Subscribe via RSS Feed

Tag: "Αφγανιστάν"

Οι Αφγανές που πολεμούν για την τέχνη!

αφγανιστάν1

της Ιφιγένειας Κοντού

Αντί για σφαίρες… νότες. Αντί για όπλα… πινέλα και σπρέυ. Αντί για πεδίο μάχης, ο καμβάς ή ο τοίχος. Αντί για μάχες… συναυλίες και εκθέσεις. Τα κορίτσια που γεννήθηκαν μέσα στον πόλεμο, υπηρετούν την ειρήνη μέσα από τις τέχνες. Στο Αφγανιστάν. Τη χώρα όπου οι άλλες  γυναίκες φορούν ακόμη τη γνωστή γαλάζια μπούρκα…

Negin Khpalwak – Το κορίτσι που κρατάει τη μπαγκέτα…

Το κορίτσι που με το ένα χέρι κρατά τη μπαγκέτα και με το άλλο αγγίζει την καρδιά, είναι η 20χρονη Negin Khpalwak από το ανατολικό Αφγανιστάν. Η πρώτη γυναίκα μαέστρος στη χώρα της. Διευθύντρια της πρώτης ορχήστρας στο Αφγανιστάν που αποτελείται αποκλειστικά από γυναίκες! Είναι η ορχήστρα Zohra με 35 κορίτσια-μουσικούς, από 13 έως 20 ετών, όλες από το Εθνικό Ινστιτούτο Μουσικής του Αφγανιστάν.

Αυτό από μόνο του είναι ένα νέο που χαϊδεύει τα αυτιά…

Όταν το δει κανείς στο ιστορικό του πλαίσιο, σε ένα Αφγανιστάν όπου οι Ταλιμπάν απαγόρευαν για χρόνια τη μουσική κι όπου οι συντηρητικοί ακόμη μισούν τις νότες όσο και τις γυναίκες… ε τότε η πρώτη γυναίκα διευθύντρια ορχήστρας στο Αφγανιστάν είναι μια επανάσταση! Η νεαρή ταλαντούχα και θαρραλέα Negin γράφει ιστορία με αόρατα γράμματα που σχηματίζει η μπαγκέτα της στον αέρα!

Οι γονείς της Negin προσπάθησαν με κάθε τρόπο να την σταματήσουν. Ο θείος της την έχει επικηρύξει: «Όπου σε βρω, θα σε σκοτώσω. Μας ντρόπιασες».

Εξαρτάται τι εννοεί κανείς ντρόπιασμα… Η ορχήστρα Zohra υπό την διεύθυνση της Negin έδωσε μια συναυλία στο Παγκόσμιο Οικονομικό Forum στο Νταβός τον περασμένο Ιανουάριο ενώ λίγες μόνο μέρες αργότερα, στις 25 Ιανουαρίου 2017, κέρδισε το βραβείο Freemuse Award.

Το μεγαλύτερο όνειρο της Negin είναι μια υποτροφία για να σπουδάσει μουσική στο εξωτερικό. «Θα συνεχίσω να παίζω μουσική» λέει η Negin. «Δεν νιώθω ασφαλής αλλά όταν οι άνθρωποι με βλέπουν και λένε:“να η Negin!” αυτό μου δίνει δύναμη!».

Καλή δύναμη Negin!

αφγανιστάν2

Shamsia Hassani – Το κορίτσι που ζωγραφίζει τους τοίχους…

Το κορίτσι που υπογράφει το mural που ακόμα δεν έχει στεγνώσει, είναι η μοναδική street artist μιας χώρας που μέχρι πρότινος έβλεπε στους τοίχους μόνο σημάδια από σφαίρες. Είναι η 26χρονη Shamsia Hassani από το Kandahar του Αφγανιστάν.

Τα graffiti της Shamsia απεικονίζουν συνήθως [γαλάζιες] γυναίκες – παλιότερα με μπούρκα και πιο πρόσφατα με hijab-, δυναμικές φιγούρες που ανατρέπουν τα στερεότυπα των Ταλιμπάν. [Μερικές από αυτές τολμούν ακόμα και  να χορεύουν!]

Όταν δεν διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ, η Shamsia, η οποία είναι από τα ιδρυτικά μέλη του Berang Arts Organization, ετοιμάζει την επόμενη έκθεσή της [μέχρι σήμερα έχει λάβει μέρος σε εκθέσεις σε: Γερμανία, Αυστραλία, Ιράν, Ινδία, Βιετνάμ, Ελβετία, Δανία Νορβηγία, Καναδά, ΗΠΑ.

Το οξύμωρο είναι ότι ενώ το graffiti απαγορεύεται στον Δυτικό κόσμο, στο Αφγανιστάν όπου απαγορεύονται χίλια-δυο, το graffiti όχι μόνο επιτρέπεται αλλά και ενθαρρύνεται [!] από την κυβέρνηση. ‘Οχι βέβαια ότι η Shamsia δεν έχει προβλήματα… Δεν βλέπουν όλοι με ενθουσιασμό την τέχνη της. Υπάρχουν ακόμη πολλοί συμπατριώτες  της  που πιστεύουν ότι οι γυναίκες δεν έχουν καμιά δουλειά να βγαίνουν στον δρόμο και να ανακατεύονται με μπογιές και σπρέυ… Η θέση τους είναι στο σπίτι τους.

H Shamsia έχει το όραμά της: «Θέλω να ζωγραφίσω με χρώμα πάνω σε όλες τις κακές αναμνήσεις του πολέμου στους τοίχους. Αν ζωγραφίσω πάνω από όλες αυτές τις αναμνήσεις τότε θα σβήσω τον πόλεμο από το μυαλό των ανθρώπων. Θέλω να κάνω το Αφγανιστάν διάσημο για την τέχνη του όχι για τον πόλεμό του».

Μακάρι να τα καταφέρεις Shamsia!

αφγανιστάν3

Nabila Horakhsh. Το κορίτσι που αγαπάει την αφηρημένη τέχνη…

Το κορίτσι που ποζάρει με σταυρωμένα τα χέρια, κάθε άλλο παρά μένει με σταυρωμένα τα χέρια μπροστά στον καμβά…Η  28χρονη Nabila Horakhsh γεννήθηκε και ζει πάντα στην Καμπούλ. Στην ίδια πόλη σπούδασε  Γλώσσα και Λογοτεχνία παίρνοντας το πτυχίο της από το Πανεπιστήμιο της Πρωτεύουσας. Την κέρδισε όμως η ζωγραφική ενώ ασχολείται επίσης με τη φωτογραφία και  τη δημοσιογραφία.

Μία από τις πρώτες εικαστικούς αλλά και επιμελήτριες στην Πρώτη Έκθεση Σύγχρονης Τέχνης του Αφγανιστάν, η Nabila προωθεί τη μοντέρνα τέχνη στη χώρα της. Είναι η επικεφαλής του Berang Arts Organisation που έχει στόχο να φέρει περισσότερους καλλιτέχνες στη ζωγραφική, να γίνουν περισσότερες καλλιτεχνικές εκδηλώσεις και να ανοίξει νέους δρόμους ώστε η νεολαία της χώρας να ανακαλύψει και να εξοικειωθεί με τις εικαστικές τέχνες, είναι κάτι σαν μια τονωτική ένεση στην κουλτούρα της χώρας. Τα έργα της [μικρές εκρήξεις από τολμηρό φλογερό κόκκινο σε μαύρο, δέντρα και σώματα δίχως πρόσωπα, με εξπρεσσιονιστικές αναφορές] έχουν συμπεριληφθεί σε εκθέσεις στο Αφγανιστάν, το Ιράν, τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και αλλού.

«Νιώθω ότι κάθε πρόσωπο είναι σαν ένα δέντρο. Κι όταν η σκληρότητα αυτού του κόσμου έρχεται, πονάει, φωνάζει, προσπαθεί να φύγει…το σχήμα του ανθρώπου αλλάζει όπως ένα δέντρο αλλάζει στην καταιγίδα, τα φύλλα του πέφτουν, τα κλαδιά του σπάνε, γίνεται ένα τίποτα…τελειώνει. Αλλά αρχίζει μια άλλη ζωή…».

Όλη η ζωή μπροστά σου Nabila!

Όλη η χώρα πάνω σας Negin, Shamsia, Nabila…

αφγανιστάν4

Μαζί με τη Sonita Alizadeh, τη φωνή των ανήλικων κοριτσιών, τις άλλες αφγανές ράπερ: την Paradise Sorouri και την Soosan Firooz… τη ζωγράφο και γλύπτρια Malina Sulliman… τη ζωγράφο Khadija Hashemi, κάντε τη δική σας γενιά να μάθει τις τέχνες αντί για τον πόλεμο.

Πηγή: tvxs

 

Διαβάστε ακόμα

Η Γυναικεία Ομάδα Ποδηλασίας του Αφγανιστάν υποψήφια για το Νόμπελ Ειρήνης

 

Share

Η Γυναικεία Ομάδα Ποδηλασίας του Αφγανιστάν υποψήφια για το Νόμπελ Ειρήνης

Afghan-Cycles2

της Jessica Strange

Αυτές οι χειραφετημένες γυναίκες είναι στο δρόμο για Νόμπελ.

Οι γυναίκες στο Ηνωμένο Βασίλειο μπορεί να αγωνίζονται με περιορισμένο εξοπλισμό και λίγους συμποδηλάτες-αλλά στο Αφγανιστάν η Εθνική Γυναικεία Ομάδα Ποδηλασίας έχει να αντιμετωπίσει κατηγορίες ανηθικότητας και βίαιες απειλές απλά και μόνο γιατί οι γυναίκες ανεβαίνουν στο ποδήλατο. Το κάνουν όμως ούτως ή άλλως, και για αυτό το λόγο έχουν προταθεί για το Νόμπελ Ειρήνης.

Η ομάδα έχει προταθεί από ένα γκρουπ Ιταλών βουλευτών για το Νόμπελ Ειρήνης 2016 λόγω της αφοσίωσης τους και της σκληρής προσπάθειάς τους να προωθήσουν την ποδηλασία στο Αφγανιστάν.

Αυτές οι δυνατές γυναίκες ποδηλατούν ενάντια στα στερεότυπα εδώ και χρόνια-έχουν υποστεί προσβολές και απειλές εναντίον της ίδιας τους τη ζωή ώστε να έχουν το δικαίωμα να ποδηλατούν.

Ένα ποδήλατο μπορεί να καταστρέψει το μέλλον μιας γυναίκας αλλά αυτές οι γυναίκες ανεβαίνουν στο ποδήλατο έτσι και αλλιώς.

Η Zahra Hussain είναι η περήφανη αρχηγός της Γυναικείας Ομάδας Ποδηλασίας, και εξηγεί ότι οι γυναίκες σπάνε τα στερεότυπα με το να βγαίνουν έξω, να ασχολούνται με την ποδηλασία αλλά και με άλλα αθλήματα.

Αντί να πτοούνται από τις απειλές και τη παρενόχληση στο δρόμο, η Zahra και οι σαράντα δυνατές γυναίκες της ποδηλατικής της ομάδας βλέπουν αυτές τις απειλές σαν προκλήσεις που οφείλουν να υπερνικήσουν.

Σ’ ένα τρέιλερ ενός ντοκιμαντέρ για την ομάδα, μια από τις ποδηλάτισσες μας λέει: «Μας κοιτάζουν από πίσω, είναι τρομακτικό» και μια άλλη προσθέτει: «Κάποιοι άνθρωποι πιστεύουν ότι γυναίκες είναι προορισμένες να μένουν σπίτι και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να μαγειρεύουν και να ασχολούνται με το νοικοκυριό».

Μας δηλώνουν: «Λένε ότι ένα ποδήλατο μπορεί να καταστρέψει το μέλλον ενός κοριτσιού. Οι άνθρωποι λένε διάφορα πράγματα.  Αν τους ακούγαμε δεν θα βγαίναμε ποτέ από το σπίτι μας».

Η υποψηφιότητα της ομάδας προέκυψε μετά από αίτημα 118 Ιταλών βουλευτών προκειμένου να συμπεριληφθεί στις υποψηφιότητες και η  Αφγανική Γυναικεία Ομάδα Ποδηλασίας.

Αφού τα ιταλικά κοινωνικά δίκτυα και οι ραδιοφωνικοί σταθμοί πρότειναν να συμπεριληφθεί το ποδήλατο[1] στις υποψηφιότητες για Νόμπελ Ειρήνης, ο Ermette Realacci ψήφισε επισήμως την Αφγανική Γυναίκεια Ομάδα Ποδηλασίας να εκπροσωπήσει την υποψηφιότητα-κατηγορία του Ποδηλάτου. Ο Realacci βλέπει τον αγώνα τους σαν μια συνεχή μάχη για την ελευθερία σε μια χώρα εξαντλημένη από τους πολέμους αλλά και ένα δυναμικό βήμα προόδου για τα γυναικεία δικαιώματα.

Είναι υπέροχο να βλέπεις αυτές τις δυναμικές γυναίκες, αφοσιωμένες στο να ξεπεράσουν τα κοινωνικά όρια στην ίδια τους την πατρίδα και να είναι υποψήφιες για το εξέχον αυτό βραβείο, το Νόμπελ Ειρήνης.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα Total Women’s Cycling και μπορείτε να το βρείτε εδώ 

Μετάφραση: Γεωργία Μανώλη

 

Σημειώσεις:

[1] Όντως Ιταλοί δημοσιογράφοι υποστήριξαν αυτή την υποψηφιότητα καθώς θεωρούν ότι το ποδήλατο είναι το πιο δημοκρατικό μέσο μετακίνησης και σύμβολο της ειρήνης. Για περισσότερες πληροφορίες εδώ

 

 

 

Share

«Φίμωτρο» στις γυναίκες – θύματα βίας με νόμο στο Αφγανιστάν

επιμέλεια Αγγελική Στελλάκη

Στη σιωπηλή αποδοχή της βίας οδηγεί τις γυναίκες – θύματα ένας νέος νόμος στο Αφγανιστάν. Μία μικρή αλλαγή στον ποινικό κώδικα της χώρας θα έχει τεράστιες και φρικιαστικές συνέπειες, σε μια χώρα όπου η βία κατά των γυναικών αποτελεί καθημερινό φαινόμενο.

Σύμφωνα με τον νέο νόμο, απαγορεύεται στους συγγενείς ενός κατηγορουμένου να καταθέσουν εναντίον του.

Το νομοσχέδιο αυτό ουσιαστικά επιτρέπει στους Αφγανούς να χτυπούν τις συζύγους, τις αδελφές τους και τα παιδιά τους και να μένουν ατιμώρητοι, σημειώνει ο Guardian.

Εάν ο νόμος υπογραφεί, υποθέσεις όπως της Σαχάρ Γκιούλ, ενός 15χρονου κοριτσιού, του οποίου τα πεθερικά την έδεναν με αλυσίδες στο υπόγειο, την άφηναν να πεινάσει, ενώ τη βασάνιζαν όταν εκείνη αρνήθηκε να εργαστεί ως ιερόδουλη για αυτούς, δεν θα φτάσουν ποτέ στη Δικαιοσύνη.

Γυναίκες όπως η 31 ετών Σιτάρα, της οποίας η μύτη και τα χείλια κόπηκαν από τον σύζυγό της, δεν θα μπορούσαν να καταθέσουν κατά των ατόμων που τις κακοποίησαν.

Καθώς τα περισσότερα περιστατικά βίας σημειώνονται μέσα στην οικογένεια, έτσι ο νόμος – ο οποίος έχει εγκριθεί από το Κοινοβούλιο, αλλά περιμένει την υπογραφή του Χαμίντ Καρζάι- θα έχει ως αποτέλεσμα την σιωπή των θυμάτων, καθώς και των βασικών μαρτύρων υπεράσπισής τους.

«Αυτό που συμβαίνει είναι παρωδία» δήλωσε η Μανίζα Ναντέρι, διευθύντρια της οργάνωσης Women for Afghan Women (Γυναίκες υπέρ των Γυναικών του Αφγανιστάν). «Θα καταστεί αδύνατη η άσκηση δίωξης για υποθέσεις βίας κατά γυναικών. Οι πιο ευάλωτοι άνθρωποι δεν θα δικαιώνονται πλέον» αναφέρει.

Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων δηλώνουν ότι σκοπεύουν να ασκήσουν έντονες πιέσεις στον Αφγανό πρόεδρο, Χαμίντ Καρζάι, να μην υπογράψει τον νόμο.

Πηγή: in.gr

 

Share

Φρίκη στο Αφγανιστάν: Δηλητηρίασαν με αέριο 74 μαθήτριες στην επαρχία Ταχάρ

Τουλάχιστον 74 μαθήτριες στο βόρειο Αφγανιστάν αισθάνθηκαν αδιαθεσία αφού ανέπνευσαν ένα αέριο στο σχολείο τους και οι γιατροί εξετάζουν την πιθανότητα να τις δηλητηρίασαν, ανέφεραν σήμερα τοπικοί αξιωματούχοι.

Τα κορίτσια ασθένησαν αφού εισέπνευσαν ένα άγνωστο αέριο στο σχολείο τους, το Μπίμπι Μαριάμ, στην πόλη Ταλουκάν, την πρωτεύουσα της επαρχίας Ταχάρ. Η πόλη αυτή απέχει 250 χιλιόμετρα βορείως της πρωτεύουσας Καμπούλ.

Ο εκπρόσωπος του κυβερνήτη της Ταχάρ, Σουλεϊμάν Μοράντι, επέρριψε την ευθύνη στους «εχθρούς της κυβέρνησης και της χώρας» και είπε ότι ο στόχος ήταν να εμποδίσουν τα κορίτσια να πηγαίνουν στο σχολείο.

Οι μαθήτριες μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο της περιοχής και οι περισσότερες πήραν εξιτήριο αφού τους παρασχέθηκαν οι πρώτες βοήθειες. Αρκετές όμως παραμένουν για νοσηλεία και μάλιστα η κατάσταση ορισμένων θεωρείται κρίσιμη, δήλωσε ο επικεφαλής του νοσοκομείου, Δρ. Τζαμίλ Φροτάν.

«Έχουμε ήδη στείλει δείγματα από το αίμα τους στο υπουργείο Δημόσιας Υγείας και σύντομα θα αποσαφηνιστεί η αιτία της ασθένειάς τους», πρόσθεσε.

Πριν από τρεις ημέρες, περισσότερες από δώδεκα μαθήτριες σε άλλο σχολείο του Ταλουκάν ασθένησαν αιφνιδίως από άγνωστη αιτία.

Μέχρι στιγμής κανείς δεν έχει αναλάβει την ευθύνη για τα περιστατικά αυτά.

Πέρσι, μεταξύ Μαΐου-Ιουνίου, είχαν καταγραφεί κρούσματα δηλητηρίασης σε τέσσερα σχολεία θηλέων της επαρχίας Ταχάρ.

Οι αρχές διέταξαν τότε τους διευθυντές να παραμένουν στα κτίρια ως αργά και το προσωπικό να ελέγχει το χώρο για ύποπτα αντικείμενα και το νερό για ενδεχόμενες ουσίες

Πηγή: Τα Νέα

 

 

Share

Δικαίωση για την πρώτη γυναίκα δήμαρχο του Αφγανιστάν

επιμέλεια Νίκος Τριγάζης

Η Άζρα Τζαφάρι, αναλαμβάνοντας καθήκοντα δημάρχου το 2009 στην πόλη Νίλι του Αφγανιστάν, έγινε η πρώτη γυναίκα δήμαρχος στη χώρα και αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία από τους  άντρες της περιοχής, όπως αναφέρει η Guardian.

Σήμερα, 4 χρόνια μετά, η Τζαφάρι χαίρει της καθολικής εκτίμησης της πόλης, έχοντας να επιδείξει σημαντικό έργο κατά τη διάρκεια της θητείας της. Έχει κερδίσει, μάλιστα, το δικαίωμα να την προσφωνούν «Κυρία Δήμαρχε», δείγμα σεβασμού για μία χώρα που δε φημίζεται για τα δικαιώματα των γυναικών.

Όταν η Τζαφάρι έγινε δήμαρχος του Νίλι ήξερε ότι αναλάμβανε ένα πολύ δύσκολο έργο και ότι θα αντιμετώπιζε πολλά εμπόδια στο δρόμο της. Οι απαρχαιωμένες συνθήκες διαβίωσης και ο πενιχρός μισθός των 76 δολαρίων, ενώ είχε και μία κόρη να μεγαλώσει, ήταν ένα απ’αυτά.

Ένα άλλο ήταν η καχυποψία, με την οποία αντιμετωπίστηκε στην αρχή. Χαρακτηριστικό είναι ένα περιστατικό που αντιμετώπισε η Άζρα τον πρώτο καιρό της θητείας της, όταν εισέβαλε στο γραφείο της ένας ισχυρός μουλάς της περιοχής, προειδοποιώντας την ότι ο λαός του Νίλι δε θα ανεχόταν μία γυναίκα δήμαρχο που σκοπό της έχει να επηρεάσει τις γυναίκες της περιοχής.

Ο ίδιος μουλάς μετά από 3 μήνες τη βρήκε, την ευχαρίστησε και της πρόσφερε την αμέριστη συμπαράστασή του, λέγοντας της ότι «αν ένας άνδρας έκανε τα μισά απ’ όσα έκανες εσύ, η περιοχή μας σίγουρα θα ανθίσει».

Αρχικά η Τζαφάρι σοκαρίστηκε από την παντελή έλλειψη υποδομών της μικρής πόλης των 40.000 κατοίκων, που ανήκει στην περιοχή Νταϊκούντι. Ό,τι έπρεπε να χτιστεί, έπρεπε να χτιστεί από το τίποτα. Και μάλιστα με σχεδόν ανύπαρκτο προϋπολογισμό.

Για το θέμα του προϋπολογισμού έπρεπε να κάνει συχνά ταξίδια στην Καμπούλ, που απέχει 2 μέρες από το Νίλι. Ταξίδι που γίνεται πολύ επικίνδυνο λόγω του κάκιστου οδικού δικτύου, των κακών καιρικών συνθηκών και των μαχών ανάμεσα στους Αφγανούς, τις ξένες δυνάμεις και τους αντάρτες.

Η 34χρονη, αρνείται πεισματικά τον ισχυρισμό ότι η άνοδός της στο αξίωμα της δημάρχου έχει να κάνει με τις πιέσεις των δυτικών χρηματοδοτών της κυβέρνησης για καλυτέρευση των δικαιωμάτων της γυναίκας.

«Αν οι φίλοι μας από τη διεθνή κοινότητα με κάνανε όντως δήμαρχο επειδή είμαι γυναίκα, τότε θα είχαν πληρώσει για τους δρόμους που έφτιαξα», απαντά η ίδια στη Guardian.

Η Τζαφάρι δε διστάζει να θίξει και το θέμα της σφοδρής κριτικής που δέχονται οι γυναίκες με αξιώματα στο Αφγανιστάν. Ισχυρίζεται ότι ενώ υπάρχουν πολλοί άντρες που δεν έχουν καμία φιλοδοξία και καμία όρεξη για δουλειά κανείς δεν τους ελέγχει, ενώ η ίδια, όντας η μόνη γυναίκα ανάμεσα σε 180 άλλους δημάρχους, δέχεται συνεχώς ερωτήσεις για το έργο της.

Η Τζαφάρι θέλει να αφήσει το σημάδι της και στη βελτίωση της συμπεριφοράς απέναντι στις γυναίκες. Πιστεύει ότι η άνοδος της στο αξίωμα αυτό, έχει επηρεάσει προς το καλύτερο τον τρόπο σκέψης των νέων γυναικών, ενώ δηλώνει στη Guardian πως έχει βλέψεις για ανώτερη θέση στην κυβέρνηση της χώρας.

Η Αζρά Τζαφάρι γεννήθηκε και μεγάλωσε στην περιοχή Γκορ, που συνορεύει με το Νταϊκούντι και αντιμετωπίζουν τις ίδιες συνθήκες φτώχειας. Τη δεκαετία του 1990, κατά τη διάρκεια του εμφύλιου πολέμου, η Τζαφάρι, όπως πολλοί συμπατριώτες της, άφησε τη χώρα της για το Ιράν. Εκεί διηύθυνε ένα σχολεία για παιδιά, πρόσφυγες από το Αφγανιστάν.

Το Σεπτέμβρη του 2001 γύρισε στη χώρα της, καθώς διαφαινόταν η πτώση των Ταλιμπάν. Είναι παντρεμένη με έναν Αφγανό σκηνοθέτη και η ζωή της αποτελεί το θέμα μιας σειράς ντοκιμαντέρ με τίτλο «Afghanistan at Work», που δείχνει απλούς Αφγανούς εργαζόμενους να κάνουν εξαιρετικά πράγματα κατά τη διάρκεια του πολέμου. Επίσης, έχει εκδώσει 2 βιβλία, το ένα με τίτλο «I am a working woman».

Πηγή: tvxs

 

 

Share