Subscribe via RSS Feed

Tag: "έρωτας"

Δεν φταις εσύ, φταίει ο Άγιος Βαλεντίνος

γριες

του Φύλου Συκής

Έρχεται Αγίου Βαλεντίνου και είσαι μόνη σαν την ανεμώνη; Το φύλο συκής είναι εδώ για να σου δώσει όλες τις απαντήσεις!

Πρώτον, σταμάτα να αυτομαστιγώνεσαι, να σκέφτεσαι τι λάθος έκανες και είσαι μόνη, τι πρέπει να αλλάξεις πάνω σου, στο σώμα σου, στη συμπεριφορά σου, στον χαρακτήρα σου, στο όλο σου το είναι. Όχι, δεν είναι ανάγκη να είσαι το ώριμο, ολοκληρωμένο, σούπερ γαμάτο άτομο για να βρεις σύντροφο! Απόδειξη, ο γελοίος ο πρώην σου που έχει γκόμενα, τι άλλο να σου πω;

Χωρίς πλάκα τώρα, ο λόγος που είσαι μόνη σου είναι πιθανότητα η πατριαρχία (δες προηγούμενα πιο σοβαρά άρθρα μας για τη συντροφικότητα) και εντάξει, μπορεί να είσαι και περιπτωσάρα, δεν σε ξέρω. Το πιθανότερο όμως είναι ότι είσαι ένα βασικά εντάξει άτομο που κάνει ό,τι μπορεί σε αυτή τη ζωή, όπως οι περισσότερες. Υπάρχει πάντα και η περίπτωση να είσαι απλώς άτυχη. Ξέρω, η ζωή είναι άδικη.

Θέλω να κάτσεις και να σκεφτείς ότι πραγματικά, μπορεί να είσαι τόσο άτυχη που να μην κάνεις ποτέ σου μια ‘σοβαρή σχέση’ όσο και να το θες. Και μετά να σκεφτείς πώς να φτιάξεις τη  ζωή σου, αρχίζοντας από τώρα όμως, ώστε να αυτή η πιθανή ατυχία να μην σε κάνει χάλια. Αν αναλογιστείς τη γενικότερη κατάσταση πολέμων, αρρωστιών και φτώχειας που πλήττει την πλειοψηφία των ανθρώπων εντάξει, το να μην βρεις ‘το λιμάνι σου’ δεν είναι και τοοοσο φοβερό πια. Αλήθεια τώρα.

Δεύτερον όμως, δεν είμαστε εντελώς κατά της ενδοσκόπησης. Μήπως ο λόγος που είσαι μόνη σου, δεν είναι ότι κάνεις κάτι λάθος εσύ, αλλά ότι είναι λάθος το επικρατόν μοτίβο σχέσης; Μήπως, στη κυριολεξία, πάει στραβά ο γιαλός; Εδώ κολλάει και η πατριαρχία που λέγαμε παραπάνω, συγκεκριμένα η ετεροκανονική, μονογαμική, ρομαντική ερωτική σχέση, το άγιο δισκοπότηρο των σχέσεων. Έχεις σκεφτεί μήπως θα ήσουν πιο ευτυχισμένη σε μια λεσβιακή, ή πολυσυντροφική, ή ελεύθερη σχέση; Ή σε μια ασέξουαλ σχέση; Μια αρομαντική σχέση; Μήπως θα ήσουν πιο ευτυχισμένη με το αγόρι σου αν δεν μένατε μαζί; Μήπως θέλεις βασικά ένα παιδί χωρίς να θέλεις σύντροφο; Θέλω να πω, όλα είναι θεμιτά, δεν είναι ανάγκη να χωρέσεις στον στενό κορσέ της ετεροκανονικότητας.

Τρίτον, δεν είναι ανάγκη καν να έχεις κάποια σχέση που να μοιάζει έστω και από μακριά με ‘κανονική’ σχέση, ακόμα και την πιο εναλλακτική. Συμφωνώ ότι η ζωή δεν βγαίνει χωρίς συντροφιά. Συμφωνώ ότι αξίζεις την αγάπη. Διαφωνώ όμως στο τι σε τι συνίσταται η συντροφιά και η αγάπη. Μπορεί ο άνθρωπός σου, ο συνοδοιπόρος σου στη ζωή, να είναι η κολλητή σου. Η αδελφή σου. Ο πρώην σου που μείνατε φίλοι. Ή η παρέα σου. Μην εμποδίζεις τον εαυτό σου από το να είναι ευτυχισμένος, επειδή η ευτυχία σου δεν ταιριάζει με αυτό που σου έμαθαν ότι είναι η ευτυχία. Παρεπιπτόντως, έχεις φίλες; Πολύ σημαντικό. Σε αυτό είμαι κάθετη. Πρέπει να έχεις πολλές καλές φίλες, όσες μπορείς τελοσπάντων. Και να δίνεις αξία στη φιλία σας. Η φιλία σας πιθανότατα να κρατήσει περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη σχέση, ερωτική ή μη.

Μετά από αυτή την παρένθεση / ύμνο στη φιλία, μπορεί να μου πεις, εντάξει τα σκέφτηκα όλα αυτά και όχι, μου φαίνονται περίεργα, παθέτικ, νεοχίπικες μαλακίες κλπ. Σιγά που οι άνθρωποι είναι ποτέ δυνατόν να είναι ευτυχισμένοι χωρίς το έτερον τους ήμισυ. Ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη. Η αγάπη θέλει δυο για να ζεσταθεί. Εγώ θέλω τη σχέση που μου υποσχέθηκαν οι ταινίες και τα τραγούδια! Αυτή που (νομίζω ότι) έχουν οι παντρεμένες φίλες μου! Αυτή που έχει ο μαλάκας ο πρώην μου!

Αν είσαι εντελώς σίγουρη ότι αυτό είναι αυτό που θες και δεν είναι απλώς αυτό που νομίζεις ότι θες, ή αυτό που θέλει η μαμά σου, εντάξει. Φυσικά και είναι απόλυτα φυσιολογικό και ανθρώπινο να θες ένα γλυκό αγόρι στην αγκαλιά σου για πάντα. Επειδή είμαι κακός άνθρωπος, θα ξαναγυρίσω στην αρχή και θα σου θυμίσω ότι, όσο και αν το θες και να το αξίζεις, μπορεί να μην το βρεις ποτέ. Αυτή είναι η αλήθεια, όσο δυσάρεστη και αν είναι. Μην στενοχωριέσαι όμως, το καλύτερο στο φύλαξα για το τέλος: ακόμα και βρεις το αγόρι που θες, η σχέση σας δεν θα είναι τόσο υπέροχη όσο νομίζεις! Κάποια προβλήματα θα λύσει, θα δημιουργήσει άλλα όμως, θα είναι συναρπαστικά, αλλά θα είναι και βαρετά. Όπως όλες οι ανθρώπινες σχέσεις. Για κάποιο λόγο όμως, οι ρομαντικές σχέσεις είναι ο μόνος τύπος σχέσεων που δεν τις βλέπουμε ως κάτι που αξίζει από μόνο του, να τις απολαύσουμε για αυτό που είναι, όσο κρατήσουν, αλλά ως μέσο για την επίτευξη άλλων στόχων. Μέσα από τη ρομαντική σχέση θα ολοκληρωθώ ως άνθρωπος, μέσα από τη ρομαντική σχέση θα καλύψω όλες τις ανάγκες μου, θα βρω την ευτυχία, το νόημα της ζωής κλπ. Φαντάσου να έβλεπες κάθε σχέση έτσι.

Ξεκόλλα λοιπόν από το ότι μια ρομαντική σχέση θα λύσει όλα τα προβλήματα σου και θα σε κάνει ευτυχισμένη. Ναι, μπορεί να είναι όμορφα, αν αυτό θες, αλλά δεν είναι το happy end που φαντάζεσαι. Γενικώς, δεν υπάρχει ούτως ή άλλως μόνιμη κατάσταση ευτυχίας, εκτός αν έχεις πετύχει τη νιρβάνα. Αλλά ας πούμε, ικανοποίηση, χαρά, ολοκλήρωση: οι άνθρωποι που νιώθουν έτσι στη σχέση τους, συνήθως έχουν πρόσβαση σε αυτά τα συναισθήματα και εκτός σχέσης.

Δεν έχω γνωρίσει κάποιον μίζερο άνθρωπο που να βρήκε σύντροφο και να έγινε χαρούμενος. Μακροπρόθεσμα δεν υπάρχει αυτό. Μην αναλώνεσαι λοιπόν ψυχικά και σωματικά κυνηγώντας ‘τη σχέση’. Η αλήθεια επίσης είναι, ότι όσο περισσότερο εναποθέτεις όλες τις ελπίδες σου και να όνειρα σου σε μια ρομαντική σχέση, τόσο πιο πολύ φορτώνεις τη σχέση αυτή με υπερβολικές προσδοκίες και τόσο λιγότερο πιθανόν είναι να κρατήσει. Κανείς δεν θέλει να είναι η πραγματοποίηση των ονείρων του άλλου, είναι τεράστια ευθύνη.

Τέλος, είναι καταθλιπτικός αυτός ο σταχανοβισμός που έχει μετατρέψει την αναζήτηση σχέσης σε κάτι σαν δουλειά του τύπου, όσα περισσότερα ραντεβού βγεις, τόσο αυξάνονται οι πιθανότητες να βρεις τον κατάλληλο άνθρωπο. Συνέχισε, μην τα παρατάς, όσο βαρετά/ κουραστικά / απογοητευτικά και αν είναι, τώρα υπάρχουν και τα apps, δεν έχεις δικαιολογία! Όμως, οι σχέσεις δεν λειτουργούν σαν αλγόριθμος. Δεν υπάρχει το κάνω ινπουτ τόσα ραντεβού θα έχω στο τέλος άουτπουτ τη σχεσάρα.

Άκου τη συμβουλή και μου και πολύ απλά, παράτα τα. Έστω για λίγο, κάνε ένα διάλειμμα, το αξίζεις, τόση δουλειά έχεις ρίξει. Αν όχι του Αγίου Βαλεντίνου, πότε; Τόσα χρόνια ασχολείσαι με το πότε θα βρεις ‘τη σχέση’, και όταν τη βρεις, πώς θα την κρατήσεις,  νισάφι… Σκέψου πόσο περισσότερο χρόνο θα έχεις, και το σημαντικότερο, πόσο πιο ανάλαφρο θα είναι το μυαλό σου χωρίς αυτό το μόνιμο πρέπει. Ποσό χώρο θα απελευθερώσεις στη σκέψη σου για άλλα πράγματα, άλλες σχέσεις, άλλους ανθρώπους. Απλώσου.

 

Παρακάτω ένα βίντεο από τη σειρά Crazy Ex-Girlfriend που μας εκφράζει και μας έκανε να γελάσουμε (με την ένσταση ότι το ξεκόλλημα απο την ρομαντική αγάπη δεν ισοδυναμεί με ‘ασέξουαλ ουτοπία’)”

YouTube Preview Image

 

Διαβάστε ακόμα

Αποδομώντας τον Αγιο Βαλεντίνο: 14 μύθοι για τον έρωτα και την αγάπη

Καθένας με το ταίρι του 

Και πάνω από 40 και μόνη και χωρίς παιδιά

Share

Ένας διαφορετικός Βαλεντίνος

FB_IMG_1487030636168

της Λίνας Φιλοπούλου

Απεργία πείνας στην Πουέρτα ντελ Σολ της Μαδρίτης ξεκίνησαν από την περασμένη Πέμπτη οκτώ γυναίκες επιβιώσασες έμφυλης βίας, απαιτώντας από την κυβέρνηση πολιτικές αντιμετώπισης της βίας κατά των γυναικών.

Τονίζουν ότι η κατάσταση που βιώνουν οι γυναίκες στην Ισπανία έχει φτάσει πλέον στο απροχώρητο και καθιστά την κρατική παρέμβαση επείγουσα. Καθημερινά δολοφονούνται γυναίκες και νεαρά κορίτσια ενώ από την αρχή του έτους έχουν ήδη χάσει το μέτρημα. Η αδιαφορία σκοτώνει εμάς τις γυναίκες. Πρόκειται για ζήτημα ζωής και θανάτου.

Την Τρίτη 14 Φεβρουαρίου καλούν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πλατεία Πουέρτα ντελ Σολ

#todasasol14F

#huelgadehambre

#pactodeestado #conmaltratonohaytrato #ASolVamosTodas

This slideshow requires JavaScript.

Share

Αποδομώντας τον Αγιο Βαλεντίνο: 14 μύθοι για τον έρωτα και την αγάπη

amor

της Coral Herrera

1. Η αγάπη είναι για πάντα: Όχι, η αγάπη κρατάει όσο κρατάει. Μερικοί έρωτες κρατάνε 20 χρόνια, άλλοι δύο μήνες, άλλοι δύο ημέρες… Γι’ αυτό πρέπει να ζήσεις το παρόν και να μην μεταφέρεις τη σκέψη σου σε ένα αβέβαιο μέλλον: η ολοκλήρωση είναι στη στιγμή που ζούμε, το να αγαπάς σημαίνει να είσαι παρούσα, να σταματάς τα ρολόγια, να απολαμβάνεις το εδώ και τώρα.

2. Η αγάπη όλα τα μπορεί: όχι, η αγάπη δεν μπορεί τη βία και τη κακομεταχείριση, δεν μπορεί την ανισότητα και το αντριλίκι, δεν μπορεί τον εγωισμό ούτε τις σχέσεις που δεν λειτουργούν. Η αγάπη δεν μετατρέπει τα βίαια άτομα σε ήρεμα, ούτε όσους θέλουν πολλαπλούς σεξουαλικούς συντρόφους σε οπαδούς της μονογαμίας ούτε γιατρεύει τη ζήλια ούτε μένει ζωντανή αν πρέπει να ζήσει με πολύ πόνο για πολύ καιρό. Η αγάπη δεν είναι άνευ όρων: αν δεν υπάρχει σεβασμός και χαρά στη σχέση, για παράδειγμα, δεν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες για την αγάπη.

3. Εμείς οι γυναίκες υπομένουμε και περιμένουμε: παρότι οι ηρωίδες των παιδικών παραμυθιών είναι κοπέλες που περιμένουν ένα καλοβαλμένο τύπο να τους λύσει όλα τα προβλήματα και τις σώσει από τις καταστροφές, εμείς δεν έχουμε όλη τη ζωή μας για να περιμένουμε. Δεν έχουμε την υπομονή της Πηνελόπης που περίμενε τον Οδυσσέα για 50 χρόνια να γυρίσει από τον πόλεμο: εμείς ζούμε τον έρωτα εδώ και τώρα. Δεν είμαστε πια το αποκούμπι του πολεμιστή, αλλά οι πρωταγωνίστριες της ιστορίας. Δεν υπάρχει άλλη περίπτωση να ζήσεις την αγάπη παρά στο καθαρό παρόν: το μέλλον είναι υπερβολικά μακρινό.

4. Όσοι τσακώνονται έντονα, αγαπιούνται έντονα : υπάρχουν άνθρωποι που τους αρέσει να μαλώνουν και να βυθίζονται σε αυτή τη βία, αλλά είναι κρίμα να περνάς χρόνια από την σύντομη ζωή σου με κλάματα, συγκρούσεις, φωνές, σκηνές ζηλοτυπίας, προσβολές, λόγια που πληγώνουν… Πρέπει να αφήσουμε πίσω αυτή την λανθασμένη αντίληψη, να αλλάξουμε οπτική γωνία και να στοιχηματίσουμε στη χαρά και την απόλαυση του έρωτα. Για παράδειγμα: όσοι μοιράζονται οργασμούς και γέλια αγαπιούνται έντονα. Δεν κάνει ρίμα, αλλά ακούγεται πολύ καλύτερα.

5. Όταν αγαπάς, υποφέρεις: όχι, μπορούμε να αποφασίσουμε ότι θέλουμε ένα διάλειμμα ή να αποστασιοποιηθούμε όταν κάτι μας πονάει. Μπορούμε να ξε-ερωτευτούμε κάποιον που δεν μας ταιριάζει πια, να ξεχάσουμε τα άτομα που δεν μας αγαπάνε, να επιλέξουμε καλούς και καλές συντρόφους για να μοιραστούμε τη ζωή μας. Η αγάπη δεν μας δένει, δεν μας περιορίζει, ούτε μας αναγκάζει να επαναλαμβάνουμε τα ίδια λάθη: εμείς οι ίδιες πρέπει να αναλάβουμε την ευθύνη των πράξεών μας και να δουλέψουμε πάνω στα εσωτερικά και εξωτερικά εμπόδια που δεν μας αφήνουν να απολαύσουμε την αγάπη.

6. Μια λεπτή γραμμή χωρίζει την αγάπη από το μίσος: η αγάπη και το μίσος δεν είναι το ίδιο πράγμα. Δεν νομίζω ότι κάποιος μπορεί να αγαπάει τρελά κάποιον άλλον και μετά, από την μια μέρα στην άλλη να τον μισήσει, να του εύχεται το χειρότερο, ή και να ενεργεί εις βάρος του. Αν αγαπάς κάποιον, το λογικό είναι να του εύχεσαι ευτυχία και ευημερία: μαζί σου, μόνο του, ή με άλλα άτομα. Άρα το μίσος δεν είναι συνέπεια της αγάπης: είναι έλλειψη αγάπης, είναι μανία καταστροφής, είναι ένα μεγάλο τέρας που σπέρνει τον πόνο σε εμάς και στους γύρω μας.

7. Χωρίς σύντροφο είσαι μόνη σου. Δεν είναι αλήθεια, υπάρχει πολύς κόσμος γύρω σου που σε αγαπάει, σε εκτιμάει, σε θαυμάζει ή νοιάζεται για σένα. Υπάρχουν πολλά ενδιαφέροντα άτομα που μπορείς να γνωρίσεις: συναντήσου με τους γείτονές σου για να γιορτάσεις, να μάθεις, να διαμαρτυρηθείς, να χτίσεις, να καλλιεργήσεις, να χορέψεις. Ο κόσμος είναι γεμάτος με καλούς ανθρώπους που έχουν όρεξη να μοιραστούν πράγματα: μη μένεις μόνη σου στο σπίτι, πάρε τους δρόμους, βγες στις πλατείες και απόλαυσε τους ανθρώπους.

8. Αν είσαι επιτυχημένη, θα βρεις την αγάπη (και αντίστροφα): ο θαυμασμός του κόσμου δεν θα σε κάνει πιο ευτυχισμένη ούτε η ζήλεια των άλλων θα σου φέρει απαραίτητα την αγάπη… Αυτό που σε κάνει καλύτερο άνθρωπο δεν είναι η φυσική σου εμφάνιση ή ό τραπεζικός σου λογαριασμός, αλλά η ικανότητα σου να σχετίζεσαι με τους άλλους, να δείχνεις κατανόηση, να είσαι γενναιόδωρη, αλληλέγγυα, ειλικρινής, δημιουργική ή απλώς καλός άνθρωπος. Αν είμαστε γαμάτα άτομα, θα συνεχίσουμε να είμαστε ακόμα και αν κανένας δεν γίνει το ταίρι μας: η προσωπική μας αξία δεν έχει καμία σχέση με το να έχουμε ή να μην έχουμε σύντροφο, με το να μας ερωτεύονται ή όχι.

9. Αν το κυνηγήσεις αρκετά, θα βρεις την αγάπη: όχι, δεν μπορείς να απαιτήσεις ούτε να ζητιανέψεις την αγάπη. Αν δεν σε αγαπάνε, αποδέξου το. Αν σε αγάπησαν και δεν σε αγαπούν πια, πάρτο απόφαση. Μη ζητάς από κανένα να φορτωθεί τον πόνο σου, μη αναγκάζεις κανέναν να μείνει στο πλάι σου, ή να αρνηθεί την ελευθερία του για να μην σε πληγώσει: όλες είμαστε ελεύθερες να ενωθούμε και να χωρίσουμε, να πάμε και να έρθουμε, να το πολεμήσουμε και να σταματήσουμε να το πολεμάμε. Δεν υπάρχουν καλοί ούτε κακοί σε αυτή την υπόθεση: το να μην είσαι πια ερωτευμένη πια έχει συμβεί σε όλες και σε όλους: πρέπει μόνο να προσέξουμε το άλλο πρόσωπο, να φερθούμε καλά, να κάνουμε τα πράγματα με ευαισθησία και φροντίδα. Είναι δυνατόν να χωρίσεις με αγάπη, με φροντίδα και να κοιτάξεις μπροστά με αισιοδοξία.

10. Όποιος αγαπάει, πληγώνει: δεν είναι αλήθεια ότι όταν κάποιος σε πληγώνει είναι επειδή σε αγαπάει πολύ και σε νοιάζεται ούτε είναι αλήθεια ότι όταν σου φέρονται άσχημα είναι για το καλό σου. Αν κάποιος σε αγαπάει και σε κάνει να κλαις είναι γιατί δεν ξέρει πως να σε αγαπήσει και δεν έχει τα εργαλεία για να απολαύσει τη σχέση σας χωρίς να θέλει να κυριαρχήσει πάνω σου. Είναι ώρα να σπάσουμε τον δεσμό μεταξύ αγάπης και οδύνης: είναι δυνατόν (και καλύτερο) να απολαύσεις τη ζωή χωρίς τραγωδίες και δράματα.

11. Αν δεν βρεις ζευγάρι μέχρι μια ηλικία “θα χάσεις το τραίνο”, “θα περάσει η μπογιά σου”, “θα μείνεις στο ράφι”: όχι, σήμερα οι άνθρωποι ζευγαρώνουν σε κάθε πιθανή ηλικία, υπάρχουν όλο και περισσότεροι διαθέσιμοι άνθρωποι και κάθε φορά περνάνε όλο και περισσότερα τραίνα. Μπορείς να ανέβεις σε όποιο σου κάνει κέφι. Επιπλέον, τώρα πια δεν υπάρχει θέμα “να περάσει η μπογιά σου”, κανείς δεν σε υποχρεώνει να παντρευτείς μέχρι κάποια συγκεκριμένη ηλικία και το να βρεις άντρα δεν είναι υποχρεωτικό για να γίνεις μητέρα. Το σημαντικό για τη μητρότητά σου είναι το δίκτυο των ανθρώπων γύρω σου που μπορεί να σε βοηθήσει να μεγαλώσεις τα παιδιά σο, και δεν χρειάζεται να αγχώνεσαι για να βρεις τον γαλάζιο πρίγκιπα. Χρειαζόμαστε δίκτυα αμοιβαίας βοήθειας και συλλογικής ανατροφής, συντρόφους και συντρόφισσες για τη ζωή μας, όχι “κουβαλητές” που να μας λατρεύουν και να μας συντηρούν οικονομικά.

12. “Χωρίς εσένα δεν είμαι τίποτα”, “είμαι δική σου να με κάνεις ό,τι θες”: ο σαδισμός και μαζοχισμός μπορεί να είναι πολύ διασκεδαστικά εργαλεία για την ερωτική απόλαυση και το σεξουαλικό παιγνίδι, αλλά ας τα αφήσουμε έξω από τη συναισθηματική ζωή. Στην καθημερινότητα δεν υπάρχει κανένας λόγος να αρνηθούμε τη δύναμή μας και να την παραδώσουμε σε ένα άλλο άτομο ως απόδειξη της αγάπης μας. Όταν υποτάσσεσαι στον σύντροφό σου ή τον εξουσιάζεις, δημιουργείς σχέσεις άνισες, εξαρτημένες, βίαιες και επώδυνες, οι οποίες λειτουργούν με βάση φαύλους κύκλους βίας (επιθετικότητα /συμφιλίωση, κόλαση/μήνας του μέλιτος) από τους οποίους είναι πολύ δύσκολο να βγεις. Επιπλέον αυτές οι σχέσεις σε απομακρύνουν από τους αγαπημένους σου ανθρώπους: δεν είναι εύκολο για αυτούς που σε αγαπάνε να σε βλέπουν σε μια καταστροφική σχέση που βασίζεται στη λογική κυρίαρχου και κυριαρχούμενου.

13. Κανείς δεν θέλει να είναι μόνος του: κι όμως, υπάρχουν εκατομμύρια γυναίκες με σύντροφο ή παντρεμένες, βυθισμένες σε συζυγικές κολάσεις ή σε μια μόνιμη βαρεμάρα, οι οποίες ζηλεύουν την ελευθερία και την ευημερία των αδέσμευτων. Ο γάμος δεν είναι συνώνυμο της ευτυχίας, ρίξε μια ματιά στους δείκτες διαζυγίου σε όλον τον κόσμο και τα υψηλά επίπεδα singles: οι άνθρωποι είναι όλο και λιγότερο διατεθειμένοι να αντέξουν κολάσεις, γιατί αυτό που θέλουν είναι να απολαύσουν τη ζωή και την αγάπη.

14. Ο έρωτας είναι κάτι μεταξύ ενός άντρα και μια γυναίκας που είναι ετεροφυλόφυλοι, λευκοί, ευκατάστατοι και υγιείς: Όχι, δε μπορούμε να περιορίσουμε τον ρομαντισμό σε αυτό το στερεότυπο, η αγάπη είναι απεριόριστη, ανοιχτή, πολυποίκιλη και χρωματιστή. Υπάρχουν πολλοί διαφορετικοί τρόποι να αγαπηθείς και να αγαπήσεις, να σχετιστείς ερωτικά και συναισθηματικά, πολύ τρόποι να συνδεθείς, να ζήσεις και να χωρίσεις. Μην αφήσεις την ιδεολογία του πατριαρχικού ρομαντισμού να σε σταματήσει από το να ξεκινήσεις και να ζήσεις έναν έρωτα, γιατί υπάρχουν πολλοί τρόποι να αγαπάς, πολλοί σεξουαλικοί προσανατολισμοί, πολλές ταυτότητες και όλες έχουμε το δικαίωμα να εξερευνήσουμε διαφορετικούς τρόπους να ζούμε και να σχετιζόμαστε και να αφήσουμε πίσω τα καλούπια και την παράδοση. Η καταπίεση δεν είναι της μόδας: τόλμησε να εξερευνήσεις, χωρίς φόβους και ενοχές. Ας τολμήσουμε όλες και όλοι να ζήσουμε τον έρωτα από μια κοινωνική οπτική, από μια οπτική συντροφικότητας, ελευθερίας, χαράς και απόλαυσης.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα haikita και μπορείτε να το βρείτε εδώ

Μετάφραση: Ιουλία Λειβαδίτη

 

Διαβάστε ακόμα

Καθένας με το ταίρι του 

Share

Καθένας με το ταίρι του 

Egon_Schiele_016

της Coral Herrera

Στοιχηθείτε ανά δύο παρακαλώ. Και αν είναι δυνατόν με άτομο του άλλου φύλου. Ευχαριστώ.

Η ιδέα του έρωτα που κληρονομήσαμε από την αστική τάξη του 19ου αιώνα θεμελιώνεται στον πιο αδίστακτο ατομικισμό: δεν είναι τυχαίο ότι από παιδιά μας γανώνουν το κεφάλι με την ιδέα ότι πρέπει να βρούμε ένα ταίρι. Η παρακμή των θρησκευτικών και πολιτικών ουτοπιών έφερε μια νέα ουτοπία, αυτή του ρομαντισμού, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα μας. Καθώς δεν πιστεύουμε πια ότι μπορούμε να σωθούμε όλοι μαζί, ως κοινωνία, ας περάσουμε τη ζωή μας ψάχνοντας να βρούμε κάποιον που να μας αγαπάει, και αφού μπήκαμε στη διαδικασία, κάποιον με τον οποίο να αναπαραχθούμε, να μοιραστούμε τους λογαριασμούς και να λύσουμε τα προβλήματά μας.

Ο πατριαρχικός ρομαντισμός βασίζεται στη φιλοσοφία “ο σώζον εαυτώ σωθήτω”, διαιωνίζεται από τα παραμύθια που μας διαβάζουν όταν είμαστε παιδιά, για να εγκατασταθεί στο υποσυνείδητό μας, εκεί που δεν φτάνει η λογική ανάλυση. Μέσα από ταινίες και τραγούδια, μέσα από τα στερεότυπα και τους πατριαρχικούς ρόλους που βλέπουμε παντού γύρω μας, απορροφούμε αυτή την ηγεμονική ιδεολογία. Με βάση αυτές τις αξίες χτίζουμε την αρρενωπότητα και τη θηλυκότητά μας και μιμούμαστε προκάτ μοντέλα ερωτικών σχέσεων. Το αποτέλεσμα της επικράτησης του “μαγικού ρομαντισμού” σε κάθε πτυχή της ζωής μας, είναι να πιστεύουμε τελικά ότι η αγάπη είναι η σωτηρία μας. Αλλά μόνο για τους εαυτούς μας, για σένα και για μένα, οι υπόλοιποι να κόψουν το λαιμό τους.

Η σύγχρονη ρομαντική αγάπη μας προσφέρει μια εξατομικευμένη λύση στα προβλήματα της πραγματικότητας. Όσο χτίζονται φωλίτσες αγάπης, τόσο αδειάζουν οι πλατείες γιατί εμείς ψάχνουμε το άλλο μας μισό καταναλώνοντας χάπι έντ. Ο ρομαντισμός του “ο σώζον εαυτώ σωθήτω” χρησιμεύει στο να υιοθετούμε ένα τρόπο ζωής βασισμένο στο ζευγάρι και την πυρηνική οικογένεια. Χρησιμεύει στο, κυρίως εμείς οι γυναίκες, να ξοδεύουμε τις οικονομίες μας, τον χρόνο και την ενέργειά μας, αναζητώντας το έτερο μας ήμισυ. Έτσι δεν αφοσιωνόμαστε σε άλλους στόχους, πιο δημιουργικούς ή χρήσιμους.

Ο καθένας (πνίγοντας τον πόνο του) με το ταίρι του. Οι πολιτιστικές και κτηματομεσιτικές βιομηχανίες μας πουλάνε ρομαντικούς παραδείσους για να κλειστούμε σε ευτυχισμένα σπιτικά. Νομίζω ότι αυτό αποτελεί μεγάλο μέρος της αιτίας που η πλειοψηφία του κόσμου παραμένουν κοιμισμένοι και αποδέχονται την απώλεια δικαιωμάτων και ελευθεριών, αποδίδοντας τα προβλήματά τους στην κακοτυχία ή διαμαρτυρόμενοι μέσα στα σπίτια τους μπροστά από την τηλεόραση, περιμένοντας να περάσει η μπόρα.

Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ποτέ δεν προωθούν την κοινωνική αγάπη, παρά μόνο όταν είναι να μας πουλήσουν Ολυμπιάδες ή ασφάλειες ζωής. Αν όλοι αγαπιόμασταν πολύ, το σύστημα θα κλονιζόταν, γιατί θα μπορούσαμε να οργανωθούμε για να υπερασπίσουμε τα δικαιώματά μας και να διαχειριστούμε τους πόρους μας, και αυτό θα ήταν επικίνδυνο. Για αυτό και προτιμούν να ενώνουμε τις ζωές μας δύο-δύο και όχι είκοσι-είκοσι: ένα ζευγάρι απογοητεύεται και παραιτείται πολύ πιο εύκολα από ότι μια μεγάλη ομάδα, είναι πιο εύκολο να αναπτυχθεί απογοήτευση  και παραίτηση σε ένα ζευγάρι παρά σε ομάδες ανθρώπων.

Το πρόβλημα του έρωτα είναι ότι τον αντιμετωπίζουμε σαν να είναι προσωπικό θέμα, παρόλο που κάνει εκατομμύρια άτομα στον κόσμο δυστυχισμένα. Αν έχεις βαρεθεί να είσαι μόνη, αν ο/η σύζυγός σου θέλει διαζύγιο, αν ερωτευτείς τρελά χωρίς ανταπόκριση, αν ανέχεσαι υποτιμητική συμπεριφορά και ταπεινώσεις, αν ο/η σύντροφός σου σε απατάει, είναι δικό σου το πρόβλημα.

Κι όμως, τα ίδια συμβαίνουν σε πολλά εκατομμύρια ανθρώπων. Αν το να υποφέρεις για τον έρωτα είναι κάτι παγκόσμιο, τότε δεν είναι ένα ατομικό πρόβλημα, αλλά συλλογικό. Για κάποιους ο έρωτας είναι πρόβλημα επειδή δεν τον έχουν και για άλλους επειδή πίστεψαν στον πατριαρχικό ρομαντισμό και έχτισαν σπιτικές κολάσεις με βάση τη λογική κυρίαρχου/κυριαρχούμενου. Αυτή η λογική κυριαρχίας και υποταγής δημιουργεί ανελέητες μάχες για εξουσία στο εσωτερικό τον σπιτιών και διαιρεί τους άντρες και τις γυναίκες σε δυο πλευρές που αντιπαρατίθενται ως την αιωνιότητα. Πρόκειται για καθημερινές μάχες των φύλων που μας εξαντλούν και επιδεινώνουν την ποιότητα ζωής μας: τη δική μας και των γύρω μας.

Το προσωπικό είναι πολιτικό και ο τρόπος που ερωτευόμαστε μας είναι πατριαρχικός, παρόλο που δεν θέλουμε να μιλήσουμε για αυτό, γιατί τα συναισθήματα μας δεν είναι “σοβαρό” θέμα για ασχοληθούν με αυτό συνέδρια και συνελεύσεις. Οι ερωτικές μας σχέσεις μας κάνουν να υποφέρουμε και είναι απίστευτα συγκρουσιακές: κι όμως, συνεχίζουμε αγκιστρωμένοι στα καθιερωμένα μοντέλα ερωτικής συμπεριφοράς, γιατί η πατριαρχία κυλάει στις φλέβες μας.

Κάνουμε αναλύσεις γύρω από την ελευθερία, την γενναιοδωρία, την ισότητα, τα δικαιώματα, την αυτονομία… αλλά στο κρεβάτι και στο σπίτι δεν είναι τόσο εύκολα τα πράγματα: δεν μπορούμε να μοιράσουμε ισότιμα τις δουλειές τους σπιτιού, να αντιμετωπίσουμε τη ζήλεια μας, να επικοινωνήσουμε με ειλικρίνεια, να αντιμετωπίσουμε τους φόβους μας, να χωρίσουμε με στοργή.  Πρέπει να τολμήσουμε να σπάσουμε τις παλιές συνήθειες για να μάθουμε να αγαπιόμαστε καλά, να δημιουργούμε όμορφες σχέσεις, να νοιαζόμαστε για πολλούς ανθρώπους και όχι μόνο για το ταίρι μας.

Για να αλλάξουμε ή να βελτιώσουμε τον κόσμο στον οποίο ζούμε, πρέπει να αντιμετωπίσουμε πολιτικά το θέμα του έρωτα και δημιουργήσουμε δεσμούς στοργής πέρα από το ζευγάρι. Πρέπει να αποδομήσουμε και να ξανασκεφτούμε τον έρωτα για να βελτιώσουμε τις εργασιακές μας σχέσεις, τις σχέσεις μας με τους γείτονες, με τους φίλους μας, για να μπορέσουμε να φτιάξουμε πιο ισότιμες και διαφορετικές σχέσεις, για να βελτιώσουμε τη συνύπαρξη μεταξύ των λαών. Δείχνοντας εμπιστοσύνη στους άλλους, αλληλοεπιδρώντας στους δρόμους, φτιάχνοντας δίκτυα αλληλεγγύης και συνεργασίας. Δουλεύοντας ενωμένοι για να κτίσουμε μια ισότιμη, οριζόντια και πιο αγαπημένη κοινωνία.

Πρέπει λοιπόν, να δώσουμε περισσότερο χώρο στον έρωτα στη ζωή μας, να μην τον περιορίζουμε μέσα στο ζευγάρι, και να μάθουμε να αγαπάμε καλά και να αγαπάμε πολύ. Πόσο πολύ το χρειαζόμαστε…

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα el diario και μπορείτε να το βρείτε εδώ 

μετάφραση: Ιουλία Λειβαδίτη

 

 

Share