Subscribe via RSS Feed

Tag: "Γαλλία"

Οι φεμινίστριες στο Παρίσι έδωσαν όνομα στους αόρατους φόνους: Γυναικοκτονία!

fem6

Οι φεμινίστριες στο Παρίσι πραγματοποίησαν μια σημαντική δράση στις 25 Νοεμβρίου, Διεθνή Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών. Στη Γαλλία κάθε 2,5 μέρες μια γυναίκα δολοφονείται από κάποιον άντρα που γνωρίζει. Η Lea G. 18 ετών, η Fabienne S. 56 ετών και η Maryvonne G. 73 ετών, όλες δολοφονήθηκαν αυτό το χρόνο στη Γαλλία από τα χέρια αντρών. Μόνο αυτή τη χρονιά, στη Γαλλία δολοφονήθηκαν 99 γυναίκες.

Οι κάτοικοι του Παρισιού ξύπνησαν στις 25 του Νοέμβρη για να γίνουν μάρτυρες μιας φεμινιστικής παρέμβασης με 99 πινακίδες διάσπαρτες σε όλο το Παρίσι. Η INSOMNIA, μια φεμινιστική ομάδα με έδρα το Παρίσι, κατέλαβε τους δρόμους το βράδυ της 24ης Νοεμβρίου για να κάνει μια μαζική παρέμβαση. Αντικατέστησαν 99 διαφημιστικές πινακίδες στις κεντρικές λεωφόρους του Παρισιού με πόστερ των 98 θυμάτων γυναικοκτονίας. Κάθε πόστερ αφηγούνταν το όνομα κάθε γυναίκας, την ηλικία της και ποιος τη σκότωσε. Δολοφονήθηκαν από τους συζύγους τους, τους συντρόφους τους, τους πρώην τους, τους πατέρες ή τους αδελφούς τους, άντρες που ήταν κοντά τους. Η INSOMNIA διακήρυξε ότι το κίνητρο τους ήταν να δώσουν όνομα και ταυτότητα σε όλες αυτές τις γυναίκες δίνοντας έμφαση στα αίτια θανάτου τους: τη γυναικοκτονία!

Η ομάδα INSOMNIA δηλώνουν ότι στόχος τους είναι να επηρεάσουν τη Γαλλική Κυβέρνηση ώστε να αναγνωρίσει το έγκλημα της γυναικοκτονίας, κατά τα πρότυπα της Ισπανίας, της Ιταλίας και επτά χωρών της Λατινικής Αμερικής. Αυτή την περίοδο, η Γαλλική Κυβέρνηση συζητάει μια νέα νομοθετική πρόταση που ονομάζεται «Ισότητα και δικαιώματα», όπου το φύλο του θύματος θα θεωρείται επιβαρυντικός παράγοντας. Η INSOMNIA διεκδικεί την ψήφιση και εφαρμογή του νόμου.

Η γυναικοκτονία δεν είναι ένα κοινό έγκλημα, δεν είναι ένα ιδιωτικό οικογενειακό ζήτημα και σίγουρα δεν είναι έγκλημα πάθους. Τα μίντια, με το να μην ονομάζουν ούτε τα θύματα ούτε τους δράστες, αποδεικνύουν την αδιαφορία τους για την αντρική εξουσία μέσα στην κοινωνία και συμβάλλουν στην κανονικοποίηση αυτών των εγκλημάτων. Η INSOMNIA καλεί τα μίντια να απεικονίζουν τις γυναικοκτονίες με τις σωστές και ορθές παραδοχές.

Η INSOMNIA είναι μια νέα φεμινιστική ομάδα που δημιουργήθηκε στο Παρίσι ενάντια στον σεξισμό με ανατρεπτικές νυχτερινές δράσεις. Η πρώτη τους δράση έγινε το καλοκαίρι, όταν κάλυψαν τιςβιτρίνες ενός φούρνου μα μπάγκελ, του Bagelstein, λόγω των σεξιστικών διαφημίσεων που πρόβαλε. Αυτό το καλοκαίρι, ο Denis Baupin πρώην εκπρόσωπος τύπου του Γαλλικού Κοινοβουλίου κατηγορήθηκε για σεξουαλική επίθεση από συναδέλφους του. Το Bagelstein χρησιμοποίησε αυτή την υπόθεση σεξουαλικής επίθεσης σαν ‘χιούμορ’ για να διαφημίσει τα μπάγκελ του. Οι διαφημιστικές αφίσες κατέβηκαν γρήγορα μετά την δράση της INSOMNIA και άλλαξαν από την αρμόδια επιτροπή του Γαλλικού Κράτους που ελέγχει ζητήματα ηθικής στις διαφημίσεις.

Σήμερα, την παγκόσμια μέρα για την αντιμετώπιση της βίας κατά των γυναικών, η ομάδα INSOMNIA βγήκε στους δρόμους και πάλι για να υπερασπιστεί όλες τις γυναίκες που υπήρξαν θύματα βίας ή απόπειρας δολοφονίας από χέρια ανδρών. Αυτό που ζητάνε είναι να γίνουν πράξη οι απαραίτητες κινήσεις για να σταματήσουν οι γυναικοκτονίες.

Παρίσι 25.11.2016

This slideshow requires JavaScript.

Share

Féminisme Debout: ναι στις μη-μεικτές συνελεύσεις!

nuitdebout-marion-2

της Doriane Grey

Παρίσι

Έπειτα από τον Μάρτιο, ένα μήνα γεμάτο πορείες κι έπειτα από τις πρώτες συνελέυσεις των Nuit Debout, βρέθηκα τον Απρίλιο στο Παρίσι. Ήμουν πραγματικά ανυπόμονη να δω αυτό που συνέβαινε στη γεμάτη από δραστηριότητες Place de la République (κεντρική πλατεία του Παρισιού).

Είναι το απόγευμα πριν από τη γενική συνέλευση, πηγαίνω από τη μία ομάδα στην άλλη, ανακαλύπτοντας τις διαφορετικές επιτροπές (φεμινιστική, εκπαίδευσης, οικολογίας, οικονομικών, συνταγματική…) Ακούω όσα λέγονται αλλά φτερουγίζω από δω κι από κει και θέλω να είμαι παντού συγχρόνως.  Αποφασίζω να μείνω στην φεμινιστική επιτροπή, χωρίς αμφιβολία, καθώς ενδιαφέρομαι καιρό τώρα γι’ αυτό το ζήτημα, χωρίς ποτέ να κινηθώ πολιτικά επ’ αυτού. Τον τελευταίο καιρό, συμμετείχα σε όλο και περισσότερες συζητήσεις γύρω απ’ το έμφυλο ζήτημα, τη θέση των γυναικών στην κοινωνία, στον δρόμο, στη σχέση, στην εργασία,  στο σεξ… Πριν από κάποια χρόνια είχα ασχοληθεί, επίσης, με τις καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις του γυναικείου φύλου/οργάνου, μια δουλεία που δυστυχώς δεν συνέχισα.

Είμαι περίεργη. Προσεκτική: Ακούω και παρατηρώ τη μικρή αυτή ομάδα που έχουμε συστήσει. Στην αρχή, είμαστε περίπου 15 άτομα, γρήγορα όμως, περισσότερα άτομα στέκονται κι η φεμινιστική επιτροπή γεννά το ενδιαφέρον σε κάποιους άνδρες και γυναίκες διαφόρων ηλικιών. Εκεί συζητώνται μεταξύ άλλων η σεξουαλικότητα, η πορνεία, η δημόσια έκφραση, η αντισύλληψη κτλ. Συζητείται επίσης, η αναγκαιότητα ή όχι, των μη μεικτών συνελεύσεων (δηλαδή εκείνων μόνο ανάμεσα σε γυναίκες).

Η έννοια αυτή του μη μεικτού μου είναι ξένη. Στην αρχή δεν καταλαβαίνω πολύ καλά για το τι ακριβώς πρόκειται, στη συνέχεια όμως, μέσα από την κουβέντα και τα επιχειρήματα που εκτίθενται, γίνεται πιο ξεκάθαρη, πιο συνεκτική και πιο λογική.

Μια κοπέλα μας εξηγεί ότι οι μη μεικτές συνελεύσεις είναι ένα εργαλείο χειραφέτησης των γυναικών που επιτρέπει ν’ απελευθερωθεί ο λόγος των γυναικών ανάμεσα σε γυναίκες. Η Christine Delphy αναφέρεται πολλές φορές. Η κοπέλα συνεχίζει εξηγώντας ότι σε μια σχέση εξουσίας, όποια κι αν είναι αυτή, ο εξουσιαζόμενος δεν μπορεί να εκφράσει την καταστολή που υφίσταται παρουσία του εξουσιαστή του. Πράγματι, δυσκολευόμαστε να φανταστούμε μια συνδικαλιστική συνέλευση με την παρουσία, των αφεντικών. Πρόκειται για ένα εργαλείο (η μη μεικτή διαδικασία) και όχι βέβαια για τον αυτοσκοπό. Κάποιες δεν συναινούν μ’ αυτήν την ιδέα, πιστεύοντας ότι πρόκειται για ένα είδος αποκλεισμού των ανδρών. Όμως, επαναλαμβάνεται συχνά ότι η φεμινιστική επιτροπή οργανώνει κατά κανόνα μεικτές συνελεύσεις όπου οι άνδρες είναι καλοδεχούμενοι, ενώ οι μη μεικτές συνελεύσεις περιορίζονται σε μιάμιση ώρα κάθε μέρα.

Συμμετείχα αρκετές φορές ξανά στην φεμινιστική επιτροπή, σε συνελεύσεις μεικτές και μη. Όσο για τον χρόνο των περίφημων μη μεικτών συνελεύσεων, για τις οποίες γράφτηκαν τόσα πολλά στον Τύπο, στην πραγματικότητα περνούσε εξηγώντας στους άνδρες τους λόγους για τους οποίους είναι αναγκαίος κάποιος χρόνος μη μεικτών συνελεύσεων. Υπήρξαν ακόμη και βίαιες αντιδράσεις από την πλευρά κάποιων ανδρών.

Προκειμένου να εκτονωθούν οι εντάσεις και να γίνει κατανοητό το γιατί μια κοπέλα προτείνει τη δημιουργία μιας ξεχωριστής ομάδας, η οποία θα εξηγεί την ιδέα αυτής της μη μεικτής συνέλευσης σε εκείνους που τους ενδιαφέρει να μάθουν περισσότερα, έτσι ώστε να μπορέσει τελικά να πραγματοποιηθεί η συνέλευση αυτή.

Όμως ορισμένοι αδυνατούν να καταλάβουν και παραμένουν εκεί. Ένας άνδρας φωνάζει δυνατά: «Έχω το δικαίωμα να είμαι εδώ, είναι πλατεία, δημόσιος χώρος, θα μείνω εδώ αν θέλω να μείνω για ν’ ακούσω». Αμύνεται της θέσης του σαν να του στερείται ένα δικαίωμα (ή μήπως ένα προνόμιο?). Μονοπωλώντας έτσι την προσοχή του κόσμου, αυτός ο άνδρας δεν είχε καν λάβει υπόψη του ότι μιλούσε πιο δυνατά από μια κοπέλα που εκείνη τη στιγμή αφηγούνταν το γεγονός ότι είχε πέσει θύμα βιασμού.

Λίγο αργότερα, ενοχλήθηκα από δύο νεαρούς που βρίσκονταν πίσω μου: σχολίαζαν, έσπαγαν πλάκα ή συζητούσαν άσχετα θέματα. Σοκαρίστηκα όμως όταν ο ένας απ’ τους δύο σκύβει στο αυτί του άλλου και του λέει το εξής: «Όλες αυτές οι κοπέλες είναι τύπισσες που δεν βρήκαν κανέναν να τους γλείψει το μουνί». Το βλέμμα της κοπέλας που καθόταν δίπλα μου συναντιέται με το δικό μου. Είχαμε ακούσει και οι δύο το ίδιο πράγμα. Παρόλα αυτά δεν είπαμε τίποτα. Αισθάνθηκα δειλή και νευριασμένη. Ένα ακόμη σεξιστικό αστείο που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα είδος αντρικής κυριαρχίας και αποτελεί τρανταχτό παράδειγμα για την ανάγκη μη μεικτών συνελεύσεων.

Θα ήθελα να έχω πάρει το λόγο σ’ αυτές τις συνελεύσεις, άλλα είχα ανάγκη περισσότερο χρόνο, κι αναμφίβολα να νιώσω πιο άνετα όπως σε μια μικρή μη μεικτή επιτροπή. Εντέλει προσωπικά μου φάνηκε πολύ σημαντικό το ότι τέτοιες συνελεύσεις έλαβαν χώρα μέσα στο δημόσιο χώρο, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε γυναίκες όπως εγώ, μη στρατευμένες, αλλά με ευαισθησία πάνω στο ζήτημα του φεμινισμού, ν’ ακούσουν συζητήσεις, πολύ συχνά περιορισμένες σε πολιτικές ομάδες περισσότερο ή λιγότερο προσεγγίσιμες.

Μασσαλία

Ήμουν πολύ ενθουσιασμένη απ’ τα ερεθίσματα αυτά που είχα στο Παρίσι. Σκεφτόμουν πολύ. Μου είχαν δημιουργηθεί πολλές ερωτήσεις. Ήθελα να μεταφέρω αυτές τις εμπειρίες από την φεμινιστική επιτροπή, από τη συνέλευση των Νuit Debout, και να τις μοιραστώ με τους κοντινούς μου ανθρώπους. Όμως τις περισσότερες φορές, όταν ακουγόταν η λέξη ‘φεμινισμός’, ένιωθα μια καχυποψία. Κι όταν ασχολούμουν με το θέμα της ‘non- mixité’, ήταν φανερό ότι έπεφτε βαρύ. Χωρίς να έχω καν τον χρόνο να διηγηθώ την εμπειρία μου μέχρι τέλους, ακουγόντουσαν κάποια παλιά καλά κλισέ: «Μα ο φεμινισμός είναι λίγο ξεπερασμένος, έτσι δεν είναι; Από το ‘68 και μετά οι γυναίκες έχουν περισσότερα δικαιώματα, πρέπει να τελειώνουμε μ’ αυτό το θέμα. Κι έπειτα, οι μη μεικτές συνελεύσεις αφορούν τις extreme φεμινίστριες που τις χρησιμοποιούν ως στρατηγική προκειμένου ν΄ αποκλείσουν τους άντρες. Είναι μισογυνισμός από την ανάποδη πλευρά κι είναι παράλογο. Κάνουν ακριβώς αυτό για το οποίο κατηγορούν τους άντρες». Εκνευρίζει και προκαλεί έντονα συναισθήματα. Είναι λεπτό ζήτημα.

Νιώθω ακόμη υποχρεωμένη να πείσω ορισμένους/ες για την ανάγκη του φεμινισμού σήμερα. Πρέπει να επιχειρηματολογήσω αλλά δεν είμαι αρκετά δυνατή γι’ αυτό. Μου ζητούν αποδείξεις κι έτσι προσπαθώ να δώσω κάποια απλά παραδείγματα: διαφορά των μισθών σε κοινά επαγγέλματα και πόστα, την διαφορά των ανδρών και των γυναικών στο δημόσιο χώρο, το χρόνο που οι γυναίκες έχουν τον λόγο κτλ. Βρίσκομαι να πρέπει να αιτιολογήσω γιατί πιστεύω ότι η κοινωνία είναι ακόμη φτιαγμένη από και για τους άντρες. Υπάρχει ένα είδος άρνησης του σεξισμού, ακόμη και από την πλευρά των γυναικών.

Οι τελευταίες μου φαίνεται ότι έρχονται σε δύσκολη θέση ακόμα και με την έννοια του φεμινισμού. Είναι όμως κατά πλειοψηφία τους όλες φεμινίστριες στην καθημερινότητα τους, δίχως πάντοτε να το αντιλαμβάνονται ή να το διεκδικούν ανοιχτά. Αυτό που συμβαίνει συχνά είναι η επιθυμία της μη θυματοποίησης κάποιας ως γυναίκας. Προτιμάει καμιά να θεωρεί τον εαυτό της ως ελεύθερο άτομο που δεν υποτάσσεται στις κοινωνικές νόρμες.

Έπειτα απ’ όλες αυτές τις εμπειρίες, και αυτά τα χαστούκια, είμαι αποφασισμένη να συνεχίσω να σκέφτομαι πάνω στο ζήτημα. Αυτό το σύντομο πέρασμα μου από την φεμινιστική επιτροπή μου επέτρεψε ν΄ αναζητήσω τις προσωπικές μου απόψεις και να περάσω στο πολιτικό πεδίο μέσα από τη συλλογικότητα και την ανταλλαγή εργαλείων (αναφορές, εργαστήρια κτλ.). Ο φεμινισμός μένει ένα τεράστιο εργοτάξιο. Ας δημιουργήσουμε ανοίγματα και χώρους συζητήσεων: υπάρχουν ακόμη τόσα πράγματα να πούμε και να κάνουμε μαζί.

* «Φεμινισμός στο πόδι»: Λογοπαίγνιο με το κίνημα των Nuit Debout

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στα Γαλλικά στο τεύχος Ιουνίου του περιοδικού CQFD και μπορείτε να τη βρείτε εδώ. Η μετάφραση προέρχεται από το Δίκτυο Αθήνα Μασσαλία και μπορείτε να τη βρείτε εδώ

 

 

Share

Η αστυνομία επιστρέφει στις παραλίες για έλεγχο του γυναικείου σώματος

123

1966 στις γαλλικές παραλίες “Ντυθείτε κυρία μου, αυτό απαγορεύεται” 

2016 στις γαλλικές παραλίες “Γδυθείτε κυρία μου, αυτό απαγορεύεται”

 

της Λίνας Φιλοπούλου

Πριν μερικές δεκαετίες μια γυναίκα θα μπορούσε να τιμωρηθεί σε μια σειρά από χώρες επειδή φορούσε μπικίνι. Στην Ισπανία του Φράνκο ακόμα μέχρι και τη δεκαετία του ’70 η αστυνομία μπορούσε να σημαδεύσει μια γυναίκα με όπλο επειδή δεν είχε αρκετά σημεία του σώματός της καλυμμένα.

Και φτάνουμε στο σήμερα, όπου τίποτα δεν έχει αλλάξει σε σχέση με τον έλεγχο πάνω στο γυναικείο σώμα. Η αστυνομία επιστρέφει στις παραλίες, αυτή τη φορά στη Γαλλία, για να απαγορεύσει στις μουσουλμάνες γυναίκες να καλύπτουν το σώμα τους με μπουρκίνι. Μια ακόμα επιβολή και έλεγχος πάνω στο γυναικείο σώμα που αυτή τη φορά στοχοποιεί τις μουσουλμάνες γυναίκες. Ας θυμηθούμε ποια ακριβώς ήταν τα αποτελέσματα των αντίστοιχων ενεργειών του γαλλικού κράτους, όταν πριν μερικά χρόνια είχε απαγορεύσει τη μαντίλα στα σχολεία. Ότι οι γυναίκες δεν φορούσαν πια μαντίλα ή ότι αποθαρρύνθηκαν από το να πηγαίνουν σχολείο;

Η πρόσφατη απαγόρευση του μπουρκίνι είχε ως συνέπεια τις εικόνες ένοπλων αστυνομικών που περικυκλώνουν μια μουσουλμάνα γυναίκα με μπουρκίνι στην παραλία της κοσμοπολίτικης Νίκαιας και την αναγκάζουν να γδυθεί δημόσια, εξευτελίζοντάς την μπροστά στα παιδιά της αλλά και μπροστά στο τουλάχιστον αδιάφορο, αν όχι εχθρικό, κοινό που ενίοτε επιδοκίμαζε αυτή την ενέργεια της αστυνομίας, μιας και το μπουρκίνι θεωρείται ότι έχει θρησκευτική συνδήλωση.

Αν και πολλοί φυσικά δεν παραλείπουν να μιλάνε για τα δικαιώματα και την ισότητα των γυναικών και την έγνοια τους τάχα για την απελευθέρωσή τους από μια καταπιεστική, πατριαρχική κουλτούρα, στην πραγματικότητα πρόκειται για καθαρά κρατικό ρατσισμό και ισλαμοφοβία, ανταποκρινόμενο στο αίτημα πολιτών για περισσότερη ασφάλεια μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στη χώρα και την πιο πρόσφατη στη Νίκαια.

Και είναι τουλάχιστον υποκρισία να μιλάνε για ισότητα εκείνοι, οι οποίοι δεν ασχολούνται καν με το θεσμικό σεξισμό και την καταπίεση των γυναικών, οπότε όλη αυτή η συζήτηση αποτελεί περισσότερο μια δικαιολογία για να ενθαρρυνθεί η ισλαμοφοβία, ο ρατσιμός και ο φασισμός ενισχύοντας την ακροδεξιά ατζέντα. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι λίγους μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, υιοθετείται ήδη από μια σειρά δημάρχους η ακροδεξιά ατζέντα ενισχύοντας ακόμα περισσότερο το Εθνικό Μέτωπο της Μαρί Λεπέν.

Για τους παραπάνω λόγους είναι απολύτως κρίσιμο να αντισταθούμε ξεκάθαρα στην απαγόρευση του μπουρκίνι και τη δαιμονοποίηση που τη συνοδεύει και να σταθούμε αλληλέγγυες σε αυτές τις γυναίκες. Επειδή η πατριαρχία είναι καθολική και η μοίρα όλων των γυναικών είναι συνυφασμένη. Γνωρίζουμε επίσης πολύ καλά από την πρόσφατη ιστορία που μπορεί να οδηγήσει την Ευρώπη ο ρατσισμός. Ας μην αφήσουμε την ιστορία να επαναληφθεί.

 

Διαβάστε ακόμα

Απαγόρευση του μπουρκίνι στις Κάννες: τα γυναικεία σώματα και πάλι στο στόχαστρο

Share

Απαγόρευση του μπουρκίνι στις Κάννες: τα γυναικεία σώματα και πάλι στο στόχαστρο

burkini2

της Δήμητρας Σπανού

Τα γυναικεία σώματα αποτελούν από ό,τι φαίνεται για άλλη μια φορά βολικό πιόνι στα σχέδια φανατισμένων πολιτικών.

Πριν λίγες μέρες ο δήμαρχος των Καννών Ντέιβιντ Λισνάρντ εξέδωσε μια οδηγία για την επιτρεπόμενη περιβολή στις πλαζ της πόλης. Στόχος του δεν ήταν άλλος παρά το μπουρκίνι, ένα πραγματικά ολόσωμο μαγιό που επιλέγει να φορέσει ένα (μικρό) τμήμα πιστών μουσουλμάνων γυναικών. Σύμφωνα με τον ίδιο, το μπουρκίνι «επιδεικνύει τη θρησκευτική πίστη» και «μπορεί να διαταράξει τη δημόσια τάξη» και ο ίδιος το μόνο που κάνει, σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενά του, είναι «απλώς να απαγορεύσει μια περιβολή που αποτελεί σύμβολο του ισλαμικού εξτρεμισμού». Σύμφωνα με έτερο αξιωματούχο «δεν συζητάμε για απαγόρευση θρησκευτικών συμβόλων στην παραλία, αλλά περιβολή που αναφέρεται επιδεικτικά σε τρομοκρατικά κινήματα που βρίσκονται σε πόλεμο μαζί μας». Όποια βρεθεί ένοχη θα κληθεί να πληρώσει €38 πρόστιμο. Το παράδειγμα φαίνεται να ακολούθησαν κάποιοι ακόμα δήμαρχοι γειτονικών πόλεων. Μάλιστα, ένας από αυτούς, ο δήμαρχος του θέρετρου Βιλνέβ-Λουμπέτ δήλωσε ότι θεωρεί το να κολυμπάει μια γυναίκα καλυμμένη απαράδεκτο «για λόγους υγιεινής». Μερικές μέρες νωρίτερα, θεματικό πάρκο στη Μασσαλία ακύρωσε προγραμματισμένη ολοήμερη εκδήλωση μόνο για μουσουλμάνες με μπουρκίνι μετά από κριτικές που δέχτηκε από συντηρητικούς κύκλους λόγω λέει «ακραίων ιδεολογικών αντιλήψεων».

Το μπουρκίνι αποτελεί μια νέα μόδα που ξεκίνησε όταν η βιομηχανία αποφάσισε να ανοιχτεί στο καταναλωτικό κοινό των πιστών μουσουλμάνων γυναικών. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα ύφασμα μαγιό που καλύπτει ολόκληρο το σώμα εκτός από το πρόσωπο, παρόμοια με τις στολές κατάδυσης και άλλα παρόμοια ενδύματα για θαλάσσια σπορ. Περιέργως, ενώ τα τελευταία ποτέ δεν έχουν απασχολήσει κανέναν, το μπουρκίνι φαίνεται να θεωρείται τεράστια απειλή για τα ήθη και τις αξίες της γαλλικής κοινωνίας.

Μέχρι στιγμής η απαγόρευση του μπουρκίνι συνεχίζει να εξαπλώνεται σε περισσότερες πόλεις, ενώ σταδιακά αποσπά τη στήριξη πολιτικών όλων των αποχρώσεων. Ο ίδιος ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Βαλς αποκάλεσε το μπουρκίνι μέρος της «υποδούλωσης των γυναικών», θυμίζοντας περισσότερο τον δεξιό Σαρκοζί. Η υπουργός οικογενειακών υποθέσεων Ροσινιόλ, φεμινίστρια και επίσης σοσιαλίστρια αποκάλεσε το μπουρκίνι «βαθιά αναχρονιστικό» και πως αντιμάχεται όσα πρεσβεύει. Σύμφωνα με τη Λεπέν, είναι «η ίδια η ψυχή της Γαλλίας που διακυβεύεται», καθώς «η Γαλλία δεν φυλακίζει το σώμα μιας γυναίκας ούτε και κρύβει το μισό πληθυσμό με το πρόσχημα ότι το άλλο μισό θα μπει σε πειρασμό». Στο μεταξύ, ακόμα και το τι συνιστά μπουρκίνι φαίνεται ότι δεν είναι τελικά και τόσο ξεκαθαρό. Αρκετές γυναίκες κάνουν μπάνιο φορώντας κοινά ρούχα με μακριά μανίκια και καλύπτουν το κεφάλι τους με μαντίλα. Υπάρχουν λοιπόν καταγγελίες σε μουσουλμανικές οργανώσεις ότι με αυτή την ένδυση κατηγορήθηκαν ότι παραβίαζαν την απαγόρευση και έπρεπε να εγκαταλείψουν την παραλία. Κοινώς, αν είσαι γυναίκα, μοιάζεις μουσουλμάνα και καλύπτεσαι, τότε δεν έχεις δικαίωμα να βρίσκεσαι στη (δημόσια) παραλία, ούτε και να απολαμβάνεις το μπάνιο σου στη θάλασσα. Αυτές οι πολιτικές πρακτικές φέρνουν αναπόφευκτα στο νου εποχές που κανονικά θεωρούνται ξεπερασμένες, όταν οι Γάλλοι αποικιοκράτες προσπαθούσαν με μανία να γδύσουν τις μουσουλμάνες γυναίκες στην Αλγερία και να εμπεδώσουν την υπεροχή τους έναντι των ντόπιων αντρών.

burkini1

Σε μια περίοδο που η γαλλική κοινωνία βράζει καθώς χτυπιέται από την κρίση, ενώ η νεολαία και οι εργαζόμενοι/ες κατεβαίνουν στους δρόμους για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους που θίγονται από τις βίαιες μεταρρυθμίσεις, τα γυναικεία σώματα και δικαιώματα εργαλειοποιούνται και γίνονται πρόσχημα για να υποστηριχτούν διχαστικές πολιτικές. Η απόφαση απαγόρευσης του μπουρκίνι στις Κάννες και σε άλλες πόλεις της γαλλικής Ριβιέρας ως ‘σχετιζόμενο με την τρομοκρατία’ αποτελεί ένα εφεύρημα, ένα ιδεολόγημα, που βασίζεται στην ισλαμοφοβία, το ρατσισμό και το σεξισμό. Στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, αντί να προωθεί περισσότερη ισότητα και δημοκρατία, η κυβέρνηση οχυρώνεται πίσω από μια μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης που στοχοποιεί και στιγματίζει μερίδες του πληθυσμού ήδη καταπιεσμένες.

Σε εμάς το μπουρκίνι μπορεί να φαντάζει κάτι πραγματικά ξένο ή ξεπερασμένο, βγαλμένο από περιόδους που θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας, όταν οι γυναίκες έπρεπε αγωνιωδώς να παραμένουν αόρατες και αθόρυβες ώστε να αποδεικνύουν ότι είναι σεμνές και ταπεινές. Προσωπικά μου είναι αδιανόητο να υποστηρίξω ότι μια γυναίκα έχει κάτι εγγενώς κακό στο σώμα και τα μαλλιά της και πως δεν θα πρέπει να νιώσει ποτέ τον ήλιο και τον αέρα στο σώμα της ώστε να θεωρείται «γυναίκα». Ή ότι το να καλύπτουμε τα σώματά μας είναι απάντηση στην ηδονοβλεπτική κουλτούρα που αντικειμενοποιεί τα γυναικεία σώματα και επιβάλλει άπιαστα και ενίοτε απάνθρωπα πρότυπα ομορφιάς. Όμως δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα ώστε να είμαστε όλοι οι άνθρωποι κοινωνοί των στοιχειωδών δικαιωμάτων. Κάθε φορά που διαβάζουμε για γυναίκες που πέταξαν τη μαντίλα σε χώρες υπό ισλαμικό καθεστώς χαιρόμαστε γιατί αναγνωρίζουμε σε αυτή την κίνηση μια ελευθερία. Όμως, είναι λάθος να θεωρούμε ότι αυτή η ελευθερία που υπερασπιζόμαστε συνίσταται στο γδύσιμο. Αυτό που γιορτάζουμε είναι το στοιχειώδες δικαίωμα ενός ανθρώπου στην αυτοδιάθεση, στην επιλογή για το πώς θα εμφανιστεί στο δημόσιο χώρο. Και ναι, αυτή δεν είναι ουδέτερη και ναι, καθορίζεται από ένα σύνθετο πλέγμα σχέσεων εξουσίας και ιεραρχιών – όπως και η κριτική που της κάνουμε άλλωστε. Η επιβολή τόσο της κάλυψης όσο και της αποκάλυψης των γυναικών καταστρατηγεί αυτό το δικαίωμα, το οποίο οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε ακόμα κι αν δεν συμφωνούμε με το τελικό αποτέλεσμα. Από εκεί και πέρα, το τι απόχρωση θα αποκτήσει αυτή η επιλογή επαφίεται στην διαπάλη ιδεών και επιχειρημάτων, στους αγώνες για περισσότερη ελευθερία, δικαιοσύνη και ισότητα, καθώς και στην αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων.

burkini3

Διαβάστε ακόμη

Πολυπολιτισμικότητα, φεμινισμός και αντι-μεταναστευτική ατζέντα

Μουσουλμάνες γυναίκες: τα πρώτα θύματα της ισλαμοφοβίας

Με το μάτι του εγγαστρίμυθου

Ρεσιτάλ πατερναλισμού με αφορμή μια παρέλαση

 

 

Share

H Γαλλία ψηφίζει υπέρ της ποινικοποίησης του πορνοπελάτη

criminalize

της Γεωργίας Μανώλη

Στις 6 Απριλίου η Γαλλία γίνεται η 5η χώρα της Ευρώπης μετά την Σουηδία, την Ισλανδία, τη Νορβηγία και τη Βόρεια Ιρλανδία που αποφασίζει την ψήφιση της ποινικοποίησης του πορνοπελάτη, εφαρμόζοντας μάλιστα το λεγόμενο σκανδιναβικό μοντέλο. Το μοντέλο αυτό όχι μόνο κατανοεί τους λόγους για τους οποίους ένα άτομο μπαίνει στην αγορά του σεξ αλλά επικεντρώνεται και στο βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν τα εκδιδόμενα άτομα, του πώς να βγουν, πώς να ξεφύγουν ακριβώς από την πορνεία.

Με το «Νόμο για την Καταπολέμηση της Πορνείας και την Προστασία των Εκδιδόμενων Ατόμων» η γαλλική Εθνοσυνέλευση αναγνωρίζει λοιπόν ότι η πορνεία είναι μια μορφή βίας εναντίον των γυναικών και η αγορά σεξ είναι μια μορφή εξαναγκασμού. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η ποινικοποίηση αυτή είναι σε απόλυτη συμφωνία με τον γαλλικό νόμο για τον βιασμό που προβλέπει ότι ο βιασμός είναι η οποιαδήποτε μορφή διείσδυσης που επιβάλλεται στο άτομο είτε με βία και με απειλή είτε αντίστοιχα με εξαναγκασμό. Σε αυτό το νομικό πλαίσιο το γαλλικό κράτος αναγνωρίζει  ότι η πορνεία βλάπτει τις εκδιδόμενες γυναίκες αφού υπονομεύει τόσο την ψυχολογική όσο και την σωματική τους ακεραιότητα, την ασφάλεια τους και την υγεία τους και τα βασικά ανθρώπινα τους δικαιώματα.

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι ο νόμος διευκρινίζει ότι όλα τα εκδιδόμενα άτομα, γυναίκες, άνδρες και παιδιά δεν θα έχουν καμία απολύτως ποινική κύρωση. Αντίθετα θα τους παρέχεται κοινωνική στήριξη και επιδόματα ώστε να έχουν μια διέξοδο από την πορνεία ενώ οι πορνοπελάτες θα τιμωρούνται με πρόστιμα (περίπου 1.500-3.700€) αλλά και με ποινική δίωξη αφού δίνεται πια η ευκαιρία στα ίδια τα εκδιδόμενα άτομα, εάν το επιθυμούν να μηνύουν τους εκμεταλλευτές τους.

Η απόφαση αυτή χαιρετίσθηκε τόσο από φεμινιστικές οργανώσεις όσο και από πολιτικούς ως ένα ιστορικό βήμα για την κατάκτηση της ισότητας των φύλων και της αλληλεγγύης αφού πλέον το στίγμα του «εγκλήματος» και της παραβατικότητας μεταφέρεται από την εκδιδόμενη γυναίκα στον πορνοπελάτη. Ωστόσο ο νόμος αυτός ψηφίστηκε μέσα στον απόηχο της διαμάχης που ξέσπασε μετά την πρόταση της Διεθνούς Αμνηστίας πέρσι το καλοκαίρι για την πλήρη αποποινικοποίηση της πορνείας και έτσι δεν έλειψαν οι φωνές διαμαρτυρίας αντίστοιχα. Την ημέρα ψήφισης του νομοσχεδίου απέξω από τη γαλλική Εθνοσυνέλευση διαδήλωνε το γαλλικό Συνδικάτο των Εργαζομένων στη Βιομηχανία του Σεξ, στα γαλλικά Strass, το οποίο υποστηρίζει ότι ο νόμος αυτός όχι μόνο δεν βοηθά τους εκδιδόμενους αλλά αντίθετα τους καθιστά ακόμη πιο ευάλωτους. Μια άλλη κριτική επιμένει ότι αυτός ο νόμος θα πιέσει την πορνεία να προσαρμοστεί σε ένα μοντέλο διαδικτυακής επιχείρησης και επομένως θα πιο δύσκολη για έλεγχο και παρακολούθηση. Η αναπόφευκτη απάντηση στην κριτική αυτή είναι τα παραδείγματα χωρών όπου η πορνεία έχει αποποινικοποιηθεί πλήρως όπως η Γερμανία, η Ολλανδία και η Νέα Ζηλανδία. Η Γερμανία και η Ολλανδία αποποινικοποίησαν μεν την πορνεία αλλά καμία χώρα δεν είδε μείωση του trafficking-αντίθετα υπήρξε αύξηση και της βίας κατά των ιερόδουλων (Observer Reporter). Αντίστοιχα «σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές υπολογίζεται ότι στην Γαλλία δουλεύουν περίπου 30.000 με 40.000 εκδιδόμενες, από τις οποίες το 80% είναι ξένες και πολύ συχνά θύματα trafficking και εκμετάλλευσης» (Le Monde).

Μένει λοιπόν να δούμε τι πραγματικό αντίκτυπο θα έχει αυτός ο νόμος ως προς την μείωση του trafficking και της εκμετάλλευσης αυτών των εκδιδόμενων στη Γαλλία. Σε κάθε περίπτωση όμως η ποινικοποίηση του πορνοπελάτη και η μεταφορά επιτέλους της ποινικής ευθύνης σε αυτόν που διαπράττει τη βία και την εκμετάλλευση δεν μπορεί παρά να αποτελεί ένα ρηξικέλευθο βήμα για την καταπολέμηση της βίας κατά των εκδιδόμενων γυναικών, ανδρών και παιδιών.

 

Share

Μουσουλμάνες γυναίκες: τα πρώτα θύματα της ισλαμοφοβίας

french_niqab

των Άννα Σιγαλού και Γεωργία Μανώλη

«Μια μανδηλοφορούσα γυναίκα δέχθηκε επίθεση από άντρα στην Μασσαλία, επειδή αυτός νόμισε πως ήταν τρομοκράτισσα. Σύμφωνα με τη Νομαρχιακή Διεύθυνση Δημόσιας Ασφάλειας (DDSP), ο θύτης, βλέποντας μια γυναίκα με χιτζάμπ θεώρησε και αυτονόητα ότι είναι τρομοκράτισσα και της επιτέθηκε με αιχμηρό αντικείμενο, τραυματίζοντας την ελαφρά.» L’ express, 19/11/15

Λίγες μέρες μετά τα χτυπήματα στο Παρίσι, η παραπάνω είδηση –που δεν αποτελεί το μοναδικό κρούσμα ισλαμοφοβίας των τελευταίων ημερών στην Γαλλία- δείχνει ποιοι είναι οι καρποί της τρόμο-υστερίας και ειδικά όσον αφορά τις μουσουλμάνες γυναίκες. Ακριβώς λόγω της ενδυμασίας (είτε αυτή είναι νικάμπ, μπούργκα ή χιτζάμπ) αποτελούν και πιο εύκολο στόχο αυτής της υστερίας.

«Μετά την επίθεση στο Charlie Hebdo, η ισλαμοφοβία εκτοξεύτηκε στα ύψη και ήταν χειρότερη για τις γυναίκες μουσουλμάνες. Δεχόντουσαν μάλιστα σωματικές επιθέσεις στο δρόμο. Οι δράστες τέτοιων επιθέσεων επικεντρώνουν στις γυναίκες γιατί τις θεωρούν πιο αδύναμες» λέει η Γαλλίδα φοιτήτρια Dounia Benallal και μέλος του μη κερδοσκοπικού συλλόγου «Μουσουλμάνοι Φοιτητές Γαλλίας». The Telegraph, 18/11/15

Επομένως οι γυναίκες μουσουλμάνες, λόγω της ενδυμασίας αποτελούν πολύ πιο αναγνωρίσιμο και εύκολο στόχο για ρατσιστικές επιθέσεις καθώς και συχνό πεδίο παρέμβασης του γαλλικού κράτους. Οι Γαλλίδες μουσουλμάνες έχουν νιώσει πως καταπιέζονται από την αυστηρή κοσμικότητα που υπερασπίζεται μετά μανίας το κράτος, αφού αυτή ακριβώς η laicité δεν συνοδεύεται από την καταπολέμηση της ανεργίας, της γκετοποίησης και του ρατσισμού, φαινόμενα που επηρεάζουν την καθημερινότητα τους ούτως ή άλλως.

Μπορεί λοιπόν ο Ολάντ και τα γαλλικά ΜΜΕ να συγχέουν –συνήθως σκόπιμα- έννοιες και ταυτότητες όπως «μουσουλμάνοι», «τρομοκράτες», «ISIS» και «γυναίκες καμικάζι» μεταξύ τους προκειμένου να καλύψουν την εμπλοκή τους στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στην Μέση Ανατολή και να δικαιολογήσουν την καταπίεση που επιβάλλουν στις μειονότητες εντός της Γαλλίας καθώς κι επειδή πάντα βολεύει –βραχυπρόθεσμα- να έχεις έναν αποδιοπομπαίο τράγο. Δεν είναι όμως καθόλου τυχαίο το ότι όλοι οι μέχρι τώρα θύτες προέρχονταν από την Ευρώπη κι όχι από την Συρία. Η Γαλλία σπέρνει χρόνια τώρα την περιθωριοποίηση στο εσωτερικό της και τώρα που βλέπει τους καρπούς της, επιλέγει να εντείνει την καταπίεση.

Και όπως φαίνεται οι γυναίκες θα είναι από τα πρώτα θύματα του αντιτρομοκρατικού νόμου που ετοιμάζει η γαλλική κυβέρνηση. Η μουσουλμανική μαντίλα, εκτός από σύμβολο καταπίεσης και από απαγορευμένο  ρούχο πλέον γίνεται και συνώνυμο του εξτρεμισμού και αποτελεί την εύκολη δικαιολογία για την περιθωριοποίηση των μουσουλμάνων γυναικών αλλά και τον περαιτέρω αποκλεισμό τους από τη δημόσια ζωή.

 

This slideshow requires JavaScript.

Διαβάστε ακόμα

Το πένθος γίνεται νόμος

Share

Το πένθος γίνεται νόμος

pourqui

Γράμμα της Judith Butler, Παρίσι, Σάββατο 14 Νοεμβρίου

Είμαι στο Παρίσι και την Παρασκευή πέρασα κοντά από το μέρος που έγιναν οι επιθέσεις στη λεωφόρο Beaumarchais. Γευμάτιζα σε απόσταση δέκα λεπτών από έναν άλλο στόχο. Όλοι οι γνωστοί μου είναι ασφαλείς, αλλά πολλοί άνθρωποι, άγνωστοι σε μένα, είναι νεκροί ή τραυματισμένοι ή πενθούν. Είναι σοκαριστικό και τρομερό. Σήμερα το απόγευμα οι δρόμοι ήταν γεμάτοι με κόσμο, αλλά το βράδυ άδειασαν. Το πρωί δεν κινούταν τίποτα.

Από τις συζητήσεις στη δημόσια τηλεόραση αμέσως μετά τα γεγονότα είναι φανερό ότι το «καθεστώς έκτακτης ανάγκης», αν και προσωρινό, δίνει τον τόνο για ένα κράτος αυξημένης ασφάλειας. Τα θέματα που συζητήθηκαν στην τηλεόραση περιλάμβαναν τη στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας (πώς να «ολοκληρωθεί» αυτή η διαδικασία), το χώρο ελευθερίας και την πάλη ενάντια στο «Ισλάμ» -μια οντότητα αδιευκρίνιστης μορφής. Ο Ολάντ προσπάθησε να φανεί αρρενωπός καθώς κήρυττε τον πόλεμο, αλλά καθώς κυριάρχησε η μιμητική σκοπιά της επιτέλεσης κανείς δεν μπορούσε να τον πάρει στα σοβαρά.

Κι όμως, παρά τη γελοιότητα, είναι τώρα και επικεφαλής του στρατού. Ο διαχωρισμός κράτους/στρατού χάνεται στη σκιά του καθεστώτος έκτακτης ανάγκης. Ο κόσμος θέλει να βλέπει την αστυνομία και μάλιστα θέλει μια στρατιωτικοποιημένη αστυνομία να τον προστατεύει. Μια επικίνδυνη, αν όχι ακατανόητη, επιθυμία. Οι θετικές πτυχές των ειδικών εξουσιών που χορηγήθηκαν στο καθεστώς έκτακτης ανάγκης περιλαμβάνουν δωρεάν μετακινήσεις με ταξί στα σπίτια τους χθες βράδυ και το άνοιγμα των νοσοκομείων σε όλους τους πληγέντες, κάτι που επίσης γίνεται ελκυστικό.  Δεν υπάρχει απαγόρευση κυκλοφορίας, αλλά οι δημόσιες υπηρεσίες δεν λειτουργούν και δεν επιτρέπονται οι διαδηλώσεις. Ακόμη και οι «rassemblements», συγκεντρώσεις μνήμης των νεκρών, ήταν τυπικά παράνομες. Πήγα σε μια εξ αυτών στην Place de la Republique, όπου η αστυνομία καλούσε τον κόσμο να διαλυθεί, κάλεσμα στο οποίο μόνο κάποιοι λίγοι ανταποκρίθηκαν. Για μένα αυτή ήταν μια σύντομη στιγμή ελπίδας.

Όσοι σχολιαστές προσπαθούν να διαχωρίσουν τις μουσουλμανικές κοινότητες από πολιτικές πεποιθήσεις κατηγορούνται πως αναλώνονται σε λεπτομέρειες. Απ’ ότι φαίνεται ο εχθρός πρέπει να είναι ενιαίος και μοναδικός προκειμένου να ηττηθεί και η διαφορά μεταξύ μουσουλμάνων, τζιχαντιστών και ISIL στη δημόσια συζήτηση γίνεται ολοένα πιο δυσδιάκριτη. Οι ειδήμονες δεν αμφέβαλαν ως προς την ταυτότητα του εχθρού, ακόμη και πριν αναλάβει την ευθύνη των επιθέσεων ο ISIS.

Μου φάνηκε ενδιαφέρον το γεγονός ότι ο Ολάντ ανακοίνωσε τριήμερο πένθος ενώ αύξανε τα μέτρα ασφαλείας – μια άλλη ανάγνωση του βιβλίου της Gillian Rose Το πένθος γίνεται νόμος. Πενθούμε ή υποτασσόμαστε σε ένα ολοένα αυξανόμενο στρατιωτικοποιημένο κράτος όπου η δημοκρατία έχει καταλυθεί; Πως το δεύτερο λειτουργεί καλύτερα όταν πλασάρεται ως το πρώτο; Οι μέρες δημόσιου πένθους είναι τρεις, αλλά το κράτος έκτακτης ανάγκης μπορεί να διαρκέσει έως δώδεκα μέρες πριν απαιτηθεί έγκριση της εθνοσυνέλευσης.

Επιπλέον, όμως, το κράτος ξεκαθαρίζει ότι τώρα πρέπει να περιορίσει τις ελευθερίες προκειμένου να υπερασπιστεί την ελευθερία – ένα παράδοξο που δεν ενοχλεί τους τηλεοπτικούς ειδήμονες. Ναι, οι επιθέσεις ξεκάθαρα στόχευαν συμβολικές σκηνές της καθημερινής ελευθερίας στη Γαλλία: την καφετέρια, τη ροκ συναυλία, το γήπεδο ποδοσφαίρου. Στο συναυλιακό χώρο υπήρξε κατά τα φαινόμενα μια υβριστική ομιλία από έναν από τους δράστες που διέπραξε τις 89 βάναυσες δολοφονίες, που επίρριπτε ευθύνες στη Γαλλία γιατί δεν παρενέβη στη Συρία (ενάντια στο καθεστώς του Άσαντ) και τη Δύση για την παρέμβασή της στο Ιράκ (ενάντια στο καθεστώς Μπάαθ). Οπότε, δεν αποτελεί θέση, αν μπορούμε να το αποκαλέσουμε έτσι, κατά της δυτικής επέμβασης καθαυτής.

Υπάρχει επίσης μια πολιτική ονομάτων: ISIS, ISIL, Daesh. Η Γαλλία δεν μιλάει για «Ισλαμικό Κράτος» δεδομένου ότι έτσι θα αναγνώριζε την κρατική οντότητα. Προτιμούν επισης να κρατήσουν τον όρο «Daesh», ως αραβική λέξη που δεν θα περάσει στο γαλλικό λεξιλόγιο. Εν τω μεταξύ αυτή η οργάνωση ανέλαβε την ευθύνη για τις δολοφονίες, ως αντίποινα για το σύνολο των αεροπορικών βομβαρδισμών που έχουν σκοτώσει μουσουλμάνους στο έδαφος του χαλιφάτου. Η επιλογή της ροκ συναυλίας ως στόχου – στην πραγματικότητα ενός τόπου εκτελέσεων – δόθηκε ως εξήγηση: φιλοξενούσε την «ειδωλολατρία» και «ένα φεστιβάλ διαστροφής». Αναρωτιέμαι πως και επέλεξαν τον όρο «διαστροφή». Ακούγεται σαν να βρίσκονται έξω από τα νερά τους.

Οι υποψήφιοι των προεδρικών εκλογών έχουν ήδη αρχίσει να παρεμβαίνουν: ο Σαρκοζί προτείνει τώρα στρατόπεδα κράτησης, εξηγώντας ότι είναι απαραίτητο να συλλαμβάνονται όσοι είναι ύποπτοι για δεσμούς με τζιχαντιστές. Και η Λε Πεν υποστηρίζει την «απέλαση», έχοντας πρόσφατα αποκαλέσει τους νέους μετανάστες «βακτήρια». Το γεγονός ότι ένας από τους δολοφόνους συριακής καταγωγής μπήκε προφανώς στη Γαλλία από την Ελλάδα μπορεί να αποτελέσει λόγο ώστε η Γαλλία να εδραιώσει τον εθνικιστικό της πόλεμο ενάντια στους μετανάστες*.

Πάω στοίχημα ότι θα είναι σημαντικό τις επόμενες ημέρες και βδομάδες να παρακολουθήσουμε τη συζήτηση για την ελευθερία και ότι θα έχει επιπτώσεις στο κράτος ασφαλείας και στις συρρικνωμένες εκδοχές της δημοκρατίας. Μια εκδοχή της ελευθερίας δέχεται επίθεση από τον εχθρό, μια άλλη περιορίζεται από το κράτος. Το κράτος υπερασπίζεται την εκδοχή της ελευθερίας που δέχτηκε επίθεση ως την ίδια τη ψυχή της Γαλλίας και όμως αναστέλλει την ελευθερία του συνέρχεσθαι («το δικαίωμα στη διαδήλωση») εν μέσω πένθους και προετοιμάζεται για μια ακόμη πιο ενδελεχή στρατιωτικοποίηση της αστυνομίας. Το πολιτικό ζήτημα φαίνεται να είναι το ποια εκδοχή της δεξιάς θα επικρατήσει στις επερχόμενες εκλογές. Και ποιά θεωρείται επιτρεπόμενη δεξιά όταν η Λε Πεν μετατρέπεται σε «κέντρο». Φρικιαστικοί, λυπηροί και τρομακτικοί καιροί, αλλά ας ελπίσουμε ότι μπορούμε ακόμα να σκεφτόμαστε και να μιλάμε και να ενεργούμε εν μέσω αυτής της κατάστασης.

Το πένθος φαίνεται να περιορίζεται πλήρως μέσα στο εθνικό πλαίσιο. Οι σχεδόν 50 νεκροί στη Βηρυτό την προηγούμενη ημέρα ελάχιστα αναφέρθηκαν, όπως και οι 111 στην Παλαιστίνη που σκοτώθηκαν μόλις κατά τις τελευταίες εβδομάδες ή οι επιθέσεις στην Άγκυρα. Οι περισσότεροι άνθρωποι που γνωρίζω λένε ότι βρίσκονται «σε αδιέξοδο», δεν είναι σε θέση να σκεφτούν νηφάλια την κατάσταση. Ένας τρόπος για να το σκεφτούμε όλο αυτό είναι να επινοήσουμε μια αντίληψη εγκάρσιας θλίψης, να αναλογιστούμε την προσωδία των αξιοθρήνητων ζωών, για ποιο λόγο η καφετέρια ως στόχος κάνει την καρδιά μου να πιάνεται με τρόπους που άλλοι στόχοι δεν μπορούν. Φαίνεται ότι ο φόβος και η οργή μπορούν κάλλιστα να μετατραπούν σε έναν σφιχτό εναγκαλισμό ενός αστυνομικού κράτους. Υποθέτω ότι αυτός είναι ο λόγος που προτιμώ εκείνους που βρίσκονται σε αδιέξοδο. Αυτό σημαίνει ότι θα υπάρξει κάποιος χρόνος για αναστοχασμό. Είναι δύσκολο να σκεφτεί κανείς καθαρά, όταν βρίσκεται σε κατάσταση σοκ. Απαιτεί χρόνο και εκείνους που είναι πρόθυμοι να τον πάρουν μαζί σου – κάτι που είναι πιθανό να συμβεί σε μια παράνομη «rassemblement».

Judith

Πηγή: verso

μετάφραση: φύλο συκής

 

Σημείωση των μεταφραστριών:

* Το κείμενο γράφτηκε με βάση τις αρχικές λανθασμένες πληροφορίες που διέρρευσαν στον τύπο. Είναι πλέον εξακριβωμένο ότι οι δράστες είχαν γαλλικά και βέλγικα διαβατήρια.

 

 

Share

Νόννα Μάγιερ: Παραπειστικός ο λόγος της Μαρίν Λεπέν

marinelepen

της Αναστασίας Γιάμαλη

Αυτό που προκύπτει και από τη συνέντευξη της περασμένης εβδομάδας με τον Ζαν Ιβ Καμί, αλλά και από αυτήν με τη Νόννα Μάγιερ, υπεύθυνη έρευνας του Κέντρου Ευρωπαϊκών Σπουδών (Sciences Po.), είναι πως η πλειοψηφία του κόσμου της εργασίας στη Γαλλία θεωρεί (δυστυχώς) το Εθνικό Μέτωπο υπό την ηγεσία της Μαρίν Λεπέν “εγγυητή του κοινωνικού κράτους”.

Η Νόννα Μάγιερ, πρόεδρος του Οργανισμού Γαλλικής Πολιτικής Επιστήμης (ΑFSP), ερευνά τους μετασχηματισμούς της κοινωνικής δράσης, ενώ ασχολείται με την συμπεριφορά του εκλογικού σώματος, την πολιτική συμμετοχή, τον ρατσισμό και τον αντισημιτισμό. Μίλησε στην “Αυγή” για την άνοδο της Ακροδεξιάς στην Ευρώπη και κυρίως για την άνοδο του Εθνικού Μετώπου στη Γαλλία.

Σε τι διαφέρει το Εθνικό Μέτωπο (ΕΜ) του σήμερα από εκείνο του Ζαν Μαρί Λεπέν;

H καρδιά του μηνύματός τους είναι ίδια, υπέρ των διακρίσεων και εναντίον της μετανάστευσης. Βασίζεται στην “εθνική επιλογή”, που μετονομάστηκε “εθνική προτεραιότητα” και σημαίνει ότι οι δουλειές, οι κοινωνικές παροχές, τα σπίτια, προορίζονται για τους πραγματικούς “Γάλλους”. Αλλά, με την κόρη να αναλαμβάνει τα ηνία το στυλ άλλαξε, είναι πιο μαλακό, λιγότερο βίαιο. Δεν έχει πλέον αντισημιτική ρητορική. Είναι περισσότερο στοχευμένο ενάντια στο Ισλάμ, το οποίο παρουσιάζεται αντίθετο με τις δυτικές δημοκρατικές αξίες, και με έξυπνο τρόπο γυρίζει τούμπα το επιχείρημα, παρουσιάζοντας το ΕΜ ως τον πρωταθλητή και υπέρμαχο των δημοκρατικών αξιών -της ισότητας και της ανεκτικότητας- σε αντιδιαστολή με τους μη ανεκτικούς Μουσουλμάνους. Ακόμη, είναι πιο ανοιχτή σε ζητήματα φύλου και οικογένειας (έκτρωσης, γάμου ομοφυλόφιλων). Αντίθετα με τον πατέρα της, που πάνω από όλα ήταν αντισυστημικός, ο στόχος της Μαρίν είναι να πάρει την εξουσία, να εκλεγεί πρόεδρος, να κυβερνήσει τη Γαλλία.

Η γαλλική Δεξιά δεν είναι αρκετά δεξιά ώστε να κερδίσει τους ψηφοφόρους του ΕΜ;

H γαλλική Δεξιά είναι πολυσχιδής, υπάρχει η Δεξιά του Ντε Γκολ, η Κεντροδεξιά και η Φιλελεύθερη. Ακροδεξιά στοιχεία που πρόσκεινται στο ΕΜ βρίσκονται και εντός της Ένωσης για ένα Λαϊκό Κίνημα (UMP), ομάδες όπως η Ισχυρή Δεξιά (Droite forte) και η Λαϊκή Δεξιά (Droite populaire) και οι υποστηρικτές τους, ενάντια σε αυτούς είναι οι Χριστιανοδημοκράτες και κεντρώα στοιχεία. Αλλά, όπως βλέπουμε από το ΕΜ, με τον λαϊκίστικο τρόπο που τάσσεται ενάντια στις ελίτ και απευθύνεται στον κόσμο, το πραγματικό πρόβλημα είναι η απονομιμοποίηση όλης της Δεξιάς. Η στρατηγική της Μαρίν Λεπέν, όπως και του πατέρα της, είναι να αντιτάξει το ΕΜ κόντρα στη σοσιαλιστική Κεντροαριστερά και στη συντηρητική Δεξιά, τους οποίους συνδέει με το ειρωνικό «UMPS». Και τα δύο κόμματα κυβέρνησαν, μάλιστα κυβέρνησαν και μαζί (περίοδοι συγκυβέρνησης), και δεν στάθηκαν ικανά να βρουν λύση στα προβλήματα της Γαλλίας.

Τι υπόσχεται το ΕΜ στις ανώτερες τάξεις και τι στον κόσμο της εργασίας; Πώς μπορεί η Αριστερά να κερδίσει αυτόν τον κόσμο;

Το ΕΜ υπόσχεται χαμηλότερη φορολογία στους αυτοαπασχολούμενους και ισχυρό κοινωνικό κράτος (αποκλειστικά για τους Γάλλους εργαζόμενους). Πρόκειται για έναν προνοιακό σωβινισμό. Και στις δύο κατηγορίες υπόσχεται επίσης προστατευτισμό, κλείσιμο των συνόρων – να είμαστε “μεταξύ μας”, να σταματήσει η μετανάστευση, αλλαγή των νόμων για την υπηκοότητα και “Νόμο και Τάξη”. Το πρόβλημα δεν είναι τόσο να κερδίσει η Αριστερά αυτό το ακροατήριο όσο να το ανακτήσει. Η πλειοψηφία των εργατών υποστήριζε τους Σοσιαλιστές και τους Κομμουνιστές. Από τη δεκαετία του ’90 μια ισχυρή μειοψηφία στράφηκε στο ΕΜ, το 1995 ήδη ήταν πρώτο κόμμα στις προεδρικές εκλογές στους χειρώνακτες. Στις ευρωεκλογές του 2014, το 43% των εργατών που πήγαν να ψηφίσουν το υπερψήφισαν, ενώ η αποχή έφτασε σε ύψος ρεκόρ, πάνω από 70%. Υπάρχει μια καθαρή διχοτόμηση στην εργατική τάξη. Οι πιο επισφαλείς δεν ψηφίζουν ή παραμένουν στην Αριστερά (σε ποσοστό 58% ψήφισαν τον Ολάντ στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2012). Το ΕΜ προσήλκυσε αυτούς που έχουν κάτι να χάσουν, τους τεχνίτες, όσους έχουν κάποια περιουσία. Αυτοί στρέφονται και κατά των πλουσίων και κατά των φτωχότερων που εξαρτώνται από την πρόνοια. Φοβουνται το ενδεχόμενο της κοινωνικής υποβάθμισης, ότι δηλαδή κάποια μέρα θα γίνουν σαν τους από κάτω.

Πολλοί αναλυτές βλέπουν αναλογίες με το παρελθόν. Κάποιοι βλέπουν αναλογίες με το 1933, ο πρώην καγκελάριος Σμιτ είπε πρόσφατα ότι η ατμόσφαιρα θυμίζει το 1914. Συμφωνείτε με αυτές τις αναλογίες;

Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Η δημοκρατία είναι ισχυρότερη απ’ ό,τι στη δεκαετία του ’30, το κράτος πρόνοιας απορροφά την ύφεση τουλάχιστον στις χώρες του ευρωπαϊκού Βορρά, είναι ένα νέο είδος καπιταλισμού. Υπάρχει όμως ένα κοινό στοιχείο, οι οικονομικές κρίσεις ( της δεκαετίας του 30 ή του τέλους του 19ου αιώνα) στρέφουν τους ανθρώπους εναντίον των ξένων, των μεταναστών, μετατρέπουν τους “άλλους” σε αποδιοπομπαίους τράγους. Από το 2009, το Ετήσιο Βαρόμετρο για τον Ρατσισμό και την Ξενοφοβία δείχνει ότι ο δείκτης μη ανοχής στις μειονότητες, ειδικά στους προερχόμενους από το Μαγκρέμπ και τους μουσουλμάνους, αυξάνεται σταθερά και αυτό διευρύνει το δυνητικό εκλογικό σώμα της Μ. Λεπέν

Πώς βλέπετε το μέλλον της Ευρώπης. Πώς βλέπουν οι γάλλοι ψηφοφόροι χώρες σαν την Ελλάδα;

Είναι πολύ νωρίς για να πει κανείς, θα εξαρτηθεί από το πώς θα προχωρήσει η Ευρώπη, πώς θα αντιδράσει στη δυσαρέσκεια που εκφράζουν οι εκλογείς, αν θα κάνει κοινωνική στροφή. Όσον αφορά την Ελλάδα, οι Γάλλοι είναι αμφίθυμοι, καταλαβαίνουν ότι οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές το έχουν παρατραβήξει, ότι ρίχνουν τα βάρη αποκλειστικά στους αδύναμους, ότι για τους πραγματικούς φταίχτες (τραπεζίτες και πλούσιους) είναι business as usual. Αλλά την ίδια στιγμή δεν θέλουν “να πληρώνουν για τον Νότο”…

Πηγή: Αυγή

 

Διαβάστε ακόμη

«Μια ύπουλη κατάσταση»: οι έμφυλοι ρόλοι των ακροδεξιών γυναικών

Το τίμημα της σιωπής – Μια ματιά στη γένεση ακροδεξιών πεποιθήσεων

Share

Ακροδεξιό περιοδικό προσβάλλει τη γαλλίδα υπ.Δικαιοσύνης

Πληθώρα αντιδράσεων έχει προκαλέσει στη Γαλλία το εξώφυλλο του ακροδεξιού περιοδικού Minute που κυκλοφορεί με τη φωτογραφία της υπουργού Δικαιοσύνης Κριστιάν Τομπιρά και τίτλο που μεταφράζεται «Σκανδαλιάρα σαν τον πίθηκο, η Τομπιρά ξαναβρήκε την μπανάνα». Η γαλλική κυβέρνηση αναζητά τρόπους να σταματήσει την κυκλοφορία του περιοδικού ενώ πολιτικοί της Αριστεράς αναζητούν τρόπους να παραπεμθούν οι υπεύθυνοι στη δικαιοσύνη, για υποκίνηση ρατσιστικού μίσους.

Η υπουργός Δικαιοσύνης της Γαλλίας γεννήθηκε στη Γουιάνα και είναι απόγονος μαύρων σκλάβων. Ένας από τους λόγους που βρέθηκε ξανά στο στόχαστρο -της συντηρητικής δεξιάς και της ακροδεξιάς- τις τελευταίες εβδομάδες είναι επειδή εισήγαγε στο κοινοβούλιο το νομοσχέδιο που επιτρέπει στους ομοφυλόφιλους.

Μία υποψήφια του Εθνικού Μετώπου για τις προσεχείς δημοτικές εκλογές, η Αν-Σοφί Λεκλέρ, τέθηκε εκτός κόμματος επειδή παραλλήλισε την Τομπιρά με πίθηκο ενώ παιδιά που συμμετείχαν μαζί με τους γονείς τους σε διαδηλώσεις εναντίον του γάμου μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου ακούστηκαν να φωνάζουν “Μαϊμού, φάε την μπανάνα σου”. Άλλοι διαδηλωτές κρατούσαν στα χέρια τους μπανανόφλουδες.

Το περιοδικό στον τίτλο του εξωφύλλου κάνει λογοπαίγνιο με δύο λαϊκές εκφράσεις αφού το “σκανδαλιάρης σαν πίθηκος” (être malin comme un singe) σημαίνει μεταφορικά “άταχτος” και το “έχω την μπανάνα” (avoir la banane) σημαίνει “είμαι χαρούμενος”.

Ο υπουργός Εσωτερικών Μανουέλ Βαλς δήλωσε στο κοινοβούλιο: “Δεν μπορούμε να το αφήσουμε αυτό να περάσει έτσι” και τόνισε ότι εξετάζει μαζί με την Κριστιάν Τομπιρά και την υπουργό Πολιτισμού Ορελί Φιλιπετί τους τρόπους που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να μην κυκλοφορήσει το περιοδικό το οποίο, όπως τόνισε” επιτίθεται όχι μόνο στη δημοκρατία αλλά σε όλη τη χώρα”.

Στο Twitter, πολλοί πολιτικοί της αριστεράς αλλά και ανώνυμοι χρήστης κατήγγειλαν το περιοδικό. Ο Αρλέμ Ντεζίρ, πρώτος γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, δήλωσε “αηδιασμένος” από το “απεχθές” πρωτοσέλιδο και έκρινε ότι το συγκεκριμένο τεύχος θα πρέπει να κατασχεθεί. Η υπουργός Αθλητισμού Βαλερί Φουρνεϊρόν έκανε λόγο για “απαράδεκτο πρωτοσέλιδο” και για “αηδιαστικές δηλώσεις”. “Σοκαρισμένος” δήλωσε και ο βουλευτής του δεξιού UMP Ερίκ Σιοτί, υπογραμμίζοντας ότι “ο ρατσισμός δεν έχει θέση στην πολιτική αντιπαράθεση”. Η οργάνωση “SOS Ρατσισμός” ανακοίνωσε ότι θα προσφύγει στη δικαιοσύνη κατά του περιοδικού με την κατηγορία της υποκίνησης ρατσιστικού μίσους.

Πηγή: enet

 

Share