Subscribe via RSS Feed

Tag: "Βραζιλία"

Βραζιλία: Τα παιδιά… ως σεξουαλικά «έπαθλα»

βραζιλια5

ToPeriodiko admin team

Η «πρωτιά» της Βραζιλίας ως της πρώτης νοτιοαμερικανικής χώρας στην οποία διοργανώνονται Ολυμπιακοί Αγώνες (το Μεξικό γεωγραφικά εντάσσεται στην Κεντρική Αμερική) αποκάλυψε, ευρέως, έναν εφιάλτη ο οποίος παραπέμπει, ουσιαστικά, στην πραγματικότητα που βιώνουν, σε διάφορες κλίμακες και εντάσεις, συνολικά οι λαοί της Λατινικής Αμερικής.

Η φτώχεια και η εξαθλίωση στην οποία έχουν «καταδικαστεί» τεράστια τμήματα του πληθυσμού, με τις φαβέλες, το πολεοδομικό «σύμβολο» αυτής της ημιζωής, να συνιστούν την πιο άμεση οπτική αντίθεση στο προβεβλημένο, ωκεάνιο μέτωπο του Ρίο ντε Τζανέιρο, θα αρκούσαν για μερικές πρώτες, εύλογες, όσο και θλιβερές διαπιστώσεις των απεριόριστων «εκδοχών» του κοινωνικού πόνου που προκαλεί ο καπιταλισμός.

Δυστυχώς, στην προκειμένη περίπτωση… έχει κι άλλο…

«Σε μια στροφή σε έναν από τους μεγαλύτερους αυτοκινητόδρομους της Βραζιλίας, μόλις 50 λεπτά με το αυτοκίνητο από το Ολυμπιακό χωριό του Ρίο ντε Τζανέιρο, κορίτσια από την ηλικία των εννέα χρόνων, πωλούν το σώμα τους στους οδηγούς φορτηγών για χρήματα».

‘Έτσι ξεκινάει το πρόσφατο ρεπορτάζ του αυστραλιανού portal, news.com.au, με την αλήθεια να εφορμά «μετωπικά», δίχως να έχει ανάγκη καμιά από δημοσιογραφική, ρητορικά φτιασίδια.

«Μόλις λίγα χιλιόμετρα από τα λαμπερά νέα στάδια όπου οι ελίτ των αθλητών του κόσμου συγκεντρώνεται για να αγωνιστεί για το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο, υπάρχει ο εξαθλιωμένος κόσμος της φτώχειας, της βίας και της εκμετάλλευσης των παιδιών».

Ο BR-116 διατρέχει 4.600 χιλιόμετρα από την Fortaleza, στο βόρειο άκρο της Βραζιλίας, όπου στο στάδιό της φιλοξενήθηκαν αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου, μέχρι την μεγαλύτερη πόλη της Βραζιλίας, το Σάο Πάολο, στον νότο, όπου στο Arena de Corinthians θα γίνουν Ολυμπιακοί αγώνες ποδοσφαίρου.

Ο δρόμος έχει «παρατσούκλι» η «εθνική οδός του θανάτου (Rodovia da Morte) λόγω των πολλών δυστυχημάτων. «Αλλά η πραγματική δυστυχία» συνεχίζει το ρεπορτάζ, «εμφανίζεται στις 262 στάσεις φορτηγών κατά μήκος του, όπου ανήλικα κορίτσια πωλούνται για σεξ, συχνά από τις οικογένειές τους και μερικές φορές ως μέρος των ανεπίσημου συστήματος παζαριού»…

Η Meninadanca, μια οργάνωση που προσπαθεί να εναντιωθεί στην σεξουαλική και κάθε άλλη εκμετάλλευση των παιδιών στις πόλεις κατά μήκος της BR-116, φέρνει στο φως ιστορίες που δεν αντέχονται…

Όταν μια ομάδα ακτιβιστών της Meninadanca πήγε στην απομακρυσμένη πόλη του Candido, η οποία διαπερνάται από την BR-116, ανακάλυψαν ότι τα ανήλικα κορίτσια της περιοχής προσφέρονται συχνά στους άνδρες… ως «βραβεία» κληρώσεων και στοιχημάτων.

Φορτηγά και νταλίκες φράζουν το δρόμο των μπαρ και των οίκων ανοχής της πόλης, λίγα μόλις μέτρα μακριά από τα τούβλινα, ετοιμόρροπα σπίτια όπου οικογένειες ζουν σε συνθήκες φτώχειας. Ακριβώς αυτές οι οικογένειες είναι οι «πηγές» πλουτισμού του οργανωμένου εγκλήματος της παιδικής πορνείας, το οποίο παίρνει τα παιδιά έναντι χρημάτων.

Αλλά ακόμη και οι ακτιβιστές έμειναν έκπληκτοι ακούγοντας τον ψυχολόγο και δημοτικό σύμβουλο, Gleyce Farias, να τους λέει ότι τα παιδιά «απονέμονται» ως «έπαθλα». Ο ίδιος χρειάστηκε να παρέμβει από το να αποτρέψει τον γάμο της 12χρονης κόρης της με έναν 60χρονο πλούσιο, για τα χρήματα φυσικά.

«Ένα άλλο 13χρονο κορίτσι κατέληξε στο νοσοκομείο, λόγω σεξουαλικών βασανιστηρίων. Μας είπε πως από τα 9 της την ανάγκαζαν να βλέπει πορνογραφικές ταινίες, με τους άνδρες να πληρώνουν για να τους αγγίζει».

Δεν πρόκειται για μεμονωμένες περιπτώσεις, αλλά για καθεστώς. Μια άλλη οργάνωση, η Συμμαχία κατά της Διακίνησης Γυναικών και Κοριτσιών στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική (CATWLAC) έχει ξεκινήσει καμπάνια κατά της πορνείας – της παιδικής συμπεριλαμβανομένης φυσικά – σημειώνοντας, ότι πολλοί από τους περίπου 6 εκατομμύρια τουρίστες που βρέθηκαν στην Βραζιλία με αφορμή το Παγκόσμιο Κύπελλο το 2014 και άλλοι τόσοι που υπολογίζονται να επισκεφθούν την χώρα με αφορμή τους Ολυμπιακούς, έρχονται στην πραγματικότητα για σεξουαλικό «τουρισμό», ο οποίος, σε πολλές περιπτώσεις, αφορά σε παιδιά και των δύο φύλων. Η αλματώδης αύξηση του εμπορίου του σεξ καθιστά την Βραζιλία ως τον δεύτερο παγκόσμιο προορισμό σεξουαλικού «τουρισμού», μετά την Ταϊλάνδη.

Ακόμη χειρότερα, με περίπου 500.000 παιδιά να υπολογίζεται ότι είναι θύματα του σεξουαλικού «τουρισμό», η Βραζιλία τείνει να γίνει η χώρα με το μεγαλύτερο αριθμό παιδιών που υφίστανται καταστάσεις σεξουαλικής εκμετάλλευσης, στον κόσμο.

Έξω από τα γήπεδα του τελευταίου Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου στην Βραζιλία, 10χρονια κορίτσια πωλούσαν σεξουαλικές «υπηρεσίες» έναντι 6 ρεάλ, ή αλλιώς… 1,62 ευρώ…

Αν και η οργάνωση υποστηρίζει ότι «η τουριστική βιομηχανία δεν είναι υπεύθυνη για την αύξηση της εμπορίας ανθρώπων», ωστόσο, εμμέσως πλην σαφώς την «δείχνει», σημειώνοντας ότι «η δομή και τα χαρακτηριστικά των τουριστικών υπηρεσιών δημιουργούν ευνοϊκές συνθήκες γι ‘αυτήν, κυρίως λόγω του εφησυχασμού των αρχών και της ασάφειες των ρυθμιστικών πλαισίων».

Έτσι, «η σεξουαλική εκμετάλλευση των γυναικών στον τομέα του τουρισμού γίνεται κυρίως μέσω: Ταξιδιωτικών πακέτων που περιλαμβάνουν σεξουαλικές υπηρεσίες, αιθουσών μασάζ, πρακτορείων συνοδών για επιχειρηματίες, Μπαρ, πίστες χορού, εστιατορίων, αισθητικών “ινστιτούτων”, πρακτορείων μοντέλων».

Άντε… «καλή έναρξη» Ολυμπιακών Αγώνων…

Πηγή: ToPeriodiko 

 

Share

Κίνημα αυτόχθονων γυναικών στη Βραζιλία σταματά την κατασκευή μέγα-φράγματος

munduruku

της Juliana Britto Schwartz

Σε μια ιστορική νίκη, μία από τις μεγαλύτερες ομάδες αυτόχθονων της Βραζιλίας κατόρθωσε να αναστείλει την κατασκευή ενός μέγα-φράγματος που απειλεί να καταποντίσει τα σπίτια τους. Η βραζιλιάνικη οργάνωση αυτόχθονων FUNAI οριοθέτησε οριστικά το έδαφος της φυλής Munduruku, παρέχοντας τη νομική βάση για την αναστολή της κατασκευής του φράγματος São Luiz στον ποταμό Tapajós.

Αυτά τα 700 τετραγωνικά μίλια γης – γνωστή ως Sawre Muybu – είναι τώρα νομικά αναγνωρισμένα ως το παραδοσιακό έδαφος των Munduruku και προστατεύονται στο πλαίσιο του Συντάγματος της Βραζιλίας, το οποίο παραχωρεί στους αυτόχθονες το δικαίωμα συναίνεσης πριν η κυβέρνηση μπορέσει να χρησιμοποιήσει τη γη τους.

Οι Munduruku αγωνίζονται για το δικαίωμα αυτό από το 1975, αντιστεκόμενοι/ες σε μια κυβέρνηση που ενδιαφερόταν περισσότερο για αμφισβητούμενη «πράσινη» ενέργεια και την επέκταση σε σχέση με την προστασία των αυτόχθονων κοινοτήτων. Το 2013 η οργάνωση FUNAI διενέργησε έρευνα επιβεβαιώνοντας το καθεστώς της Sawre Muybu ως έδαφος των Munduruku, αλλά απέτυχε να το δημοσιεύσει λόγω κυβερνητικής πίεσης. Σε απάντηση οι Munduruku ξεκίνησαν τη διαδικασία της «αυτο-οριοθέτησης» της γης τους, τοποθετώντας σημάδια και χαρακώματα για να μαρκάρουν το έδαφός τους. Οργάνωσαν συναντήσεις, συνέταξαν επιστολές, έχτισαν συμμαχίες και έκαναν καταλήψεις. Κατά τη διάρκεια των ετών βελτίωσαν τη στρατηγική τους και πήραν μαθήματα από τον αγώνα κατά του μεγα-φράγματος στο Belo Monte, το οποίο επίσης αφάνισε είδη και εκτόπισε χιλιάδες αυτόχθονες.

Οι γυναίκες έπαιξαν σημαντικό ρόλο σε αυτόν τον αγώνα, όπως συχνά συμβαίνει σε κινήματα για τα δικαιώματα γης και κατά της εξόρυξης πόρων. Το 2015 η Maria Leusa Kaba ταξίδεψε στο Παρίσι για τη Διάσκεψη του ΟΗΕ για την Κλιματική Αλλαγή 2015, για να παραλάβει το Βραβείο Ισημερινού του ΟΗΕ για την εκστρατεία των Munduruku να αυτο-οριοθετήσουν τη γη τους.

«Εμείς η φυλή Munduruku κάνουμε την αντίθετη πορεία από αυτή που έκαναν οι Ευρωπαίοι πριν από 500 χρόνια, για να πούμε στον κόσμο ότι θα αντισταθούμε μέχρι τον τελευταίο άνθρωπο στην κατασκευή των υδροηλεκτρικών φραγμάτων στον ποταμό Tapajós», δήλωσε η Kaba στην παρακάτω ταινία μικρού μήκους για την εμπειρία της.

«Αυτό συμβαίνει σε μια συγκυρία που η Βραζιλία βρίσκεται σε πολιτική κρίση και έχει αρχίσει η διαδικασία καθαίρεσης της προέδρου της. Η νίκη για να σταματήσει η κατασκευή φραγμάτων στον ποταμό Tapajós μπορεί να έχει μικρή διάρκεια, αν οι συντηρητικοί, φιλικοί προς τις επιχειρήσεις πολιτικοί που καθοδηγούν τώρα τη διαδικασία καθαίρεσης πάρουν την εξουσία και πάρουν πίσω τα δικαιώματα γης.

Αλλά οι Munduruku έχουμε υποσχεθεί ότι ποτέ δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε για την Sawre Muybu και χαιρετίζω αυτή τη νίκη που κερδήθηκε με σκληρούς αγώνες».

YouTube Preview Image

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο feministig και μπορείτε να το βρείτε εδώ

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

 

Share

Πόσο κοντά είναι η Βραζιλία;

we are all bleeding

της Άννας Σιγαλού

«Με νάρκωσαν και ήμουν πολύ μεθυσμένη. Ήταν πολλά άτομα με όπλα, πολλοί νέοι άνδρες που γελούσαν και μιλούσαν» ανέφερε η νεαρή και συνέχισε: «Δεν με τραυμάτισαν μόνο. Πλήγωσαν την ψυχή μου. Γιατί οι άνθρωποι με έκριναν, προσπάθησαν να ρίξουν το φταίξιμο σε μένα για κάτι που δεν ήταν δικό μου λάθος. Με ‘έκλεψαν’. Όχι με την έννοια των υλικών αγαθών…αλλά ‘σωματικά’».

Την περασμένη βδομάδα στο Ρίο ντε Τζανέιρο μια 16χρονη βιάστηκε από περισσότερους από 30 άντρες, οι οποίοι μάλιστα δεν δίστασαν να ανεβάσουν το βίντεο και φωτογραφίες από τον ομαδικό βιασμό στο twitter. Το βίντεο αυτό διαδόθηκε ευρέως συμπεριλαμβάνοντας πληθώρα σεξιστικών και μισογυνικών σχολίων για το θύμα.

Η κοινή γνώμη συγκλονίζεται για ακόμα μια φορά από ένα ακραίο, ασυνήθιστο περιστατικό. Ή και όχι.

Μήπως το πως καταλήγει κανείς σε κάτι τέτοιο είναι απλά η αποτύπωση του πόσο βίαιη είναι η καθημερινότητα για τις γυναίκες; Ας θυμηθούμε ελάχιστα απ’ τα πολλά περιστατικά που «συγκλόνισαν» τους τελευταίους μήνες την ελληνική και παγκόσμια κοινή γνώμη:

  • ο βιασμός φοιτήτριας εντός campus στις ΗΠΑ, για τον οποίο το πανεπιστήμιο δεν πήρε σαφή θέση υπέρ της
  • η –πρόσφατη- επίθεση σε γυναίκα με ατμοσίδερο σε ελληνική επαρχιακή πόλη
  • η διαρροή γυμνών φωτογραφιών διασημοτήτων στις ΗΠΑ
  • βιασμός και απαγχονισμός ανήλικης στην Ινδία
  • η δολοφονία γυναίκας στον Βελβεντό από τον άντρα της

Γιατί άραγε μας συγκλονίζουν τόσο αυτά τα περιστατικά; Επειδή είναι ακραίες εκφάνσεις βίας; Επειδή η «κοινή γνώμη» διψάει για δράμα και αίμα; Και γιατί όσο σοκάρεται με αυτά, όχι μόνο μένει εντυπωσιακά απαθής μπροστά στην καθημερινή βία αλλά αντιμετωπίζει με μια σχεδόν ηδονοβλεπτική έκπληξη τα παραπάνω γεγονότα; Στην καθημερινή βία που δεν σκοτώνει πάντα, δεν χτυπάει πάντα και δεν αφήνει πάντα σημάδια στο σώμα. Που όταν χτυπάει αλλά δεν σκοτώνει υποτιμάται, απαξιώνεται κι αμφισβητείται. Τα γυναικεία σώματα φαίνεται να αποκτούν δικαιώματα και σημασία μόνο όταν είναι πλέον αργά.

Η καθημερινή, συστηματική βία είναι κάτι που συνηθίζει κανείς, ειδικά όταν έχει γεννηθεί και μεγαλώσει μέσα στην κοινωνία που την γεννά: αν είσαι γυναίκα, είναι φυσιολογικό να σε κοιτάνε σαν να ‘σαι κομμάτι κρέας στον δρόμο, είναι κομπλιμέντο να σε λένε «γλυκιά μου», «κούκλα», «μουνάρα» και λοιπές εμετικές αηδίες. Άρα γιατί να είναι πρόβλημα το να σε χουφτώσουν λιγάκι; Γιατί να κάνεις έτσι αν σου κολλάει ο άλλος λιγάκι παραπάνω;

Και γιατί να σπαταλάς το χρόνο των άλλων με την ιστορία σου για το πως άπλωσε χέρι ο θείος ή το αφεντικό; Γιατί να φέρνεις την παρέα σε δύσκολη θέση με τα μηνύματα-απειλές του τύπου που απέρριψες; Αφού όλα αυτά είναι καθημερινότητα χρόνια, δεκαετίες, αιώνες τώρα, δεν είναι κάποια ανωμαλία, έτσι είναι ο κόσμος.

Μέχρι που, μια στις τόσες, βγαίνει στην επιφάνεια κάποιο περιστατικό σαν αυτό της Βραζιλίας και ίσως ακούς πιο καθαρά τις φωνές της γυναίκας απ’ την δίπλα πολυκατοικία που την δέρνει ο γκόμενος. Βλέπεις πιο καθαρά το άγχος και τον φόβο των γυναικών γύρω σου όταν πέφτουν πάνω τους ανεπιθύμητα βλέμματα, σχόλια και χέρια. Και βλέπεις πιο καθαρά κι εσένα κι εκείνο το περιστατικό τότε, πριν λίγα χρόνια, μήνες ή μέρες και νιώθεις πιο καθαρά την αηδία και την ανατριχίλα, συνειδητοποιείς -σαν να τρως χαστούκι- ότι κι εσύ έχεις παρενοχληθεί, απλά τότε όλα φαίνονταν να λένε πως είναι κάτι που συμβαίνει φυσιολογικά και πρέπει να μάθεις να ζεις με αυτό τέλος πάντων.

Μόνο που δεν υπάρχει τίποτε το φυσιολογικό σε μια οργανωμένη κοινωνία: είναι όπως την φτιάχνεις. Και δεν υπάρχουν μεμονωμένα περιστατικά. Η συνεχής υποτίμηση και απαξίωση των πιο «λάιτ» περιστατικών είναι η καθημερινή υπενθύμιση ότι οι γυναίκες βρισκόμαστε διαρκώς στο στόχαστρο, ότι η παρουσία μας στον δημόσιο και στον ιδιωτικό χώρο συνοδεύεται από υποχρέωση (παντός τύπου) απέναντι στους άντρες. Και είναι επίσης το εξαιρετικά πρόσφορο έδαφος όπου καλλιεργείται η ανοχή ολόκληρων κοινωνιών.

Το να αντιμετωπίζουμε τέτοια περιστατικά ως εντελώς αναπάντεχα είναι πολύ επικίνδυνο. Δίνει τη λάθος εντύπωση: ότι όλα βαίνουν καλώς με περιστασιακές εξαιρέσεις.

Αν η κοινή γνώμη γουστάρει αίμα ας δει σαπουνόπερες, δεν πρέπει να περιμένουμε την επόμενη Βραζιλία για να θυμηθούμε ότι η βία κατά των γυναικών είναι υπαρκτή. Καιρός να μάθουμε να θυμόμαστε και να επεμβαίνουμε γιατί ο κόσμος είναι πολύ μικρός κι η Βραζιλία είναι κοντά.

2016-06-01 13

Share

Βραζιλία: ομαδικός βιασμός 16χρονης

brazil1

«Με νάρκωσαν και ήμουν πολύ μεθυσμένη. Ήταν πολλά άτομα με όπλα, πολλοί νέοι άνδρες που γελούσαν και μιλούσαν» ανέφερε η νεαρή και συνέχισε: «Δεν με τραυμάτισαν μόνο. Πλήγωσαν την ψυχή μου. Γιατί οι άνθρωποι με έκριναν, προσπάθησαν να ρίξουν το φταίξιμο σε μένα για κάτι που δεν ήταν δικό μου λάθος. Με “έκλεψαν”. Όχι με την έννοια των υλικών αγαθών…αλλά “σωματικά”».

Την περασμένη βδομάδα στο Ρίο ντε Τζανέιρο μια 16χρονη βιάστηκε από περισσότερους από 30 άντρες, οι οποίοι μάλιστα δεν δίστασαν να ανεβάσουν το βίντεο και φωτογραφίες από τον ομαδικό βιασμό στο twitter. Το βίντεο αυτό διαδόθηκε ευρέως και αναπαράχθηκε μέσα από κλικαρίσματα, «like» και σχόλια, συμπεριλαμβάνοντας πληθώρα σεξιστικών και μισογυνιστικών σχολίων για το θύμα.

Όλο αυτό ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων στα κοινωνικά δίκτυα με το χάσταγκ #EstuproNuncaMais (ποτέ ξανά βιασμός), ενώ γυναικείες οργανώσεις διοργάνωσαν το σαββατοκύριακο σε όλη τη Βραζιλία μαζικές κινητοποιήσεις ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού.

Υπό αυτή την πίεση η αστυνομία προχώρησε στις πρώτες συλλήψεις, ενώ φέρεται ότι έχουν αναγνωριστεί επιπλέον ύποπτοι από φωτογραφίες που οι ίδιοι πόσταραν για να καυχηθούν για το κατόρθωμά τους. Ενώ στην αρχή οι εικασίες ήταν πως η κοπέλα έπεσε θύμα των καρτέλ ναρκωτικών που λυμαίνονται τις φαβέλες, φαίνεται πως τελικά οι ύποπτοι αποτελούν αυτό που αποκαλούμε «καθημερινούς άντρες».

Η απάντησή μας στους βιαστές και σε κάθε σεξιστή και μισογύνη αποτυπώνεται στην παρακάτω φωτογραφία:

brazil

Share

Φωτογραφική έκθεση προειδοποιεί σχετικά με τον σεξουαλικό τουρισμό στη Βραζιλία

fim-de-jogo1

 

Το “Τέλος του Παιχνιδιού” εξετάζει θέματα της παιδικής πορνείας, με επίκεντρο το σεξουαλικό τουρισμού ενόψει του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Η έκθεση “Τέλος του Παιχνιδιού – Μαζί ενάντια στην παιδική πορνεία” διοργανώνεται στο κατάστημα Fnac του Μπέλο Χοριζόντε. Η έκθεση συγκεντρώνει μια σειρά από εικόνες του φωτογράφου Michael Castello, προκειμένου να προειδοποιήσει για το σεξουαλικό τουρισμό στη χώρα με αφορμή το Παγκόσμιο Κύπελλο.

Η φωτογραφική έκθεση θα διαρκέσει μέχρι τις 15 Ιουνίου και θα συνεχιστεί στο Σάο Πάολο. Το “Τέλος του Παιχνιδιού” καλύπτει τις πτυχές εκείνες και τα καθημερινά γεγονότα, που δεν γίνονται συχνά αντιληπτά ή ακόμα και αγνοούνται, σχετικά με την παιδική πορνεία.

Μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: qga

 

This slideshow requires JavaScript.

Share

Έξι μέρες με την Παγκόσμια Πορεία Γυναικών

της Δήμητρας Σπανού

Για έξι ημέρες το Σάο Πάολο βρέθηκε στο επίκεντρο του φεμινιστικού ενδιαφέροντος, καθώς πλήθος συζητήσεων και δράσεων φεμινιστικής αλληλεγγύης έλαβαν χώρα στη βραζιλιάνικη μητρόπολη. Όλα αυτά στα πλαίσια της 9ης διεθνούς συνάντηση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών, που πραγματοποιήθηκε από τις 26-31 Αυγούστου, με τη συμμετοχή πάνω από 1500 γυναικών από όλες τις περιοχές της Βραζιλίας, καθώς και αντιπροσωπείες από 48 χώρες.

Η Παγκόσμια Πορεία είναι ένα κίνημα γυναικών που υποστηρίζει τον λεγόμενο «φεμινισμό από τα κάτω»- «feminismo popular», δηλαδή έναν φεμινισμό που πηγάζει από τις καθημερινές εμπειρίες, ενάντια στην πατριαρχία, τον καπιταλισμό, τον ρατσισμό και τη (νέο-)αποικιοκρατία. Εμφανίστηκε με την πρώτη διεθνή δράση της το 2000, που απαιτούσε το τέλος της φτώχειας και της βίας κατά των γυναικών, έχοντας πρώτα δικτυωθεί με χιλιάδες οργανώσεις γυναικών και φεμινιστικά κινήματα σε όλο τον κόσμο. Συνέβαλε καθοριστικά στη δημιουργία των Παγκόσμιων Φόρουμ, ενώ διατηρεί σταθερές σχέσεις και με άλλες κινηματικές δικτυώσεις, όπως η Via Campesina. Η παρουσία της στην Ελλάδα, αν και με ασυνέχειες, χρονολογείται από την ιδρυτική συνάντηση του ελληνικού Δικτύου της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών, που έγινε στην Αθήνα το 2003, με συμμετοχή εκατοντάδων γυναικών και πολύ ενθουσιασμό. Αρκετές από αυτές συμμετείχαν ως αποστολή και στις πρώτες κεντρικές εκδηλώσεις στις Βρυξέλλες και στη Νέα Υόρκη.

Στην 9η Διεθνή Συνάντηση, σκοπός ήταν αφενός να επιβεβαιωθούν και πάλι οι αρχές και αξίες της ΠΠΓ και αφετέρου να συζητηθεί η τέταρτη δράση, που θα λάβει χώρα το 2015. Η συνάντηση ξεκίνησε δύο ημέρες συνεδρίων ανοιχτές στο κοινό, με στόχο την ανάπτυξη της φεμινιστικής εκπαίδευσης των μελών του κινήματος. Η πρώτη συζήτηση περιστράφηκε γύρω από την τροχιά του φεμινισμού στη Λατινική Αμερική, με ομιλήτριες την Nalu Faria και την Sandra Moran, μέλη της ΠΠΓ από τη Βραζιλία και τη Γουατεμάλα αντίστοιχα, καθώς και την ερευνήτρια Sonia Alvarez από τις ΗΠΑ. Οι ομιλήτριες εστίασαν στους πολλούς φεμινισμούς που πηγάζουν από την καθημερινή ζωή, από «καθημερινές» γυναίκες και προβάλλουν μια φεμινιστική εναλλακτική. Οι γυναίκες -φεμινίστριες κατά την Sandra Moran- αποτελούν σημαντικό μέρος των αντιστάσεων απέναντι σε μεγάλα έργα, που απειλούν τη ζωή των τοπικών κοινωνιών και είναι εκείνες που υπερασπίζονται, ακόμα και με τα σώματά τους, τη γη και τις κοινότητές τους.

Στην απογευματινή συζήτηση, με θέμα «συσσώρευση μέσω υφαρπαγής: εργασία, φύση και γυναικεία σώματα», ομιλήτριες ήταν η Helena Hirata από τη Γαλλία, η Ariel Salleh από την Αυστραλία, η Malalai Joya από το Αφγανιστάν και η Jean Enriquez από τις Φιλιππίνες. Όλες οι ομιλίες εστίασαν στο πώς οι επιθέσεις στα δικαιώματα, αλλά και στη φύση, καταλήγουν  να επηρεάζουν τις καθημερινές ζωές και επιλογές μας, μέχρι το επίπεδο των ίδιων των σωμάτων, χρωματισμένες με προσωπικές αφηγήσεις και εμπειρίες. Μέσα από τις διαφορετικές οπτικές έγιναν εμφανείς οι πολλαπλοί τρόποι με τους οποίους οι γυναίκες αποτελούν τα πρώτα θύματα του συστήματος, ενώ κάποιοι άλλοι επωφελούνται. Τα γυναικεία σώματα ανήκουν στο κράτος, την εκκλησία και τις εταιρείες, που καθορίζουν πώς θα μοιάζουμε, τι θα φοράμε και πώς θα συμπεριφερόμαστε.

YouTube Preview Image

Η δεύτερη μέρα επικεντρώθηκε στον φεμινισμό και στο κίνημα. Στο πρώτο πάνελ, στο οποίο συμμετείχε η Georgina Alfonso από την Κούβα, η Souad Mahamud από την Τυνησία, η Francisca Rodriguez από τη Χιλή και η Graça Samo από τη Μοζαμβίκη, δόθηκε έμφαση στη σύνδεση της ΠΠΓ με άλλες κινηματικές δομές. Η φεμινιστική παρέμβαση τόσο σε μόνιμες δικτυώσεις (π.χ. φόρουμ, via campesina) όσο και στα συνδικάτα και τα κοινωνικά κινήματα έχει φέρει αποτελέσματα για τις ζωές πολλών γυναικών.

Το απόγευμα, η συζήτηση επικεντρώθηκε στην αξιολόγηση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών, μέσα από τις εισηγήσεις των μελών της απερχόμενης Διεθνούς Συντονιστικής Επιτροπής Miriam Nobre (Βραζιλία), Nana Aicha Cisse (Μάλι), Emilia Castro (Κεμπέκ) και  Judite Fernández (Πορτογαλία). Μέσα από μια ανασκόπηση στη διαδικασία δημιουργίας της Πορείας, δόθηκε η ευκαιρία να υπενθυμιστούν οι αρχές και οι αξίες λειτουργίας της. Στη συνέχεια τονίστηκε η σημασία της στο σήμερα, ως μια ζωντανής δικτύωσης γυναικών που αναζητούν έναν άλλο τρόπο ζωής και ένα διαφορετικό μέλλον, βασισμένο στη συλλογική ζωή και στις ανάγκες τους.

Από την τρίτη ημέρα, οι διεθνείς αντιπρόσωποι συγκεντρώθηκαν σε μια ξεχωριστή συνέλευση για να συζητήσουν την κατεύθυνση της Πορείας τα επόμενα χρόνια και τον προγραμματισμό της 4ης διεθνούς δράσης, καθώς και τη μεταφορά της Διεθνούς Γραμματείας από τη Βραζιλία. Την ίδια ώρα, το βραζιλιάνικο τμήμα είχε διοργανώσει μια σειρά από εργαστήρια ανοιχτά προς κάθε ενδιαφερόμενη, με θέματα όπως: την εμπορευματοποίηση των σωμάτων, τον έλεγχο του σώματος και της σεξουαλικότητας , γιατί ο φεμινισμός πρέπει να είναι αντιρατσιστικός , τον αγώνα ενάντια στην εμπορευματοποίηση της φύσης, την οικονομική αυτονομία, τη βία κτλ, καθώς και  τεχνικές για στένσιλ και γκράφιτι, εργαστήρια για ραδιόφωνο και ίντερνετ, Batucada κτλ.

Παράλληλα, κάθε μεσημέρι και απόγευμα η τέντα της αλληλεγγύης ήταν ο τόπος όπου γυναίκες από την Τυνησία, το Μαρόκο, την Κούβα, την Ελλάδα, το Μπαγκλαντές, τη Δυτική Σαχάρα, την Παλαιστίνη, το Κονγκό, την Κεντρο-αφρικανική Δημοκρατία, τη Γουατεμάλα και την Αϊτή μοιράστηκαν τις εμπειρίες από τους αγώνες στις χώρες τους. Όλη την εβδομάδα στον χώρο λειτουργούσε αγορά με προϊόντα αλληλέγγυου εμπορίου από γυναικείους συνεταιρισμούς. Εκτός από τα εργαστήρια, η συνάντηση πλαισιώθηκε και με εξωστρεφείς δράσεις. Στις 29/8, ημέρα για την λεσβιακή ορατότητα, έγινε δράση με Batucada σε μια κεντρική πλατεία της πόλης. Μια άλλη δράση ήταν η διαμαρτυρία κατά πολυεθνικής βραζιλιάνικων συμφερόντων για τον ρόλο της στην εκμετάλλευση των εδαφών στη Μοζαμβίκη για εξορύξεις.

Το συνέδριο κορυφώθηκε με μια μεγάλη συνέλευση-γιορτή, όπου μέσα στους χορούς, το τραγούδι και τα Batucada ανακοινώθηκε ότι τον συντονισμό της Διεθνούς Γραμματείας αναλαμβάνει η Μοζαμβίκη, ενώ η δέκατη διεθνής σύνοδος θα γίνει στο Μάλι το 2016. Στη συνέχεια ακολούθησε η μεγάλη διαδήλωση με πάνω από 4.000 γυναίκες, που ξεκίνησε στην Avenida Paoulista, έναν σύγχρονο κεντρικό δρόμο με ουρανοξύστες και καταστήματα και κατέληξε στην Πλατεία Δημοκρατίας, στο παλιό κέντρο, με συναυλία. Το κέφι, η ενέργεια και η αισιοδοξία ήταν τα στοιχεία που χαρακτήρισαν όλη την εβδομάδα, ακόμα και τις πιο δύσκολες διαδικασίες και παρέμειναν μέχρι τέλους καθοριστικά. Μιας εβδομάδας όπου γυναίκες από πολύ διαφορετικές κουλτούρες, υπόβαθρα, ηλικίες και εμπειρίες προσπαθήσαμε να χτίσουμε πάνω στα κοινά που μας ενώνουν ώστε να αγωνιστούμε μαζί για ένα καλύτερο μέλλον. Έξι μέρες  που μόνο να προσφέρουν έχουν στο κίνημα!

 

YouTube Preview Image

 

Περισσότερες πληροφορίες και φωτογραφίες στο blog της συνάντησης

 

Διαβάστε ακόμα

Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε για το Διεθνές Συνέδριο της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών

Η Παγκόσμια Πορεία Γυναικών στην Ελλάδα

 

Share

Η αντίστροφη μέτρηση άρχισε για το Διεθνές Συνέδριο της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών

της Δήμητρας Σπανού

Γυναίκες από όλο τον κόσμο συναντιούνται στη Βραζιλία

Από τις 25 μέχρι τις 31 Αυγούστου στο Σάο Πάολο της βραζιλίας θα διεξαχθεί η 9η διεθνής Συνάντηση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών με σύνθημα “Feminism on the march to change the world!”- Ο φεμινισμός στον δρόμο για να αλλάξει τον κόσμο! Στη συνάντηση αναμένεται να 150 συμμετέχουσες από περισσότερες από 40 χώρες από όλες τις ηπείρους καθώς και πάνω από 1400 ακτιβίστριες από τη Βραζιλία και άλλες χώρες της Λατινικής Αμερικής.

Η συνάντηση θα περιλαμβάνει σεμινάρια, πάνελ, ομάδες εργασίας, θεματικές συζητήσεις καθώς και εργαστήρια. Θα πλαισιώνεται από πολιτιστικές εκδηλώσεις και δραστηριότητες  που προτάθηκαν από τις διάφορες χώρες, μια αγορά με προϊόντα αλληλέγγυας οικονομίας από ντόπιες ομάδες γυναικών και, βέβαια, την «τέντα της αλληλεγγύης» όπου θα εκτίθεται υλικό από κινητοποιήσεις γυναικών σε όλο τον κόσμο, τις ανάγκες και τις εκκλήσεις τους για αλληλεγγύη. Σε αυτό τον χώρο θα πραγματοποιηθεί εκτός κεντρικού προγράμματος και μια σειρά από συζητήσεις για την κατάσταση σε διάφορες χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.  Ο υπόλοιπες είναι: η Τυνησία, το Μαρόκο, η Κούβα, το Μπαγκλαντές,  η Παλαιστίνη, η Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, η Δυτική Σαχάρα, η Γουατεμάλα και η Αϊτή.

Τι θα συζητηθεί

Η συνάντηση θα πιάσει το νήμα των προηγούμενων αναλύσεων που είχαν αποκρυσταλλωθεί το 2011 στις Φιλιππίνες, τις τάσεις και τις εκτιμήσεις που αναδείχτηκαν εκείνη την περίοδο. Η έμφαση τότε δόθηκε στην κρίση και στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές, οι οποίες θίγουν ακόμα και κεκτημένα δικαιώματα των γυνακών- όπως και όλων. Σε αυτό το πλαίσιο αναδείχτηκαν τα προβλήματα της εργασίας των γυναικών, ο ρόλος της μετανάστευσης, η υφαρπαγή των φυσικών πόρων και η υποβάθμιση του περιβάλλοντος, το ζήτημα του χρέους και της ελεύθερης αγοράς, η στρατιωτικοποίηση, καθώς και η βία κατά των γυναικών.

Αυτή τη φορά φαίνεται ότι βασικό στοιχείο των συζητήσεων θα είναι οι αντιστάσεις και οι εναλλακτικές που οι γυναίκες χτίζουν καθημερινά απένταντι στον καπιταλισμό, τον πατριαρχία και την νεο-αποικιοκρατία, ως κομμάτι μιας παγκόσμιας κοινότητας των κινημάτων. Γιατί στην κρίση, μια από τις συνήθεις συνταγές που ακολουθούνται είναι ακριβώς η ενίσχυση της πατριαρχίας και  η περαιτέρω επίθεση στα δικαιώματα των γυναικών. Οι μορφές που παίρνει αυτή η επίθεση θα συζητηθούν μέσα από τέσσερεις άξονες: α) την υφαρπαγή των φυσικών πόρων και την εμπορευματοποίησή τους, β) την υφαρπαγή των εισοδημάτων και δικαιωμάτων των εργατών/τριών, γ) τον έλεγχο του γυναικείου σώματος και των ζωών των γυναικών και δ) την στρατιωτικοποίηση, την ποινικοποίηση των αντιστάσεων και την πατριαρχική βία, κυρίως με τη μορφή της σεξουλικής βίας κατά των γυναικών.

Όμως, καθώς η Παγκόσμια Πορεία Γυναικών δεν είναι κάποιο φόρουμ ανταλλαγής απόψεων, αλλά μια διεθνής οργανωση των κινημάτων, όλες αυτές οι συζητήσεις θα οδηγήσουν σε ένα σχέδιο δράσης για την επόμενη περίοδο. Στον πυρήνα του βρίσκονται οι τοπικές αντιστάσεις και οι ομάδες που «ξεχνιούνται», που απομονώνονται και αποκλείονται από την βαρβαρότητα της πατριαρχίας και του καπιταλισμού. Η διεθνής αλληλεγγύη και ο συντονισμός είναι το όπλο με το οποίο αποκτούν φωνή και δυναμώνουν οι τοπικοί αγώνες.

Εκπροσώπηση από την Ελλάδα

Η Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών θα βρίσκεται στη Βραζιλία σε όλη τη διάρκεια των διαδικασιών για να συμβάλει με τις εμπειρίες που ζήσαμε τα τελευταία χρόνια στη χώρα και να μεταφέρει τη συζήτηση μέσω του Φύλου Συκής, χάρις στην ευγενική χορηγεία των υψηλών εξόδων μετακίνησης εκ μέρους της διοργάνωσης.Τα υπόλοιπα έξοδα συμμετοχής θα καλυφθούν μέσα απο τις δωρεές πολλών γυναικών που συμβάλλουν συστηματικά στις δράσεις μας. Πιστεύουμε ότι σε αυτή τη δύσκολη για όλες μας περίοδο, η σύδεση με το διεθνές κίνημα είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαία. Ελπίζουμε λοιπόν σε μια γόνιμη διαδικασία στη Βραζιλία, αλλά και σε μια δημιουργική συνέχεια κατά την επιστροφή.

Ήδη ετοιμάζουμε εκδήλωση ενημέρωσης για το διεθνές συνέδριο στην Αθήνα τον Σεπτέμβρη, καθώς και ρεπορτάζ στο Φύλο Συκής.

 

 

Share