Subscribe via RSS Feed

Βαθύ κόκκινο ή Σεξισμός βαθύς;

revolution_fem

του Φύλου Συκής

Πουριτανή χωρίς το “ρι”, δηλαδή πουτάνα αποκάλεσε μια αναγνώστρια με την οποία διαφωνούσε περί ενός θρησκευτικού άρθρου που είχε ανεβάσει στην ιστοσελίδα του, ο διαχειριστής της ιστοσελίδας “Βαθύ Κόκκινο” Γιώργος Γιαννακέλλης (εδώ το λινκ για το ποστ στις 19 Αυγούστου). Αυτή τη φορά χρήστριες/ες του φέησμπουκ δεν άφησαν αναπάντητη τη σεξιστική συμπεριφορά του διαχειριστή που δηλώνει κατά τ’ άλλα αριστερός και επαναστάτης.

Όταν μάλιστα του είπε κάποιος απλώς να ζητήσει συγνώμη για τον χαρακτηρισμό, αντί να τα μαζέψει και να κάνει αυτοκριτική, απέδωσε την κριτική σε… ψυχανωμαλία.

Όχι μόνο σεξιστής δηλαδή, αλλά και ψυχοφοβικός.

Να ανοίξουμε γι’ άλλη μια φορά το θέμα της πουτάνας; Σοβαρά, ακόμα να λυθεί εντός της Αριστεράς αυτό;

Ως πότε θα γίνονται ανεκτές σεξιστικές πρακτικές, όπως του δημόσιου σεξιστικού λόγου από ανθρώπους που συστήνονται ως αριστεροί;

 

Η αστυνομία επιστρέφει στις παραλίες για έλεγχο του γυναικείου σώματος

123

1966 στις γαλλικές παραλίες “Ντυθείτε κυρία μου, αυτό απαγορεύεται” 

2016 στις γαλλικές παραλίες “Γδυθείτε κυρία μου, αυτό απαγορεύεται”

 

της Λίνας Φιλοπούλου

Πριν μερικές δεκαετίες μια γυναίκα θα μπορούσε να τιμωρηθεί σε μια σειρά από χώρες επειδή φορούσε μπικίνι. Στην Ισπανία του Φράνκο ακόμα μέχρι και τη δεκαετία του ’70 η αστυνομία μπορούσε να σημαδεύσει μια γυναίκα με όπλο επειδή δεν είχε αρκετά σημεία του σώματός της καλυμμένα.

Και φτάνουμε στο σήμερα, όπου τίποτα δεν έχει αλλάξει σε σχέση με τον έλεγχο πάνω στο γυναικείο σώμα. Η αστυνομία επιστρέφει στις παραλίες, αυτή τη φορά στη Γαλλία, για να απαγορεύσει στις μουσουλμάνες γυναίκες να καλύπτουν το σώμα τους με μπουρκίνι. Μια ακόμα επιβολή και έλεγχος πάνω στο γυναικείο σώμα που αυτή τη φορά στοχοποιεί τις μουσουλμάνες γυναίκες. Ας θυμηθούμε ποια ακριβώς ήταν τα αποτελέσματα των αντίστοιχων ενεργειών του γαλλικού κράτους, όταν πριν μερικά χρόνια είχε απαγορεύσει τη μαντίλα στα σχολεία. Ότι οι γυναίκες δεν φορούσαν πια μαντίλα ή ότι αποθαρρύνθηκαν από το να πηγαίνουν σχολείο;

Η πρόσφατη απαγόρευση του μπουρκίνι είχε ως συνέπεια τις εικόνες ένοπλων αστυνομικών που περικυκλώνουν μια μουσουλμάνα γυναίκα με μπουρκίνι στην παραλία της κοσμοπολίτικης Νίκαιας και την αναγκάζουν να γδυθεί δημόσια, εξευτελίζοντάς την μπροστά στα παιδιά της αλλά και μπροστά στο τουλάχιστον αδιάφορο, αν όχι εχθρικό, κοινό που ενίοτε επιδοκίμαζε αυτή την ενέργεια της αστυνομίας, μιας και το μπουρκίνι θεωρείται ότι έχει θρησκευτική συνδήλωση.

Αν και πολλοί φυσικά δεν παραλείπουν να μιλάνε για τα δικαιώματα και την ισότητα των γυναικών και την έγνοια τους τάχα για την απελευθέρωσή τους από μια καταπιεστική, πατριαρχική κουλτούρα, στην πραγματικότητα πρόκειται για καθαρά κρατικό ρατσισμό και ισλαμοφοβία, ανταποκρινόμενο στο αίτημα πολιτών για περισσότερη ασφάλεια μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στη χώρα και την πιο πρόσφατη στη Νίκαια.

Και είναι τουλάχιστον υποκρισία να μιλάνε για ισότητα εκείνοι, οι οποίοι δεν ασχολούνται καν με το θεσμικό σεξισμό και την καταπίεση των γυναικών, οπότε όλη αυτή η συζήτηση αποτελεί περισσότερο μια δικαιολογία για να ενθαρρυνθεί η ισλαμοφοβία, ο ρατσιμός και ο φασισμός ενισχύοντας την ακροδεξιά ατζέντα. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι λίγους μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, υιοθετείται ήδη από μια σειρά δημάρχους η ακροδεξιά ατζέντα ενισχύοντας ακόμα περισσότερο το Εθνικό Μέτωπο της Μαρί Λεπέν.

Για τους παραπάνω λόγους είναι απολύτως κρίσιμο να αντισταθούμε ξεκάθαρα στην απαγόρευση του μπουρκίνι και τη δαιμονοποίηση που τη συνοδεύει και να σταθούμε αλληλέγγυες σε αυτές τις γυναίκες. Επειδή η πατριαρχία είναι καθολική και η μοίρα όλων των γυναικών είναι συνυφασμένη. Γνωρίζουμε επίσης πολύ καλά από την πρόσφατη ιστορία που μπορεί να οδηγήσει την Ευρώπη ο ρατσισμός. Ας μην αφήσουμε την ιστορία να επαναληφθεί.

 

Διαβάστε ακόμα

Απαγόρευση του μπουρκίνι στις Κάννες: τα γυναικεία σώματα και πάλι στο στόχαστρο

Το hashtag #FatSideStories ενθαρρύνει τις γυναίκες να μιλήσουν για το Body shaming

Fat-Fem

της Esra Dogan

Είτε είμαστε χοντρές ή λεπτές, ψηλές ή κοντές, ως γυναίκες καλούμαστε να συμμορφωνόμαστε συνεχώς με τα πρότυπα ομορφίας. Άμα δεν καταφέρουμε να φέρουμε το σώμα μας στην αποδεκτή μορφή, θα υπάρξει η σίγουρη συνέπεια της αποδοκιμασίας. Αναμφισβήτητα αυτές που πλήγωνται περισσότερο –κυριολεκτικά, μιας και σχεδόν πάντα υπάρχουν ψυχολογικές, κοινωνικές και καμιά φορά ακόμα και οικονομικές επιπτώσεις- είναι οι πιο παχιές γυναίκες. Έχουμε άραγε ακούσει αρκετές από τις πολλές ιστορίες αυτών των γυναικών, που ακούνε συνεχώς ότι πρέπει να αδυνατίσουν προκειμένου να ικανοποιήσουν την αισθητική τρίτων;

Τις δύο τελευταίες βδομάδες, χιλιάδες γυναίκες παγκοσμίως χρησιμοποιούν τα social media και το hashtag #FatSideStories για να μοιραστούν τις ιστορίες τους, φωτίζοντας την καθημερινή συλλογική εμπειρία του fatshaming, που σπάνια συζητιέται. Το hashtag ξεκίνησε η χρήστρια του twitter Your Fat Friend (@yrfatfriend), καλώντας τις «έτερες χοντρές» να μοιραστούν εμπειρίες από τις σχέσεις τους και την ερωτική τους ζωή.

Έκτοτε, μέσω του #FatSideStories, έχει ανοίξει μια ειλικρινής συζήτηση για το πως η ιδιότητα τους ως παχιές ή χοντρές, έχει επηρεάσει γυναίκες τόσο στις σεξουαλικές και συναισθηματικές τους σχέσεις όσο και σε όλα σχεδόν τα πεδία της ζωής τους. Σχόλια που άκουσαν σε ραντεβού, από φίλους, συγγενείς, συναδέλφους, ακόμα και από γιατρούς αποκαλύπτουν την σκληρότητα που αντιμετωπίζουν και την μάχη τους με καταπιεστικές συμπεριφορές αστυνόμευσης του γυναικείου σώματος.

fatphobia

Ακολουθούν κάποια από αυτά τα tweets, με τα οποία όλες μπορούμε να ταυτιστούμε κάπου:

Το να σου λένε «δεν είσαι χοντρή, είσαι όμορφη», λες και το ένα αποκλείει το άλλο (Payton Quinn)

Το να μην μπορείς να σταματήσεις να σκέφτεσαι πως όποτε κάποιος/α σου δείχνει ερωτικό ενδιαφέρον, το κάνει ως αστείο εις βάρος σου (Mensa)

Ένας ωραίος άντρας που σου λέει ότι σε θέλει αλλά δεν μπορεί να είναι μαζί σου γιατί είσαι χοντρή και δεν θέλει να το μάθουν οι φίλοι του(Kitty Rambles A Lot)

Όταν κάποιος σου λέει «μ αρέσουν τα παχιά κορίτσια», λες και πρέπει να τον χειροκροτήσεις;;; (Alysse Dalessandro)

Όταν ο σύντροφος σου σου λέει πως δεν μπορείς να είσαι από πάνω στο σεξ γιατί είσαι χοντρή και θα τον σκοτώσεις (a+j&j)

Να μου λένε ότι «έπιασα την καλή» επειδή ο άντρας μου είναι αδύνατος κι ωραίος και κατά κάποιο τρόπο τον «εγκλώβισα» επειδή είμαι χοντρή (Kitty Rambles A Lot)

Να περιμένουν όλοι ότι θα λέω πάντα ναι επειδή το να είσαι χοντρή σημαίνει πως δεν σε παίρνει να έχεις κριτίριο (Hayden)

Ο πατέρας μου μού λέει στην ψύχρα ότι κανείς δεν θα με αγαπήσει αν δεν αδυνατίσω. (Mean fat girl)

Το να χρειάζεσαι μια ολόκληρη μέρα να προετοιμαστείς ψυχολογικά πριν φορέσεις σορτσάκι ή φούστα. (Vidushi)

«Είσαι μακράν η καλύτερη ηθοποιός που ‘χω δει αλλά δεν θα σε προσλάβω. Μην ξανάρθεις αν δεν χάσεις 10kg» (Donna Lynne Champlin)

Μου είχε πει ένα παλιό αφεντικό πως πρέπει να φροντίσω την εμφάνιση μου αλλιώς δεν θα πάρω προαγωγή (Amy Gaskins)

Το να φοβάσαι να φας μπροστά σε κόσμο σε δημόσιους χώρους (ambs)

Γελάνε όταν τρως σαλάτα («ποιόν πας να κοροϊδέψεις;») και γελάνε όταν τρως μπέργκερς («άραγε πως κατάντησε έτσι;») (Mary Sweet)

Ο κόσμος δεν ενδιαφέρεται για την υγεία σου, γιατί όταν χάνεις βάρος λένε «είσαι ωραία» κι όχι «τώρα είσαι υγειής» (Azula)

Το να αναβάλεις ιατρικά ραντεβού επειδή δεν αντέχεις ν ακούσεις άλλο κήρυγμα για το βάρος σου (Steph Brown)

Πήγα στον γιατρό με βήχα και δύσπνοια, μου ‘πε πως φταίει που είμαι χοντρή. Τελικά είχα βρογχίτιδα (MistyNC)

Πηγαίνεις σε ψυχοθεραπευτή για ζήτημα ψυχικής υγείας… «Έχεις σκεφτεί να χάσεις βάρος;» (bad gal teetee ariel)

Το να αναφέρεται το πάχος μου ακόμα και στον δερματολόγο (olivia)

Έχασα 15kg λόγω κατάθλιψης και πνευμονίας. Ο γιατρός μου είπε να συνεχίσω έτσι (Teresa Walstrum)

Λοιπόν, αυτό μάλλον είναι το πιο προβοκατόρικο πράγμα που tweetάρω αυτή τη βδομάδα. Δεν.Πειράζει.Αν.Είσαι.Χοντρή  (@sweden / Ellen)

 

Ναι, το body-shaming μας επηρεάζει όλες, ανεξαρτήτως βιολογικού και κοινωνικού φύλου, παρόλα αυτά δεν μπορούμε να αγνοήσουμε την έντονη μισογύνικη τάση του να στρέφεται κυρίως εναντίον παχύτερων γυναικών. Στην πραγματικότητα είναι ξεκάθαρο πως στα πλαίσια μιας πατριαρχικής κοινωνίας, που χωρίς ενδοιασμούς παρουσιάζει το γυναικείο σώμα σαν αγαθό προς κατανάλωση και τέρψη των αντρών, το bodyshaming δεν είναι τίποτα λιγότερο από άλλο ένα όργανο καταπίεσης και ελέγχου των γυναικών. Δεν είναι τα γυναικεία σώματα πολύ μεγάλα, αλλά ο μισογυνισμός της κοινωνίας μας.

 

Διαβάστε ακόμα

Σημείωση για τον μήνα Ιούλιο ή Πόσα κιλά ζυγίζει η καταπίεση;

Δώσε φωνή στην τρανς γυναίκα #HandeKader

hande1

της Esra Dogan

#HandeKader #HandeKadereSesVer*

Με λένε Hande. Είμαι τρανσέξουαλ γυναίκα, που ήμουν αρκετά άτυχη ώστε να ζω σε έναν τόσο άδικο κόσμο και να παλεύω σε μια τέτοια χώρα που θέλει να καταπιέσει το σώμα μου, να πολιτικοποιήσει την ύπαρξή μου και να μου αφαιρέσει τη φωνή.

Αλλά δεν τους επέτρεψα να με κάνουν να σωπάσω. Εδώ, σε αυτή τη φωτογραφία, βαδίζω σταθερά στο gay parade στην Κωνσταντινούπολη. Κρατώ το κεφάλι μου ψηλά ακόμα και αν τα μάτια μου είναι γεμάτα δάκρυα. Η ίδια μου η ύπαρξη είναι μια μορφή αντίστασης στην κοινωνική και πολιτική καταστολή που με περιβάλλει.

Εργάζομαι στη βιομηχανία του σεξ, όπως και πολλές τρανς γυναίκες. Παρόλο που η κοινωνία έχει προσπαθήσει να με αποκλείσει περιφρονώντας τον τρόπο ζωής μου, στέκομαι εδώ αμφισβητώντας τις σεξουαλικές διακρίσεις εναντίον μου, απαιτώντας σεβασμό για το σώμα μου.

Τέλος τα δακρυγόνα, οι εκτοξευτήρες ύδατος, οι διώξεις για εμένα. Τέλος όλα τα χαμόγελα και τα δάκρυα για εμένα. Είμαι θύμα της υπερεκτιμημένης αρρενωπότητας που αναπτύχθηκε σε αυτήν την κοινωνία ως φρικτή ασθένεια, μέχρι που έγινε γάγγραινα. Είμαι θύμα των ηθικών σας αξιών που εξυπηρετούν τα πολιτικά συμφέροντα της πατριαρχικής εξουσίας, που εξέθρεψε το «μίσος» που με έκαψε ζωντανή.

Η δολοφονία μου δεν είναι απλή δολοφονία, είναι πολιτικό έγκλημα. Ο μισογυνισμός και η τρανσφοβία είναι τα τέρατα που με σκότωσαν εν ψυχρώ.

Κι όμως, δεν το βλέπεις; Είσαι εγώ και είμαι εσύ! Αν εσύ ακόμα αναπνέεις, τότε πώς μπορεί να έχω πεθάνει;

Ξέρω ότι οι νεκροί δεν μιλούν αλλά η σιωπή μου γίνεται η κραυγή μιας γυναίκας εκεί έξω, που πληκτρολογεί τις λέξεις αυτές γιατί θα μπορούσε να είναι στη θέση μου ή κατεβαίνει στους δρόμους με το όνομά μου στα χείλη της και έχει το κουράγιο να μετατρέψει το σώμα της σε ασπίδα στη μάχη της να απελευθερωθεί.

Ξέρω ότι οι νεκροί δεν μιλούν αλλά είμαι εσύ κι είσαι εγώ! Κι όταν ακούς τη σιωπή μου, τότε η φωνή μας γίνεται πιο δυνατή!

***

Στη μνήμη της Hande Kader, μιας νεαρής διεμφυλικής γυναίκας και πολιτικά ενεργής εργαζόμενης στη βιομηχανία του σεξ, της οποίας το νεκρό σώμα βρέθηκε στην άκρη ενός δρόμου την περασμένη εβδομάδα στην Κωνσταντινούπολη, αφού είχε δηλωθεί η εξαφάνισή της. Την τελευταία φορά που την είδαν έμπαινε στο αυτοκίνητο ενός πελάτη και σύντομα αποκαλύφθηκε ότι την έκαψαν ζωντανή. Είναι το τελευταίο θύμα σε μια σειρά εγκλημάτων μίσους ενάντια στην κοινότητα LGBTQ+ στην Τουρκία.

Ας μην ξεχνάμε ότι το ίδιο τέρας κρύβεται πίσω από τις επιθέσεις στο Ορλάντο, την αυτοκτονία της Emily και τον θάνατο της Hande.

Ας μην την ξεχάσουμε.

 

*Δώσε φωνή στην Hande Kader

 

Διαβάστε ακόμη

Η τρανσφοβία σκοτώνει: Πόσες Έμιλι ακόμα;

 

Απαγόρευση του μπουρκίνι στις Κάννες: τα γυναικεία σώματα και πάλι στο στόχαστρο

burkini2

της Δήμητρας Σπανού

Τα γυναικεία σώματα αποτελούν από ό,τι φαίνεται για άλλη μια φορά βολικό πιόνι στα σχέδια φανατισμένων πολιτικών.

Πριν λίγες μέρες ο δήμαρχος των Καννών Ντέιβιντ Λισνάρντ εξέδωσε μια οδηγία για την επιτρεπόμενη περιβολή στις πλαζ της πόλης. Στόχος του δεν ήταν άλλος παρά το μπουρκίνι, ένα πραγματικά ολόσωμο μαγιό που επιλέγει να φορέσει ένα (μικρό) τμήμα πιστών μουσουλμάνων γυναικών. Σύμφωνα με τον ίδιο, το μπουρκίνι «επιδεικνύει τη θρησκευτική πίστη» και «μπορεί να διαταράξει τη δημόσια τάξη» και ο ίδιος το μόνο που κάνει, σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενά του, είναι «απλώς να απαγορεύσει μια περιβολή που αποτελεί σύμβολο του ισλαμικού εξτρεμισμού». Σύμφωνα με έτερο αξιωματούχο «δεν συζητάμε για απαγόρευση θρησκευτικών συμβόλων στην παραλία, αλλά περιβολή που αναφέρεται επιδεικτικά σε τρομοκρατικά κινήματα που βρίσκονται σε πόλεμο μαζί μας». Όποια βρεθεί ένοχη θα κληθεί να πληρώσει €38 πρόστιμο. Το παράδειγμα φαίνεται να ακολούθησαν κάποιοι ακόμα δήμαρχοι γειτονικών πόλεων. Μάλιστα, ένας από αυτούς, ο δήμαρχος του θέρετρου Βιλνέβ-Λουμπέτ δήλωσε ότι θεωρεί το να κολυμπάει μια γυναίκα καλυμμένη απαράδεκτο «για λόγους υγιεινής». Μερικές μέρες νωρίτερα, θεματικό πάρκο στη Μασσαλία ακύρωσε προγραμματισμένη ολοήμερη εκδήλωση μόνο για μουσουλμάνες με μπουρκίνι μετά από κριτικές που δέχτηκε από συντηρητικούς κύκλους λόγω λέει «ακραίων ιδεολογικών αντιλήψεων».

Το μπουρκίνι αποτελεί μια νέα μόδα που ξεκίνησε όταν η βιομηχανία αποφάσισε να ανοιχτεί στο καταναλωτικό κοινό των πιστών μουσουλμάνων γυναικών. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα ύφασμα μαγιό που καλύπτει ολόκληρο το σώμα εκτός από το πρόσωπο, παρόμοια με τις στολές κατάδυσης και άλλα παρόμοια ενδύματα για θαλάσσια σπορ. Περιέργως, ενώ τα τελευταία ποτέ δεν έχουν απασχολήσει κανέναν, το μπουρκίνι φαίνεται να θεωρείται τεράστια απειλή για τα ήθη και τις αξίες της γαλλικής κοινωνίας.

Μέχρι στιγμής η απαγόρευση του μπουρκίνι συνεχίζει να εξαπλώνεται σε περισσότερες πόλεις, ενώ σταδιακά αποσπά τη στήριξη πολιτικών όλων των αποχρώσεων. Ο ίδιος ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Βαλς αποκάλεσε το μπουρκίνι μέρος της «υποδούλωσης των γυναικών», θυμίζοντας περισσότερο τον δεξιό Σαρκοζί. Η υπουργός οικογενειακών υποθέσεων Ροσινιόλ, φεμινίστρια και επίσης σοσιαλίστρια αποκάλεσε το μπουρκίνι «βαθιά αναχρονιστικό» και πως αντιμάχεται όσα πρεσβεύει. Σύμφωνα με τη Λεπέν, είναι «η ίδια η ψυχή της Γαλλίας που διακυβεύεται», καθώς «η Γαλλία δεν φυλακίζει το σώμα μιας γυναίκας ούτε και κρύβει το μισό πληθυσμό με το πρόσχημα ότι το άλλο μισό θα μπει σε πειρασμό». Στο μεταξύ, ακόμα και το τι συνιστά μπουρκίνι φαίνεται ότι δεν είναι τελικά και τόσο ξεκαθαρό. Αρκετές γυναίκες κάνουν μπάνιο φορώντας κοινά ρούχα με μακριά μανίκια και καλύπτουν το κεφάλι τους με μαντίλα. Υπάρχουν λοιπόν καταγγελίες σε μουσουλμανικές οργανώσεις ότι με αυτή την ένδυση κατηγορήθηκαν ότι παραβίαζαν την απαγόρευση και έπρεπε να εγκαταλείψουν την παραλία. Κοινώς, αν είσαι γυναίκα, μοιάζεις μουσουλμάνα και καλύπτεσαι, τότε δεν έχεις δικαίωμα να βρίσκεσαι στη (δημόσια) παραλία, ούτε και να απολαμβάνεις το μπάνιο σου στη θάλασσα. Αυτές οι πολιτικές πρακτικές φέρνουν αναπόφευκτα στο νου εποχές που κανονικά θεωρούνται ξεπερασμένες, όταν οι Γάλλοι αποικιοκράτες προσπαθούσαν με μανία να γδύσουν τις μουσουλμάνες γυναίκες στην Αλγερία και να εμπεδώσουν την υπεροχή τους έναντι των ντόπιων αντρών.

burkini1

Σε μια περίοδο που η γαλλική κοινωνία βράζει καθώς χτυπιέται από την κρίση, ενώ η νεολαία και οι εργαζόμενοι/ες κατεβαίνουν στους δρόμους για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους που θίγονται από τις βίαιες μεταρρυθμίσεις, τα γυναικεία σώματα και δικαιώματα εργαλειοποιούνται και γίνονται πρόσχημα για να υποστηριχτούν διχαστικές πολιτικές. Η απόφαση απαγόρευσης του μπουρκίνι στις Κάννες και σε άλλες πόλεις της γαλλικής Ριβιέρας ως ‘σχετιζόμενο με την τρομοκρατία’ αποτελεί ένα εφεύρημα, ένα ιδεολόγημα, που βασίζεται στην ισλαμοφοβία, το ρατσισμό και το σεξισμό. Στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, αντί να προωθεί περισσότερη ισότητα και δημοκρατία, η κυβέρνηση οχυρώνεται πίσω από μια μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης που στοχοποιεί και στιγματίζει μερίδες του πληθυσμού ήδη καταπιεσμένες.

Σε εμάς το μπουρκίνι μπορεί να φαντάζει κάτι πραγματικά ξένο ή ξεπερασμένο, βγαλμένο από περιόδους που θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας, όταν οι γυναίκες έπρεπε αγωνιωδώς να παραμένουν αόρατες και αθόρυβες ώστε να αποδεικνύουν ότι είναι σεμνές και ταπεινές. Προσωπικά μου είναι αδιανόητο να υποστηρίξω ότι μια γυναίκα έχει κάτι εγγενώς κακό στο σώμα και τα μαλλιά της και πως δεν θα πρέπει να νιώσει ποτέ τον ήλιο και τον αέρα στο σώμα της ώστε να θεωρείται «γυναίκα». Ή ότι το να καλύπτουμε τα σώματά μας είναι απάντηση στην ηδονοβλεπτική κουλτούρα που αντικειμενοποιεί τα γυναικεία σώματα και επιβάλλει άπιαστα και ενίοτε απάνθρωπα πρότυπα ομορφιάς. Όμως δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα ώστε να είμαστε όλοι οι άνθρωποι κοινωνοί των στοιχειωδών δικαιωμάτων. Κάθε φορά που διαβάζουμε για γυναίκες που πέταξαν τη μαντίλα σε χώρες υπό ισλαμικό καθεστώς χαιρόμαστε γιατί αναγνωρίζουμε σε αυτή την κίνηση μια ελευθερία. Όμως, είναι λάθος να θεωρούμε ότι αυτή η ελευθερία που υπερασπιζόμαστε συνίσταται στο γδύσιμο. Αυτό που γιορτάζουμε είναι το στοιχειώδες δικαίωμα ενός ανθρώπου στην αυτοδιάθεση, στην επιλογή για το πώς θα εμφανιστεί στο δημόσιο χώρο. Και ναι, αυτή δεν είναι ουδέτερη και ναι, καθορίζεται από ένα σύνθετο πλέγμα σχέσεων εξουσίας και ιεραρχιών – όπως και η κριτική που της κάνουμε άλλωστε. Η επιβολή τόσο της κάλυψης όσο και της αποκάλυψης των γυναικών καταστρατηγεί αυτό το δικαίωμα, το οποίο οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε ακόμα κι αν δεν συμφωνούμε με το τελικό αποτέλεσμα. Από εκεί και πέρα, το τι απόχρωση θα αποκτήσει αυτή η επιλογή επαφίεται στην διαπάλη ιδεών και επιχειρημάτων, στους αγώνες για περισσότερη ελευθερία, δικαιοσύνη και ισότητα, καθώς και στην αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων.

burkini3

Διαβάστε ακόμη

Πολυπολιτισμικότητα, φεμινισμός και αντι-μεταναστευτική ατζέντα

Μουσουλμάνες γυναίκες: τα πρώτα θύματα της ισλαμοφοβίας

Με το μάτι του εγγαστρίμυθου

Ρεσιτάλ πατερναλισμού με αφορμή μια παρέλαση

 

 

Κι αν είμαστε πανκ να μας φοβάστε

The-Slits

της Γεωργίας Μανώλη

H Viv Albertine, η θρυλική κιθαρίστρια του punk συγκροτήματος The Slits, έφερε κυριολεκτικά τα πάνω κάτω σε εκδήλωση που λάμβανε χώρα στα πλαίσια της έκθεσης της Βρετανικής Βιβλιοθήκης. Η έκθεση αυτή, που φέρει τον τίτλο Το Punk: 1976-1978, γιορτάζει τα 40 χρόνια της ριζοσπαστικής αντικουλτούρας του πανκ κινήματος και της πολιτισμικής του επίδρασης στο Λονδίνο. Ως εκ τούτου υπήρχαν προθήκες οι οποίες περιλάμβαναν την ιστορία της πανκ μουσικής καθώς επίσης και αφιερώματα στα γκρουπ εκείνα που διακρίθηκαν για την ριζοσπαστική δημιουργικότητα τους και για το σημαντικό κληροδότημα τους στη μουσική σκηνή. Τα συγκροτήματα αυτά ήταν αναπόφευκτα λοιπόν οι Sex Pistols, The Clash και οι Buzzcocks, των οποίων όλα τα μέλη ανεξαιρέτως ήταν άνδρες. Η Albertine, βλέποντας ότι για ακόμη μια φορά αποκλείονται από την ιστορία της punk μουσικής οι γυναίκες, διέγραψε με στυλό τα προαναφερθέντα συγκροτήματα και στη θέση τους έβαλε το δικό της συγκρότημα, The Slits όπως επίσης τους X-Ray Spex και τους Siouxsie and The Banshees.

Το συγκρότημα της Albertine αποτελούνταν επίσης από την τραγουδίστρια Ari Up (η οποία ήταν μόλις 14 ετών όταν έφτιαξε το συγκρότημα), την ντράμερ Palmolive και την μπασίστρια Tessa Pollit. Είχαν παίξει μεταξύ άλλων και με τους Clash ενώ το άλμπουμ τους με τον τίτλο Cut (1979) αφενός έχει ψηφιστεί ως ένα από τα 40 καλύτερα punk άλμπουμ όλων των εποχών από το Rolling Stone (το δε εξώφυλλο του δίσκου τους έχει αφήσει εποχή) και αφετέρου συζητείται ακόμη για τη ρηξικέλευθη μείξη του πανκ με στοιχεία ρέγκε αλλά και για τους αναρχικούς στίχους του. Οι X-Ray Spex ήταν μεικτό συγκρότημα του οποίου βασική εμπνεύστρια και frontwoman ήταν η αξέχαστη Poly Styrene. Το τραγούδι με το οποίο ξεκίνησαν την καριέρα τους ήταν το διαχρονικό Oh Bondage Up Yours (1977) ενώ το πρώτο τους άλμπουμ που κυκλοφόρησε λίγο μετά (Germfree Adolescents, 1978) εξυμνήθηκε, για την ενέργεια και το θυμό που εξέφραζε αλλά και για τους στίχους του που στρέφονταν κατά του καταναλωτισμού, ως ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά άλμπουμ της πανκ μουσικής. Όσο για τους Siouxsie and the Banshees ήταν από τα πρώτα συγκροτήματα της πανκ σκηνής αν και παραγνωρισμένο μέχρι να καταφέρει να υπογράψει σε δισκογραφική εταιρεία. Παρεμπιπτόντως ο Sid Vicious υπήρξε ντράμερ τους πριν πάει στους Sex Pistols. Οπότε η Albertine πολύ σωστά πρόσθεσε στην προθήκη την προφανή απορία «Και οι γυναίκες;».

This slideshow requires JavaScript.

Τα μουσικό περιοδικό Uncut ανέβασε την είδηση με τίτλο «Η Viv Albertine καταστρέφει ανδροκεντρική πανκ έκθεση» όπως επίσης και τα σχόλια στα social media που χαιρέτισαν την κίνηση αυτή ως απόλυτα πανκ. Προς το παρόν η Βρετανική Βιβλιοθήκη δεν έχει σχολιάσει σχετικά ούτε γνωρίζουμε αν κράτησε τις προθήκες με τις διορθώσεις της Albertine. Σίγουρα πάντως πολλές γυναίκες έχουμε μπει στον πειρασμό να αλλάξουμε, σε άλλες ανδροκεντρικές εκθέσεις, σε μουσεία και σε πολιτιστικούς χώρους αντίστοιχες προθήκες. Και δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε  ότι η κίνηση της ήταν απόλυτα πανκ και έκανε το αυτονόητο. Ίσως η Albertine θα έπρεπε να προσθέσει τον περίφημο στίχο των X-Ray Spex «Some people say little girls should be seen and not heard, but I think oh Bondage Up Yours» που σε ελεύθερη μετάφραση πάει να πει «Κάποιοι λένε ότι μικρά κορίτσια είναι για να τα βλέπουμε όχι για να τα ακούμε αλλά εγώ λέω χώστε τη σκλαβιά στον κώλο σας!»

Μια καλλιτέχνης επαναπροσδιορίζει τα πρότυπα ομορφιάς των γεννητικών μας οργάνων

vaginas2

επιμέλεια Λίνα Φιλοπούλου και Δήμητρα Σπανού

Το αιδοίο μας είναι φυσιολογικό, φυσικό και όμορφο, παρά το όσα μας λένε τα μίντια και η διαφήμιση

Στη φυσική του κατάσταση ο γυναικείος καβάλος είναι τριχωτός, πτυχωτός και μοναδικός. Τα κορίτσια μεγαλώνουν όμως υπό την επιρροή των μίντια και της διαφήμισης, που τους λένε ότι πρέπει να κουρεύονται, να αποτριχώνονται και να συγκαλύπτουν καθετί που μπορεί να θεωρηθεί ως ελάττωμα ώστε να μην ντρέπονται. Ακόμα και ως ενήλικες, τα αιδοία μας υπόκεινται σε εξονυχιστική ανάλυση και αντικειμενοποιούνται, ενώ οι θάμνοι παραμένουν «αφύσικοι» και τα γυμνά, λεία αιδοία που μοιάζουν με αυτά των πορνοστάρ υπερισχύουν ως πρότυπα.

Η καλλιτέχνης Meredith White επαναπροσδιορίζει τα πρότυπα ομορφιάς των γεννητικών οργάνων σχεδιάζοντας αιδοία που αντιτίθενται στα στάνταρ ομορφιάς των ΜΜΕ. Μια αρτιστική αντίθεση σε αυτό που λανσάρεται ως «τελειότητα» έρχεται να μας υπενθυμίσει ότι τα θηλυκά γεννητικά όργανα έρχονται σε όλα τα μεγέθη, σχήματα και χρώματα. Όπως αναφέρει η ίδια: «Δυστυχώς η κουλτούρα μας εντείνει την ανασφάλεια των γυναικών. Τα μίντια προβάλλουν αδύνατα μοντέλα και πανέμορφες διασημότητες, αντί να τονίσουν την ομορφιά όλων των τύπων του σώματος, ενώ η πορνογραφία ενισχύει την τρομακτική ιδέα ότι οι γυναίκες (και τα αιδοία τους) είναι σεξουαλικά αντικείμενα. Και οι γυναίκες συνεχώς συγκρίνουν το σώμα τους με τα μη ρεαλιστικά ‘πρότυπα’».

Η Meredith White είναι φεμινίστρια και βέγκαν και αυτοπροσδιορίζεται ως «καλλιτέχνης αιδοίων». Μπορείτε να δείτε τη δουλειά της στο Instagram account Club Clitoris (@clubclitoris).

Για περισσότερα διαβάστε μια συνέντευξη με τη Meredith White εδώ (αγγλικά)

Λογαριασμός στο Instagram εδώστο twitter εδώ και στο society6 εδώ

 

This slideshow requires JavaScript.

Η τρανσφοβία σκοτώνει: Πόσες Έμιλι ακόμα;

LGBTQ-YOUTH-SUICIDE-facebook

των Esra Dogan και Άννα Σιγαλού

Θα σας πούμε δύο ιστορίες, ή μάλλον την ίδια ιστορία δύο φορές: η μια συνέβη στην Τουρκία το 2015 και η άλλη στην Ελλάδα πριν από περίπου έναν μήνα. Πρόκειται για τις ιστορίες δυο τρανς γυναικών που προσπαθούσαν να ζήσουν κανονικές ζωές σε αφιλόξενες, όχι και τόσο ευνοϊκές κοινωνίες. Να σας προειδοποιήσουμε ότι δεν είναι ιστορίες με αίσιο τέλος, μιας και είχαν την ατυχία να ζήσουν σε αυτόν τον κόσμο.

Μάλλον κάποιοι από σας ήδη γνωρίζετε την Έμιλι, μια 23χρονη Ελληνίδα τρανς γυναίκα που αυτοκτόνησε στο Λονδίνο.

Όπως την περιέγραψε και η δίδυμη αδερφή της σε post της στο fb, η Έμιλη «ήταν μία υπερήφανη τρανς, ακτιβίστρια, φεμινίστρια, άθεη, μία μικρή ηρωίδα που καθημερινά πάλευε με την τρανσφοβία, το σεξισμό, το μισογυνισμό και την κακία του κόσμου, που δεν άντεχε την υπέροχη διαφορετικότητά της».

Η Έμιλι άφησε ένα σημείωμα, μιλώντας για τον πόνο που της προκαλούσε η καθημερινότητα που δεν μπορούσε πια ν αντέξει, πριν πηδήξει από μια γέφυρα όπως είχε σχεδιάσει.

Παρόμοια είναι η ιστορία της Εϊλούλ, μιας 23χρονης τουρκάλας τρανς γυναίκας, που βάδισε στον ίδιο δρόμο με την Έμιλυ ένα χρόνο νωρίτερα στην Κωνσταντινούπολη, σε μιαν άλλη γέφυρα. Όπως και η Έμιλι, πριν ξεκινήσει για την γέφυρα άφησε πίσω της ένα «σημείωμα», ένα βίντεο που μίλαγε για τον πόνο της: «Γεννήθηκα το 1992. Τώρα θα έπρεπε να κλείνω τα 24 αλλά θα δώσω ένα τέλος. Φιλιά σε όλους, δεν μπόρεσα να το κάνω επειδή οι άνθρωποι δεν μου το επέτρεψαν. Δεν μπορούσα να δουλέψω. Ήθελα να κάνω κάτι αλλά δεν μπόρεσα. Με καταλαβαίνετε; Μου βάλαν εμπόδια. Με έκαναν ευάλωτη. Σας αφήνω στην ευχή του θεού. Τώρα πάω προς την γέφυρα του Βοσπόρου. Σας φιλώ όλους».

Αφού ετοίμασε το βίντεο, πήρε ταξί και πήγε στην γέφυρα όπου αυτοκτόνησε.

Η Έμιλι κι η Εϊλούλ δεν γνωρίζονταν αλλά και οι δύο βίωναν καθόλη την διάρκεια της ζωής τους αποκλεισμό και βία και οι δύο μίλησαν για πόνο που πλέον είναι αβάστακτος. Και οι δύο νιώθανε ότι η ζωή τους δεν θα γίνει ευχάριστη, άξια να συνεχίσουν να την ζουν. Όμως εντέλει η πραγματική ομοιότητα έγκειται στο ότι παρόλο που και οι δύο διεκδικούσαν ενεργά ορατότητα, ζούσαν σε κοινωνίες που συνεχώς τις απέρριπτε. Κοινωνίες που αν και θέλουμε να πιστεύουμε πως είναι διαφορετικές, πως η μια είναι πιο προοδευτική από την άλλη, και οι δύο μετράνε θύματα λόγω έλλειψης ανοχής, συστηματικής και συστημικής βίας, αποκλεισμού και καταπίεσης.

Την ίδια –ή παρόμοια- ιστορία μοιράζονται πολλά ακόμα τρανς άτομα, των οποίων τα ονόματα δεν μάθαμε ποτέ, που είδαν τον θάνατο ως την τελευταία διέξοδο, μην αντέχοντας άλλο τον πόνο που τους επέβαλε η κοινωνία.  Ξέρατε πως σχεδόν το ¼ των τρανς ανθρώπων έχει σκεφτεί ή αποπειραθεί να αυτοκτονήσει μια φορά στη ζωή του;

Αναμφίβολα ο λόγος γι’ αυτά το τόσο υψηλό ποσοστό είναι συνδεδεμένος με την έκταση της καθημερινής βίας που αντιμετωπίζουν τα τρανς άτομα. Κι αυτό δεν θα έπρεπε να μας σοκάρει.

Σύμφωνα με την ετήσια έκθεση του Δικτύου Οργανώσεων κατά της Ρατσιστικής Βίας για το 2015, συνολικά καταγράφηκαν 185 περιστατικά, στα οποία στοχοποιήθηκαν περισσότεροι από 98 άνδρες, 30 γυναίκες, 54 διεμφυλικά άτομα και 9 κουήρ. Στην πλειοψηφία τους τα θύματα δέχτηκαν επίθεση λόγω του σεξουαλικού τους προσανατολισμού (125 περιστατικά), σε 54 περιστατικά λόγω ταυτότητας φύλου, αλλά δεν λείπουν οι περιπτώσεις στις οποίες στοχοποιήθηκαν λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού και ταυτότητας φύλου.

Παρόλο που τα 54 περιστατικά δεν είναι λίγα, ας μην ξεχνάμε ότι τα περισσότερα περιστατικά είτε δεν καταγγέλλονται είτε δεν καταγράφονται ως τρανσφοβικά (ενώ θα έπρεπε).

Αυτές οι αυτοκτονίες δεν είναι απλές αυτοκτονίες. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε ότι πρόκειται για δολοφονίες με ηθικούς αυτουργούς εμάς τους ίδιους. Πόσοι όμως από εμάς τολμάμε να παραδεχτούμε ότι αυτό που συμβαίνει είναι απόρροια του άνευ όρων συμβιβασμού μας με τα πρότυπα της κοινωνίας; Πόσοι τολμάμε να αμφισβητήσουμε τα κοινωνικά πρότυπα και να χαλάσουμε τη βολή μας;

Η αλήθεια είναι ότι οι αυτοκτονίες αυτές είναι προϊόντα της κοινωνίας και όλοι έχουμε μερίδιο ευθύνης. Στα σημειώματα που άφησαν η Έμιλι και η Εϊλούλ αντανακλάται η εικόνα της άρρωστης κοινωνίας που κάνει διακρίσεις, καταπιέζει και αποκλείει όλους όσους και όλες όσες δεν χωράνε στα στενά όρια της ετεροκανονικότητας.

Τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Τουρκία, όπως και σε πολλές ακόμα χώρες, όλοι και όλες επιτελούμε πιστά τους έμφυλους ρόλους μας, επιβεβαιώνοντας συνεχώς την νομιμοποίηση τους. Η κοινωνία που ζούμε απαρτίζεται από τεχνητές και απόλυτες ταυτότητες: γυναίκες και άνδρες με συγκεκριμένη φυσιολογία, συγκεκριμένη ένδυση και συμπεριφορά. Και αν τελείως τεχνητές, αυτές οι ταυτότητες χαίρουν απόλυτης νομιμοποίησης.

Αλλά τι μας νοιάζουν όλα αυτά; Μας νοιάζουν επειδή δεν χωράνε όλοι οι άνθρωποι στα τεχνητά κουτάκια και όσοι και όσες χωράμε δεν προσπαθούμε να τους/τις καταλάβουμε ή να διαμορφώσουμε την κοινωνία. Πίσω από την απόγνωση ενός ανθρώπου βρίσκεται η κοινωνία που πότε παίρνει το πρόσωπο του συμμαθητή που φωνάζει «τραβέλι», πότε της γνωστής που αρνείται το δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού. Αλλά πιο συχνά η κοινωνία ντύνεται το πρόσωπο της αδιαφορίας.

Άρα ναι, εμείς έχουμε αναπαράγουμε και προστατεύουμε τις νόρμες που σκότωσαν την Έμιλι και την Εϊλούλ. Και ναι, ίσως ήταν δική τους η απόφαση να φύγουν από την κοινωνία με τόσο απόλυτο τρόπο, εμείς όμως είμαστε αυτοί που με τις πράξεις μας και τις παραλείψεις μας τις σπρώξαμε από την γέφυρα.

Μετά την αυτοκτονία της Εϊλούλ, η είδηση του θανάτου της αναπαράχθηκε ελάχιστα από τα ΜΜΜ, όπου παρουσιάστηκε διαστρεβλωμένη, αποσιωπώντας τους λόγους που την ώθησαν στην αυτοκτονία. Τώρα, έναν χρόνο μετά έχει ξεχαστεί, ενώ οι συνθήκες που την οδήγησαν στον θάνατο της παραμένουν. Σήμερα, ένα χρόνο και πολλά περιστατικά μετά, θα κάνουμε το ίδιο και με την Έμιλι; Ή θα αποφασίσουμε επιτέλους να παλέψουμε, όπως πάλευε και αυτή, για μια πιο δίκαιη κοινωνία, οπού κανείς δεν θα καταπιέζεται από την «ζωή»;

«Είναι άγονο ξένο και εχθρικό το τοξικό έδαφος που πάνε να γεννηθούν και να αναπτυχθούν λουλούδια ομορφιάς και ελευθερίας. Κι εμείς αντί να ξεριζώσουμε τα ζιζάνια υπολογίζουμε με προσευχές στην δύναμη του λουλουδιού να αντισταθεί. Δεν γίνεται. Δεν μπορεί. Πρέπει να δουλέψουμε σκληρά για τον κήπο. Για την Έμιλι.»

(Δημόσιος αποχαιρετισμός της μητέρας της Έμιλι)

 

Βραζιλία: Τα παιδιά… ως σεξουαλικά «έπαθλα»

βραζιλια5

ToPeriodiko admin team

Η «πρωτιά» της Βραζιλίας ως της πρώτης νοτιοαμερικανικής χώρας στην οποία διοργανώνονται Ολυμπιακοί Αγώνες (το Μεξικό γεωγραφικά εντάσσεται στην Κεντρική Αμερική) αποκάλυψε, ευρέως, έναν εφιάλτη ο οποίος παραπέμπει, ουσιαστικά, στην πραγματικότητα που βιώνουν, σε διάφορες κλίμακες και εντάσεις, συνολικά οι λαοί της Λατινικής Αμερικής.

Η φτώχεια και η εξαθλίωση στην οποία έχουν «καταδικαστεί» τεράστια τμήματα του πληθυσμού, με τις φαβέλες, το πολεοδομικό «σύμβολο» αυτής της ημιζωής, να συνιστούν την πιο άμεση οπτική αντίθεση στο προβεβλημένο, ωκεάνιο μέτωπο του Ρίο ντε Τζανέιρο, θα αρκούσαν για μερικές πρώτες, εύλογες, όσο και θλιβερές διαπιστώσεις των απεριόριστων «εκδοχών» του κοινωνικού πόνου που προκαλεί ο καπιταλισμός.

Δυστυχώς, στην προκειμένη περίπτωση… έχει κι άλλο…

«Σε μια στροφή σε έναν από τους μεγαλύτερους αυτοκινητόδρομους της Βραζιλίας, μόλις 50 λεπτά με το αυτοκίνητο από το Ολυμπιακό χωριό του Ρίο ντε Τζανέιρο, κορίτσια από την ηλικία των εννέα χρόνων, πωλούν το σώμα τους στους οδηγούς φορτηγών για χρήματα».

‘Έτσι ξεκινάει το πρόσφατο ρεπορτάζ του αυστραλιανού portal, news.com.au, με την αλήθεια να εφορμά «μετωπικά», δίχως να έχει ανάγκη καμιά από δημοσιογραφική, ρητορικά φτιασίδια.

«Μόλις λίγα χιλιόμετρα από τα λαμπερά νέα στάδια όπου οι ελίτ των αθλητών του κόσμου συγκεντρώνεται για να αγωνιστεί για το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο, υπάρχει ο εξαθλιωμένος κόσμος της φτώχειας, της βίας και της εκμετάλλευσης των παιδιών».

Ο BR-116 διατρέχει 4.600 χιλιόμετρα από την Fortaleza, στο βόρειο άκρο της Βραζιλίας, όπου στο στάδιό της φιλοξενήθηκαν αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου, μέχρι την μεγαλύτερη πόλη της Βραζιλίας, το Σάο Πάολο, στον νότο, όπου στο Arena de Corinthians θα γίνουν Ολυμπιακοί αγώνες ποδοσφαίρου.

Ο δρόμος έχει «παρατσούκλι» η «εθνική οδός του θανάτου (Rodovia da Morte) λόγω των πολλών δυστυχημάτων. «Αλλά η πραγματική δυστυχία» συνεχίζει το ρεπορτάζ, «εμφανίζεται στις 262 στάσεις φορτηγών κατά μήκος του, όπου ανήλικα κορίτσια πωλούνται για σεξ, συχνά από τις οικογένειές τους και μερικές φορές ως μέρος των ανεπίσημου συστήματος παζαριού»…

Η Meninadanca, μια οργάνωση που προσπαθεί να εναντιωθεί στην σεξουαλική και κάθε άλλη εκμετάλλευση των παιδιών στις πόλεις κατά μήκος της BR-116, φέρνει στο φως ιστορίες που δεν αντέχονται…

Όταν μια ομάδα ακτιβιστών της Meninadanca πήγε στην απομακρυσμένη πόλη του Candido, η οποία διαπερνάται από την BR-116, ανακάλυψαν ότι τα ανήλικα κορίτσια της περιοχής προσφέρονται συχνά στους άνδρες… ως «βραβεία» κληρώσεων και στοιχημάτων.

Φορτηγά και νταλίκες φράζουν το δρόμο των μπαρ και των οίκων ανοχής της πόλης, λίγα μόλις μέτρα μακριά από τα τούβλινα, ετοιμόρροπα σπίτια όπου οικογένειες ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Ακριβώς αυτές οι οικογένειες είναι οι «πηγές» πλουτισμού του οργανωμένου εγκλήματος της παιδικής πορνείας, το οποίο παίρνει τα παιδιά έναντι χρημάτων.

Αλλά ακόμη και οι ακτιβιστές έμειναν έκπληκτοι ακούγοντας τον ψυχολόγο και δημοτικό σύμβουλο, Gleyce Farias, να τους λέει ότι τα παιδιά «απονέμονται» ως «έπαθλα». Ο ίδιος χρειάστηκε να παρέμβει από το να αποτρέψει τον γάμο της 12χρονης κόρης της με έναν 60χρονο πλούσιο, για τα χρήματα φυσικά.

«Ένα άλλο 13χρονο κορίτσι κατέληξε στο νοσοκομείο, λόγω σεξουαλικών βασανιστηρίων. Μας είπε πως από τα 9 της την ανάγκαζαν να βλέπει πορνογραφικές ταινίες, με τους άνδρες να πληρώνουν για να τους αγγίζει».

Δεν πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις, αλλά για καθεστώς. Μια άλλη οργάνωση, η Συμμαχία κατά της Διακίνησης Γυναικών και Κοριτσιών στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική (CATWLAC) έχει ξεκινήσει καμπάνια κατά της πορνείας – της παιδικής συμπεριλαμβανομένης φυσικά – σημειώνοντας, ότι πολλοί από τους περίπου 6 εκατομμύρια τουρίστες που βρέθηκαν στην Βραζιλία με αφορμή το Παγκόσμιο Κύπελλο το 2014 και άλλοι τόσοι που υπολογίζονται να επισκεφθούν την χώρα με αφορμή τους Ολυμπιακούς, έρχονται στην πραγματικότητα για σεξουαλικό «τουρισμό», ο οποίος, σε πολλές περιπτώσεις, αφορά σε παιδιά και των δύο φύλων. Η αλματώδης αύξηση του εμπορίου του σεξ καθιστά την Βραζιλία ως τον δεύτερο παγκόσμιο προορισμό σεξουαλικού «τουρισμού», μετά την Ταϊλάνδη.

Ακόμη χειρότερα, με περίπου 500.000 παιδιά να υπολογίζεται ότι είναι θύματα του σεξουαλικού «τουρισμό», η Βραζιλία τείνει να γίνει η χώρα με το μεγαλύτερο αριθμό παιδιών που υφίστανται καταστάσεις σεξουαλικής εκμετάλλευσης, στον κόσμο.

Έξω από τα γήπεδα του τελευταίου Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου στην Βραζιλία, 10χρονια κορίτσια πωλούσαν σεξουαλικές «υπηρεσίες» έναντι 6 ρεάλ, ή αλλιώς… 1,62 ευρώ…

Αν και η οργάνωση υποστηρίζει ότι «η τουριστική βιομηχανία δεν είναι υπεύθυνη για την αύξηση της εμπορίας ανθρώπων», ωστόσο, εμμέσως πλην σαφώς την «δείχνει», σημειώνοντας ότι «η δομή και τα χαρακτηριστικά των τουριστικών υπηρεσιών δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες γι ‘αυτήν, κυρίως λόγω του εφησυχασμού των αρχών και της ασάφειες των ρυθμιστικών πλαισίων».

Έτσι, «η σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικών στον τομέα του τουρισμού γίνεται κυρίως μέσω: Ταξιδιωτικών πακέτων που περιλαμβάνουν σεξουαλικές υπηρεσίες, αιθουσών μασάζ, πρακτορείων συνοδών για επιχειρηματίες, Μπαρ, πίστες χορού, εστιατορίων, αισθητικών “ινστιτούτων”, πρακτορείων μοντέλων».

Άντε… «καλή έναρξη» Ολυμπιακών Αγώνων…

Πηγή: ToPeriodiko 

 

Ποδόσφαιρο: Όταν γυναίκες προπονούν και νικούν

Chan Yuen Ting

της Γεωργίας Μανώλη

Αν και τους 2 τελευταίους μήνες οι αθλητικές ειδήσεις είχαν επικεντρωθεί αναπόφευκτα στο Euro στην Γαλλία όπως και στο Copa America Centenario στις Η.Π.Α και στις δηλώσεις Μέσι περί παραίτησης από την εθνική ομάδα της Αργεντινής, υπήρξε άλλη μια είδηση που απασχόλησε την παγκόσμια αθλητική ειδησεογραφία, και ναι, αφορούσε  μια  προπονήτρια από το Χονγκ Κονγκ. Κι αυτό γιατί η 27χρονη Chan Yuen-ting ήταν η πρώτη προπονήτρια στην ιστορία του ανδρικού ποδοσφαίρου που κερδίζει κορυφαίο τίτλο. Συγκεκριμένα, η Eastern κέρδισε με την Yuen-ting το πρωτάθλημα επαγγελματικού, ανδρικού ποδοσφαίρου του Χονγκ Κονγκ  ξανά μετά από 21 χρόνια! Η ίδια δήλωσε ότι ελπίζει ότι θα βοηθήσει και άλλες γυναίκες στο χώρο και ότι υπήρξε τυχερή καθώς είχε υποστήριξη από την ομάδα, την διεύθυνση και το προσωπικό της Eastern και φυσικά ονειρεύεται μια καριέρα στην Μεγάλη Βρετανία ή στις Η.Π.Α. Η επιτυχία της δεν φαίνεται να ξαφνιάζει καθόλου την Moya Dodd, μέλος της επιτροπής της FIFA (παρεμπιπτόντως η 29μελής επιτροπή της FIFA περιλαμβάνει μόλις 3 γυναίκες) η οποία δηλώνει πώς οι γυναίκες μπορούν να γίνουν επιτυχημένες προπονήτριες αρκεί να τους δοθεί η ευκαιρία. Αυτό που ξαφνιάζει ωστόσο την Dodd είναι ότι δόθηκε αυτή η ευκαιρία στην Yuen-ting σ’ ένα εργασιακό χώρο όπως αυτό του ανδρικού ποδοσφαίρου που αποκλείει τις γυναίκες κατά κόρον και «όπου το μισθολογικό χάσμα ανάμεσα σε γυναίκες και άνδρες είναι μεγαλύτερο και από το Grand Canyon» (Guardian). Μάλιστα δεν έχει μόνο το ανδρικό ποδόσφαιρο απ’ ότι φαίνεται να κάνει με την τεστοστερόνη έχει και το γυναικείο! Σύμφωνα με μια πρόσφατη έρευνα της UEFA το 80% των προπονητικών θέσεων στο γυναικείο ποδόσφαιρο είναι άνδρες ενώ επίσης το 97% που έχουν πιστοποιημένα πτυχία είναι και πάλι άνδρες (BBC).

Σε κάθε περίπτωση, αν και η Chan Yuen-Ting δηλώνει ότι στο Χονγκ Κονγκ δεν υπάρχουν διακρίσεις ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες και ότι δεν αντιμετώπισε μεγάλες δυσκολίες στην καριέρα της ωστόσο άλλες  προπονήτριες δεν έχουν υπάρξει τόσο τυχερές. Για παράδειγμα η Helena Costa παραιτήθηκε από την γαλλική ομάδα της Β’ Εθνικής, Clermont Foot 63, μετά από μόλις 49 μέρες λέγοντας ότι οι συνάδελφοι της όχι μόνο την παραγκώνισαν αλλά ότι την έπεισαν σχεδόν ότι είναι απλά ένα όμορφο πρόσωπο που μπορεί να φέρει την απαραίτητη δημοσιότητα και τίποτα άλλο. Σχετικά με την παραίτηση της, ο πρόεδρος της ομάδας, Claude Michy, έκανε μια δήλωση φουλ σε old-time classic σεξισμό για το ότι «η Costa είναι γυναίκα και οι γυναίκες είναι ικανές να μας ωθούν να πιστεύουμε συγκεκριμένα πράγματα» (Guardian). Και μετά προσέλαβε στη θέση της την Corinne Diacre.

Άλλη χαρακτηριστική περίπτωση είναι αυτή της Annie Zaidi η οποία στην προσπάθεια της να γίνει προπονήτρια δεν αντιμετώπισε μόνο τον προβλεπόμενο σεξισμό αλλά και ρατσισμό και ισλαμοφοβία επειδή είναι μουσουλμάνα Νοτιοασιατικής καταγωγής. Μιλώντας για την εμπειρία της στο BBC αναφέρθηκε μεταξύ άλλων πώς ενώ προπονούσε μια ομάδα νέων ανδρών επίσης Νοτιοασιατικής καταγωγής, πέρασε ένας μουσουλμάνος ιερέας και την αποκάλεσε ντροπή της μουσουλμανικής πίστης ενώ κάποια άλλη στιγμή ο προπονητής της αντίπαλης ομάδας όχι μόνο έκανε σεξιστικά σχόλια κατά τη διάρκεια του αγώνα αλλά στο τέλος πήγε και αντάλλαξε χειραψία με συνάδελφο της, αγνοώντας την τελείως. Η Zeidi παρά τις αρνητικές αντιδράσεις, τα σεξιστικά και ρατσιστικά υβριστικά σχόλια δεν πτοήθηκε και δούλεψε σκληρά για να πραγματοποιήσει το όνειρο της. Έχει περάσει τις εξετάσεις για το δίπλωμα προπόνησης Επιπέδου 2 της Βρετανικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας και έχει βάλει πλέον ως στόχο την απόκτηση του πιστοποιητικού παρακολούθησης της Σχολής Προπονητών UEFA-B ενώ ονειρεύεται (και γιατί όχι άλλωστε;) να αναλάβει κάποια στιγμή τους Κανονιέρηδες καθώς είναι οπαδός της Άρσεναλ.

Ίσως περάσουν άλλες 2 δεκαετίες και βάλε για να δούμε γυναίκα προπονήτρια στο Εuro ή στο μουντιάλ, ίσως είναι πιο πιθανό να αναλάβει γυναίκα προπονήτρια σε ομάδα quidditch από το να προπονήσει ποτέ π.χ. την Εθνική Γαλλίας σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Όμως, γυναίκες όπως η Chan Yuen-ting, η Helena Costa, η Annie Zaidi και όσες αναφέρονται παραπάνω αποδεικνύουν ότι επιτέλους το κλισέ ότι «το ποδόσφαιρο είναι ανδρική υπόθεση» (το γνωστό και στα αγγλικά it’s a man’s game) έχει αρχίσει επιτέλους και καταρρίπτεται.

annie_zaidi

 

Λέιλα Χάλεντ: «Κοιμόμαστε και ονειρευόμαστε την Παλαιστίνη»

leila

Λέιλα Χάλεντ. Φωτογραφία: Γιάννης Κοντός

του Γιάννη Κοντού

Με υπέρμετρη αγάπη για τον Παλαιστίνη και τους ανθρώπους της, πολιτικό κριτήριο διαυγές και οξύ, και βλέμμα διαπεραστικό, η Λέιλα Χάλεντ, ένας ζωντανός θρύλος της παλαιστινιακής αντίστασης, βρέθηκε πριν από μερικές μέρες για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο πλαίσιο του Resistance Festival. Η συνάντηση μαζί της αποτέλεσε την πραγματοποίηση ενός ονείρου ζωής για μένα. Την ευχαριστώ για το χρόνο της, όπως και για τη συνομιλία που ακολουθεί.

Είναι η πρώτη φορά που έρχεστε στην Ελλάδα. Πώς νιώθετε;

Εκπληκτικά. Από τη μία, είναι συμβολικό που ήρθα στο πλαίσιο του Resistance Festival. Από την άλλη, συνάντησα τη νεολαία, και μάλιστα πολλές γυναίκες, κυρίως από Ελλάδα, αλλά και παλαιστινιακής καταγωγής- κι αυτό σημαίνει ότι το μέλλον είναι πιο φωτεινό. Ξέρεις, οι Παλαιστίνιοι, ακόμα και του ίδιου κόμματος, δε γνωρίζονται μεταξύ τους. Το πιο σημαντικό είναι πως οι άνθρωποι δεν ξεχνούν.

Ιστορικά μιλώντας, οι Έλληνες και οι Ελληνίδες, σε γενικές γραμμές, πάντα υποστήριζαν τους Παλαιστίνιους. Το ότι αυτές τις μέρες μου ζητούν να υπογράψω το βιβλίο μου δε σημαίνει μόνο πως θέλουν να έχουν την υπογραφή μου, θέλουν να ξέρουν την ιστορία μου. Γιατί η ιστορία μου είναι και η ιστορία του λαού μου, και κυρίως των προσφύγων.

Πώς αξιολογείτε τη φιλο-ισραηλινή στροφή του τρέχοντος κυβερνητικού συνασπισμού στην Ελλάδα, αν κρίνουμε από την επιχειρούμενη αναβάθμιση των στρατιωτικών και άλλων σχέσεων με το Ισραήλ; 

Υποστήριζαμε το κίνημα που έφερε στην εξουσία το ΣΥΡΙΖΑ και περιμέναμε τα αποτελέσματα των εκλογών. Τα είδαμε και σοκαριστήκαμε μετά. Τους το είπαμε. Τους ασκήσαμε κριτική ανοιχτά και θέλω να τους συναντήσω, να τους ρωτήσω: «Τι είναι αυτά; Πρέπει να αναθεωρήσετε την πολιτική σας, δεν μπορείτε να είστε ταυτόχρονα με τους Παλαιστίνιους και τους Ισραηλινούς, δε βγάζει νόημα». Η συμφωνία για το φυσικό αέριο αφορά στο κλεμμένο φυσικό αέριο των Παλαιστινίων και σημαίνει ότι το Ισραήλ θα επωφεληθεί απ’ αυτό. Είτε είσαι στην πλευρά των ιμπεριαλιστών και των φασιστών, ή με τους ανθρώπους. Δεν μπορείς να πατάς σε δύο «βάρκες» την ίδια στιγμή. Και πάντοτε οι ιμπεριαλιστές θέλουν να τιθασεύσουν τα αποτελέσματα των λαϊκών κινητοποιήσεων, όπως έκαναν οι Ισραηλινοί και η παλαιστινιακή ηγεσία, όταν υπέγραψαν τη Συμφωνία του Όσλο. Έτσι περιόρισαν το αποτέλεσμα της λαϊκής κινητοποίησης στην Αίγυπτο. Εκατομμύρια βγήκαν στο δρόμο, για μέρες, για μήνες. Και στην Τυνησία το ίδιο, αν και εκεί η κατάσταση είναι λίγο διαφορετική.

Και συνέβη κι εδώ. Δεν εφαρμόζεται το αριστερό πρόγραμμα, για το οποίο ο κόσμος βγήκε στους δρόμους. Ούτε και είναι δυνατό να υπάρχει συνασπισμός με τους δεξιούς και τους φασίστες. Το Ισραήλ είναι ένα καθεστώς απάρτχαϊντ. Ελπίζω να μην είναι αλλαγή στρατηγικού χαρακτήρα. Δε χρειάζεται να είσαι Αριστοτέλης, για να αντιληφθείς πως αυτή η πολιτική, το να έχεις σχέσεις με μια κυβέρνηση εγκληματιών πολέμου, δεν είναι προς το συμφέρον των πολιτών της Ελλάδας, ούτε και προς το συμφέρον της οποιασδήποτε κυβέρνησης. Αυτή η χώρα αντιμετώπισε τη γερμανική κατοχή και πολλοί πέθαναν για να απελευθερωθεί η Ελλάδα. Τώρα, γιατί να συνάψεις σχέσεις με εγκληματίες πολέμου, όποιο όνομα κι αν έχουν;

Πόσο έχει επιδεινωθεί η κατάσταση στα παλαιστινιακά εδάφη;

Όλοι βλέπουν τι συμβαίνει στην Παλαιστίνη: την πολιορκία της Γάζας, τα σημεία ελέγχου, το τείχος, τη δήμευση παλαιστινιακής γης. Και τώρα οι Ισραηλινοί υιοθετούν μια άλλη πολιτική: «Πυροβολήστε για να σκοτώσετε». Είναι «διψασμένοι» για παλαιστινιακό αίμα. Ξέρουν ότι οι Παλαιστίνιοι δε θα σταματήσουν την αντίσταση, γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούν να ζήσουν με την αδικία. Εμείς είμαστε αυτοί που υποφέρουν, όχι κάποιοι διανοούμενοι. Είτε θα ζήσουμε με αξιοπρέπεια και ελευθερία, ή θα χάσουμε το χώρο μας, γιατί μας σκοτώνουν κάθε μέρα. Υπάρχουν 8.000 έγκλειστοι στις φυλακές.

Και πολλοί ανήλικοι.

Περιμένουν μέχρι να γίνουν 14, ώστε να τους φυλακίσουν, αν και διεθνώς κάποιο άτομο θεωρείται παιδί μέχρι τα 18. Αλλά όχι στο Ισραήλ. Δεν τους νοιάζει, γιατί δεν τιμωρούνται.

Ποια είναι η άποψή σας για την παλαιστινιακή Αριστερά;

Η Αριστερά δεν είναι ενωμένη. Το προσπαθούμε χρόνια, όχι τώρα. Και έχουμε συγκροτήσει πολλές κοινές ηγεσίες, ως Δημοκρατικό Μέτωπο, που αποτελούσε τμήμα του Λαϊκού Μετώπου για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης. Κάναμε προσπάθειες για τη διεξαγωγή διαλόγου ανάμεσα σε περισσότερες παρατάξεις. Τώρα είμαστε 5, γιατί η φιλελεύθερη πτέρυγα, που εκπροσωπείται από τη Φατάχ, και η θρησκευτική, που εκπροσωπείται από τη Χαμάς, είναι στα δεξιά. Η Αριστερά, λοιπόν, έχει μια αποστολή. Προσπαθούμε να χτίσουμε αυτό το δημοκρατικό ρεύμα, να συντονιστούμε ώστε να διαμορφώσουμε ένα μίνιμουμ πρόγραμμα, για να δουλέψουμε μαζί. Υπάρχουν πολιτικές στάσεις που καθιστούν την ενότητα απομακρυσμένη προοπτική, αλλά προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση.

Πώς μπορεί να ξεπεραστεί ο κατακερματισμός των παλαιστινιακών δυνάμεων, ανεξαρτήτως των συχνά θεμελιωδών διαφορών μεταξύ τους;

Στο στάδιο της απελευθέρωσης, οι άνθρωποι θα έπρεπε να είναι ενωμένοι. Προσπαθήσαμε στο πολιτικό επίπεδο με ένα μίνιμουμ πρόγραμμα, έτσι προέκυψε η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, που εκπροσωπούσε όλους τους Παλαιστίνιους. Όταν υπογράφηκε η Συμφωνία του Όσλο, δημιουργήθηκε μεγάλος διχασμός μέσα στην κοινωνία, κυρίως σε σχέση με τους πρόσφυγες. Οι παράνομοι ισραηλινοί οικισμοί, για παράδειγμα, αυξήθηκαν κατά 15% μετά το Όσλο. 23 χρόνια αργότερα, τι κερδίσαμε απ’ αυτή τη συμφωνία; Παρόλα αυτά, εξακολουθούμε να κάνουμε έκκληση για ενότητα ανάμεσα στις παρατάξεις και τις κοινωνικές οργανώσεις, ώστε να διαμορφώσουμε μια καινούρια στραηγική αντιμετώπισης των εχθρών μας, των κατακτητών μας. Είχαμε εθνικό διάλογο το 2012 και έχουμε υπογράψει το πρόγραμμα και το μηχανισμό ανοικοδόμησης της Ο.Α.Π. ως του μοναδικού εκπροσώπου των Παλαιστινίων. Ήμαστε αναγνωρισμένοι διεθνώς, αλλά η Ο.Α.Π. είχε χτιστεί με το αίμα των μαρτύρων και των μαχητών της ελευθερίας και μέσα από μακρόχρονο αγώνα. Και τώρα είναι περιθωριοποιημένη έναντι της Παλαιστινιακής Αρχής, η οποία δεν έχει καμία εξουσία και είναι δεσμευμένη από τη Συμφωνία του Όσλο, άρα είναι σαν δημοτική αρχή.

Τουλάχιστον το BDS κίνημα εξελίσσεται πολύ πετυχημένα, παρά τις αντιδράσεις απέναντί του.

Ακόμη κι ο πρέσβης του Ισραήλ αντέδρασε για την επίσκεψή μου στην Ελλάδα. Δε δέχονται ούτε καν να ακούσουν μια άλλη εκδοχή της ιστορίας. Δεν το θέλουν. Κι έχουν ένα μεγάλο προϋπολογισμό για αντι-BDS δραστηριότητες.

Υπάρχουν άτομα ή ομάδες από το Ισραήλ, με τα οποία και τις οποίες θα μπορούσατε να μιλήσετε ή να καλλιεργήσετε ένα είδος κατανόησης, στο πλαίσιο ενός αμοιβαίου σεβασμού;

Βεβαίως. Στο ακαδημαϊκό επίπεδο ο Ιλάν Παπέ, ο Νόαμ Τσόμσκι, στον οποίο όμως δεν επιτράπηκε να ταξιδέψει στην Παλαιστίνη, όταν προσκλήθηκε από το Πανεπιστήμιο Μπιρ Ζέιτ, ο Νόρμαν Φίνκελσταϊν.

Θεωρείται κι αυτός ένας από τους «Εβραίους που μισούν τον εαυτό τους», βέβαια.

Πάντα το λένε αυτό. Κρύβει πολλή λογική απάρτχαϊντ το να λες σε κάποιον «μισείς τον εαυτό σου». Γιατί; Επειδή το λες εσύ; Τώρα υπάρχουν στρατιώτες που πολέμησαν τους Παλαιστίνιους και έχουν συνειδησιακά προβλήματα. Δημιούργησαν μια ΜΚΟ, η οποία λέγεται Breaking the Silence. Και συγκεντρώνουν μαρτυρίες στρατιωτών ρωτώντας γιατί πολέμησαν τους Παλαιστίνιους. Ξέρεις, στην Πρώτη Ιντιφάντα πολλοί στρατιώτες αυτοκτόνησαν.

leila (1)

Διαβάζοντας για την ιστορία σας, κυρίως της περιόδου συμμετοχής σας στις αεροπειρατείες, αναρωτήθηκα αν ποτέ φοβηθήκατε μήπως εξελισσόσαστε σε μύθο, σε είδωλο.

Το 1972, μετά τη δολοφονία του Γκασάν Καναφάνι, ήμουν διαρκώς στο προσκήνιο. Πήγα, λοιπόν, στον Γενικό Γραμματέα και του είπα ότι ήθελα να είμαι με τους ανθρώπους μου. Με ρώτησε γιατί. Του απάντησα: «Φοβάμαι μήπως εξελιχθώ σε ένα άτομο, που κανένας δεν μπορεί να του μιλήσει. Δεν είμαι διαφορετική από τους συντρόφους μου. Είναι κι αυτοί μαχητές της ελευθερίας, που διασχίζουν τα σύνορα για να διεξαγάγουν επιχειρήσεις ή φυλακίζονται σε ισραηλινές φυλακές». Και πήγα να μείνω σε ένα προσφυγικό καταυλισμό. Ένιωθα άνετα εκεί. Και σήμερα ακόμη, όταν πηγαίνω εκεί, μου φέρνουν καρέκλα, για να κάτσω, ενώ εκείνοι κάθονται κατάχαμα. Τους ρωτώ γιατί. Μπορώ κι εγώ να κάτσω κάτω. Έχουν αυτή την εικόνα, την οποία κατασκεύασαν τα Μ.Μ.Ε. Κι αυτό είναι ευθύνη. Φοβήθηκα να κάνω πράγματα, που δε θα ήταν αποδεκτά από το λαό μου- ακόμα και σε σχέση με το πώς ντύνομαι. Πρέπει να σέβομαι τις παραδόσεις του λαού μου. Το καλοκαίρι φοράω πάντοτε μακρυμάνικα ρούχα- και όχι γιατί πιστεύω κάτι τέτοιο, είναι ένδειξη σεβασμού.

Πολλές γυναίκες, εξάλλου, οργανώνονταν στην αντίσταση. Και καθεμιά ήθελε να είναι όπως εγώ. Ήταν πολύ δύσκολο να αλλάξεις τη νοοτροπία του κόσμου- και είναι ακόμη. Όποτε με ρωτούν ποιο είναι το σημαντικότερο πράγμα που αισθάνομαι πως έκανα, απαντώ: το ότι οργάνωνα κόσμο, βοηθώντας τον να αλλάξει νοοτροπία.

Πείτε μου για τις Παλαιστίνιες.

Είμαι περήφανη που είμαι γυναίκα και μάλιστα Παλαιστίνια. Γιατί οι γυναίκες μας παλεύουν ακόμη να προστατεύσουν τους εαυτούς τους, την πατρίδα τους, το μέλλον των παιδιών τους. Κι όταν φυλακίζονται, είναι αποφασισμένες. Μια μητέρα 5 παιδιών από τη Γάζα, όλα μάρτυρες, διαρκώς δέχεται κόσμο. Όλοι την γνωρίζουν στην περιοχή. Αυτές είναι οι Παλαιστίνιες. Ακόμη κι αν χάσουν τα παιδιά τους, θα νικήσουν και θα ζήσουν στον τόπο τους ελεύθερες.

Φοβηθήκατε ποτέ μήπως αποτελέσετε θύματα κάποιας «εξωδικαστικής δολοφονίας», που, άλλωστε, δεν είναι και ασυνήθης πρακτική του ισραηλινού κράτους;

Δυο φορές προσπάθησαν να με δολοφονήσουν. Η πρώτη ήταν το 1971, όταν βρήκα ένα μαύρο κουτί με 10 κιλά ΤΝΤ κάτω από το κρεβάτι μου. Η δεύτερη στο Λίβανο το 1974, όταν το σπίτι δέχτηκε 6 οβίδες, και δεν πέθανα. Παρόλα αυτά, νομίζω πως οι Ισραηλινοί δεν ξεχνούν.

Έχετε πει στο παρελθόν ότι η Παλαιστίνη είναι για σας ο παράδεισος. Παραμένει;

Βεβαίως.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο όνειρο, η μεγαλύτερη ελπίδα σας;

Να επιστρέψω στον τόπο μου, τη Χάιφα. Και έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου πως, αν αυτό συμβεί κάποτε, θα κοιμηθώ κάτω από ένα δέντρο. Είναι ένα μικρό όνειρο, αλλά είναι όνειρο.

Κάποιες φορές, όταν κάποιος επιμένει προς την κατεύθυνση του στόχου του, ίσως υπάρξει αποτέλεσμα, αργά ή γρήγορα.

Αυτό είναι το όνειρο όλων των Παλαιστινίων, ξέρεις. Είναι τα πάντα για μας. Γι’ αυτό κάναμε τις Ιντιφάντα, κι ο αγώνας συνεχίζεται. Εξακολουθούμε να ονειρευόμαστε την επιστροφή μας, γιατί είναι δικαίωμά μας. Άσε το Ισραήλ να ανησυχεί! Κοιμόμαστε και ονειρευόμαστε την Παλαιστίνη. Αυτό είναι το λιγότερο, το να ονειρευόμαστε. Αλλά είμαι αισιόδοξη. Ακόμη κι αν δε γυρίσω εγώ, θα γυρίσουν τα παιδιά μου, τα εγγόνια μου. Εμείς απλώς ανοίγουμε το δρόμο.

Το βιβλίο της Λέιλα Χάλεντ Ο λαός μου θα ζήσει, Η αυτοβιογραφία μιας επαναστάτριας κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Α/συνέχεια.

Ευχαριστώ θερμά την οργανωτική επιτροπή του Resistance Festival, και κυρίως τον Γιώργο Τζαφέρη, χάρη στην επιμονή του οποίου ήρθε η Λέιλα Χάλεντ στην Ελλάδα, για την πολύτιμη συμβολή τους στην πραγματοποίηση της κουβέντας μου μαζί της.

Πηγή: hitandrun

 

 

Εργαζόμενες του σεξ και φεμινισμός: Μια συζήτηση με την κινηματογραφίστρια, Λίζι Μπόρντεν

girlgang

H Λίζι Μπόρντεν γύρισε δύο από τις πιο σημαντικές ταινίες της δεκαετίας του ’80. Η πρώτη της ταινία, Born in flames, βγήκε στις αίθουσες το 1983 και εκτυλίσσεται σε ένα κοντινό μέλλον, μετά από μια δημοκρατική σοσιαλιστική επανάσταση στις ΗΠΑ. Η ταινία παρακολουθεί μια ομάδα ριζοσπαστικών γυναικών, κυρίως ομοφυλόφιλες και έγχρωμες, που διαπιστώνουν ότι η νέα σοσιαλιστική κυβέρνηση δεν έχει επαρκώς απευθυνθεί στα ζητήματα πατριαρχίας και ρατσισμού και αποφασίζουν να οργανώσουν ένα «στρατό γυναικών» για να αγωνιστούν για μια επανάσταση μέσα στην επανάσταση.

Η επόμενη ταινία της, Working girls (1986), είναι μια ρεαλιστική ματιά στη ζωή γυναικών που εργάζονται σε ένα πορνείο του Μανχάταν. Παραμένει ακόμα και σήμερα μια από τις πλέον ρεαλιστικές, μη αισθησιακές κινηματογραφημένες απεικονίσεις της εργασίας του σεξ.

Τριάντα χρόνια μετά, οι ταινίες της είναι χρήσιμες για ακτιβιστές παραμένοντας τολμηρές και οραματικές όσο και την ημέρα που κυκλοφόρησαν. Πρόσφατα ένα φεμινιστικό ακαδημαϊκό περιοδικό αφιέρωσε ένα ολόκληρο τεύχος για την ταινία Born in flames, ενώ ακτιβιστές στο Allied Media Conference του Ντιτρόιτ αφιέρωσαν ένα ολόκληρο εργαστήριο για να συζητήσουν την ταινία.

Η Μπόρντεν δεν αποφεύγει να χαρακτηριστεί φεμινίστρια, αλλά, όπως και οι γυναίκες στις ταινίες της, νιώθει άβολα με αυτό που χαρακτηρίζεται ως λευκός φεμινισμός της μεσαίας τάξης. Οι χαρακτήρες του Born in flames αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους περισσότερο στον επαναστατικό φεμινισμό με ταξική και φυλετική συνείδηση, που εμπνέεται από την οργάνωση Combahee River Collective παρά από το Ms Magazine [www.msmagazine.com].

Η Λίζι Μπόρντεν ζει στο Λος Άντζελες και σχεδιάζει τα επόμενα έργα της. Ακολουθούν αποσπάσματα από μια συζήτηση μαζί της.

 

Τη συνέντευξη πήρε ο Τζόρνταν Φλάχερτι*

Εγινα κινηματογραφίστρια μάλλον τυχαία. Πήγα στη Νέα Υόρκη θέλοντας να γίνω ζωγράφος, αυτή ήταν η μεγάλη μου φιλοδοξία. Αγαπούσα την τέχνη και η Νέα Υόρκη ήταν η πόλη την οποία επισκεπτόμουν κάνοντας ότο στοπ, όταν σπούδαζα Ιστορία της Τέχνης στο κολέγιο Γουέλσλι, δυτικά της Βοστόνης. Συμπτωματικά βρέθηκα στον κόσμο της τέχνης, όταν μια καθηγήτριά μου με σύστησε για να γράψω στο περιοδικό Art Forum και έτσι γνώρισα πολύ κόσμο. Σύχναζα στο Max’s Kansas City με όλους τους σπουδαίους καλλιτέχνες της εποχής: Ρίτσαρντ Σέρα, Ρόμπερτ Σμίθσον κ.ά. Έγραφα για καλλιτέχνιδες όπως η Ιβόν Ρέινερ, η Τζοάν Τζόνας και η Σιμόν Φόρτι.

Ριζοσπαστικοποιόμουν από το φεμινιστικό κίνημα, αλλά δεν έβλεπα έγχρωμες γυναίκες να συμμετέχουν. Επίσης, ριζοσπαστικοποιόμουν από τη σεξουαλικότητά μου και την αποστροφή μου για την πατριαρχία. Έτσι για μένα, η ταινία Born in flames αποτελούσε την έκφραση αυτής που ήμουν εκείνη την περίοδο. Ήμουν κάποια που εξεγειρόταν ενάντια στο μικρό κορίτσι που ήμουν στα μάτια όλων των καλλιτεχνών που συναναστρεφόμουν, τους τιτάνες της τέχνης, και ζούσα σε ένα κόσμο όπου ο φεμινισμός, με τον οποίο ερχόμουν σε επαφή, ήταν μια εκδοχή με την οποία δεν μπορούσα να σχετιστώ. Τι είχα κοινό με την Γκλόρια Στάινεμ; Τίποτα.

Ταινία σαν εξερεύνηση

Η ταινία που σίγουρα με επηρέασε για να γυρίσω το Born in flames ήταν το Battle of Algiers. Αφηγούταν την ιδέα ότι η επανάσταση δεν τελειώνει ποτέ, συνεχίζεται διαρκώς. Ήθελα να εξερευνήσω αυτό το φάσμα: αγωνίζεσαι με λόγια, αγωνίζεσαι με τη δημοσιογραφία και τελικά αγωνίζεσαι με την ένοπλη αντίσταση. Πάντα φανταζόμουν ότι οι γυναίκες πρωταγωνίστριες στο Born in flames θα συλλαμβάνονταν, θα φυλακίζονταν και, όπως στο Battle of Algiers, θα υπήρχε ένα άλλο κύμα γυναικών που θα έπαιρνε τις θέσεις τους, γιατί ο αγώνας πρέπει να συνεχίζεται, γιατί δεν έχει αλλάξει το ζητούμενο. Δεν έχει αλλάξει για τις γυναίκες και δεν έχει αλλάξει για τις μειονότητες.

Αυτό εξερευνούσα και η ταινία απλώς έτυχε να είναι το μέσο. Δεν είχα ιδιαίτερη ανησυχία να είναι προσεγμένη. Στην πραγματικότητα, όσο πιο τραχιά έμοιαζε, τόσο το καλύτερο. Ήθελα να απευθύνεται στη βάση. Πήγαινα σε γκέι μπαρ, γύριζα στο δρόμο, έβρισκα γυναίκες και τις ρωτούσα αν ήθελαν να συμμετέχουν στην ταινία. Την δημιουργήσαμε μαζί. Αυτοσχεδιάζαμε και στη συνέχεια έπαιρνα ό,τι είχαμε γυρίσει και δημιουργούσα σκηνές που εντάσσονταν σε ένα σενάριο. Αυτή η διαδικασία κράτησε πέντε χρόνια.

Γύρισα το Born in flames αντίστροφα. Κοιτούσα ό,τι γύριζα, προσπαθούσα να μην το πειράξω, το μόνταρα κρατώντας ό,τι χρειαζόμουν και μετά έφτιαχνα αντίγραφα για ό,τι ήθελα να κρατήσω. Στη συνέχεια έγραφα κάποιο σενάριο, έβγαινα ξανά έξω, τράβαγα και έτσι δημιούργησα κάποιο είδος ιστορίας. Αν υπήρχε κάποια διαδήλωση, τοποθετούσα τους ηθοποιούς μας μέσα σε αυτή και τράβαγα. Ή έστηνα μια διαδήλωση και έβαζα μέσα πραγματικούς ανθρώπους.

Ένα λιοντάρι ή πεντακόσια ποντίκια;

Πολλές από τις γυναίκες στην ταινία δεν ήταν ηθοποιοί. Κάποιες επελέγησαν τυχαία στο δρόμο και έμειναν στην ταινία και άλλες έφυγαν. Ορισμένες υποδύονταν μια εκδοχή του εαυτού τους, όπως η Αντέλ. Οι περισσότερες γυναίκες που το έκαναν αυτό, έγραφαν το δικό τους υλικό. Η Αντέλ έγραψε ποίηση και μουσική για την ταινία. Η γυναίκα που πεθαίνει ήταν κάποια που βρήκα στο YMCA να παίζει μπάσκετ. Δεν είχε πρόθεση να γίνει ηθοποιός, ήταν πολύ άτσαλη, αλλά μου άρεσε η όψη της. Κάποιοι από τους άνδρες που παίζουν στην ταινία ήταν ηθοποιοί. Ο Ρον Βάουτερ από το Wooster Group και ο Έρικ Μποκοσιάν.

Ένας από τους θησαυρούς που είχα ήταν η Φλο Κένεντι. Δεν θυμάμαι πώς ακριβώς βρήκα την Φλο, γιατί ήταν δικηγόρος του Ms Magazine. Αλλά ανήκε στη ριζοσπαστική πλευρά, ήταν πολύ τολμηρή. Είπε κάτι πολύ όμορφο στην ταινία: «Τι προτιμάς να δεις να μπαίνει από την πόρτα, ένα λιοντάρι ή πεντακόσια ποντίκια;» Πεντακόσια ποντίκια μπορούν να κάνουν πολύ μεγάλη ζημιά και αυτό ήθελα με κάποιο τρόπο να δείξω με την ταινία.

Πάντοτε υποστηρίζω ότι υπάρχουν δύο τρόποι να γυρίσεις μια ταινία: με αφετηρία ένα ερέθισμα ή με αφετηρία ένα συμπέρασμα. Το Working girls ήταν συμπερασματική, διότι υπήρχε ένα σενάριο και από αυτό εκκινούσαμε, ενώ το Born in flames ήταν συνεπαγωγικό γιατί δημιουργήθηκε από σπόρους που φυτεύαμε καθώς τραβάγαμε.

«Working girls»

Η ιδέα για το Working girls γεννήθηκε καθώς μόνταρα υλικό από γυναίκες εν ώρα εργασίας για το Born in flames, σκηνές με γυναίκες να κάνουν πράγματα με τα χέρια τους, συμπεριλαμβανομένης μιας σκηνής όπου μια γυναίκα βάζει ένα προφυλακτικό στο πέος ενός άνδρα. Πολλές από τις γυναίκες που γνώρισα στα γυρίσματα του Born in flames ήταν πόρνες. Ήμουν σε ένα περιβάλλον όπου η πορνεία μου προκαλούσε ενδιαφέρον και η ιδέα της απομυθοποίησης του σεξ δημιούργησε το Working girls. Σκέφτηκα ότι κανείς δεν γνωρίζει πραγματικά την πορνεία στη μεσαία τάξη, όλοι έχουν προκαταλήψεις. Ό,τι είχα δει στον κινηματογράφο ήταν είτε παθητικές γυναίκες που έκαναν στοματικό σεξ για πέντε ή δέκα δολάρια είτε πόρνες για την υψηλή τάξη. Και οι δύο εκδοχές αντιμετωπίζονταν με ρομαντισμό και στις ταινίες και στην πραγματικότητα. Δεν είχα ποτέ δει την πλήξη ενός πορνείου, την απεικόνιση της ίδιας της δουλειάς και του γεγονότος ότι η πορνεία είναι μια δουλειά σαν όλες τις άλλες. Αν αποφασίζεις ότι θέλεις να ξοδεύεις οκτώ ώρες και να δίνεις το κορμί σου, διότι δεν θέλεις να ξοδεύεις σαράντα ώρες και να δίνεις το μυαλό σου, είναι δική σου επιλογή. Το Working girls είναι περισσότερο μια ταινία για τη δουλειά παρά για το σεξ.

Απομυθοποίηση τώρα

Ορισμένοι πήγαν να δουν την ταινία νομίζοντας ότι μιλάει για σεξ. Αυτή η προσδοκία στην πραγματικότητα με εκτροχίασε ως κινηματογραφίστρια, διότι πολλοί με κατέγραψαν ως δημιουργό ερωτικών ταινιών και τέτοια σενάρια μου προσφέρονταν. Όμως επρόκειτο για τη λιγότερο ερωτική ταινία που θα μπορούσε να δει κανείς. Ήταν σαν ο θεατής να ήταν μια μύγα στον τοίχο και να παρακολουθούσε την εμπειρία των γυναικών με τους άνδρες πελάτες τους. Αντίθετα από την τυπική οπτική από την οποία παρουσιάζεται συνήθως ένα πορνείο σε μια ταινία, την αντρική, που βλέπει μια παράταξη κοριτσιών και σκέφτεται «ποιο ζαχαρωτό να διαλέξω σήμερα από το κουτί;». Έχεις την ευκαιρία να δεις τον τρόπο με τον οποίο οι γυναίκες ανταποκρίνονται στους άνδρες, σε αυτούς που δείχνουν σεβασμό και σε αυτούς που δεν δείχνουν. Επίσης, καμία από τις γυναίκες δεν έχει τέλειο σώμα και αυτό δείχνεται επίσης.

Αυτό που απολαμβάνω είναι οι ταινίες που απομυθοποιούν πράγματα που έχουν παρανοηθεί. Οι τάξεις με ενδιαφέρουν ιδιαίτερα όπως και οι γυναίκες στα άκρα.

Δεν πήγα σε σχολή κινηματογράφου. Νομίζω αν είχα πάει, το Born in flames δεν θα είχε γυριστεί, διότι οι δάσκαλοι θα μου είχαν πει ότι οι ταινίες δεν γυρίζονται με αυτόν τον τρόπο. Δεν αρχίζεις μια ταινία χωρίς σενάριο, μόνο με μια ιδέα. Αυτή η ταινία, όμως, ξεκίνησε έτσι, με μια υπόθεση. Στα χέρια μου εξελίχθηκε σε μολότοφ γιατί πραγματικά ήθελα να ανατινάξω κάτι.

* Ο Τ. Φλάχερτι είναι κινηματογραφιστής και δημοσιογράφος, με έδρα τη Νέα Ορλεάνη. Μπορείτε να δείτε δουλειά του στο: jordanflaherty.org. Το κείμενο δημοσιεύτηκε στο «Counterpunch» στις 28 Γενάρη 2015.

Πηγή: Εποχή

born-in-flames-movie-poster borden1

 

Κάθε είδους παρένθετη μητρότητα είναι εκμετάλλευση – ο κόσμος θα πρέπει να ακολουθήσει την απαγόρευση της Σουηδίας

india_surrogacy_mumbai_alley

Ινδή παρένθετη μητέρα το 2012 σε ένα στενό μιας παραγκούπολης στη Μουμπάι, όπου διαμένει κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της. Jonas Gratzer / Lightrocket / Getty Images

της Kajsa Ekis Ekman

Ότι κάτι δεν πάει καλά σχετικά με την παρένθετη μητρότητα είναι εμφανές εδώ και κάποιο χρονικό διάστημα. Από τότε που η εμπορική βιομηχανία παρένθετης μητρότητας εκτινάχτηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ήταν συνώνυμη με σκάνδαλα, εκμετάλλευση και κακοποίηση. Από την περίφημη υπόθεση «Baby Μ» – όπου η μητέρα άλλαξε γνώμη και αναγκάστηκε, με δάκρυα στα μάτια, να παραδώσει το μωρό της – μέχρι τον Ιάπωνα δισεκατομμυριούχο, ο οποίος παρήγγειλε 16 παιδιά από διαφορετικές ταϊλανδέζικες κλινικές υπάρχει μια συνολική εμπορευματοποίηση της ανθρώπινης ζωής: κάνε κλικ, διάλεξε φυλή και χρώμα ματιών, πλήρωσε και μετά παραλαμβάνεις το παιδί σου.

Επιπλέον υπάρχει και η πρόσφατη υπόθεση της Αμερικανίδας παρένθετης μητέρας που έχασε τη ζωή της. Ή εκείνη των γονιών που αρνήθηκαν να δεχθούν ένα παιδί με αναπηρία και προσπάθησαν να πείσουν την παρένθετη μητέρα να κάνει άβλωση. Για να μην αναφέρουμε τα εργοστάσια μωρών στην Ασία.

Τον Φεβρουάριο του 2016 η Σουηδία πήρε μια γενναία θέση κατά της παρένθετης μητρότητας. Η κυβερνητική έρευνα σχετικά με την παρένθετη μητρότητα δημοσίευσε τα πορίσματά της, τα οποία πρόκειται να εγκρίνει το κοινοβούλιο αργότερα μέσα σε αυτή την χρονιά. Τα πορίσματα αυτά περιλαμβάνουν την απαγόρευση κάθε είδους παρένθετης μητρότητας, είτε εμπορικής είτε αλτρουιστικής, καθώς και τη λήψη μέτρων με στόχο να αποτρέψουν τους πολίτες από το να πηγαίνουν σε κλινικές του εξωτερικού.

Πρόκειται για μια πρωτοποριακή απόφαση, ένα πραγματικό βήμα προς τα εμπρός για το γυναικείο κίνημα. Ενώ αρχικά οι απόψεις των γυναικών διίσταντο πάνω στο θέμα, έβαλαν το θέμα ψηλά στην ημερήσια διάταξη. Νωρίτερα, τον Φεβρουάριο, φεμινίστριες και ακτιβιστές ανθρωπίνων δικαιωμάτων απ’ όλο τον κόσμο συναντήθηκαν στο Παρίσι για να υπογράψουν τη χάρτα κατά της παρένθετης μητρότητας, ενώ το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο κάλεσε επίσης τα κράτη να την απαγορεύσουν.

Οι κυριότερες αντιρρήσεις για τη σουηδική έκθεση έχουν έρθει από μέλλοντες πατεράδες, λέγοντας ότι αν μια γυναίκα θέλει να γίνει παρένθετη μητέρα, σίγουρα είναι λάθος να την αποτρέψει κανείς από το να γίνει. Είναι χαρακτηριστικό ότι λίγες γυναίκες τα βάφουν μαύρα γι’ αυτή την χαμένη ευκαιρία. Είναι, άλλωστε, η ζήτηση που τροφοδοτεί αυτή τη βιομηχανία.

Η παρένθετη μητρότητα μπορεί να περιβάλλεται από μια αύρα ευτυχίας τύπου Elton John, χαριτωμένα νεογέννητα και συνειρμούς σύγχρονης οικογένειας, αλλά πίσω από αυτό υπάρχει μια βιομηχανία που αγοράζει και πουλάει ανθρώπινες ζωές. Όπου τα μωρά είναι καομμένα και ραμμένα για να ταιριάζουν στις επιθυμίες των πλούσιων αυτού του κόσμου. Όπου η μητέρα δεν είναι τίποτα, της στερείται ακόμη και το δικαίωμα να την αποκαλούν «μαμά», ενώ ο πελάτης είναι το παν. Η Δύση έχει αρχίσει να αναθέτει την αναπαραγωγή σε φτωχότερες χώρες, όπως ακριβώς είχαμε αναθέσει στο παρελθόν τη βιομηχανική παραγωγή. Είναι συγκλονιστικό να βλέπει κανείς πόσο γρήγορα μπορεί να αγνοηθεί πλήρως η σύμβαση του ΟΗΕ για τα δικαιώματα του παιδιού. Καμία χώρα δεν επιτρέπει την πώληση ανθρώπων – αλλά, και ποιος νοιάζεται, εφ’ όσον μας σερβίρονται χαριτωμένες εικόνες διάσημων ανθρώπων με τα νεογέννητά τους;

Για να απαλλάξουν την παρένθετη μητρότητα από τέτοιου είδους κατηγορίες, ορισμένοι καταφεύγουν να μιλάνε για τη λεγόμενη «αλτρουιστική» παρένθετη μητρότητα. Αν η μητέρα δεν πληρώνεται, δεν υπάρχει καμία εκμετάλλευση. Ίσως να το κάνει από γενναιοδωρία, για έναν φίλο, μια κόρη ή αδελφή.

Η σουηδική έρευνα αντικρούει αυτό το επιχείρημα. Δεν υπάρχει καμία απόδειξη, αναφέρει η έρευνα, ότι νομιμοποιώντας την «αλτρουιστική» παρένθετη μητρότητα απαλλασσόμαστε από την εμπορική βιομηχανία. Η διεθνής εμπειρία δείχνει το αντίθετο – πολίτες των χωρών όπως οι ΗΠΑ ή η Μεγάλη Βρετανία, όπου η πρακτική της παρένθετης μητρότητας είναι ευρέως διαδεδομένη, τείνουν να κυριαρχούν μεταξύ των ξένων αγοραστών στην Ινδία και το Νεπάλ. Η έρευνα αναφέρει επίσης ότι υπάρχουν στοιχεία ότι οι παρένθετες μητέρες πληρώνονται ακόμα κάτω από το τραπέζι, όπως στην περίπτωση της Μεγάλης Βρετανίας. Δεν μπορεί κανείς, λέει η έρευνα, να περιμένει από μια γυναίκα να αποκηρύξει τα δικαιώματά της από ένα μωρό που δεν έχει δει ούτε έχει γνωρίσει ακόμη – αυτό από μόνο του υποδηλώνει υπερβολική καταπίεση.

Σε κάθε περίπτωση, η έννοια της «αλτρουιστικής» παρένθετης μητρότητας – εκτός του ότι είναι σκέτη εξαπάτηση, δεδομένου ότι μόλις και μετά βίας συμβαίνει στην πραγματικότητα – έχει ένα πολύ παράξενο ιδεολογικό υπόβαθρο. Λες και η εκμετάλλευση συνίστατο μόνο στο να δίνει χρήματα σε μια γυναίκα. Σε αυτή την περίπτωση, όσο λιγότερο την πληρώνουν, τόσο λιγότερο την εκμεταλλεύονται.

Στην πραγματικότητα, «αλτρουιστική» παρένθετη μητρότητα σημαίνει ότι μια γυναίκα περνά ακριβώς την ίδια διαδικασία όπως και στην εμπορική παρένθετη μητρότητα, αλλά δεν παίρνει τίποτα σε αντάλλαγμα. Απαιτούν από την γυναίκα να κυοφορήσει ένα παιδί για εννέα μήνες και στη συνέχεια να το αποχωριστεί. Πρέπει να αλλάξει τη συμπεριφορά της με κίνδυνο να μείνει στείρα, να βιώσει μια σειρά από προβλήματα που σχετίζονται με την εγκυμοσύνη, ακόμα και να πεθάνει. Εξακολουθεί να χρησιμοποιείται ως δοχείο, ακόμη και αν λένε ότι είναι ένας άγγελος. Το μόνο πράγμα που παίρνει είναι το φωτοστέφανο του αλτρουισμού, η οποία είναι πολύ χαμηλή τιμή για την προσπάθεια που καταβάλει και μπορεί να είναι ελκυστική σε μια κοινωνία όπου οι γυναίκες εκτιμώνται για το πόσα θυσιάζουν και όχι γι’ αυτό που επιτυγχάνουν.

Η Ινδία και η Ταϊλάνδη δεν θέλουν να γίνουν οι γυναίκες τους εργοστάσια μωρών για όλο τον κόσμο. Τώρα είναι η ώρα της Ευρώπης να αναλάβει την ευθύνη. Εμείς είμαστε οι αγοραστές, εμείς πρέπει να δείξουμε αλληλεγγύη και να σταματήσουμε αυτή τη βιομηχανία, όσο ακόμα μπορούμε.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη Guardian και μπορείτε να το βρείτε εδώ

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

 

Διαβάστε ακόμα

Αγορά Σωμάτων

Η παρένθετη μητρότητα αντιβαίνει στη Διεθνή Σύμβαση του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα του Παιδιού

Αντιμετωπίζοντας την σεξουαλική παρενόχληση στο δρόμο με κομφετί και πανκ

lead_large

της Ιουλίας Λειβαδίτη

Η Πόλη του Μεξικού είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα μέρη στον κόσμο για τις γυναίκες. Σύμφωνα με μια έκθεση των Ηνωμένων Εθνών του 2010, το Μεξικό είναι πρώτη χώρα παγκοσμίως σε σεξουαλική βία κατά των γυναικών, ενώ εκτιμάται ότι το  44 % των Μεξικάνων γυναικών έχουν υποστεί κάποια μορφή σεξουαλικής βίας κατά τη διάρκεια της ζωής τους, από το γράπωμα έως το βιασμό. Στην πρωτεύουσα της χώρας η παρενόχληση και η έμφυλη βία στις δημόσιες συγκοινωνίες και σε άλλους δημόσιους χώρους βρίσκονται σε ανεξέλεγκτο επίπεδο. Το πρόβλημα είναι τόσο ακραίο ώστε ο δήμος χρειάστηκε να εγκαινιάσει βαγόνια του μετρό και λεωφορεία μόνο για γυναίκες, σε μια προσπάθεια να περιοριστεί η βία.

Αυτό είναι ακόμα πιο ανησυχητικό αν σκεφτεί κανείς ότι η Πόλη του Μεξικού είναι μια ακμάζουσα μητρόπολη με ένα από τα πιο εκτενώς χρησιμοποιούμενα συστήματα μαζικής μεταφοράς στον κόσμο. Πλήθη συγκεντρώνονται σε δρόμους, πάρκα και άλλους δημόσιους χώρους καθημερινά- αλλά η παρενόχληση και η βία περιορίζει σοβαρά την δυνατότητα των γυναικών να κυκλοφορήσουν με ασφάλεια αυτά τους χώρους, ιδιαίτερα τη νύχτα.

Κάπως έτσι μπαίνουν στη σκηνή οι «Κόρες της Βίας» («Las Hijas de Violencia») μια μεξικάνικη ομάδα κοριτσιών που μάχεται την περιβόητη παρενόχληση στους δρόμους της πόλης με ένα μείγμα από punk rock, περφόρμανς και κομφετί. Η ομάδα σχηματίστηκε περίπου πριν από τρία χρόνια ως απάντηση στη βία που βίωναν τα μέλη της στους δρόμους της πόλης. Ήταν σχετικά άγνωστες μέχρι τον περασμένο μήνα, όταν ένας δημοσιογράφος του ενημερωτικού ιστότοπου AJ+ κατέγραψε πως αντιμετωπίζουν την παρενόχληση στο δρόμο και το βίντεο γρήγορα έγινε viral, συγκεντρώνοντας περισσότερο από 9 εκατομμύρια προβολές στο Facebook.

Το κόνσεπτ των περφόρμανς της ομάδας είναι σχετικά απλό: όταν κάποιο από τα κορίτσια παρενοχλείται στο δρόμο, και οι τρεις να βγάζουν τα όπλα τους που πετάνε κομφετί, πυροβολούν τον δράστη και στη συνέχεια αρχίζουν να παίζουν το «Sexista Punk», ένα τραγούδι που έγραψαν ακριβώς για τέτοιες περιπτώσεις.

Οι περφόρμανς τους είναι ένα ενδιαφέρον μείγμα σοβαρής αντιπαράθεσης και ξέγνοιαστου παιχνιδιού. Αυτή η αίσθηση του παιχνιδιού ταιριάζει με το όνομα της ομάδας, το οποίο αποτελεί μια αναφορά στη βία από πού αντιμετωπίζουν, αλλά και ένα λογοπαίγνιο με το όνομα της Violencia Rivas, ενός χαρακτήρας που έχει δημιουργηθεί από την Αργεντίνα κωμικό Peter Capusotto, η οποία αυτοαποκαλείται «μητέρα της πανκ».

Όπως λένε και μέλη της ομάδας: «Είναι πραγματικά αστείο αν το σκεφτείς, να τρομάζεις άνδρες με όπλα από κομφετί. Κατατρομάζουν και στη συνέχεια νιώθουν αμηχανία γι΄αυτό, νιώθουν σαν να έχουν χάσει τον ανδρισμό τους. […] Όταν ξεκινάμε το τραγούδι προσπαθούν να γελάσουν, σαν να είναι και αυτοί ‘μέσα’ στο αστείο. Όταν βλέπουν ότι το τραγούδι δεν σταματά, προσπαθούν να το σκάσουν. […] Η αρχή αυτού το πρότζεκτ, είχε βασικά να κάνει με εμάς ως άτομα. Νιώθαμε την ανάγκη να κάνουμε κάτι για τη βία που αντιμετωπίζουμε κάθε μέρα, να νιώσουμε σε ένα είδος κάθαρσης. Μετά από αυτό όμως, έχουμε τη φιλοδοξία ότι και άλλες γυναίκες, νέες και ηλικιωμένες θα δουν τι κάνουμε και θα εμπνευστούν να κάνουν κάτι παρόμοιο, να σταματήσουν να σιωπούν όταν τους ασκείται βία.»

Από τότε που το βίντεο τους έγινε viral έχουν δεχτεί πολλές απειλές κατά της ζωής τους.

YouTube Preview Image

 

 

Δεν θέλουμε μια αγάπη που σκοτώνει

bloodviolencekilledmurder1

της Esra Dogan

«Δεν θέλουμε μια αγάπη που σκοτώνει» είναι ένα από τα φεμινιστικά συνθήματα στην Τουρκία που θέλει να αναδείξει το θέμα του τεράστιου αριθμού δολοφονιών γυναικών από συντρόφους τους ή από άνδρες στον στενό τους κύκλο. Είναι μια δυνατή κατακραυγή εναντίον των ανδρών που χρησιμοποιούν την «αγάπη» τους ως δικαιολογία για τα ματωμένα χέρια τους στα γυναικεία σώματα, συχνά με στόχο την κοινωνική κατανόηση για τα εγκλήματα τους και, αν είναι δυνατόν, ακόμη και μείωση της ποινής τους.

Είδα ένα τεράστιο πανό αυτού του συνθήματος τον περασμένο Νοέμβριο, στην Άγκυρα, αφού το δικαστήριο έδωσε μειωμένη ποινή στον άνθρωπο που μαχαίρωσε 15 φορές, μέχρι θανάτου, μια φίλη του, με την οποία είχαν πλατωνική σχέση, στη μέση ενός πάρκου, αφού αρνήθηκε να τον παντρευτεί. Το σκεπτικό του δικαστηρίου ήταν ότι  αιτία της δολοφονίας ήταν η «υπερβολική αγάπη» προς το θύμα και ότι κατά τη διάρκεια της δολοφονίας, ο ίδιος δεν ήταν σε θέση να σκεφτεί καθαρά λόγω του πάθους του.

Αυτή η δικαστική απόφαση δεν ήταν τίποτα περισσότερο από τη νομιμοποίηση, σε μια αίθουσα δικαστηρίου στην Τουρκία, της αντίληψης περί «εγκλήματος πάθους» και μέσω αυτού, της δικαιολογίας των αντρών ότι σκοτώνουν από αγάπη. Ωστόσο, αυτό το σκεπτικό τρέφεται από την ίδια πατριαρχική νοοτροπία που υπάρχει σε όλη την υδρόγειο. Η νοοτροπία που ευνοεί τους άνδρες σε σχέση με τις γυναίκες, η νοοτροπία που διαιωνίζει τελικά την ανδρική βία.

Ναι, στις μέρες μας είναι πιο διαδεδομένο ότι η εξουσία των αντρών τρέφει τη βία κατά των γυναικών, ενώ παράλληλα η ενισχύεται από αυτή τη βία. Ωστόσο, αναγνωρίζεται πολύ λιγότερο η έκταση αυτής της βίας και οι καταστροφικές συνέπειες της στη γυναικεία ζωή. Ακόμα λιγότερο αναγνωρίζεται το γεγονός ότι οι έμφυλες διαμάχες για την εξουσία αντανακλώνται πιο έντονα στις πιο οικείες σχέσεις μας, κάνοντας τελικά την «αγάπη» πιο θανάσιμη για τις γυναίκες και από τον καρκίνο.

Γνωρίζατε ότι το ήμισυ σχεδόν των γυναικών που είναι θύματα ανθρωποκτονίας σε όλο τον κόσμο (47% το 2012) δολοφονήθηκαν από συντρόφους τους ή τα μέλη της οικογένειας τους; Και αν ο δράστης είναι ένας άντρας (που συνήθως είναι) το ποσοστό αυτό ανεβαίνει. Και το ποσοστό αυτό δεν αναφέρεται τις γυναίκες που δολοφονήθηκαν από πλατωνικούς φίλους τους.

Χωρίς εξαίρεση, σε παγκόσμιο επίπεδο, μια γυναίκα κινδυνεύει περισσότερο να υποστεί βία από έναν άνθρωπο που γνωρίζει, από κάποιον που αγαπά ή / και αγαπούσε.

Δεν σας ακούγεται λογικό; Κι όμως, θα έπρεπε. Ίσως δεν έχετε υπόψη σας κάποια γυναικοκτονία στο ευρύτερο σας περιβάλλον, αλλά η σωματική, σεξουαλική ή ψυχολογική βία που μπορεί να οδηγήσει σε αυτήν είναι ακριβώς δίπλα σας. Και οι πιθανοί δράστες αυτής της βίας στην πραγματικότητα είναι συνηθισμένοι άνθρωποι, από κάθε κοινωνική ομάδα, ηλικία ή επίπεδο εκπαίδευσης. Ψάξτε το! Η πρόσφατη έκθεση του Καταφύγιου Γυναικών αποκαλύπτει ότι περισσότερο από το 60 τοις εκατό των δραστών της βίας κατά των γυναικών στην Ελλάδα προέρχονται από μεσαία ή ανώτερη τάξη.

Τα στατιστικά γίνονται ακόμη πιο τρομακτικα όταν πρόκειται για την έκταση της ενδοοικογενειακής βίας .

Σύμφωνα με την έκθεση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων το 2013, μία στις τρεις γυναίκες σε όλη την ΕΕ έχουν βιώσει κάποια μορφή σωματικής, σεξουαλικής κακοποίησης ή ψυχολογικής βίας από την ηλικία των 15 από τους συντρόφους τους. Το 22% από αυτές ανέφεραν κακοποίηση στις τρέχουσες σχέσεις τους και 1 στις 10 τους βιάστηκαν από τον παρών ή πρώην σύντροφό τους .

Αγάπη και βία… μπορεί στην αρχή να σας ακούγονται παράξενες αυτές οι δυο λέξεις μαζί, αλλά στην πατριαρχική κοινωνία, η συνύπαρξή τους έχει πραγματικά βαθύ νόημα.

Ως  βία νοείται η συμπεριφορά ή φυσική δύναμη που έχει σκοπό να τραυματίσει, να προκαλέσει βλάβη ή να σκοτώσει. Και  στο πατριαρχικό σύστημα των σχέσεων εξουσίας, η βία και η κακοποίηση των γυναικών αντανακλά την πρόθεση των ανδρών να επιδείξουν  την αρσενική εξουσία τους με την πρόκληση βλάβης ή να ελέγξουν τη γυναικεία συμπεριφορά μέσω της απειλής.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σε πολλές περιπτώσεις δολοφονιών γυναικών σε όλο τον κόσμο, οι γυναίκες όχι απλώς δολοφονούνται, αλλά υπόκεινται σε πρόσθετη βία πριν και μετά τη δολοφονία. Βιάζονται, βασανίζονται, ακόμα και τα σώματά τους ακρωτηριάζονται. Προφανώς πρόκειται για την προσπάθεια των αντρών να αποδείξουν την κυριαρχία τους μέσω της ταπείνωσης των γυναικών σωμάτων. Με άλλα λόγια, μια  επίδειξη ισχύος του πατριάρχη!

Αυτές οι τόσο άνισες σχέσεις εξουσίας μεταξύ ανδρών και γυναικών εκδηλώνονται και ενισχύονται μέσα από  τις διαπροσωπικές σχέσεις. Τότε είναι που «η αγάπη» μπαίνει στην εξίσωση. Ο πατριάρχης δεν βλέπει την αγάπη ως μια ισότιμη σχέση βασισμένη στο σεβασμό, αλλά μάλλον ως υποταγή της γυναίκας στον άντρα στο πλαίσιο της οποίας οι συναισθηματικές, σωματικές ή / και σεξουαλικές επιθυμίες του άντρα πρέπει να ικανοποιούνται. Σε αντάλλαγμα ο άντρας μπορεί να προσφέρει στη γυναίκα προστασία, πίστη, οικονομική ασφάλεια, ίσως μάλιστα κάποιο ρομαντισμό, καθώς και ένα οικογενειακό στάτους και τα σπερματοζωάρια του για τα μωρά. Για να διατηρήσει τη δύναμή του σε μια τέτοια σχέση, το αρσενικό δεν διστάζει να χρησιμοποιήσει σωματική, σεξουαλική ή σωματική βία όποτε χρειάζεται. Και αν κάποια στιγμή η γυναίκα επαναστατήσει, αρνούμενη να είναι υποτακτική, ο άντρας δικαιολογεί τη δολοφονία ή την κακοποίηση μέσω της «αγάπης». «Ήθελε να με αφήσει. Με απάτησε. Αρνήθηκε να κάνει σεξ μαζί μου. Ήμουν μεθυσμένος, ήμουν θυμωμένος μαζί της, ένιωσα ταπεινωμένος. Αλλά την αγαπούσα!»

Το πιο εντυπωσιακό γεγονός όμως- και εκεί πού πρέπει να δώσουμε μεγαλύτερη προσοχή, είναι γιατί οι περισσότερες γυναίκες επιλέγουν να παραμείνουν με συντρόφους που τους ασκούν βία;

Οι περισσότεροι από εσάς μάλλον πιστεύετε ότι τα οικονομικά προβλήματα ή ο φόβος της γυναίκας να μείνει μόνη είναι οι κύριοι λόγοι. Αν και αυτά φυσικά μπορεί να συμβαίνουν, δεν είναι τόσο συνηθισμένα όσο αυτός ο λόγος:

Οι κακοποιημένες γυναίκες πραγματικά πιστεύουν ότι οι σύντροφοί τους τις αγαπούν!

Επιτρέψτε μου να σας περιγράψω μια εμπειρία από πρώτο χέρι: η αδελφή μου. Η αδελφή μου υπόκειτο φυσική και ψυχολογική βία από τον πρώην φίλο της από τα είκοσι της και για τρία συνεχή χρόνια, τα οποία περιλάμβαναν άγριους ξυλοδαρμούς και απειλές πυροβολισμού. Και όλα αυτά τα χρόνια, όπως πολλές γυναίκες επιλέγουν να κάνουν, είχε κρατήσει μυστική την ταλαιπωρία της. Μπορείτε να φανταστείτε, όταν την πήγαινα στο νοσοκομείο  για τη σπασμένη μύτη της, πραγματικά πίστευα ότι είχε πέσει από τις σκάλες, δεν είχα την παραμικρή ιδέα ότι η δική μου αδελφή ήταν το θύμα ενός βίαιου πατριάρχη; Για να είμαι ειλικρινής, ούτε καν μου είχε περάσει από το μυαλό. Τόσο η αδελφή μου και το αγόρι της ήταν από μορφωμένες οικογένειες της ανώτερης μεσαίας τάξης.  Θεωρούσα απίθανο ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να συμβαίνει σε μας!

Μετά το πρώτο σοκ της αποκάλυψης της οδυνηρής αλήθειας, δεν μπορούσα παρά να αναρωτηθώ τον λόγο της μακράς σιωπής της και της άρνησής της να εγκαταλείψει μια τέτοια βίαιη και κακοποιητική σχέση. «Γιατί;» ρώτησα, «γιατί έμεινες μαζί του 3 χρόνια;» και πήρα την απάντησή μου :

«Με αγαπούσε. Έλεγε ότι έκανε αυτά τα πράγματα, γιατί με αγαπούσε πραγματικά»

Όχι, η αδελφή μου δεν ήταν μια «αφελής νέα». Η αντίδραση της στην πραγματικότητα είναι αντιπροσωπευτική της συνηθισμένης στάσης των γυναικών στην κοινωνία μας προς τους πατριάρχες τους, οι οποίοι καταχρώνται την έννοια της αγάπης για να δικαιολογήσουν τις βίαιες πράξεις τους. Με βάση τα στοιχεία των γυναικών θυμάτων βίας που έλαβαν στήριξη από το «Καταφύγιο Γυναίκας» στην Ελλάδα, το 80 τοις εκατό των γυναικών που ανέφεραν κακοποίηση από τους συντρόφους τους επιλέγουν να παραμείνουν σε αυτό το κακοποιητικό περιβάλλον τους, ακόμα και αν έχουν και άλλα μέρη να πάνε.

Το να μείνεις με τον κακοποιητικό σύντροφό σου είναι ακόμα πιο πιθανόν σε συνθήκες λιγότερο ορατών και ακόμα λιγότερο αναγνωρισμένων μορφών βίας, όπως η οικονομική, ψυχολογική και συναισθηματική βία. Όπως είχα γράψει πρόσφατα, σε ένα άρθρο εμπνευσμένο από το hashtag του Τwitter MaybeHeDoesNotHitYou, παρά το γεγονός ότι η ενδοοικογενειακή βία προκαλεί πιο άμεσα την προσοχή μας όταν είναι σωματική, η μη σωματική βία είναι πιο συχνή και βλάπτει τις γυναίκες τόσο βαθιά όσο η φυσική. Ωστόσο  σε γενικές γραμμές οι γυναίκες τείνουν να αγνοούν τα σημάδια αυτών των κακοποιητικών σχέσεων και να παραμένουν σε αυτές για χάρη της αγάπης.

Δεδομένου ότι αυτές οι κακοποιητικές πράξεις στις σχέσεις θεωρούνται «ιδιωτικό θέμα» μεταξύ των συντρόφων, το κοινωνικό περιβάλλον της γυναίκας συνήθως την ωθεί να προσπαθήσει να «λύσει» τα προβλήματα στη σχέση της, αντί να μιλήσει για την κακοποίησή της. «Σιγά, οι καυγάδες, οι ζήλιες, κάποιες στιγμές θυμού, τέτοιες εντάσεις συμβαίνουν πάνω κάτω σε κάθε σχέση. Δεν σκέφτεται σοβαρά να χωρίσεις για αυτό το λόγο, έτσι δεν είναι;» Πόσες από εμάς δεν αντέδρασαν έτσι όταν φίλες μας μάς ανοίχτηκαν και μίλησαν για άσχημες συμπεριφορές του συντρόφου τους;  Όμως εμείς και οι αδελφές μας αξίζουμε κάτι καλύτερο.

Σας παρακαλώ να μου πείτε:

Πόσες ακόμα από εμάς θα πρέπει να δολοφονηθούν, να ξυλοδαρθούν, να βιαστούν, να απειληθούν, να ταπεινωθούν, να καταπιεστούν και να κακοποιηθούν  από αυτούς που αγαπάμε; Για πόσο ακόμα θα επιτρέπουμε στους συντρόφους μας να μας στερούν την ελευθερία μας, την αξιοπρέπεια και την αυτοπεποίθησή μας, προκειμένου να συνεχίσουν να μας «αγαπάνε»; Πόσο περισσότερο θα αντέξουμε τον πόνο και την οδύνη για χάρη της αγάπης μας προς τους πατριάρχες μας; Αρκετά!

Εμείς οι γυναίκες δεν αξίζουμε αυτή την «αγάπη» που μας προσφέρει η πατριαρχία.

Μας αξίζει η ισότητα. Μας αξίζει η ζωή.

Γι’ αυτό πρέπει να απορρίψουμε την πατριαρχική αγάπη που μας σκοτώνει !

 

Κίνημα αυτόχθονων γυναικών στη Βραζιλία σταματά την κατασκευή μέγα-φράγματος

munduruku

της Juliana Britto Schwartz

Σε μια ιστορική νίκη, μία από τις μεγαλύτερες ομάδες αυτόχθονων της Βραζιλίας κατόρθωσε να αναστείλει την κατασκευή ενός μέγα-φράγματος που απειλεί να καταποντίσει τα σπίτια τους. Η βραζιλιάνικη οργάνωση αυτόχθονων FUNAI οριοθέτησε οριστικά το έδαφος της φυλής Munduruku, παρέχοντας τη νομική βάση για την αναστολή της κατασκευής του φράγματος São Luiz στον ποταμό Tapajós.

Αυτά τα 700 τετραγωνικά μίλια γης – γνωστή ως Sawre Muybu – είναι τώρα νομικά αναγνωρισμένα ως το παραδοσιακό έδαφος των Munduruku και προστατεύονται στο πλαίσιο του Συντάγματος της Βραζιλίας, το οποίο παραχωρεί στους αυτόχθονες το δικαίωμα συναίνεσης πριν η κυβέρνηση μπορέσει να χρησιμοποιήσει τη γη τους.

Οι Munduruku αγωνίζονται για το δικαίωμα αυτό από το 1975, αντιστεκόμενοι/ες σε μια κυβέρνηση που ενδιαφερόταν περισσότερο για αμφισβητούμενη «πράσινη» ενέργεια και την επέκταση σε σχέση με την προστασία των αυτόχθονων κοινοτήτων. Το 2013 η οργάνωση FUNAI διενέργησε έρευνα επιβεβαιώνοντας το καθεστώς της Sawre Muybu ως έδαφος των Munduruku, αλλά απέτυχε να το δημοσιεύσει λόγω κυβερνητικής πίεσης. Σε απάντηση οι Munduruku ξεκίνησαν τη διαδικασία της «αυτο-οριοθέτησης» της γης τους, τοποθετώντας σημάδια και χαρακώματα για να μαρκάρουν το έδαφός τους. Οργάνωσαν συναντήσεις, συνέταξαν επιστολές, έχτισαν συμμαχίες και έκαναν καταλήψεις. Κατά τη διάρκεια των ετών βελτίωσαν τη στρατηγική τους και πήραν μαθήματα από τον αγώνα κατά του μεγα-φράγματος στο Belo Monte, το οποίο επίσης αφάνισε είδη και εκτόπισε χιλιάδες αυτόχθονες.

Οι γυναίκες έπαιξαν σημαντικό ρόλο σε αυτόν τον αγώνα, όπως συχνά συμβαίνει σε κινήματα για τα δικαιώματα γης και κατά της εξόρυξης πόρων. Το 2015 η Maria Leusa Kaba ταξίδεψε στο Παρίσι για τη Διάσκεψη του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή 2015, για να παραλάβει το Βραβείο Ισημερινού του ΟΗΕ για την εκστρατεία των Munduruku να αυτο-οριοθετήσουν τη γη τους.

«Εμείς η φυλή Munduruku κάνουμε την αντίθετη πορεία από αυτή που έκαναν οι Ευρωπαίοι πριν από 500 χρόνια, για να πούμε στον κόσμο ότι θα αντισταθούμε μέχρι τον τελευταίο άνθρωπο στην κατασκευή των υδροηλεκτρικών φραγμάτων στον ποταμό Tapajós», δήλωσε η Kaba στην παρακάτω ταινία μικρού μήκους για την εμπειρία της.

«Αυτό συμβαίνει σε μια συγκυρία που η Βραζιλία βρίσκεται σε πολιτική κρίση και έχει αρχίσει η διαδικασία καθαίρεσης της προέδρου της. Η νίκη για να σταματήσει η κατασκευή φραγμάτων στον ποταμό Tapajós μπορεί να έχει μικρή διάρκεια, αν οι συντηρητικοί, φιλικοί προς τις επιχειρήσεις πολιτικοί που καθοδηγούν τώρα τη διαδικασία καθαίρεσης πάρουν την εξουσία και πάρουν πίσω τα δικαιώματα γης.

Αλλά οι Munduruku έχουμε υποσχεθεί ότι ποτέ δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε για την Sawre Muybu και χαιρετίζω αυτή τη νίκη που κερδήθηκε με σκληρούς αγώνες».

YouTube Preview Image

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο feministig και μπορείτε να το βρείτε εδώ

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

 

Ναι είσαι σεξιστής, όχι δεν είσαι ήρωας

kruger_hero

Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντικής Αιμοδοσίας σήμερα και το διαβόητο σποτ του Ε.ΚΕ.Α έπαιζε τις προηγούμενες μέρες στην τηλεόραση ως μια προσπάθεια να προωθήσει υποτίθεται ακριβώς αυτό, την εθελοντική αιμοδοσία. Στο «Μπορείς και εσύ να γίνεις ήρωας» παρελαύνουν ξανθιές νοσηλεύτριες με το αντίστοιχο βαθύ ντεκολτέ, υπερφίαλοι και ατσαλάκωτοι γιατροί, ναυαγοσώστες-μοντέλα που σώζουν ζωές μοντέλων μπροστά σε μοντέλα-λουόμενες και μάλιστα με μια σχεδόν μια πορνογραφική αισθητική ενώ ο ηθοποιός Μάκης Παπαδημητρίου ως ο μέσος άνθρωπος παρακολουθεί ψάχνοντας την ευκαιρία να γίνει και αυτός ήρωας. Οι αντιδράσεις στο σποτ υπήρξαν άμεσες και από την Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στα Δημόσια Νοσοκομεία, την Ένωση Εργαζομένων του Βενιζέλειου Νοσοκομείου,  την Ένωση Νοσηλευτών Ελλάδας με εξώδικα, δελτία τύπου κ.ά. Αλλά και στα social media αντίστοιχα υπήρξαν μαζικά επικριτικά σχόλια χαρακτηρίζοντας το βίντεο ως άκρως φτηνό, σεξιστικό και κατάπτυστο. Ουσιαστικά το σποτ φαίνεται να απευθύνεται αποκλειστικά σε αιμοδότες και να αποκλείει τις αιμοδότριες. Αυτό που μάλλον αδυνατεί να καταλάβει το Ε.ΚΕ.Α είναι ότι η αναπαραγωγή των στερεοτύπων αυτών δεν πολεμάει ούτε βοηθάει να αλλάξουν τα στερεότυπα αντίθετα τα επιβεβαιώνει ξανά και ξανά. Και ίσως το χειρότερο στερεότυπο που προβάλλεται στην προκειμένη περίπτωση είναι αυτό του ηρωικού άνδρα που στην προκειμένη περίπτωση είναι παχουλός, καραφλός μεσήλικας με ξελιγωμένο ύφος άρα κυριολεκτικά το πρότυπο του αντί-ήρωα δηλαδή αυτό που επιβεβαιώνει όμως ακριβώς ότι από την άλλη πλευρά υπάρχουν τα κλασσικά ηρωικά στερεότυπα π.χ. του μοντέλου ναυαγοσώστη. Στερεότυπα που στην συγκεκριμένη περίπτωση δεν καταρρίπτονται αλλά προωθούνται.

Ωστόσο απ’ ότι φαίνεται όλες αυτές οι αντιδράσεις δεν είναι για το Ε.ΚΕ.Α παρά η παρερμηνεία της διαφήμισης από «ευτυχώς μια μειοψηφία της ελληνικής κοινής γνώμης» καθώς το 70% της κοινής γνώμης «έχει αντιληφθεί τη διαχωριστική γραμμή» ανάμεσα στη σάτιρα και την πραγματικότητα». Αδυνατούμε να καταλάβουμε πώς σε δύο μέρες το Ε.ΚΕ.Α έβγαλε μια τέτοια στατιστική αφενός και αφετέρου ότι εξακολουθεί και μετά όλες αυτές τις αντιδράσεις να υπερασπίζεται το σποτ αυτό με ένα δελτίο τύπου το οποίο κατά κάποιο τρόπο είναι πιο προσβλητικό και αλαζονικό και από το ίδιο το σποτ! Όσες δεν έχουμε αντιληφθεί αυτή τη διαχωριστική γραμμή προφανώς δεν έχουμε αίσθηση του χιούμορ. Επιπλέον το Ε.ΚΕ.Α δεν φαίνεται να προβληματίζεται από αυτή την «κοινή γνώμη» και τα εμετικά ΜΜΕ που αναφέρονται στο σποτ ως «οι καυτές και σέξι νοσοκόμες του Ε.ΚΕ.Α που γίνονται viral». Η αποδόμηση, την οποία επικαλείται με πάθος το Ε.ΚΕ.Α είναι στην πραγματικότητα επιφανειακή και ψευδής αφού  η προβολή των στερεοτύπων είναι και η αποδοχή ότι τελικά εκεί έξω υπάρχουν οι σέξι νοσηλεύτριες και οι damsels in distress, αλλά ακόμη και αν δεν ανήκεις σε αυτές τις κατηγορίες και είσαι παχουλός με φαλάκρα μπορείς να γίνεις και εσύ ήρωας με το να δώσεις αίμα και να σώσεις το κορίτσι, να γίνεις και εσύ σαν όλους τους άνδρες δηλαδή που φαντάζεσαι. Το σποτ αυτό όχι μόνο απαξιώνει και προσβάλλει αλλά καταφέρνει να αποπροσανατολίσει τελείως την κοινή γνώμη σχετικά με την εθελοντική αιμοδοσία και την 14η Ιουνίου, Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντικής Αιμοδοσίας. Αυτό που θα πρέπει να αναρωτηθεί το Ε.ΚΕ.Α είναι αν τελικά αυτό το σποτ προωθεί όντως την εθελοντική αιμοδοσία ή το μότο «το σεξ πουλάει».

 

EURO 2016: Για μια «γιορτή του ποδοσφαίρου» χωρίς σεξισμό και σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικών

mouvementdunid1

της Λίνας Φιλοπούλου

Εν μέσω απεργιακών κινητοποιήσεων ενάντια στην εργασιακή νομοθεσία η Γαλλία ετοιμάζεται να υποδεχτεί εκατομμύρια θεατές στα γήπεδα που θα παρακολουθήσουν, μεταξύ 10 Ιουνίου και 10 Ιουλίου, τους συνολικά 51 αγώνες στο πλαίσιο του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Ποδοσφαίρου Euro 2016.

Έχουν περάσει σχεδόν δύο μήνες από τότε που η Γαλλική Εθνοσυνέλευση ψήφισε τον νόμο που ενισχύει τον αγώνα ενάντια στο σύστημα της πορνείας, ποινικοποιώντας τον πορνοπελάτη και απαλλάσσοντας την εκδιδόμενη γυναίκα από το στίγμα του «εγκλήματος» και της παραβατικότητας (εδώ). Η Γαλλία κατατάσσεται με αυτόν τον τρόπο ανάμεσα στις χώρες με προοδευτική νομοθεσία για την ισότητα των φύλων (σκανδιναβικό μοντέλο). Χωρίς πελάτες δεν υπάρχει πορνεία, χωρίς πελάτες δεν υπάρχει τράφικινγκ. Σε αυτά τα αποτελέσματα έχει οδηγήσει τουλάχιστον ο αντίστοιχος νόμος που εφαρμόζεται στη Σουηδία εδώ και πάνω από μια δεκαετία, σε αντίθεση με τις επιπτώσεις από τη νομιμοποίηση της πορνείας σε Γερμανία και Ολλανδία (αύξηση του τράφικινγκ και της βίας κατά των εκδιδόμενων γυναικών).

Για πολλές γαλλικές φεμινιστικές οργανώσεις η διοργάνωση του Euro 2016 αποτελεί ιδανική στιγμή για μια καμπάνια που θα αποτρέπει τους άντρες από την αγορά του σεξ και τη βία κατά των γυναικών ενημερώνοντάς τους επίσης ότι, με βάση τον πρόσφατα ψηφισθέντα νόμο, ο πορνοπελάτης διαπράττει ποινικό αδίκημα και θα του επιβάλλεται χρηματικό πρόστιμο. Γιατί ο ποδοσφαιρικός κόσμος είναι κυρίως ένας κόσμος ανδρών. Και γιατί οι μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις προσελκύουν φιλάθλους-σεξοτουρίστες.

Ας θυμηθούμε λίγο και την περίπτωση της Αθήνας το 2004 όπου εκτός από τη διοργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων έπρεπε να υπάρξει μέριμνα και για τη φιλοξενία και ικανοποίηση των σεξοτουριστών. Γι’ αυτό το λόγο ο Δήμος Αθηναίων είχε προχωρήσει σε «επέκταση» των ρυθμίσεων του νόμου για την πορνεία, δίνοντας δυνατότητα λειτουργίας οίκων ανοχής σε ξενοδοχεία ή άλλους ανάλογους χώρους σύμφωνα με τα ισχύοντα σε ξένες χώρες, ώστε να διευκολυνθεί η παροχή των συγκεκριμένων υπηρεσιών στους χώρους στους οποίους θα κινούνται και θα διαμένουν οι άνδρες επισκέπτες (εδώ).

Ας θυμηθούμε και τη διοργάνωση του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου το 2006 στη Γερμανία. Αν και νομιμοποιημένη η πορνεία στη Γερμανία, ήδη από το 2002, υπήρξε αύξηση της εμπορίας ανθρώπων με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση. Για να ικανοποιηθούν οι ανάγκες των σεξοτουριστών οι Γερμανοί προχώρησαν στην κατασκευή ενός ογκώδους πορνείου 3.000 τ.μ. στο Βερολίνο (εδώ), του μεγαλύτερου της Ευρώπης, μερικές δεκάδες μόνον μέτρα από το στάδιο όπου φιλοξενήθηκε ο τελικός, ενώ παράλληλα επέτρεψαν την είσοδο σε 40.000 γυναίκες από χώρες της A. Ευρώπης, της Ασίας και της Αφρικής. Αλλά και η περίπτωση της Βραζιλίας κατά τη διάρκεια του Παγκόσμιου Κυπέλλου της FIFA το 2014, όπου υπήρξε έξαρση της παιδικής πορνείας καθώς πολλά παιδιά οδηγήθηκαν στα αστικά κέντρα προκειμένου να αντεπεξέλθουν στην αυξημένη ζήτηση των ξένων ποδοσφαιρόφιλων.

Φεμινιστικές οργανώσεις και οργανώσεις για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ανά τον κόσμο εκφράζουν πάντα την ανησυχία τους για την αυξημένη ζήτηση της πορνείας – και της παιδικής πορνείας – και των σεξουαλικών υπηρεσιών που παρατηρείται κατά τη διάρκεια Ολυμπιακών Αγώνων ή μεγάλων αθλητικών διοργανώσεων. Είναι γεγονός ότι η εκδιδόμενη είναι αυτή που ζει καθημερινά με τη βία και το φόβο. Μια γυναίκα στην πορνεία αποτελεί λεία για εκατοντάδες κερδοσκόπους. Ανήκει στις πιο ευάλωτες ομάδες, που υπερεκπροσωπούνται στην πορνεία. Στη ζωή της μόνο ο δήμιός της λαμβάνει ικανοποίηση. Έχει ενδιαφέρον λοιπόν να δούμε τι αντίκτυπο θα έχει αυτός ο νέος νόμος στη Γαλλία, όχι μόνο κατά τη διάρκεια του EURO 2016, αλλά και μετέπειτα.

mouvementdunid

 

 

 

Η αμερικανική μαρξιστική εμπειρία του ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος

asdfeeeee

του Στρατή Γατελούζου

“Δεν μπορείς να μιλάς για συνολική ανθρώπινη χειραφέτηση, χωρίς να δουλεύεις επίμονα και μεθοδικά στο πεδίο της σεξουαλικής χειραφέτησης.”

Όταν στις αρχές Μάρτη η Κική Σταματόγιαννη άρχισε να μου δίνει κεφάλαιο-κεφάλαιο τη μετάφρασή της από το βιβλίο «Σεξουαλικότητα και Σοσιαλισμός» της αμερικανίδας Σέρι Γουλφ, δεν φανταζόμουν ότι επρόκειτο για ένα τόσο ξεχωριστό έργο. Άφησα τα πρώτα 2-3 κεφάλαια σε ένα ράφι και ξεκίνησα την ανάγνωση κάποιες μέρες μετά, νομίζοντας πως θα ήταν μια συνηθισμένη ανάλυση για τη σύνδεση των κινημάτων και την ταξικότητα όλων των καταπιέσεων. Καμία σχέση. Η Σέρι πράγματι αναλύει τα ΛΟΑΤ ζητήματα με μαρξιστικά επιχειρήματα, δίνοντας όμως την έκταση και έμφαση που χρειάζεται στους αυτόνομους ΛΟΑΤ αγώνες. Σήμερα, και όχι στο σοσιαλιστικό μέλλον. Η ανάλυσή της, λοιπόν, εντάσσεται στο πλαίσιο του επαναστατικού μαρξισμού και όχι του στείρου εργατισμού.

Πριν περάσω στη συνέντευξη της Κικής, σας παραθέτω μερικά σχόλια που έγραψε στον τοίχο μου στο fb η Κατερίνα Σεργίδου, μία από τις «πρωτεργάτριες» της ελληνικής έκδοσης από τα Red Marks:

«Είναι ένα εξαιρετικό βιβλίο που παρά τις επιμέρους διαφορές που μπορεί καμία ή κανείς να έχει, προχωράει μίλια μπροστά στη συζήτηση. Είναι ειλικρινές, θαρραλέο (ακόμα και στα σημεία που ασχολείται με τους Μαρξ και Ένγκελς), είναι διασκεδαστικό, είναι πολύ εκπαιδευτικό (μάθαμε τόσα και τόσα πράγματα), είναι απελευθερωμένο, ερωτεύσιμο, και προσωπικά είμαι περήφανη για όλες τι συντρόφισσες και τους συντρόφους που δούλεψαν γι αυτό.  Η απάντηση ζητημάτων, η προσαρμογή τους στην ελληνική πραγματικότητα είναι μια πρόκληση για όλες και όλους.» Κατερίνα Σεργίδου, εκδόσεις Red Marks

Ξεκινώντας, Κική, σου εκφράζω ένα μεγάλο μπράβο για την πολύμηνη συστηματική δουλειά που κατέβαλες, προκειμένου να έχουμε στα χέρια μας μια τόσο προσεγμένη μετάφραση του Σεξουαλικότητα και Σοσιαλισμός. Από μόνος του ο τίτλος του βιβλίου ίσως δεν προϊδεάζει την αναγνώστρια/αναγνώστη για το πολυδιάστατο περιεχόμενό του, που απλώνεται σε πάρα πολλές πτυχές του ΛΟΑΤ ζητήματος. Τι ήταν αυτό που σε ενέπνευσε να αναλάβεις αυτό το πραγματικά δύσκολο έργο;  Είχες ήδη διαβάσει το έργο από το πρωτότυπο, πριν πεις το ΟΚ στις εκδόσεις Red Marks;

Όταν μου ζητήθηκε από τις εκδόσεις Red Marks να μεταφράσω το βιβλίο, απάντησα θετικά πριν καν το διαβάσω. Λίγο η πρόκληση να μεταφερθεί η αμερικανική εμπειρία του ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος στην Ελλάδα, λίγο η ανάγκη να υπάρξουν βιβλία που να προσπαθούν να πραγματευτούν τέτοια ζητήματα μέσα από ένα μαρξιστικό πρίσμα, ήταν αρκετά. Επίσης, με συγκίνησε η πρωτοβουλία των εκδόσεων να καταπιαστούν με ένα ζήτημα καινούριο σχετικά και για το ίδιο το Red Marks. Όταν ξεκίνησα να το διαβάζω, είχα κι εγώ την αίσθηση ότι θα ήταν μια κάπως «στεγνή» μαρξιστική ανάλυση. Χάρηκα, λοιπόν, όταν ήρθα αντιμέτωπη με ένα βιβλίο με πολύ ζωντανές εικόνες και παραδείγματα, με έντονο προφορικό λόγο σε κάποιες στιγμές, με πίκρα ή με χιούμορ σε κάποιες άλλες, χωρίς να λείπει η συγκροτημένη μαρξιστική σκέψη μιας αγωνίστριας του επαναστατικού μαρξισμού. Το αν μπορέσαμε να μεταφέρουμε αυτή την αίσθηση και στην αναγνώστρια ή τον αναγνώστη είναι ένα πεδίο όπου και θα κριθούμε τελικά.

Στην ελληνική γλώσσα είναι πολύ λίγα τα βιβλία στο χώρο της επαναστατικής μαρξιστικής αριστεράς που πραγματεύονται το ΛΟΑΤ  ζήτημα. Από τα τόσα θέματα που αναλύει το βιβλίο μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιο που θεωρείς σημαντικότερο για τη συζήτηση στην Ελλάδα σχετικά με τη σεξουαλικότητα και τους/τις[1]  ΛΟΑΤΚΙΑ+;

Από όλα αυτά τα ζητήματα θα ξεχώριζα δύο, που νομίζω πως είναι εντελώς νέα για τη συζήτηση στο ΛΟΑΤΚΙΑ+ χώρο στην Ελλάδα.

Το ένα έχει να κάνει με το γεγονός ότι με το βιβλίο αυτό ανοίγει το ζήτημα για την ομοφοβία μέσα στην Αριστερά και δεν αποφεύγονται «δύσκολες» πτυχές του, όπως για παράδειγμα ακόμα και ο ομοφοβικός λόγος σε ένα σημείο της αλληλογραφίας μεταξύ Μαρξ και  Ένγκελς. Νομίζω πως, τουλάχιστον από τη μεριά των μαρξιστών και μαρξιστριών συγγραφέων, πρώτη φορά αναλύεται αυτό το θέμα στη βιβλιογραφία που κυκλοφορεί στα ελληνικά.

Το δεύτερο που θα ήθελα να ξεχωρίσω, είναι αυτό της συζήτησης πάνω στη θεωρία της πολιτικής των ταυτοτήτων και της κουίρ θεωρίας που, πιστεύω πως από τη σκοπιά του μαρξιστικού στρατοπέδου, πρώτη φορά εκτίθεται μια τόσο συνολική και συγκροτημένη κριτική, έως και πολεμική σε κάποια σημεία.

Φυσικά, υπάρχουν και ένα σωρό άλλα καινούργια – για το ελληνικό αναγνωστικό κοινό – ζητήματα, όπως για παράδειγμα το κεφάλαιο για τα ίντερσεξ[2]  άτομα, για τα χρόνια της ύφεσης στο αμερικανικό κίνημα μετά το σημείο-τομή της εξέγερσης του Στόουνγουόλ ή για τα στάδια από τα οποία πέρασε η διεκδίκηση του ομόφυλου γάμου στις ΗΠΑ.

Ένα ολόκληρο κεφάλαιο αναφέρεται στην ίντερσεξ ταυτότητα. Γιατί η Γουλφ κάνει αυτή την επιλογή να το αναπτύξει εκτενώς;

Η ίντερσεξ ταυτότητα είναι ένα από τα καλύτερα αποσιωπημένα μυστικά, που γεμίζει με ενοχές τα άτομα που τη φέρουν και καλύπτεται με ένα πέπλο σιωπής. Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα τα ίντερσεξ άτομα αγνοούν ακόμα και το γεγονός ότι είναι ίντερσεξ. Η Γουλφ κατακεραυνώνει τις εγκληματικές πράξεις των γιατρών στις ΗΠΑ, που στην ουσία ακρωτηριάζουν νεογέννητα, προκειμένου να «ταιριάξουν» με την ιδέα που έχουν οι ίδιοι/ες σχετικά με το πώς πρέπει είναι ένα «κανονικό» αρσενικό ή θηλυκό σώμα. Πρόκειται για ένα θέμα που έχει μελετηθεί ελάχιστα – κι αυτός έχω την αίσθηση ότι είναι και ο λόγος που του αφιερώνει σημαντική έκταση στο βιβλίο της. Να αρχίσουμε σιγά-σιγά να βγάζουμε τους σκελετούς απ’ τη ντουλάπα και να τους εξετάζουμε στο φως.

Μεγάλη σημασία δίνει η αμερικανίδα συγγραφέας στην παράλληλη κριτική τόσο της πολιτικής των ταυτοτήτων όσο και της κουίρ θεωρίας, που αποδομεί τις ταυτότητες. Σε τι αποσκοπεί αυτή η «ακροβασία» της;

Κατά τη γνώμη μου, η συγγραφέας επιχειρεί όχι απλώς να υπερασπίσει τα πολιτικά της πιστεύω αλλά, κυρίως, να βοηθήσει και τους αγωνιστές του ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος και τους συντρόφους της επαναστατικής αριστεράς να κατακτήσουν και να εμπεδώσουν κριτήρια για το πώς να κρίνουν συνολικά αναλύσεις, τρόπους σκέψης και θεωρητικές συνεισφορές.

Έχω την αίσθηση πως μεταφράζοντας τις παρατηρήσεις της Σέρι Γουλφ κατάλαβα πολύ περισσότερα για την κουίρ προσέγγιση από όσα είχα καταφέρει να αντιληφθώ διαβάζοντας π.χ. κατευθείαν το έργο της Μπάτλερ. Για τους περισσότερους ανθρώπους που συμμετέχουν ενεργά σε ένα κίνημα ή μια πολιτική ομάδα, η θεωρία αυτή φαντάζει σαν μια αλυσίδα από «δύσκολα» ζητήματα, αντικείμενο κάποιων «ειδικών». Η Σέρι Γουλφ νομίζω πως σε βοηθάει να προσεγγίσεις τα δύσκολα αυτά θέματα, να τα μελετήσεις και να βγάλεις τα δικά σου συμπεράσματα.ελληνικό εξώφυλλο Σεξουαλικότητα και ΣοσιαλισμόςΣε μεγάλο μέρος της ελληνικής επαναστατικής μαρξιστικής αριστεράς μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν ότι τα «δύο φύλα» αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες «φυσικές» συμπεριφορές. Σχεδόν δε γινόταν διάκριση μεταξύ βιολογικού και κοινωνικού φύλου. Για την επιτελεστικότητα του φύλου ούτε λόγος. Μήπως λοιπόν για τα ελληνικά δεδομένα η κριτική της Σέρι Γουλφ στην κουίρ θεωρία είναι αρκετά αυστηρή;

Η κουίρ θεωρία ήρθε στην ελληνική πραγματικότητα με σημαντική καθυστέρηση. Άλλαξε με πολύ κρίσιμο τρόπο την εγχώρια συζήτηση σχετικά με το έμφυλο ζήτημα, έθεσε παραμέτρους άγνωστες μέχρι εκείνη την εποχή, βάθυνε την κατανόησή μας σε μια σειρά από ζητήματα. Η συστηματική ανάλυση της έννοιας της επιτελεστικότητας του φύλου -κατά τη γνώμη μου η πιο σημαντική συνεισφορά της στη θεωρητική συζήτηση- βοήθησε στην απομάκρυνση από το δίπολο αρσενικό/θηλυκό. Ήταν λίγο σαν το καινούριο πλουμιστό θεωρητικό πολυεργαλείο. Πολλές και πολλοί πίστεψαν πως βρήκαν σε αυτήν τις απαντήσεις που έψαχναν.

Η συζήτηση που γίνεται αυτή τη στιγμή διεθνώς, η κριτική που έχει αρχίσει να ασκείται στην κουίρ θεωρία, ο εντοπισμός των θεωρητικών κενών που αφήνει ή η αναποτελεσματικότητά της ως εργαλείο παρέμβασης λειτουργεί κάπως σαν σχήμα πρωθύστερο για την Ελλάδα. Επομένως, η κριτική της Γουλφ φαντάζει ίσως αυστηρή για τον κινηματικό κόσμο στην Ελλάδα, που τώρα αρχίζει να ψηλαφίζει κάποιες έννοιες, ωστόσο είναι ένας καλός δείκτης για το που βρίσκεται αυτή τη στιγμή η συζήτηση «εκεί έξω». Και η αλήθεια είναι ότι υπάρχουν κενά και αντιφάσεις, στα οποία προσπαθεί η Γουλφ να απαντήσει. Κυρίως όμως –κι αυτό είναι το σημαντικό στην περίπτωσή της- η έγνοια της είναι στο να εφοδιάσει τις συντρόφισσες και τους συντρόφους της στο αμερικανικό κίνημα με εργαλεία παρέμβασης. Με τη λογική αυτή εξετάζει -πέρα από την όποια θεωρητική της συμβολή- το πόσο αποτελεσματικό όπλο είναι τελικά η κουίρ θεωρία, όταν προσπαθείς να εξαλείψεις την καταπίεση.

Ένα ακόμη σημείο του βιβλίου που πιθανόν θα προκαλέσει αντιδράσεις στο ελληνικό ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα είναι η μαρξιστική επιχειρηματολόγηση της Σέρι ότι η καταπίεση με βάση το φύλο και τη σεξουαλικότητα έχει και υλική βάση. Αν έγραφε το βιβλίο κατευθείαν για το ελληνικό κοινό, υποθέτεις ότι θα έδινε λιγότερη έμφαση σε αυτό το σκέλος;

Η Γουλφ γράφει το βιβλίο της απευθυνόμενη στο αμερικανικό κοινό, άρα νιώθει την ανάγκη να απαντήσει σε ερωτήματα που αφορούν το αμερικανικό ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα και την εκεί αριστερά. Απευθύνεται σε μια αριστερά, που μετά από δεκαετίες ήττας και απογοήτευσης τώρα μόλις αρχίζει σιγά-σιγά να συνέρχεται. Την ίδια στιγμή το ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα στις ΗΠΑ έχει σαρωθεί από τις νεοφιλελεύθερες απόψεις, ενώ η θεωρία των πολιτικών ταυτότητας, που κυριάρχησε για μεγάλο διάστημα, οδήγησε σε κατακερματισμό των δυνάμεων του κινήματος και σε λογικές που δεν απαντούσαν στα βασικά υλικά προβλήματα που υφίστανται τα περισσότερα ΛΟΑΤΚΙΑ+ άτομα που ανήκουν στην εργατική τάξη. Γι’ αυτό και η συγγραφέας προσπαθεί να συνδέσει τον ΛΟΑΤΚΙΑ+ αγώνα με τους αγώνες και τις διεκδικήσεις της αριστεράς.  Στην Ελλάδα με ένα πολύ υψηλό επίπεδο ταξικής πάλης, ιδιαίτερα μετά το 2010, ορισμένα ζητήματα θεωρούνται σχεδόν αυτονόητα. Εδώ προβάλλει η ακριβώς αντίστροφη ανάγκη: να προσπαθήσεις να μπολιάσεις μια κατά βάση εργατοκεντρική αριστερά, με στοιχεία αντισεξισμού. Να δείξεις ότι πέρα από τη βασική αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας, υπάρχουν πτυχές στη ζωή των ανθρώπων που δεν μπορείς να αγνοήσεις, όταν ισχυρίζεσαι ότι παλεύεις για τη συνολική αλλαγή. Ότι μόνο μέσα από τη διεκδίκηση και αυτών μπορείς να φτάσεις σε μια πραγματικά χειραφετητική κοινωνία.

Οι υπερασπίστριες και υπερασπιστές της άποψης ότι τα ΛΟΑΤΚΙΑ+ μέλη των επαναστατικών μαρξιστικών οργανώσεων είναι προτιμότερο να μην επικεντρώνουν τη δράση τους στο ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα, αλλά στο ευρύτερο ταξικό κίνημα, θα δικαιωθούν διαβάζοντας το βιβλίο;

Δεν πρόκειται περί δικαίωσης ή μη. Εάν κάτι έχει να δείξει αυτό το βιβλίο είναι ότι οι αγώνες δεν διαχωρίζονται με στεγανά.  Μια παρέμβαση στο ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα που δεν συνδέεται με τον ευρύτερο αγώνα που δίνεται για υπεράσπιση εργατικών και άλλων δικαιωμάτων δεν θα πάει και πολύ μακριά. Και αντιστρόφως όμως, εάν μια επαναστατική μαρξιστική οργάνωση δεν επιλέγει να παρεμβαίνει συστηματικά στα επιμέρους κινήματα, όπως το ΛΟΑΤΚΙΑ+, χάνει τον πλούτο των ιδιαίτερων αναγκών και διεκδικήσεων μειονοτικών ομάδων. Δεν μπορείς να μιλάς για συνολική ανθρώπινη χειραφέτηση, χωρίς να δουλεύεις επίμονα και μεθοδικά στο πεδίο της σεξουαλικής χειραφέτησης.

Μεγάλη συζήτηση έχει γίνει  στο ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα κυρίως της Θεσσαλονίκης για τις χρηματοδοτήσεις κάποιων Pride και ΛΟΑΤΚΙΑ+ ομάδων από την Ευρωπαϊκή Ένωση, πρεσβείες, προξενεία και επιχειρήσεις. Βρίσκεις αναλογίες με περιπτώσεις στις ΗΠΑ που αναλύει η συγγραφέας;

Αυτό ήταν από τα πιο ενδιαφέροντα σημεία του βιβλίου. Διαβάζοντάς το ήταν σα να βλέπεις να ξετυλίγεται από την αρχή το κουβάρι με την προσπάθεια του συστήματος να «εξαγοράσει» ό,τι δεν μπορεί να θέσει υπό τον έλεγχό του. Ο καπιταλισμός έχει ένα εκπληκτικό ένστικτο επιβίωσης: μια μοναδική ικανότητα να ενσωματώνει ό,τι νιώθει ότι τον απειλεί. Η επαναστατική διάθεση όλων αυτών που συμμετείχαν ενεργά στη διαμόρφωση του ΛΟΑΤΚΙΑ+ κινήματος στις ΗΠΑ «παραήταν» επικίνδυνη. Πόσο μάλλον που τότε βρισκόμασταν στις εκρηκτικές δεκαετίες ’60 και ’70 με ένα κίνημα συνολικής αμφισβήτησης να σαρώνει τους δρόμους. «Έπρεπε», λοιπόν, να κατασταλεί. Με κάθε τρόπο. Γι’ αυτό και η προσέγγιση και η σταδιακή απορρόφηση από το Δημοκρατικό κόμμα, με όλα όσα -αρνητικά- ακολούθησαν. Οι συστάσεις για μια πιο «ήπια» και μετριοπαθή πολιτική, το χαμήλωμα του πήχη στις διεκδικήσεις μέχρι να «ωριμάσει» η «ανέτοιμη» αμερικανική κοινωνία, η υπόκλιση στις απαιτήσεις της αγοράς, το «ροζ ξέπλυμα» βαθιά εκμεταλλευτικών εταιρειών ή της αμερικανικής κυβέρνησης που πετώντας δικαιωματικά ψίχουλα στη ΛΟΑΤΚΙΑ+ κοινότητα των ΗΠΑ μπορούσε ανενόχλητη να συνεχίζει την καταπάτηση δικαιωμάτων τόσο μέσα στην αμερικανική κοινωνία όσο και διεθνώς.

Μιας και η συνέντευξη φιλοξενείται στο Φύλο Συκής, διέκρινες ότι το βιβλίο συμβάλλει και στη συζήτηση για το φεμινισμό γενικότερα;

Η Γουλφ στα πρώτα κεφάλαια αναζητώντας τις ρίζες της καταπίεσης των ΛΟΑΤΚΙΑ+ ανθρώπων καταλήγει σε διαπιστώσεις που αφορούν με την ίδια ένταση και τη γυναικεία καταπίεση. Ο τρόπος, δηλαδή, με τον οποίο διαμορφώθηκε στο πέρασμα του χρόνου η πυρηνική πατριαρχική οικογένεια και κυρίως οι ανάγκες που εξυπηρετούσε κάτι τέτοιο, δίνουν μια ικανοποιητική απάντηση για τη θέση που επιφυλάσσουν ακόμα και σήμερα οι κοινωνίες, παρά τα όποια θετικά προχωρήματα έχουν γίνει ως αποτέλεσμα των αγώνων που έδωσε το φεμινιστικό κίνημα. Έχουν κατακτηθεί μια σειρά από δικαιώματα, αλλά για παράδειγμα η κουλτούρα του βιασμού καλά κρατεί. Η «αστυνόμευση» του σώματος των γυναικών παραμένει μια πραγματικότητα. Η λεκτική και η ψυχολογική βία είναι πολύ ηχηρές για να αποσιωπηθούν. Ωστόσο, η διεκδίκηση δικαιωμάτων μέσα από τις τάξεις του φεμινιστικού κινήματος έχει έναν περιορισμένο ορίζοντα. Και εδώ βρίσκω την αναλογία με το ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα: Οι διεκδικήσεις τους συμβάλλουν σημαντικά στη ριζοσπαστικοποίηση της κοινωνίας, στη σταδιακή αλλαγή των συνειδήσεων, στο ανέβασμα του επιπέδου και της ωριμότητας των αγωνιστριών και αγωνιστών που παρεμβαίνουν. Είναι όμως μόνο το πρώτο βήμα σε μια μακρά πορεία συνολικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, που πρέπει να δεθεί με τις διεκδικήσεις όλων όσων υφίστανται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το «βαρύ χέρι» του συστήματος. Και τελικά με αυτό που για μένα παραμένει το υποκείμενο της επαναστατικής αλλαγής της κοινωνίας: τις διεκδικήσεις της εργατικής τάξης.

Άφησα για το τέλος μια κάπως πιο προσωπική ερώτηση, σε σχέση με την εμπειρία που έχεις αποκομίσει με τη συμμετοχή σου στη HOMOphonia από την πρώτη της κιόλας συνέλευση, ύστερα στην ομάδα Sylvia Rivera, τώρα και στην Πρωτοβουλία για ένα αυτο-οργανωμένο Thessaloniki Pride. Κρίνεις ότι είναι υπαρκτή η ανάγκη για τη διοργάνωση ενός αυτο-οργανωμένου Pride στη Θεσσαλονίκη; Αν όντως διοργανωθεί το 1ο αυτο-οργανωμένο Thessaloniki Pride το φθινόπωρο, δε θα εκληφτεί από αρκετό κόσμο ως διασπαστική κίνηση;

Η δημιουργία της συλλογικότητας Sylvia Rivera ήρθε να απαντήσει σε ένα έλλειμμα που διαπιστώσαμε κάποιες και κάποιοι στο ΛΟΑΤΚΙΑ+ κίνημα της πόλης. Ήταν η προσπάθεια να υπάρξει μια ομάδα αγωνιστριών και αγωνιστών που νιώθαμε ότι δεν καλυπτόμασταν από τις δύο οργανωτικές ομάδες του Thessaloniki Pride. Δεν καλυπτόμασταν από τον έντονα νεοφιλελεύθερο χαρακτήρα της μιας ομάδας, που αντιμετωπίζει το Pride ως προϊόν μιας εξειδικευμένης αγοράς. Επίσης, θεωρούσαμε αδιανόητο να μην υπάρχουν ανοιχτές συνελεύσεις με αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες, όπου η καθεμιά και ο καθένας θα μπορεί να εκφράζει ελεύθερα τη γνώμη του/της. Ή μας εξόργιζε το γεγονός ότι η διεκδίκηση δικαιωμάτων θα μπορούσε ποτέ να έχει ως χορηγούς προξενεία ή θεσμούς, όπως η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η Ανοιχτή Πρωτοβουλία για ένα Αυτό-οργανωμένο Thessaloniki Pride ήρθε ως συνέχεια για όλες και όλους που επιμένουμε ότι η διεκδίκηση δικαιωμάτων και η διεξαγωγή ενός Pride πρέπει να είναι θέμα των ΛΟΑΤΚΙΑ+ ανθρώπων και όσων θέλουν να σταθούν αλληλέγγυοι/ες. Δεν είναι ζήτημα λίγων, που θα κληθούν να πάρουν αποφάσεις για πολλούς. Θέσαμε εξαρχής τρεις βασικούς άξονες και προσπαθούμε έκτοτε να τους υπηρετήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε: αυτό-οργάνωση, αυτοχρηματοδότηση (ακριβώς για να αποφύγουμε τον σκόπελο της εξάρτησης και της απονεύρωσης της δυναμικής μας), διεύρυνση των θεματικών, οι οποίες σήμερα απουσιάζουν από τα Pride: αμφί ταυτότητα, πολυσυντροφικές σχέσεις, ίντερσεξ, ηλικιωμένα ή ανάπηρα ΛΟΑΤΚΙΑ+ άτομα, πρόσφυγες, εργασιακά δικαιώματα των ΛΟΑΤΚΙΑ+ ανθρώπων. Πρόκειται για ζητήματα που στην ενθουσιαστική ατμόσφαιρα των Pride συνήθως «ξεχνιούνται». Κάποια από αυτά θα αποτελέσουν και τους βασικούς άξονες του Φεστιβάλ που ετοιμάζουμε το φθινόπωρο. Θα είναι η δική μας πρόταση για το πώς αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως συνεχιστές της εξέγερσης του Στόουνγουόλ.

Όσο για τον κίνδυνο του διασπαστικού σε σχέση με το εγχείρημα αυτό, χρειάζεται μια κάπως εκτενέστερη εξήγηση:

Αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα έχει αποκρυσταλλωθεί μια βαθιά ταξική αντιπαλότητα: έχουν στοιχηθεί από τη μια όσοι κάνουν περιουσίες και καριέρα με τα μνημόνια και τη λιτότητα, από την άλλη τα θύματά τους, η πλειονότητα της κοινωνίας. Το είδαμε αυτό στην περίπτωση του δημοψηφίσματος και της πόλωσης ανάμεσα στους «μένουμε ευρώπη» και τον οργισμένο λαό του ΟΧΙ. Θα το ξαναδούμε άμεσα τις μέρες που έρχονται με την εφαρμογή των μνημονιακών μέτρων.

Μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον, δεν μπορεί ο ΛΟΑΤΚΙΑ+ κόσμος να στέκεται ανέγγιχτος από την κρίση κι αποτραβηγμένος στη δική του δικαιωματική γωνιά.  Οι ΛΟΑΤΚΙΑ+ άνθρωποι σπάνια μπορούν να δραπετεύσουν από την όλο και πιο αφόρητη πραγματικότητα: από την ανελευθερία της γειτονιάς, από την όλο και πιο επισφαλή και κακοπληρωμένη εργασία και τη γκρίζα καθημερινότητα. Ο μόνος τρόπος για να την αλλάξουν είναι να σταθούν στο πλάι όσων έχουν τα ίδια συμφέροντα απέναντι σε έναν κοινό εχθρό.

Παρατηρώ πως τίποτα από αυτά δεν συμμερίζονται οι άνθρωποι που έχουν αναλάβει να φέρουν σε πέρας το φετινό Pride στη Θεσσαλονίκη. Ακόμη και με το σύνθημα της φετινής διοργάνωσης, το «Αγαπάτε αλλήλ@»(!) δηλώνουν πόσο μακριά βρίσκονται από την πραγματικότητα της ταξικής πόλωσης. Πολύ λίγα πράγματα -νιώθω- μπορούν να γίνουν από κοινού με αυτούς τους ανθρώπους.

Ο διαχωρισμός στον ΛΟΑΤΚΙΑ+ κόσμο δεν είναι κάτι διαφορετικό από τον διαχωρισμό σε όλη την υπόλοιπη κοινωνία. Οι άνθρωποι «διαχωρίζονται» με φυσικό τρόπο από τη στιγμή που παλεύουν για διαφορετικά συμφέροντα και φυσικά και οι «Αγαπάτε αλλήλ@», διεκδικώντας την υποστήριξη από πρεσβείες ΗΠΑ ή λαμβάνοντας κονδύλια από Ε.Ε., έχουν διαλέξει μια χαρά το στρατόπεδό τους.

 

* Διαβάστε και τη βιβλιοπαρουσίαση της μεταφράστριας στην εφημερίδα Εργατική Αριστερά εδώ 

** Η Κική Σταματόγιαννη θα παρουσιάσει το βιβλίο στη Γεωπονική Σχολή Αθήνας την Παρασκευή 10 Ιουνίου στις 19:30, σε εκδήλωση που θα συντονίσει η Κατερίνα Σεργίδου στα πλαίσια της 10ης Αντιρατσιστικής Γιορτής. Περισσότερα εδώ

 

Σημειώσεις:

[1]   Λεσβίες, Ομοφυλοφιλοι, Αμφιφυλόφιλες/οι, Τρανς, Κουίρ, Ίντερσεξ, Ασέξουαλ

[2]   Ίντερσεξ είναι τα άτομα με μη καθορισμένο φύλο. Υπάρχουν περιπτώσεις που σε ένα ίντερσεξ άτομο συναντώνται και τα δύο εξωτερικά αναπαραγωγικά γεννητικά όργανα, από τα οποία το ένα είναι μερικώς ανεπτυγμένο. Υπάρχουν ακόμα και οι περιπτώσεις που ένα ίντερσεξ άτομο παρουσιάζει ανεπτυγμένη μια από τις δύο φυσιολογίες, ενώ παράλληλα εκκρίνει διαφορετικές ορμόνες. (οι πληροφορίες είναι από σχετικό άρθρο της Πρωτοβουλίας κατά της Ομοφοβίας Ξάνθης)

 

Τελική Διακήρυξη της Ευρωπαϊκής Συνέλευσης της ΠΠΓ. Βίγκο, 27-29 Μαΐου 2016

DEGENERADAS

Τελική Διακήρυξη της Ευρωπαϊκής Συνέλευσης της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών

Βίγκο, 27-29 Μαΐου 2016

Εμείς, ακτιβίστριες της ΠΠΓ στην Ευρώπη που συναντηθήκαμε στη Γαλικία, μετά από αρκετές μέρες στοχασμού, συζητήσεων και ανταλλαγών για το πώς θα απαντήσουμε την ανησυχητική διεθνή κατάσταση των πολέμων, των επιθέσεων της δεξιάς με πραξικοπήματα, την καταστολή των κοινωνικών κινημάτων, την ποινικοποίηση των αγώνων, τις δολοφονίες ακτιβιστριών, τον εκχυδαϊσμό της βίας, την περιστολή της ελευθερίας μας, τη στρατιωτικοποίηση των δημόσιων χώρων, τις στρατηγικές του φόβου, την εργασιακή επισφάλεια, την εμπορευματοποίηση των κοινών αγαθών και των σωμάτων μας, θέλουμε να εκφράσουμε:

  • την αλληλεγγύη μας προς τις Κούρδισες και το λαό τους που συνεχίζει να αντιστέκεται στις εγκληματικές επιθέσεις του ISIS και του Τουρκικού Κράτους. Θυμόμαστε ιδιαίτερα την Σεβέ Ντεμίρ και τις αδερφές μας από την ΠΠΓ, που δολοφονήθηκαν λόγω των αγώνων τους, καθώς και όλες/όλους τουςπολιτικούς κρατούμενους.
  • την καταγγελία μας για τη συνενοχή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που μέσω των κρατών μελών της εμπορεύεται όπλα, χρηματοδοτεί την αποσταθεροποίηση της περιοχής και εκμεταλλεύεται τους φυσικούς πόρους της.
  • την αντίθεσή μας στην ευρωπαϊκή πολιτική για την προσφυγική κρίση και το αίτημά μας να σταματήσουν οι πόλεμοι, να ανοίξουν τα σύνορα και να επιτραπεί η ασφαλής δίοδος, να καταργηθούν οι ποσοστώσεις και να γίνουν αποδεκτοί/ες όλοι/όλες οι πολιτικοί και οικονομικοί πρόσφυγες.
  • την ανησυχία και την απόρριψή μας για την οικολογική κρίση που δημιουργεί ο ληστρικός καπιταλισμός και η εκμετάλλευση των φυσικών πόρων ανά τον κόσμο από πολυεθνικές εταιρείες.
  • την καταγγελία μας για την άνοδο της άκρας δεξιάς, που απειλεί τις δημοκρατίες ανά τον κόσμο, όπως είδαμε στη Βραζιλία με το πρόσφατο ρατσιστικό, καπιταλιστικό και μάτσο πραξικόπημα.
  • την οργή μας για τη βία, τις διώξεις, τις απελάσεις, την ποινικοποίηση και τις δολοφονίες που αντιμετωπίζουν ακτιβίστριες όταν υπερασπίζονται τα δικαιώματά μας και την περιβαλλοντική βιωσιμότητα.
  • την καταγγελία μας για τις εκβιαστικές πρακτικές που εφαρμόζουν η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, το ΔΝΤ και η Κομισιόν σε διάφορες χώρες, ειδικότερα σε Ελλάδα, Πορτογαλία και τα Ισπανικά Κράτη, στο όνομα της προώθησης των πολιτικών λιτότητας που υποβαθμίζουν τις ζωές των γυναικών και των λαών.

Ευχαριστούμε τις αδερφές μας από το Γαλικιανό Εθνικό Συντονιστικό της ΠΠΓ για την προσπάθειά τους να μας καλωσορίσουν και τη δουλειά που έβαλαν ώστε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνάντηση. Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας στις γυναίκες της Γαλικίας, ειδικά τη Λόρα Μπουλγκάλο, την αδερφή μας που αντιμετωπίζει δίωξη για την απαρέγκλιτη υποστήριξή της προς τους/τις μετανάστες/τριες, καθώς και τη συλλογικότητα Nós Mesmas, θύματα βίαιων επιθέσεων για τον λεσβιακό ακτιβισμό τους.

Αυτός δεν είναι ο κόσμος που θέλουμε να χτίσουμε, θέλουμε ένα κόσμο ειρήνης, αποστρατιωτικοποιημένο, έναν κόσμο χωρίς τείχη να μας χωρίζουν, έναν κόσμο όπου οι ανθρώπινες ζωές αξίζουν περισσότερο από το χρήμα. Θέλουμε να χτίσουμε έναν κόσμο όπου τα παιδιά θα μπορούν να παίζουν χωρίς να φοβούνται τους βιασμούς, τις δολοφονίες και τις εξαφανίσεις, όπου οι γυναίκες δεν θα είναι θύματα της σεξιστικής βίας και συμπεριφοράς.

 

Το μέλλον μας είναι η διεθνής αλληλεγγύη, θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε έως ότου όλες οι γυναίκες είναι ελεύθερες