Subscribe via RSS Feed

Tag: "ισλαμοφοβία"

Η αστυνομία επιστρέφει στις παραλίες για έλεγχο του γυναικείου σώματος

123

1966 στις γαλλικές παραλίες “Ντυθείτε κυρία μου, αυτό απαγορεύεται” 

2016 στις γαλλικές παραλίες “Γδυθείτε κυρία μου, αυτό απαγορεύεται”

 

της Λίνας Φιλοπούλου

Πριν μερικές δεκαετίες μια γυναίκα θα μπορούσε να τιμωρηθεί σε μια σειρά από χώρες επειδή φορούσε μπικίνι. Στην Ισπανία του Φράνκο ακόμα μέχρι και τη δεκαετία του ’70 η αστυνομία μπορούσε να σημαδεύσει μια γυναίκα με όπλο επειδή δεν είχε αρκετά σημεία του σώματός της καλυμμένα.

Και φτάνουμε στο σήμερα, όπου τίποτα δεν έχει αλλάξει σε σχέση με τον έλεγχο πάνω στο γυναικείο σώμα. Η αστυνομία επιστρέφει στις παραλίες, αυτή τη φορά στη Γαλλία, για να απαγορεύσει στις μουσουλμάνες γυναίκες να καλύπτουν το σώμα τους με μπουρκίνι. Μια ακόμα επιβολή και έλεγχος πάνω στο γυναικείο σώμα που αυτή τη φορά στοχοποιεί τις μουσουλμάνες γυναίκες. Ας θυμηθούμε ποια ακριβώς ήταν τα αποτελέσματα των αντίστοιχων ενεργειών του γαλλικού κράτους, όταν πριν μερικά χρόνια είχε απαγορεύσει τη μαντίλα στα σχολεία. Ότι οι γυναίκες δεν φορούσαν πια μαντίλα ή ότι αποθαρρύνθηκαν από το να πηγαίνουν σχολείο;

Η πρόσφατη απαγόρευση του μπουρκίνι είχε ως συνέπεια τις εικόνες ένοπλων αστυνομικών που περικυκλώνουν μια μουσουλμάνα γυναίκα με μπουρκίνι στην παραλία της κοσμοπολίτικης Νίκαιας και την αναγκάζουν να γδυθεί δημόσια, εξευτελίζοντάς την μπροστά στα παιδιά της αλλά και μπροστά στο τουλάχιστον αδιάφορο, αν όχι εχθρικό, κοινό που ενίοτε επιδοκίμαζε αυτή την ενέργεια της αστυνομίας, μιας και το μπουρκίνι θεωρείται ότι έχει θρησκευτική συνδήλωση.

Αν και πολλοί φυσικά δεν παραλείπουν να μιλάνε για τα δικαιώματα και την ισότητα των γυναικών και την έγνοια τους τάχα για την απελευθέρωσή τους από μια καταπιεστική, πατριαρχική κουλτούρα, στην πραγματικότητα πρόκειται για καθαρά κρατικό ρατσισμό και ισλαμοφοβία, ανταποκρινόμενο στο αίτημα πολιτών για περισσότερη ασφάλεια μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στη χώρα και την πιο πρόσφατη στη Νίκαια.

Και είναι τουλάχιστον υποκρισία να μιλάνε για ισότητα εκείνοι, οι οποίοι δεν ασχολούνται καν με το θεσμικό σεξισμό και την καταπίεση των γυναικών, οπότε όλη αυτή η συζήτηση αποτελεί περισσότερο μια δικαιολογία για να ενθαρρυνθεί η ισλαμοφοβία, ο ρατσιμός και ο φασισμός ενισχύοντας την ακροδεξιά ατζέντα. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι λίγους μήνες πριν τις προεδρικές εκλογές στη Γαλλία, υιοθετείται ήδη από μια σειρά δημάρχους η ακροδεξιά ατζέντα ενισχύοντας ακόμα περισσότερο το Εθνικό Μέτωπο της Μαρί Λεπέν.

Για τους παραπάνω λόγους είναι απολύτως κρίσιμο να αντισταθούμε ξεκάθαρα στην απαγόρευση του μπουρκίνι και τη δαιμονοποίηση που τη συνοδεύει και να σταθούμε αλληλέγγυες σε αυτές τις γυναίκες. Επειδή η πατριαρχία είναι καθολική και η μοίρα όλων των γυναικών είναι συνυφασμένη. Γνωρίζουμε επίσης πολύ καλά από την πρόσφατη ιστορία που μπορεί να οδηγήσει την Ευρώπη ο ρατσισμός. Ας μην αφήσουμε την ιστορία να επαναληφθεί.

 

Διαβάστε ακόμα

Απαγόρευση του μπουρκίνι στις Κάννες: τα γυναικεία σώματα και πάλι στο στόχαστρο

Share

Απαγόρευση του μπουρκίνι στις Κάννες: τα γυναικεία σώματα και πάλι στο στόχαστρο

burkini2

της Δήμητρας Σπανού

Τα γυναικεία σώματα αποτελούν από ό,τι φαίνεται για άλλη μια φορά βολικό πιόνι στα σχέδια φανατισμένων πολιτικών.

Πριν λίγες μέρες ο δήμαρχος των Καννών Ντέιβιντ Λισνάρντ εξέδωσε μια οδηγία για την επιτρεπόμενη περιβολή στις πλαζ της πόλης. Στόχος του δεν ήταν άλλος παρά το μπουρκίνι, ένα πραγματικά ολόσωμο μαγιό που επιλέγει να φορέσει ένα (μικρό) τμήμα πιστών μουσουλμάνων γυναικών. Σύμφωνα με τον ίδιο, το μπουρκίνι «επιδεικνύει τη θρησκευτική πίστη» και «μπορεί να διαταράξει τη δημόσια τάξη» και ο ίδιος το μόνο που κάνει, σύμφωνα πάντα με τα λεγόμενά του, είναι «απλώς να απαγορεύσει μια περιβολή που αποτελεί σύμβολο του ισλαμικού εξτρεμισμού». Σύμφωνα με έτερο αξιωματούχο «δεν συζητάμε για απαγόρευση θρησκευτικών συμβόλων στην παραλία, αλλά περιβολή που αναφέρεται επιδεικτικά σε τρομοκρατικά κινήματα που βρίσκονται σε πόλεμο μαζί μας». Όποια βρεθεί ένοχη θα κληθεί να πληρώσει €38 πρόστιμο. Το παράδειγμα φαίνεται να ακολούθησαν κάποιοι ακόμα δήμαρχοι γειτονικών πόλεων. Μάλιστα, ένας από αυτούς, ο δήμαρχος του θέρετρου Βιλνέβ-Λουμπέτ δήλωσε ότι θεωρεί το να κολυμπάει μια γυναίκα καλυμμένη απαράδεκτο «για λόγους υγιεινής». Μερικές μέρες νωρίτερα, θεματικό πάρκο στη Μασσαλία ακύρωσε προγραμματισμένη ολοήμερη εκδήλωση μόνο για μουσουλμάνες με μπουρκίνι μετά από κριτικές που δέχτηκε από συντηρητικούς κύκλους λόγω λέει «ακραίων ιδεολογικών αντιλήψεων».

Το μπουρκίνι αποτελεί μια νέα μόδα που ξεκίνησε όταν η βιομηχανία αποφάσισε να ανοιχτεί στο καταναλωτικό κοινό των πιστών μουσουλμάνων γυναικών. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα ύφασμα μαγιό που καλύπτει ολόκληρο το σώμα εκτός από το πρόσωπο, παρόμοια με τις στολές κατάδυσης και άλλα παρόμοια ενδύματα για θαλάσσια σπορ. Περιέργως, ενώ τα τελευταία ποτέ δεν έχουν απασχολήσει κανέναν, το μπουρκίνι φαίνεται να θεωρείται τεράστια απειλή για τα ήθη και τις αξίες της γαλλικής κοινωνίας.

Μέχρι στιγμής η απαγόρευση του μπουρκίνι συνεχίζει να εξαπλώνεται σε περισσότερες πόλεις, ενώ σταδιακά αποσπά τη στήριξη πολιτικών όλων των αποχρώσεων. Ο ίδιος ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός Βαλς αποκάλεσε το μπουρκίνι μέρος της «υποδούλωσης των γυναικών», θυμίζοντας περισσότερο τον δεξιό Σαρκοζί. Η υπουργός οικογενειακών υποθέσεων Ροσινιόλ, φεμινίστρια και επίσης σοσιαλίστρια αποκάλεσε το μπουρκίνι «βαθιά αναχρονιστικό» και πως αντιμάχεται όσα πρεσβεύει. Σύμφωνα με τη Λεπέν, είναι «η ίδια η ψυχή της Γαλλίας που διακυβεύεται», καθώς «η Γαλλία δεν φυλακίζει το σώμα μιας γυναίκας ούτε και κρύβει το μισό πληθυσμό με το πρόσχημα ότι το άλλο μισό θα μπει σε πειρασμό». Στο μεταξύ, ακόμα και το τι συνιστά μπουρκίνι φαίνεται ότι δεν είναι τελικά και τόσο ξεκαθαρό. Αρκετές γυναίκες κάνουν μπάνιο φορώντας κοινά ρούχα με μακριά μανίκια και καλύπτουν το κεφάλι τους με μαντίλα. Υπάρχουν λοιπόν καταγγελίες σε μουσουλμανικές οργανώσεις ότι με αυτή την ένδυση κατηγορήθηκαν ότι παραβίαζαν την απαγόρευση και έπρεπε να εγκαταλείψουν την παραλία. Κοινώς, αν είσαι γυναίκα, μοιάζεις μουσουλμάνα και καλύπτεσαι, τότε δεν έχεις δικαίωμα να βρίσκεσαι στη (δημόσια) παραλία, ούτε και να απολαμβάνεις το μπάνιο σου στη θάλασσα. Αυτές οι πολιτικές πρακτικές φέρνουν αναπόφευκτα στο νου εποχές που κανονικά θεωρούνται ξεπερασμένες, όταν οι Γάλλοι αποικιοκράτες προσπαθούσαν με μανία να γδύσουν τις μουσουλμάνες γυναίκες στην Αλγερία και να εμπεδώσουν την υπεροχή τους έναντι των ντόπιων αντρών.

burkini1

Σε μια περίοδο που η γαλλική κοινωνία βράζει καθώς χτυπιέται από την κρίση, ενώ η νεολαία και οι εργαζόμενοι/ες κατεβαίνουν στους δρόμους για να υπερασπιστούν τα δικαιώματά τους που θίγονται από τις βίαιες μεταρρυθμίσεις, τα γυναικεία σώματα και δικαιώματα εργαλειοποιούνται και γίνονται πρόσχημα για να υποστηριχτούν διχαστικές πολιτικές. Η απόφαση απαγόρευσης του μπουρκίνι στις Κάννες και σε άλλες πόλεις της γαλλικής Ριβιέρας ως ‘σχετιζόμενο με την τρομοκρατία’ αποτελεί ένα εφεύρημα, ένα ιδεολόγημα, που βασίζεται στην ισλαμοφοβία, το ρατσισμό και το σεξισμό. Στο όνομα της καταπολέμησης της τρομοκρατίας, αντί να προωθεί περισσότερη ισότητα και δημοκρατία, η κυβέρνηση οχυρώνεται πίσω από μια μόνιμη κατάσταση έκτακτης ανάγκης που στοχοποιεί και στιγματίζει μερίδες του πληθυσμού ήδη καταπιεσμένες.

Σε εμάς το μπουρκίνι μπορεί να φαντάζει κάτι πραγματικά ξένο ή ξεπερασμένο, βγαλμένο από περιόδους που θέλουμε να αφήσουμε πίσω μας, όταν οι γυναίκες έπρεπε αγωνιωδώς να παραμένουν αόρατες και αθόρυβες ώστε να αποδεικνύουν ότι είναι σεμνές και ταπεινές. Προσωπικά μου είναι αδιανόητο να υποστηρίξω ότι μια γυναίκα έχει κάτι εγγενώς κακό στο σώμα και τα μαλλιά της και πως δεν θα πρέπει να νιώσει ποτέ τον ήλιο και τον αέρα στο σώμα της ώστε να θεωρείται «γυναίκα». Ή ότι το να καλύπτουμε τα σώματά μας είναι απάντηση στην ηδονοβλεπτική κουλτούρα που αντικειμενοποιεί τα γυναικεία σώματα και επιβάλλει άπιαστα και ενίοτε απάνθρωπα πρότυπα ομορφιάς. Όμως δεν χρειάζεται να συμφωνούμε σε όλα ώστε να είμαστε όλοι οι άνθρωποι κοινωνοί των στοιχειωδών δικαιωμάτων. Κάθε φορά που διαβάζουμε για γυναίκες που πέταξαν τη μαντίλα σε χώρες υπό ισλαμικό καθεστώς χαιρόμαστε γιατί αναγνωρίζουμε σε αυτή την κίνηση μια ελευθερία. Όμως, είναι λάθος να θεωρούμε ότι αυτή η ελευθερία που υπερασπιζόμαστε συνίσταται στο γδύσιμο. Αυτό που γιορτάζουμε είναι το στοιχειώδες δικαίωμα ενός ανθρώπου στην αυτοδιάθεση, στην επιλογή για το πώς θα εμφανιστεί στο δημόσιο χώρο. Και ναι, αυτή δεν είναι ουδέτερη και ναι, καθορίζεται από ένα σύνθετο πλέγμα σχέσεων εξουσίας και ιεραρχιών – όπως και η κριτική που της κάνουμε άλλωστε. Η επιβολή τόσο της κάλυψης όσο και της αποκάλυψης των γυναικών καταστρατηγεί αυτό το δικαίωμα, το οποίο οφείλουμε να υπερασπιζόμαστε ακόμα κι αν δεν συμφωνούμε με το τελικό αποτέλεσμα. Από εκεί και πέρα, το τι απόχρωση θα αποκτήσει αυτή η επιλογή επαφίεται στην διαπάλη ιδεών και επιχειρημάτων, στους αγώνες για περισσότερη ελευθερία, δικαιοσύνη και ισότητα, καθώς και στην αλληλεγγύη μεταξύ των καταπιεσμένων.

burkini3

Διαβάστε ακόμη

Πολυπολιτισμικότητα, φεμινισμός και αντι-μεταναστευτική ατζέντα

Μουσουλμάνες γυναίκες: τα πρώτα θύματα της ισλαμοφοβίας

Με το μάτι του εγγαστρίμυθου

Ρεσιτάλ πατερναλισμού με αφορμή μια παρέλαση

 

 

Share

Ρεσιτάλ πατερναλισμού με αφορμή μια παρέλαση

parelasi-mantila

της Δήμητρας Σπανού

Πραγματικά με ενοχλεί που όλοι έχουν άποψη για τις γυναίκες στις παρελάσεις. Τη μια είναι τα μίνι, την άλλη είναι η ξανθιά δασκάλα, τώρα είναι η μαντίλα. Το ότι οι παρελάσεις είναι δημόσιο θέαμα δίνει το άλλοθι σε πάσης φύσης σχολιαστές να ξεσαλώνουν. Όλοι έχουν την αποψάρα τους για το μήκος της φούστας, πόσο ξέκωλα είναι σήμερα τα κορίτσια κτλ., λες και δεν είναι άνθρωποι αλλά παγκάκια σε μια πλατεία και συζητάμε αν έχουν ωραίο ντιζάιν ή όχι. Βέβαια, όλα ξεκινάνε από τα σώματα, για να προχωρήσουν και σε ανάλογους χαρακτηρισμούς για την προσωπικότητα των γυναικών και υποθέσεις για τις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Βγαίνουν λοιπόν οι μεζούρες για να μας πουν ότι κάποια θα είναι πιο «πουτανάκι», άλλη θα είναι πιο «ξενέρωτη», η δασκάλα που «τι διάολο μαθαίνει στα παιδιά μας» κοκ. Σε κάθε παρέλαση καταλήγουμε να στιγματίζουμε ανθρώπους επιδοκιμάζοντας συγκεκριμένες συμπεριφορές έναντι άλλων, ανάλογα με το πόσο ταιριάζουν σε αυτά που θεωρούμε «αποδεκτά». Μια διαδικασία που εντέλει επιβεβαιώνει το αντρικό βλέμμα και την πατριαρχική κυριαρχία.

Σαν να μην έφτανε αυτό όμως, σε κάθε παρέλαση βρίσκει έδαφος να εκφραστεί και ο κάθε εθνοπατριώτης, που στα κοριτσάκια ψάχνει να δει απροστάτευτα γυναικόπαιδα και τις μελλοντικές μητέρες του έθνους. Τώρα δε και λόγω της συγκυρίας, η παρέλαση μιας μαθήτριας με μαντίλα θεωρήθηκε για αυτούς ευκαιρία να εκφράσουν την ισλαμοφοβία τους και να προβληθούν σαν προστάτες του «έθνους μας» από τον κίνδυνο εξισλαμισμού. Σου λένε, σήμερα είναι μια μαντίλα, αύριο όμως, με τόσους πρόσφυγες, θα εξισλαμιστούμε, πάνε και οι γυναίκες μας κτλ κτλ.. Ε, όχι! Δεν θα παίζουνε τα παιχνίδια τους πάνω στα γυναικεία σώματα. Οι ιδέες τους δεν έχουν καμία σχέση με την προστασία των γυναικών και τα δικαιώματά μας, ούτε καν με την ίδια τη μαντίλα, αλλά με την παγίωση της επιθετικής αρρενωπότητας, των προνομίων και εξουσιών τους.

Βέβαια, πρέπει να πούμε ότι και διάφοροι αριστεροί εδώ και εκεί πολλές φορές εκφράζουν αρκετά προβληματικές απόψεις επίσης. Βασισμένοι σε μια μονοσήμαντη ερμηνεία της μαντίλας ως συμβόλου καταπίεσης λόγω της επιβολής της από συγκεκριμένα καθεστώτα σε συγκεκριμένα χωρικά πλαίσια, αδυνατούν να διακρίνουν διαφορετικές προσεγγίσεις πέρα από την κάθετη άρνηση. Όμως, αυτή η αντιμετώπιση αποφεύγει να δει το πρόβλημα στην ουσία, που δεν είναι το ρούχο, αλλά οι σχέσεις εξουσίας, που έχουν γεωγραφία και ιστορία, καθώς και φύλο. Κατά τη γνώμη μου, αυτό αποτυπώνει μια προβληματική πολιτικοποίηση που ισοπεδώνει την υπαρκτή διαφορετικότητα στο όνομα μιας αόριστης καθολικότητας, ενώ κρύβει εξίσου πατερναλιστικές αντιλήψεις και δυτική υπεροψία. Επιπλέον, επιβεβαιώνει αυτό που ειδικά οι αριστερές φεμινίστριες λέγαμε πάντα, ότι κανένας πολιτικός χώρος δεν είναι απαλλαγμένος από την πατριαρχία, για αυτό και χρειάζεται διαρκής πάλη και στο εσωτερικό μας.

Προσωπικά, δυσκολεύομαι να δω τη μαντίλα απαλλαγμένη από τις πατριαρχικές της συνδηλώσεις και να καταλάβω όσες γυναίκες ισχυρίζονται ότι τη φοράνε από επιλογή. Πρόκειται σίγουρα για μια συζήτηση χωρίς τέλος, κυρίως όμως αναρωτιέμαι και τι νόημα έχει. Αυτό που βλέπουμε είναι ότι ένα γυναικείο ρούχο μετατρέπεται σε σύμβολο και ως τέτοιο νοηματοδοτείται διαρκώς από διάφορες πλευρές, μέχρι που καταλήγουμε να συζητάμε για το ίδιο το σύμβολο τοποθετημένο στη σφαίρα των ιδεών και μόνο, αυτονομημένα από κάθε κοινωνική πραγματικότητα. Και μετά εμπλέκουμε και τις γυναίκες σε αυτό. Συνήθως οι συζητήσεις για τη μαντίλα, όπως αυτή που παρακολουθούμε με αφορμή την παρέλαση, διεξάγονται ουσιαστικά γιατί κάποιοι θεωρούν ότι τους επιτρέπεται να μας υποδείξουν τι μας καταπιέζει και τι όχι, πότε και πού, ή ακόμα και ότι κάτι δεν μας καταπιέζει και το έχουμε δει στραβά. Κάπως έτσι καταλήγουμε στην επικίνδυνη άνεση που αισθάνονται διάφοροι να κουνάνε το χέρι και να κάνουν υποδείξεις, είτε γιατί μια γυναίκα φοράει είτε δεν φοράει μαντήλα, και να χρησιμοποιούν τις γυναίκες ως δικαιολογία ή επιχείρημα για τις ατζέντες τους. Τα γυναικεία σώματα στο δημόσιο χώρο αντικειμενοποιούνται και εργαλειοποιούνται για να αποτελέσουν πεδία άσκησης πολιτικών. Όταν ακόμα και στην Ελλάδα, πολλά ανήλικα κορίτσια κινδυνεύουν να παντρευτούν παρά τη θέλησή τους, ενώ υπάρχουν παντρεμένες γυναίκες που δεν έχουν τα ίδια δικαιώματα (ή πρόσβαση) στο διαζύγιο με την πλειοψηφία των Ελληνίδων, καταλαβαίνουμε πόσο υποκριτικό είναι να ασχολούμαστε, δήθεν επειδή μας καίει η ισότητα των φύλων, με το αν φοράνε ή όχι μαντίλα και δει στις παρελάσεις; Ας φτάσουμε στο να έχουμε όλες οι γυναίκες ίσες ευκαιρίες στη ζωή μας και να αμειβόμαστε το ίδιο με τους άντρες, να μπορούμε να εκφράσουμε τη διαφορετικότητά μας, να μην είμαστε σεξουαλικοποιημένα αντικείμενα ή μηχανές αναπαραγωγής και μετά συζητάμε, ακούγοντας κυρίως τι λένε οι ίδιες οι μουσουλμάνες γυναίκες, υπέρ ή κατά, και για τη μαντίλα.

 

Διαβάστε ακόμα

Αποδομεί η εμφάνιση της ξανθιάς δασκάλας το θεσμό των παρελάσεων;

Μουσουλμάνες γυναίκες: τα πρώτα θύματα της ισλαμοφοβίας

Με το μάτι του εγγαστρίμυθου

 

Share

Μουσουλμάνες γυναίκες: τα πρώτα θύματα της ισλαμοφοβίας

french_niqab

των Άννα Σιγαλού και Γεωργία Μανώλη

«Μια μανδηλοφορούσα γυναίκα δέχθηκε επίθεση από άντρα στην Μασσαλία, επειδή αυτός νόμισε πως ήταν τρομοκράτισσα. Σύμφωνα με τη Νομαρχιακή Διεύθυνση Δημόσιας Ασφάλειας (DDSP), ο θύτης, βλέποντας μια γυναίκα με χιτζάμπ θεώρησε και αυτονόητα ότι είναι τρομοκράτισσα και της επιτέθηκε με αιχμηρό αντικείμενο, τραυματίζοντας την ελαφρά.» L’ express, 19/11/15

Λίγες μέρες μετά τα χτυπήματα στο Παρίσι, η παραπάνω είδηση –που δεν αποτελεί το μοναδικό κρούσμα ισλαμοφοβίας των τελευταίων ημερών στην Γαλλία- δείχνει ποιοι είναι οι καρποί της τρόμο-υστερίας και ειδικά όσον αφορά τις μουσουλμάνες γυναίκες. Ακριβώς λόγω της ενδυμασίας (είτε αυτή είναι νικάμπ, μπούργκα ή χιτζάμπ) αποτελούν και πιο εύκολο στόχο αυτής της υστερίας.

«Μετά την επίθεση στο Charlie Hebdo, η ισλαμοφοβία εκτοξεύτηκε στα ύψη και ήταν χειρότερη για τις γυναίκες μουσουλμάνες. Δεχόντουσαν μάλιστα σωματικές επιθέσεις στο δρόμο. Οι δράστες τέτοιων επιθέσεων επικεντρώνουν στις γυναίκες γιατί τις θεωρούν πιο αδύναμες» λέει η Γαλλίδα φοιτήτρια Dounia Benallal και μέλος του μη κερδοσκοπικού συλλόγου «Μουσουλμάνοι Φοιτητές Γαλλίας». The Telegraph, 18/11/15

Επομένως οι γυναίκες μουσουλμάνες, λόγω της ενδυμασίας αποτελούν πολύ πιο αναγνωρίσιμο και εύκολο στόχο για ρατσιστικές επιθέσεις καθώς και συχνό πεδίο παρέμβασης του γαλλικού κράτους. Οι Γαλλίδες μουσουλμάνες έχουν νιώσει πως καταπιέζονται από την αυστηρή κοσμικότητα που υπερασπίζεται μετά μανίας το κράτος, αφού αυτή ακριβώς η laicité δεν συνοδεύεται από την καταπολέμηση της ανεργίας, της γκετοποίησης και του ρατσισμού, φαινόμενα που επηρεάζουν την καθημερινότητα τους ούτως ή άλλως.

Μπορεί λοιπόν ο Ολάντ και τα γαλλικά ΜΜΕ να συγχέουν –συνήθως σκόπιμα- έννοιες και ταυτότητες όπως «μουσουλμάνοι», «τρομοκράτες», «ISIS» και «γυναίκες καμικάζι» μεταξύ τους προκειμένου να καλύψουν την εμπλοκή τους στους ιμπεριαλιστικούς πολέμους στην Μέση Ανατολή και να δικαιολογήσουν την καταπίεση που επιβάλλουν στις μειονότητες εντός της Γαλλίας καθώς κι επειδή πάντα βολεύει –βραχυπρόθεσμα- να έχεις έναν αποδιοπομπαίο τράγο. Δεν είναι όμως καθόλου τυχαίο το ότι όλοι οι μέχρι τώρα θύτες προέρχονταν από την Ευρώπη κι όχι από την Συρία. Η Γαλλία σπέρνει χρόνια τώρα την περιθωριοποίηση στο εσωτερικό της και τώρα που βλέπει τους καρπούς της, επιλέγει να εντείνει την καταπίεση.

Και όπως φαίνεται οι γυναίκες θα είναι από τα πρώτα θύματα του αντιτρομοκρατικού νόμου που ετοιμάζει η γαλλική κυβέρνηση. Η μουσουλμανική μαντίλα, εκτός από σύμβολο καταπίεσης και από απαγορευμένο  ρούχο πλέον γίνεται και συνώνυμο του εξτρεμισμού και αποτελεί την εύκολη δικαιολογία για την περιθωριοποίηση των μουσουλμάνων γυναικών αλλά και τον περαιτέρω αποκλεισμό τους από τη δημόσια ζωή.

 

This slideshow requires JavaScript.

Διαβάστε ακόμα

Το πένθος γίνεται νόμος

Share

Ισλαμοφοβία: Η δύσκολη ζωή και ο ρατσισμός που βιώνουν οι μουσουλμάνοι στη Δύση

go-home

Ο φόβος της τρομοκρατίας και η ξενοφοβία που διακατέχει τον σύγχρονο κόσμο, ιδίως μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, έχει ως αποτέλεσμα ένα παράλογο και απαράδεκτο κύμα ρατσισμού και κοινωνικής κατακραυγής απέναντι στους Μουσουλμάνους των ΗΠΑ, αλλά και της Ευρώπης.

Βιώνοντας καθημερινά την απαξίωση, οι μουσουλμάνες που ζουν στη Βρετανία, τηρώντας ταυτόχρονα τις παραδόσεις του λαού τους, μιλούν για πρώτη φορά στην Telegraph και τη δημοσιογράφο Αβα Βιντάλ, για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητα τους και την καχυποψία με την οποία τους αντιμετωπίζουν οι ντόπιοι.

«Είναι κάτι που βιώνω από το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους. Από το να με αποκαλούν Οσάμα Μπιν Λάντεν ή τρομοκράτισσα, έχω ακούσει πραγματικά τα πάντα» αναφέρει η Ζαμπ Μουσταφά, Βρετανή μουσουλμάνα δημοσιογράφος που ειδικεύεται στα δικαιώματα και τον πολιτισμό των γυναικών, μιλώντας στην Telegraph.

Μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στη Νέα Υόρκη φαίνεται ότι η ζωή δεν ήταν ποτέ ξανά ίδια για τους μουσουλμάνους που ζουν στο δυτικό κόσμο. Ξαφνικά ένας προβολέας φώτισε το Ισλάμ, όχι όμως για καλό.

«Είτε είστε μαζί μας, ή είστε με τους τρομοκράτες», ανακοίνωσε ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους σε συνέντευξη Τύπου μετά από τις επιθέσεις. Και πολλοί άνθρωποι αποφάσισαν σιωπηλά ότι όλοι οι μουσουλμάνοι ήταν εναντίον τους. Όλα υπόκεινται σε έλεγχο: το ντύσιμο, οι πεποιθήσεις, ο τρόπος ζωής τους. Άνθρωποι που ποτέ πριν δεν είχαν καν διαβάσει το Κοράνι, συμπεριφέρονταν σαν να είχαν περισσότερες γνώσεις κι από Ισλαμικούς μελετητές.

«Κοιτάξτε πώς φέρονται στις γυναίκες τους, τις κουκουλώνουν με μπούργκες, δεν τις αφήνουν να βγουν μόνες και ελέγχουν ότι κάνουν, ενώ στη Σαουδική Αραβία δεν τις αφήνουν καν να οδηγούν» είναι φράσεις που οι μουσουλμάνοι τις Ευρώπης ακούνε συχνά. Αλλά αυτό είναι μια λανθασμένη αντίληψη.

Όπως αναφέρει η Βιντάλ: «Δεν αρνούμαι ότι υπάρχουν χώρες όπου η κυρίαρχη θρησκεία είναι το Ισλάμ και οι γυναίκες αντιμετωπίζονται άσχημα. Αλλά εκεί η πατριαρχία είναι το πρόβλημα, όχι το Ισλάμ. Στο Ισλάμ, τα δικαιώματα των γυναικών είχαν αναγνωριστεί πολύ νωρίτερα από ό, τι ήταν στη Δύση. Ένας επιθεωρητής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα δήλωσε πρόσφατα ο σεξισμός στο Ηνωμένο Βασίλειο να είναι πιο «διάχυτος» από οποιαδήποτε άλλη χώρα έχει επισκεφθεί ποτέ, περισσότερο κι από πολλές μουσουλμανικές χώρες».

«Αυτό που βρίσκω εντελώς αποτρόπαιο» συνεχίζει η Βιντάλ «είναι το γεγονός ότι οι δυτικοί από την μία ανησυχούν για τις μουσουλμάνες γυναίκες κι από την άλλη τους φέρονται απαξιωτικά».

Μια έκθεση από το Πανεπιστήμιο του Μπίρμινγκχαμ αναφέρει ότι οι επιθέσεις σε μουσουλμάνες γυναίκες αντιπροσωπεύουν το 58% του συνόλου των περιστατικών. Από αυτά τα περιστατικά, το 80% ήταν οπτικά αναγνωρίσιμα, δηλαδή φορούσαν μαντίλα, νικάμπ ή άλλα ρούχα που σχετίζονται με το Ισλάμ.

Από μικροαστικό κοινωνικό ρατσισμό μέχρι σωματικές επιθέσεις, οι μουσουλμάνες γυναίκες του δυτικού κόσμου που πέφτουν θύματα κακοποίησης φοβούνται πολύ να πάνε στην αστυνομία.

«Η συχνά ρατσιστική ρητορική κάνει σίγουρα τα πράγματα χειρότερα» αναφέρει η Ζαμπ. «Είμαι σίγουρη ότι ο δυτικός κόσμος αισθάνεται μίσος προς τους μουσουλμάνους. Τα θύματα πηγαίνουν στην αστυνομία, αλλά αποτυγχάνει να το διερευνήσει, πόσο μάλλον να προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια».

Μάλιστα, πολλές μουσουλμάνες αναγκάζονται να βγάζουν την μαντήλα τους στο δρόμο, φοβούμενες ρατσιστικές επιθέσεις. Ενώ δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις υβριστικής συμπεριφοράς απέναντι σε μουσουλμάνες, στο μετρό ή στον δρόμο, επειδή απλώς φοράνε μαντήλα.

Δυστυχώς στον Δυτικό κόσμο, ο ρατσισμός προς τους μουσουλμάνους υπάρχει πλέον ως μια κοινωνική νόρμα που παρέχει ένα σαφές πλαίσιο για τη λεκτική ή σωματική επίθεση που είναι ορατή σε σχεδόν καθημερινή βάση.

«Δυστυχώς με το να χρησιμοποιείται τόσο πολύ ισλαμοφοβική ρητορική σε ορισμένες περιπτώσεις, από τους πολιτικούς που κοιτάζουν να κερδίσουν ψήφους τρέφοντας τους φόβους των ανθρώπων το πρόβλημα αυτό μπορεί να γίνει ακόμη χειρότερο» καταλήγει η Ζαμπ.

Πηγή: iefimerida

 

Share