Subscribe via RSS Feed

Tag: "Ισπανία"

Από τη Μαδρίτη με αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Feminist-protest-Spain-800x450

Η φεμινιστική απεργία και η πορείες που πραγματοποιήθηκαν στη Μαδρίτη αλλά και σε άλλες ισπανικές πόλεις αυτή την 8 του Μάρτη έχουν γράψει ήδη ιστορία: τα δύο μεγαλύτερα συνδικάτα (CCOO και UGT) υπολογίζουν ότι περίπου 6 εκατομμύρια εργαζόμενες και εργαζόμενοι συμμετείχαν στην απεργία (ουσιαστικά κυλιόμενες δίωρες στάσεις εργασίας). Είναι η πρώτη φορά στην Ισπανία (και ίσως σε όλη την Ευρώπη, με εξαίρεση τη γνωστή γυναικεία απεργία στην Ισλανδία το 1975) που γίνεται απεργία με φεμινιστικά αιτήματα, η οποία δεν αφορούσε μόνο την αποχή από την πληρωμένη εργασία αλλά και την απλήρωτη (φροντίδα σπιτιού, ηλικιωμένων, παιδιών και αρρώστων) όπως και την κατανάλωση. Πέρα από τη Μαδρίτη, πορείες πραγματοποιήθηκαν σε 48 άλλες ισπανικές πόλεις, μεταξύ των οποίων η Βαρκελώνη, το Αλικάντε, το Μπιμπλάο, η Γρανάδα, το Σαντιάγκο ντε Κοσμποστέλα, η Χιχόν, η Λεόν και η Βαλένθια. Σύμφωνα με τους διοργανωτές, η πορεία στη Μαδρίτη συγκέντρωσε 500.000 άτομα (για την αστυνομία 170.000), ενώ στη Βαρκελώνη 600.000 (200.000 για την αστυνομία). Αντίστοιχα εντυπωσιακά είναι και τα νούμερα σε άλλες πόλεις (Σεβίλλη 100.000, Μπιλμπαο 50.000 κλπ). Είναι προφανές ότι το φεμινιστικό κίνημα έχει δυναμική στην Ισπανία και, κάτι άλλο πολύ σημαντικό, μαζικότητα. Η φίλη μας η Κατερίνα που ζει μόνιμα στη Μαδρίτη πήγε στην πορεία και μας γράφει τι είδε, τι άκουσε και τι ένιωσε:

8 Μαρτίου 2018: Φεμινιστική απεργία και πορεία στη Μαδρίτη.

Η φεμινιστική απεργία στην Ισπανία είχε προκηρυχθεί σαν απεργία όλων των γυναικών από τη δουλειά, τις φροντίδες και την κατανάλωση.

Η πορεία ξεκινούσε στις 19:00 από την Atocha αλλά ήδη από τις 18:00 οι δρόμοι στις γειτονιές και τα ΜΜΜ ήταν γεμάτα με γυναίκες με μοβ που κατευθύνονταν προς  στην πορεία. Είχε κάτι το συναρπαστικό αυτή η σιωπηρή συνενοχή και η διασταύρωση βλεμμάτων των γυναικών με τα μοβ.

Στο κέντρο για την σεξουαλική υγεία των νέων, ο Χουάν και η Τάνια οργάνωναν ένα εργαστήρι διήγησης για ηλικιωμένους. Μόνο που σήμερα το εργαστήρι είχε ως σκοπό τη δημιουργία πλακάτ. Γύρω στις δέκα γυναίκες άνω των 65 ετών και δύο άντρες ετοίμαζαν πλακάτ που θα κατέβαζαν στην πορεία. «Είμαστε τα δέντρα της ζωής», «είμαστε οι εγγονές των μαγισσών που δεν κάψατε» μεταξύ άλλων…

image001

Οι γυναίκες με τα πλακάτ έξω από το κέντρο νέων στην περιοχλη του Callao.

19:30 κι ενώ η πορεία στην Atocha ήταν σε εκκίνηση Gran Vía και Cibeles ήταν ήδη γεμάτες από κόσμο που περίμενε την αρχή της πορείας να φτάσει για να την ακολουθήσει. Γυναίκες όλων των ηλικιών και εθνικοτήτων, μόνες τους, σε παρέες αλλά και με συντρόφους και παιδιά.

image003

19:30 στη συμβολή των δρόμων Alcala και Gran Via. Στο βάθος διακρίνεται ο κόσμος που γεμίζει την Cibeles και φτάνει μέχρι την Puerta de Alcala.

image006

H Atocha την ίδια περίπου ώρα που Cibeles και Alcala ήταν ήδη γεμάτες. Η απόσταση μεταξύ των δύο φωτογραφιών είναι περίπου 2 km.

Οι απαιτήσεις τους: πραγματική ισότητα, γιατί ακόμα οι γυναίκες κερδίζουν κατά μέσo όρο 13% λιγότερο από τους άντρες και γιατί οι συντάξεις που προορίζονται για  γυναίκες είναι 34% μικρότερες από αυτές που προορίζονται σε άντρες (στοιχεία του 2016 για την Ισπανία), γιατί όταν μια γυναικά πηγαίνει σε μία συνέντευξη εργασίας δεν είναι υποχρεωμένη να απαντήσει αν σκέφτεται να κάνει παιδιά ή όχι, γιατί ο χρόνος ο οποίος αφιερώνει μια γυναίκα στην φροντίδα των παιδιών, των ηλικιωμένων και του σπιτιού είναι πολύ περισσότερος από αυτόν που αφιερώνει ένας άντρας, γιατί μια γυναίκα έχει δικαίωμα να γυρίσει σπίτι της σώα και χωρίς να φοβάται ό,τι ώρα θέλει, να φοράει ό,τι θέλει και να πιεί όσο θέλει κι αν θέλει, γιατί μια γυναίκα έχει το δικαίωμα να επιλέξει με ποιόν και αν θα κάνει σεξ, γιατί όχι σημαίνει όχι, γιατί μια γυναίκα έχει τον πρώτο λόγο στον αν θα συνεχίσει μια εγκυμοσύνη ή όχι, γιατί 55 γυναίκες δολοφονήθηκαν το 2017 στην Ισπανία από άντρες (συντρόφους, πρώην συντρόφους ή μη συντρόφους) και ήδη 6 μέσα στο 2018. Γιατί μέχρι όλα αυτά να είναι πραγματικότητα και για την τελευταία γυναίκα σε αυτόν τον πλανήτη ο φεμινιστικός αγώνας δεν μπορεί να σταματήσει.

Στην πορεία στη Μαδρίτη εντυπωσίασε το πλήθος και η πυκνότητα του κόσμου, το απίστευτο νούμερο νέων γυναικών και κοριτσιών που συμμετείχε με απίστευτο παλμό και ενέργεια, το γεγονός ότι δεν υπήρξε ηλικιακή ομάδα που να ήταν χωρίς αντιπροσώπευση, το ότι γυναίκες όλων των κοινωνικών ομάδων και εθνικοτήτων, Ισπανίδες και μετανάστριες ήταν εκεί.

Τα συνθήματα εμπνευσμένα και ειρωνικά: «Χωρίς εμάς σταματάει ο κόσμος», «Γιάννη Γιαννάκη φτιάξε μόνος σου φαγάκι», «Μεθυσμένη ή νηφάλια θέλω να γυρίσω σπίτι», «Αν δεν είναι ιπτάμενη δεν είναι η σκούπα μου», «Η κοπέλα του Εξορκιστή ήταν και αυτή φεμινίστρια», «δεν βγήκα εγώ από το πλευρό σου, εσύ βγήκες από το μουνί μου», «το σώμα μου, η ζωή μου, ο τρόπος μου να πηδιέμαι δεν το καθορίζει η πατριαχία», «ο αγώνας θα είναι φεμινιστικός ή δεν θα είναι», «εγώ διαλέγω πως ντύνομαι και με ποιόν γδύνομαι», «γυρνώντας σπίτι θέλω να είμαι ελεύθερη όχι γενναία», «το νούμερο 38 με στενεύει στο μουνί», «ο φεμινισμός είναι η ριζοσπαστική ιδέα ότι οι γυναίκες είναι άνθρωποι», «ούτε παρθένες ούτε τσούλες, ούτε σκύλες ούτε νεράιδες, ίσως λίγο μάγισσες γιατί έχουμε καεί», «μας πήραν τόσα που στο τέλος μας πήραν και το φόβο», «είμαστε το ουρλιαχτό όσων δεν έχουν φωνή», «είμαι δαιμονισμένη», «το αντίθετο του φεμινισμού είναι η άγνοια», «ο έρωτας ήταν το όπιο της γυναίκας»…

Αντί επιλόγου: Πριν κάποιους μήνες είχα παρευρεθεί σε ένα συνέδριο για τις «δημοκρατικές πόλεις», εκεί εν μέσω καταλανο-ισπανικής κρίσης υπήρξε ένας διάλογος μεταξύ των δημάρχων Μαδρίτης και Βαρκελώνης, Manuela Carmena και Ada Colau, δύο γυναίκες που στο λίγο χρόνο που άρχονται των κοινών έχουν μετατραπεί σε σύμβολα του φεμινισμού και της δημοκρατίας για πολλούς. Στην ομιλία τους ξεχώρισε, συγκίνησε και προκάλεσε αυθόρμητο χειροκρότημα από το γεμάτο αμφιθέατρο η φράση ότι ο 21ος αιώνας θα είναι ο αιώνας των γυναικών.

Μετά από την χθεσινή πορεία, είμαι σίγουρη ότι κάτι τέτοιο είναι γεγονός, ωστόσο χρειάζεται αγώνα, φροντίδα και επαγρύπνηση.

 

Διαβάστε ακόμα

Ισπανία: Ανακοίνωση φεμινιστικών συλλογικοτήτων/οργανώσεων για την απεργία στις 8 Μάρτη

 

Share

Ισπανία: Ανακοίνωση φεμινιστικών συλλογικοτήτων/οργανώσεων για την απεργία στις 8 Μάρτη

απεργια γυναικων

Τι είναι η φεμινιστική απεργία;

Ερχόμαστε από μακριά, έχουμε μια μακρά φεμινιστική ιστορία, και ένα ταξίδι όπου κάθε 8 του Μάρτη βρισκόμαστε στους δρόμους, στην πλατεία και φωνάζουμε με σκοπό την ανατροπή της τάξης αυτού του κόσμου, της (ετερό)πατριαρχίας, του ρατσισμού και του νεοφιλελευθερισμού.

Με την κραυγή «ni una menos, vivas nos queremos» (Καμία λιγότερη, μας θέλουμε ζωντανές!), που ξεκίνησαν οι Αργεντίνες φεμινίστριες, πραγματοποιήθηκε η πρώτη παγκόσμια απεργία γυναικών στην παραγωγική και αναπαραγωγική εργασία στις 8 Μαρτίου του 2017. Εκατομμύρια γυναικών από 70 χώρες, από την Αργεντινή μέχρι την Πολωνία, από την Τουρκία μέχρι της ΗΠΑ και από την Βραζιλία μέχρι την Ιταλία φτάνοντας και τα δικά μας εδάφη, καταλάβαμε τους δρόμους για να κάνουμε ορατές την εργασία μας, τα αιτήματά μας και τα σώματά μας.

Τα τελευταία χρόνια που το διαχρονικό φεμινιστικό κίνημα αυξήθηκε σε ποσότητα και ποιότητα, προωθήσαμε και αναπτύξαμε προτάσεις και ιδέες για να μπορέσουμε να σκεφτούμε άλλες ζωές σε έναν άλλο κόσμο. Είμαστε χιλιάδες, εκατομμύρια οι γυναίκες πρόθυμες να το πετύχουμε, και θα το κάνουμε για όλες μας.

Το 2018 θέλουμε να φτάσουμε πιο μακριά και να κάνουμε ορατή, με μια απεργία πιο ευρεία από αυτή του 2017, τη δύναμη μας, την οργή και τον πόνο μας και ταυτόχρονα την κοινή μας απόλαυση να νιώθουμε δυνατές. Δεν θέλουμε κανένας να μπορεί να κοιτάξει αλλού, μπροστά στις δικές μας προτάσεις, στη δική μας κεντρική θέση στον κόσμο.

Για αυτό το λόγω, ως Επιτροπή της 8ης Μαρτίου του φεμινιστικού κινήματος συγκαλούμε μια φεμινιστική απεργία. Είναι μια απεργία που ξεπερνάει το γνωστό «πάγωμα της παραγωγής», καθώς η συμμετοχή των γυναικών είναι κεντρική σε όλα τα παιδία ζωής και η απεργία πρέπει να φτάνει επίσης σε όλες αυτές τις υπόλοιπες εργασίες και μέρη: αυτά της φροντίδας, της κατανάλωσης, της φοιτητικής και κοινωνικής ζωής.

Μια απεργία γυναικών μέσα από την οποία μπορούμε να αναλογιστούμε συλλογικά τι μπορούν να κάνουν όλοι μαζί και ο καθένας ξεχωριστά από τους άντρες για να αλλάξουν μια κατάσταση για την οποία θα έπρεπε ήδη να διαδηλώνουν απέναντι της, να διαδηλώνουν μαζί μας.

Υιοθετούμε ένα διαθεματικό φεμινισμό, επειδή πιστεύουμε ότι διαπερνιόμαστε από ανισότητες και καταπιέσεις που μας τοποθετούν σε θέσεις πολύ διαφορετικές απέναντι στην πατριαρχία, τη μισθωτή εργασία, τη φροντίδα, την κατανάλωση, την άσκηση των δικαιωμάτων μας, την πολιτική διαπαιδαγώγηση και συμμετοχή, για τις διακρίσεις που τέμνουν κάθε μια από εμάς, λόγω της καταγωγής, της τάξης, της ηλικίας, του σεξουαλικού προσανατολισμού, της φυλετικής ταυτότητας και των ικανοτήτων. Η απεργία όμως είναι για όλες, υπάρχει ένα κενό για όλες και κάθε μία από εμάς, στην φεμινιστική απεργία της 8ης Μαρτίου.

Μας καλούμε όλες, όπως έκαναν οι προμητέρες μας, να έρθουμε σε ρήξη με τα προνόμια μιας κοινωνίας πατριαρχικής και καπιταλιστικής, ρατσιστικής και ετεροκανονικής. Μας καλούμε όλες σε αυτή την απεργία που συνεχίζει το παρελθόν των αδερφών μας, που βρεθήκαν τραγικά δολοφονημένες, καμένες, κατηγορημένες ως «μάγισσες», στο βωμό της διαιώνισης της αντρικής κυριαρχίας στην κοινωνία και στην οικονομία, που ένιωθε ότι απειλείται.

Η κραυγή μας είναι μια κραυγή οικουμενική, πέρα από σύνορα και έθνη. Είναι ένα κίνημα διεθνιστικό και διαπολιτισμικό που στέκεται απέναντι στην πατριαρχική, ρατσιστική και καπιταλιστική τάξη και την καταστροφή του περιβάλλοντος, που προτάσσει μία άλλη ζωή σε έναν άλλο κόσμο, ριζικά διαφορετικό. Είμαστε κομμάτι των αγώνων απέναντι στην αντρική βία, για το δικαίωμα να αποφασίζουμε εμείς για τις ζωές και τα σώματα μας, για την κοινωνική δικαιοσύνη, την στέγαση, την υγεία, την εκπαίδευση, την τροφή, την παράδοση, απέναντι στην εκμετάλλευση και στις συνθήκες της ελεύθερης αγοράς και πολλές άλλες συλλογικές μάχες. Ενωμένες για έναν άλλο τρόπο κατανόησης και οργάνωσης της ζωής, της οικονομίας και των κοινωνικών σχέσεων. Είμαστε αντιμιλιταρίστριες και είμαστε απέναντι στους πολέμους, στα σύνορα, απέναντι στα αυταρχικά και καταπιεστικά κράτη που επιβάλλουν τρομονόμους και ποινικοποιούν την φεμινιστική διαμαρτυρία και αντίσταση. Μαζί με τις γυναίκες που αμύνονται των δικαιωμάτων των ανθρώπων και της γης, ρισκάροντας την ζωή τους.

Είμαστε κομμάτι μιας διαδικασίας ενός ριζικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, της κουλτούρας, της οικονομίας, των σχέσεων. Θέλουμε να καταλάβουμε τον κοινωνικό χώρο, επαναπροσδιορίζοντας την δυνατότητα μας να αποφασίσουμε για το σώμα και την ζωή μας, να επανακτήσουμε την πολιτική δύναμη των γυναικών, των λεσβιών και των τρανς και να διατηρήσουμε τον πλανήτη στον οποίο ζούμε.

Για αυτό το λόγο στις 8 Μαρτίου σταματάμε την κατανάλωση μας, την οικιακή εργασία και την φροντίδα, τη μισθωτή εργασία και τις σπουδές μας, για να δείξουμε ότι χωρίς εμάς τίποτα δεν παράγεται και τίποτα δεν αναπαράγεται.

Αυτή η προσπάθεια ούτε ξεκινάει ούτε τελειώνει στις 8 Μαρτίου. Η διαδικασία ξεκινάει πολύ πριν την ημέρα της απεργίας, πραγματοποιώντας συνελεύσεις και συσκέψεις, δημιουργώντας προτάσεις, χτίζοντας δίκτια και διαδίδοντας παντού την προσπάθεια μας, και τελειώνει στις 8 Μαρτίου με μια απεργία όπου θα κάνουμε ορατές τις καταγγελίες και τις επιθυμίες μας σε όλους τους χώρους, θα καταλάβουμε όλους τους δρόμους σε πόλεις και χωριά.

Το ντοκουμέντο που παρουσιάζουμε είναι προϊόν αυτής της συλλογικής φεμινιστικής συνείδησης που υφαίνουμε μοιραζόμενες τους δρόμους, την ανταλλαγή εμπειριών, γνώσεων και πρακτικών για την ατομική και συλλογική αντίσταση απέναντι στα πολλά πρόσωπα με τα οποία εμφανίζεται η πατριαρχία.

Είναι ένα ντοκουμέντο προτάσεις και δράσης για την κίνηση της φεμινιστικής απεργίας.

Έχει δύο μέρη.

Στο πρώτο εξηγούμε το γιατί πραγματοποιούμε την απεργία σε σχέση με διάφορους θεματικούς άξονες που θέλουμε να υπογραμμίσουμε, γύρω από τους οποίους αρθρώνονται οι προτάσεις, οι δράσεις και οι κινητοποίηση για την απεργία.

Δεν είναι τα πάντα, αλλά είναι ένας τρόπος για να ξεκινήσουμε. Κάθε μια μπορεί να έχει περισσότερους λόγους να προσθέσει από αυτούς που παραθέτουμε εδώ.

Στο δεύτερο μέρος παραθέτουμε μερικές ιδέες γύρω από το πως να πραγματοποιήσουμε την απεργία στην φροντίδα, την κατανάλωση, την εργασία και την φοίτηση: τη φεμινιστική απεργία.

Είμαστε πολλές, αλλά θα γίνουμε περισσότερες γιατί: αν σταματήσουμε εμείς, σταματάμε τα πάντα.

Η 8η Μαρτίου μπορεί να είναι μια μεγάλη μέρα σε αυτή την επανάσταση που έχουμε θέσει σε κίνηση, τη φεμινιστική επανάσταση!

Μαδρίτη, Δεκέμβρης του 2017

Επιτροπή 8ης Μαρτίου του φεμινιστικού κινήματος

 

Μετάφραση: Βαγγέλης Μόσχος

Πηγή: Sabbat – Burn the rich not the witch 

Το κείμενο πρωτοδημοσιεύτηκε στα ισπανικά και μπορείτε να το βρείτε εδώ

 

 

Share

Ένας διαφορετικός Βαλεντίνος

FB_IMG_1487030636168

της Λίνας Φιλοπούλου

Απεργία πείνας στην Πουέρτα ντελ Σολ της Μαδρίτης ξεκίνησαν από την περασμένη Πέμπτη οκτώ γυναίκες επιβιώσασες έμφυλης βίας, απαιτώντας από την κυβέρνηση πολιτικές αντιμετώπισης της βίας κατά των γυναικών.

Τονίζουν ότι η κατάσταση που βιώνουν οι γυναίκες στην Ισπανία έχει φτάσει πλέον στο απροχώρητο και καθιστά την κρατική παρέμβαση επείγουσα. Καθημερινά δολοφονούνται γυναίκες και νεαρά κορίτσια ενώ από την αρχή του έτους έχουν ήδη χάσει το μέτρημα. Η αδιαφορία σκοτώνει εμάς τις γυναίκες. Πρόκειται για ζήτημα ζωής και θανάτου.

Την Τρίτη 14 Φεβρουαρίου καλούν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας στην πλατεία Πουέρτα ντελ Σολ

#todasasol14F

#huelgadehambre

#pactodeestado #conmaltratonohaytrato #ASolVamosTodas

This slideshow requires JavaScript.

Share

Σαραγόσα: «Το όχι σημαίνει όχι»

zaragoza-3

της Γεωργίας Μανώλη

Τη Δευτέρα 10 Οκτώβρη 2016 περισσότεροι από 200 άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στην πιάτσα Espagna στη Σαραγόσα για να διαμαρτυρηθούν για τον άγριο βιασμό που υπέστη γυναίκα το προηγούμενο Σάββατο στην περιοχή Delicias, κατά τη διάρκεια των εορτασμών της Πιλάρ αλλά και να προσφέρουν την υποστήριξη τους στο θύμα. Με συνθήματα «Όχι σημαίνει όχι», «Καμία επίθεση δεν θα μείνει χωρίς απάντηση» και «ο βιασμός είναι έγκλημα κατά της ζωής» εξέφρασαν την αποστροφή τους για το έγκλημα αυτό, απαίτησαν αυστηρότερες ποινές για τις σεξουαλικές επιθέσεις και αποκήρυξαν την κουλτούρα του βιασμού ζητώντας ριζικές αλλαγές και στην παιδεία ώστε να κοπεί αυτή η σεξιστική τρομοκρατία από τη ρίζα της. Στο κείμενο της κίνησης αυτής, επίσης δηλώνεται κατηγορηματικά ότι «ο δρόμος και η νύχτα μας ανήκει» και ότι αυτές οι περιπτώσεις είναι «αόρατες» καθώς τα περισσότερα θύματα δεν καταγγέλλουν την επίθεση. Αναφορικά με τους εορτασμούς της Πιλάρ, οι διαδηλώτριες εξέφρασαν την αγανάκτηση τους για το γεγονός ότι πολλοί άνδρες εκμεταλλεύονται την ευκαιρία λόγω του πλήθους να παρενοχλήσουν σεξουαλικά με κάθε τρόπο και επανέλαβαν ότι το «όχι σημαίνει όχι» ακόμα και κατά τη διάρκεια των εορτών.

Η διαμαρτυρία αυτή οργανώθηκε από την Συντονιστική Επιτροπή των Φεμινιστικών Οργανώσεων της Σαραγόσας, με την υποστήριξη όλων των εκπροσώπων του δημοτικού συμβουλίου, ανεξαρτήτως κόμματος. Όσον αφορά τα θεσμικά όργανα της πόλης, αφενός το Δημαρχείο ενεργοποίησε το πρωτόκολλο για τις επιθέσεις που λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια εορτασμών για να παύσουν προσωρινά για πέντε λεπτά όλες τις εκδηλώσεις ως διαμαρτυρία κατά του βιασμού αφετέρου εκπρόσωπος της Γραμματείας Ισότητας και Δικαιωμάτων της Γυναίκας της Αραγονίας διευκρίνισε ότι στο θύμα παρέχεται υποστήριξη και προστασία.

Οι συγκρίσεις με την  περίπτωση του ομαδικού βιασμού της Λάρισας ή με όλους τους βιασμούς που έχουν συμβεί στην Ελλάδα και την αντίστοιχη αντιμετώπιση τους είναι αναπόφευκτες. Και η σύγκριση αυτή σε επίπεδο αντιδράσεων και κινητοποιήσεων δείχνει ότι είμαστε ακόμα πολύ πίσω. Είτε στην Ισπανία είτε στην Ελλάδα είτε οπουδήποτε αλλού έχουμε ως γυναίκες ένα κοινό αίτημα, αυτό της απόδοσης της δικαιοσύνης. Οι βιαστές πρέπει να καταδικάζονται, το κράτος οφείλει να παρέχει πλήρη υποστήριξη (νομική, ηθική, ψυχολογική, ιατρική) στο θύμα, αλλά πάνω από όλα ζητάμε να τεθεί πια ένα τέλος στους βιασμούς και στις σεξουαλικές επιθέσεις γιατί δεν μπορούμε παρά να συμφωνήσουμε με τις διαδηλώτριες της Σαραγόσα ότι «η σεξιστική τρομοκρατία πρέπει να κοπεί από τη ρίζα της».

This slideshow requires JavaScript.

Share

Γυναίκα διαιτητής διέκοψε το ματς, όταν της είπαν «πλύνε κάνα πιάτο»

rerferi

Το επάγγελμα του διαιτητή είναι σκληρό, ειδικά όταν είσαι γυναίκα. Μία γυναίκα ρέφερι όμως στην Ισπανία δεν είναι διατιθεμένη να ανεχτεί καμία προσβολή για τη δουλειά της.

Μηδενική ανοχή σε προσβολές και ανδρικά σοβινιστικά σχόλια από γυναίκα διαιτητή στην Ισπανία.

Η Μάρτα Γκαλέγκο, σε ματς για την δεύτερη κατηγορία της Καταλανίας, αποφάσισε να διακόψει το παιχνίδι που «σφύριζε» όταν από την εξέδρα ακούστηκαν ανδρικά σοβινιστικά σχόλια και προσβολές για τη δουλειά της.

Εφαρμόζοντας το πρόγραμμα της ποδοσφαιρικής ομοσπονδίας της Καταλονίας «μηδενική ανοχή στις προσβολές από την εξέδρα» η διαιτητής διέκοψε το παιχνίδι όταν της φώναξαν από την εξέδρα… «πλύνε κάνα πιάτο».

Μάλιστα, δέχθηκε και το χειροκρότημα από το σύνολο της εξέδρας για την απόφαση της.

Πηγή: sportfm

 

Διαβάστε ακόμη

Ποδόσφαιρο: Όταν γυναίκες προπονούν και νικούν

Share

Μαδρίτη, 7 Νοέμβρη: Μια ιστορική συγκέντρωση ενάντια στην έμφυλη βία 

16

της Λίνας Φιλοπούλου

Μετά από μήνες προετοιμασίας, το περασμένο Σάββατο 7 Νοεμβρίου εκατοντάδες  χιλιάδες άνθρωποι απ’ όλη την Ισπανία, κυρίως γυναίκες, κατέκλεισαν με μια μεγαλειώδη συγκέντρωση το κέντρο της Μαδρίτης για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στην έμφυλη βία, στις περικοπές και την αναθεώρηση της νομοθεσίας κατά της έμφυλης βίας που προωθεί η κυβέρνηση και για να απαιτήσουν να θεωρηθεί κρατικό ζήτημα η ενδοοικογενειακή βία.

Από νωρίς το πρωί γυναίκες από τις Κανάριους και Βαλεαρίδες Νήσους, την Ανδαλουσία, τις Αστούριας και τη Χώρα των Βάσκων, από γυναικείες και φεμινιστικές οργανώσεις, από συνδικάτα και πολιτικά κόμματα, που κατέφτασαν στη Μαδρίτη  με αεροπλάνα, λεωφορεία και τρένα, συγκεντρώθηκαν στην Paseo del Prado κρατώντας πανό και πλακάτ, τραγουδώντας και φωνάζοντας συνθήματα, όπως: «όχι στην τρομοκρατία της πατριαρχίας», «είναι δολοφόνοι, δεν είναι τρελοί», «δεν θέλω κομπλιμέντα, απαιτώ το σεβασμό σου», «ή με το σεξισμό ή με τον φεμινισμό», «δεν είναι πεθαμένες, είναι δολοφονημένες». Έξω από το Υπουργείο Υγείας, επίσης, πραγματοποιήθηκε δράση της οργάνωσης Γυναίκες με τα μαύρα, οι οποίες ξάπλωσαν πάνω στο δρόμο παριστάνοντας τα νεκρά γυναικεία σώματα εκείνων των γυναικών – μεταξύ των οποίων και πολλές ανήλικες – που σκοτώθηκαν από νυν ή πρώην συντρόφους τους το 2015, και ανάγνωσαν τα ονόματά τους.

Πριν ξεκινήσει η μεγάλη πορεία, η Angela Gonzalez, ο πρώην σύζυγος της οποίας δολοφόνησε την κόρη τους,  διάβασε το μανιφέστο της 7ης Νοέμβρη. «Δεν μπορούμε να επιτρέψουμε ούτε μία δολοφονία παραπάνω. Θέλουμε τα παιδιά μας ζωντανά, μας θέλουμε ζωντανές», είπε κλείνοντας.

Η ενθουσιώδης πορεία, η οποία ξεκινούσε από την Atocha, περνούσε από την Plaza de Cibeles και κατέληγε στην Plaza de España, είχε στην κεφαλή της γυναίκες επιζήσασες της έμφυλης βίας και εκπροσώπους του φεμινιστικού κινήματος. Οι γυναίκες δήμαρχοι της Μαδρίτης και της Βαρκελώνης, Manuela Carmena και Ada Colau κατέβηκαν επίσης στο δρόμο, κρατώντας ένα από τα μεγάλα πανό. Στη Cibeles η πορεία έκανε μια πρώτη στάση, όπου η συλλογικότητα Generando Arte άφησε τεχνητά μωβ άνθη πάνω στο συντριβάνι. Φτάνοντας στην Gran Via οι γυναίκες καλούσαν κι άλλο κόσμο να συμμετάσχει στην πορεία. Ανάμεσα στις οργανώσεις που πήραν μέρος στην πορεία ήταν και ο Σύνδεσμος Ρομά Φεμινιστριών για τη Διαφορετικότητα. Η Aurora, μέλος της οργάνωσης, αναφέρει ότι και οι γυναίκες ρομά είναι θύματα της έμφυλης βίας και διεκδικούν κι αυτές ορατότητα.

Η δεύτερη στάση της πορείας πραγματοποιήθηκε στη γωνία της Gran Via και της οδού Montera. Εκεί μέλη του Φεμινιστικού Φοιτητικού Μπλοκ άνοιξαν ένα μαύρο πανί στο έδαφος και το γέμισαν με κρεμάστρες (σύμβολο για την άμβλωση) και κόκκινη μπογιά σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την τελευταία νομοθετική αλλαγή για την άμβλωση. Στην Plaza de Callao ενώθηκε με την πορεία μια ομάδα γυναικών, οι οποίες εκπροσωπούσαν τις επτά γυναίκες που ήταν για έβδομη ημέρα σε απεργία πείνας ενάντια τη βία κατά των γυναικών, στην πλατεία Puerta del Sol. Η πορεία κατέληξε στην Plaza de España, όπου όλες οι συμμετέχουσες και συμμετέχοντες κάθισαν οκλαδόν για να ακούσουν για δεύτερη φορά το μανιφέστο, αυτή τη φορά σε πολλές γλώσσες. Η εκδήλωση έκλεισε με τραγούδια με συμβολικό χαρακτήρα.

Ένας από τους στόχους αυτής της πορείας ήταν, επίσης, να κάνει ορατή την «κανονικότητα» της πολύμορφης βίας, γιατί η έμφυλη βία δεν εμφανίζεται μόνο στο πλαίσιο μιας σχέσης με έναν σύντροφο ή πρώην σύντροφο και στις σεξουαλικές επιθέσεις, αλλά και στις πολλές βίες που υφίστανται οι γυναίκες  στο χώρο εργασίας, στο κοινωνικό περιβάλλον, στις οικογενειακές σχέσεις, στη διαφήμιση και στα μέσα ενημέρωσης.

Ακολουθεί η μετάφραση από τα ισπανικά του Μανιφέστου της 7ης Νοέμβρη:

Το φεμινιστικό κίνημα καταγγέλλει ότι οι έμφυλες βίες αποτελούν την πιο βίαιη εκδήλωση της έμφυλης ανισότητας και επιφέρει την πιο σοβαρή παραβίαση των γυναικείων δικαιωμάτων που υφίστανται από την κοινωνία μας.

Από το 1995, 1378 γυναίκες έχουν σκοτωθεί από την πατριαρχική τρομοκρατία. Μέχρι στιγμής φέτος έχουν καταγραφεί 70 γυναικοκτονίες και άλλες δολοφονίες γυναικών από άντρες. Μόνο κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 2015, 37 γυναίκες και 8 ανήλικες έχουν σκοτωθεί από τους συντρόφους, τους πατεράδες ή τους συντρόφους των μητέρων τους. Οι γυναίκες και τα παιδιά υποφέρουν από την πατριαρχική βία σε διάφορες μορφές. Αυτό όμως είναι μόνο η κορυφή του παγόβουνου.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε υποστεί συστηματικές περικοπές στις συνολικές δημόσιες υπηρεσίες και έχουμε υποχωρήσει ως προς τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά μας δικαιώματα, στο δικαίωμα στην άμβλωση για τις μικρότερες από 16 και 17 ετών. Η πατριαρχική κουλτούρα μας κατηγορεί, ενώ η κοινωνία, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι δημόσιες αρχές κάνουν τα στραβά μάτια στους αντιφεμινιστικούς μύθους και στο μισογυνισμό.

Το φεμινιστικό κίνημα πιστεύει ότι η βία που υφιστάμεθα σε διαφορετικά περιβάλλοντα λαμβάνει χώρα σε μια κοινωνία που ανέχεται την ανισότητα και υπονομεύει την αξιοπιστία και το κύρος των γυναικών. Η πατριαρχία τροφοδοτεί την απαξίωσή μας, την αντικειμενοποίηση των σωμάτων μας και την έλλειψη σεβασμού για τις αποφάσεις μας. Επίσης, αυτές οι επιθετικότητες δεν μπορούν να διαχωριστούν από εκείνες που υφίστανται όσοι άνθρωποι δεν πληρούν τα κριτήρια της  ηγεμονικής αρρενωπότητας.

Ως εκ τούτου το φεμινιστικό κίνημα απευθύνει κάλεσμα για μια πορεία ενάντια στις έμφυλες βίες στις 7 Νοεμβρίου, για να απαιτήσει:

  • η καταπολέμηση της πατριαρχικής τρομοκρατίας να γίνει κρατικό ζήτημα.
  • την επέκταση και εφαρμογή της σύμβασης της Κωνσταντινούπολης και τη συμμόρφωση με τις συστάσεις της σύμβασης CEDAW και τη μεταρρύθμιση του νόμου 1/2004, έτσι ώστε να αντανακλώνται όλες οι μορφές της βίας κατά των γυναικών.
  • ολόκληρη η κοινωνία, οι οργανισμοί και οι αρχές της να συμμετέχουν σε αυτόν τον αγώνα.
  • ο αγώνας και οι πόροι να μην περιλαμβάνουν μόνο τη βία που ασκείται από τους συντρόφους ή πρώην συντρόφους, αλλά και τη σεξουαλική κακοποίηση, τη σεξουαλική παρενόχληση στο χώρο εργασίας, την εμπορία ανθρώπων για σεξουαλική εκμετάλλευση / εργασία των γυναικών και των κοριτσιών, καθώς και όλα τα είδη της πατριαρχικής βίας.
  • η κυβέρνηση να δεσμευτεί πραγματικά, σε όλα τα επίπεδα, για την πρόληψη και την εξάλειψη της αντρικής βίας, καθώς και για τη βοήθεια και αποκατάσταση για όλες τις γυναίκες που εκτίθενται σε βία, ανεξάρτητα από την εργασιακή κατάσταση, στην οποία βρίσκονται.
  • να δίνεται έμφαση στην προστασία των γυναικών που έχουν υποστεί βία, επιτρέποντας διάφορες διεξόδους που αφορούν μια βιοτική, οικονομική και κοινωνική ανάκαμψη για αυτές και τα παιδιά τους.
  • η πρόληψη να καταστεί πολιτική προτεραιότητα, που θα περιλαμβάνει ένα σύστημα μικτής εκπαίδευσης σε όλα τα επίπεδα και ειδική εκπαίδευση του επαγγελματικού προσωπικού που εμπλέκεται στη διαδικασία, στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, στην πολιτιστική παραγωγή και στην κοινωνία των πολιτών στον αγώνα για την καταπολέμηση της αντρικής βίας.
  • τη δέσμευση των μέσων ενημέρωσης να εφιστούν επαρκώς την προσοχή τους στα διαφορετικά είδη ανδρικής βίας, να την καθιστούν ορατή, αποφεύγοντας το νοσηρό εντυπωσιασμό, και να μην  χρησιμοποιούν σεξιστική γλώσσα και εικόνες.
  • την αφαίρεση του δικαιώματος της κοινής επιμέλειας και της επίσκεψης των παιδιών σε καταδικασθέντες δράστες, την ανάκληση και την αποτροπή της επιμέλειας σε καταδικασθέντες πατεράδες.

Είναι καιρός να καταλάβουμε ότι η ανδρική βία σκοτώνει και κάνει αδύνατη την απαιτούμενη συνύπαρξη σε μια δημοκρατία.

Είμαστε εδώ παρούσες για να ζητήσουμε από κάθε άτομο, από κάθε αρχή, από κάθε πολιτικό κόμμα και από κάθε κυβέρνηση να μην γίνουν συνένοχοι σε αυτή την κτηνωδία.

Το μισό της ανθρωπότητας πρέπει να συνεχίσει να ζει, δεν μπορούμε να επιτρέψουμε ούτε μία δολοφονία παραπάνω.

Μας θέλουμε ζωντανές!

Φτάνει πια!

This slideshow requires JavaScript.

Share

Ισπανία: μεγάλη νίκη του κινήματος!

abortion demo spain

της Δήμητρας Σπανού

Μεγάλη νίκη για το φεμινιστικό κίνημα! Μετά από μήνες κινητοποιήσεων για το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση του σώματος και την υπεράσπιση των αναπαραγωγικών δικαιωμάτων, η ισπανική κυβέρνηση απέσυρε το νομοσχέδιο κατά των αμβλώσεων ενώ ο αρμόδιος υπουργός δικαιοσύνης και βασικός υπερασπιστής του Αλβέρτο-Ρουίζ Γαγιαρδόν εξωθήθηκε σε παραίτηση.

Το κίνημα που συγκροτήθηκε κατά του νομοσχεδίου απλώθηκε εξαρχής σε πολλές πόλεις και δεν σταμάτησε για μήνες να πραγματοποιεί πολύμορφες δράσεις ενημέρωσης, καμπάνιες και δυναμικές διαμαρτυρίες, που συσπείρωσαν γυναίκες και άντρες στον αγώνα για την υπεράσπιση του δικαιώματος στην επιλογή. Χαρακτηριστικά, σε δημοσκοπήσεις που πραγματοποιήθηκαν αποδείχτηκε πως ένα σημαντικό ποσοστό της ισπανικής κοινωνίας, 70-80%, διαφωνεί με τις προτεινόμενες αλλαγές, κάτι που αντανακλά και την αναντιστοιχία μεταξύ της προτεινόμενης μεταρρύθμισης και της ωριμότητας της ισπανικής κοινωνίας. Δίπλα στις ισπανίδες στάθηκε εξαρχής ένα τεράστιο κίνημα αλληλεγγύης σε πολλές χώρες, καθώς χιλιάδες γυναίκες διάβασαν στην κίνηση της ισπανικής κυβέρνησης μια κοινή απειλή ενάντια σε στοιχειώδη δικαιώματα.

Θυμίζουμε ότι το νομοσχέδιο περιείχε μερικά από το σκληρότερα μέτρα για το ζήτημα στην Ευρώπη. Προέβλεπε την απαγόρευση των αμβλώσεων εκτός εάν η εγκυμοσύνη είναι αποδεδειγμένα αποτέλεσμα βιασμού, ακόμα και εάν υπάρχουν δυσπλασίες στο έμβρυο ή σοβαρή διαγνωσμένη απειλή για τη ζωή της εγκύου. Αποτελούσε μια προεκλογική δέσμευση του Λαϊκού Κόμματος στους πιο δεξιούς, συντηρητικούς και σκληροπυρηνικούς χριστιανούς ψηφοφόρους του, στους οποίους έταξε την επιστροφή σε μια κατάσταση πολύ μακρινή, που θύμιζε την εποχή του Φράνκο. Σε μια συγκυρία μάλιστα που η ισπανική κοινωνία βιώνει τις επιπτώσεις τις κρίσης και των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, αυτό το νομοσχέδιο αποτελούσε μια καίρια προσθήκη στην επίθεση ενάντια στα δικαιώματα των από κάτω. Ευτυχώς, προς το παρόν τουλάχιστον, ανακόπηκε. Η επιμονή και υπομονή των αγωνιζόμενων ισπανίδων και των αλληλέγγυων ας αποτελέσει ένα παράδειγμα για όλες/όλους μας.

 

Σχετική αρθρογραφία στο Φύλο Συκής:

Το Ευρωπαϊκό Δίκτυο «Φεντερίκα Μοντσένι» αντιστέκεται στην απαγόρευση των αμβλώσεων

Συλλογική ευθύνη: τα αναπαραγωγικά δικαιώματα στην Ευρώπη σε κρίση

Η άμβλωση δέχεται επίθεση στην Ευρώπη!

Μπροστά στην αλλαγή του νόμου για τις αμβλώσεις

Χιλιάδες γυναίκες διαδήλωσαν για το δικαίωμα στην έκτρωση σε όλη την Ευρώπη

30.000 άτομα ζήτησαν την απόσυρση του νόμου για τις αμβλώσεις και την παραίτηση του Γαγιαρδόν

Κάλεσμα σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις γυναίκες στην Ισπανία

Αερογραμμές «Αμβλώσεις»

Κοινό κάλεσμα Ισπανίδων και Γαλλίδων φεμινιστριών

Το Τρένο της Ελευθερίας

Διαμαρτυρία στην ευρωβουλή για το ισπανικό σχέδιο νόμου για την έκτρωση

Η κληρονομιά του φρανκισμού

Ισπανία: Σχέδιο νόμου για τον περιορισμό των Αμβλώσεων

 

 

Share

Το Ευρωπαϊκό Δίκτυο «Φεντερίκα Μοντσένι» αντιστέκεται στην απαγόρευση των αμβλώσεων

noestassola

Περισσότερες από 150 εθελόντριες σε 14 χώρες εκφράζουν την αντίθεσή τους στο νομοσχέδιο της κυβέρνησης του Λαϊκού Κόμματος· θα προσφέρουν συμβουλές και θα συνοδεύσουν τις Ισπανίδες, αν αυτές χρειαστεί να κάνουν άμβλωση στο εξωτερικό.

της Καρμέλα Νεγκρέτε, Βερολίνο

«Στις αρχές της δεκαετίας του ’70 η γιαγιά μου αναγκάστηκε να κάνει άμβλωση παράνομα, γιατί είχε ήδη τρία παιδιά», εξηγεί μία από τις εθελόντριες και ιδρύτριες του Ευρωπαϊκού Δικτύου «Φεντερίκα Μοντσένι». «Είτε είμαστε υπέρ είτε κατά των αμβλώσεων, αυτές αποτελούν πραγματικότητα και, αν ποινικοποιηθούν, θα επιστρέψουμε στην παρανομία και θα δούμε γυναίκες να πεθαίνουν εξαιτίας των παράνομων εκτρώσεων που θα γίνονται σε επικίνδυνες συνθήκες».

Το ίδιο σκεφτόταν η αναρχική υπουργός Υγείας και Κοινωνικής Φροντίδας στην κυβέρνηση της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, η Φεντερίκα Μοντσένι Μανιέ, όταν συνέτασσε την πρώτη πρόταση νόμου για τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων στη χώρα μας το 1937. Το Δίκτυο, που τώρα φέρει το όνομά της, δημιουργήθηκε στο Βερολίνο με αφορμή τις συζητήσεις που πραγματοποίησε η φεμινιστική ομάδα του κινήματος «15 Μάη» στην ίδια πόλη σχετικά με το νομοσχέδιο του υπουργού Δικαιοσύνης του Λαϊκού Κόμματος Αλμπέρτο Ρουίθ-Γαγιαρδόν.

«Με αυτόν τον νόμο επιχειρούν να εξημερώσουν τις γυναίκες, για να επιστρέψουν στο σπίτι», είναι η ομόφωνη γνώμη των φεμινιστριών του Δικτύου. «Και φυσικά να συγκεντρώσουν τις ψήφους των πιο φανατικών μερίδων της Καθολικής Εκκλησίας», συμπληρώνει μια άλλη φωνή. «Περικόπτουν τις δαπάνες για την κοινωνική φροντίδα, καταργούν το επίδομα σίτισης στα σχολεία, όλη αυτή η πολιτική λέει στις γυναίκες: «αναλάβετέ τα εσείς», συνοψίζουν.

Η παρουσίαση του Δικτύου έγινε στο Βερολίνο, στο αυτοδιαχειριζόμενο κοινωνικό κέντρο «Καφέ Σάμα» στη συνοικία Φριντριχσάιν, όπου παρευρέθηκαν περίπου πενήντα άτομα. Προηγήθηκε η προβολή του ντοκιμαντέρ Εγώ αποφασίζω: το τρένο της ελευθερίας, το οποίο μετέφρασαν, για την περίσταση, στα αγγλικά και στο οποίο παρουσιάζουν τα κίνητρα και τις πρωταγωνίστριες της μωβ παλίρροιας που διαδήλωσε την 1η Φεβρουαρίου στους δρόμους της Μαδρίτης ενάντια στην απαγόρευση της εκούσιας διακοπής της κύησης.

Στη γερμανική πρωτεύουσα υπάρχουν περίπου 30 άτομα διατεθειμένα να συνοδεύσουν, να αναλάβουν τη διερμηνεία και να βοηθήσουν με κάθε τρόπο τις γυναίκες που θα χρειαστεί να κάνουν άμβλωση και δεν θα μπορούν στην Ισπανία. Σχεδόν όλες είναι γυναίκες, υπάρχουν μόνο δύο άνδρες και είναι νέοι με σπουδές και χωρίς παιδιά. Η ιδέα είναι η οργάνωση μέσω διαδικτύου. Στον εν λόγω ιστότοπο έχουν δημιουργήσει έναν κατάλογο καταλυμάτων και θα προσπαθήσουν να προσφέρουν νομικές συμβουλές σχετικά με διάφορες χώρες, καθώς και με τις καταλληλότερες επιλογές για κάθε περίπτωση. «Πληροφορίες όπως ποια είναι η φτηνότερη πτήση από μια ευρωπαϊκή πόλη σε άλλη μπορεί να είναι καίριες», εξηγεί ένας από τους άνδρες ακτιβιστές της ομάδας.

Μια άλλη ιδέα θα ήταν η οικονομική βοήθεια προς τις γυναίκες που τη χρειάζονται και δεν μπορούν να καλύψουν τα έξοδα της επέμβασης στο εξωτερικό. «Οι πλούσιες του Λαϊκού Κόμματος δεν θα έχουν πρόβλημα να ταξιδέψουν εκτός Ισπανίας για να κάνουν άμβλωση, όποτε θέλουν, το πρόβλημα θα το έχουν οι γυναίκες που ζουν στην επισφάλεια», εξηγούν. Ωστόσο δεν ξέρουν ακόμη ακριβώς από πού θα βρουν τους πόρους για να βοηθήσουν τις γυναίκες που έχουν άμεση ανάγκη και σε ορισμένες χώρες, όπως στη Γερμανία, ίσως να μην υπάρχει η δυνατότητα τέτοιας βοήθειας για νομικούς λόγους, εφόσον η διαφήμιση με σκοπό την οικονομική στήριξη της άμβλωσης τιμωρείται με φυλάκιση μέχρι τρία χρόνια.

Το φθινόπωρο θα περιοδεύσουν στην Ισπανία για να παρουσιάσουν το Δίκτυο, να έρθουν σε επαφή με φεμινιστικές συλλογικότητες και να δώσουν δημοσιότητα. Επίσης στις 20 Σεπτεμβρίου θα συγκεντρωθούν στο Βερολίνο, μαζί με άλλες ακτιβιστικές ομάδες της Γερμανίας, εναντίον μιας μεγάλης διαδήλωσης στην οποία πρόκειται να συναντηθούν οι πολέμιοι των αμβλώσεων από όλη την Ευρώπη.

feminismos15mberlin

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Say no to the abortion law in Spain, βίντεο με αγγλικούς υπότιτλους εδώ  

Πηγή: Diagonal, 22-7-2014

 

Share

«Γυναίκες στα Μαύρα» Μαδρίτης: όχι στον πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας

Όχι στον πόλεμο μεταξύ Ρωσίας και Ουκρανίας!!!

“…Ως γυναίκα, δεν έχω πατρίδα. Ως γυναίκα, η πατρίδα μου είναι όλος ο κόσμος»

Βιρτζίνια Γουλφ

Τη χρονιά που έχουμε την επέτειο των 100 χρόνων από τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, για μια φορά ακόμα ο πόλεμος βρίσκεται στο κεφαλόσκαλο της Ευρώπης, όπως και είκοσι χρόνια πριν στη Γιουρκοσλαβία.

Η Ουκρανία έχει την ατυχία να βρίσκεται σε μια τοποθεσία ουσιωδώς στρατηγική για τη Ρωσία και τη Δύση, και βλέπουμε τους πολίτες της να σφαγιάζονται ανελέητα για να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα των διάφορων κυβερνήσεων και του κερδών που γεννούν οι αγωγοί αερίου κατά μήκος της Ουκρανίας, που προμηθεύουν την Ευρώπη με ρωσικό αέριο.

Ανησυχούμε επίσης με την άνοδο του φασισμού. Η εθνικιστική και μιλιταριστική ρητορική που εκπέμπεται από την ρωσική κυβέρνηση καθώς και από ορισμένους τομείς της Ουκρανίας και της Κριμαίας, είναι ενάντια στο λαό. Ο Πούτιν θέλει να ανοικοδομήσει την εικόνα μιας πανίσχυρης Ρωσίας, κάνοντας καθαρή την εξουσία του πάνω στις πρώην δημοκρατίες της ΕΣΣΔ. Χρησιμοποιεί τις διαφορετικές προελεύσεις των λαών ως σύμβολα διχασμού και σύγκρουσης, ή για να τις ανακηρύξει ως περιουσία της Μεγάλης Ρωσίας. Η Ευρωπαϊκή Ένωση ζητά να προστατεύσει τα συμφέροντά της χωρίς να λαμβάνει υπόψιν τις συνέπειες για τον ουκρανικό λαό. Η δομή της εξουσίας της Ουκρανίας ενδιαφέρεται περισσότερο για τη διατήρηση του στάτους της παρά για την ευημερία του λαού.

Πρέπει να προχωρήσουμε σε μια διαδικασία μάθησης ώστε οι διαφορετικές ταυτότητες να μην γίνονται πηγή έντασης αλλά αμοιβαίου εμπλουτισμού, ενδιαφερόμενες γι’ αυτά που τις ενώνουν, ώστε να προοδεύσουν κάνοντας οικουμενικά τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα γυναικεία δικαιώματα.

Οι γυναίκες στα Μαύρα ενάντια στον Πόλεμο, στη Μαδρίτη:

Εκφράζουμε την αλληλεγγύη μας με το κίνημα ειρήνης της Ρωσίας και της Ουκρανίας και με όλο τον κόσμο που αντιτίθεται στον πόλεμο με μη βίαια μέσα.

Πιστεύουμε ότι κανένας στρατός δεν υπερασπίζεται την ειρήνη και ότι η λιποταξία των στρατιωτών τόσο της Ρωσίας όσο και της Ουκρανίας, αποτελούν την εναλλακτική λύση για τον πόλεμο.

Καλούμε την Ευρωπαϊκή Ένωση να υποδεχθεί τους λιποτάκτες.

Ζητάμε από τη διεθνή κοινότητα και ιδιαίτερα από την Ευρωπαϊκή Ένωση να δώσουν προτεραιότητα στο συμφέρον των άμαχων πολιτών, αντί για τα δικά τους συμφέροντα και να συνεργαστούν με αλτρουιστικό τρόπο ώστε η Ουκρανία να σωθεί από τη σημερινή κρίση.

Ζητούμε από τη ρωσική κυβέρνηση να αποκηρύξει την εισβολή στην Ουκρανία και να σταματήσει την τυραννία του Πούτιν

Ζητούμε από την κυβέρνηση της Ισπανίας να λάβει σαφή θέση ενάντια στον πόλεμο και να κάνει ότι είναι δυνατόν για να αποφευχθεί η μετατροπή της σύγκρουσης σε πραγματικό πόλεμο.

Ας εξαλείψουμε τον πόλεμο από την ιστορία και από της ζωές μας.

*Οι «Γυναίκες στα Μαύρα» της Μαδρίτης, καλούν σε δημόσια εκδήλωση διαμαρτυρίας στις 30 Μαρτίου

μετάφραση: Σίσσυ Βωβού

 

 

 

Share

Μπροστά στην αλλαγή του νόμου για τις αμβλώσεις

της Χούστα Μοντέρο*

Το γυναικείο σώμα δεν είναι αντικείμενο διαπραγμάτευσης: εμείς οι γυναίκες αποφασίζουμε

Για μας τις γυναίκες δεν υπάρχει τίποτε πιο προσωπικό ούτε πιο πολιτικό από το ίδιο μας το σώμα. Δεν αποτελεί άδικα το πιο οικείο καταφύγιο της υποκειμενικότητας, των εμπειριών της σεξουαλικότητας και του σχηματισμού των ατομικών ταυτοτήτων και συγχρόνως είναι χώρος δημόσιας συμπεριφοράς, όπου έδρασαν και δρουν οι θεσμοί (ιατρικοί, θρησκευτικοί και πολιτικοί) ορίζοντάς το ως τόπο πολιτισμικών και κοινωνικών ερμηνειών. Γι’ αυτό ο φεμινισμός εξακολουθεί να υποστηρίζει αυτό που στην παρούσα συγκυρία θα έπρεπε να είναι προφανές: «το σώμα μου είναι δικό μου», διεκδίκηση που εμπεριέχει την ανάγκη της προσωπικής ελευθερίας και αυτονομίας και επίσης της κοινωνικής δικαιοσύνης, εφόσον η άσκηση των σεξουαλικών και αναπαραγωγικών δικαιωμάτων προϋποθέτει ορισμένες κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που την καθιστούν δυνατή για όλες τις γυναίκες.

Αυτή η θεώρηση του γυναικείου σώματος εξηγεί γιατί η νεοφιλελεύθερη πολιτική και ο καθολικός φονταμενταλισμός έχουν συνάψει θανάσιμη πατριαρχική συμμαχία, για να αρνηθούν και να επιχειρήσουν να περιορίσουν το δικαίωμα των γυναικών να αποφασίζουν. Στο πλαίσιο της τρέχουσας συστημικής κρίσης η προσπάθεια ελέγχου της σεξουαλικότητας και της αναπαραγωγής αναδεικνύεται σε ένα από τα σημαντικότερα μέσα της βίαιης επίθεσης και της οπισθοδρόμησης την οποία επιχειρούν να επιβάλουν σε όλα τα επίπεδα. Σε καμία περίπτωση δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει (μας το θυμίζει η μελέτη της Σίλβια Φεντερίτσι σχετικά με το κυνήγι μαγισσών)[1], τουλάχιστον στην πρόσφατη ιστορία μας, αλλά είναι φανερό ότι σε στιγμές κρίσης ο έλεγχος της αναπαραγωγής και της σεξουαλικότητας των γυναικών και επομένως του σώματός τους αναδεικνύεται σε θεμελιώδες στοιχείο, με σκοπό να ιδιωτικοποιηθεί εκ νέου η κοινωνική αναπαραγωγή. Αυτό αντανακλούν η ιδεολογία που αμφισβητεί άμεσα ή έμμεσα τα κεκτημένα δικαιώματα και η πολιτική που τα περιορίζει, όπως το νομοσχέδιο για τις αμβλώσεις, η κατάργηση των ήδη περιορισμένων υπηρεσιών για τα άτομα που δεν μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν, η μείωση των βρεφονηπιακών σταθμών, οι συνέπειες των αλλεπάλληλων εργασιακών μεταρρυθμίσεων, οι περικοπές των κοινωνικών πόρων και υπηρεσιών και πολλά άλλα.

Η άμβλωση ως διαπραγματευτικό χαρτί

Ο τίτλος του νομοσχεδίου, το οποίο παρουσίασε η κυβέρνηση, φέρει ιδεολογικό φορτίο που δεν επιτρέπει καμία αμφιβολία: «νόμος για την προστασία της ζωής του εμβρύου και των δικαιωμάτων της εγκύου». Οι γυναίκες θεωρούνται εκκολαπτικές μηχανές, φορείς του εμβρύου, και τα δικαιώματα τους απορρέουν από την κατάσταση εγκυμοσύνης, εφόσον, σύμφωνα με τον υπουργό Δικαιοσύνης, «το κατ’ εξοχήν δικαίωμα των γυναικών είναι να γίνουν μητέρες». Η μητρότητα, την οποία ο φεμινισμός ανανοηματοδότησε και θεώρησε επιλογή στο σχέδιο ζωής των γυναικών, επανεμφανίζεται δυναμικά στον επίσημο λόγο ως επιβολή και θεία εντολή, η οποία ορίζει τη γυναικεία φύση και άρα τη θέση όλων των γυναικών στην κοινωνία. Με αυτόν τον τρόπο η κυβέρνηση ανασύρει τον λόγο του φρανκισμού, ο οποίος αρνείται τη σεξουαλικότητα των γυναικών και προβάλλει ως φυσικό προορισμό τους τη μητρότητα.

Στο νομοσχέδιο οι γυναίκες εξαφανίζονται ως υποκείμενα με δικαιώματα, για να μετατραπούν σε όργανα των δικαιωμάτων «του εμβρύου», στο οποίο επιπλέον αποδίδεται νομική προσωπικότητα, σε μια από τις πιο μισογυνικές εκδηλώσεις πλήρους περιφρόνησης προς τη ζωή των γυναικών.

Επιπλέον όμως η στιγμή που διάλεξαν για να παρουσιάσουν το σχέδιο για την αλλαγή του νόμου των αμβλώσεων και το ίδιο το περιεχόμενό του αποτελούν παράδειγμα του τρόπου με τον οποίο χρησιμοποιείται το σώμα μας ως διαπραγματευτικό χαρτί. Σε αυτή την περίπτωση η κυβέρνηση το χρησιμοποιεί για να διασφαλίσει την ψήφο της πιο σκληροπυρηνικής βάσης του Λαϊκού Κόμματος. Και προς τον σκοπό αυτό καταφεύγει επανειλημμένα στη συνταγματικότητα της πρότασης, επειδή βρίσκει στο «ισπανικό σύνταγμα» πολύτιμη στήριξη των πιο αντιδραστικών σχεδίων. Τώρα που επανεξετάζεται με κριτικό τρόπο η λεγόμενη μεταπολίτευση δεν πρέπει να λησμονούμε ότι η μεταπολίτευση έχει ένα χρέος και προς τις γυναίκες. Οι συμφωνίες που υπογράφηκαν από τα κοινοβουλευτικά κόμματα και διαμόρφωσαν τη «Μάγκνα Κάρτα» χρησιμοποίησαν και αυτές το γυναικείο σώμα ως διαπραγματευτικό χαρτί. Το κείμενο που εγκρίθηκε ήταν δώρο στους πολέμιους των αμβλώσεων (τότε με ένδυμα και διακριτικά διαφορετικά από εκείνα των σημερινών αλλά με την ίδια ιδεολογία), οι οποίοι πέτυχαν να επιβάλουν τη διατύπωση ότι «όλοι έχουν δικαίωμα στη ζωή», αντί για την αρχική «ότι όλα τα άτομα έχουν δικαίωμα στη ζωή». Μια μικρή διαφορά με τεράστια σημασία και βάρος, η οποία επικρίθηκε και απορρίφτηκε από όλο το φεμινιστικό κίνημα και σήμερα χρησιμεύει στην κυβέρνηση, με επικεφαλής τον Γαγιαρδόν, για να συμπεριλάβει σε αυτούς τους «όλους» και το «παιδί που πρόκειται να γεννηθεί»[2] και να στερήσει από τις γυναίκες το δικαίωμα να αποφασίζουν.

Ένα απάνθρωπο νομοσχέδιο

Αυτό το άθλιο νομοσχέδιο δημιουργεί στις γυναίκες πλήθος προβλημάτων. Αν προχωρήσει το σχέδιο της κυβέρνησης, το 94% των γυναικών που κάνουν έκτρωση θα μετατραπούν σε «εγκληματίες», είτε φυλακιστούν είτε όχι, επειδή ένας από τους σκοπούς της είναι να ποινικοποιήσει και να στιγματίσει την άμβλωση, να ενοχοποιήσει τις γυναίκες που κάνουν άμβλωση καθώς και το περιβάλλον τους. Στην πράξη θα σημαίνει απαγόρευση της άμβλωσης εκτός από λίγο περισσότερο από το 5% των γυναικών που διακόπτουν εκούσια την κύηση. Δηλαδή για το 0,02% (στοιχεία του 2009), τις γυναίκες που έκαναν έκτρωση λόγω βιασμού, και για το 5,67% (στοιχεία του 2011), το οποίο αντιστοιχεί σε όσες έκαναν έκτρωση επικαλούμενες σοβαρό κίνδυνο για την υγεία και τη ζωή τους. Ίσως, αν αποδώσει η τακτική, την οποία εφαρμόζει το Λαϊκό Κόμμα και έχει δοκιμάσει και σε άλλα ζητήματα, δηλαδή να προτείνει ακραία μέτρα και στη συνέχεια υπό τη γενική κατακραυγή να τα τροποποιεί κάπως, ώστε να παρουσιάζει το αποτέλεσμα ως βελτίωση, μπορεί να συμπεριλάβει στην τελική του πρόταση την αποποινικοποίηση, στην περίπτωση που υπάρχει «κίνδυνος σοβαρής δυσπλασίας του εμβρύου». Σε αυτή την περίπτωση το ποσοστό των γυναικών που θα μπορούσαν να διακόψουν εκούσια την κύηση υπό σκληρές, απάνθρωπες και εξευτελιστικές συνθήκες, όπως προβλέπει το νομοσχέδιο, θα έφτανε στο πενιχρό 8%.

Αυτό αποτελεί μόνο το ένα μέρος του προβλήματος, το άλλο είναι η κατάσταση στην οποία θα βρεθούν οι υπόλοιπες γυναίκες, ούτε λίγο ούτε πολύ το 94% ή το 92% όσων διακόπτουν εκούσια την κύηση, τις οποίες η κυβέρνηση θα αντιμετωπίζει ως παράνομες. Ενενήντα χιλιάδες γυναίκες θα πρέπει να ταξιδέψουν σε άλλες χώρες για να κάνουν έκτρωση; Ένα τέτοιο κοινωνικό σκάνδαλο οδηγεί στη σκέψη ότι θα είναι αδύνατο να εφαρμόσουν τον νόμο και επίσης ότι η κοινωνική ανυπακοή θα εκδηλωθεί με διάφορους τρόπους, αν ψηφιστεί το νομοσχέδιο. Δεν θα είναι η πρώτη φορά και, όπως λέει και το τραγούδι, «προσοχή, προσοχή, σας προειδοποιούμε, είμαστε περισσότερες από τότε που αρχίσαμε».

Συνεπώς μπορεί να υποστηριχτεί ότι το νομοσχέδιο, το οποίο προωθεί η κυβέρνηση, συνεπάγεται περαιτέρω ποινικοποίηση της άμβλωσης, εφόσον θα είναι πολύ λίγες οι γυναίκες που θα μπορούν να κάνουν άμβλωση, επικαλούμενες τις εξαιρέσεις του νόμου, λιγότερες από όσες μπορούσαν με τον νόμο του 1985 και του 2010 (που εξακολουθεί να ισχύει). Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις παραμένει ένα πρόβλημα: η άμβλωση θεωρείται αδίκημα και, αν πράγματι υπάρχει βούληση να λυθούν τα προβλήματα των γυναικών οι οποίες αποφασίζουν να κάνουν έκτρωση, η συλλογική εμπειρία από τριάντα πέντε χρόνια κινητοποιήσεων επιβεβαιώνει και πάλι τη λύση την οποία προτείνουν οι φεμινιστικές οργανώσεις: η άμβλωση πρέπει να νομιμοποιηθεί και να εξαιρεθεί από τον ποινικό κώδικα.

Η άρνηση του δικαιώματος στην άμβλωση βρίσκεται στη βάση της περιστολής των δημοκρατικών δικαιωμάτων της οποίας γινόμαστε μάρτυρες και μέσω της οποίας επιχειρείται να επιβληθεί η έξοδος από την κρίση. Οι ελευθερίες, η συμμετοχική κοινωνία των πολιτών και η δημοκρατία ως κοινή επιδίωξη πολλών ανθρώπων είναι ασύμβατες με την άρνηση της δικαιώματος των γυναικών να αποφασίζουν για τη ζωή τους.

Η υπεράσπιση του δικαιώματος στην άμβλωση μας αφορά όλες και όλους.

*Η Χούστα Μοντέρο (Justa Montero) είναι μέλος της Φεμινιστικής Συνάθροισης Μαδρίτης (Asamblea Feminista de Madrid).

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: Viento Sur

Το άρθρο αρχικά δημοσιεύτηκε σε συντομότερη μορφή στην εφημερίδα Diagonal

 

Σημ. μετφ.


[1] Σίλβια Φεντερίτσι, Ο Κάλιμπαν και η μάγισσα: γυναίκες, σώμα και πρωταρχική συσσώρευση, μετάφραση: Ίρια Γραμμένου, Λία Γυιόκα, Παναγιώτης Μπίκας, Λουκής Χασιώτης, Αθήνα: Εκδόσεις των Ξένων, 2011.

[2] Στο πρωτότυπο χρησιμοποιείται το λατινικό nasciturus: σύμφωνα με τον ρωμαϊκό νόμο το έμβρυο εθεωρείτο ότι είχε γεννηθεί όσον αφορά τα κληρονομικά του δικαιώματα (Nasciturus pro iam nato habetur, quotiens de commodis eius agitur).

 

Διαβάστε ακόμη

Η κληρονομιά του φρανκισμού

30.000 άτομα ζήτησαν την απόσυρση του νόμου για τις αμβλώσεις και την παραίτηση του Γαγιαρδόν

Χιλιάδες γυναίκες διαδήλωσαν για το δικαίωμα στην έκτρωση σε όλη την Ευρώπη

 

Share

Η Δεύτερη Δημοκρατία αποποινικοποίησε την άμβλωση με τον πιο προοδευτικό νόμο της Ευρώπης

Δημοσίευμα του περιοδικού Μούντο Γκράφικο (Mundo Gráfico) με θέμα τη νομιμοποίηση των αμβλώσεων στην Καταλονία (Εθνική Βιβλιοθήκη της Ισπανίας).

Το 1937 η κυβέρνηση της Καταλονίας εξέδωσε διάταγμα το οποίο επέτρεπε την ελεύθερη άμβλωση μέχρι τους τρεις πρώτους μήνες της κύησης και ρύθμιζε τον τρόπο πραγματοποίησής της. Η δημοκρατική κυβέρνηση της Ισπανίας επέκτεινε την ισχύ του και στις άλλες  περιοχές που δεν είχαν καταληφθεί από τον Φράνκο.

της Πατρίθια Καμπέλο

Με την ψήφιση της αλλαγής του νόμου για τις αμβλώσεις, την οποία σχεδιάζει η κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι, τα δικαιώματα των γυναικών δεν θα υποχωρήσουν απλώς στην κατάσταση πριν από το 1985, χρονιά που η σοσιαλιστική κυβέρνηση του Φελίπε Γκονθάλεθ νομιμοποίησε τις αμβλώσεις, αλλά σε εκείνη πριν από το 1937. Εκείνη τη χρονιά αποποινικοποιήθηκε η εκούσια διακοπή της κύησης πρώτη φορά στην Ισπανία. Η κυβέρνηση της Καταλονίας εξέδωσε στις 9 Ιανουαρίου την πιο προοδευτική απόφαση στην Ευρώπη σχετικά με το θέμα, η οποία επέτρεπε την ελεύθερη άμβλωση μέχρι τις δώδεκα εβδομάδες. Η Φεντερίκα Μοντσένι, υπουργός Υγείας της δημοκρατικής κυβέρνησης του Φρανθίσκο Λάργκο Καμπαγέρο, επίσης συνέταξε ένα νομοσχέδιο που νομιμοποιούσε τη διακοπή της κύησης, όμως η πρωτοβουλία της προσέκρουσε στην αντίθεση των περισσότερων μελών της κυβέρνησης. Παρόλα αυτά η Μοντσένι βρήκε τρόπο να εφαρμόσει το καταλανικό διάταγμα και στις άλλες περιοχές που έλεγχαν οι δημοκρατικοί [ενώ μαινόταν ο εμφύλιος πόλεμος, πολλές πόλεις ήδη βρίσκονταν υπό την κυριαρχία των πραξικοπηματιών στρατιωτικών].

«Χρειάστηκε να καταφύγω σε ένα τέχνασμα, να επεκτείνω και στην υπόλοιπη δημοκρατική Ισπανία τα ευεργετήματα του διατάγματος σχετικά με την τεχνητή διακοπή της κύησης, το οποίο είχε εφαρμόσει η καταλανική κυβέρνηση. Έπρεπε να βρεθεί λύση στο δράμα χιλιάδων γυναικών που, επιφορτισμένες με τη φροντίδα παιδιών, κατέφευγαν σε εξωιατρικά ή αυτοσχέδια μέσα για να απαλλαγούν από ανεπιθύμητες εγκυμοσύνες (…) Έπρεπε να αποφευχθεί η εκατόμβη των γυναικών που ήταν θύματα επικίνδυνων τρόπων άμβλωσης, οι οποίοι προκαλούσαν ανεπανόρθωτες βλάβες και σε πολλές περιπτώσεις τούς κόστιζαν την ίδια τη ζωή», θυμάται η Μοντσένι στα απομνημονεύματά της Τα πρώτα μου σαράντα χρόνια (1987). «Κάθε θρησκευόμενος ή άλλος φανατικός μετρούσε λιγότερο από τη ζωή των γυναικών που έπρεπε να αντιμετωπίσουν μια τέτοια κατάσταση», συμπληρώνει.

Η ποινικοποίηση των αμβλώσεων ανάγκαζε τις γυναίκες να καταφεύγουν σε παράνομες μεθόδους με μοιραίες συνέπειες. Για πολλά χρόνια αυτός ο τρόπος διακοπής της κύησης υπήρξε μια από τις κύριες αιτίες θανάτου των γυναικών στην Ισπανία. «Η μέθοδος ήταν συνδεδεμένη με μια σειρά από ζοφερές εικόνες, κομπογιαννιτισμό, κερδοσκοπία, δράμα», σημείωνε το περιοδικό Μούντο Γκράφικο  σε ρεπορτάζ που δημοσίευσε όταν τέθηκε σε ισχύ το διάταγμα της καταλανικής κυβέρνησης. «Υπήρχαν μητέρες που πέθαιναν εξαιτίας των ακατάλληλων μεθόδων άμβλωσης, οι οποίες εφαρμόζονταν χωρίς ασφάλεια και προσοχή», κατήγγελλε το περιοδικό –ένα από τα πιο δημοφιλή και προοδευτικά στο πρώτο τρίτο του εικοστού αιώνα. Συγκεκριμένα αυτή η εβδομαδιαία έκδοση προέβαλλε με αισιοδοξία τη νομοθετική ρύθμιση της καταλανικής κυβέρνησης σχετικά με τις αμβλώσεις.

Το ρεπορτάζ, το οποίο υπογράφει ο Χοσέ Μ. Γκαράτ, συνοδεύεται από φωτογραφίες χαμογελαστών αγοριών και κοριτσιών και επιπλέον αναδημοσιεύει το δελτίο του υπουργείου Υγείας της Καταλονίας το οποίο έπρεπε να συμπληρώσουν οι γυναίκες για να ζητήσουν διακοπή κύησης. «Δεν θα έπρεπε να γεννιούνται παιδιά καταδικασμένα εκ των προτέρων σε μια ζωή κόλαση», σημείωνε ο δημοσιογράφος αναφορικά με τις περιπτώσεις σοβαρής αναπηρίας.

Στις σελίδες του Μούντο Γκράφικο δημοσιεύτηκε επίσης η περίπτωση της πρώτης γυναίκας που έκανε άμβλωση κατ’ εφαρμογή του καταλανικού διατάγματος. Επρόκειτο για μια εικοσιπεντάχρονη με εκ γενετής νόσημα, η οποία είχε διαφύγει από την εμπόλεμη ζώνη στη Βαρκελώνη μαζί με τα δύο ανάπηρα παιδιά της.

Μέχρι τότε μόνο τρεις ευρωπαϊκές χώρες είχαν συμπεριλάβει στη νομοθεσία τους το δικαίωμα της εκούσιας διακοπής της κύησης: η Ελβετία το 1916, η πρώην Τσεχοσλοβακία το 1925 και η Ρωσία το 1926. Τρία χρόνια αργότερα στον κατάλογο προστέθηκε και η Ιαπωνία.

Ελεύθερη άμβλωση μέχρι τις δώδεκα εβδομάδες

Το διάταγμα της καταλανικής κυβέρνησης –το οποίο υπέγραφαν οι υπουργοί Χοσέπ Ταραντέγιας από τη Δημοκρατική Αριστερά Καταλονίας, Πέρε Ερέρα από τη Εθνική Συνομοσπονδία Εργασίας και Ραφαέλ Βιντέγια από τη Γενική Ένωση Εργαζομένων– επέτρεπε την ελεύθερη άμβλωση μέχρι τον τρίτο μήνα, ένα μέτρο που δεν είχαν συμπεριλάβει όσες χώρες είχαν ήδη νομιμοποιήσει τη διακοπή της κύησης.

Το κείμενο αναγνώριζε τη δυνατότητα άμβλωσης εφόσον συνέτρεχαν θεραπευτικοί λόγοι –σωματική ή ψυχική ασθένεια της εγκύου απαγορευτική για τον τοκετό–, γενετικοί –σοβαρά κληρονομικά νοσήματα ή αιμομιξία– και ηθικοί –συνειδητή επιθυμία εκούσιου περιορισμού της γεννητικότητας. Στην τελευταία περίπτωση η διακοπή κύησης γινόταν με αίτημα της ενδιαφερόμενης, χωρίς να μπορεί η οικογένειά της να προβάλει αντίρρηση.

Μετά τους τρεις πρώτους μήνες κύησης η άμβλωση επιτρεπόταν μόνο για θεραπευτικούς λόγους. Το άρθρο 6 προέβλεπε τη δημιουργία επίσημα εξουσιοδοτημένων φορέων, οι οποίοι επιπλέον όφειλαν να επεξεργαστούν ένα σχέδιο οργάνωσης σε διάστημα 15 ημερών από τη δημοσίευση του διατάγματος. Ως αρμόδιο προσωπικό για την πραγματοποίηση των αμβλώσεων οριζόταν αυτό που ανήκε στις μονάδες μαιευτικής και γυναικολογίας «χωρίς δικαίωμα οποιασδήποτε αμοιβής για τις εν λόγω υπηρεσίες», διευκρίνιζε το νομικό κείμενο. Σε κάθε κέντρο προβλεπόταν ο διορισμός υπεύθυνου εκπροσώπου με αποστολή «τη διαχείριση, τον έλεγχο και την επίβλεψη» της σωστής λειτουργίας της υπηρεσίας.

Για να διασφαλιστεί ο έλεγχος κάθε μορφής άμβλωσης απαιτείτο γνωμάτευση σχετικά με την ιατρική, ψυχολογική, γενετική και κοινωνική κατάσταση κάθε γυναίκας που ζητούσε διακοπή κύησης. Επίσης η ενδιαφερόμενη υποβαλλόταν προηγουμένως σε εξετάσεις, για να ελεγχθεί «η ζωτική της ικανότητα και η ικανότητα αντοχής της στην επέμβαση».

Προς αποφυγή του ιδιωτικού τομέα, ο οποίος ευθυνόταν για μεγάλο αριθμό θανάτων, το διάταγμα όριζε «την παραπομπή στο αρμόδιο δικαστήριο» όσων πραγματοποιούσαν αμβλώσεις εκτός των εξουσιοδοτημένων δημοσίων κέντρων. «Και, αν ασκούν υγειονομικό επάγγελμα, θα τους αφαιρείται η άδεια άσκησης», πρόσθετε.

Ένα από τα αναμενόμενα αποτελέσματα των νέων μέτρων ήταν η μείωση του αριθμού των αμβλώσεων, δεδομένου ότι, παράλληλα με τα κέντρα όπου γινόταν η διακοπή κύησης, προβλεπόταν η ίδρυση και άλλων «με προορισμό τη διάδοση των αντισυλληπτικών μέσων», συνέχιζε το Μούντο Γκράφικο. «Σκοπός είναι να αποκτήσουν οι γυναίκες την κατάλληλη νοοτροπία που θα τους επιτρέπει να αποφεύγουν την άμβλωση και να καταφεύγουν σε αυτή μόνο ως έσχατη λύση», διευκρίνιζε το περιοδικό και υπογράμμιζε τον αριθμό των γυναικών που θα σώζονταν χάρη στην εξάλειψη των παράνομων μεθόδων.

Η αντίθεση των μέσων ενημέρωσης του Φράνκο

Η εφαρμογή του μέτρου προκάλεσε την αντίδραση των φρανκικών μέσων ενημέρωσης. Η εφημερίδα ABC, σε δημοσίευμα της 17ης Δεκεμβρίου 1936, απέδιδε τον νόμο για τις αμβλώσεις στο αδηφάγο πάθος των εβραιοκομμουνιστών που σκοπός τους ήταν η εξολόθρευση της Ισπανίας». «Δεν ικανοποιούνται πια με τον θάνατο και τη σφαγή όσων γεννήθηκαν, αλλά θέλουν να εξολοθρεύσουν και όσους δεν έχουν γεννηθεί», αποκαλύπτει το αρχείο της εφημερίδας.

«Από νομική άποψη η άμβλωση είναι φόνος, έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, εφόσον καταδικάζει ένα ον, που επρόκειτο να γεννηθεί, να μη γεννηθεί, (…) η γυναίκα που προχωρεί σε άμβλωση με τη θέλησή της χάνει την τελειότερη ιδιότητα την οποία μπορεί να αποκτήσει χάρη στην εκπλήρωση του θείου ρόλου της, αυτού της μητέρας», υποστήριζαν οι οπαδοί του Φράνκο.

Η ακύρωση των κοινωνικών μέτρων από τους πραξικοπηματίες

Ο εμφύλιος πόλεμος στην Ισπανία κατέστησε επείγουσα την υλοποίηση των κοινωνικών μέτρων της δημοκρατικής κυβέρνησης τα οποία εκκρεμούσαν. Η Φεντερίκα Μοντσένι, υπουργός Υγείας και Δημόσιας Περίθαλψης από τον Νοέμβριο του 1936 έως τον Μάιο του 1937, κατόρθωσε να εγκαινιάσει το πρώτο πρόγραμμα βοήθειας για ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και μέτρα όπως οι βρεφονηπιακοί σταθμοί και τα συσσίτια για εγκύους, μαζί με την αποποινικοποίηση της άμβλωσης. Η νίκη του Φράνκο ακύρωσε όλες τις κοινωνικές κατακτήσεις της Δεύτερης Δημοκρατίας.

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: El Público

 

 

Share

Χιλιάδες γυναίκες διαδήλωσαν για το δικαίωμα στην έκτρωση σε όλη την Ευρώπη

επιμέλεια Δήμητρα Σπανού

Ενημέρωση από την κινητοποίηση που έγινε στην Αθήνα ως ένδειξη αλληλεγγύης στις γυναίκες στην Ισπανία και ενάντια στο προωθούμενο νομοσχέδιο της κυβέρνησης Ραχόι για τον περιορισμό του. Παρόμοιες εκδηλώσεις αλληλεγγύης πραγματοποιήθηκαν τις προηγούμενες μέρες σε αρκετές πόλεις της Ευρώπης, με χιλιάδες γυναικών να φωνάζουν δυνατά «Δική μας η επιλογή!». Το Φύλο Συκής κατάφερε και μάζεψε φωτογραφίες και βίντεο από μερικές από τις πολλές διαμαρτυρίες που έγιναν. 

 

Αθήνα, 1/2/2012

της Σίσσυς Βωβού

 

 

Με πολύ κέφι, πολλές φίλες από πολλές ομάδες, πανό και καπέλα μάγισσας και σε κλίμα φεμινιστικής αλληλεγγύης, πραγματοποιήθηκε η διαδήλωση στην Ισπανική Πρεσβεία το Σάββατο 1η Φεβρουαρίου ενάντια στην απόπειρα περιορισμού του δικαιώματος της έκτρωσης στην Ισπανία. Την ίδια μέρα όπως και στις 8 Φεβρουαρίου, έγιναν ή προετοιμάζονται μαζικές διαδηλώσεις στην ίδια την Ισπανία, καθώς και σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις.

Στην εκδήλωση ακούστηκε το σύνθημα «Nosotras Decidimos, Εμείς Αποφασίζουμε» -στα ισπανικά και τα Ελληνικά- καθώς και πολλά άλλα και εκφωνήθηκε πολλές φορές η ανακοίνωση των φεμινιστικών οργανώσεων, η οποία έλαβε θετική ανταπόκριση από όσους και όσες έτυχε να διέρχονται από τον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου.

Η βουλεύτρια του ΣΥΡΙΖΑ Αφροδίτη Σταμπουλή εκφώνησε ψήφισμα υπογεγραμμένο από εκατοντάδες μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου καθώς και μέλη εθνικών κοινοβουλίων της Ευρώπης, και ανακοίνωσε ότι η συλλογή υπογραφών, συνεχίζεται. Το ψήφισμα αυτό θυροκόλλησε στην πόρτα της πρεσβείας. Στη διαδήλωση έδωσε το παρόν και η ισπανίδα Μαιτέ Μολά, αντιπρόεδρος του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς, που βρισκόταν στην Αθήνα για εργασίες, με την αφίσα των γυναικών της Ισπανίας.

Η ανακοίνωση που μοιράστηκε στην Αθήνα:

Εάν, πότε και πόσα παιδιά θα κάνουμε, δική μας η απόφαση

Ελεύθερη και δωρεάν άμβλωση σε Ελλάδα, Ισπανία και παντού

Στην Ισπανία, η δεξιά κυβέρνηση Ραχόι, ετοιμάζει νόμο για τον περιορισμό του δικαιώματος των γυναικών στην αυτονομία του σώματός τους, για την απαγόρευση της άμβλωσης, εφαρμόζοντας τις αντιδραστικές επιταγές της Εκκλησίας. Ως απάντηση, ετοιμάζεται σήμερα μεγάλη κινητοποίηση στη Μαδρίτη, με γυναίκες που θα φτάσουν από όλη τη χώρα, για να δηλώσουν την αντίθεσή τους σε αυτά τα σχέδια και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, ενώ σε όλη την Ευρώπη οργανώνονται κινητοποιήσεις φεμινιστικής αλληλεγγύης σήμερα και την εβδομάδα που έρχεται.

Το δικαίωμα στην επιλογή για τη μητρότητα και τον οικογενειακό προγραμματισμό έχει κατοχυρωθεί στην Ευρώπη σταδιακά εδώ και δεκαετίες, σε πολλές χώρες, ενώ στις υπόλοιπες γίνεται μάχη από τις γυναικείες οργανώσεις για την κατάκτησή του. Στην Ισπανία έχει ετοιμαστεί πρόταση νόμου για την κατάργηση του δικαιώματος στην άμβλωση μέχρι τις 14 εβδομάδες κύησης, το οποίο έχει θεσμοθετηθεί από το 2010, ενώ σχετικός νόμος υπήρχε ήδη από το 1985.

Οι ισπανίδες φεμινίστριες και πολλές κοινωνικές οργανώσεις και κόμματα, έχουν ξεσηκωθεί για να υπερασπίσουν το αυτονόητο, με το σύνθημα: Δικό μου το σώμα, δική μου η απόφαση.

Το νομοσχέδιο αυτό αποτελεί πλήγμα σε ένα από τα βασικά γυναικεία δικαιώματα, για τον αυτοπροσδιορισμό του σώματός μας, και παράλληλα μια σκληρή ταξική επίθεση εναντίον των γυναικών των λαϊκών τάξεων, που δεν έχουν χρήματα να διακόψουν μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη καταφεύγοντας σε ακριβοπληρωμένους ιδιωτικούς γιατρούς ή στο εξωτερικό, και έτσι, όταν χρειαστεί, θα εξαναγκάζονται να πραγματοποιούν εκτρώσεις σε επισφαλείς για την υγεία τους συνθήκες.

Στην περίοδο της κρίσης, βασικά δικαιώματα όπως αυτό της εργασίας, της κοινωνικής πρόνοιας, της αξιοπρεπούς διαβίωσης, της κατάλληλης ιατροφαρμακευτικής και νοσοκομειακής φροντίδας για τις εγκυμονούσες και την υγεία των γυναικών και των νεογνών υποβαθμίζονται, σε διαφορετικούς βαθμούς, σε ολόκληρη την Ευρώπη. Στην Ελλάδα η άμβλωση είναι νόμιμη και παρέχεται δωρεάν από τα δημόσια νοσοκομεία με νόμο του 1986 στις ασφαλισμένες. Όμως τωρα, που η δημόσια υγεία καταρρέει, περισσότερο από το ένα τέταρτο των γυναικών είναι ανασφάλιστες, και η άμβλωση κοστίζει 300 ευρώ για τις Ελληνίδες και τα διπλάσια για τις ανασφάλιστες αλλοδαπές. Συνεπώς, το δικαίωμα φαλκιδεύεται μέσα από έναν άλλο δρόμο.

Αυτή η σκοταδιστική προσπάθεια που εξελίσσεται στην Ισπανία πρέπει να μην ολοκληρωθεί, εμείς οι γυναίκες ζητούμε κατάλληλες υπηρεσίες οικογενειακού προγραμματισμού, αντισύλληψης και επιλογής σε περίπτωση ανεπιθύμητης κύησης.

Ζητούμε από όλα τα κόμματα της Ευρώπης και τους κοινωνικούς φορείς να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους στα κατοχυρωμένα δικαιώματα των γυναικών, ώστε η προσπάθεια της ισπανικής κυβέρνησης να καταρρεύσει.

φεμινιστικές ομάδες:

Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, Παγκόσμια Πορεία Γυναικών (ελληνικό δίκτυο), Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας, Οικογένειες Ουράνιο Τόξο, Πρωτοβουλία Γυναικών ενάντια στο Χρέος και τα Μέτρα Λιτότητας – Γυναίκες για τα Σεξουαλικά και Αναπαραγωγικά Δικαιώματα, Θεματική Ομάδα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Οικολόγων Πρασίνων, Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ

Στηρίζει η φεμινιστική ηλεκτρονική εφημερίδα Φύλο Συκής

 

Βρυξέλλες, 29/1/2014

Χιλιάδες άτομα διαδήλωσαν στις Βρυξέλλες ενάντια στον νόμο των αμβλώσεων

«Ο νόμος Γαγιαρδόν σημαίνει επίθεση ενάντια σε όλες τις γυναίκες της Ευρώπης».

Μέλη του ευρωκοινοβουλίου, Ισπανίδες του εξωτερικού και πολίτιδες των Βρυξελλών πραγματοποίησαν χθες πορεία στην πόλη, για να καταγγείλουν την οπισθοδρόμηση των δικαιωμάτων των γυναικών σε όλη την Ευρώπη.

Αδελίνα Παστόρ, Βρυξέλλες

Περίπου 2.000 άτομα διαδήλωσαν χθες το απόγευμα στις Βρυξέλλες υπέρ του δικαιώματος στην άμβλωση και εναντίον του νόμου τον οποίο θέλει να επιβάλει η κυβέρνηση του Μαριάνο Ραχόι. Στη διαδήλωση συμμετείχαν φεμινιστικές συλλογικότητες, φορείς οικογενειακού προγραμματισμού, φοιτητικές οργανώσεις, μέλη του κινήματος της 15ης Μαΐου και ουσιαστικά όλα τα κόμματα της Αριστεράς που εκπροσωπούνται στις Βρυξέλλες, τόσο στο βελγικό όσο και στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, αποδεικνύοντας τον σημαντικό αντίκτυπο του νόμου στην Ευρώπη.

Η Μονίκ Βαν Τισελέμ, ιδρύτρια της κίνησης «Δικαίωμα στην Άμβλωση» στο Βέλγιο είναι οργισμένη και αυτό είναι εμφανές στη φωνή της: «Δεν μπορούν να το κάνουν αυτό. Τώρα που έχουμε επιτέλους νομοθεσία ευνοϊκή όχι μόνο για τα δικαιώματα των γυναικών αλλά και των παιδιών». Η Βαν Τισελέμ, όπως σχεδόν το σύνολο των παρευρισκομένων στη διαδήλωση, θεωρεί ότι ο ισπανικός νόμος εντάσσεται στη γενικότερη οπισθοδρόμηση των δικαιωμάτων των γυναικών σε όλη την Ευρώπη. Η πρόσφατη απόρριψη της έκθεσης Εστρέλα [Εντίτ Εστρέλα ονομάζεται η ευρωβουλευτής που την προώθησε], η οποία περιλάμβανε σειρά προτάσεων σχετικά με τη σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία για όλες τις ευρωπαϊκές χώρες (μεταξύ αυτών και τις νόμιμες και ασφαλείς αμβλώσεις) και καταψηφίστηκε από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με διαφορά μόλις έξι ψήφων, έχει ευαισθητοποιήσει μεγάλο μέρος της ευρωπαϊκής κοινής γνώμης ως προς την οπισθοδρόμηση των δικαιωμάτων των γυναικών.

Με αυτή την έννοια ο νόμος Γαγιαρδόν δεν είναι μόνο ισπανικό πρόβλημα, αλλά πρόβλημα θεμελιωδών δικαιωμάτων στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το μήνυμα είναι ότι, αν αφαιρέσουν τα δικαιώματα μιας γυναίκας, θα αφαιρέσουν τα δικαιώματα όλων των γυναικών. «Η Ισπανία είναι ευρωπαϊκή χώρα και η επίθεση ενάντια στα δικαιώματα των γυναικών μιας ευρωπαϊκής χώρας συνιστά επίθεση ενάντια στα δικαιώματα όλων των γυναικών της Ευρώπης», υπογραμμίζει μια από τις πενήντα περίπου γυναίκες του «Οικογενειακού Προγραμματισμού» από τη Λίλλη, οι οποίες ήρθαν από τη Γαλλία ειδικά για τη διαδήλωση. Το ίδιο πνεύμα απηχούν και οι δηλώσεις της Βελγίδας υπουργού Κοινωνικής Πρόνοιας: «Ο αγώνας τους είναι και δικός μας αγώνας. Οι γυναίκες της Ισπανίας πρέπει να υπολογίζουν στην ευρωπαϊκή αλληλεγγύη».

Η διαδήλωση, που διοργανώθηκε από το Ευρωπαϊκό Λόμπι Γυναικών (στο οποίο συμμετέχουν γυναικείες οργανώσεις από όλη την Ευρώπη), την κίνηση abortionrights.eu και τη Διεθνή Ομοσπονδία Γονεϊκού Προγραμματισμού, είναι η ευρωπαϊκή απάντηση στο Τρένο της Ελευθερίας, τη διαδήλωση υπέρ των ελεύθερων αμβλώσεων, η οποία θα πραγματοποιηθεί αυτό το σαββατοκύριακο στην Ισπανία.

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: Diagonal, 30-1-2014

 

 

 

Λονδίνο, 1/2/214

Στο Hungerford Bridge του Λονδίνου συγκεντρώθηκαν γυναίκες από διάφορες βρετανικές πόλεις. Σε μια συμβολική κίνηση αλληλεγγύης έδεσαν τις δικές τους κρεμάστρες στα κάγκελα, για να δηλώσουν «δικό μου το σώμα, δική μου η επιλογή».

Περισσότερα στο event στο facebook 

κρεμάστρα με φωτογραφία της Savita Halappanavar, που πέθανε στην Ιρλανδία όταν οι γιατροί αρνήθηκαν να τερματίσουν την εγκυμοσύνη της λόγω της νομοθεσίας

 

 

Παρίσι, 1/2/2014

Χιλιάδες γυναικών διαδήλωσαν στο Παρίσι και σε άλλες γαλλικές πόλεις σε ένδειξη αλληλεγγύης. Στην γαλλική πρωτεύουσα η διαδήλωση ξεκίνησε από την Place Joffre και κατέληξε στην ισπανική πρεσβεία, με σύνθημα «η έκτρωση είναι επιλογή μου, η έκτρωση είναι δικαίωμά μου». Αρκετές γυναίκες κρατούσαν βελόνες πλεξίματος και κρεμάστρες, υπενθυμίζοντας τα μέσα στα οποία οι γυναίκες κατέφευγαν όταν οι εκτρώσεις ήταν παράνομες. Το παρόν έδωσαν και ακτιβίστριες των femen.

YouTube Preview Image

 

Λισαβώνα, 1/2/2014

 

Μιλάνο, 1/2/2014

 

 

 

Share

30.000 άτομα ζήτησαν την απόσυρση του νόμου για τις αμβλώσεις και την παραίτηση του Γαγιαρδόν

Η Μωβ Παλίρροια συγκεντρώθηκε στη Μαδρίτη με την ευκαιρία της άφιξης του Τρένου της Ελευθερίας προς υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών.

Ντιέγο Ρεπρέσα, Μαδρίτη 1/2/2014

Η Μαδρίτη ντύθηκε σήμερα στα μωβ για να αντισταθεί στην αλλαγή του νόμου για τη «Σεξουαλική υγεία και την εθελούσια διακοπή της κύησης». Χιλιάδες άνθρωποι από όλη την Ισπανία έδωσαν ραντεβού στην πρωτεύουσα με την ευκαιρία της άφιξης του Τρένου της Ελευθερίας, μια πρωτοβουλία την οποία ανέλαβε και πραγματοποίησε η Φεμινιστική Συνάθροιση «Φίλες και Γυναίκες για την Ισότητα» (Tertulia Feminista “Les Comadres y Mujeres por la Igualdad”) από το Μπαρέδος της Αστούριας και την ακολούθησαν πολυάριθμες οργανώσεις, πολιτικά κόμματα και συνδικάτα.

Από τις 11 το πρωί άρχισαν να συγκεντρώνονται διάφορες οργανώσεις που είχαν έρθει από την Καταλονία, την Ανδαλουσία, την Αστούριας, την Καστίγια λα Μάντσα κ.λπ., για να υποδεχτούν το «Τρένο» και να ξεκινήσουν την πορεία.

Η Μωβ Παλίρροια ξεκίνησε από τον σταθμό της Ατότσα και έφτασε μέχρι την πλατεία Λεαλτάδ και την αρχή της οδού Σαν Χερόνιμο συνενώνοντας δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτριών σε μια εορταστική ατμόσφαιρα και χωρίς επεισόδια, αλλά υπό την επιτήρηση ισχυρής αστυνομικής δύναμης.

Η διαδήλωση των γυναικών στράφηκε κυρίως εναντίον του υπουργού Δικαιοσύνης Αλμπέρτο Ρουίθ-Γαγιαρδόν, ο οποίος θεωρείται υπεύθυνος της μεταρρύθμισης. «Γαγιαρδόν, στη μήτρα μου κάνω κουμάντο εγώ» ήταν ένα από τα συνθήματα. Δεν εξαιρέθηκε ούτε η υπουργός Υγείας Άννα Μάτο, όταν η διαδήλωση πέρασε μπροστά από το υπουργείο της για να απαιτήσει «νόμιμες αμβλώσεις στο νοσοκομείο».

«Νομίζουν ότι όλες οι γυναίκες θέλουν να κάνουν έκτρωση, όμως ο ισχύων νόμος είναι εργαλείο, χωρίς να θέτει σε κίνδυνο τη ζωή τους. Δεν θέλουμε την αναγκαστική μητρότητα, όπως δεν θέλουμε και την αναγκαστική άμβλωση. Είναι επιλογή, δεν μπορούν να μας την επιβάλουν», λέει η Μαρία Χοσέ Πέρεθ από τη Μωβ Παλίρροια της Μάλαγας.

Για τη Λόλα Φερνάντεθ, από την επιτροπή της Μωβ Παλίρροιας της ίδιας πόλης, η μεταρρύθμιση δεν σημαίνει επιστροφή στο 1985 ούτε στην εποχή του Φράνκο, αλλά επιστροφή στο μεσαίωνα, τότε που κύριος του σώματος των γυναικών ήταν το κράτος και της ψυχής τους η εκκλησία. «Αγωνιζόμαστε για να γίνονται οι αμβλώσεις σε ισπανικό έδαφος, ούτε στο Παρίσι ούτε στο Λονδίνο», σημειώνει.

Στο ψήφισμα, το οποίο σκοπεύουν να επιδώσουν στην κυβέρνηση, ζητούν τη διατήρηση του ισχύοντος νόμου, ο οποίος κατοχυρώνει το δικαίωμα των γυναικών στη ελεύθερη άμβλωση μέχρι τη 14η εβδομάδα. Ένας νόμος που θεωρείται από τους πιο προοδευτικούς στην Ευρώπη, σε ό,τι αφορά την υπεράσπιση των γυναικείων δικαιωμάτων. Η κατάργησή του θα σήμαινε, κατά τη γνώμη των διαδηλωτριών, «οπισθοδρόμηση με απίστευτες διαστάσεις», σημειώνει η Εστεφανία Μαρτίν Παλόπ, τοπική γραμματέας Υγείας και Κατανάλωσης του Σοσιαλιστικού Κόμματος Ανδαλουσίας. «Δεν πρόκειται να δεχτούμε ούτε βελτιώσεις ούτε τροποποιήσεις, θα δεχτούμε μόνο τη συνολική απόσυρση του νομοσχεδίου», υπογραμμίζει.

Η διαδήλωση κατέληξε στo κοινοβούλιο, όπου οι εκπρόσωποι των κύριων οργανώσεων μπήκαν στην Κάτω Βουλή, για να επιδώσουν στον πρωθυπουργό, τον υπουργό Δικαιοσύνης, την υπουργό Υγείας και τις κοινοβουλευτικές επιτροπές που είναι αρμόδιες για την προκαταρτική συζήτηση του νομοσχεδίου «Προστασία του εμβρύου και τα δικαιώματα της εγκύου», ψήφισμα με τίτλο Επειδή αποφασίζω εγώ, στο οποίο αναπτύσσεται η επιχειρηματολογία υπέρ του δικαιώματος των γυναικών να επιλέγουν τη μητρότητα.

Το «Τρένο της Ελευθερίας» έκανε μια τελευταία στάση στην «ανοιχτή συνέλευση» στην αίθουσα «Μαρσελίνο Καμάτσο» των Εργατικών Επιτροπών (Comisiones Obreras), όπου πήραν τον λόγο εκπρόσωποι περισσότερων από πενήντα γυναικείες οργανώσεις, συνδικάτων, κομμάτων και ανώνυμες πολίτιδες.

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: El Público

 

Βίντεο:

YouTube Preview Image

 

YouTube Preview Image

 

YouTube Preview Image

 

YouTube Preview Image

 

 

Share

Κάλεσμα σε συγκέντρωση αλληλεγγύης στις γυναίκες στην Ισπανία

Εάν, πότε και πόσα παιδιά θα κάνουμε, δική μας η απόφαση

Ελεύθερη και δωρεάν έκτρωση σε Ελλάδα, Ισπανία και παντού

Εκδήλωση διαμαρτυρίας και φεμινιστικής αλληλεγγύης το Σάββατο 1η Φεβρουαρίου, 12.00μμ, μπροστά στην Ισπανική Πρεσβεία στην Αθήνα, Διονυσίου Αρεοπαγίτου 21 (μετά το Μουσείο Ακρόπολης)

Στην Ισπανία, η κυβέρνηση ετοιμάζει νόμο για τον περιορισμό του δικαιώματος των γυναικών στην αυτονομία του σώματός τους, για την απαγόρευση της έκτρωσης.

Ως απάντηση, ετοιμάζεται μεγάλη κινητοποίηση στη Μαδρίτη, την 1η Φεβρουαρίου, με γυναίκες που θα φτάσουν από όλη τη χώρα, για να δηλώσουν την αντίθεσή τους σε αυτά τα σχέδια και να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους, ενώ σε όλη την Ευρώπη οργανώνονται κινητοποιήσεις διεθνιστικής αλληλεγγύης.

Αντιστεκόμαστε σε κάθε απόπειρα περιορισμού της αυτοδιάθεσης του σώματός μας!

Αλληλεγγύη στις γυναίκες στην Ισπανία!

 

φεμινιστικές ομάδες:

Φεμινιστική Πρωτοβουλία για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών

Παγκόσμια Πορεία Γυναικών (ελληνικό δίκτυο)

Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας

Οικογένειες Ουράνιο Τόξο

Πρωτοβουλία Γυναικών ενάντια στο Χρέος και τα Μέτρα Λιτότητας – Γυναίκες για τα Σεξουαλικά και Αναπαραγωγικά Δικαιώματα

Θεματική Ομάδα για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα των Οικολόγων Πρασίνων

Ομάδα Γυναικών ΟΚΔΕ-Σπάρτακος

Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής ΣΥΡΙΖΑ

Στηρίζει η φεμινιστική ηλεκτρονική εφημερίδα Φύλο Συκής

 

Share

Αερογραμμές «Αμβλώσεις»

Ρεπορτάζ: Raúl Solís / Φωτογραφίες: Laura León

Μια αεροσυνοδός κατευθύνει μια ομάδα γυναικών σε σειρά προς τον έλεγχο εισιτηρίων των Αερογραμμών «Αμβλώσεις» (Abortos Airlines), της αεροπορικής εταιρείας που αναλαμβάνει να μεταφέρει κοπέλες σε κλινικές του Λονδίνου με σκοπό τη διακοπή ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης. Η Φεμινιστική Συνάθροιση (Ágora Feminista) κατήγγειλε χθες με ένα δρώμενο τις συνέπειες της αντιμεταρρύθμισης του νόμου για τις αμβλώσεις. Ένα ταξίδι που οδηγεί κατευθείαν στον περασμένο αιώνα. Ή στο μέλλον.

Πενήντα γυναίκες αναπαρέστησαν χθες στο αεροδρόμιο της Σεβίλλης αυτό που θα μπορούσε κάλλιστα να είναι επεισόδιο της τηλεοπτικής σειράς Πες μου πώς έγινε (Cuéntame cómo pasó), αν δεν ήταν η πραγματικότητα που θα ξαναζήσουν όσες Ισπανίδες δεν θέλουν να γίνουν μητέρες.

Μια αεροσυνοδός κατευθύνει μια ομάδα γυναικών σε σειρά προς τον έλεγχο εισιτηρίων των Αερογραμμών «Αμβλώσεις», της αεροπορικής εταιρείας που αναλαμβάνει να μεταφέρει σε κλινικές του Λονδίνου κοπέλες με σκοπό τη διακοπή ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης, η οποία θα είναι παράνομη στην Ισπανία, αν ψηφιστεί το νομοσχέδιο που ενέκρινε το υπουργικό συμβούλιο πριν από μερικές εβδομάδες.

Δίπλα στην αεροσυνοδό μια διερμηνέας για να βοηθήσει, κατά την άφιξή τους στη βρετανική πρωτεύουσα, όσες γυναίκες δεν μιλούν αγγλικά. Και πίσω από τη διερμηνέα εικοσάχρονες εγκυμονούσες μεταφέρουν τις βαλίτσες τους, όπου είναι γραμμένα συνθήματα υπέρ του δικαιώματος των γυναικών να ορίζουν το σώμα τους: «Εμείς γεννάμε, εμείς αποφασίζουμε», «Δικαίωμα στην άμβλωση: γυρίζουμε στο παρελθόν», «Επιβίβαση για Λονδίνο για γυναίκες πρώτης θέσης».

Οι γυναίκες, μερικές νέες και άλλες όχι τόσο, κατάφεραν χθες να αφαιρέσουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο από τις οθόνες αναχωρήσεων και αφίξεων στο αεροδρόμιο της Σεβίλλης και να κερδίσουν τη συμπαράσταση των επιβατών και του προσωπικού του αεροδρομίου. Το δρώμενο δεν επιδίωκε τίποτε περισσότερο παρά να «καταγγείλει ότι η Ισπανία επιστρέφει στη δεκαετία του ’60», σύμφωνα με την Τερέζα Γκαρθία, εκπρόσωπο της συλλογικότητας «Φεμινιστική Συνάθροιση», μια κίνηση γυναικείων οργανώσεων που σκοπός της είναι να «αποτρέψει την ψήφιση του νόμου πάση θυσία».

Στο ταξίδι στο παρελθόν –ή στο μέλλον, ανάλογα με την οπτική γωνία– συμμετείχαν επίσης γυναίκες του Σοσιαλιστικού Κόμματος και της Ενωμένης Αριστεράς, για να εκφράσουν την πλήρη στήριξή τους στη συλλογικότητα «Φεμινιστική Συνάθροιση» και την απόρριψή του νόμου Γαγιαρδόν, ο οποίος, αν δεν αποσυρθεί, θα μετατρέψει την Ισπανία σε πνευματική εφεδρεία του πιο φανατικού καθολικισμού. Ενώ οι Ισπανίδες είχαν δικαιώματα ανάλογα με εκείνα προοδευτικών χωρών, όπως η Σουηδία ή η Δανία, ο Γαγιαρδόν θα περιορίσει τις ελευθερίες τους, όπως συμβαίνει σε ακραία καθολικά κράτη, την Ιρλανδία ή τη Μάλτα, όπου η άμβλωση είναι σχεδόν αδύνατη.

Η Άνα Ισαμπέλ Χιμένεθ, γραμματέας Ισότητας του Σοσιαλιστικού Κόμματος Σεβίλλης, ζήτησε την «άμεση» απόσυρση του νόμου Γαγιαρδόν και δήλωσε ότι το κόμμα της ετοιμάζεται να καταθέσει προτάσεις σε όλους τους δήμους, τα περιφερειακά συμβούλια και τα τοπικά κοινοβούλια της χώρας κατά των σχεδιασμών του Λαϊκού Κόμματος.

Η Λουθία Μάρκεθ, εκπρόσωπος της Ανοικτής Αριστεράς και μέλος της γραμματείας της Ενωμένης Αριστεράς Ανδαλουσίας, κατέστησε σαφές ότι, αν τελικά ψηφιστεί το νομοσχέδιο, η κυβέρνηση της Ανδαλουσίας «θα προσφύγει στο Συνταγματικό Δικαστήριο εναντίον αυτού του νόμου που παραβιάζει την ελευθερία των γυναικών και τις θεμελιώδεις αρχές της δημοκρατίας».

Οι πενήντα γυναίκες, που ταξίδεψαν χθες στο Λονδίνο με τρόπο αναπαραστατικό, ασεβή και πρωτότυπο για να προχωρήσουν σε διακοπή κύησης, θα πρωταγωνιστήσουν και σε άλλες τέτοιες πρωτοβουλίες: «Δεν θα ανεχτούμε να χρησιμοποιεί ο Γαγιαρδόν το σώμα μας προς όφελος της δεξιάς πολιτικής του», διαβεβαίωσε τους επιβάτες, που περίμεναν την αναχώρηση της πτήσης τους, η εκπρόσωπος της Φεμινιστικής Συνάθροισης με τον τηλεβόα στο χέρι.

Στο τέλος του δρώμενου οι συμμετέχουσες φωτογραφήθηκαν και δεν ήταν λίγοι οι επιβάτες που ζήτησαν να απαθανατιστούν μαζί με την ομάδα: «Μην ανησυχείτε για τις φωτογραφίες, από τον Νοέμβριο και μετά αυτή η εικόνα θα είναι συνηθισμένη σε όλα τα ισπανικά αεροδρόμια», παρατήρησε μια νεαρή αγανακτισμένη κρατώντας ένα πλακάτ της εταιρείας Αερογραμμές «Αμβλώσεις», η οποία οδηγεί κατευθείαν στον περασμένο αιώνα. Ή στο μέλλον με τη βοήθεια του Γαγιαρδόν.

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: andaluces.es, 24-1-2014

 

YouTube Preview Image

 

 

Share

Κοινό κάλεσμα Ισπανίδων και Γαλλίδων φεμινιστριών

Όχι στην υποχώρηση των δικαιωμάτων των γυναικών στην Ισπανία και αλλού!

20 Δεκεμβρίου 2013: η ισπανική κυβέρνηση Ραχόι θέλει να ακυρώσει το νόμο που επιτρέπει την άμβλωση, υπενθυμίζοντας τις σκοτεινές ημέρες του Φράνκο.

Επιστρέφει στο νόμο του 2010 που νομιμοποιούσε την άμβλωση έως τη 14η εβδομάδα της κύησης (22 για ιατρικούς λόγους) για να τον αλλάξει κατά παράβαση των συστάσεων διεθνών κειμένων του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας και του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών.

Αναβιώνοντας πρακτικές που αμφισβητούν την ελευθερία επιλογής των γυναικών, κατά παραβίαση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ανακοινώνει σαφώς το σχέδιό του για την κοινωνία: να κρατήσει τις γυναίκες σε ένα καθεστώς στενό κοινωνικά και υποταγής. Αυτή η επίθεση της ισπανικής κυβέρνησης αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης ευρωπαϊκής επίθεσης στα δικαιώματα των γυναικών, όπως απεικονίζεται το Δεκέμβρη του 2013 με την απόρριψη της έκθεσης Estrela από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (έκθεση σχετικά με την υγεία και τα αναπαραγωγικά δικαιώματα, που ασχολείται με την πρόσβαση στην αντισύλληψη και την άμβλωση, την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση και την ελευθερία της συνείδησης). Αυτή η έκθεση πρότεινε η έκτρωση να έγκειται στην αρμοδιότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και να ενθαρρύνει όλα τα κράτη μέλη να την εγκρίνουν.

Αυτή η άρνηση να αποδεχθεί το δικαίωμα των γυναικών να έχουν τον έλεγχο του σώματός τους, αυτή η επιμονή να τις θεωρούν ως πολίτες δεύτερης κατηγορίας που αδυνατούν να αποφασίσουν για τον εαυτό τους θέτει το ζήτημα τι είδους κοινωνία θέλουμε.

Ο αγώνας των γυναικών, των ισπανικών δημοκρατικών δυνάμεων και συλλογικοτήτων για αυτό το θεμελιώδες δικαίωμα είναι και δικός μας, και εμείς θα το υποστηρίξουμε εδώ και αλλού, επειδή είναι ο αγώνας εκείνων που θέλουν την ισότητα μεταξύ γυναικών και ανδρών.

Ξανασυναντάει τους αγώνες που έχουμε δώσει και θα συνεχίσουμε να δίνουμε στη χώρα μας. Γιατί, αν και το δικαίωμα στην άμβλωση περιλαμβάνεται στο γαλλικό νόμο, η υλοποίησή του από την πληθώρα των κέντρων άμβλωσης, που επιτρέπουν την υποδοχή και την ποιοτική φροντίδα, δεν έχει διασφαλιστεί ακόμα επαρκώς σε όλες τις περιοχές.

Είναι επίσης μια υποστήριξη σε όλες τις γυναίκες που αναγκάζονται να πάνε σε άλλη περιοχή ή σε άλλη χώρα επειδή εκεί που ζουν η πρόσβαση στην άμβλωση είναι δύσκολη ή και απαγορεύεται.

Καλούμε σε:

– αγώνα για μια Ευρώπη όπου όλες οι γυναίκες θα μπορούν να διαθέτουν ελεύθερα το σώμα τους χωρίς την κρατικό και θρησκευτικό εξαναγκασμό και θα συμπεριλαμβάνει αυτά τα δικαιώματα στην Ευρωπαϊκή Χάρτα των Θεμελιωδών Δικαιωμάτων

– υποστήριξη του αγώνα των ισπανίδων γυναικών να διατηρήσουν τα κεκτημένα που έχουν κερδίσει με πολλούς αγώνες

Οι ισπανίδες φεμινίστριες οργανώνουν μια διαδήλωση στη Μαδρίτη την 1η Φεβρουαρίου.

Ας κινητοποιηθούμε για να τις υποστηρίξουμε.

Ας διαμαρτυρηθούμε μαζί τους την 1η Φεβρουαρίου:

όχι στην ηθική τάξη που θέλει να διαχειριστεί τις ζωές μας,

ναι στα δικαιώματά μας, σε όλα τα δικαιώματά μας και την ελευθερία της επιλογής να κάνουμε ή να μην κάνουμε παιδιά.

Οι γυναίκες στην Ισπανία, τη Γαλλία και αλλού, ενωμένες στον κοινό αγώνα!

1η Φεβρουαρίου στις 14.00 στην πλατεία Place Joffre έξω από την Πρεσβεία της Ισπανίας

Πρώτες υπογράφουν οι οργανώσεις: ANCIC, CADAC, Collectif Tenon XXe, Planning familial confédéral

40 ans de mouvement

Alternative Libertaire

APEL-Egalité

Assemblée des femmes

Association Droits des Femmes XXeme

Association pour la Mixité l’Égalité La Laïcité

Association Nationale des Études Féministes

Association Nationale Sages-Femmes Orthogénistes

Attac

CAP 21 (citoyenneté action participation pour 21e siècle)

CGT

CNAFAL

Collectif 8 mars pour touTes

Collectif Oui oui oui

Collectif National pour les Droits des Femmes

Collectif de Pratique et de Réflexion Féministe Rupture

Comité Laïcité République

Coordination Française pour le Lobby Européen des Femmes

Coordination lesbienne en France

Coordination nationale des comités de défense des hôpitaux et maternités de proximité

“DEMAIN LES FEMMES”(sud77)

Du côté des femmes

Encore Féministes

Ensemble

Elu/es Contre les Violences faites aux Femmes

Europe Écologie Les Verts

FASTI

Femm’Ecolos

Femmes pour le Dire Femmes pour Agir

Fédération Régionale d’IDF du Planning Familial

Féminisme enjeux Théâtre de l’opprimé

Féminisme et géopolitique

Féministes pour une Autre Europe

FièrEs

Fondation Copernic

Fédération syndicale unitaire

Grande Loge Féminine de France

Gauche unitaire

Groupe Cadre de Vie

Hétéros au boulot

Inter-LGBT

Izquierda Anticapitalista (Espagne)

La Mutuelle des Étudiants

Le Long YangClub-Paris

Les efFRONTé-e-s

Les Jeunes Écologistes

Lesbiennes of color (LOCS)

LGBT Formation Avignon

Ligue des Droits de l’Homme

Ligue du droit international des Femmes

Lutte ouvrière

Maison des Femmes de Montreuil

Maison des Femmes de Paris

Marche Mondiale des Femmes France

Marea Granate Paris

Médecins du Monde

Mouvement de la Jeunesse Communiste de France

Mouvement des Jeunes Socialistes

Mouvement du Nid

Nouveau Parti Anticapitaliste (NPA)

Osez le Féminisme

Parti Communiste Français

Parti de Gauche

Parti Socialiste

Regards de femmes

Réseau Féministe Rupture

Réseau de Jeunes Féministes d’Europe (MMF)

Les Sœurs de la Perpétuelle Indulgence

Solidarité féministe

Syndicat général des lycéens

UFAL (Union des Famille Laïques)

UL-CGT 20

Union Nationale des Étudiants de France

Union Syndicale Solidaires

 

μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: Entre les lignes entre les mots

 

Share

Το Τρένο της Ελευθερίας

μετάφραση και επιμέλεια Λίνα Φιλοπούλου

Το επόμενο Σάββατο 1 Φεβρουαρίου 2014 φτάνει στη Μαδρίτη το Τρένο της Ελευθερίας. Γυναικείες και φεμινιστικές οργανώσεις από διάφορες πόλεις της Ισπανίας έρχονται στη Μαδρίτη για να απαιτήσουν να παραμείνει η ισχύουσα νομοθεσία σχετικά με τη σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία και την άμβλωση.

Στο σταθμό της Ατότσα στις 12 το μεσημέρι θα υπάρχει επιτροπή υποδοχής. Εκεί θα βρίσκεται και το συγκρότημα σάμπα «Kontra Bloko» Sound Antisistem για να συνοδεύσει την πορεία των φεμινιστικών και γυναικείων οργανώσεων στο Paseo del Prado, όπου θα κάνουν στάση μπροστά από το Υπουργείο Υγείας, Κοινωνικών Υπηρεσιών και Ισότητας, και θα συνεχίσουν μέχρι το Κογκρέσο των Αντιπροσώπων, όπου και θα παραδοθεί το ψήφισμα «επειδή είναι επιλογή μου» στον πρωθυπουργό, στον Πρόεδρο του Συνεδρίου, στον υπουργό Ana Mato, τον υπουργό Gallardón και σε διάφορες κοινοβουλευτικές ομάδες.

Μετά την παράδοση του ψηφίσματος θα διοργανωθεί η Συνέλευση για την Ελευθερία στην έδρα των CCOO Μαδρίτης (συνδικάτα Κομισιόνες Ομπρέρας), η οποία θα διαρκέσει περίπου τρεις ώρες και θα συμμετάσχουν οργανώσεις αλλά και άτομα, με σκοπό να ανταλλάξουν απόψεις και να συνδιαμορφώσουν τη στρατηγική και την πολιτική τους πάνω στα θέματα των σεξουαλικών και αναπαραγωγικών δικαιωμάτων των γυναικών.

Ακολουθεί το κείμενο του ψηφίσματος

Επειδή είναι επιλογή μου

Επειδή είναι επιλογή μου από ηθική σκοπιά, τη βάση της αξιοπρέπειας ενός ατόμου, δεν αποδέχομαι την επιβολή ή απαγόρευση σε σχέση με τα σεξουαλικά και αναπαραγωγικά μου δικαιώματα που αντιτίθεται στα πλήρη ανθρώπινα δικαιώματά μου. Ως ανεξάρτητος άνθρωπος αρνούμαι να υποβάλλομαι σε αυθαίρετες παρεμβάσεις και εξευτελιστικές πρακτικές καθώς και στην ομηρία του κράτους, σχετικά με την απόφασή μου αν θα γίνω μητέρα.

Επειδή είμαι ελεύθερη, επικαλούμαι την ελευθερία της συνείδησής μου να αποφασίσω με βάση τις ηθικές πεποιθήσεις μου. Μόνο οι υποκριτές επικαλούνται την ελευθερία την ίδια στιγμή που την περιορίζουν. Μόνο κακόβουλα μυαλά περιφρονούν τα δεινά που προκαλούν επιβάλλοντας τις θρησκευτικές τους αρχές στον καθένα και την καθεμιά μας. Ως ελεύθερος άνθρωπος αρνούμαι να μου επιβληθεί να γίνω μητέρα και να θεωρούμαι από το νόμο ανήλικη σε σχέση με τη σεξουαλική και αναπαραγωγική μου ζωή.

Επειδή ζω σε μια δημοκρατία και πιστεύω στη δημοκρατία, αποδέχομαι τον διαχωρισμό των δικαιωμάτων από τις αμαρτίες, του νόμου από τη θρησκεία. Κανένα πολιτικό κόμμα, ακόμα κι αυτό που βγήκε με σαρωτική νίκη στις εκλογές, δεν έχει το δικαίωμα να μετατρέψει τα δικαιώματα σε εγκλήματα και να μας υποχρεώσει να ακολουθήσουμε θρησκευτικές πεποιθήσεις με την απειλή ποινικών κυρώσεων. Ως πολίτης απαιτώ από την κυβέρνηση να αποφύγει να μετατρέψει τη δημοκρατική εξουσία (που είναι διασφάλιση της πολυφωνίας) σε δεσποτισμό.

Επειδή είναι επιλογή μου, επειδή είμαι ελεύθερη και ζω σε δημοκρατία, απαιτώ από την κυβέρνηση, και από οποιαδήποτε κυβέρνηση, να θεσπίσει νόμους που να προωθούν την αυτονομία, να διατηρούν την ελευθερία της συνείδησης και να εγγυώνται τη διασφάλιση της πολυφωνίας και της πολυμορφίας.

Επειδή είναι επιλογή μου, επειδή είμαι ελεύθερη και ζω σε δημοκρατία απαιτώ να παραμείνει η ισχύουσα νομοθεσία σχετικά με τη σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία και την άμβλωση για να προωθείται η αυτονομία, να διατηρείται η ελευθερία της συνείδησης και να διασφαλίζεται ο πλουραλισμός και η πολυμορφία όλων των γυναικών.

Εδώ οι οργανώσεις συμμετέχουν και έχουν υπογράψει το ψήφισμα μέχρι στιγμής

twitter: #TrenDeLaLibertad

 

Διαβάστε ακόμα

Διαμαρτυρία στην ευρωβουλή για το ισπανικό σχέδιο νόμου για την έκτρωση

Η κληρονομιά του φρανκισμού

Ισπανία: Σχέδιο νόμου για τον περιορισμό των Αμβλώσεων

 

Share

Διαμαρτυρία στην ευρωβουλή για το ισπανικό σχέδιο νόμου για την έκτρωση

 

Με πρωτοβουλία της αριστερής ευρω-ομάδας GUE/NGL διακινείται κείμενο καταγγελίας του ισπανικού νομοσχεδίου για την απαγόρευση της έκτρωσης, για υπογραφή από ευρωβουλευτές/τριες και εθνικούς βουλευτές/βουλεύτριες της Ευρώπης. Ήδη έχουν συγκεντρωθεί πολλές υπογραφές, τις οποίες μπορούμε να βρούμε εδώ. Στο μεταξύ, έκαναν και μια διαμαρτυρία μέσα στο Ευρωκοινοβούλιο, όπως δείχνει η φωτογραφία που παραθέτουμε. Μια θετική κίνηση από τους/τις εκλεγμένους μας, η οποία θα πρέπει όμως να προχωρήσει και σε περισσότερες πρωτοβουλίες για αυτό το θέμα, όπως και για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των γυναικών ευρύτερα.

Ολόκληρο το κείμενο:

ΕΠΕΙΓΟΥΣΑ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΓΙΑ ΤΟ ΙΣΠΑΝΙΚΟ ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΤΡΩΣΗ

Εμείς, μέλη του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και εθνικών κοινοβουλίων, εκφράζουμε τη βαθιά ανησυχία μας για την πρόταση της ισπανικής κυβέρνησης να ανατραπεί ο σημερινός νόμος για την σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία και για την εθελοντική διακοπή της κύησης.

Στις 20 Δεκεμβρίου, το υπουργικό συμβούλιο της Ισπανίας αποδέχθηκε το σχέδιο νόμου «για την προστασία του αγέννητου παιδιού και των εγκύων γυναικών». Η νομοθετική πρόταση αφαιρεί από τις γυναίκες το δικαίωμα να λάβουν τις αποφάσεις για την υγεία τους, αφού επιτρέπει την έκτρωση μόνο στις περιπτώσεις βιασμού ή αν η κύηση δημιουργεί σοβαρό φυσικο ή πνευατικό κίνδυνο για τις γυναίκες. Αυτός ο περιοριστικός νόμος επίσης αφαιρεί τη δυνατότητα του τερματισμού μιας κύησης στην περίπτωση δυσμορφίας του εμβρύου, που επιτρέπεται από τον ισπανικό νόμο για την έκτρωση από το 1985.

Εάν περάσει αυτός ο νόμος, θα δημιουργήσει μια κατάσταση όπου για μια ακόμα φορά οι Ισπανίδες θα έχουν δύο επιλογές: να ταξιδέψουν στο εξωτερικό, αυτές που έχουν την δυνατότητα για ασφαλή και νόμιμη έκτρωση, ή να καταφύγουν σε παράνομες και κρυφές εκτρώσεις με μεγάλο κίνδυνο για την υγεία τους. Κάθε έκτρωση που πραγματοποιείται και δεν εμπίπτει στις δύο κατηγορίες που αναφέρεται ότι επιτρέπεται, θα θεωρείται έγκλημα, τόσο για την γυναίκα που την πραγματοποιεί όσο και για το ιατρικό προσωπικό που εμπλέκεται.

Μπροστά σ’ αυτές τις εξελίξεις πιστεύουμε ότι υπάρχει επείγουσα ανάγκη να υποστηρίξουμε τις Ισπανίδες στην υπεράσπιση του δικαιώματός τους για  επιλογή στα θέματα που αφορούν την υγεία τους. Εάν τελικά περάσει αυτός ο νόμος, θα σημαίνει οπισθοδρόμηση 30 ετών για τα γυναικεία δικαιώματα.

Είναι θεμελιώδες δικαίωμα των γυναικών να παίρνουν τις αποφάσεις τους για το σώμα τους. Εμείς, ως Ευρωβουλευτές/ευρωβουλεύτριες και Εθνικοί βουλευτές/βουλεύτριες, εκφράζουμε την βαθιά αλληλεγγύη μας με τις Ισπανίδες και θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για τα δικαιώματα των γυναικών, και πιο συγκεκριμένα θα επιμείνουμε σταθερά στην υπεράσπιση της σεξουαλικής και αναπαραγωγικής υγείας των γυναικών και των δικαιωμάτων τους στην Ευρώπη και σε όλο τον κόσμο.

μετάφραση: Σίσσυ Βωβού

Πηγή: GUE/NGL

 

Share

Η κληρονομιά του φρανκισμού

της Λίντια Φαλκόν*

Δεν πίστευα ότι θα τολμούσαν. Επί δύο χρόνια και πριν ακόμη, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, η ηγεσία του Λαϊκού Κόμματος απειλεί τις γυναίκες και γενικά ολόκληρη την κοινωνία ότι θα ποινικοποιήσει, θα απαγορεύσει και θα εμποδίσει τη δυνατότητα έκτρωσης. Όμως οι αντιδράσεις των φεμινιστικών οργανώσεων, τα επικριτικά σχόλια μεγάλης μερίδας πολιτικών και διανοουμένων, τόσο ανδρών όσο και γυναικών, και η ηχηρή εκστρατεία, την οποία εύλογα προκάλεσε μια τέτοια πρόθεση σχεδόν σε όλες τις προηγμένες χώρες, καθυστέρησαν την εφαρμογή τέτοιων μέτρων. Από την Αυστραλία μέχρι τις Ηνωμένες Πολιτείες και από την Πορτογαλία μέχρι τη Νορβηγία οι φεμινίστριες με ρωτούσαν συνεχώς αν ήταν σίγουρο ότι θα ψηφιζόταν ένας νόμος όπως αυτός που ανακοινώθηκε και καθυστερούσε τόσο, ώστε αμφέβαλλα ότι θα προχωρούσαν. Αλλά τελικά το νομοσχέδιο είναι έτοιμο.

Βέβαια ο Γαγιαρδόν[1] είχε απειλήσει ότι θα απαγόρευε τις αμβλώσεις ακόμη και στις περιπτώσεις βιασμού, όμως το δέχονται και το συνιστούν όχι μόνο η Παγκόσμια Οργάνωση Υγείας και η Επιτροπή για την Εξάλειψη των Διακρίσεων κατά των Γυναικών των Ηνωμένων Εθνών, αλλά σίγουρα και οι γυναίκες του κόμματός του –και ποιος ξέρει και πόσοι άνδρες;– πράγμα που έθεσε όρια στο υπερσυντηρητικό του παραλήρημα. Όμως ήδη βρισκόμαστε στην ίδια κατάσταση με εκείνη των αρχών της δεκαετίας του 1980, όταν οι φεμινίστριες διεκδικούσαμε με όλες μας τις δυνάμεις το δικαίωμα των γυναικών να ορίζουν όχι μόνο το ίδιο τους το σώμα αλλά και τη μελλοντική τους ζωή, την οποία υποθηκεύει για πάντα η ανεπιθύμητη μητρότητα.

Τριάντα χρόνια μετά από εκείνους τους αγώνες μοιάζει με εφιάλτη να βρισκόμαστε πάλι στους δρόμους φωνάζοντας ότι το σώμα μας είναι δικό μας, ότι η κοιλιά μας και η ικανότητά της να γεννά δεν ανήκουν ούτε στην καθολική Εκκλησία, ούτε στον νομοθέτη, ούτε στον δικαστή, ούτε στον γιατρό, ούτε καν στον άνδρα που έσπειρε το έμβρυο, σε όλες εκείνες τις εξουσίες που πάντα οικειοποιούνται την αναπαραγωγική ιδιότητα των γυναικών και γίνονται κύριοι της μήτρας και της ζωής τους.

Τους τελευταίους μήνες δημοσιεύτηκαν και διατυπώθηκαν επανειλημμένως –και θα συνεχίσουν και τους επόμενους– επιχειρήματα από φεμινιστική, κοινωνιολογική και ιατρική σκοπιά και από τη σκοπιά των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τα οποία υποστηρίζουν ότι η απόφαση για διακοπή της κύησης ανήκει αποκλειστικά στην έγκυο. Αποτελούν θεμελιώδη αναγνώριση των γυναικών ως ελεύθερων ανθρώπινων όντων, ως πολιτών, ως υποκειμένων κοινωνικού, ηθικού και πολιτικού δικαίου. Περιγράφηκε με κάθε ειλικρίνεια το φάσμα της δυστυχίας την οποία τους επιφυλάσσει η εφαρμογή ενός τέτοιου νόμου, καθώς και η τεράστια οικονομική ποινικοποίηση την οποία συνεπάγονται για ολόκληρη την κοινωνία οι παράνομες αμβλώσεις και οι επιπτώσεις τους στην υγεία, τα ταξίδια σε πόλεις του εξωτερικού, η αμοιβή των ιδιωτικών κλινικών, χωρίς να μπορεί να μετρηθεί ο πόνος που σημαίνουν όλα αυτά για τις γυναίκες και τα αγαπημένα τους πρόσωπα. Επομένως δεν θα τα επαναλάβω.

Θέλω όμως να καταθέσω τις σκέψεις μου σχετικά με τη σημασία αυτού του νόμου από πολιτική άποψη. Είναι ακόμη μια απόδειξη, μαζί με τον Νόμο για την Ιστορική Μνήμη[2], τις υποθέσεις των φρανκιστών δολοφόνων που μπήκαν στο αρχείο, τα λείψανα των θυμάτων που βρίσκονται σε όλες τις τάφρους της Ισπανίας και δεν αναζητούνται πια, την απόκρυψη της ιστορίας του περασμένου αιώνα από τα σχολεία και τα μέσα ενημέρωσης, ότι ο φρανκισμός ούτε εξαφανίστηκε, ούτε μπήκε στο αρχείο, ούτε διώκεται, αλλά συνεχίζει να κυβερνά.

Η απαγόρευση των αμβλώσεων υπήρξε χαρακτηριστικό γνώρισμα του φασισμού ο οποίος διήρκεσε στη χώρα μας περισσότερο από τα σαράντα χρόνια δικτατορίας. Αν λάβουμε υπόψη ότι στην Καστίλλη και Λεόν, τη Γαλικία, την Ανδαλουσία, την Εξτρεμαδούρα η δικτατορία επιβλήθηκε αμέσως μετά τη 18η Ιουλίου[3] και ότι το σύνταγμα ψηφίστηκε μόλις το 1978, τότε στη μισή χώρα ο φρανκισμός υπήρξε νικητής και κυρίαρχος επί σαράντα δύο χρόνια. Πρέπει όμως να προσθέσουμε ότι οι περισσότεροι ηγέτες της μεταπολίτευσης, που τόσο έχει επαινεθεί, ήταν φρανκιστές με τη βούλα, με γαλάζιο πουκάμισο[4] μέχρι τις παραμονές της προσχώρησής τους στη δημοκρατία, ότι επέβαλαν αυτό το σύνταγμα που υπερασπίζεται το «δικαίωμα στη ζωή», ότι στην οικονομία, την πολιτική και τον πολιτισμό εξακολουθούν να κυριαρχούν τα ίδια ονόματα της Δεξιάς, όπως και τον προηγούμενο αιώνα, και ότι η καθολική Εκκλησία της Ισπανίας είναι πιο αντιδραστική και από τον νέο Πάπα, συνεπώς δεν πρέπει να μας εκπλήσσει καθόλου ο νόμος Γαγιαρδόν.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που βρίσκω παράδοξο είναι η έκπληξη και ο σκανδαλισμός των φεμινιστριών και της Αριστεράς εξαιτίας των νομικών και οικονομικών μεταρρυθμίσεων τις οποίες εφαρμόζει η κυβέρνηση του Λαϊκού Κόμματος. Νόμιζαν, φαίνεται, ότι η δημοκρατία, που τόσο τους την έχουν διαφημίσει, είχε εδραιωθεί οριστικά στη χώρα μας. Φαίνεται ότι η κοινωνία πάσχει από βαθιά αμνησία και δεν θυμάται τι είναι η ισπανική Δεξιά, αν και δεν πέρασαν παρά μόνο δέκα χρόνια από τότε που κυβερνούσε πάλι[5]. Βέβαια ο Χοσέ Μαρία Αθνάρ και το επιτελείο του δεν αναθεώρησαν τη νομική μεταρρύθμιση του 1983[6], η οποία αποποινικοποιούσε τρεις αιτίες άμβλωσης, ενώ ο νέος νόμος τις επαναποινικοποιεί[7], αλλά αποδείχτηκε εντελώς αφελές να φανταζόμαστε ότι ο Ραχόι και η παρέα του θα αποδέχονταν το δικαίωμα των γυναικών στην άμβλωση, χωρίς αυτές να ζητήσουν την άδεια κανενός, έστω και εντός του σύντομου ορίου των δεκατεσσάρων εβδομάδων και μολονότι παραμένει αδίκημα που ποτέ δεν απαλείφτηκε από τον ποινικό κώδικα.

Αν η ακροδεξιά κυβέρνηση, που μας καταπιέζει, έπρεπε να πάρει κάποια εκδίκηση ενάντια στη δειλές κατακτήσεις που είχε σημειώσει ο φεμινισμός, αν με κάποιον τρόπο μπορούσε να εκδικηθεί εμάς τις γυναίκες, επειδή δεν πια είμαστε σκλάβες, όπως προέβλεπε η δικτατορική νομοθεσία, αν τελικά έπρεπε να παρουσιαστεί στην καθολική Εκκλησία, τη μεγάλη της σύμμαχο και συνένοχη, ως εγγυητής των σχετικών αρχών, έπρεπε να απαγορεύσει και πάλι το δικαίωμα των γυναικών να ορίζουν το σώμα και τη μοίρα τους.

Στο DNA της Δεξιάς, της Εκκλησίας, όλων των αντιδραστικών δυνάμεων βρίσκεται η υποτέλεια των γυναικών, η υποταγή στο αναντικατάστατο μητρικό τους καθήκον, η διατήρησή τους ως αναπαραγωγικών δυνάμεων, η υποχρέωσή τους να γεννούν είτε θέλουν είτε όχι.

Ο νόμος Γαγιαρδόν παραπέμπει απευθείας σε όλες επιταγές και τα δόγματα του φρανκισμού που κυριάρχησαν στην πρόσφατη ιστορία μας σχεδόν επί μισόν αιώνα. Αποδεικνύει, ακόμη μια φορά, ότι η μεταπολίτευση και η υποτιθέμενη δημοκρατία, την οποία έφερε, είναι άμεσες κληρονόμοι του φρανκισμού. Και ότι μόνο μέσω της ριζικής ρήξης με τους καθοδηγητές του φασισμού και της ανατροπής του μοναρχικού και πατριαρχικού καθεστώτος, που μας καταπιέζει, θα μπορέσουμε εμείς οι γυναίκες να αποκτήσουμε την ελευθερία μας.

Μετάφραση: Δήμητρα Κοκκινίδου

Πηγή: El Público

 

Λίντια Φαλκόν Ονίλ (Lidia Falcón O’Neil) είναι πτυχιούχος νομικής, δραματικής τέχνης και δημοσιογραφίας, διδάκτωρ φιλοσοφίας και επίτιμη διδάκτωρ του Πανεπιστημίου Γούστερ του Οχάιο. Ίδρυσε τα περιοδικά Φεμινιστική Διεκδίκηση (Vindicación Feminista) και Εξουσία και Ελευθερία (Poder y Libertad), τα οποία και διευθύνει.

Ίδρυσε το Φεμινιστικό Κόμμα Ισπανίας (Partido Feminista de España) και τη Συνομοσπονδία Φεμινιστικών Οργανώσεων Ισπανίας (Confederación de Organizaciones Feministas del Estado Español). Συμμετείχε στο Διεθνές Δικαστήριο Εγκλημάτων κατά των Γυναικών των Βρυξελών, στο συνέδριο Η αδελφοσύνη είναι παγκόσμια (Sisterhood is global) στη Νέα Υόρκη, σε όλες τις Διεθνείς Εκθέσεις Φεμινιστικού Βιβλίου και στις Παγκόσμιες Διασκέψεις Γυναικών στο Ναϊρόμπι και στο Πεκίνο.

Συνεργάζεται με πολλές εφημερίδες και περιοδικά στην Ισπανία και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχει εκδώσει 42 βιβλία. Από τα δοκίμιά της ξεχωρίζουν: Γυναίκες και κοινωνία (Mujer y sociedad), Το φεμινιστικό ζήτημα (La razón feminista), Βία κατά των γυναικών (Violencia contra la mujer), Γυναίκες και πολιτική εξουσία (Mujer y poder político) και Οι νέοι μύθοι του φεμινισμού (Los nuevos mitos del feminismo), τα οποία έχουν μεταφραστεί σε διάφορες γλώσσες.

Πλούσιο είναι και το πεζογραφικό της έργο: Γράμματα σε μια ηλίθια Ισπανίδα (Cartas a una idiota española), Κρατά πολύ να περιμένεις σιωπηλός (Es largo esperar callado), Τα παιδιά των ηττημένων (Los hijos de los vencidos), Στην κόλαση (En el infierno), Το παιχνίδι του δέρματος (El juego de la piel), Ρήξεις (Rupturas), Δρόμος χωρίς επιστροφή (Camino sin retorno), Μεταμοντέρνοι (Postmodernos), Κλάρα (Clara), Δολοφονώντας το παρελθόν (Asesinando el pasado), Πολιτικές αναμνήσεις (Memorias políticas), Στο τέλος ήμουν μόνη (Al fin estaba sola), Μια γυναίκα του καιρού μας (Una mujer de nuestro tiempo), Εκτέλεση με συνοπτικές διαδικασίες (Ejecución sumaria) και μια ποιητική συλλογή Κοίταγμα φλογερό και σπαρακτικό (Mirar ardiente y desgarrado).

 


Σημ. μετφ.


[1] Αλμπέρτο Ρουίθ-Γαγιαρδόν (Alberto Ruiz-Gallardón), υπουργός Δικαιοσύνης, ο οποίος εθεωρείτο μετριοπαθής, όταν ήταν πρόεδρος της τοπικής κυβέρνησης της Μαδρίτης και στη συνέχεια δήμαρχος της ίδιας πόλης.

[2] Ψηφίστηκε το 2007, επί διακυβέρνησης του Σοσιαλιστικού Κόμματος και πρωθυπουργίας του Χοσέ Λουίς Ροντρίγκεθ Θαπατέρο (José Luis Rodríguez Zapatero), ως όψιμη και άτολμη απόδοση ιστορικής δικαιοσύνης, εφόσον δεν καταδικάζει απερίφραστα τον φρανκισμό. Ο νόμος προβλέπει τη χρηματοδότηση της εκταφής των εκτελεσμένων δημοκρατικών, την απομάκρυνση των δικτατορικών συμβόλων από τα δημόσια κτίρια και την απόδοση της ισπανικής υπηκοότητας στους απογόνους των ηττημένων αυτοεξόριστων, με προϋπόθεση τη δήλωση πίστης στο σύνταγμα, άρα και στον βασιλιά –πράγμα μάλλον παράδοξο για τα παιδιά και τα εγγόνια εκείνων που υπερασπίστηκαν τη Δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία.

[3] Στις 18 Ιουλίου 1936 άρχισε ο ισπανικός Εμφύλιος ύστερα από το στρατιωτικό πραξικόπημα κατά της εκλεγμένης κυβέρνησης· στις παραπάνω περιοχές σύντομα επικράτησαν οι φασίστες.

[4] To χρώμα των στολών της Ισπανικής Φάλαγγας.

[5] 1996-2004.

[6] Της κυβέρνησης του Σοσιαλιστικού Κόμματος υπό τον Φελίπε Γκονθάλεθ (Felipe González).

[7] Καταργείται το δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει τη διακοπή της κύησης μέχρι τη δέκατη τέταρτη εβδομάδα (το οποίο κατοχυρώθηκε μόλις το 2010) και μετατρέπεται σε αδίκημα, όπως συνέβαινε και με τον νόμο του 1985, εκτός από τις περιπτώσεις βιασμού ή κινδύνου για τη σωματική και ψυχική της υγεία. Επίσης απαγορεύεται η έκτρωση ακόμη και αν συντρέχουν λόγοι γενετικών ανωμαλιών του εμβρύου, εκτός εάν υπάρχουν σοβαρές ψυχολογικές επιπτώσεις στην έγκυο. Σε όλες τις περιπτώσεις απαιτείται ιατρική γνωμάτευση με προϋποθέσεις αυστηρότερες από εκείνες του νόμου του 1985.

 

Διαβάστε ακόμα

Ισπανία: Σχέδιο νόμου για τον περιορισμό των Αμβλώσεων

 

Share

Ισπανία: Σχέδιο νόμου για τον περιορισμό των Αμβλώσεων

Οι γυναίκες αντιστέκονται σε όλη την Ευρώπη

Θύελλα έχει προκαλέσει στην Ισπανία και στην Ευρώπη γενικότερα, η πρόθεση της δεξιάς κυβέρνησης Ραχόι να περιορίσει το δικαίωμα στην έκτρωση. Φεμινιστικές συλλογικότητες και αριστερές οργανώσεις εδώ και καιρό διενεργούν καμπάνιες για το (αυτονόητο) δικαίωμα στην επιλογή και καλούν σε φεμινιστική επαγρύπνηση για το ενδεχόμενο η κυβέρνηση να προχωρήσει στην κατάθεση του νομοσχεδίου στη βουλή. Ήδη έχουν γίνει μαζικές δημόσιες διαμαρτυρίες σε διάφορες πόλεις της Ισπανίας, αλλά και σε πόλεις τις Ευρώπης, όπως στο Παρίσι και στις Βρυξέλλες, οργανωμένες από αλληλέγγυες φεμινιστικές συλλογικότητες κάθε είδους καθώς και από αριστερά κόμματα.

Δημοσιεύουμε σήμερα τρία κείμενα πολιτικών οργανώσεων για το ζήτημα αυτό, το πρώτο και εκτενέστερο της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς της Ισπανίας, το δεύτερο από στελέχη του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος και το τρίτο από το Κομμουνιστικό Κόμμα (Πολιτική Επιτροπή) της Βαλλονίας-Βρυξελλών. Θα επανέλθουμε στο ζήτημα σύντομα. Να παρατηρήσουμε μόνο ότι δυστυχώς η τάση για απαγόρευση της έκτρωσης δεν έρχεται μόνο από δεξιά κόμματα. Στη λατινική Αμερική έχουμε δυσάρεστες εκπλήξεις, στον Ισημερινό από το κυβερνόν προοδευτικό κόμμα, με επικεφαλής τον Κορέα, παλιότερα το ίδιο από το κόμμα των Σαντινίστας στη Νικαράγουα, ενώ και στην Ευρώπη έχουμε πάντα την αντίρρηση του ιρλανδικού Δημοκρατικού Κόμματος στη νομιμοποίηση της έκτρωσης. Συνεπώς, το θέμα δεν μπορεί μόνο να συνδεθεί με δεξιές πολιτικές, έχει τη δική του αυτονομία. Πεδίο δόξης λαμπρό για το φεμινιστικό κίνημα, που κάποιες και κάποιοι λένε ότι είναι πλέον αναχρονιστικό και περιττό. Δυστυχώς, χρειάζεται να αγωνίζεται ακόμα και για τα πιο βασικά δικαιώματα, πολλά από τα οποία έρχονται και επανέρχονται στην επικαιρότητα.

 

Ισπανική οργάνωση Αντικαπιταλιστική Αριστερά

Δικό μας  το σώμα, δική μας η απόφαση.

Εξ’αρχής οφείλουμε να εξηγήσουμε ποια είναι η βάση της αντιπαράθεσης. Για μια ακόμα φορά η εκκλησία και οι συντηρητικοί παράγοντες ενοχοποιούν εμάς τις γυναίκες οι οποίες κάνουμε χρήση του δικαιώματός μας στην ελευθερία και μας αντιμετωπίζουν σαν εγκληματίες. Το ζήτημα δεν έγκειται στο πότε ξεκινάει η ζωή. Αναφορικά με αυτό, η επιστήμη έχει περισσότερα να πει από την εκκλησία.

Αυτοί δεν υπερασπίζονται τη ζωή. Αδιαφορούν για τις γυναίκες, οι οποίες πεθαίνουν εξαιτίας των παράνομων αμβλώσεων, για εκείνες που δεν τους επιτρέπεται να μείνουν έγκυες επειδή δεν έχουν εργασία, ούτε δικαίωμα στην εκπαίδευση, στην υγεία, σε μια κατοικία, σε μια αξιοπρεπή ζωή για όσες έχουν ήδη γεννηθεί. Σιωπούν απέναντι στις πολιτικές της λιτότητας και της κατακρεούργησης των κοινωνικών κατακτήσεων. Δεν είναι η ζωή αυτό που τους απασχολεί, αλλά ο έλεγχος πάνω στο σώμα της γυναίκας και την ικανότητά της να αναπαράγεται. Το όλο ζήτημα σχετίζεται με το βασικό ερώτημα, που αφορά στο δικαίωμα της γυναίκας να αποφασίζει για το σώμα και τη σεξουαλικότητά της. Επίσης αφορά στην επανακαθιέρωση των παραδοσιακών ρόλων σύμφωνα με τους οποίους η γυναίκα πρέπει να είναι ταπεινή και την επιβολή ενός μοντέλου σεξουαλικότητας απόλυτα συνυφασμένης με την αναπαραγωγή, και προσδιορίζεται αποκλειστικά ως ετεροσεξουαλικότητα.

Δεν θέλουμε να πάμε προς τα πίσω, αλλά ούτε και να συνεχιστεί η κατάσταση ως έχει

Το Λαϊκό Κόμμα μας απειλεί με έναν καινούριο νόμο, η πρόταση του οποίου προέρχεται από το Υπουργείο Δικαιοσύνης και όχι από το Υπουργείο Υγείας, ο οποίος θα μείωνε το νόμιμο χρονικό διάστημα της άμβλωσης των 14 εβδομάδων και θα εγκαθίδρυε ένα σύστημα προϋποθέσεων πιο αυστηρό από αυτό που ίσχυε σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο του 1985. Ως αποτέλεσμά του, υπάρχει μια κατάσταση μερικής ποινικοποίησης της άμβλωσης. Η σοσιαλιστική κυβέρνηση του PSOE είχε κάνει κάποια βήματα μπροστά, αλλά δεν είχε τολμήσει να αντιπαρατεθεί μετωπικά με την εκκλησία, ή να σπάσει με την λογική της ιδιωτικοποίησης της υγείας..

  • 98% των αμβλώσεων πραγματοποιούνται εκτός δημόσιων νοσοκομείων, σε οργανωμένες ιδιωτικές κλινικές. Σε ορισμένες Αυτόνομες Κοινότητες δεν εφαρμόζεται η πρακτική της άμβλωσης, ενώ σε άλλες οι γυναίκες πληρώνουν αλλά πρέπει να κάνουν την έκτρωση σε άλλο κέντρο υγείας, σε μια άλλη πόλη, μυστικά, σαν να ήταν έγκλημα..
  • Μετά την επίσκεψη στο γιατρό η γυναίκα φεύγει έχοντας ένα περιθώριο τριών ημερών προκειμένου να σκεφτεί και ένα φάκελο με πληροφορίες καθόλου αμερόληπτες (οικονομικές διευκολύνσεις, υιοθεσία). Αμφισβητείται η απόφαση της γυναίκας σαν να είμαστε όντα υστερικά και παρορμητικά, ανίκανες να αποφασίσουμε μόνες.
  • Δεν υπάρχει δωρεάν πρόσβαση σε αντισυλληπτικά. Η πρόληψη, όμως, είναι θεμελιώδης. Είναι ένα αναφαίρετο δικαίωμα.
  • Ούτε υπάρχει ξπλέον μια αποτελεσματική σεξουαλική διαπαιδαγώγηση, που να ανταποκρίνεται σε πραγματικές καταστάσεις. Η μοναδική πληροφόρηση που δίδεται είναι για τα Σεξουαλικώς Μεταδιδόμενα Νοσήματα και τις βιολογικές πτυχές της αναπαραγωγής. Η σεξουαλικότητα, όμως, είναι μέρος της προσωπικής μας ταυτότητας και σημαίνει πολλά περισσότερα από την αναπαραγωγή.
  • Πολλοί από τους γιατρούς που δηλώνουν «αντιρρησίες συνείδησης», κάνουν εκτρώσεις ιδιωτικά. Η ηθική περνάει σε δεύτερη μοίρα, όταν υπάρχει συμφέρον προς εμπορευματοποίηση. Για τις γυναίκες που δεν έχουν τα μέσα, επιβάλλεται μια παράλογη ηθική που τιμωρεί κάθε τι που δεν χωράει στους περιοριστικούς ορισμούς της σεξουαλικότητας, της οικογένειας κ.λπ.
  • Περικοπές στην παιδεία και την κοινωνική πρόνοια, στα εξαρτώμενα άτομα, απολύσεις, εξώσεις και λοιπά περιορίζουν τα δικαιώματά μας απ’όλες τις απόψεις. Περικοπές και μέτρα που επηρεάζουν περισσότερο τις γυναίκες, επειδή είναι αυτές που βρίσκονται εξ’αρχής σε μειονεκτική θέση και επωφελούνται κυρίως από τις κοινωνικές υπηρεσίες. 

Νέος νόμος του Λαϊκού Κόμματος – νέο σφίξιμο της βίδας 

Το Λαϊκό Κόμμα απειλεί να ξαναποινικοποιήσει την επιλογή της γυναίκας όσον αφορά τη μητρότητα, την οποία θέλουν να μας επιβάλουν αναγκαστικά, εκτός εάν μπορούμε να αποδείξουμε ότι βιασθήκαμε ή διατρέχουμε σοβαρό σωματικό κίνδυνο, καταδικάζοντας σε θάνατο όποια γυναίκα δεν μπορεί να ταξιδέψει στο Λονδίνο για να κάνει  άμβλωση. Παριστάνοντας τους κηδεμόνες στις νεαρότερες, τις θεωρούν ικανές για να γίνουν μητέρες, όχι όμως για να αποφασίσουν μόνες τους, όπως μπορούν για οποιαδήποτε άλλη χειρουργική επέμβαση.

Η νέα αυτή επίθεση δεν διαφέρει από τα άλλα μέτρα που μας επιβάλλουν αυτήν την περίοδο: οι περικοπές, οι απολύσεις, η αβεβαιότητα αποτελούν μέρος της ίδιας λογικής. Ο καπιταλισμός επιδιώκει καθολικό έλεγχο στα σώματά μας, ώστε να επιβιώσει  και να βγει από αυτήν την κρίση  και με αυτόν τον τρόπο επωφελείται από τη θέση της γυναίκας στην αγορά εργασίας, δημιουργώντας μεγαλύτερη αβεβαιότητα στον εργασιακό τομέα, επεκτείνοντας αυτήν την αβεβαιότητα σε όλη την εργατική τάξη, επιφορτίζοντας έτσι τις γυναίκες με τη φροντίδα του σπιτιού, των παιδιών, των ασθενών και των ηλικιωμένων. Την ίδια στιγμή συνεχίζονται οι περικοπές στο δημόσιο τομέα και μεγαλώνει η αβεβαιότητα όσον αφορά τις συνθήκες ζωής για τις γυναίκες και για όλους γενικά.

Ο νέος νόμος αποτελεί ένα ακόμα σφίξιμο της βίδας, καθώς το δικαίωμα στην επιλογή αποτελεί μέρος των δικαιωμάτων και των κοινωνικών κατακτήσεων, εργατικών και πολιτικών, που εμποδίζουν τα κέρδη του κεφαλαίου και γι’ αυτό θέλουν να τα καταλύσουν.  Όσες μαχόμαστε και αντιστεκόμαστε μέρα με τη μέρα για να υπερασπιστούμε την αξιοπρέπειά μας, οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε τη σοβαρότητα του θέματος. Πρέπει να κάνουμε δική μας αυτήν τη φεμινιστική εκστρατεία για το δικαίωμά μας να αποφασίζουμε, βγαίνοντας στους δρόμους με το σύνθημα: ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΔΩΡΕΑΝ ΑΜΒΛΩΣΗ!

Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΠΡΟΤΑΣΗ: ΑΝΑΠΑΡΑΓΩΓΙΚΑ ΚΑΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΟΛΕΣ/ΟΛΟΥΣ.

  • Δικαίωμα στον αυτοκαθορισμό όσον αφορά το σώμα μας και τη σεξουαλικότητά μας. Χωρίς παρεμβάσεις ούτε του κράτους ούτε της εκκλησίας. Αναγνώριση της ικανότητάς μας να αποφασίζουμε εάν θα γίνουμε μητέρες ή όχι, και πότε, χωρίς κηδεμονίες, διωρίες για να σκεφτούμε και ανεξαρτήτως ορίου ηλικίας.
  • Αποποινικοποίηση της άμβλωσης. Να αφαιρεθεί από τον ποινικό κώδικα το αδίκημα της άμβλωσης. Το να αποφασίζουμε έιναι δικαιωμά μας και όχι αδίκημα.
  • Ελεύθερη και δωρεάν άμβλωση. Να τερματιστεί το πάρτι με τις ιδιωτικές κλινικές. Πρόσβαση στη διακοπή της κύησης στα δημόσια νοσοκομεία για όλες.
  • Δωρεάν πρόσβαση στα αντισυλληπτικά.  Στα κέντρα εκπαίδευσης, στα κέντρα υγείας, στις δημόσιες υπηρεσίες.
  • Σεξουαλική διαπαιδαγώγηση. Για να απολαμβάνουμε τη σεξουαλικότητά μας χωρίς κινδύνους, με αυτονομία και υπευθυνότητα. Η απόλαυση δεν είναι αμαρτία.
  • Δικαίωμα στην αναπαραγωγή για όλες. Να αρθεί η απαγόρευση για υποβοηθούμενη αναπαραγωγή σε γυναίκες μόνες και λεσβίες. Δεν υπάρχει ένα μόνο μοντέλο οικογένειας.
  • Υπεράσπιση της ζωής απέναντι στην λιτότητα και την αβεβαιότητα. Οι ζωές μας αξίζουν περισσότερο από τα συμφέροντά τους.

19 Δεκεμβρίου 2013

 

Από το Γαλλικό Κ.Κ.

Οι Ισπανίδες πρέπει να έχουν το δικαίωμα να αποφασίζουν: ΟΧΙ στην υποχώρηση του δικαιώματος για εθελοντική διακοπή κύησης!

Η ισπανική κυβέρνηση επανέρχεται στο δικαίωμα της έκτρωσης. Αυτό αποτελεί μια παραχώρηση στην Εκκλησία και στην πιο συντηρητική δεξιά, και μια τρομερή οπισθοδρόμηση.

Αυτή η πρόταση του συντηρητικού Μαριάνο Ραχόι, που βλέπει το φως της μέρας πριν τα Χριστούγεννα, υπάρχει κίνδυνος να γίνει αποδεκτή από το Κοινοβούλιο αφού το Λαϊκό Κόμμα είναι πλειοψηφία.

Αν αυτός ο νόμος ψηφιζόταν, θα έθετε καθαρά υπό αμφισβήτηση το δικαίωμα στην έκτρωση που κατακτήθηκε με μεγάλους αγώνες στην Ισπανία και θα ενέτασσε τη χώρα αυτή μεταξύ των πιο περιοριστικών στην Ευρώπη γι’ αυτόν τον τομέα.

Οι φεμινιστικές οργανώσεις και τα κόμματα της αριστεράς κινητοποιούνται ενάντια σ’ αυτό το σχέδιο που είναι το πιο συντηρητικό από το τέλος της δικτατορίας, από τότε, δηλαδή, που η διακοπή της κύησης ήταν καθαρά και απλά απαγορευμένη.

Θέλουμε να τους διαβεβαιώσουμε για την υποστήριξή μας. Καταδικάζουμε, με τη μεγαλύτερη δύναμη, αυτήν την αμφισβήτηση ενός θεμελιώδους δικαιώματος, που είναι δυνατότητα ελευθερίας για τις γυναίκες, να διαλέγουν αν θα κάνουν ή όχι παιδί, και τη στιγμή που θα γίνουν μητέρες.

Είναι πολύ ενδεικτικό να βλέπουμε παντού στην Ευρώπη άνοδο των φονταμενταλισμών, που επιδιώκουν μια ολομέτωπη επίθεση ενάντια στην ελευθερία και την αυτονομία των γυναικών.

Το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα καλεί τους δημοράτες και τις δημοκράτισσες όλων των χωρών της Ευρώπης να εκφράσουν την αντίθεσή τους ενάντια σ’ αυτό το σχέδιο νόμου και την αλληλεγγύη τους προς τις γυναίκες και τους άνδρες της Ισπανίας που υποστηρίζουν το δικαίωμα στην έκτρωση.

Laurence Cohen, Εθνιή υπεύθυνη του Γαλλικού ΚΚ για τα « Δικαιώματα των γυναικών/φεμινισμό»

Gilles Garnier, Εθνικός υπεύθυνος « Ευρώπης » του Γαλλικού ΚΚ και μέλους της ηγεσίας του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς

Anne Sabourin, μέλος της ηγεσίας του Κόμματος Ευρωπαϊκής Αριστεράς .

 

Το Κομμουνιστικό Κόμμα (Πολιτική Επιτροπή) της Βαλλονίας-Βρυξελλών

Πίσω στον Φρανκισμό – Πίσω στην παρανομία

Η πατριαρχία δεν ανέχεται ένα σημαντικό τμήμα της Ανθρωπότητας να της ξεφύγει. Η Εκκλησία, οποιαδήποτε Εκκλησία, δεν ανέχεται ένα τμήμα των πιστών της να αυτοπροσδιορίζουν τη ζωή τους.

Το 1936, η Federica Montseny Mañé, Γραμματέας της Υγείας στην Πρώτη Ισπανική Δημοκρατία, προωθεί μια συμφωνία για έναν αρχικό νόμο για την αποποινικοποίηση της έκτρωσης. Αμέσως μετά την ανάληψη της εξουαίας από τον Φράνκο, η εθελοντική διακοπή κύησης απαγορεύεται. Μετά την επιστροφή στη δημοκρατία, οι γυναικείες οργανώσεις, μετά από μεγάλο αγώνα, κερδίζουν το δικαίωμα στην έκτρωση.

Δεν είναι τυχαίο ότι η κυβέρνηση του Ραχόι θέτει αυτό το θέμα προς συζήτηση ακριβώς πριν τα Χριστούγεννα. Αυτό το μέτρο θα είναι, για τις γυναίκες, μια επιστροφή στην παρανομία με όλους τους κινδύνους για την υγεία τους που αυτό συνεπάγεται, σε μια στιγμή όπου οι νέοι άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη χώρα για να αναζητήσουν εργασία, αφού το 65% από αυτούς δεν βρίσκει εργασία στην Ισπανία.

Το Κομμουνιστικό Κόμμα (Πολιτική Επιτροπή) της Βαλλονίας-Βρυξελλών, διαμαρτύρεται ενάντια σ’ αυτό το μέτρο, καταδικάζει την αμφισβήτηση αυτού του θεμελιώδους δικαιώματος, αυτή την υπονόμευση της ελευθερίας των γυναικών να επιλέξουν αν θα κάνουν ή δεν θα κάνουν παιδί και τη στιγμή της κύησής τους, και καλεί σε αλληλεγγύη τους δημοκράτες και τις δημοκράτισσες, από όλες τις ευρωπαϊκές χώρες.

23 Δεκεμβρίου 2013

 

μετάφραση: Σοφία Γκίνη, Σίσσυ Βωβού, Δήμητρα Σπανού

 

 

Share