Subscribe via RSS Feed

Tag: "απεργία γυναικών"

Από τη Μαδρίτη με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Feminist-protest-Spain-800x450

Η φεμινιστική απεργία και η πορείες που πραγματοποιήθηκαν στη Μαδρίτη αλλά και σε άλλες ισπανικές πόλεις αυτή την 8 του Μάρτη έχουν γράψει ήδη ιστορία: τα δύο μεγαλύτερα συνδικάτα (CCOO και UGT) υπολογίζουν ότι περίπου 6 εκατομμύρια εργαζόμενες και εργαζόμενοι συμμετείχαν στην απεργία (ουσιαστικά κυλιόμενες δίωρες στάσεις εργασίας). Είναι η πρώτη φορά στην Ισπανία (και ίσως σε όλη την Ευρώπη, με εξαίρεση τη γνωστή γυναικεία απεργία στην Ισλανδία το 1975) που γίνεται απεργία με φεμινιστικά αιτήματα, η οποία δεν αφορούσε μόνο την αποχή από την πληρωμένη εργασία αλλά και την απλήρωτη (φροντίδα σπιτιού, ηλικιωμένων, παιδιών και αρρώστων) όπως και την κατανάλωση. Πέρα από τη Μαδρίτη, πορείες πραγματοποιήθηκαν σε 48 άλλες ισπανικές πόλεις, μεταξύ των οποίων η Βαρκελώνη, το Αλικάντε, το Μπιμπλάο, η Γρανάδα, το Σαντιάγκο ντε Κοσμποστέλα, η Χιχόν, η Λεόν και η Βαλένθια. Σύμφωνα με τους διοργανωτές, η πορεία στη Μαδρίτη συγκέντρωσε 500.000 άτομα (για την αστυνομία 170.000), ενώ στη Βαρκελώνη 600.000 (200.000 για την αστυνομία). Αντίστοιχα εντυπωσιακά είναι και τα νούμερα σε άλλες πόλεις (Σεβίλλη 100.000, Μπιλμπαο 50.000 κλπ). Είναι προφανές ότι το φεμινιστικό κίνημα έχει δυναμική στην Ισπανία και, κάτι άλλο πολύ σημαντικό, μαζικότητα. Η φίλη μας η Κατερίνα που ζει μόνιμα στη Μαδρίτη πήγε στην πορεία και μας γράφει τι είδε, τι άκουσε και τι ένιωσε:

8 Μαρτίου 2018: Φεμινιστική απεργία και πορεία στη Μαδρίτη.

Η φεμινιστική απεργία στην Ισπανία είχε προκηρυχθεί σαν απεργία όλων των γυναικών από τη δουλειά, τις φροντίδες και την κατανάλωση.

Η πορεία ξεκινούσε στις 19:00 από την Atocha αλλά ήδη από τις 18:00 οι δρόμοι στις γειτονιές και τα ΜΜΜ ήταν γεμάτα με γυναίκες με μοβ που κατευθύνονταν προς  στην πορεία. Είχε κάτι το συναρπαστικό αυτή η σιωπηρή συνενοχή και η διασταύρωση βλεμμάτων των γυναικών με τα μοβ.

Στο κέντρο για την σεξουαλική υγεία των νέων, ο Χουάν και η Τάνια οργάνωναν ένα εργαστήρι διήγησης για ηλικιωμένους. Μόνο που σήμερα το εργαστήρι είχε ως σκοπό τη δημιουργία πλακάτ. Γύρω στις δέκα γυναίκες άνω των 65 ετών και δύο άντρες ετοίμαζαν πλακάτ που θα κατέβαζαν στην πορεία. «Είμαστε τα δέντρα της ζωής», «είμαστε οι εγγονές των μαγισσών που δεν κάψατε» μεταξύ άλλων…

image001

Οι γυναίκες με τα πλακάτ έξω από το κέντρο νέων στην περιοχλη του Callao.

19:30 κι ενώ η πορεία στην Atocha ήταν σε εκκίνηση Gran Vía και Cibeles ήταν ήδη γεμάτες από κόσμο που περίμενε την αρχή της πορείας να φτάσει για να την ακολουθήσει. Γυναίκες όλων των ηλικιών και εθνικοτήτων, μόνες τους, σε παρέες αλλά και με συντρόφους και παιδιά.

image003

19:30 στη συμβολή των δρόμων Alcala και Gran Via. Στο βάθος διακρίνεται ο κόσμος που γεμίζει την Cibeles και φτάνει μέχρι την Puerta de Alcala.

image006

H Atocha την ίδια περίπου ώρα που Cibeles και Alcala ήταν ήδη γεμάτες. Η απόσταση μεταξύ των δύο φωτογραφιών είναι περίπου 2 km.

Οι απαιτήσεις τους: πραγματική ισότητα, γιατί ακόμα οι γυναίκες κερδίζουν κατά μέσo όρο 13% λιγότερο από τους άντρες και γιατί οι συντάξεις που προορίζονται για  γυναίκες είναι 34% μικρότερες από αυτές που προορίζονται σε άντρες (στοιχεία του 2016 για την Ισπανία), γιατί όταν μια γυναικά πηγαίνει σε μία συνέντευξη εργασίας δεν είναι υποχρεωμένη να απαντήσει αν σκέφτεται να κάνει παιδιά ή όχι, γιατί ο χρόνος ο οποίος αφιερώνει μια γυναίκα στην φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων και του σπιτιού είναι πολύ περισσότερος από αυτόν που αφιερώνει ένας άντρας, γιατί μια γυναίκα έχει δικαίωμα να γυρίσει σπίτι της σώα και χωρίς να φοβάται ό,τι ώρα θέλει, να φοράει ό,τι θέλει και να πιεί όσο θέλει κι αν θέλει, γιατί μια γυναίκα έχει το δικαίωμα να επιλέξει με ποιόν και αν θα κάνει σεξ, γιατί όχι σημαίνει όχι, γιατί μια γυναίκα έχει τον πρώτο λόγο στον αν θα συνεχίσει μια εγκυμοσύνη ή όχι, γιατί 55 γυναίκες δολοφονήθηκαν το 2017 στην Ισπανία από άντρες (συντρόφους, πρώην συντρόφους ή μη συντρόφους) και ήδη 6 μέσα στο 2018. Γιατί μέχρι όλα αυτά να είναι πραγματικότητα και για την τελευταία γυναίκα σε αυτόν τον πλανήτη ο φεμινιστικός αγώνας δεν μπορεί να σταματήσει.

Στην πορεία στη Μαδρίτη εντυπωσίασε το πλήθος και η πυκνότητα του κόσμου, το απίστευτο νούμερο νέων γυναικών και κοριτσιών που συμμετείχε με απίστευτο παλμό και ενέργεια, το γεγονός ότι δεν υπήρξε ηλικιακή ομάδα που να ήταν χωρίς αντιπροσώπευση, το ότι γυναίκες όλων των κοινωνικών ομάδων και εθνικοτήτων, Ισπανίδες και μετανάστριες ήταν εκεί.

Τα συνθήματα εμπνευσμένα και ειρωνικά: «Χωρίς εμάς σταματάει ο κόσμος», «Γιάννη Γιαννάκη φτιάξε μόνος σου φαγάκι», «Μεθυσμένη ή νηφάλια θέλω να γυρίσω σπίτι», «Αν δεν είναι ιπτάμενη δεν είναι η σκούπα μου», «Η κοπέλα του Εξορκιστή ήταν και αυτή φεμινίστρια», «δεν βγήκα εγώ από το πλευρό σου, εσύ βγήκες από το μουνί μου», «το σώμα μου, η ζωή μου, ο τρόπος μου να πηδιέμαι δεν το καθορίζει η πατριαχία», «ο αγώνας θα είναι φεμινιστικός ή δεν θα είναι», «εγώ διαλέγω πως ντύνομαι και με ποιόν γδύνομαι», «γυρνώντας σπίτι θέλω να είμαι ελεύθερη όχι γενναία», «το νούμερο 38 με στενεύει στο μουνί», «ο φεμινισμός είναι η ριζοσπαστική ιδέα ότι οι γυναίκες είναι άνθρωποι», «ούτε παρθένες ούτε τσούλες, ούτε σκύλες ούτε νεράιδες, ίσως λίγο μάγισσες γιατί έχουμε καεί», «μας πήραν τόσα που στο τέλος μας πήραν και το φόβο», «είμαστε το ουρλιαχτό όσων δεν έχουν φωνή», «είμαι δαιμονισμένη», «το αντίθετο του φεμινισμού είναι η άγνοια», «ο έρωτας ήταν το όπιο της γυναίκας»…

Αντί επιλόγου: Πριν κάποιους μήνες είχα παρευρεθεί σε ένα συνέδριο για τις «δημοκρατικές πόλεις», εκεί εν μέσω καταλανο-ισπανικής κρίσης υπήρξε ένας διάλογος μεταξύ των δημάρχων Μαδρίτης και Βαρκελώνης, Manuela Carmena και Ada Colau, δύο γυναίκες που στο λίγο χρόνο που άρχονται των κοινών έχουν μετατραπεί σε σύμβολα του φεμινισμού και της δημοκρατίας για πολλούς. Στην ομιλία τους ξεχώρισε, συγκίνησε και προκάλεσε αυθόρμητο χειροκρότημα από το γεμάτο αμφιθέατρο η φράση ότι ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας των γυναικών.

Μετά από την χθεσινή πορεία, είμαι σίγουρη ότι κάτι τέτοιο είναι γεγονός, ωστόσο χρειάζεται αγώνα, φροντίδα και επαγρύπνηση.

 

Διαβάστε ακόμα

Ισπανία: Ανακοίνωση φεμινιστικών συλλογικοτήτων/οργανώσεων για την απεργία στις 8 Μάρτη

 

Share

Ισπανία: Ανακοίνωση φεμινιστικών συλλογικοτήτων/οργανώσεων για την απεργία στις 8 Μάρτη

απεργια γυναικων

Τι είναι η φεμινιστική απεργία;

Ερχόμαστε από μακριά, έχουμε μια μακρά φεμινιστική ιστορία, και ένα ταξίδι όπου κάθε 8 του Μάρτη βρισκόμαστε στους δρόμους, στην πλατεία και φωνάζουμε με σκοπό την ανατροπή της τάξης αυτού του κόσμου, της (ετερό)πατριαρχίας, του ρατσισμού και του νεοφιλελευθερισμού.

Με την κραυγή «ni una menos, vivas nos queremos» (Καμία λιγότερη, μας θέλουμε ζωντανές!), που ξεκίνησαν οι Αργεντίνες φεμινίστριες, πραγματοποιήθηκε η πρώτη παγκόσμια απεργία γυναικών στην παραγωγική και αναπαραγωγική εργασία στις 8 Μαρτίου του 2017. Εκατομμύρια γυναικών από 70 χώρες, από την Αργεντινή μέχρι την Πολωνία, από την Τουρκία μέχρι της ΗΠΑ και από την Βραζιλία μέχρι την Ιταλία φτάνοντας και τα δικά μας εδάφη, καταλάβαμε τους δρόμους για να κάνουμε ορατές την εργασία μας, τα αιτήματά μας και τα σώματά μας.

Τα τελευταία χρόνια που το διαχρονικό φεμινιστικό κίνημα αυξήθηκε σε ποσότητα και ποιότητα, προωθήσαμε και αναπτύξαμε προτάσεις και ιδέες για να μπορέσουμε να σκεφτούμε άλλες ζωές σε έναν άλλο κόσμο. Είμαστε χιλιάδες, εκατομμύρια οι γυναίκες πρόθυμες να το πετύχουμε, και θα το κάνουμε για όλες μας.

Το 2018 θέλουμε να φτάσουμε πιο μακριά και να κάνουμε ορατή, με μια απεργία πιο ευρεία από αυτή του 2017, τη δύναμη μας, την οργή και τον πόνο μας και ταυτόχρονα την κοινή μας απόλαυση να νιώθουμε δυνατές. Δεν θέλουμε κανένας να μπορεί να κοιτάξει αλλού, μπροστά στις δικές μας προτάσεις, στη δική μας κεντρική θέση στον κόσμο.

Για αυτό το λόγω, ως Επιτροπή της 8ης Μαρτίου του φεμινιστικού κινήματος συγκαλούμε μια φεμινιστική απεργία. Είναι μια απεργία που ξεπερνάει το γνωστό «πάγωμα της παραγωγής», καθώς η συμμετοχή των γυναικών είναι κεντρική σε όλα τα παιδία ζωής και η απεργία πρέπει να φτάνει επίσης σε όλες αυτές τις υπόλοιπες εργασίες και μέρη: αυτά της φροντίδας, της κατανάλωσης, της φοιτητικής και κοινωνικής ζωής.

Μια απεργία γυναικών μέσα από την οποία μπορούμε να αναλογιστούμε συλλογικά τι μπορούν να κάνουν όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά από τους άντρες για να αλλάξουν μια κατάσταση για την οποία θα έπρεπε ήδη να διαδηλώνουν απέναντι της, να διαδηλώνουν μαζί μας.

Υιοθετούμε ένα διαθεματικό φεμινισμό, επειδή πιστεύουμε ότι διαπερνιόμαστε από ανισότητες και καταπιέσεις που μας τοποθετούν σε θέσεις πολύ διαφορετικές απέναντι στην πατριαρχία, τη μισθωτή εργασία, τη φροντίδα, την κατανάλωση, την άσκηση των δικαιωμάτων μας, την πολιτική διαπαιδαγώγηση και συμμετοχή, για τις διακρίσεις που τέμνουν κάθε μια από εμάς, λόγω της καταγωγής, της τάξης, της ηλικίας, του σεξουαλικού προσανατολισμού, της φυλετικής ταυτότητας και των ικανοτήτων. Η απεργία όμως είναι για όλες, υπάρχει ένα κενό για όλες και κάθε μία από εμάς, στην φεμινιστική απεργία της 8ης Μαρτίου.

Μας καλούμε όλες, όπως έκαναν οι προμητέρες μας, να έρθουμε σε ρήξη με τα προνόμια μιας κοινωνίας πατριαρχικής και καπιταλιστικής, ρατσιστικής και ετεροκανονικής. Μας καλούμε όλες σε αυτή την απεργία που συνεχίζει το παρελθόν των αδερφών μας, που βρεθήκαν τραγικά δολοφονημένες, καμένες, κατηγορημένες ως «μάγισσες», στο βωμό της διαιώνισης της αντρικής κυριαρχίας στην κοινωνία και στην οικονομία, που ένιωθε ότι απειλείται.

Η κραυγή μας είναι μια κραυγή οικουμενική, πέρα από σύνορα και έθνη. Είναι ένα κίνημα διεθνιστικό και διαπολιτισμικό που στέκεται απέναντι στην πατριαρχική, ρατσιστική και καπιταλιστική τάξη και την καταστροφή του περιβάλλοντος, που προτάσσει μία άλλη ζωή σε έναν άλλο κόσμο, ριζικά διαφορετικό. Είμαστε κομμάτι των αγώνων απέναντι στην αντρική βία, για το δικαίωμα να αποφασίζουμε εμείς για τις ζωές και τα σώματα μας, για την κοινωνική δικαιοσύνη, την στέγαση, την υγεία, την εκπαίδευση, την τροφή, την παράδοση, απέναντι στην εκμετάλλευση και στις συνθήκες της ελεύθερης αγοράς και πολλές άλλες συλλογικές μάχες. Ενωμένες για έναν άλλο τρόπο κατανόησης και οργάνωσης της ζωής, της οικονομίας και των κοινωνικών σχέσεων. Είμαστε αντιμιλιταρίστριες και είμαστε απέναντι στους πολέμους, στα σύνορα, απέναντι στα αυταρχικά και καταπιεστικά κράτη που επιβάλλουν τρομονόμους και ποινικοποιούν την φεμινιστική διαμαρτυρία και αντίσταση. Μαζί με τις γυναίκες που αμύνονται των δικαιωμάτων των ανθρώπων και της γης, ρισκάροντας την ζωή τους.

Είμαστε κομμάτι μιας διαδικασίας ενός ριζικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, της κουλτούρας, της οικονομίας, των σχέσεων. Θέλουμε να καταλάβουμε τον κοινωνικό χώρο, επαναπροσδιορίζοντας την δυνατότητα μας να αποφασίσουμε για το σώμα και την ζωή μας, να επανακτήσουμε την πολιτική δύναμη των γυναικών, των λεσβιών και των τρανς και να διατηρήσουμε τον πλανήτη στον οποίο ζούμε.

Για αυτό το λόγο στις 8 Μαρτίου σταματάμε την κατανάλωση μας, την οικιακή εργασία και την φροντίδα, τη μισθωτή εργασία και τις σπουδές μας, για να δείξουμε ότι χωρίς εμάς τίποτα δεν παράγεται και τίποτα δεν αναπαράγεται.

Αυτή η προσπάθεια ούτε ξεκινάει ούτε τελειώνει στις 8 Μαρτίου. Η διαδικασία ξεκινάει πολύ πριν την ημέρα της απεργίας, πραγματοποιώντας συνελεύσεις και συσκέψεις, δημιουργώντας προτάσεις, χτίζοντας δίκτια και διαδίδοντας παντού την προσπάθεια μας, και τελειώνει στις 8 Μαρτίου με μια απεργία όπου θα κάνουμε ορατές τις καταγγελίες και τις επιθυμίες μας σε όλους τους χώρους, θα καταλάβουμε όλους τους δρόμους σε πόλεις και χωριά.

Το ντοκουμέντο που παρουσιάζουμε είναι προϊόν αυτής της συλλογικής φεμινιστικής συνείδησης που υφαίνουμε μοιραζόμενες τους δρόμους, την ανταλλαγή εμπειριών, γνώσεων και πρακτικών για την ατομική και συλλογική αντίσταση απέναντι στα πολλά πρόσωπα με τα οποία εμφανίζεται η πατριαρχία.

Είναι ένα ντοκουμέντο προτάσεις και δράσης για την κίνηση της φεμινιστικής απεργίας.

Έχει δύο μέρη.

Στο πρώτο εξηγούμε το γιατί πραγματοποιούμε την απεργία σε σχέση με διάφορους θεματικούς άξονες που θέλουμε να υπογραμμίσουμε, γύρω από τους οποίους αρθρώνονται οι προτάσεις, οι δράσεις και οι κινητοποίηση για την απεργία.

Δεν είναι τα πάντα, αλλά είναι ένας τρόπος για να ξεκινήσουμε. Κάθε μια μπορεί να έχει περισσότερους λόγους να προσθέσει από αυτούς που παραθέτουμε εδώ.

Στο δεύτερο μέρος παραθέτουμε μερικές ιδέες γύρω από το πως να πραγματοποιήσουμε την απεργία στην φροντίδα, την κατανάλωση, την εργασία και την φοίτηση: τη φεμινιστική απεργία.

Είμαστε πολλές, αλλά θα γίνουμε περισσότερες γιατί: αν σταματήσουμε εμείς, σταματάμε τα πάντα.

Η 8η Μαρτίου μπορεί να είναι μια μεγάλη μέρα σε αυτή την επανάσταση που έχουμε θέσει σε κίνηση, τη φεμινιστική επανάσταση!

Μαδρίτη, Δεκέμβρης του 2017

Επιτροπή 8ης Μαρτίου του φεμινιστικού κινήματος

 

Μετάφραση: Βαγγέλης Μόσχος

Πηγή: Sabbat – Burn the rich not the witch 

Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στα ισπανικά και μπορείτε να το βρείτε εδώ

 

 

Share

Ένας φεμινισμός που θα μας αγκαλιάζει όλες

niunamenos

της Δήμητρας Σπανού

Στις 8 Μάρτη σε πολλά μέρη του κόσμου οι γυναίκες ετοιμάζονται να κατέβουν στους δρόμους. Στις ΗΠΑ, στην Πολωνία, σε χώρες της Λατινικής Αμερικής, στην Τουρκία και αλλού, έχουν ήδη εξαγγελθεί απεργίες γυναικών.

Αυτό που έστρωσε το δρόμο ήταν η εντυπωσιακή απεργία των γυναικών στην Πολωνία τη «Μαύρη Δευτέρα» στις αρχές Οκτώβρη, ενάντια στην πρόταση της κυβέρνησης για καθολική απαγόρευση των αμβλώσεων. Η επιτυχία της προκάλεσε το ερώτημα στις Πολωνές φεμινίστριες «και μετά τι;». Εν τω μεταξύ, μερικές εβδομάδες αργότερα, στις 19 Οκτώβρη, τη σκυτάλη πήρε η Αργεντινή, όπου δεκάδες χιλιάδες διαδήλωσαν ενάντια στην έμφυλη βία με αφορμή τον άγριο βιασμό και δολοφονία της δεκαεξάχρονης Lucia Perez, με κάλεσμα της ομάδας Ni Una Menos και άλλων συλλογικοτήτων. Δεν ήταν η πρώτη φορά, ενώ παρόμοιες κινητοποιήσεις είχαμε πρόσφατα και σε άλλες χώρες της περιοχής. Δυστυχώς στη Λατινική Αμερική αυτό μοιάζει να είναι ένας θλιβερός κανόνας. Στην Αργεντινή μια γυναίκα δολοφονείται κάθε 30 ώρες. Στο Μεξικό 7 γυναίκες δολοφονούνται τη μέρα και στη Βραζιλία 15. Κάπου εκεί γεννήθηκε μεταξύ φεμινιστριών στη Λατινική Αμερική η ιδέα για μια κοινή μέρα δράσης, με «αποχή» κάθε γυναικείας δραστηριότητας ή «απεργία». Και η ιδέα εξαπλώθηκε. Η διοργάνωση κινητοποιήσεων για τις 25 Νοέμβρη σε πολλές πόλεις ανά τον κόσμο έδωσε νέα πνοή, καθώς αποτέλεσε αφορμή για να στηθούν συνελεύσεις και κανάλια επικοινωνίας, που σε πολλές περιπτώσεις ξεπέρασαν τοπικά και εθνικά όρια. Αυτό αποδείχτηκε στις πορείες που οργανώθηκαν με αφορμή την ορκωμοσία του Τραμπ τον Γενάρη, που όχι μόνο ξεπέρασαν κάθε προσδοκία των εκεί διοργανωτριών, αλλά εξαπλώθηκαν σε όλες τις ηπείρους, σε μια επίδειξη διεθνιστικής αλληλεγγύης και συντροφικότητας.

Μέσα σε αυτό τον αναβρασμό, αυτό που είδαμε να κερδίζει έδαφος είναι ένας φεμινιστικός λόγος με συνολικότερο όραμα. Παρά τις όποιες αντιφάσεις και τα ακόμα άλυτα ζητήματα, στην εποχή της κρίσης και των πολιτικών λιτότητας που ευνοούν τους λίγους και υφαρπάζουν από τις/τους πολλές/ους, τα νέα φεμινιστικά κινήματα αντλούν τη δύναμή τους από τη συνάρθρωση των διαφορετικών αγώνων. Πρώτα από όλα, ο φεμινιστικός λόγος που εκφράστηκε στις ανά τον κόσμο κινητοποιήσεις συνέδεσε τα κινήματα γυναικών με εκείνα για λοατ δικαιώματα, για υπεράσπιση των μεταναστών/τριών, των μη λευκών ομάδων και εντέλει όλων των καταπιεσμένων ενάντια στις πολλές μορφές που παίρνει η εκμετάλλευση από άνθρωπο σε άνθρωπο. Έπειτα, η αναγνώριση της σημασίας τόσο των διαφορετικών εμπειριών αντίστασης όσο και της βιωμένης καθημερινότητας με τα μικρά ή μεγάλα προβλήματα και τις προκλήσεις της, απέδειξε οριστικά πως η ιεράρχηση των καταπιέσεων και η αδιαφορία για κάποιες από αυτές αποτελούν αγκυλώσεις του παρελθόντος. Αυτό που κατεβάζει κόσμο στο δρόμο για την υπεράσπιση της ζωής του μπορεί να είναι εξίσου τα εργασιακά δικαιώματα και ο φόβος να γυρίσεις μόνη στο σπίτι το βράδυ. Η ανάδειξη μιας συνέχειας ανάμεσα σε αυτές –και άλλες βέβαια!- μορφές καταπίεσης είναι που στρώνει το δρόμο για τη συνολικότερη αμφισβήτηση του κυρίαρχου καπιταλιστικού, ρατσιστικού και πατριαρχικού συστήματος.

Η απεργία που καλείται για τις 8 Μάρτη αποτυπώνει ακριβώς τη συνολικότητα των αιτημάτων: αποχή τόσο από την αμειβόμενη όσο και τη μη αμειβόμενη εργασία. Πρόκειται για καλέσματα σε ολικό σταμάτημα κάθε γυναικείας δραστηριότητας, σε κλασική απεργία, ακόμα και σε αποχή από την κατανάλωση. Αφορά τόσο εργασιακούς χώρους όσο και το νοικοκυριό, τις εργαζόμενες εκτός σπιτιού και τις άνεργες, αυτές που έχουν έγγραφα αλλά και εκείνες που τα στερούνται, τις φοιτήτριες και τις συνταξιούχες. Όλες. Αφορά τόσο τη σεξουαλική βία, τις παρενοχλήσεις και τα αναπαραγωγικά δικαιώματα όσο και την ελαστικοποίηση της εργασίας, τη μισθολογική ανισότητα και τη διάλυση των παροχών πρόνοιας. Αφορά κάθε πτυχή της ζωής μας.

Αυτό που έχει ξεκινήσει δεν φαίνεται να σταματάει στην 8η Μάρτη, είναι μόνο η αρχή. Στην Ιταλία οι γυναίκες δηλώνουν χαρακτηριστικά: «Από παλίρροια σε ωκεανό. Είμαστε μια καταιγίδα. Και καμιά πλαγιά δεν μπορεί να μας σταματήσει».

 

Διαβάστε ακόμα

Πέρα από το νεοφιλελεύθερο φεμινισμό: Για ένα φεμινισμό του 99% και μια Διεθνή Αγωνιστική Απεργία στις 8 Μάρτη  

Εμείς στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζουμε, αγωνιζόμαστε, το 2017 και κάθε χρόνο

 

Share