελλάδα δεν αποτελεί μεμονωμένη περίπτωση, αφού σε όλες τις χώρες του ευρωπαϊκού Νότου υπάρχει έξαρση του φαινομένου: στην Ιταλία το ποσοστό φτάνει το 38,2%, στην Πορτογαλία το 34% και στην Ισπανία το 25,9%.

15% Το ανώτερο ποσοστό που ορίζει ο ΠΟΥ για τη χρήση της καισαρικής τομής σε μια χώρα, ενώ το ιδανικό είναι 5%-10%.

23% Το ποσοστό των καισαρικών επί του συνόλου των γεννήσεων στην Ευρώπη

35,6% Το ποσοστό των γεννήσεων με καισαρική στην Αμερική

47,2% Περίπου οι μισές «αχρείαστες» καισαρικές τομές (σχεδόν 3 εκατομμύρια) πραγματοποιήθηκαν σε Κίνα και Βραζιλία

73% των καισαρικών παγκοσμίως πραγματοποιούνται στις χώρες του δυτικού κόσμου

Ποσοστά καισαρικής επί του συνόλου των γεννήσεων

58% ΕΛΛΑΔΑ

45,9% Βραζιλία

38,2% Ιταλία

34% Πορτογαλία

30,3% Αυστραλία

30,3% ΗΠΑ

27,8 % Γερμανία

26,3% Καναδάς

25,9% Ισπανία

25,9% Κίνα

22% Βρετανία

18,8% Γαλλία

18% Ρωσία

17,4% Ιαπωνία

$2,3 δισ. Το κόστος των αχρείαστων καισαρικών τομών το 2008 παγκοσμίως

$135 Το μέσο κόστος της επέμβασης στις χώρες όπου πραγματοποιήθηκαν «αναγκαίες» καισαρικές

$373 Το μέσο κόστος της επέμβασης σε χώρες με υπερβολικό αριθμό καισαρικών

«Εμπόριο» καισαρικών στον δυτικό κόσμο

Σε 69 χώρες, σχεδόν όλες του δυτικού κόσμου, πραγματοποιείται το 73% των καισαρικών, παρά το γεγονός ότι οι γεννήσεις σε αυτές τις χώρες αντιστοιχούν μόνο στο 37% του συνόλου των γεννήσεων παγκοσμίως. Από την άλλη μεριά, στις 54 χώρες σε Αφρική και ΝΑ Ασία που είχαν ποσοστό καισαρικών κάτω του 10% πραγματοποιήθηκε μόνο το 25% των καισαρικών παγκοσμίως, ενώ σε αυτές τις χώρες συντελέστηκε το 60% του συνολικού αριθμού γεννήσεων διεθνώς.

Στις χώρες όπου πραγματοποιήθηκαν «αναγκαίες» καισαρικές το μέσο κόστος της επέμβασης εκτιμάται από τον ΠΟΥ ότι ανέρχεται σε 135 αμερικανικά δολάρια, ενώ στις χώρες με καισαρικές «υπερβολής» το μέσο κόστος εκτιμάται σε 373 δολάρια, 28% πιο υψηλό. Συνολικά οι «αχρείαστες» καισαρικές στοίχισαν το 2008 2.3 δισεκατομμύρια δολάρια, ένα ποσό που αποτυπώνει ανάγλυφα το πόσο επικερδής έχει καταστεί στον δυτικό κόσμο η «φάμπρικα» των καισαρικών, αποδεικνύοντας πως ακόμη και η ιατρική περίθαλψη μετατρέπεται σε επικερδή επιχείρηση σε παγκόσμιο επίπεδο.

«Επιδημία» στις ΗΠΑ

Στις ΗΠΑ η καισαρική έχει καταστεί η πιο κοινή χειρουργική επέμβαση και στοιχίζει ως και 50% περισσότερο από τον κολπικό τοκετό. Δεν είναι όμως αυτή η μόνη διάσταση του κέρδους για τους Αμερικανούς μαιευτήρες: στα περισσότερα νοσοκομεία στην Αμερική οι μαιευτήρες πληρώνονται σχεδόν αποκλειστικά με προμήθεια από τους τοκετούς που πραγματοποιούν οι ίδιοι, γεγονός που τους οδηγεί να παροτρύνουν τις περισσότερες γυναίκες να γεννήσουν με καισαρική. Από την άλλη μεριά, στο Γενικό Νοσοκομείο του Σαν Φρανσίσκο, όπου οι μαιευτήρες δεν λαμβάνουν μπόνους αν ξεγεννήσουν οι ίδιοι το μωρό, το ποσοστό των καισαρικών δεν ξεπερνά το 15%, σε μια περιοχή (Καλιφόρνια) όπου ο αριθμός των καισαρικών σε χαμηλού ρίσκου τοκετούς φτάνει μέχρι και το 68,8%. Για να καταπολεμήσει αυτές τις πρακτικές των μαιευτήρων, το αμερικανικό νοσοκομείο Hoag ανάγκασε τους γιατρούς να δημοσιοποιούν σε όλο το ιατρικό προσωπικό του νοσοκομείου τους λόγους που οδήγησαν στην εκάστοτε καισαρική, με αποτέλεσμα στο νοσοκομείο αυτό ο αριθμός των καισαρικών να μειωθεί δραστικά.

Πηγή: documento

 

 

Αυτό τώρα είναι βιασμός;

consent__rape_1%ce%b1

του Λύο Καλοβυρνά

Βιασμός σημαίνει σεξουαλική πράξη χωρίς συναίνεση. Πολλοί βιασμοί γίνονται χωρίς καν ο βιαστής να συνειδητοποιεί ότι αυτό που έκανε είναι βιασμός ή γιατί το θύμα του «το κάνει θέμα».

Η λέξη «βιασμός» συνήθως φέρνει στον νου άγνωστους άντρες σε έρημους σκοτεινούς δρόμους που επιτίθενται και ασκούν βία. Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική: Το 47% των βιαστών στις ΗΠΑ είναι φίλοι οι γνωστοί του θύματος και τα 4/5 των σεξουαλικών επιθέσεων γίνονται από άνθρωπο γνωστό στο θύμα.

Ένας βιασμός κάθε τρεις ημέρες και μία απόπειρα την εβδομάδα καταγγέλθηκε στις αστυνομικές αρχές το 2015. Σύμφωνα με κοινωνιολόγους και εγκληματολόγους, είναι μια «μικρή αλήθεια», καθώς αποτελούν μόλις το 6% με 8% αυτών που διαπράττονται στην χώρα μας. Καταγγέλθηκαν 122 περιπτώσεις βιασμών και 56 απόπειρες, αλλά τα αληθινά περιστατικά βιασμών στην Ελλάδα ξεπερνούν τους 4.500 τον χρόνο, σύμφωνα με τις έρευνες του του εγκληματολόγου κ. Άγγελου Τσιγκρή, δηλαδή 12 βιασμοί κάθε μέρα. Από τους καταγγελθέντες βιασμούς, το 27,4% ο βιαστής είναι γνωστός ή συγγενής του θύματος, σύμφωνα με τα ελληνικά δεδομένα.

Χρειάζεται να ευαισθητοποιηθούμε για το τι σημαίνει συναίνεση στο σεξ, ώστε να μην παραβιάζουμε τα όριά μας χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε.

Η κομίστρια Άλλι Κέρκαμ έφτιαξε ένα κόμικ που εξηγεί μέσα από έξυπνες παραβολές τι σημαίνει συναίνεση στο σεξ.

Eίσαι θύμα σεξουαλικής βίας; Κάλεσε, με αστική χρέωση, στο 15900, την 24ώρη τηλεφωνική γραμμή SOS, η οποία απευθύνεται σε γυναίκες θύματα βίας και προσφέρει υπηρεσίες ενημέρωσης και τηλεφωνικής συμβουλευτικής σε θύματα όλων των μορφών βίας λόγω φύλου. Τη γραμμή στελεχώνουν ψυχολόγοι και κοινωνικοί/ές επιστήμονες που παρέχουν άμεση βοήθεια σε έκτακτα και επείγοντα περιστατικά βίας.

Πηγή: 10percent

consent__rape_1

consent__rape_2

 

 

Για την αποχώρηση της Λεσβιακής Ομάδας Αθήνας από το Στέκι Μεταναστών

kyklos2

 

Την Τρίτη 5 Οκτωβρίου 2016, κλήθηκε έκτακτα μία συνέλευση ομάδων του Στεκιού Μεταναστών για να συζητηθεί η καταγγελία μιας γυναίκας για τη σεξουαλική της παρενόχληση από μέλος του Στεκιού.

Πριν από το τέλος αυτής της συνέλευσης, αποχωρήσαμε από το Στέκι, γιατί δεν μπορούσαμε να ανεχτούμε την αναπαραγωγή σεξιστικών συμπεριφορών, πατριαρχικού λόγου, υποτίμησης της γυναίκας, δηλαδή όλα τα χαρακτηριστικά της κουλτούρας του βιασμού και τη βία που βιώσαμε εκεί μέσα.

Τα περιστατικά που μας οδήγησαν σε αυτήν την απόφαση είναι τα εξής:

Στην έκτακτη συνέλευση, μία γυναίκα έφερε τη μαρτυρία της για το περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης και παραβίασης των ορίων του σώματός της από μέλος του Στεκιού. Η κατατροπωτική πλειοψηφία αρνήθηκε ότι έχει συμβεί οτιδήποτε παραβιαστικό και βίαιο. Δεν δόθηκε ούτε βάση ούτε χώρος στην ίδια την περιγραφή του περιστατικού όπως τη βίωσε η γυναίκα, ενώ, όπως μας έχει συνηθίσει το κυρίαρχο σεξιστικό αφήγημα, έγινε αποδεκτή η περιγραφή του σκηνικού από το δράστη, που ήταν τελείως δυσανάλογη της σοβαρότητας του περιστατικού.

Ο λόγος της γυναίκας αυτής, ο δικός μας και όσων τη στήριξαν αντιμετωπίστηκαν με ειρωνεία και διαρκή απαξίωση. Η συνέλευση, καθ’ όλη τη διάρκεια της παρουσίας μας εκεί, επιβεβαίωνε το σις στρειτ αντρικό προνόμιο που κυριαρχούσε μέσα στον χώρο χωρίς να αφήνει περιθώρια για την έκφραση, το βίωμα και την προσπάθεια να ανοίξει διάλογος για το ζήτημα του σεξισμού απέναντι στη γυναίκα, στη μετανάστρια.

Όταν αυτή η έκθεση του προνομίου μέσα στο χώρο δεν έλεγε να υποχωρήσει, και όταν δεν αντέχαμε άλλο τη βία που λάμβανε χώρο, εμείς αποχωρήσαμε. Να τονιστεί ότι σε καμία χρονική στιγμή δεν υπήρξε αναγνώριση του προνομίου τους, παρά μόνο από ελάχιστες ατομικότητες.

Μη λαμβάνοντας υπόψιν καθόλου τη δυσκολία μιας γυναίκας να καταφέρει να σπάσει τη σιωπή και να μιλήσει για τη βία που βίωσε (βλ. εικόνα), οι τοποθετήσεις περιστράφηκαν γύρω από το αντιρατσιστικό έργο που έχει παράξει για σειρά ετών ο θύτης και γύρω από τη λειτουργική του θέση μέσα στις διαδικασίες του Στεκιού.

Η τυπικά και επιθετικά σεξιστική κουλτούρα της “έλα μωρέ τώρα” παραβίασης των ορίων του σώματος μίας γυναίκας έγινε πλήρως αποδεκτή από την ομήγυρη, η οποία παρέμεινε σε όλη τη διάρκεια έκπληκτη για το χαρακτηρισμό του περιστατικού ως σεξιστικού. Ακόμη πιο ενδεικτική ήταν η εμμονική άρνηση να ακουστεί ο τρόπος που βίωσε τη σεξουαλική παραβίαση η γυναίκα, ενώ αμέσως υιοθετήθηκε ως αλήθεια ο τρόπος που το περιέγραψε ο θύτης, κατηγορώντας τη γυναίκα για διασυρμό. Με κλασικό πατερναλιστικό τρόπο, οι χαρακτηρισμοί που δόθηκαν στη γυναίκα επικεντρώθηκαν στα σωματικά της χαρακτηριστικά κι υποτιμήθηκαν οι φεμινιστικές της ζυμώσεις, ως “κακές παρέες”.

Βγήκαμε από κει μέσα έχοντας ακούσει όλα τα στερεότυπα του αντιφεμινιστικού, λεσβοφοβικού, σεξιστικού μπίνγκο. Αυτό είχε διπλό αντίκτυπο σ’ εμάς. Πρώτον, συνειδητοποιήσαμε ότι δε χωράμε πια σ’ αυτόν τον χώρο. Εάν οι “σύντροφοι” κι οι “συντρόφισσες” δεν κατανοήσουν ότι ζήσαμε ένα ρεσιτάλ της κουλτούρας του βιασμού, τότε θα πρέπει να περιμένουμε ότι τα περιστατικά της βίας ενάντια στις γυναίκες στο χώρο, θα αυξάνονται και θα γίνονται όλο και πιο επικίνδυνα με τη βαθιά άγνοια και άρνηση της ξεκάθαρης ύπαρξης κουλτούρας του βιασμού που επισκιάζει και το Στέκι Μεταναστών (που ίσως όχι τυχαία, λέγεται Μεταναστών κι όχι και Μεταναστριών). Και δεύτερον, το περιστατικό μάς δημιούργησε την ανάγκη να μιλήσουμε παραπάνω για την κουλτούρα του βιασμού, να ζυμωθούμε και να ενδυναμωθούμε μεταξύ μας και με άλλες ομάδες δημιουργώντας ασφαλείς χώρους που να χωράνε τις διαφορετικότητές μας και τους πολλούς φεμινισμούς μας, διαθεματικά.

Ως κατακλείδα, αναγνωρίζουμε με μεγάλη στενοχώρια γι’ αυτό που συνέβη, ότι το Στέκι ήταν από τους πρώτους μη-ΛΟΑΤΚΙ χώρους που μας δέχτηκε με ανοιχτή αγκαλιά από το 2001 και έκτοτε η αλληλοστήριξη ήταν αδιαπραγμάτευτη. Επίσης, θυμόμαστε με συγκίνηση τη στήριξη του Στεκιού ως πρώτου συμμάχου στο Athens Pride του 2005. Γι’ αυτό, όλα τα παραπάνω είναι πολύ βαριά για μας. Δεν είναι απλώς ένας χώρος που του γυρίζουμε εύκολα την πλάτη λόγω του αντιφεμινισμού, σεξισμού και μισογυνισμού του. Περιμένουμε πραγματικά από τους τέως συντρόφους και τις τέως συντρόφισσες του Στεκιού να πάρουν όλα τα μέτρα που χρειάζονται για να καταλάβουν ότι οι φεμινισμοί είναι η κινητήρια δύναμη της κοινωνικής αλλαγής και συμπερίληψης όλων των διαφορετικοτήτων μας.

Δεκέμβρης 2016, Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας

loa.gr

 

 

Τουρκία: φωτιά σε κοιτώνα και νεκρά κορίτσια λόγω της πατριαρχίας

%cf%86%cf%89%cf%84%ce%b9%ce%ac_%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%81%ce%ba%ce%b9%ce%b1

της Esra Dogan

Χθες το βράδυ, στα Άδανα, μια πόλη στα νότια της Τουρκίας, ξέσπασε πυρκαγιά σε ιδιωτικό κοιτώνα κοριτσιών ενός σχολείου δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, σκοτώνοντας μια δασκάλα και τουλάχιστον 11 έφηβες μαθήτριες, εκ των οποίων η μεγαλύτερη ήταν 14 ετών, και τραυματίζοντας άλλα 22 κορίτσια. Σύμφωνα με την αρχική έρευνα, η πυρκαγιά που ξεκίνησε στον πρώτο όροφο του τριώροφου κτιρίου και σύντομα επεκτάθηκε στους υπόλοιπους, προκλήθηκε από βραχυκύκλωμα

Οι κυβερνήτες λένε πως αυτό ήταν μια ατυχής τραγωδία. Αλλά επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω γιατί αυτό ήταν κάτι περισσότερο από μια ατυχή τραγωδία, ότι ήταν δολοφονία και ηθικός αυτουργός της ήταν η πατριαρχική κοινωνία.

Η πιο τρομακτική λεπτομέρεια του συγκεκριμένου συμβάντος είναι ότι τα περισσότερα από τα κορίτσια σκοτώθηκαν αφού ανέβηκαν στο ξύλινο πάτωμα της οροφής για να βρουν τη σκάλα διαφυγής, αλλά δεν μπόρεσαν να ανοίξουν την πόρτα ασφαλείας που ήταν κλειδωμένη από μέσα.

Ο δήμαρχος των Αδάνων, Huseyin Sozlu, δήλωσε ότι η δασκάλα που έχασε τη ζωή της στη φωτιά μάλλον είχε το κλειδί της πόρτας και, «φυσικά, τα παιδιά θα είχαν σωθεί αν ήταν σε θέση να ξεφύγουν από τη σκάλα διαφυγής».

Αλλά δεν είχαν την δυνατότητα!

Είναι αλήθεια ότι υπάρχει μεγάλη αμέλεια σε αυτό το περιστατικό και οι αρμόδιοι θα πρέπει να λογοδοτήσουν για: την έλλειψη των μέτρων που λαμβάνονται σε περίπτωση πυρκαγιάς, την ελλιπή ενημέρωση που δίνεται στους μαθητές σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, την ξύλινη οροφή καθώς και το πάτωμα, τα οποία διευκόλυναν την φωτιά να σαρώσει όλο το κτίριο.

Ωστόσο, η κλειστή πόρτα της σκάλας διαφυγής που παγίδευσε τα νεαρά κορίτσια στο εσωτερικό, αφήνοντας τα να καούν ζωντανά, δεν είναι τίποτα λιγότερο από μια δολοφονία από την πατριαρχική νοοτροπία, που δεν δίστασε να βάλει τις ζωές των κοριτσιών σε κίνδυνο!

Το ξέρω καλά από τις φίλες μου, οι οποίες έχουν μείνει σε κρατικούς ή ιδιωτικούς κοιτώνες που χρηματοδοτούνται από θρησκευτικά τάγματα, πώς λαμβάνονται προφυλάξεις προκειμένου να ελέγξουν τις εξόδους των νέων φοιτητών και αναμφίβολα οι κανόνες για τα κορίτσια είναι αυστηρότεροι. Μία πόρτα ασφαλείας κλειδωμένη από μέσα, μια πράξη που θέλει να αποτρέψει τα κορίτσια να βγουν έξω το βράδυ, είναι το αποτέλεσμα της πατριαρχικής κοινωνίας, η οποία περισσότερο νοιάζεται να ελέγξει την «αγνότητα» των κοριτσιών και των γυναικών, παρά να τους παρέχει το δικαίωμα στην ζωή!

Τώρα στην Τουρκία, πολλά άτομα μέσα από τα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης ονομάζουν αυτό το περιστατικό «δολοφονία τιμής», κατηγορώντας το τάγμα του Σουλεϊμάν που είχε αυτόν τον κοιτώνα και απαιτούν το κλείσιμο όλων των κοιτώνων που ανήκουν σε θρησκευτικά τάγματα.

Ωστόσο, είναι η θρησκεία η κύρια υπεύθυνη αυτού του είδους δολοφονιών; Μια φίλη μου στο facebook απαντάει ξεκάθαρα: «Η πραγματικά υπεύθυνη είναι η νοοτροπία η οποία θέλει κτήμα της την γυναίκα, που προσπαθεί να ελέγξει τι φοράει, τι ώρα γυρνάει σπίτι. Οι πραγματικοί υπεύθυνοι είναι εκείνοι που δεν μπορούν να αποδεχτούν ότι η γυναίκα με την οποία είναι τώρα μαζί είχε και στο παρελθόν σεξουαλική ζωή».

Ήταν η πατριαρχία που έβαψε χθες με αίμα αυτόν τον κοιτώνα κοριτσιών στην Τουρκία. Και το τραγικό είναι ότι εμείς, τα κορίτσια και οι γυναίκες, πεθαίνουμε κάθε μέρα σε αυτή την ανδροκρατούμενη κοινωνία, η οποία «αναζητά» την αξία μας ανάμεσα στα πόδια μας, μας εγκλωβίζουν μέσα σε κτίρια, και τελικά μας στερεί τα δικαιώματά μας στη ζωή!

 

Ο ελιτίστικος, λευκός φεμινισμός μάς έδωσε τον Τραμπ: Πρέπει να πεθάνει!

της Liza Featherstone

Όταν η γάτα μου πέθανε ξαφνικά το βράδυ πριν από τις εκλογές, ήξερα ότι θα εκλεγεί ο Ντόναλντ Τραμπ κι έτσι ξεκίνησα να πενθώ και τα δύο γεγονότα ταυτόχρονα. Ήταν από εκείνες τις στιγμές που έχεις ένα μεταφυσικό προαίσθημα –ενισχυμένο από το ότι η γάτα μου ήταν μαύρη και τη θεωρούσα πλέον συγγενή μου– που φαίνεται τρομακτικό μόνο όταν αυτό αποδειχτεί αληθινό. Πριν πεθάνει, υπέθετα – όπως σχεδόν όλη η Νέα Υόρκη– ότι θα εκλεγεί η Χίλαρυ Κλίντον.

Στην τελική, πώς μπορούσε να χάσει μια ικανή, έμπειρη πολιτικός από έναν πραγματικό άνθρωπο των σπηλαίων; Για ποιον λόγο οι εργαζόμενοι –πολλοί από τους οποίους ζουν στις κεντροδυτικές πολιτείες, όπου η οικονομία έχει σταματήσει να ανθεί– να ψηφίσουν έναν άνθρωπο που έγινε γνωστός επειδή ούρλιαζε «Απολύεσαι!» στην τηλεόραση; Ακόμα πιο περίεργο, γιατί ένας κατ’ εξακολούθηση κατηγορούμενος για βιασμό να πάρει περισσότερες λευκές γυναικείες ψήφους από μια προσοντούχα γυναίκα;

Ας κατηγορήσουμε τον ελιτίστικο φεμινισμό που εκπροσωπεί η Κλίντον

Στο βιβλίο False Choices: The Faux Feminism of Hillary Rodham Clinton, εγώ και πολλοί συγγραφείς υποστηρίζουμε ότι ο αστικός φεμινισμός της Κλίντον στρέφεται ενάντια στα συμφέροντα της συντριπτικής πλειονότητας των γυναικών. Και αποδείχτηκε ότι ισχύει και με το παραπάνω. Ένας τέτοιος στιγματισμός του φεμινισμού μας έδωσε τον πιο σεξιστή και ρατσιστή πρόεδρο στη σύγχρονη ιστορία: τον Ντόναλντ Τραμπ.

Ο συντηρητικός βαθύς γνώστης της πολιτικής Καρλ Ρόουβ δήλωσε αυτή την εβδομάδα στο Fox News ότι έρευνες που διεξήγαν με ομάδες εστίασης έδειξε ότι τις γυναίκες της εργατικής τάξης δεν τις ένοιαζε αν η Κλίντον θα ήταν η πρώτη γυναίκα πρόεδρος. Και συγκριτικά με τον Ομπάμα το 2008, η Κλίντον πήρε λιγότερες ψήφους από τις γυναίκες, ανεξάρτητα αν ήταν λευκές, λατίνες ή μαύρες.

Θα ήταν λάθος να πούμε ότι οι ψηφοφόροι του Τραμπ ήταν συνειδητοποιημένοι, εξάλλου πολλοί από αυτούς πάντα ψήφιζαν τους Ρεπουμπλικανούς. Ούτε θα πρέπει να τους αποδώσουμε το τεκμήριο της ταξικότητας, ειδικά στον βαθμό που ήταν υψηλότερου εισοδήματος από τους ψηφοφόρους της Κλίντον. Αμφιβάλλω αν οι περισσότεροι από αυτούς γνωρίζουν ότι η Κλίντον έχει υπάρξει μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Walmart, μιας εταιρείας διάσημης για τα τεράστια κέρδη που αποκόμιζε από την κακοπληρωμένη εργασία γυναικών, και στόχου της μεγαλύτερης αγωγής για διακρίσεις φύλου στην ιστορία. Αλλά πολλοί Αμερικανοί –είτε όσοι ψήφισαν Τραμπ είτε, το πιο πιθανό, όσοι έμειναν σπίτι τους– γνώριζαν ότι η Κλίντον αποτελεί εδώ και καιρό οργανικό κομμάτι ενός συστήματος που τους εξαπάτησε. Οι γυναίκες της εργατικής τάξης ήξεραν πολύ καλά ότι στις «εκστρατείες ακρόασης» της Κλίντον, η μόνη ακρόαση που είχε σημασία ήταν εκείνη που αφορούσε τους υψηλούς χρηματοδότες της στα σαλόνια του Χάμπτον και του Μπέβερλι Χιλς ή στο σέσιον των ερωταπαντήσεων που ακολουθούσε τις ομιλίες των 250.000 δολαρίων στη Goldman Sachs. Το φθινόπωρο του 2016 περνούσε τον περισσότερο χρόνο της με τους ζάμπλουτους.

Η πραγματικά κουφή καμπάνια της δεν προσποιήθηκε καν ότι επιχειρούσε να υπερβεί αυτές τις ταξικές αποκλίσεις. Από τη στιγμή που εξασφάλισε το χρίσμα, η Κλίντον κόμισε ελάχιστες ιδέες για το πώς μπορεί να γίνει η ζωή των απλών γυναικών καλύτερη. Και αυτό γιατί εκείνο που θα βελτίωνε περισσότερο τη ζωή της μέσης γυναίκας θα ήταν η αναδιανομή, κάτι που δεν άρεσε και τόσο στους τραπεζίτες φίλους της Κλίντον. Το σύνθημα #ImWithHer ήταν ένα οδυνηρά κοινότοπο σύνθημα προεκλογικής εκστρατείας, που υπογράμμιζε ευκρινώς ότι το μήνυμα ολόκληρης της εκστρατείας επικεντρωνόταν αποκλειστικά στην υποψήφια ως άτομο και στο φύλο της και όχι σε ένα όραμα για την κοινωνία ή έστω για τις γυναίκες ως σύνολο. Η ίδια ξέγραψε ολόκληρα τμήματα πληθυσμού ως «παρίες» και δεν μπήκε καν στο κόπο να πραγματοποιήσει εκστρατεία στο Ουισκόνσιν. Ανάμεσα στα μέλη των σωματείων δε, η υποστήριξή της ήταν αναιμική σε σχέση με πρόσφατους υποψήφιους των Δημοκρατικών, ενώ σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις ήταν σημαντικά χαμηλότερη και από την υποστήριξη προς τον Ομπάμα το 2008.

Η καμπάνια πάσχιζε συνεχώς να προσελκύσει τη χρηματοδότηση από τις τάξεις των διασημοτήτων του πιο πλούσιου 1%. Και τελικά η Κλίντον κέρδισε πόντους λόγω φύλου μόνο στις τάξεις των αποφοίτων κολεγίου. Σε σχέση με τις λευκές γυναίκες χωρίς πτυχίο, η Κλίντον έχασε από τον Τραμπ κατά 28 μονάδες· ήταν σχεδόν σαν να μην ένοιαζε τη σερβιτόρα από το Οχάιο αν η Άννα Ουίντουρ ήταν #WithHer.

Ο ελιτίστικος φεμινισμός που εκπροσωπεί η Κλίντον είναι ταυτόχρονα ένας «λευκός φεμινισμός». Κατά τη διάρκεια του πρώτου γύρου των προεδρικών εκλογών είχε συζητηθεί πολύ η εμπιστοσύνη των μαύρων ψηφοφόρων προς την Κλίντον, αλλά αποδείχτηκε παραπλανητική καθώς αφορούσε κυρίως όσους ήταν αρκετά πεισμένοι για να την ψηφίσουν ήδη από τον πρώτο γύρο, μα αυτό ποτέ δεν είναι αντιπροσωπευτικό δείγμα του εκλογικού σώματος. Η Κλίντον είχε τεράστια συμβολή στην υλοποίηση πολιτικών που οδήγησαν σε μαζικές φυλακίσεις τη δεκαετία του ’90, είχε πραγματοποίησε ρατσιστική καμπάνια εις βάρος του Ομπάμα το 2008, ενώ συμπεριφέρθηκε στις γυναίκες του #BlackLivesMatter με οδυνηρή περιφρόνηση το 2016. Παρ’ όλα αυτά θεώρησε την ψήφο της μαύρης κοινότητας δεδομένη. Την ενδιέφερε περισσότερο να προσελκύσει την ψήφο των λευκών ρεπουμπλικάνων γυναικών των προαστίων. Τελικά, η προσέλευση των Αφροαμερικανών ήταν μικρότερη από του 2012.

Η αντίδραση των πιο αναγνωρισμένων φεμινιστριών σε αυτόν τον εθνικό τρόμο ήταν να κατηγορήσουν τους ψηφοφόρους. Σχολιάστριες όπως η Αμάντα Μάρξοτ ήταν σίγουρες για τη νίκη του Τραμπ επειδή οι άντρες –και ορισμένες γυναίκες– μισούν τις γυναίκες: «Αποδεικνύεται ότι δεν μπορούμε να δεχτούμε την ιδέα πως μια γυναίκα μπορεί να είναι ταυτόχρονα φιλόδοξη και ικανή». Ο μόνος άλλος λόγος για τον οποίο θα μπορούσε να κερδίσει, συνέχισε, είναι ο ρατσισμός. Η φεμινίστρια συγγραφέας Τζιλ Φιλίποβιτς πήγε ακόμα πιο μακριά την αποστροφή για τις μάζες τουιτάροντας για την Κλίντον: «Συγγνώμη, Αμερική, δεν την άξιζες».

O Τραμπ είναι ρατσιστής – και η εκλογή του ενθαρρύνει ήδη τα χειρότερα στοιχεία της αμερικανικής κοινωνίας, όπως οι ρατσιστές μπάτσοι, οι οργανωμένοι πιστοί της ανωτερότητας της λευκής φυλής, οι ετοιμοπόλεμοι στρατιώτες κατά των μεταναστών. Πράγματι, επρόκειτο για τεράστιο αυτογκόλ της αμερικανικής κοινωνίας. Και, στην καλύτερη περίπτωση, αποδεικνύει ότι πολλοί ψηφοφόροι είναι σοκαριστικά αδιάφοροι σε θέματα ρατσισμού και ξενοφοβίας. Αλλά θα ήταν μάλλον λάθος να πούμε ότι φταίει κυρίαρχα αυτό για την ήττα της Κλίντον. Εξάλλου, ο Τραμπ κέρδισε πολλές από τις εκλογικές περιφέρειες που το 2012 είχαν ψηφίσει έναν μαύρο με αφρικανικό όνομα. Ομοίως, ενώ είναι τραγελαφικό το ότι ο μισογυνισμός του Τραμπ δεν απομάκρυνε ψήφους, θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί με την αφήγηση ότι ο σεξισμός οδήγησε σε αυτά τα αποτελέσματα· ή με το ότι αυτή η εκλογή αποτέλεσε εντολή μισογυνισμού – εξάλλου τη λαϊκή ψήφο την κέρδισε γυναίκα. Επιπλέον αν η αλληλεγγύη των λευκών αντρών προς έναν μισογύνη ρατσιστή –ή η για οποιοδήποτε λόγο προτίμηση προς τον Τραμπ– ήταν σημαντικός παράγοντας, τότε ο Τραμπ θα έπρεπε να έχει συσπειρώσει την εκλογική του βάση. Ωστόσο, δεν παρατηρήθηκε αύξηση στις ψήφους των Ρεμπουμπλικανών: ο Τραμπ πήρε λιγότερες από τον Ρόμνεϋ το 2012. Πολύ απλά η Κλίντον δεν ενέπνευσε αρκετούς –ειδικά τις γυναίκες και τους Αφροαμερικανούς– να την ψηφίσουν.

Ο Ομπάμα ενέπνευσε τους Αμερικανούς μιλώντας για αλλαγή και για ελπίδα. Η Κλίντον δεν μπορούσε να μιλήσει για αλλαγή γιατί δεν πιστεύει σε αυτήν, και δεν θα μπορούσε να μιλήσει για ελπίδα γιατί η ελπίδα είναι επικίνδυνη. Πράγματι, όταν ο Μπέρνι Σάντερς, ο αντίπαλός της για τον χρίσμα των Δημοκρατικών, μίλησε για μείζονες αλλαγές στο πολιτικό σύστημα, η Κλίντον απάντησε με την ταξική οργή ενός ανθρώπου αφοσιωμένου στο 1%. Κατά τη διάρκεια του πρώτου γύρου των εκλογών υποστήριξε με πάθος ότι δεν θα έπρεπε να υπάρξει ποτέ μα ποτέ δημόσιο σύστημα υγείας –κάτι που θα ωφελούσε τους πάντες και ιδιαίτερα τις γυναίκες– καθώς το κόστος της υγειονομικής μας περίθαλψης είναι μεγαλύτερο και είναι πιθανότερο να «κηρύξουμε πτώχευση» εξαιτίας του «ιατρικού χρέους» (όταν πρόσφατα εξήγησα τι είναι αυτό σε έναν Καναδό δημοσιογράφο, είπε: «Ουάου, δεν είχα σκεφτεί πότε την πιθανότητα ύπαρξης ενός τέτοιου χρέους»· αυτό ακριβώς). Σε έναν ιδιωτικό έρανο, η Κλίντον χλεύασε ως «κάλπικες υποσχέσεις» την υπεράσπιση του Σάντερς για «δωρεάν σύστημα υγείας, δωρεάν εκπαίδευση», σημειώνοντας πατερναλιστικά ότι οι υποστηρικτές του «δεν ξέρουν τι είναι αυτό, αλλά είναι κάτι που το νιώθουν μέσα τους».

Ένας άνθρωπος που πιθανόν να πάει σε δίκη για παιδεραστία και που επέλεξε για αντιπρόεδρο έναν από τους πιο αντιδημοφιλείς πολιτικούς στον κόσμο, είναι πλέον στο τιμόνι της ισχυρότερης χώρας στον πλανήτη. Δεν μπορείς να χαρείς γι’ αυτό. Ήταν σφάλμα της Αμερικής να τον εκλέξει. Αλλά η αποτυχία της Κλίντον και των Δημοκρατικών της άρχουσας τάξης να τον νικήσουν είναι μια ευκαιρία για τον σοσιαλιστικό φεμινισμό. Πολλές γυναίκες θέλουν βαθιά αλλαγή, θέλουν να γίνει καλύτερη η ζωή τους. Απλώς δεν πίστευαν ότι ο ελιτίστικος φεμινισμός της Κλίντον θα φέρει αυτή την αλλαγή – και είχαν δίκιο.

O φεμινισμός έχει τώρα την ευκαιρία να αφήσει πίσω του το «go-girlism» που εγκαθίδρυσε η Σέρυλ Σάντμπεργκ. Οι αριστερές φεμινίστριες πρέπει να οργανώσουν την πάλη ενάντια στις πολιτικές Tραμπ-Πενς. Θα πρέπει να εργαστούμε όλες μαζί για την προστασία των δικαιωμάτων των προσφύγων, για τις θρησκευτικές ελευθερίες, και για να αποτρέψουμε μια πιθανή επίθεση στο δικαίωμά μας στην έκτρωση. Επιπλέον χρειάζεται να ασχοληθούμε με περιβαλλοντικά θέματα σε πολιτειακό και τοπικό επίπεδο αναγνωρίζοντας ότι τίποτα καλό δεν θα επιτευχθεί σε ομοσπονδιακό επίπεδο σε καθεστώς άρνησης της κλιματικής αλλαγής. Χρειαζόμαστε την ενίσχυση των δομών της αριστεράς: να οργανώσουμε σωματεία στους χώρους εργασίας μας, να συμμετέχουμε σε ανεξάρτητα αριστερά κόμματα, να στηρίξουμε προοδευτικούς υποψήφιους για τις τοπικές και τις πολιτειακές υπηρεσίες, και να δημιουργήσουμε αριστερά μέσα ενημέρωσης. Πρέπει να δουλέψουμε ειδικά και για την ενίσχυση των υπαρχουσών φεμινιστικών προσπαθειών που επικεντρώνονται στις υλικές ανάγκες των γυναικών είτε αυτό σημαίνει την ένταξή μας σε τοπικές και πολιτειακές καμπάνιες που απαιτούν αναρρωτική άδεια και άδεια για οικογενειακούς λόγους, δημόσια υγεία ή –ειδικά τώρα– δίνουν τη μάχη για τα 15 δολάρια την ώρα (#Fight for $15).

Νόμιζα ότι η άρχουσα τάξη θα εξασφάλιζε τη νίκη της υποψήφιάς της αλλά αποδείχτηκε ότι κάτι τέτοιο απαιτούσε πολύ περισσότερα απ’ όσα μπορούσαν να διαχειριστούν οι εκπρόσωποί της στο πλαίσιο ενός δημοκρατικού συστήματος, δεδομένης της ευρείας δυσαρέσκειας απέναντι σε ό,τι αντιπροσωπεύει η Κλίντον. Είχα υποστηρίξει ότι o κλιντονισμός δε θα νικήσει μακροπρόθεσμα τον τραμπισμό επειδή (όπως φάνηκε με την Αγγλία και το Brexit) η απόμακρη και διεφθαρμένη ελίτ και τα σκληρά νεοφιλελεύθερα καθεστώτα τρέφουν τον δεξιό λαϊκισμό. Αποδείχτηκε όμως ότι η Κλίντον και η πολιτική της έχει τελειώσει και βραχυπρόθεσμα ακόμα.

Οι φεμινίστριες πρέπει να πολεμήσουμε τον Τραμπ και τον βίαιο σεξισμό, τον ρατσισμό του και, ίσως πιο επειγόντως, την ξενοφοβία και τη θρησκευτική μισαλλοδοξία του. Αλλά αυτό δεν μπορεί να γίνει με ηγέτες που προτιμούν να συναναστρέφονται δισεκατομμυριούχους από το να παλεύουν για την καθημερινή γυναίκα. Ένας φεμινισμός που ταυτίζεται με ανθρώπους όπως η Κλίντον –που φτιάχνει οργανισμούς με ονόματα όπως Pantsuits Nation (pantsuit: γυναικείο κουστούμι [ΣτΜ])– δεν είναι ένας φεμινισμός που εκτιμά τη ζωή της πλειονότητας των γυναικών.

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτικε στο blog των εκδόσεων Verso και αναδημοσιεύεται από το ektosgrammis.

μετάφραση: Ματίνα Ρούσσου

 

Διαβάστε ακόμα

«Η Κλίντον ενσαρκώνει ένα νεοφιλελεύθερο είδος φεμινισμού που ωφελεί κυρίως τις προνομιούχες γυναίκες»

Ο φεμινισμός που το να είσαι “έξυπνη και ευέλικτη” σημαίνει να πατάς πάνω στις άλλες

Δαγκώνοντας δηλητηριασμένα μήλα: γυναικεία επιχειρηματικότητα, χειραφέτηση και νεοφιλελευθερισμός

«Θέλουμε να ζήσουμε!» φώναξαν χιλιάδες για τις γυναίκες στο Κίτο

vivas-nos-queremos-16-720x477

του Walker Vizcarra

Αυτό το Σάββατο, 26 Νοεμβρίου η πλατφόρμα διαφόρων οργανισμών «Θέλουμε να ζήσουμε», στόχος των οποίων είναι η εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, κινητοποίησε χιλιάδες ανθρώπους σε μια πορεία για τη ζωή στην πόλη του Κίτο.

Γυναίκες, άνδρες, νέοι, ηλικιωμένοι και παιδιά συνόδευσαν την πορεία που βγήκε από την περιοχή Arbolito μέχρι και την παραδοσιακή περιοχή «24 Μαΐου» στο ιστορικό κέντρο του Κίτο.

Μουσική, μηνύματα, τελετές, τραγούδια, παραστάσεις και ακόμη περισσότερα παρουσιάστηκαν κατά μήκος της πορείας «επειδή η ζωή των γυναικών, η ζωή μας, είναι πολύ σημαντική» – σύμφωνα με όσους βρέθηκαν εκεί.

Εδώ μερικές φωτογραφίες της ημέρας:

Πηγή: pressenza

This slideshow requires JavaScript.

 

Οι φεμινίστριες στο Παρίσι έδωσαν όνομα στους αόρατους φόνους: Γυναικοκτονία!

fem6

Οι φεμινίστριες στο Παρίσι πραγματοποίησαν μια σημαντική δράση στις 25 Νοεμβρίου, Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών. Στη Γαλλία κάθε 2,5 μέρες μια γυναίκα δολοφονείται από κάποιον άντρα που γνωρίζει. Η Lea G. 18 ετών, η Fabienne S. 56 ετών και η Maryvonne G. 73 ετών, όλες δολοφονήθηκαν αυτό το χρόνο στη Γαλλία από τα χέρια αντρών. Μόνο αυτή τη χρονιά, στη Γαλλία δολοφονήθηκαν 99 γυναίκες.

Οι κάτοικοι του Παρισιού ξύπνησαν στις 25 του Νοέμβρη για να γίνουν μάρτυρες μιας φεμινιστικής παρέμβασης με 99 πινακίδες διάσπαρτες σε όλο το Παρίσι. Η INSOMNIA, μια φεμινιστική ομάδα με έδρα το Παρίσι, κατέλαβε τους δρόμους το βράδυ της 24ης Νοεμβρίου για να κάνει μια μαζική παρέμβαση. Αντικατέστησαν 99 διαφημιστικές πινακίδες στις κεντρικές λεωφόρους του Παρισιού με πόστερ των 98 θυμάτων γυναικοκτονίας. Κάθε πόστερ αφηγούνταν το όνομα κάθε γυναίκας, την ηλικία της και ποιος τη σκότωσε. Δολοφονήθηκαν από τους συζύγους τους, τους συντρόφους τους, τους πρώην τους, τους πατέρες ή τους αδελφούς τους, άντρες που ήταν κοντά τους. Η INSOMNIA διακήρυξε ότι το κίνητρο τους ήταν να δώσουν όνομα και ταυτότητα σε όλες αυτές τις γυναίκες δίνοντας έμφαση στα αίτια θανάτου τους: τη γυναικοκτονία!

Η ομάδα INSOMNIA δηλώνουν ότι στόχος τους είναι να επηρεάσουν τη Γαλλική Κυβέρνηση ώστε να αναγνωρίσει το έγκλημα της γυναικοκτονίας, κατά τα πρότυπα της Ισπανίας, της Ιταλίας και επτά χωρών της Λατινικής Αμερικής. Αυτή την περίοδο, η Γαλλική Κυβέρνηση συζητάει μια νέα νομοθετική πρόταση που ονομάζεται «Ισότητα και δικαιώματα», όπου το φύλο του θύματος θα θεωρείται επιβαρυντικός παράγοντας. Η INSOMNIA διεκδικεί την ψήφιση και εφαρμογή του νόμου.

Η γυναικοκτονία δεν είναι ένα κοινό έγκλημα, δεν είναι ένα ιδιωτικό οικογενειακό ζήτημα και σίγουρα δεν είναι έγκλημα πάθους. Τα μίντια, με το να μην ονομάζουν ούτε τα θύματα ούτε τους δράστες, αποδεικνύουν την αδιαφορία τους για την αντρική εξουσία μέσα στην κοινωνία και συμβάλλουν στην κανονικοποίηση αυτών των εγκλημάτων. Η INSOMNIA καλεί τα μίντια να απεικονίζουν τις γυναικοκτονίες με τις σωστές και ορθές παραδοχές.

Η INSOMNIA είναι μια νέα φεμινιστική ομάδα που δημιουργήθηκε στο Παρίσι ενάντια στον σεξισμό με ανατρεπτικές νυχτερινές δράσεις. Η πρώτη τους δράση έγινε το καλοκαίρι, όταν κάλυψαν τιςβιτρίνες ενός φούρνου μα μπάγκελ, του Bagelstein, λόγω των σεξιστικών διαφημίσεων που πρόβαλε. Αυτό το καλοκαίρι, ο Denis Baupin πρώην εκπρόσωπος τύπου του Γαλλικού Κοινοβουλίου κατηγορήθηκε για σεξουαλική επίθεση από συναδέλφους του. Το Bagelstein χρησιμοποίησε αυτή την υπόθεση σεξουαλικής επίθεσης σαν ‘χιούμορ’ για να διαφημίσει τα μπάγκελ του. Οι διαφημιστικές αφίσες κατέβηκαν γρήγορα μετά την δράση της INSOMNIA και άλλαξαν από την αρμόδια επιτροπή του Γαλλικού Κράτους που ελέγχει ζητήματα ηθικής στις διαφημίσεις.

Σήμερα, την παγκόσμια μέρα για την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών, η ομάδα INSOMNIA βγήκε στους δρόμους και πάλι για να υπερασπιστεί όλες τις γυναίκες που υπήρξαν θύματα βίας ή απόπειρας δολοφονίας από χέρια ανδρών. Αυτό που ζητάνε είναι να γίνουν πράξη οι απαραίτητες κινήσεις για να σταματήσουν οι γυναικοκτονίες.

Παρίσι 25.11.2016

This slideshow requires JavaScript.

Sexharassmap: η σημασία καταγραφής της σεξουαλικής βίας

blood

της Sexharassmap

Σχεδόν ένα χρόνο πριν ξεκινήσαμε να καταγράφουμε περιστατικά έμφυλης βίας σε έναν χάρτη: ξυλοδαρμούς, βιασμούς, δολοφονίες, παρενοχλήσεις. Τα περιστατικά που καταγράφουμε είτε τα βρίσκουμε στις ειδήσεις ή στα αστυνομικά δελτία είτε μας τα στέλνουν με ηλεκτρονικό μήνυμα, η καταγραφή είναι δηλαδή άτυπη και ερασιτεχνική. Αυτό σημαίνει πως, ενώ όσα περιστατικά μπαίνουν στον χάρτη είναι έγκυρα, δεν αποτελούν αντιπροσωπευτικό δείγμα καθώς δεν έχουμε πρόσβαση σε πολλές πηγές, δημοσιογραφικές ή αστυνομικές.

Παρόλα αυτά μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο έχουμε καταγράψει πάνω από 100 περιστατικά έμφυλης βίας. Παρακολουθώντας αυτά τα περιστατικά αναρωτηθήκαμε αν υπάρχει όντως έξαρση ειδικότερα της σεξουαλικής βίας το τελευταίο διάστημα ή αν οι γυναίκες καταγγέλλουν πλέον πιο εύκολα και πιο συχνά.

Γενικότερα, η έμφυλη βία σε όλες τις μορφές της παραβλέπεται, υπoτιμάται και αμφισβητείται συνεχώς. Είναι η βία αυτή που στιγματίζει όχι τον θύτη, τον βιαστή, τον εγκληματία αλλά το καθαυτό θύμα και ακόμη περισσότερο το βλέπουμε αυτό να συμβαίνει στη σεξουαλική βία. Και  έτσι η αμφισβήτηση  συνεχίζεται στην ίδια την ύπαρξη της βίας αυτής, στη σημασία της και στην συχνότητα εμφάνισης της.  Παρά το γεγονός ότι  πολλοί και πολλές επιλέγουν να αγνοούν και να απορρίπτουν  τις στατιστικές που σκιαγραφούν το πρόβλημα της σεξουαλικής βίας είναι ωστόσο ενθαρρυντικό το ότι καταγγέλλονται τόσο τα πιο άγρια περιστατικά (όπως οι βιασμοί και οι σεξουαλικές επιθέσεις) όσο και οι λεκτικές παρενοχλήσεις, η διακίνηση ηλεκτρονικού υλικού και ο εκβιασμός, οι επιδειξίες, κλπ. Καταγγέλονται δηλαδή πλέον και αυτές οι μορφές σεξουαλικής βίας οι οποίες αντιμετωπίζονται όχι μόνο με συγκατάβαση και αδιαφορία, αλλά και πολλές περιπτώσεις ακόμη και με σκωπτικότητα.

Τα θύματα αντιμετωπίζονται από το σύστημα και την κοινωνία σαν να δικάζονται για αυτό που τους συνέβη, σαν η ευθύνη να είναι δικιά τους. Αναγκάζονται να ξαναζούν την κακοποίηση τους μπροστά σε ακροατήρια, να πρέπει να αποδείξουν ότι δεν φταίνε αυτές που κάποιος τους επιτέθηκε. Και το ακροατήριο αυτό δεν είναι μόνο το δικαστικό σύστημα και η αστυνομία αλλά και τα media και η γειτονιά και η κοινωνία όλη. Στην περίπτωση της 22χρονης στα Χανιά για παράδειγμα, η δικηγόρος υπεράσπισης των βιαστών δήλωσε ότι δεν επρόκειτο για ποινικό αδίκημα αλλά για αταξία!  Τα εγκλήματα σεξουαλικής βίας είναι τα μόνα εγκλήματα στα οποία το ανθρώπινο σώμα φέρεται να έχει βαθμούς κακοποίησης: «δεν την βιάσαν μωρέ, την χούφτωσαν», «ε δεν την βίασε κιόλας απλά την ανάγκασε σε πεολειχία», «εντάξει την είδε το παιδί, άναψε και είπε να αυνανιστεί μπροστά σε όλο τον κόσμο», «την  έβγαλαν στο κλαρί ε και τι πήγε να κάνει αυτή με τους νταβατζήδες» κλπ.

Και μαζί με τις διαβαθμίσεις της κακοποίησης  του γυναικείου σώματος τα media φροντίζουν κάθε φορά να διαρρεύσουν πληροφορίες σε ένα σχεδόν πορνογραφικό πλαίσιο για το τι ακριβώς έγινε στο θύμα τροφοδοτώντας την ηδονοβλεπτική ανάγκη του θεατή/αναγνώστη/ακροατή, μεταδίδοντας τις σχετικές ειδήσεις σχεδόν σαν κουτσομπολιά, αναπαράγοντας τον κυρίαρχο λόγο που τα συντηρεί, συχνά εξωραϊζοντάς τα. Η είδηση για το  θύμα που κακοποιήθηκε με ξύλο στα γεννητικά της όργανα και κόντεψε να πεθάνει από την αιμορραγία αναπαράχθηκε από τα media με  τίτλους του στυλ «ερωτική περιπέτεια με επικίνδυνο τέλος» κ.ά.

Η καταγραφή και η παρακολούθηση των περιστατικών αυτών δείχνουν ότι η σεξουαλική βία είναι καθημερινή και θύτης μπορεί να είναι ο οποιοσδήποτε. Η κακοποίηση δεν έχει καμία σχέση με τον έρωτα, την περιπέτεια και το σεξ. Η κακοποίηση του γυναικείου σώματος έχει σχέση με την πατριαρχική θεώρηση του γυναικείου σώματος, με την επιβολή εξουσίας.

Ενδεικτικά θυμίζουμε μερικά περιστατικά:

  • την απαγωγή, ομαδικό βιασμό και εξαναγκασμό σε πορνεία 14χρονης στη Λάρισα
  • τον εξαναγκασμό σε πορνεία επίσης 14χρονης στην Καλλιθέα Αθήνας
  • την ομαδική σεξουαλική επίθεση σε 23χρονη στο χώρο του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης
  • την περίπτωση της 17χρονης που έπεσε θύμα βιασμού 2 φορές μέσα σε ένα χρόνο στη Δράμα και τη 2η φορά μπήκε στην Μονάδα Εντατικής
  • την ομαδική σεξουαλική κακοποίηση 22χρονης και τη βιντεοσκόπηση της επίθεσης από μεταξύ άλλων και το φίλο του θύματος της με σκοπό τον εκβιασμό της στα Χανιά
  • τον εκβιασμό με ηλεκτρονικό υλικό και βιασμό κατ’ επανάληψη 16χρονης στη Ζάκυνθο
  • τον εγκλεισμό και αλλεπάλληλο βιασμό 25χρονης σε κοντέινερ στο Κιλκίς
  • την δολοφονία μιας γυναίκας στο Βελβεντό από τον σύζηγο της
  • την σεξουαλική κακοποίηση και εξαναγκασμό σε πορνογραφία 12χρονης και 14χρονης από τον πατέρα τους στη Λέσβο

Και αυτά είναι κάποια από τα περιστατικά που έχουμε καταγράψει, κάποια από τα περιστατικά τα οποία έφτασαν τα ΜΜΕ, κάποια από τα περιστατικά τα οποία συνέβησαν.

Η κακοποίηση και η έμφυλη βία αμφισβητούνται μεταξύ όλων των άλλων και διότι δεν ακούγονται: δεν μιλάμε γι’ αυτές, δεν τις συζητάμε και συχνά είναι σαν μην υπάρχουν. Και άμα κάτι μοιάζει ανύπαρκτο, για πολλούς είναι. Παρόλο όμως που τα θύματα έχουν να αντιμετωπίσουν bullying, σωματικές και ψυχολογικές συνέπειες, καταφέρνουν και καταγγέλλουν την κακοποίηση που έχουν υποστεί και συνεχίζουν να υφίστανται. Και οι καταγγελίες τους αποκτούν σημασία και στέκονται απέναντι στα τρολ, τους σεξιστές, τα ηδονοβλεπτικά media και την κουτσομπολίστικη γειτονιά, απέναντι στην πατριαρχία.

Ελπίζουμε ότι με την καταγραφή θα φανεί σιγά-σιγά η πραγματική έκταση του προβλήματος, ότι θα  συνειδητοποιήσουμε πως πραγματικά έχουν τα πράγματα και θα πάψουμε να ντρεπόμαστε και να φοβόμαστε. Ότι θα μπορούμε επιτέλους να απαντάμε στην έμφυλη βία κάθε μορφής όπως της αξίζει.

 

http://sexharassmap.espivblogs.net/

sexharassmap@espiv.net

sticker_semifinal2

Τουρκία: μετά την πρώτη νίκη η μάχη συνεχίζεται

turkish-girls

της Esra Dogan

Μερικές ώρες νωρίτερα ο τούρκος πρωθυπουργός Binali Yildirim ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση αποφάσισε να αποσύρει το αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο που αθωώνει άντρες καταδικασμένους για σεξουαλικές επιθέσεις σε ανήλικα κορίτσια αν εκείνα συναινέσουν σε γάμο. Η συγκεκριμένη διάταξη συμπεριλήφθηκε τελευταία στιγμή σε νομοσχέδιο για το σύστημα δικαιοσύνης, έπειτα από πρόταση βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ και θα ψηφιζόταν σήμερα επί του συνόλου, στο δεύτερο και τελευταίο γύρο συζήτησης. Σύμφωνα με το BBC, ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι το νομοσχέδιο αποσύρεται ώστε να υποστεί τροποποιήσεις που θα εξασφαλίσουν μεγαλύτερη συναίνεση από τα αντιπολιτευόμενα κόμματα, προτού επανέλθει.

Το νομοσχέδιο προκάλεσε έντονες διαμαρτυρίες στην Τουρκία, καταγγέλθηκε τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και διεθνώς και υπέστη σφοδρές κριτικές τόσο από την αντιπολίτευση όσο και από διεθνείς οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ. Ακόμα και συντηρητικές φιλοκυβερνητικές γυναικείες οργανώσεις εναντιώθηκαν εγείροντας ενστάσεις. Χθες το απόγευμα κυκλοφόρησε κάλεσμα από πολλές γυναικείες οργανώσεις για μια «Μαύρη διαδήλωση», όπου οι γυναίκες θα φοράνε μαύρα και θα κρεμάσουν μαύρα ρούχα στα παράθυρά τους ώστε να διαμαρτυρηθούν σιωπηλά στο νομοσχέδιο. Μόλις πριν την ανακοίνωση του Πρωθυπουργού, εκατοντάδες γυναίκες στα μαύρα έκλεισαν τους δρόμους γύρω από το κοινοβούλιο στην Άγκυρα.

Χωρίς αμφιβολία, η υποχώρηση της κυβέρνησης μπορεί να χαρακτηριστεί μια μεγάλη νίκη της αλληλεγγύης των αντιπολιτευόμενων ομάδων. Όμως, οι οργανώσεις γυναικείας αλληλεγγύης ανακοίνωσαν ότι ο αγώνας δεν τελείωσε ακόμα, μιας και στην Ολομέλεια συζητιέται το ενδεχόμενο να ψηφιστεί σήμερα διάταξη που μειώνει την ηλικία συναίνεσης από τα 15 στα 12 έτη. Αν αυτό ψηφιστεί, είναι εξαιρετικά πιθανό ότι θα χρησιμοποιηθεί για να αθωωθούν βιαστές και να νομιμοποιηθούν οι βιασμοί ανηλίκων, με το πρόσχημα της συναίνεσης. Οι γυναικείες οργανώσεις παραμένουν στο δρόμο και προειδοποιούν ότι η απόσυρση της πολυσυζητημένης διάταξης δεν πρέπει να θολώσει τα νερά. Διεκδικούν την άμεση απόσυρση ολόκληρου του νομοσχεδίου και όχι απλώς μερικών κομματιών του και προτρέπουν να συνεχιστούν οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης στη μαύρη διαδήλωσή τους.

Διαβάστε ακόμα

Νομιμοποίηση του βιασμού ανηλίκων: πού πάει η Τουρκία;

black-protest

Η H&M απολύει τις γυναίκες που ράβουν τα ρούχα όταν μένουν έγκυες

women-making-hm-clothes-factory-fired-pregnant-1464096938

Μία νέα έκθεση της Συμμαχίας συνδικάτων και ακτιβιστών Asia Floor Wage Alliance, περιέχει αποδείξεις για εκτεταμένη εκμετάλλευση στα εργοστάσια  που προμηθεύουν την εταιρεία H&M στην Καμπότζη και την Ινδία. Ακτιβιστές για τα εργασιακά δικαιώματα μιλάνε δημοσίως προκειμένου να μάθουμε πόσο πραγματικά δύσκολη μπορεί να είναι η ζωή, όταν κάποιος κερδίζει το πολύ 5.99 δολάρια.

της Sirin Kale

Μερικές μόνο μέρες αφότου τα εργοστάσια μεγάλης φίρμας στη Σρι Λάνκα, στα οποία παράγεται συλλογή αθλητικής ένδυσης, προϊόν συνεργασίας με την Μπιγιονσέ, κατηγορήθηκαν για εκμετάλλευση των εργαζομένων, άλλος ένας γίγαντας του τομέα της μοντέρνας ένδυσης βρίσκεται στο επίκεντρο μιας εργασιακής καταιγίδας.

Έρευνα της Asia Floor Wage Alliance κατηγορεί την σουηδική αλυσίδα λιανικού εμπορίου H&M ότι εκμεταλλεύεται συστηματικά εργάτες από την Ινδία μέχρι την Καμπότζη. Η έκθεση σταχυολογεί συνεντεύξεις 251 εργαζομένων στα εργοστάσια των προμηθευτών της H&M, και καταγγέλλει πολυάριθμες παραβιάσεις των βέλτιστων πρακτικών, όσον αφορά τους διεθνείς κανόνες εργασίας. Η ανάγνωση της έρευνας προκαλεί δυσάρεστα συναισθήματα και σκιαγραφεί μια ζοφερή εικόνα της ζωής του ασιατικού και κατά κύριο λόγο γυναικείου εργατικού δυναμικού που ράβει τα ρούχα που αγοράζετε κοψοχρονιά…

Αν μάλιστα είστε εργάτρια ένδυσης σε εργοστάσιο που προμηθεύει την αλυσίδα H&M στην Καμπότζη και την Ινδία, μια εγκυμοσύνη, μπορεί να σας στοιχίσει την ίδια σας την εργασία. Η έκθεση καταγγέλλει ότι εργαζόμενοι σε 11 από 12 εργοστάσια της Καμπότζης αναφέρουν ότι έγιναν μάρτυρες ή υπέστησαν λύση της εργασιακής τους σχέσης, στην διάρκεια εγκυμοσύνης. Ενώ και οι πενήντα εργαζόμενοι, εξ όσων συμμετείχαν στην έρευνα, στα εργοστάσια προμηθευτών στην Ινδία είπαν επίσης στους  ερευνητές ότι οι γυναίκες απολύονταν συστηματικά από τις δουλειές τους κατά την διάρκεια της εγκυμοσύνης. Εν τω μεταξύ, η σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας αποτελεί επίσης κοινό τόπο ― μόνο στην Καμπότζη εργάτριες σε 9 από τα 12 εργοστάσια αναφέρουν ότι βίωσαν αυτού του είδους την παρενόχληση στον χώρο εργασίας τους.

Διαρθρωτικοί παράγοντες καθιστούν σχεδόν αδύνατο για τους ανθρώπους να ξεφύγουν από τους χαμηλούς μισθούς και τις ανασφαλείς συνθήκες. Όλα σχεδόν τα εργοστάσια στην πρωτεύουσα της Καμπότζης Πνομ Πενχ προσλαμβάνουν ανθρώπους με συμβάσεις μικρής διάρκειας από έναν έως δύο μήνες, πράγμα που σημαίνει ότι οποιοσδήποτε βγει εκτός γραμμής (για παράδειγμα ζητώντας ημέρες αναρρωτικής άδειας, αρνούμενος υπερωριακή εργασία ή αν, Θεός φυλάξοι, αργήσει λίγο να πάει μια μέρα στην δουλειά) μπορεί να δει την σύμβασή του να μην ανανεώνεται.

Εκείνοι πάλι που προσπαθούν να δράσουν συλλογικά φτιάχνοντας συνδικάτα ώστε να μπορούν να διαπραγματεύονται καλύτερες αμοιβές και συνθήκες, θα δουν τις προσπάθειές τους να αναχαιτίζονται από τους ιδιοκτήτες των εργοστασίων σε συνεργασία με την αστυνομία, συχνά με όσο το δυνατόν πιο βάναυσους τρόπους. Εν τω μεταξύ, οι χαμηλοί μισθοί (οι εργαζόμενοι στα καμποτζιανά εργοστάσια λαμβάνουν περί τα 140 δολάρια τον μήνα) τους κρατούν καθηλωμένους σε αδιέξοδες θέσεις εργασίας, εμποδίζοντας τους να αποκτήσουν τις δεξιότητες και την εκπαίδευση που χρειάζονται για καλύτερα αμειβόμενη και πιο ασφαλή δουλειά.

Η H&M ενίοτε, τονίζει την δέσμευσή της για βελτίωση των συνθηκών της αλυσίδας εφοδιασμού, παρόλο που τοπικοί ακτιβιστές τόσο στην Καμπότζη όσο και την Ινδία αμφισβητούν τις διακηρύξεις της εταιρείας. Σε μια δήλωσή του στο Broadly, εκπρόσωπος της εταιρείας περιέγραψε τα καταγγελλόμενα στην έκθεση ως μια κατάσταση που επικρατεί σε όλο το φάσμα του κλάδου. «Η H&M προσπαθεί ενεργά, επί πολλά χρόνια να συμβάλει στην ενίσχυση της κατάστασης των εργαζομένων στην κλωστοϋφαντουργία. Η μακρόπνοη διαδικασία για την βελτίωση του τομέα της κλωστοϋφαντουργίας συνεχίζεται βήμα προς βήμα. Η δε συνεχής παρουσία μακροπρόθεσμων και υπεύθυνων αγοραστών είναι ζωτικής σημασίας για την μελλοντική ανάπτυξη χωρών όπως η Καμπότζη και η Ινδία και επιθυμούμε να εξακολουθήσει η συμβολή μας για αυξανόμενες βελτιώσεις σε αυτές τις αγορές».

Η Ινδή ακτιβίστρια εργασίας Anannya Bhattacharjee λέει ότι οι διακηρύξεις της H&M περί αειφορίας της εφοδιαστικής αλυσίδας είναι απλώς κενή ρητορική. «Αυτό που εντοπίζουμε με την H&M είναι ότι η ανταπόκρισή τους είναι μόνο επιφανειακή — θα απαντήσουν σε τηλεφωνικές κλήσεις και μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Στην πραγματικότητα όμως, είναι αρκετά αδιαφανείς. Έτσι, δεν θα μας πουν σε ποια εργοστάσια διεξάγουν πιλοτικά έργα, ενώ απέφυγαν να διευκρινίσουν πώς σχεδιάζουν να εισάγουν τις ελάχιστες αποδοχές διαβίωσης».

Η Bhattacharjee από την Ινδία και ο ακτιβιστής από την Καμπότζη Tola Moeun εξέφρασαν επίσης σοβαρές ανησυχίες σχετικά με την μεταχείριση των εγκύων εργατριών ένδυσης. «Τούτο αποτελεί τεράστιο πρόβλημα σε έναν βιομηχανικό κλάδο όπου κυριαρχούν οι εργαζόμενες γυναίκες», εξηγεί η Bhattacharjee. «Εξαναγκάζονται σε αποχώρηση, διαφορετικά απολύονται. Και αν επανέλθουν, θα έχουν χάσει αρχαιότητα και οφέλη».

Ο δε Moeun έκανε λόγο για εργάτριες ένδυσης που αναζητούν παράνομους τρόπους διακοπής της κύησης, από φόβο ότι θα χάσουν τις δουλειές τους. Η άμβλωση είναι νόμιμη στην χώρα έως την 12η εβδομάδα κύησης, αλλά η έλλειψη παιδείας και πρόσβασης σε ιατρικές υπηρεσίες σημαίνει ότι πολλές γυναίκες στρέφονται προς την μαύρη αγορά. «Αν κοιτάξει κανείς το εργατικό δυναμικό της βιομηχανίας ένδυσης, θα διαπιστώσει ότι το 85% είναι γένους θηλυκού, κατά κύριο λόγο σε αναπαραγωγική ηλικία. Σχεδόν όλες οι εργαζόμενες έχουν προσληφθεί με βραχυπρόθεσμες συμβάσεις και δεν μπορούν να ανακοινώσουν στα αφεντικά τους ότι είναι σε ενδιαφέρουσα, διότι δεν θα τους ανανεώσουν το συμβόλαιο, ως εκ τούτου αναζητούν τρόπους διακοπής της κύησης. Και όταν  μιλάμε για διακοπή κύησης στην Καμπότζη, δεν αναφερόμαστε σε κανονικές, ιατρικώς υποβοηθούμενες αμβλώσεις».

Η ανικανότητα των εργαζομένων να συνδικαλιστούν αποτελεί σοβαρό λόγο ανησυχίας. «Βλέπουμε την χρήση παραστρατιωτικών δυνάμεων εναντίον εργαζομένων στην Ινδονησία και την Καμπότζη», επισημαίνει η Bhattacharjee. «Έχουν σημειωθεί θάνατοι εργαζομένων, τραυματισμοί ή άδικες κρατήσεις και παρόλα ταύτα, οι φίρμες έχουν την δυνατότητα να προχωρήσουν και να εξασφαλίσουν την παραγωγή τους όποτε το θελήσουν».

Αν και η H&M δεν απαγορεύει ρητά το συνδικαλίζεσθαι, οι ακτιβιστές λένε ότι η εταιρεία καθιστά σχεδόν αδύνατο για οποιονδήποτε, να το πράξει. Η Bhattacharjee εξηγεί ότι οι γυναίκες είναι τόσο καταπονημένες από την δουλειά τους, που συνήθως δεν έχουν την ενέργεια ή τον χρόνο να προσέρχονται στις συνελεύσεις των σωματείων. «Ο ρόλος της H&M θα συνίστατο στο να επιτρέπει τον συνδικαλισμό, κι όχι να λέει ‘μπορείτε να οργανωθείτε σε σωματείο’ αλλά στην πράξη να κάνει το εγχείρημα δύσκολο. Πρέπει να μας αποδείξουν ότι είναι εφικτός ο συνδικαλισμός, αν πραγματικά σέβονται την ελευθερία του  συνεταιρίζεσθαι».

Για πολλούς εργαζόμενους είναι δύσκολο να βρεθεί διέξοδος. Όπως υπογραμμίζει ο Moeun, «οι βραχυπρόθεσμες συμβάσεις μοιάζουν σαν μία χειροπέδη στον καρπό. Ο εργαζόμενος είναι υποχρεωμένος να αποδεχθεί όλους τους όρους που θέτουν οι εργοδότες του. Διαφορετικά, δεν θα του ανανεώσουν το συμβόλαιο. Η άλλη χειροπέδη είναι το χαμηλό ημερομίσθιο.  Οι εργάτες δεν μπορούν να επιβιώσουν με 140 δολάρια μηνιαίως, έτσι πρέπει να εργάζονται υπερωριακά».

«Ακόμη κι όταν κάποιος δεν είναι αρκετά καλά, ακόμη κι αν τα παιδιά του είναι άρρωστα, πρέπει να πιέσει τον αυτό του να δουλέψει, διαφορετικά δύσκολα θα αντεπεξέλθει στα μηνιαία του έξοδα. Έτσι, καταλήγεις να τρως λιγότερο, να δουλεύεις γρηγορότερα και για περισσότερες ώρες. Κι αν θελήσεις να απελευθερωθείς από αυτές τις χειροπέδες, διαμαρτυρόμενος για υψηλότερες αμοιβές ή καλύτερες συνθήκες εργασίας, τότε θα υποφέρεις», καταλήγει.

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο Broadly και αναδημοσιεύεται από το tvxs

Μετάφραση-Επιμέλεια: Γεωργία Πρωτογέρου

 

Διαβάστε ακόμα

Οι φάμπρικες μονόδρομος για τις γυναίκες του Μπαγκλαντές

Όταν στην ούγια γράφει made in Bangladesh…

Νομιμοποίηση του βιασμού ανηλίκων: πού πάει η Τουρκία;

turkey-law-child-rape-legalise-726614 της Esra Dogan

Τις τελευταίες ημέρες κυριαρχεί η είδηση για το νέο νομοσχέδιο απαλλαγής βιαστών στην Τουρκία. Καθώς γράφω αυτό το άρθρο, χιλιάδες γυναίκες κατεβαίνουν στους δρόμους της Ισταμπούλ και άλλων πόλεων της Τουρκίας για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στη νομιμοποίηση του βιασμού και της κακοποίησης παιδιών. Όμως τι προβλέπει αυτό το πολυσυζητημένο νομοσχέδιο και σε τι αποσκοπεί; Τι σημαίνει για τα κορίτσια στην Τουρκία;

Την Πέμπτη στην ολομέλεια της βουλής, κατά την συζήτηση για το Νομοσχέδιο 438, 6 βουλευτές του ΑΚΡ κατέθεσαν πρόταση τροποποίησης για ένα προσωρινό άρθρο. Αυτή η πρόταση, που προβλέπει την αναίρεση των καταδικαστικών αποφάσεων αντρών που έχουν κατηγορηθεί για σεξουαλική επίθεση σε ανήλικα κορίτσια εφόσον παντρευτούν το θύμα, εγκρίθηκε την τελευταία στιγμή σε μια παρασκευαστική διαδικασία στη βουλή, υπό τα σοκαρισμένα βλέμματα της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης. Την Τρίτη, το Νομοσχέδιο θα συζητηθεί στην ολομέλεια και θα τεθεί προς ψήφιση. Εάν περάσει επί του συνόλου όπως προτάθηκε, ο νέος νόμος θα οδηγήσει στην αποφυλάκιση περισσότερων από 3000 αντρών που έχουν κριθεί ένοχοι για σεξουαλική επίθεση κατά ανηλίκου, εφόσον η πράξη τελέστηκε χωρίς την άσκηση βίας, απειλής ή κάποιου άλλου περιορισμού της συναίνεσης και εφόσον ο θύτης παντρευτεί το θύμα αφού εκείνη φτάσει στη νόμιμη ηλικία γάμου.

Με άλλα λόγια, ένας άντρας που επιτέθηκε σεξουαλικά σε ένα δεκάχρονο κορίτσι και καταδικάστηκε σε 16 χρόνια φυλάκισης θα συγχωρεθεί εάν παντρευτεί το θύμα όταν εκείνη κλείσει τα 18 σύμφωνα με τον αστικό κώδικα ή τα 17 με την έγκριση της οικογένειας ή ακόμα και τα 16 με απόφαση δικαστηρίου. Ο νόμος θα επιτρέπει στο δικαστή να αποφασίζει την αθώωση ενός ενήλικα που έχει κατηγορηθεί για αποπλάνηση ανηλίκου, κρίνοντας ότι το κορίτσι είχε συναινέσει στη σεξουαλική πράξη. Επιπλέον, κατά αυτό τον τρόπο, οι γονείς που έδωσαν τις  ανήλικες κόρες τους με χρηματικό αντάλλαγμα σε μεγαλύτερους άντρες, κυρίως με την τέλεση παράνομων θρησκευτικών γάμων, επίσης θα αθωωθούν μόλις ο νόμιμος γάμος λάβει χώρα.

Μέχρι το 2005 στον ποινικό κώδικα υπήρχε η πρόβλεψη αθώωσης του άντρα που κατηγορούνταν για αποπλάνηση ανηλίκου που έχει συμπληρώσει τα 15, εφόσον την παντρευόταν, με την προϋπόθεση ότι εξαρχής είχε συνευρεθεί σεξουαλικά μαζί της με την υπόσχεση γάμου. Το γυναικείο κίνημα είχε καταφέρει μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς να ακυρώσει αυτό το νόμο που επέτρεπε σε ανήλικα κορίτσια να παντρεύονται τους βιαστές τους λόγω της πίεσης από το οικογενειακό περιβάλλον. Τώρα αυτός επιστρέφει με διαφορετική μορφή, που διευρύνει το πεδίο εφαρμογής ώστε να καλύπτει περισσότερες υποθέσεις με ανήλικες. Σε αυτό το σημείο δεν είναι δύσκολο να υποθέσουμε ότι, αν ψηφιστεί το νομοσχέδιο, χιλιάδες ανήλικα κορίτσια θα αναγκαστούν από τις οικογένειές τους να δηλώσουν ότι είχαν συναινέσει και αργότερα να παντρευτούν τους βιαστές τους για να σώσουν την τιμή της οικογένειας ή μερικές φορές και μόνο για οικονομικούς λόγους.

Η πιο τρομαχτική έννοια στο νομοσχέδιο είναι η «συναίνεση της ανήλικης». Προσωπικά ντρέπομαι που γράφω ότι ο Υπουργός Δικαιοσύνης της χώρας μου, καθώς εισηγούνταν με περηφάνια την πρόταση, υπογράμμισε ότι ο νόμος θα εφαρμόζεται μόνο εφόσον η ανήλικη έχει συναινέσει και έτσι θα βοηθάει τα ζευγάρια που έχουν συναινετικές σεξουαλικές σχέσεις και στην πραγματικότητα θέλουν να παντρευτούν. Σκεφτείτε ένα σύστημα δικαιοσύνης που μιλάει για συναίνεση ανηλίκου σε ένα σεξουαλικό έγκλημα. Ούτε το διεθνές δίκαιο ούτε και το στομάχι μου μπορούν να δεχτούν κάτι τέτοιο!

Αυτό που έχουμε εδώ είναι την απόπειρα νομιμοποίησης της κακοποίησης ανήλικων κοριτσιών υπό την προσχηματική χρήση ενός όρου – της συναίνεσης. Καταμεσής του Αυγούστου το Συνταγματικό Δικαστήριο κατάργησε μια διάταξη του ποινικού κώδικα με βάση την αρχή της αναλογικότητας, που τιμωρεί ως σεξουαλική κακοποίηση με τουλάχιστον 16 χρόνια φυλάκισης όλες τις σεξουαλικές πράξεις που αφορούν παιδιά κάτω των 15 ετών. Αυτή η κατάργηση είχε ήδη εγείρει ανησυχίες για την ελαχιστοποίηση των ποινών χιλιάδων δραστών σεξουαλικών εγκλημάτων, κρίνοντας ότι για παράδειγμα ένα δωδεκάχρονο παιδί επιθυμεί τη σεξουαλική πράξη στο σώμα του, με βάση την ψυχολογία, την εφηβική ανάπτυξη του ή ακόμα και τις παραδόσεις. Το πρόσφατο νομοσχέδιο αποτελεί το δεύτερο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση, της νομιμοποίησης της προσχηματικής χρήσης της συναίνεσης σε υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων.

Υπάρχει και μια άλλη πτυχή στην ιστορία, αυτή της νομιμοποίησης των ανήλικων νυφών. Στην Τουρκία, ήδη υπάρχουν περισσότερες από 180 χιλιάδες ανήλικες νύφες που έχουν παντρευτεί μεταξύ 16 και 18 χρονών, σύμφωνα με επίσημες στατιστικές. Όμως υπάρχουν ακόμα περισσότερες. Κάθε χρόνο χιλιάδες κορίτσια παντρεύονται με θρησκευτικούς γάμους που δεν έχουν νομική βάση. Τον περασμένο Μάιο, η βουλή κατάργησε μια διάταξη του ποινικού κώδικα που προέβλεπε διώξεις στους ιμάμηδες που τελούσαν θρησκευτικούς γάμους στη θέση των επίσημων. Οπότε τώρα οι ιμάμηδες μπορούν να παντρέψουν κορίτσια ακόμα και 9 χρονών χωρίς να αναλαμβάνουν καμία ευθύνη.

Σε περίπτωση που δεν υπάρχει καταγγελία από το παιδί (που όπως καταλαβαίνουμε είναι σπάνια περίπτωση), η καταγγελία τέτοιων υποθέσεων παράνομων γάμων και αποπλάνησης ανηλίκου γίνεται μόνο αφού ο/η γιατρός που θα κληθεί να ξεγεννήσει την κοπέλα όταν αυτή μείνει έγκυος ειδοποιήσει τις εισαγγελικές αρχές. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης Bekir Bozdag υποστηρίζει το εν λόγω νομοσχέδιο ένθερμα, ισχυριζόμενος ότι θα αντιμετωπίσει το διαδεδομένο έθιμο των ανήλικων νυφών, που οδηγεί στο να μένουν μόνα τους τα νέα κορίτσια με τα παιδιά τους, ενώ οι ανεπίσημοι σύζυγοι στέλνονται στη φυλακή. Τόλμησε ακόμα και να πει ότι “αυτοί οι γάμοι είναι δυστυχώς πραγματικότητα στην Τουρκία” και πως “αυτοί οι άντρες δεν είναι βιαστές ή θύτες σεξουαλικών εγκλημάτων, αλλά κάποιοι που δεν γνώριζαν τη μη νομιμότητα των πράξεών τους”!

Σοβαρά τώρα; Μπορεί η απάντηση σε αυτή τη μορφή σεξουαλικής κακοποίησης των νέων κοριτσιών να είναι μέσω της νομιμοποίησης των γάμων ανηλίκων και της αποπλάνησης ανηλίκου;

Όπως λέει η ανακοίνωση της Συνέλευσης Γυναικών του HDP, αν αυτό το νομοσχέδιο ψηφιστεί δεν θα κάνει τίποτα άλλο από το να απελευθερώσει τους βιαστές από τη φυλακή και, αντίθετα, να βάλει τα κορίτσια που επέζησαν βιασμών σε μια ισόβια φυλακή. Η κυβέρνηση του ΑΚΡ φαίνεται ξεκάθαρα ότι έχει μια ατζέντα νομιμοποίησης του βιασμού και της σεξουαλικής κακοποίησης κοριτσιών και γυναικών, όπως και των γάμων ανηλίκων βήμα προς βήμα, καθώς η αρρενωπή ιδεολογία που τις θεωρεί ως κατώτερες των αντρών ενδιαφέρεται περισσότερο για τη συντήρηση των υψηλών ποσοστών γεννήσεων και των πατριαρχικών αξιών της οικογένειας.

Παρότι το νομοσχέδιο έχει κατατεθεί από το κυβερνών ΑΚΡ, που έχει την απόλυτη πλειοψηφία και μπορεί να το περάσει, υπάρχει ακόμα ελπίδα ότι η κυβέρνηση μπορεί να υποχωρήσει. Μια ένδειξη είναι ότι η KADEM, μια φιλοκυβερνητική οργάνωση της οποίας αντιπρόεδρος είναι η Sumeyye Erdogan, κόρη του προέδρου Ερντογάν, ήγειρε αντιρρήσεις στο νομοσχέδιο, υπογραμμίζοντας τη δυσκολία προσδιορισμού της βούλησης των κοριτσιών. Μια δεύτερη ένδειξη είναι ότι η εθνικιστική αντιπολίτευση του MHP, που πρόσφατα είχε ταχθεί σύσσωμα υπέρ όλων των προτεινόμενων από την κυβέρνηση νομοσχεδίων, αυτή τη φορά αντιδρά σθεναρά. Επιπλέον, από τότε που το νομοσχέδιο κυκλοφόρησε, έχει δεχτεί σφοδρή κριτική όχι μόνο από αντιπολιτευόμενες δυνάμεις στην Τουρκία, αλλά και από τόσους πολλούς ανθρώπους που εκφράζουν την οργή τους διεθνώς.

Έχουν μείνει ακόμα δύο ημέρες μέχρι το δεύτερο γύρο συζήτησής του νομοσχεδίου και στο μεταξύ μπορείτε και εσείς επίσης να βοηθήσετε τον αγώνα και να δείξετε την αλληλεγγύη στις διαμαρτυρόμενες που χρησιμοποιούν τις αρχές για να μπλοκάρουν τη ψήφιση. Ένας τρόπος είναι να ποστάρετε και να τουιτάρετε και να βοηθήσετε στην περαιτέρω διάδοση της είδησης και να στείλετε τα μηνύματα αλληλεγγύης σας με το hashtag #tecavuzmesrulastirilamaz (ο βιασμός δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί). Ένας άλλος τρόπος είναι να υπογράψετε την έκκληση διαμαρτυρίας Child Abuse is Crime against Humanity στη σελίδα change.org, που έχει φτάσει τις 800.000 υπογραφές σε δύο μέρες.

Σας παρακινώ να μην υποτιμήσετε τη δύναμη της αλληλεγγύης αυτές τις μέρες που εκατομμύρια γυναικών στην Τουρκία φοβούνται ότι θα ξυπνήσουν την Τετάρτη το πρωί σε μια χώρα όπου η κακοποίηση κοριτσιών θα είναι ακόμα πιο νομιμοποιημένη.

soli

 

Διαβάστε ακόμα

Το κράτος έκτακτης ανάγκης στην Τουρκία τώρα στοχοποιεί το κίνημα γυναικείας αλληλεγγύης

Πόσο ασφαλής ήταν η Τουρκία για τη μικρή Αζιζέ;

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

 

Ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!

kamia_ano

Πορεία ενάντια στη σεξιστική βία

Ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!

Πόσες γυναίκες ζούμε χωρίς βία; Κάποιες στατιστικές λένε πως 1 στις 3 γυναίκες έχει πέσει – ή θα πέσει – θύμα επίθεσης ή βιασμού. Είναι όμως μόνο ο βιασμός και το ξύλο βία;

Σε πόσες από εμάς την έχουν πέσει χοντρά άγνωστα άτομα στο λεωφορείο ή στο δρόμο; Πόσες από μας έχουμε αναγκαστεί να κάνουμε σεξ σε μια σχέση ενώ δεν θέλαμε; Πόσες έχουμε δεχτεί γλοιώδη και εν γένει παραβιαστικά σχόλια από κάποιον θείο, γείτονα, γνωστό άτομο; Πόσες μας έχουν χουφτώσει ή αγγίξει χωρίς την άδεια μας; Πόσες μας έχουν πει “πουτάνες” ή “σεμνότυφες” επειδή δεν συμμορφωθήκαμε σε κανονιστικά πρότυπα ή απλά δεν κάναμε το χατίρι σε κάποιους; Πόσες μας έχουν παρενοχλήσει στο δρόμο, στη δουλειά, στο σχολείο, στη σχολή, στη συλλογικότητα, σε κάποιο μαγαζί;

Στην προσωπική, κοινωνική και επαγγελματική ζωή βιώνουμε βία και συνεχείς διακρίσεις. Τα σώματά μας θεωρούνται δημόσιος χώρος, όπου άλλα άτομα πέρα από εμάς νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να παρεμβαίνουν (σχόλια, άγγιγμα κτλ.). Όσες εργαζόμαστε αντιμετωπίζουμε μισθολογική ανισότητα ή δυσμενέστερη μεταχείριση σε σχέση με τους άντρες συναδέλφους –κι ας είμαστε εξίσου, αν όχι περισσότερο, ικανές από πολλούς απ’ αυτούς. Πολλές αναγκαζόμαστε να αφήσουμε δουλειά, χόμπι, κοινωνική ζωή για την οικογένεια γιατί ο άντρας είναι αδιανόητο να τα κάνει αυτά. Τα ποσοστά ανεργίας είναι σαφώς μεγαλύτερα για τις γυναίκες. Η αθέατη γυναικεία εργασία, το νοικοκυριό και η μητρότητα δεν υποστηρίζονται  επαρκώς θεσμικά, ενώ αντίθετα εξακολουθεί να αναπαράγεται η μη ορατότητα και ο αποκλεισμός των γυναικών.

Ό,τι η κοινωνία αντιλαμβάνεται ως «γυναικείο» ιεραρχείται ως κατώτερo και υποτιμάται. Ο μισογυνισμός κι η έμφυλη βία δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, αλλά κομμάτι ενός συνολικού συστήματος σκέψης και καταπίεσης – της πατριαρχίας – που αναπαράγει βία κι αγγίζει όλα τα άτομα ανεξαιρέτως.

Πολλές πιστεύουμε ότι ζούμε χωρίς βία. Επειδή το σώμα μας δεν δέχεται επίθεση, επειδή η ψυχολογική βία ήταν πάντα εκεί και είναι η μόνη πραγματικότητα που ξέρουμε. Επειδή είμαστε γυναίκες η κάθε μας κίνηση καταγράφεται και κατακρίνεται. Είμαστε υπόλογες για κάθε τι λέμε και κάνουμε, λες και το δικαίωμά μας στο δημόσιο λόγο και χώρο μας παραχωρείται ή μας χαρίζεται. Ακούμε συχνά ότι είμαστε τρελές, υστερικές κι ότι είναι υπερβολή ή ακόμη και διχαστικό όταν προσπαθούμε να μιλήσουμε για τον σεξισμό που βιώνουμε στην καθημερινότητα μας.

Όμως όλα τα παραπάνω είναι επιθέσεις. Όλα τους είναι βία. Ως γυναίκες αναγκαζόμαστε καθημερινά να νιώθουμε στριμωγμένες, στοχοποιημένες, ανασφαλείς. Σήμερα και κάθε μέρα όλες οι γυναίκες θα βιώσουμε μια, έστω «μικρή», σεξιστική επίθεση.

Αρκετά έχουμε ανεχτεί!

Δεν θα αγγίζετε ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!

Σήμερα και κάθε μέρα μιλάμε για αυτήν την καθημερινότητα και αντιστεκόμαστε σε αυτήν.

Αυτός ο κόσμος ανήκει και σε μας: Ενώνουμε τις φωνές μας με όλες τις γυναίκες και με τα κινήματα τους  που αγωνίζονται και διεκδικούν διεθνώς, στην Πολωνία, στην Αργεντινή, στη Ν. Κορέα, στην Ισλανδία! Νίκη στους αγώνες τους!

Καμιά Ανοχή

kamia-anoxi@googlegroups.com

fb:  Καμιά Ανοχή

Όλες 25/11 στις 8μμ στην πλατεία Καπνικαρέας!

 

Τι είναι βία:

  • Βία είναι να σε σκοτώνουν
  • Βία είναι να σε βιάζουν
  • Βία είναι να σε χτυπάνε
  • Βία είναι να σε ρωτάνε τι φόραγες όταν βιάστηκες ή παρενοχλήθηκες
  • Βία είναι να «πρέπει να του κάτσεις»
  • Βία είναι να σε τραμπουκίζει κάποιος επειδή τον απέρριψες ή τον χώρισες
  • Βία είναι να φοβάσαι μόνη στο δρόμο το βράδυ
  • Βία είναι να πρέπει να ξέρει συνέχεια που είσαι
  • Βία είναι να σε απαξιώνουν όταν εκφράζεις την σεξουαλικότητα σου
  • Βία είναι να σου λένε να χαμογελάσεις, λες και οφείλεις να είσαι χαρούμενη συνέχεια
  • Βία είναι να νιώθει άνετα κάποιος να σχολιάζει το σώμα και την εμφάνιση σου επειδή είσαι γυναίκα
  • Βία είναι να θεωρείται «ευγενής» όποιος δεν θα χτύπαγε γυναίκα λες και σου κάνει χάρη
  • Βία είναι το να σου λέει ότι «πάλι για αυτά τα φεμινιστικά θα μας πεις;;;»
  • Βία είναι το να σε αποκαλούνε «σκύλα» επειδή εξέφρασες την άποψή σου
  • Βία είναι να κρύβουν σεξιστικά σχόλια σε «χιούμορ»
  • Βία είναι να σε ρωτάνε σε συνέντευξη για δουλειά αν «σκοπεύειες να κάνεις οικογένεια»
  • Βία είναι να σε απολύουν επειδή έμεινες έγκυος
  • Βία είναι να πρέπει να αφήσεις εσύ τη δουλειά σου και τα ενδιαφέροντα σου για να προσέχεις τα παιδιά
  • Βία είναι να αποδίδουν την επιτυχία σου στην εμφάνιση σου και όχι στις ικανότητες σου
  • Βία είναι να σε πιέζουν να κάνεις καισαρική
  • Βία είναι να μην σ’ αφήνουν να μιλάς για την καταπίεση σου
  • Bία είναι η κακοποίηση που υφίστανται από μπάτσους-δικαστές οι γυναίκες που καταγγέλλουν τους βιαστές τους/βιασμούς τους
  • Βία είναι το να είσαι μετανάστρια και να θεωρούν αυτομάτως ότι εκδίδεσαι.
  • Βία είναι ο εσωτερικευμένος μισογυνισμός, όπου γυναίκες πια έχουμε δεχτεί και αναπαράγουμε τη πατριαρχική βία μεταξύ μας
  • Βία είναι να σε ενοχοποιούν επειδή έκανες ή σκέφτεσαι να κάνεις έκτρωση
  • Βία είναι να σε μεγαλώνουν με την ιδέα ότι θα εξαρτάσαι από έναν άντρα
  • Βία είναι να πρέπει να ξαναγυρίσεις στο σπίτι των γονιών σου και στην πατρική εξουσία γιατί είσαι άνεργη

 

Το κράτος έκτακτης ανάγκης στην Τουρκία τώρα στοχοποιεί το κίνημα γυναικείας αλληλεγγύης

gezi-152

της Esra Dogan

Όταν επικρατεί αστάθεια και αντιδημοκρατικές πρακτικές, εμείς οι γυναίκες γνωρίζουμε από την ιστορία ότι θα είμαστε οι πρώτες που θα υποφέρουν και ότι οι αγώνες μας για ισότητα και ελευθερία θα δεχθούν επίθεση. Θα ήταν ψέματα αν έλεγα ότι σοκαρίστηκα όταν έμαθα ότι το σαββατοκύριακο η κυβέρνηση του ΑΚP, με το πρόσχημα της κατάστασης έκτακτης ανάγκης, έκλεισε γυναικείες οργανώσεις με νομοθετικά διατάγματα. Ήμουν τρομοκρατημένη αλλά σε καμία περίπτωση έκπληκτη.

Κι εγώ, όπως και οι περισσότερες από εσάς, παρακολουθούσα τις τελευταίες εξελίξεις στην Τουρκία με διαρκώς αυξανόμενο πόνο και τρόμο. Από τότε που η Τουρκική Κυβέρνηση απέκτησε τις εξουσίες του κράτους έκτακτης ανάγκης, μετά το αποτυχημένο πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου, έχουν γίνει χιλιάδες συλλήψεις, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι έχουν εκτοπιστεί από το δημόσιο τομέα – συμπεριλαμβανομένων αξιωματούχων του στρατού, δημόσιων υπαλλήλων, δασκάλων και δικαστών – πολλά αντιπολιτευόμενα μέσα έχουν φιμωθεί και εκατοντάδες δημοσιογράφοι αντιμετωπίζουν διώξεις.

Στην αρχή, οι αρχές ισχυρίζονταν ότι κυνηγούσαν τους υποστηρικτές του Γκιουλέν, που κατηγορούνταν ως ενορχηστρωτές του πραξικοπήματος, καθώς και όσους μετά την ανανεωμένη στρατιωτική σύγκρουση είχαν δεσμούς με το ΡΚΚ. Κι όμως, η κυβέρνηση του ΑΚΡ δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει το πραξικόπημα και τις αυξημένες νομοθετικές εξουσίες ως ευκαιρία για την περαιτέρω φίμωση κάθε είδους αντιπολίτευσης – αυτή είναι η τελευταία φάση μιας διαδικασίας που ξεκίνησε όταν ο Ερντογάν μετά τις διαμαρτυρίες στο πάρκο Γκεζί το 2013 ορκίστηκε ανοιχτά ότι θα συντρίψει κάθε φωνή αμφισβήτησης. Μέσα στην προσπάθεια του Τουρκικού κράτους να απομονωθούν τα κινήματα αντίστασης από το σύνολο της κοινωνίας, τώρα πια ακόμα και δημοκρατικές φωνές κατηγορούνται ότι προβαίνουν σε τρομοκρατικές ενέργειες.

Με δεδομένες αυτές τις συνθήκες πια, η κυβέρνηση δεν άργησε να στραφεί ενάντια στα κινήματα αλληλεγγύης και αντίστασης των γυναικών.

Αρχικά το Σεπτέμβρη οι αρχές έκλεισαν πολλά κέντρα γυναικών, μετά το διορισμό νέων διοικητών σε αντικατάσταση των 28 εκλεγμένων δημάρχων και άλλων διοικητικών στελεχών στο Κουρδιστάν, που προέρχονταν κυρίως από το HDP. Έπειτα, από τα τέλη Οκτώβρη, το Υπουργικό Συμβούλιο εξέδωσε διάταγμα για το κλείσιμο του πρώτου στον κόσμο πρακτορείου ειδήσεων μόνο με γυναίκες JINHA, που λειτουργούσε από τα κεντρικά του γραφεία στο Ντιγιάρμπαρκιρ από το 2012.

Και τώρα, μόλις μια βδομάδα μετά τη σύλληψη των δύο συν-αρχηγών του HDP, Demirtas και Yuksekdag, καθώς και ακόμα οκτώ βουλευτών, ο Υπουργός Εσωτερικών ανακοίνωσε την προηγούμενη Παρασκευή το κλείσιμο 370 οργανώσεων της κοινωνίας των πολιτών. Από αυτές τουλάχιστον οι εννιά ήταν ενώσεις γυναικών από διάφορες πόλεις της Τουρκίας, όπως η Rainbow Women’s Association στην Ιστανμπούλ, την Panayir Women Solidarity Association στην Μπούρσα και την KJA (Ελεύθερο Κογκρέσο Γυναικών) στο Ντιγιάρμπαρκιρ. Καθώς δεν έχει ακόμα κοινοποιηθεί ολόκληρη η λίστα, αυτός ο αριθμός γυναικείων οργανώσεων αναμένεται δυστυχώς να αυξηθεί.

Οι βασικές δράσεις αυτών των οργανώσεων ήταν η παροχή καταφυγίου σε θύματα κακοποίησης, καθώς και επιμορφωτικές και κοινωνικές δραστηριότητες. Το γιατί η κυβέρνηση του ΑΚΡ τις παρουσιάζει ως επικίνδυνες συνδέεται με το στόχο της να δαιμονοποιήσει τη γυναικεία αλληλεγγύη και το αναπτυσσόμενο φεμινιστικό κίνημα στην Τουρκία, ειδικά στο Κουρδιστάν. Πραγματικά, καθώς οι διεκδικήσεις των γυναικών για έμφυλη ισότητα εκλαμβάνονται ολοένα περισσότερο ως απειλή για την αρρενωπότητα και το καταπιεστικό καθεστώς, η κυβέρνηση του ΑΚΡ επιλέγει να χρησιμοποιήσει τον κρατικό μηχανισμό ως μια μορφή βίας κατά των γυναικών.

Όπως φαίνεται στην κοινή δήλωση που εξέδωσαν 50 οργανώσεις, ενώσεις και ομάδες γυναικών, συμπεριλαμβανομένης και της συνέλευσης γυναικών του HDP, την Κυριακή με τίτλο «Στεκόμαστε ενωμένες με τις συναγωνίστριές μας»:

«Η παρεμπόδιση των κοινωνικών πρωτοβουλιών και των οργανώσεων γυναικών που διεκδικούν ελευθερία και ισότητα είναι πρακτικές ασύμβατες με τη δημοκρατία, την ευνομία, τα δικαιώματα και τις ελευθερίες και δεν μπορεί να νομιμοποιείται υπό την πρόφαση της Κατάστασης Έκτακτης Ανάγκης. Αυτή η αρσενική οπτική, που δοξάζει την ισχύ, το φόβο και την πίεση, είναι ανοικτή κτηνωδία απέναντι στις γυναικείες οργανώσεις που παλεύουν ενάντια στη βία κατά των γυναικών, διεκδικώντας ελευθερία και ισότητα. Είναι η αγριότερη και η πιο επίσημη μορφή της βίας που υφίστανται οι γυναίκες καθημερινά».

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το σφράγισμα των γραφείων των γυναικείων οργανώσεων αποτελεί κατεξοχήν προσπάθεια φίμωσης των γυναικών στην Τουρκία, που στέλνει ένα μήνυμα φόβου. Και σίγουρα η προσπάθεια αντίστασης σε τόσο καταπιεστικές πρακτικές που στοχεύουν τους αγώνες των γυναικών δεν μπορεί αν είναι ούτε εύκολη ούτε ανώδυνη. Κι όμως, καθώς έβλεπα τα δυνατά μηνύματα αλληλεγγύης εκατοντάδων γυναικών και γυναικείων οργανώσεων τις τελευταίες μέρες, δεν μπορούσα παρά να σκεφτώ: Μπορεί η αντίσταση και η αλληλεγγύη των γυναικών να περιοριστεί μέσα σε τοίχους;

Η ανακοίνωση της οργάνωσης Van Women Association, που λειτουργούσε από το 2004, πριν σφραγιστεί το Σάββατο, μου δίνει την απάντηση, μου υπενθυμίζει ότι η γυναικεία αντίσταση και αλληλεγγύη είναι πολλά παραπάνω από μερικούς τοίχους.

«Εμείς οι γυναίκες δεν είμαστε κτίρια, γραφεία, πόρτες ή κλειδιά. Μπορείτε να σφραγίσετε τα κτίρια μας, τα γραφεία μας, τις πόρτες μας και να μας πάρετε τα κλειδιά. Αλλά δεν μπορείτε να περιορίσετε τον αγώνα, το πνεύμα της αλληλεγγύης μας. Δεν μπορείτε να κλέψετε τους κόπους, τις προσπάθειες μας. Μπορείτε να μας σφραγίσετε την πόρτα, αλλά όχι τα μάτια, το μυαλό, την ψυχή και τα έργα μας!»

Ειλικρινά πιστεύω ότι οι σπόροι της γυναικείας αντίστασης είναι εκεί, είναι παντού, και συνεχίζουν να μεγαλώνουν στα εδάφη από τα οποία προέρχομαι. Οπότε θα έλεγα ψέματα αν έλεγα ότι αισθάνομαι απελπισμένη. Είμαι τρομοκρατημένη, πράγματι, αλλά σε καμία περίπτωση απελπισμένη.

Και πράγματι, παίρνω όλο και περισσότερο θάρρος από το διαρκώς αναπτυσσόμενο φεμινιστικό κίνημα στην Τουρκία όπως και από το γυναικείο απελευθερωτικό κίνημα στο Κουρδιστάν και παραπέρα. Με εμπνέουν τα ιστορικά κατορθώματα της γυναικείας αλληλεγγύης και τα μελλοντικά του ιδανικά.

Όπως πολύ όμορφα γράφει και η παραπάνω κοινή δήλωση γυναικείων οργανώσεων:

«Εμείς οι γυναίκες θα συνεχίσουμε να είμαστε παρούσες, είτε υπό καθεστώς έκτακτης ανάγκης ή και με όποιες άλλες συνθήκες. Θα αγωνιζόμαστε ενάντια σε κάθε πραγματική και παράνομη μορφή καταπίεσης που στοχεύει να άρει την ελευθερία λόγου, συνεύρεσης και οργάνωσης. Θα συνεχίσουμε να επιμένουμε στην ανάγκη για ισότητα, δικαιοσύνη, ελευθερία και δημοκρατία. Ως γυναίκες, η θέση μας είναι εκεί όπου οι γυναίκες είναι παρούσες, η πόρτα μας είναι κάθε κατώφλι όπου υπάρχουν γυναίκες, παράθυρό μας είναι η ιστορία μας και κλειδί μας είναι η αλληλεγγύη μας.

Είναι μόνο κάποια κτίρια που έχουν αποκλειστεί, ενώ εμείς είμαστε παντού!

Ζήτω η Γυναικεία Αλληλεγγύη

#kadinlarsusmayacak (οι γυναίκες δεν θα μείνουν σιωπηλές)»

 

Παρακάτω μερικές φωτογραφίες:

This slideshow requires JavaScript.

 

Είσαι έγκυος; Απολύεσαι!

now-you-know-poster

της Διαλεκτής Αγγελή

Η λέξη «γαλέρα» δεν χρησιμοποιείται τυχαία για να περιγράψει τις συνθήκες εργασίας των εργολαβικών στα τηλεφωνικά κέντρα. Οι ανακοινώσεις των σωματείων εργαζομένων φέρνουν στο φως τις πρακτικές των εταιρειών υπενοικίασης, κάνοντας λόγο για ανακύκλωση του εργατικού προσωπικού, εντατικοποίηση της εργασίας και αδικαιολόγητες απολύσεις.

Αυτή τη φορά, ο Σύλλογος Δανειζομένου Προσωπικού Τραπεζικού Τομέα (ΣΥΔΑΠΤΤ) καταγγέλλει την απόλυση εργαζόμενης στην Εθνική Τράπεζα όταν ανακοίνωσε ότι είναι έγκυος.

Η εργαζόμενη δούλευε επί δύο χρόνια με σύμβαση ορισμένου χρόνου στη Διεύθυνση Διαχείρισης Απαιτήσεων Λιανικής Τραπεζικής (ΔΙΔΑΛΤ) της τράπεζας, με τουλάχιστον δεκατρείς ανανεώσεις, που σημαίνει ότι δεν είχε υπογράψει σύμβαση μεγαλύτερης διάρκειας από αυτήν των τριών μηνών.

Λίγες μέρες πριν λήξει η τελευταία της σύμβαση, διαχειρίστηκε μία εξαιρετικά εξαγριωμένη πελάτισσα, η οποία της επιτέθηκε λεκτικά και μάλιστα σε προσωπικό επίπεδο.

Η εργαζόμενη, στην προσπάθειά της να την ηρεμήσει, της είπε ότι δεν είναι ανάγκη να γίνεται αγενής και ότι θα την καλέσει κάποια άλλη στιγμή. Η απάντηση κρίθηκε ακατάλληλη από την εταιρεία, με αποτέλεσμα να της γίνει σύσταση, να μετακινηθεί σε άλλο τμήμα και να κάνει συνακρόαση.

«Έγινα στόχος σε όλο το τμήμα. Ολοι με κοιτούσαν και αναρωτιούνταν τι έκανα και ύστερα από δύο χρόνια με έβαλαν να κάτσω διπλό ακουστικό, σαν να ήμουν εκπαιδευόμενη.

»Στεναχωρήθηκα πολύ, αγχώθηκα και ξέσπασα σε κλάματα. Κάλεσα λοιπόν τη Mellon Technologies και τους είπα ότι είμαι έγκυος γιατί ο γιατρός μού έχει συστήσει να αποφεύγω το άγχος», μας λέει η εργαζόμενη, τα στοιχεία της οποίας βρίσκονται στη διάθεση της εφημερίδας.

«Την επομένη, όταν και έληγε η σύμβαση, μου ανακοίνωσαν ότι “στην κατάστασή μου δεν είμαι σε θέση να διαχειριστώ τις κλήσεις και γι’ αυτόν τον λόγο με αποδεσμεύουν”. Η πρώτη μου αντίδραση φυσικά ήταν να απευθυνθώ στον ΣΥΔΑΠΤΤ».

Η γραμματέας του Συλλόγου, Βασιλική Χριστοπούλου, δηλώνει στην «Εφ.Συν.» ότι πρόκειται για απόλυση, καθώς «η διευθύντρια προσωπικού της Mellon ισχυρίστηκε ότι η σύμβαση της συναδέλφου δεν ανανεώθηκε λόγω του συμβάντος με την πελάτισσα, τη στιγμή όμως που η εκπρόσωπος της εταιρείας αναφέρθηκε στην “κατάστασή” της» και προσθέτει ότι είναι απαράδεκτο η τράπεζα να αποποιείται τις ευθύνες της και να αποδέχεται τέτοια φαινόμενα μέσα στους κόλπους της.

Σε ανακοίνωσή του ο ΣΥΔΑΠΤΤ καλεί τη διοίκηση της τράπεζας να προστατεύει τη μητρότητα ενώ αναφέρεται στο τμήμα ΔΙΔΑΛΤ ως «φέουδο όπου εφαρμόζονται διαφορετικοί νόμοι και κανόνες».

Προσπαθήσαμε να επικοινωνήσουμε με την εταιρεία υπενοικίασης, χωρίς ωστόσο κάτι τέτοιο να καταστεί δυνατό.

Πηγή: efsyn

Το Αίσθημα του Πόνου και η Μεξικανική Κουλτούρα στο Έργο της Φρίντα Κάλο

roots

της Αριάδνης Σεργουλοπούλου

Ο σουρεαλιστής ποιητής Αντρέ Μπρετόν χαρακτήρισε την τέχνη της Φρίντα Κάλο «σαν κορδέλα τυλιγμένη γύρω από μια βόμβα». Ο χαρακτηρισμός αυτός καταδεικνύει πράγματι την πολυπλοκότητα του έργου της, το ζήτημα της αναπαράστασης του εαυτού της μέσα από τις αυτοπροσωπογραφίες της, την περιγραφή ενός γυναικείου υποκειμένου που αυτοπροσδιορίζεται ενάντια στις κυρίαρχες αναπαραστάσεις και στις παραδοσιακές αντιλήψεις γύρω από τον ρόλο των δύο φύλων, την μεξικανική κι ευρωπαϊκή πολιτική, τα απελευθερωτικά κινήματα, τον μοντερνισμό και την κριτική στις ακαδημαϊκές καλλιτεχνικές πρακτικές.

Η Φρίντα Κάλο γεννήθηκε το 1907 στο Κογιοακάν, προάστιο της Πόλης του Μεξικού, αν κι εκείνη έλεγε πως γεννήθηκε το 1910, τη χρονιά που ξεκίνησε η Μεξικανική Επανάσταση. Σε μικρή ηλικία προσβλήθηκε από πολιομυελίτιδα, η οποία άφησε το δεξί της πόδι ημιπαράλυτο, ενώ στα 18 της χρόνια υπέστη ένα σοβαρό ατύχημα, όταν το λεωφορείο στο οποίο βρισκόταν συγκρούστηκε με ένα τραμ. Τραυματίστηκε πολύ σοβαρά στη σπονδυλική στήλη, στη λεκάνη και στα πόδια με αποτέλεσμα να υποβάλλεται σε συνεχείς επεμβάσεις, να αναγκάζεται να μένει για μεγάλα διαστήματα στο κρεβάτι ακινητοποιημένη και να φοράει γύψινους κορσέδες. Από εκείνο το σημείο, η ζωή της Κάλο θα χαρακτηρίζεται από έντονο σωματικό και συναισθηματικό πόνο.

without-hope

Την περίοδο που ήταν καθηλωμένη στο κρεβάτι ξεκίνησε να ζωγραφίζει. Στον ουρανό του κρεβατιού της τοποθετήθηκε ένας καθρέφτης ώστε να μπορεί να μελετά και να απεικονίζει το είδωλο της. Μόλις ανάρρωσε αποφάσισε να ξεκινήσει μαθήματα ζωγραφικής και το 1929 έδειξε τα έργα της στον διάσημο μεξικανό ζωγράφο Ντιέγκο Ριβέρα με τον οποίο είχε μια θυελλώδη σχέση μέχρι το τέλος της ζωής της. Το έργο της Κάλο, περίπλοκο και πολυδιάστατο, ενσωματώνει στοιχεία από την λαΐκή μεξικανική τέχνη, την παράδοση των Τεχουάνα και των Αζτέκων, τον προκολομβιανό πολιτισμό, αλλά και από ευρωπαΐκά καλλιτεχνικά ρεύματα, όπως ο Σουρεαλισμός. Θεωρείται μια από τις σπουδαιότερες ζωγράφους του 20ου αιώνα και «η μόνη σε ολόκληρη την ιστορία της ζωγραφικής που σκίζει το στήθος και την καρδιά προκειμένου να αποκαλύψει την βιολογική αλήθεια των συναισθημάτων…»[1].

Το έργο της Φρίντα Κάλο αναλύθηκε κυρίως βάσει των τραυματικών περιστατικών της ζωής της, του έντονου σωματικού πόνου που της προκάλεσε το ατύχημα, αλλά και του γεγονότος ότι ήταν μία από τις ελάχιστες γυναίκες της εποχής της που έζησε με τόση ελευθερία. Κατά μια έννοια όμως, η προσέγγιση αυτή αποστερεί το έργο της ζωγράφου από τα πλαίσια αναφοράς του και άρα από την πολιτική του σημασία. Σε πολλούς από τους πίνακες της, αλλά και στην καθημερινή της ζωή, η Κάλο φοράει πλούσια διακοσμημένες παραδοσιακές φορεσιές των Τεχουάνα, δηλαδή των γυναικών της περιοχής Τεχουαντεπέκ, μιας περιοχής όπου επικρατούσε η μητριαρχία και οι γυναίκες είχαν κυρίαρχο ρόλο. Οι φορεσιές αυτές δεν αποτελούν απλώς ένα όμορφο κάλυμμα του ταλαιπωρημένου της σώματος, ούτε απλώς μια μεταμφίεση, αλλά και μια προσπάθεια υπονόμευσης των καθιερωμένων αντιλήψεων για την κυριαρχία του αρσενικού φύλου, όπως επίσης και μια πολιτισμική δήλωση αντίστασης στην ισπανική αποικιοκρατία και στον αστικό τρόπο ζωής.

Παρ’όλη την προτίμηση της στις εντυπωσιακές φορεσιές, στα κοσμήματα και στα στολίδια, η Κάλο ζωγραφίζει συχνά τον εαυτό της με κοντά μαλλιά και ανδρικό κοστούμι, με τα χαρακτηριστικά της φρύδια τονισμένα και με έντονη τριχοφυΐα στο πρόσωπο της, κατασκευάζοντας έτσι μια ανδρόγυνη εικόνα. Μέσω της παρένδυσης( cross–dressing), εγείρει ερωτήματα σχετικά με τη βεβαιότητα της έμφυλης ταυτότητας και, μέσα από την εικόνα του εαυτού της στην οποία συνυπάρχουν τα ανδρικά χαρακτηριστικά και η έντονη θηλυκότητα, καθιστά ρευστή τον δυΐσμό των δύο φύλων και αμφισβητεί τις ιδιότητες που τους αποδίδονται.

Πέρα από το ζήτημα της έμφυλης ταυτότητας η ζωγράφος καταπιάνεται και με το ζήτημα της εθνικής ταυτότητας- στους πίνακες της τη βλέπουμε να φορά την ενδυμασία των Τεχουάνα, αλλά κι ένα λευκό ευρωπαΐκό φόρεμα. Στον πίνακα «Οι δύο Φρίντες» οι καρδιές των δυο γυναικών ενώνονται από μια αρτηρία, αλλά η Φρίντα με το λευκό φόρεμα αιμορραγεί. Ταυτόχρονα, τη βλέπουμε συνεχώς να μεταμφιέζεται ή και να κρύβεται: «Η Φρίντα Κάλο που βλέπουμε στις αυτοπροσωπογραφίες είναι πάντα η ίδια: το πρόσωπο της είναι εντελώς ανέκφραστο, χωρίς ίχνος συναισθήματος. Το βλέμμα προς το θεατή είναι ιδιαίτερα αυστηρό και έντονο. Φοράει κοσμήματα, βάζει λουλούδια και κορδέλες στα μαλλιά της. Στο φόντο υπάρχει πάντα η μεξικανική χλωρίδα. Αυτή η πανομοιότυπη αυτοεικονογράφηση δεν αποκαλύπτει τον πραγματικό εαυτό της ζωγράφου: το πρόσωπο της λειτουργεί σαν μάσκα που περισσότερο κρύβει παρά αποκαλύπτει τον σωματικό και συναισθηματικό της πόνο. Χρησιμοποιεί ξανά και ξανά την ίδια αυτοεικονογράφηση, προβάλλοντας μόνο μια μασκαρεμένη εκδοχή του εαυτού της.»[2]

the-wounded-deer

Το βασανισμένο της σώμα μεταβάλλεται συνεχώς, είναι ντυμένο ή είναι γυμνό, πληγωμένο και εκτεθειμένο πάνω στη γη, γίνεται υβρίδιο μεταξύ γυναίκας και ελαφιού, φυτού ή σπασμένου ιωνικού κίονα, αποτυπώνει τον πόνο σε όλες του τις εκδοχές. Οι αυτοπροσωπογραφίες της Κάλο γίνονται ένα αρχετυπικό σύμβολο, το σύμβολο της πάσχουσας γυναικείας μορφής που μας καλεί να μοιραστούμε τον πόνο της.

Το 1932 ζωγραφίζει τον πίνακα «Νοσοκομείο Χένρι Φορντ ή Το Ιπτάμενο Κρεβάτι», βασισμένο στην οδυνηρή αποβολή που είχε υποστεί εξαιτίας των προβλημάτων στην σπονδυλική στήλη και στη λεκάνη της. Ο πίνακας αυτός δεν καταγράφει απλώς μια τόσο προσωπική εμπειρία που εισάγεται στη δημόσια σφαίρα, αλλά είναι και η πρώτη φορά που αναπαρίσταται η γυναικεία εμπειρία της αποβολής. Το κατακερματισμένο γυναικείο σώμα, ένα σώμα που πονά και αιμορραγεί έρχεται σε αντίθεση με το στερεοτυπικό ελκυστικό γυναικείο σώμα, προορισμένο να ευχαριστεί το ανδρικό βλέμμα. Η Κάλο ζωγραφίζει τον εαυτό της γυμνό και πληγωμένο, το κορμί της διαλυμένο με διακριτές τις ουλές από τις εγχειρήσεις στη σπονδυλική της στήλη σε μια εντελώς διαφορετική αναπαράσταση του γυμνού σώματος. Καταφέρνει και αποτυπώνει στο έργο της τον πόνο και την ασθένεια με ισχυρή ένταση, με τρόπο μοναδικά επηρεασμένο από τη μεξικανική παράδοση, αλλά και από την δυτική αγιογραφία. Εμπνέεται από τις ιατρικές πρακτικές, συλλέγει βιβλία μαιευτικής και γυναικολογίας, ως και αποκτά ένα βάζο που περιέχει ένα έμβρυο σε φορμόλη και το βάζει στο δωμάτιο της, αμφισβητώντας παράλληλα την ιατρική αυθεντία των ανδρικών θεσμών που προσπαθούν να ελέγξουν και να ορίσουν τη γυναίκα ως ασθενή.

Η αποτύπωση του τραυματισμένου εαυτού της, η ανατροπή της αναπαράστασης του γυναικείου σώματος ως αντικείμενο ανδρικών φαντασιώσεων, το πείσμα και η επιμονή της να υπερβεί τη σωματική της αναπηρία, η σύγκρουση με το πατριαρχικό κοινωνικό περιβάλλον και η απόκλισή της από παραδοσιακές συμβάσεις έκαναν τη Φρίντα Κάλο πρότυπο για τα γυναικεία κινήματα, ενώ η επίδραση που είχε το έργο της φαίνεται μέχρι σήμερα.

Προς το τέλος της ζωής της, χωρίς η πολιτική της στράτευση να έχει υποχωρήσει στο ελάχιστο, έπαιρνε μέρος σε συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας για το πραξικόπημα στην Ουρουγουάη κι έγραφε: «Ανησυχώ πολύ για τη ζωγραφική μου. Κυρίως γιατί θα ήθελα να τη μετατρέψω σε κάτι χρήσιμο. Μέχρι τώρα το μόνο που έχω καταφέρει είναι να φτιάχνω εικόνες του εαυτού μου… Πρέπει να επιστρατεύσω όλες μου τις δυνάμεις ώστε το μόνο θετικό πράγμα που μου επιτρέπει η αρρώστια να κάνω, έστω και για λίγο να χρησιμεύσει και στην Επανάσταση. Αυτός είναι ο μόνος αληθινός λόγος για να ζήσω.»

self-portrait-along-the-boarder-line-between-mexico-and-the-united-states

Λίγο πριν πεθάνει, το 1954 σε ηλικία 47 ετών, εν μέσω μιας δραματικής επιδείνωσης της υγείας της, γράφει στο ημερολόγιο της: «Ελπίζω το τέλος να είναι χαρούμενο-κι ελπίζω να μην επιστρέψω ποτέ».

[1] Ριβέρα, Ντ, Η Φρίντα Κάλο και η Μεξικανική Τέχνη, 1943

[2] Αδάμπα, Β, Οι Αυτοπροσωπογραφίες της Φρίντα Κάλο, Μαρξιστική Φωνή τ.91, 2010

Πηγή: encuentro

 

Όταν έρχονταν οι Μάγισσες

tumblr_n0t1zaivwa1qdcvfso1_1280

Διαμαρτυρία μπροστά από το Ομοσπονδιακό Κτήριο στο Σικάγο, 31 Οκτώβρη 1969

της Δήμητρας Σπανού

Από όλες τις φεμινιστικές ομάδες του δεύτερου κύματος κατά τη δεκαετία 1960 και 1970, καμία ομάδα δεν φαίνεται να είχε περάσει τόσο ωραία όσο η ομάδα WITCH – Women’s International Terrorist Conspiracy from Hell· σε ελεύθερη απόδοση, Διεθνής Τρομοκρατική Συνωμοσία Γυναικών από την Κόλαση.

Στην πραγματικότητα δεν ήταν μια μόνο ομάδα, αλλά αρκετές μικρότερες, αυτόνομες και αλληλοσυνδεδεμένες, που είχαν ως στόχο να κάνουν δράσεις. Συγκροτήθηκαν ανήμερα του Halloween το 1968 στη Νέα Υόρκη. Προέρχονταν από τις σοσιαλίστριες φεμινίστριες, ήταν αντικαπιταλίστριες και επεδίωκαν τη σύνδεση με τα υπόλοιπα κινήματα της περιόδου. Ξεχώριζαν, λόγω της περιβολής και του τρόπου διαμαρτυρίας. Τα μέλη, ντυμένα με μαύρα κουστούμια του Halloween και βαμμένα άσπρα πρόσωπα, διαμαρτύρονταν ουρλιάζοντας και ρίχνοντας «κατάρες» στους εχθρούς των γυναικών και του λαού.

Η πρώτη τους δράση το 1968 ήταν μια πορεία ενάντια στη Wall Street, με σκοπό να «καταραστούν» τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα. Ακριβώς επειδή οι δράσεις τους ήταν εύκολες, δεν χρειάζονταν πολύ κόσμο και ήταν ταυτόχρονα διασκεδαστικές και πολιτικές, σύντομα δημιουργήθηκαν νέες ομάδες σε άλλες πόλεις. Οι στόχοι τους ποικίλαν, από καλλιστεία και εκθέσεις με νυφικά (σε μια από αυτές φώναζαν μεταξύ άλλων το αμίμητο «here comes the slaves/off to their graves» – «ιδού έρχονται οι σκλάβες/βαδίζουν προς τους τάφους τους») μέχρι και την ορκωμοσία του προέδρου Νίξον και διαμαρτυρίες μπροστά από κυβερνητικά κτήρια ή οικονομικά ιδρύματα.

This slideshow requires JavaScript.

Τι εμποδίζει την ισότητα των φύλων;

blackdotpatternsample

των Laura Tyson και Jeni Klugman για το Project Syndicate

Πριν ένα χρόνο, τα Ηνωμένα Έθνη ενέκριναν τους 17 Στόχους Βιώσιμης Ανάπτυξης (ΣΒΑ), ένας από τους οποίους στοχεύει στην ουσιαστική ισότητα των φύλων μέχρι το 2030. Η ενίσχυση γυναικών και κοριτσιών είναι ηθικώς σωστό και οικονομικώς έξυπνο. Πολλές πρόσφατες έρευνες επιβεβαιώνουν ότι υπάρχει ουσιαστικό οικονομικό κόστος και κόστος στην ανθρώπινη ανάπτυξη που σχετίζεται με διαβρωτικές και έντονες διαφορές μεταξύ των φύλων σε οικονομικές ευκαιρίες και καταλήξεις

Μια πρόσφατη έκθεση της Επιτροπής Υψηλού Επιπέδου του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, την οποία έχουμε συγγράψει, προσδιορίζει δράσεις που κυβερνήσεις, επιχειρήσεις, μη-κυβερνητικές οργανώσεις και πολυμερείς αναπτυξιακοί οργανισμοί μπορούν να αναλάβουν τώρα, ώστε να μειώσουν αυτήν τη διαφορά μεταξύ των φύλων και να επιταχύνουν την εξέλιξη προς την επίτευξη του γενικού στόχου των ΣΒΑ για μια οικονομική ανάπτυξη χωρίς περιορισμούς. Η έκθεση δείχνει ότι μεγαλύτερη ισότητα μεταξύ των φύλων σε μια χώρα συνδέεται με καλύτερη εκπαίδευση και υγεία, υψηλότερο κατά κεφαλήν εισόδημα, πιο γρήγορη και πιο καθολική οικονομική ανάπτυξη και μεγαλύτερη διεθνής ανταγωνιστικότητα.

Μια ευρέως αναφερόμενη έρευνα του Παγκόσμιου Ινστιτούτου ΜακΚίνσεϊ βρήκε ότι η μείωση των ανισοτήτων μεταξύ των φύλων στα ποσοστά απασχόλησης, στη μερική αντί της πλήρους απασχόλησης και στην κατανομή της απασχόλησης θα προσέθετε 12-25% στο παγκόσμιο ΑΕΠ ως το 2025. Άλλες έρευνες, χρησιμοποιώντας μια ποικιλία μεθοδολογιών, βρίσκουν παρόμοια αναμενόμενα κέρδη, ιδίως σε χώρες με χαμηλά ποσοστά γονιμότητας, όπως η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα και η Γερμανία και σε χώρες (για παράδειγμα στον Περσικό Κόλπο) με χαμηλά ποσοστά συμμετοχής των γυναικών στο εργατικό δυναμικό.

Στην περίπτωση των επιχειρήσεων, η ισότητα των φύλων είναι επίσης επιτακτική, γιατί οι γυναίκες συμβάλλουν σημαντικά σε όλα τα τμήματα της αλυσίδας αξίας. Η έκθεση των Ηνωμένων Εθνών αναφέρει πολυάριθμα οφέλη για τις εταιρείες που έχουν επιδιώξει την ισότητα των φύλων στην απασχόληση, στην αμοιβή και στην ηγεσία, συμπεριλαμβανομένου της ικανότητας να προσελκύουν, να παρακινούν και να διατηρούν ταλαντούχους εργαζομένους και να λύνουν πολύπλοκα προβλήματα με πιο ποικιλόμορφες ομάδες. Διάφορες άλλες νέες μελέτες βρίσκουν επίσης ότι οι εταιρείες με περισσότερες γυναίκες στις ανώτατες ηγετικές θέσεις και σε θέσεις διοίκησης έχουν υψηλότερες οικονομικές αποδόσεις.

Πάνω από το 90% των κοριτσιών παγκοσμίως τελειώνουν το δημοτικό και πιο πολλές γυναίκες από ότι άνδρες αποφοιτούν τώρα από το πανεπιστήμιο στις περισσότερες χώρες. Ακόμα όμως, παρά αυτών των ωφελειών, παραμένουν μεγάλες διαφορές μεταξύ των φύλων σε όλα τα είδη εργασίας- είτε είναι επί πληρωμής είτε όχι, είτε είναι τυπική μορφή εργασίας είτε αδήλωτη, δημόσια ή ιδιωτική, γεωργική ή επιχειρηματική.

Παγκοσμίως, μόνο το 50% των γυναικών άνω των 15 βρίσκονται σε αμειβόμενη απασχόληση, σε σύγκριση με το 75% περίπου των ανδρών. Την ίδια στιγμή, οι γυναίκες κάνουν μη αμειβόμενες εργασίες τρεις φορές περισσότερο από ότι οι άνδρες. Όταν οι γυναίκες πληρώνονται, οι εργασίες τους τείνουν να αντικατοπτρίζουν στερεότυπα των φύλων και παρέχουν σχετικά χαμηλές αποδοχές, κακές συνθήκες εργασίας και περιορισμένες ευκαιρίες για πρόοδο στη σταδιοδρομία.

Ακόμα και όταν οι γυναίκες εκτελούν τις ίδιες ή ίσης αξίας δουλειές με τους άνδρες, πληρώνονται κατά μέσο όρο λιγότερο (αν και το μέγεθος της μισθολογικής διαφοράς ποικίλει σημαντικά ανά τον κόσμο). Οι γυναίκες υποεκπροσωπούνται σε θέσεις ηγεσίας, σε επιχειρήσεις και σε κυβερνήσεις. Και, σε σύγκριση με τις επιχειρήσεις που ανήκουν σε άνδρες, οι εταιρείες που ανήκουν σε γυναίκες είναι μικρότερες, προσλαμβάνουν λιγότερο προσωπικό και επικεντρώνονται σε τομείς με περιορισμένες ευκαιρίες για κέρδος και ανάπτυξη.

Η έκθεση των Ηνωμένων Εθνών προσδιορίζει τέσσερις κύριους και αλληλένδετους παράγοντες που εμποδίζουν την ισότητα των φύλων σε όλες τις μορφές εργασίας και σε όλα τα επίπεδα ανάπτυξης: δυσμενή κοινωνικά πρότυπα, νόμοι που εισάγουν διακρίσεις, ανεπαρκής νομική προστασία, διακρίσεις μεταξύ των φύλων στη μη αμειβόμενη οικιακή εργασία και στις υπηρεσίες φροντίδας και άνιση πρόσβαση σε ψηφιακά, οικονομικά και περιουσιακά στοιχεία.

Τα κοινωνικά πρότυπα καθορίζουν τα οικονομικά αποτελέσματα για τις γυναίκες με διάφορους τρόπους: διαμορφώνουν τις αποφάσεις των γυναικών σχετικά με τις επαγγελματικές και εκπαιδευτικές ευκαιρίες που θα επιδιώξουν· επηρεάζουν την κατανομή της μη αμειβόμενης οικιακής εργασίας και τους μισθούς στις επί πληρωμής υπηρεσίες φροντίδας όπως στην περίθαλψη και στη διδασκαλία, όπου απασχολείται ένα υψηλό ποσοστό γυναικών· και αντικατοπτρίζουν και ενισχύουν διακρίσεις που στηρίζονται σε στερεότυπα βάσει φύλου και έμμεσες προκαταλήψεις που περιορίζουν τις αμοιβές και τις προοπτικές προαγωγής των γυναικών.

Σε πολλές χώρες, δυσμενή κοινωνικά πρότυπα είναι κωδικοποιημένα σε νόμους που περιορίζουν τις επαγγελματικές επιλογές των γυναικών και τη δυνατότητά τους να αποκτήσουν διαβατήριο, να ταξιδέψουν εκτός της πατρίδας τους, να ξεκινήσουν επιχειρήσεις και να κατέχουν ή να κληρονομούν περιουσία. Μία πρόσφατη ανάλυση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου δείχνει ότι αυτό το είδος νόμιμης διάκρισης σχετίζεται με το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο των γυναικών, με το μεγαλύτερο μισθολογικό χάσμα μεταξύ των δύο φύλων και με τον λιγότερο αριθμό επιχειρήσεων που ανήκουν σε γυναίκες. Επίσης, σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, 103 χώρες δεν υποχρεώνουν νομικά την καταπολέμηση των διακρίσεων λόγω φύλου στην πρόσληψη και 101 δεν απαιτούν ίση αμοιβή για εργασία ίσης αξίας σε δουλειές του επίσημου τομέα.

Εκατοντάδες εκατομμύρια γυναίκες δουλεύουν άτυπα, χωρίς καμία προστασία, ούτε νομική ούτε πρακτική, των κοινωνικών και εργασιακών τους δικαιωμάτων. Στην Ινδία για παράδειγμα, περίπου 120 εκατομμύρια γυναίκες (γύρω στο 95% των γυναικών σε αμειβόμενη απασχόληση) δουλεύουν άτυπα, όπως και περίπου 12 εκατομμύρια γυναίκες στο Μεξικό (γύρω στο 60% των εργαζόμενων γυναικών). Οι άνθρωποι που δουλεύουν άτυπα συχνά δεν έχουν τη φωνή να απαιτήσουν καλύτερες συνθήκες εργασίας ή μισθό και αυτό ισχύει ιδίως για τις γυναίκες, που αντιμετωπίζουν και σεξουαλική παρενόχληση, βία και περιορισμούς στα δικαιώματα αναπαραγωγής τους.

Οι μεγάλες ανισότητες μεταξύ των φύλων στη μη αμειβόμενη εργασία και στην παροχή φροντίδας είναι ένας βασικός παράγοντας για τις μειωμένες οικονομικές ευκαιρίες των γυναικών. Η οικιακή εργασία και οι ευθύνες φροντίδας των γυναικών αντικατοπτρίζονται σε μια μεγάλη «χρηματική ποινή μητρότητας». Ανά τον κόσμο, γυναίκες με εξαρτώμενα παιδιά κερδίζουν, κατά μέσο όρο, λιγότερα από τις γυναίκες χωρίς εξαρτώμενα παιδιά και λιγότερα από τους πατεράδες με αντίστοιχα οικογενειακά και επαγγελματικά χαρακτηριστικά. Στην πραγματικότητα, υπάρχουν κάποια αποδεικτικά στοιχεία «πρόσθετης αμοιβής πατρότητας»- μια θετική σχέση μεταξύ του μισθού ενός άνδρα και του αριθμού των παιδιών του.

Η μείωση και η ανακατανομή του χρόνου που χρειάζεται για μη αμειβόμενες υποχρεώσεις φροντίδας απαιτεί επενδύσεις και στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα- στις υποδομές, σε προσιτές υπηρεσίας φροντίδας, στην προσχολική εκπαίδευση, στην οικογενειακή άδεια και σε εργασιακούς χώρους φιλικούς προς την οικογένεια. Τέτοιες επενδύσεις είναι προς όφελος όχι μόνο για τα άτομα και τις οικογένειες, αλλά και για τις επιχειρήσεις και την οικονομία ως σύνολο, γιατί αυξάνουν τα ποσοστά συμμετοχής και παραγωγικότητας της γυναικείας εργατικής δύναμης, δημιουργούν αμειβόμενες θέσεις εργασίας στις υπηρεσίες φροντίδας και βελτιώνουν τη σχολική επίδοση των παιδιών, ενισχύοντας το μελλοντικό μορφωτικό επίπεδο και την παραγωγικότητά τους.

Με βάση στοιχεία από όλον τον κόσμο, η έκθεση των Ηνωμένων Εθνών παρέχει πολυάριθμα παραδείγματα από αποδεδειγμένα και πιθανά μέτρα για να αντιμετωπιστούν οι περιορισμοί στις οικονομικές ευκαιρίες των γυναικών. Στη φετινή ετήσια συνεδρίαση της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ, ηγέτες του κόσμου επεδίωξαν πολιτικές για να προωθήσουν μια πιο γρήγορη και πιο καθολική ανάπτυξη. Θα έκαναν καλά να φέρουν την ισότητα των φύλων σε πρώτη προτεραιότητα.

Πηγή: The Press Project

Μετάφραση για το TPP: Νικολέττα Αλεξανδρή

Η αποκάλυψη της ταυτότητας της Έλενας Φεράντε: ερευνητική δημοσιογραφία ή βίαιο ξεγύμνωμα;

accocella-elena-ferrantes-new-book

της Ιουλίας Λειβαδίτη

Πριν μερικές εβδομάδες δημοσιεύθηκε η έρευνα του δημοσιογράφου Claudio Gatti στο the New York Review of Books (με ταυτόχρονη αναδημοσίευση σε άλλες τρεις εφημερίδες σε Ιταλία, Γερμανία και Γαλλία) σχετικά με την ταυτότητα της Ιταλίδας συγγραφέα Elena Ferrante. Η Φεράντε γνωρίζει παγκόσμια επιτυχία και κριτική αναγνώριση τα τελευταία χρόνια με τα βιβλία της γνωστά ως «Ναπολιτάνικη Τετραλογία». To πρώτο βιβλίο, Η υπέροχη φίλη μου κυκλοφόρησε το 2011 (πρόσφατα και μεταφράστηκε και στα ελληνικά) και το τελευταίο, The Story of the Lost Child μόλις πέρσι.

Το παγκόσμιο ενδιαφέρον για τη Φεράντε, η οποία έχει δηλώσει επανειλημμένως ότι αυτό το όνομα είναι ένα ψευδώνυμο, ότι επιθυμεί να κρατήσει την ταυτότητα της μυστική και να μιλάει κυρίως μέσα από τα βιβλία της, είχε φτάσει στο ζενίθ του όταν δημοσιεύθηκε η έρευνα που αποκαλύπτει ποια πραγματικά είναι.

Όποιος έχει διαβάσει το άρθρο του Ιταλού δημοσιογράφου όπως δημοσιεύθηκε στα αγγλικά, εκτός από τη βαρεμάρα που θα τον κατακλύσει από την ατέρμονη παράθεση αριθμών και οικονομικών συναλλαγών, δεν μπορεί παρά να απορήσει με την κακεντρέχεια και τη σχεδόν απροκάλυπτη απαξίωση του δημοσιογράφου για το πρόσωπο της Φεράντε.

Το ότι το μεγαλύτερο μέρος του άρθρου αναλώνεται σε οικονομικά στοιχεία, λες και επρόκειτο για την αποκάλυψη των μυστικών εισοδημάτων κάποιου μαφιόζου, είναι αποκαλυπτικό κατά τη γνώμη μου όχι μόνο της κατάφορης παράβασης προσωπικών δεδομένων στην οποία προέβη ο δημοσιογράφος, αλλά αυτής της πολύ ιδιαίτερης αντιπάθειας που προκαλούν οι γυναίκες που έχουν πετύχει χάρη στο ταλέντο τους. Εντάξει, ίσως κάποιες γυναίκες είναι έξυπνες, μπορεί να κάνουν κάποια δευτερεύουσα επιστημονική ανακάλυψη, ίσως και κάποιες έχουν ταλέντο για να φτιάξουν ένα αξιόλογο έργο τέχνης. Αλλά «αριστούργημα»; Το οποίο απέφερε και τρελά λεφτά; Οποίο θράσος. Είναι τόσο εμφανής η εμμονή με τα λεφτά και η ζηλοφθονία του Gatti, που θα ήταν αστεία, αν δεν ήταν τοξική. Ο δημοσιογράφος καταγράφει τα κέρδη της Φεράντε από τις πωλήσεις των βιβλίων της σαν να είναι κατηγορητήριο: λες και τα έκλεψε από κανέναν ή δεν τα δηλώνει την εφορία ή δεν ήταν αναμενόμενο ένα τόσο πετυχημένο διεθνές μπεστ σέλλερ να έχει αποφέρει πολλά λεφτά. Παρακαλώ να μου βρείτε έναν άντρα, από τους πολλούς, πάρα πολλούς υπερ-επιτυχημένους, υπέρ-πλούσιους συγγραφείς, για τον οποίον να έχει διατυπωθεί τέτοιου τύπου δημόσιο κατηγορητήριο για την επιτυχία του.

Πέρα από το κόλλημα με τα λεφτά, ακόμα πιο θλιβερό είναι το κεντρικό επιχείρημα του δημοσιογράφου για το τι του δίνει το δικαίωμα να αποκαλύψει την ταυτότητα της  συγγραφέα: «Ανακοινώνοντας ότι θα πει ψέματα για την ταυτότητα της αν χρειαστεί, η Φεράντε κατά κάποιο τρόπο έχει απωλέσει το δικαίωμα της να εξαφανιστεί πίσω από τα βιβλία της». Συγγνώμη, τι; Αυτό ως επιχείρημα δεν έχει καν λογικό νόημα, δεν υπάρχει καμία απολύτως σύνδεση μεταξύ της υπόθεσης και του συμπεράσματος. Το ένα δεν οδηγεί στο άλλο με καμία λογική εκτός αν… εκτός αν χρησιμοποιήσεις την λογική του «με προκάλεσε, άρα τα θελε» που είναι πάνω-κάτω αυτό που θέλει να πει ο δημοσιογράφος αλλά κάπως πιο συγκαλυμμένα.

Για να διαλυθεί και κάθε αμφιβολία για τον σεξισμό του δημοσιογράφου, διάσπαρτες μέσα στο κείμενο είναι μπηχτές ότι τα βιβλία της Φεράντε τα έγραψε αν όχι εξολοκλήρου, τότε εν μέρει, ο σύζυγος της, γιατί αυτός έζησε στη Νάπολη και όχι αυτή, γιατί αυτός είναι συγγραφέας ενώ αυτή μια ταπεινή μεταφράστρια, γιατί ένας υπολογιστής διέγνωσε μια μεγάλη πιθανότητα τα γραπτά της να είναι του συζύγου-συγγραφέα (και εδώ όσοι έχουν μια ιδέα από τεχνητή νοημοσύνη γελάνε). Αν η Φεράντε ήταν άντρας, η σύντροφός του θα ήταν η πιστή του μούσα και η έμπνευσή του. Άντε να υπέθετε κάποιος ότι του είχε δακτυλογραφήσει κάτι και του μαγείρευε ενώ αυτός βυθιζόταν στο γράψιμο. Τώρα που είναι γυναίκα, ο σύντροφός της είναι τουλάχιστον Πυγμαλίωνας, αν όχι ο ουσιαστικός δημιουργός του έργου της.

Και εδώ βρίσκεται η ουσία του θέματος: ο πατριαρχικός νους (που είναι και αντρικός και γυναικείος) δεν μπορεί να δει τις γυναίκες ως αυθεντικούς δημιουργούς σπουδαίων έργων τέχνης και εξοργίζεται ακόμα περισσότερο όταν αυτές οι γυναίκες διεκδικούν δυναμικά το δικαίωμα να επικοινωνήσουν την τέχνη τους με τον δικό τους τρόπο, μέσω της ανωνυμίας στην προκειμένη περίπτωση.

Η πατριαρχία λειτουργεί έτσι, που ό,τι και να αποκαλυπτόταν για την Φεράντε, θα έβγαινε χαμένη: Αν ήταν όντως από λαϊκή οικογένεια της Νάπολης, θα έλεγαν όλοι ότι το βιβλίο της είναι μια απλή αυτοβιογραφική, ημερολογιακή εξομολόγηση, το μοναδικό είδος γραφής στο οποίο θεωρείται ότι μπορούν να προσφέρουν κάτι οι γυναίκες.

Τώρα που η Φεράντε τελικά δεν είναι από λαϊκή οικογένεια της Νάπολης και είναι κόρη σχετικά ευκατάστατης οικογένειας, που μάλιστα έχει γίνει ακόμα πιο πλούσια από τα βιβλία της;; Ωιμέ!! Τι προδοσία στα αγνά λογοτεχνικά μας αισθήματα!! Ευτυχώς ήταν εδώ ο ηρωικός μας δημοσιογράφος και μας έσωσε από την πλάνη.

Η Φεράντε δεν είναι μόνο μια γυναίκα συγγραφέας, αλλά μια φεμινίστρια συγγραφέας, που γράφει στα βιβλία της με συγκλονιστική ειλικρίνεια για την γυναικεία φιλία, την αντικειμενοποιήση των έφηβων κοριτσιών, τη σεξουαλική αφύπνιση, τον γάμο, τη συζυγική κακοποίηση, τον έρωτα, τον σεξισμό στη δουλειά, τη μητρότητα, τη μοναξιά, την ερωτική απογοήτευση, τι σημαίνει για μια γυναίκα να γερνάει και τόσα άλλα… Για να μη πω για την εξιστόρηση του φεμινιστικού κινήματος του 1960 και 1970 στην Ιταλία. Για να μη πω για την μοναδική φορά που διάβασα να περιγράφεται η γυναικεία φιλία με όλη τη δύναμη και την απίστευτη βαρύτητα που έχει. Για την πρώτη φορά που ειπώθηκε ανοιχτά η αλήθεια, που έχω ζήσει εγώ τουλάχιστον, ότι διαχρονικά, το σημαντικότερο πρόσωπο στη ζωή μου δεν είναι ο εκάστοτε σύντροφός μου, αλλά η καλύτερη μου φίλη.

Όταν κάποιος μου είχε πρωτοπεί ότι το Φεράντε ήταν ψευδώνυμο (δεν είχα ιδέα) και ότι κάποιοι λένε ότι είναι άντρας, η αντίδραση μου ήταν αυθόρμητη: δεν υπάρχει η παραμικρή, ελαχιστότατη περίπτωση να έχει γράψει άντρας αυτά τα βιβλία. Πέραν τούτου, η Φεράντε δεν περιγράφει απλώς με ωμότητα και ακρίβεια γυναικείες εμπειρίες: έχει αναστοχαστεί πάνω σε αυτές και πάνω στον φεμινισμό. Μιλάει για την ανάγκη να εφεύρουμε μια νέα γλώσσα για να μιλήσουμε για εμάς, γιατί η γλώσσα που χρησιμοποιούμε  είναι αντρική και δεν αρκεί. Μιλάει για την ανάγκη να ξαναεφεύρουμε τον εαυτό μας πέρα από το αντρικό βλέμμα. Πόσο τραγικά ειρωνικό (και αναμενόμενο) ότι κάποιος άντρας θα της στερούσε το δικαίωμα να ξαναεφεύρει τον εαυτό της.

Και επειδή η Jeanette Winterson στο σχετικό άρθρο της στη Γκάρντιαν τα λέει πολύ καλύτερα από εμένα:

«Το ξεγύμνωμα και η διαπόμπευση της Έλενας Φεράντε είναι μια βίαιη και χοντροκομμένη πράξη. Δημιουργικά μπορεί να την καταστρέψει (έχει πει ότι δεν μπορεί να γράψει χωρίς την ανωνυμία της), οπότε είναι και μια κακόβουλη πράξη. Δικαίως, ανά τον κόσμο, οι περισσότεροι άνθρωποι φαίνεται να είναι αηδιασμένοι από αυτό που συνέβη.

Υπάρχει ένα δοκίμιο του TS Eliot από το 1919 που ονομάζεται Παράδοση και το ατομικό ταλέντο. Μιλάει για τον εαυτό –και πως η δημιουργική δουλειά είναι ένα είδος απόδρασης από τον εαυτό. Είναι αυτό το Εγώ μη-Εγώ που είναι δύσκολο να εξηγηθεί. Χάνεις τον εαυτό σου, κι όμως είσαι πιο ξεκάθαρα ο εαυτός σου κατά την πράξη της δημιουργίας.

Η Φεράντε διεκδίκησε την ελευθερία του Εγώ μη-Εγώ. Ελπίζω ότι θα δει, εν καιρώ, ότι κανείς δεν μπορεί να της πάρει αυτή την ελευθερία με τη βία, όπως προσπάθησε ο Gatti. Είναι δικαίωμα της να την διεκδικήσει, δικαίωμά της να την κρατήσει. Όποια και να είναι, θα είναι πάντα η Έλενα Φεράντε.»