Subscribe via RSS Feed

Tag: "καθαρίστριες Υπ.Οικ."

Να καταδικαστεί ο αστυνομικός των ΥΜΕΤ που τραυμάτισε τις αγωνίστριες!

o-feminism-facebook

Την Τρίτη 3 Ιανουαρίου  στην αίθουσα εκδηλώσεων του  Σωματείου Εργαζομένων Λειτουργίας Μετρό  Αθηνών (ΣΕΛΜΑ), πραγματοποιήθηκε σύσκεψη της «Πρωτοβουλίας για την δικαίωση των αγωνιζόμενων καθαριστριών» εν όψει της δίκης του αστυνομικού των ΥΜΕΤ που κατηγορείται για τον τραυματισμό των καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών, Βάσω Γκόβα και Ευαγγελία Αλεξάκη, στις 10 Ιουλίου του 2014.

Με την παρουσία αλληλέγγυων εργαζόμενων, σωματείων, εργατικών συλλογικοτήτων, αυτοοργανωμένων χώρων και πολιτικών οργανώσεων της αριστεράς αποφασίστηκε η μαζική παρουσία στη δίκη που θα γίνει στο δικαστήριο την Τετάρτη 25 Ιανουαρίου στο κτίριο 2, αίθουσα 3.

Από τη σύσκεψη της «Πρωτοβουλίας για την δικαίωση των αγωνιζόμενων καθαριστριών» βγήκε το παρακάτω κάλεσμα – ανακοίνωση σχετικά με την δίκη.

Η αντίσταση και η αλληλεγγύη θα είναι οι εφιάλτες τους, η βαρβαρότητα θα ηττηθεί.

ΟΛΟΙ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ, ΤΕΤΑΡΤΗ 25 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

(δικαστήρια Ευελπίδων, κτίριο 2, αίθουσα 3)

Να καταδικαστεί ο αστυνομικός των ΥΜΕΤ που τραυμάτισε τις αγωνίστριες

Την Τετάρτη 25 Ιανουαρίου 2017, θα γίνει η δίκη του αστυνομικού των ΥΜΕΤ που τραυμάτισε τις καθαρίστριες Β. Γκόβα και Ευαγγελία Αλεξάκη, στις 10 Ιούλη του 2014 μπροστά στο Υπουργείο Οικονομικών, όταν οι αστυνομικές δυνάμεις έκαναν ακόμα μία επίθεση στις αγωνιζόμενες καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών. Λόγω της έλευσης της Τρόικας και της παραδειγματικής αντίστασης των καθαριστριών, διμοιρία των ΥΜΕΤ αναλαμβάνει δράση. Ένας άντρας της διμοιρίας, ο Τσοκαναρίδης, μπαίνει μπροστά, ουρλιάζοντας να μαζέψουν τον κόσμο που ήταν συγκεντρωμένος. Επιτίθεται με μανία στις καθαρίστριες Ευαγγελία Αλεξάκη και Βάσω Γκόβα, οι οποίες προσπαθούν να προστατεύσουν τους αλληλέγγυους, ες και τις συναδέλφισσες τους.

Με ιδιαίτερη βία, τραυματίζει την καθαρίστρια Ευαγγελία Αλεξάκη και της προκαλεί σοβαρή ρήξη τενόντων στο χέρι και στην συνέχεια σηκώνοντας κυριολεκτικά στον αέρα τη συναδέλφισσα  Βάσω Γκόβα, την προσαγάγει, τραυματίζοντάς την στα πλευρά. Οι συνέπειες της αστυνομικής βίας στις αγωνιζόμενες καθαρίστριες είναι η συνδέλφισσα Βάσω Γκόβα για μεγάλο διάστημα να υποφέρει από αβάσταχτους πόνους στα πλευρά και δύσπνοια, ενώ η Ευαγγελία Αλεξάκη μετά από το σοβαρό τραυματισμό της ήταν αδύνατο να εργαστεί για μήνες, ενώ υποβλήθηκε σε χειρουργείο και πολύμηνη θεραπεία.

Σαν να μην έφτανε η βία που ασκήθηκε στις αγωνιζόμενες καθαρίστριες, ο αστυνομικός των ΜΑΤ Τσοκαναρίδης,  αντιστρέφοντας τα γεγονότα και διαψεύδοντας δεκάδες αυτόπτες μάρτυρες, καταθέτει μήνυση εναντίον τους για αντίσταση κατά της αρχής και εξύβριση.  Οι καθαρίστριες παράλληλα τον μήνυσαν, ζητώντας την τιμωρία του για την βάρβαρη καταστολή εναντίον τους που είχε ως αποτέλεσμα να υποστούν σοβαρή σωματική και ψυχολογική βλάβη.

Τα αιτήματα του αγώνα των καθαριστριών για αξιοπρέπεια, για να μπορούν οι νέοι και οι νέες να ονειρεύονται και να ελπίζουν, για να μην κλέβουν τις ζωές μας, είναι πιο επίκαιρα παρά ποτέ. Οι μνημονιακές πολιτικές, είτε της προηγούμενης συγκυβέρνησης (Ν. Δ. – ΠΑΣΟΚ), είτε αυτές που εφαρμόζει σήμερα η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ΑΝΕΛ, στρέφονται ενάντια στα δικαιώματα των εργαζομένων, των συνταξιούχων της νεολαίας. Οι πολιτικές αυτές διογκώνουν όχι μόνο τη φτώχεια, την εξαθλίωση αλλά και την καταστολή. Όσο περισσότερο άδικες και αντιλαϊκές είναι, τόσο περισσότερο έχουν ανάγκη να συνθλίψουν την αντίσταση των εργαζόμενων, να περιστέλλουν ελευθερίες και να καταργούν δικαιώματα. Την εργοδοτική ασυδοσία που κοστίζει ζωές, όπως της Βασιλικής Παραστατίδου στα «Έβερεστ», τη συμπληρώνει η αστυνομική βία όταν η εργατική τάξη σηκώνει το ανάστημά της ζητώντας δουλειά και αξιοπρέπεια.

Οι καθαρίστριες του υπουργείου οικονομικών εναντιώθηκαν στη βία της κρατικής καταστολής και έδειξαν ότι έχει το ίδιο πρόσωπο, φορά το ίδιο κράνος, χτυπά με την ίδια γροθιά, όποιον και όποια υψώνει τη φωνή για να διεκδικήσει δικαιώματα που καταργούνται.

Η αντίσταση και η αλληλεγγύη όμως θα είναι οι εφιάλτες τους. Η βαρβαρότητα θα ηττηθεί.

Καλούμε τους εργαζόμενους και τους άνεργους, όλες τις εργατικές συλλογικότητες, τα συνδικάτα, τους αυτοοργανωμένους χώρους και τις πολιτικές οργανώσεις της αριστεράς, να πλαισιώσουν την Πρωτοβουλία και να δώσουν μαζικό παρών σε αυτή την δίκη.

Απαιτούμε:

  • Την παραδειγματική τιμωρία του άνδρα των ΥΜΕΤ που χτύπησε την Ευαγγελία Αλεξάκη και Βάσω Γκόβα.
  • Να πάψει κάθε δίωξη κατά των αγωνιζόμενων καθαριστριών
  • Να καταργηθούν τα ειδικά σώματα καταστολής (ΜΑΤ, ΔΙΑΣ, ΥΜΕΤ κλπ)

Πρωτοβουλία για τη δικαίωση των αγωνιζόμενων καθαριστριών

Share

Ο αγώνας των καθαριστριών: Όταν η καθαριότητα «βγαίνει στην πόλη»

kathistiki-diamarturia-katharistries-ypoik-638x330

της Δήμητρας Σπανού

Κοντεύει σχεδόν ένας χρόνος από την επίσημη λήξη του αγώνα των καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών. Πρόκειται για έναν αγώνα που απέκτησε μεγάλη προβολή και συζητήθηκε πολύ στο δημόσιο λόγο, τόσο από το συμμαχικό όσο και από το αντίπαλο στρατόπεδο, γιατί άγγιζε μια σειρά από ζητήματα που απασχολούσαν ανέκαθεν την ελληνική κοινωνία, με χαρακτηριστικότερο εκείνο της μονιμότητας στο δημόσιο. Ταυτόχρονα, αποτέλεσε έναν από εκείνους τους αγώνες που χαρακτήρισαν μια περίοδο κινηματικών αντιστάσεων ενάντια στην εφαρμογή των μνημονιακών πολιτικών, που συνδέεται και με την άνοδο του συριζα στην εξουσία. Το ιδιαίτερο του αγώνα των καθαριστριών ήταν ότι μοιάζει να προέκυψε από το πουθενά. Μερικές γυναίκες από το πιο αόρατο κομμάτι των εργαζομένων και χωρίς προηγούμενη σημαντική συνδικαλιστική εμπειρία διεξήγαγαν έναν εργατικό αγώνα με πρωτόγνωρο πείσμα και αποφασιστικότητα για δύο χρόνια. Αυτές οι ιδιότητές τους, το ότι ήταν γυναίκες, μεγάλες σε ηλικία, καθαρίστριες, συγκέντρωσε μεγάλο θαυμασμό από μεγάλη μερίδα του κινήματος, όπως και τα βέλη των αντιπάλων βέβαια, που απ’ ότι φαίνεται είδαν έναν σε μια χούφτα γυναικών έναν εύκολο στόχο.

Στο συμπυκνωμένο πολιτικό χρόνο της μνημονιακής πραγματικότητας, φαντάζει δυστυχώς δύσκολο να βρεθεί εκείνη η στιγμή που θα μπορούμε να σταθούμε και να πάρουμε μια ανάσα για να αναστοχαστούμε πάνω σε αυτά που έχουν γίνει. Έτσι και στον αγώνα των καθαριστριών, πολλά πράγματα έμειναν να περιμένουν κάποια κατάλληλη στιγμή στο ασαφές μέλλον για να τεθούν. Μια από τις λιγότερο συζητημένες, αλλά μεγάλης σημασίας κατά τη γνώμη μου πτυχές του είναι το ότι έβγαλε από την αφάνεια μια κατά κανόνα αόρατη εργασία, την καθαριότητα, και την τοποθέτησε στο επίκεντρο, όχι μόνο της συζήτησης, αλλά και της ίδιας της πόλης. Η διαρκής παρουσία στο δημόσιο χώρο έφερε στο προσκήνιο το υποκείμενο αυτής της εργασίας, το οποίο έχει φύλο, τάξη, ηλικία, καθώς και ανάγκες, επιθυμίες και προσδοκίες. Εν ολίγοις, η κατάληψη του πεζοδρομίου μπροστά στην πόρτα του Υπουργείου αποκάλυψε μια αρχετυπική γυναικεία εργασία που ακόμα και στις μέρες μας παραμένει αγνοημένη, αόρατη και υποτιμημένη.

Με βάση αυτή την αρκετά γενική παρατήρηση σαν αφετηρία συνομίλησα με κάποιες από τις ίδιες τις πρωταγωνίστριες[1]. Παρότι δεν θεωρώ ότι αυτές οι συζητήσεις έχουν ολοκληρωθεί, θεώρησα σκόπιμο να καταθέσω αυτούς τους προβληματισμούς, όπως σχηματοποιούνται μέσα από τις αφηγήσεις των ίδιων των πρωταγωνιστριών που έστησαν και έφεραν εις πέρας αυτό τον αγώνα. Σε μια συγκυρία που οι έμφυλες επιπτώσεις της κρίσης είναι ορατές –στους δείκτες ανεργίας, στη βία, στο σεξιστικό λόγο- οι γυναίκες δεν το βάζουν κάτω. Βγαίνουν δυναμικά στο προσκήνιο, πολιτικοποιούνται, ριζοσπαστικοποιούνται και διεκδικούν χώρο. Εκεί που θεωρούνταν λιγότερο ενεργές πολιτικά, αρχίζουν πια να αποκτούν ορατότητα στη δημόσια σφαίρα και να οικειοποιούνται το χώρο της πόλης, αναπτύσσοντας πρωτοβουλίες διεκδίκησης και αναλαμβάνοντας δράση για την προάσπιση των δικαιωμάτων τους. Ίσως ο αγώνας των 595 Καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών να είναι το χαρακτηριστικότερο ανάμεσα στα πολλά παραδείγματα ενεργούς δράσης των γυναικών. Όλο αυτό δεν έγινε όμως αναίμακτα. Για τις γυναίκες που συμμετείχαν η παραμονή στο δημόσιο χώρο για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα σήμαινε την ανάγκη υπέρβασης ή έστω διαχείρισης μιας σειράς από δυσκολίες και προβλήματα, από τα πολύ απλά μέχρι τα πιο περίπλοκα, που συνδέονται με την ταυτότητά τους ως γυναίκες καθαρίστριες. Παρόλα αυτά, ο χώρος της πόλης προσέφερε αυτές τις δυνατότητες συνεύρεσης και ώσμωσης, χωρίς τις οποίες δεν είναι και τόσο σίγουρο ότι ο αγώνας θα είχε αυτή την επιτυχή έκβαση. Επιπλέον, είναι σε αυτές τις συνθήκες που και οι ίδιες οι πρωταγωνίστριες και οι αλληλέγγυοι/ες που τις πλαισίωσαν ήρθαν σε επαφή βουτώντας στα βαθιά, «έχτισαν χαρακτήρα» και επαναπροσδιόρισαν τις ζωές και τις τροχιές τους.

katharistries

Καθαριότητα, μια αόρατη εργασία

Η καθαριότητα αποτελεί μια από εκείνες τις υπηρεσίες που είναι απολύτως απαραίτητες για τη διατήρηση της καθημερινής ζωής στις σύγχρονες πόλεις. Υπηρεσίες καθαρισμού θα βρούμε σε όλους τους δημόσιους χώρους, σε κάθε κτήριο δημόσιας υπηρεσίας, εμπορίου, αναψυχής και γραφείων, καθώς και σε ιδιωτικούς, σε σπίτια των μεσαίων και ανώτερων στρωμάτων. Παρότι όμως η καθαριότητα αποτελεί «τη μισή αρχοντιά», ως εργασία θεωρείται απαξιωτική και καλύπτεται από έναν αόρατο μανδύα που κρύβει την εκμεταλλευτική φύση της. Αυτή η υποτίμηση αντανακλά τη συσχέτισή της με συγκεκριμένες προκαταλήψεις και στερεότυπα για τον έμφυλο καταμερισμό εργασίας, τη χαμηλή αξία που αποδίδεται στις εργασίες που σχετίζονται με το σπίτι και το νοικοκυριό, καθώς και κοινωνικά στερεότυπα για την ίδια τη φύση της.

Όπως έχει καταδείξει το φεμινιστικό κίνημα, η καθαριότητα είναι ένα από εκείνα τα καθήκοντα που έχουν χαρακτηριστεί ως «αναπαραγωγική εργασία» ή «εργασία φροντίδας» – μαζί με άλλα παρόμοια, όπως τη φροντίδα των παιδιών ή ηλικιωμένων κ.λπ.. Ως τέτοια έχουν συσχετιστεί ιστορικά με το νοικοκυριό, τις γυναίκες και τη «γυναικεία φύση» και έχουν θεωρηθεί «μη παραγωγική» εργασία, σε αντίθεση με την «παραγωγική» αμειβόμενη εκτός σπιτιού. Η αμφισβήτηση από το φεμινιστικό κίνημα της διάκρισης μεταξύ παραγωγικής και μη παραγωγικής εργασίας, καθώς και της ύπαρξης παγιωμένων έμφυτων ρόλων για τα φύλα οδήγησε στη σταδιακή άρση αρκετών κοινωνικών φραγμών σχετικά με την εργασία των γυναικών και τη θέση τους στην αγορά εργασίας. Ωστόσο, παρά τις σημαντικές βελτιώσεις κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών, τόσο στην αγορά εργασίας όσο και στα στερεότυπα για τα φύλα στη Δύση γενικότερα και στην Ελλάδα ειδικότερα, παραδοσιακές αντιλήψεις για τον έμφυλο καταμερισμό εργασίας εξακολουθούν να υφίστανται και να επηρεάζουν τόσο τις συνθήκες κάτω από τις οποίες οι γυναίκες εισέρχονται στην αγορά εργασίας όσο και το πώς αξιολογείται η κάθε εργασία.

Επιπλέον, η καθαριότητα ως επάγγελμα αποτελεί τυπικό παράδειγμα «βρώμικης εργασίας» («dirty work»)[2], ανήκει δηλαδή σε μια σειρά καθηκόντων που παρότι είναι αναγκαία, θεωρούνται από την κοινωνία ως δυσάρεστα ή υποτιμητικά και αποτελούν για διάφορους λόγους ταμπού. Αυτά η κοινωνία τα αναθέτει σε συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων, που στη συνέχεια στα μάτια της χαρακτηρίζονται από την εργασία που εκτελούν και έτσι στιγματίζονται –μετατρέπονται σε «βρώμικες» εργάτριες και εργάτες. Η καθαριότητα, εκτός από το ό,τι είναι μια «γυναικεία δουλειά», φέρει λοιπόν και μια σειρά από φορτία λόγω της ενασχόλησης με τη βρωμιά των άλλων και, σε μικρότερο βαθμό, μιας υποτελούς σχέσης. Ως αποτέλεσμα όλων αυτών χαρακτηρίζεται ως «ανειδίκευτη» και χαμηλού κοινωνικού στάτους, συνδέεται με χαμηλές αμοιβές και θεωρείται ως κατάλληλη για όσες/όσους βρίσκονται σε μειονεκτική θέση στην αγορά εργασίας.

Αυτό που ήρθε να προστεθεί μια προηγούμενη περίοδο στην ελληνική πραγματικότητα ήταν η σύνδεση της καθαριότητας ως επάγγελμα, όπως και άλλων ανάλογων εργασιών, με την εθνικότητα/καταγωγή των υποκειμένων, διευρύνοντας ακόμα περισσότερο και τη συζήτηση για τα πολλαπλά πρόσωπα της καταπίεσης. Αυτό το στοιχείο έγινε ιδιαίτερα εμφανές στην υπόθεση της Κωνσταντίνας Κούνεβα το 2008. Στην περίπτωση των αγωνιζόμενων καθαριστριών αυτό δεν αποτέλεσε κριτήριο, καθότι εργοδότης είναι το Δημόσιο και πρόκειται για παλιές προσλήψεις. Παρόλα αυτά, έχοντας επίγνωση της κατάστασης στην αγορά εργασίας γενικά και του ιδιωτικού τομέα ειδικά, αντιλαμβάνονται ότι αντικατάστασή τους με συνεργεία ουσιαστικά σημαίνει πρόσληψη νεαρότερων γυναικών κυρίως μεταναστευτικής καταγωγής. Εδώ έχει σημασία να ειπωθεί ότι οι συνομιλήτριές μου δεν φαίνεται στα λόγια τους να αντιλαμβάνονται τις καθαρίστριες του ιδιωτικού τομέα ανταγωνιστικά, αλλά ως γυναίκες που εργάζονται σκληρά και υφίστανται μεγάλη εκμετάλλευση από τους εργολάβους. Σε ό,τι αφορά τις αγωνιζόμενες καθαρίστριες, πρόκειται για γυναίκες αρκετά κοντά στη σύνταξη και με περιορισμένες πια δυνατότητες επανένταξης στην, ούτως ή άλλως, τσακισμένη αγορά εργασίας. Το ενδεχόμενο απόλυσης τις γέμιζε με απόγνωση, καθώς για τις περισσότερες αυτή η εργασία είναι το μοναδικό ή έστω το βασικό εισόδημα για τις ίδιες ή και τις οικογένειές τους και η μόνη ευκαιρία για μια σύνταξη στο μέλλον – «έβλεπα ουσιαστικά το θάνατό μου», λέει χαρακτηριστικά μία από τις συνομιλήτριες. Η απόπειρα απόλυσής τους υποδηλώνει την αδιαφορία για το τι θα απογίνουν αυτές οι γυναίκες και φέρει το θλιβερό και βαθύτατα έμφυλο μήνυμα πως στην ηλικία τους μπορούν πια να αποσυρθούν (αλλά για πού;).

Αν και οι παραπάνω αναλύσεις εξηγούν και αιτιολογούν τη δυσχερή θέση στην οποία βρίσκονται οι γυναίκες που εργάζονται στην καθαριότητα, είναι λάθος να αντιμετωπίζουμε τις ίδιες τις καθαρίστριες ως θύματα. Παρότι υπόκεινται σε ένα σύνολο συστημικών φραγμών, οι ίδιες αποτελούν δρώντα υποκείμενα, που αντιλαμβάνονται την κατάστασή τους και αντιδρούν στις προκλήσεις. Αυτό γίνεται εμφανές μέσα από το προφανές, το ότι διεξήγαγαν έναν αγώνα που διήρκησε 22 μήνες, αλλά και μέσα από τον τρόπο που εκφράζονται για το ρόλο που έπαιξε η εργασία ως καθαρίστριες στις ζωές τους. «Όχι, δεν θέλω να πει α την κακομοίρα που δεν έχει δουλειά. Γιατί αυτό δεν το λέω εγώ, δεν το είπα ούτε στον εαυτό μου ποτέ», είναι τα λόγια μιας από τις συνομιλήτριες. Σύμφωνα με όλες τις μαρτυρίες, για αυτές τις γυναίκες η εργασία στην καθαριότητα σήμαινε τη δυνατότητα να σταθούν στα πόδια τους. Αποτέλεσε δηλαδή έναν τρόπο ανάκτησης ελέγχου και ανεξαρτησίας στις ζωές τους. Μέσα από τις αφηγήσεις τους αφήνουν να εννοηθεί ότι γνωρίζουν πολύ καλά την υποτίμηση που συνοδεύει την εργασία τους, τόσο με τη μορφή διάχυτων στερεοτυπικών αντιλήψεων όσο και γιατί ενδεχομένως έχουν υποστεί κατά καιρούς υποτιμητικές συμπεριφορές μέσα στο χώρο εργασίας τους. Όμως αντιστέκονται στον όποιο στιγματισμό τους και μάλιστα τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούν είναι κοινά. Τονίζουν τη χρησιμότητα της δουλειάς τους καθώς και τη δική τους εργατικότητα και εργασιακό ήθος, υποστηρίζουν ότι πρόκειται για μια δουλειά σαν όλες τις άλλες και φανερώνουν πως αισθάνονται περήφανες. Δεν ντρέπονται και δεν κρύβονται, ενώ αντλούν τουλάχιστον ικανοποίηση από το γεγονός ότι εργάζονται και μπορούν και παρέχουν στις ίδιες και στις οικογένειές τους. Τέλος, η αναγγελία της διαθεσιμότητάς και της πιθανής απόλυσής τους ήρθε χωρίς ουσιαστικό λόγο και αιτία. Δεν είχαν αξιολογηθεί με κάποιο τρόπο ούτε και η δουλειά τους έπαψε να είναι απαραίτητη, άρα δεν προκύπτει από κάπου ότι έπρεπε να απολυθούν. Με βάση και τα παραπάνω λοιπόν γίνονται λίγο πιο σαφείς οι λόγοι που η αρχική σύγχυση και ο φόβος για το τι θα απογίνουν συμπληρώθηκε με θυμό και την επιθυμία να υπερασπιστούν την αξιοπρέπειά τους.

This slideshow requires JavaScript.

Η παρουσία στην πόλη

Στην περίπτωση των 595 Καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών έχουμε ουσιαστικά έναν εργατικό αγώνα που κυριολεκτικά «βγήκε στην πόλη». Βγαίνοντας στην πόλη και καταλαμβάνοντας κυριολεκτικά και μεταφορικά χώρο, ένα σημαντικό αποτέλεσμα είναι ότι ήρθε στο προσκήνιο αυτή η κατά τ’ άλλα κρυμμένη εργασία και κατέστη ορατή. Ένα σημείο του αγώνα των καθαριστριών στο οποίο αξίζει να σταθούμε λοιπόν είναι ο ρόλος που έπαιξε η διαρκής παρουσία στο κέντρο της πόλης. Ο αστικός χώρος αποτελεί προνομιακό πεδίο για την ανάπτυξη αντιστάσεων και νέων υποκειμένων, καθώς οι αντιστάσεις στις εφαρμοζόμενες πολιτικές μπορεί να αποκτούν ποικίλες μορφές και οργανωτικές δομές, αιτήματα και τακτικές, εντούτοις, αρθρώνονται σε συγκεκριμένους τόπους. Θεωρώντας λοιπόν ότι ο χώρος παράγεται κοινωνικά και δεν αποτελεί απλώς ένα κενό δοχείο[3], ο αστικός χώρος μετατρέπεται τόσο σε αντικείμενο διεκδίκησης όσο και σε μια πηγή δυνατοτήτων και ευκαιριών που διευκολύνουν την οργάνωσή τους. Επιπλέον, καθώς η χωρική οργάνωση είναι αναπόσπαστο μέρος της συγκρότησης των κοινωνικών σχέσεων, το φύλο και οι νοηματοδοτήσεις του δεν μπορούν παρά να κατασκευάζονται χωρικά[4]. Μέσα από αυτές τις πρακτικές τα υποκείμενα δεν χρησιμοποιούν απλώς χώρο, αλλά τον παράγουν και το μετασχηματίζουν. Κατά αυτό τον τρόπο, ο χώρος της πόλης αποτελεί προνομιακό έδαφος για την αμφισβήτηση των κυρίαρχων αντιλήψεων σχετικά με τη λειτουργία της δημοκρατίας, της ισότητας / ανισότητας, της συμμετοχής και της δικαιοσύνης και τη δημιουργία ενός πεδίου για τη διαπραγμάτευση της πολυμορφίας και της διαφορετικότητας.

Ο αγώνας των καθαριστριών ανέπτυξε εμπειρικά ένα σύνολο χωρικών πρακτικών για να αναπληρώσει την έλλειψη ενός αμιγώς «δικού του» χώρου και να καταφέρει να συσπειρώσει τις διάσπαρτες θιγόμενες εργαζόμενες. Οι πρακτικές περιλάμβαναν μπλόκα στα κατά τόπους κτίρια εφοριών, τη διαμαρτυρία έξω από κυβερνητικές εκδηλώσεις, τη δημιουργία δικτύων σε ολόκληρη την χώρα με σκοπό τη σύνδεση τόσο με επαρχιακές πόλεις όσο και με το κίνημα αλληλεγγύης. Κορυφαία στιγμή ήταν η απόφαση κατάληψης του πεζοδρομίου έξω από το Υπουργείο το Μάιο του 2014, λίγα μόλις μέτρα από την πλατεία Συντάγματος. Μέχρι τότε ούτως ή άλλως το Υπουργείο αποτελούσε το βασικό στόχο και το σημείο συνάθροισης των αγωνιζόμενων, οπότε η κατάληψη ήταν μια λογική επιλογή κλιμάκωσης. «Κάποια στιγμή είπαμε δεν φτάνει τώρα ότι είμαστε στο δρόμο κάποιες ώρες και μετά το βράδυ πάμε σπίτια μας. Σκεφτήκαμε ότι θα έπρεπε να κάνουμε κάτι ακόμα πιο δυναμικό και να το κάνουμε μέσα στην πόρτα του Υπουργείου», αναφέρει μια συνομιλήτρια. Η οικειοποίηση του συγκεκριμένου δημόσιου χώρου και η αλλαγή της χρήσης του αποτέλεσαν καθοριστικές τακτικές για την έκβαση του αγώνα. Αμφισβητώντας τη νομική και ηθική εγκυρότητα των πολιτικών της κυβέρνησης μέσω της συγκρότησης ενός «κέντρου αγώνα» μπροστά στην πόρτα του Υπουργείου οι αγωνιζόμενες έκαναν ορατή με τον πιο έντονο τρόπο τόσο στην κυβέρνηση όσο και στην κοινωνία ευρύτερα την αποφασιστικότητά τους. Παρόλα αυτά, ούτε και οι ίδιες ήταν προετοιμασμένες για την έκταση και διάρκεια που θα έπαιρνε η κατάληψη. «Δεν μας περνούσε από το μυαλό ότι θα έπαιρνε τέτοια διάσταση όλο αυτό το πράγμα. Δεν νομίζω πως το φαντάστηκε κανείς. Εμείς βγήκαμε και μετρούσαμε μέρα με τη μέρα. Δεν θεωρούσαμε ότι θα μέναμε, νύχτα τη νύχτα μαζεύαμε. Και λέγαμε άντε και άλλη μια μέρα ακόμα, για αυτό και τις γράφαμε στον πίνακα. Γατί είχαμε τον πανικό ότι αυτό θα τελειώσει, ότι είναι κάτι το οποίο θα το λήξουνε, δεν υπάρχει περίπτωση να το αφήσουνε», αναφέρει ενδεικτικά μια άλλη συνομιλήτρια.

Η «Σκηνή» έμεινε γιατί πρόσφερε μια βάση που μαζικοποίησε τον αγώνα και διευκόλυνε την πλαισίωσή του από περισσότερες κινητοποιήσεις και αλληλέγγυες/ους. Ακόμα και σαν συμβολισμός, η εικόνα ήταν πολύ δυνατή: μέσα στο κτήριο ο Υπουργός και το επιτελείο του κρυμμένοι από τη δημόσια θέα και με την αστυνομία να τους φυλάει, ενώ απέξω απλωνόταν μια καινούρια κατάσταση, ένα πείραμα αλληλεγγύης και δημοκρατίας, ανοιχτό και προσβάσιμο. Αν μέχρι τότε το Υπουργείο λειτουργούσε ως σημείο συνάντησης, αυτό που άλλαξε μετά το στήσιμο της σκηνής ήταν ότι έδωσε τη δυνατότητα σε όλο αυτό τον κόσμο που συνέρρευσε να οικειοποιηθεί με νέους τρόπους το δημόσιο χώρο, να πειραματιστεί και να δοκιμάσει άλλους τρόπους συμβίωσης. Η μεταφορά σε ένα πεζοδρόμιο της καθημερινής ρουτίνας –του φαγητού, του ύπνου, της στοιχειώδους κοινωνικοποίησης- επαναπροσδιόρισε τα όρια μεταξύ ιδιωτικής και δημόσιας σφαίρας και του τι ανήκει πού. Αυτή η διαδικασία ούτε εύκολη ήταν ούτε αναίμακτη, γιατί σήμαινε συγκρούσεις και υπερβάσεις. Ιδίως οι ίδιες οι καθαρίστριες, άνθρωποι μεγάλοι σε ηλικία και με ώριμους χαρακτήρες, κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν εκτός από τις αυθαιρεσίες της εξουσίας και την αστυνομική βία, τις προκλήσεις που έθετε η αδιάκοπη έκθεση και η συνεχής συνύπαρξη με μέχρι πρότινος αγνώστους. Αυτές οι γυναίκες, εκτός από τους δικούς τους φόβους, ανασφάλειες και προκαταλήψεις, έπρεπε να αναμετρηθούν και με το κοινωνικό φορτίο που έφεραν ως γυναίκες καθαρίστριες, δηλαδή παρότι αόρατες εργάτριες, μητέρες και γιαγιάδες, να πείσουν ότι αποτελούν ανθρώπους με δικαιώματα και επιθυμίες. Για τις περισσότερες αυτό δεν ίσχυε μόνο για τον αντίπαλο, αλλά ακόμα και τα πιο οικεία πρόσωπα. Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά μια από τις συνομιλήτριές μου, «ήρθε το κρύο, ήρθε η βροχή, δεν ήμασταν προετοιμασμένοι κατάλληλα για το δρόμο- γυρίζαμε στα σπίτια μας και το νερό είχε περάσει στο κορμί σου. Δεν μπορούσες ούτε να καθίσεις στο λεωφορείο, έπρεπε να σταθείς γιατί ήσουν μούσκεμα. Ερχόμασταν στο σπίτι, αντιμετωπίζαμε άλλο πρόβλημα: θα φύγεις πάλι; Και τι θα κερδίσεις βγαίνοντας στο δρόμο; Έχεις εγκαταλείψει τα πάντα». Η Σκηνή αποτέλεσε μια εκτεταμένη άσκηση στην υπομονή και την επίλυση πολιτικών και προσωπικών διαφωνιών, αλλά έστρωσε επίσης και το έδαφος για την καλλιέργεια σχέσεων συντροφικότητας ή ακόμα και φιλίας. Οι ρουτίνες που οργανώθηκαν εκεί κατασκεύασαν ένα νέο τρόπο ύπαρξης στο δημόσιο και αντίληψης της καθημερινής ζωής. Κατά αυτό τον τρόπο, πέρα από τη συμβολική σύγκρουση με τις κυβερνητικές πολιτικές, η κατάληψη έδωσε τη δυνατότητα αμφισβήτησης και επαναπροσδιορισμού των σχέσεων εξουσίας σε όλα τα επίπεδα της κοινωνικής ζωής, κάτι που με τη σειρά του έδωσε αυτοπεποίθηση στα ίδια τα υποκείμενα τόσο για τη συνέχιση του αγώνα όσο και ευρύτερα.

katharistries_haroula

Ένα τελευταίο σχόλιο

Ο αγώνας των καθαριστριών, ειδικά και μετά το στήσιμο της Σκηνής, αναπτύχθηκε στην πόλη ως μια τακτική για την κλιμάκωση της πίεσης προς την εξουσία στα πλαίσια μιας συγκεκριμένης διεκδίκησης. Μια παράπλευρη συνέπεια ήταν ότι έφερε στο προσκήνιο μια εργασία που παρότι κατά κοινή ομολογία θεωρείται απολύτως απαραίτητη για τη διατήρηση της καθημερινής ζωής, αντιμετωπίζεται ως δεδομένη και περιβάλλεται από στερεότυπα που την υποτιμούν και την απαξιώνουν. Καταλαμβάνοντας το δημόσιο χώρο και τοποθετώντας τον αγώνα τους στο κέντρο της πόλης, οι καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών τράβηξαν λιγάκι και το πέπλο που καθιστά τη δουλειά και τις ανάγκες τους αόρατες. Ο αγώνας τους αμφισβήτησε έτσι, στο μέτρο που του αναλογούσε, κοινωνικές ιεραρχήσεις που ορίζουν ποια θα πρέπει να είναι η θέση αυτών των γυναικών στους πολλαπλούς χώρους της καθημερινότητας, όπως αυτή ορίζεται μέσα από ένα πλέγμα έμφυλων, ταξικών και άλλων σχέσεων εξουσίας. Κατηγοριοποιήσεις όπως εκείνη της «καθαρίστριας» επανανοηματοδοτήθηκαν, υποδεικνύοντας ότι στους συλλογικούς αγώνες βρίσκεται ένα πεδίο δυνατοτήτων για τον επαναπροσδιορισμό και άλλων, αντίστοιχα υποτιμημένων κατηγοριών. Ένα στοίχημα λοιπόν τώρα είναι να πιάσουμε αυτό το νήμα.

 

[1]Το άρθρο προέκυψε μέσα από εις βάθος συνεντεύξεις με πέντε από τις αγωνιζόμενες καθαρίστριες, που διεξήχθησαν μεταξύ Νοέμβρη 2015 και Γενάρη 2016, στα πλαίσια συνεχιζόμενης έρευνας για τη συμμετοχή των γυναικών στα κινήματα που αρθρώνονται στον αστικό χώρο. Τα ονόματά τους δεν αναφέρονται για λόγους δεοντολογίας.

[2]Για περισσότερες πληροφορίες γύρω από την έννοια της «βρώμικης εργασίας» και τη στάση των ίδιων των υποκειμένων απέναντι σε αυτή βλ. Blake E. Ashforth and Glen E. Kreiner, 1999. “How Can You Do It?”: Dirty Work and the Challenge of Constructing a Positive Identity. The Academy of Management Review, Vol. 24, No. 3, pp. 413-434

[3]Βλέπε ενδεικτικά: Lefebvre, H., 1991. The production of space. Oxford UK and Cambridge USA: Blackwell και Lefebvre, H., 1996. The Urban Revolution. Minneapolis: University of Minnesota Press

[4]Massey, D., 1994. Space, place, gender. Minneapolis: University of Minesota Press.

Share

Δίκη για την επίθεση των ΜΑΤ εναντίον των καθαριστριών – μια συνέντευξη με την Ευαγγελία Αλεξάκη

aleksaki-gkova

της Λίνας Φιλοπούλου

Την Πέμπτη 11 Φεβρουαρίου οδηγούνταν στο δικαστήριο η υπόθεση της επίθεσης των αγωνιζόμενων καθαριστριών από τον αστυνομικό των ΜΑΤ έξω από το Υπουργείο Οικονομικών στις 10 Ιουλίου 2014. Ένας άντρας της διμοιρίας επιτέθηκε με μανία στις καθαρίστριες Ευαγγελία Αλεξάκη και Βάσω Γκόβα, που βρίσκονταν έξω από το Υπουργείο Οικονομικών για να διαμαρτυρηθούν για τη μη υλοποίηση της απόφασης για επανατοποθέτηση στη δουλειά τους και για την έλευση της τρόικας, και τις τραυμάτισε σοβαρά. Ο αστυνομικός μάλιστα, αντιστρέφοντας τα γεγονότα και διαψεύδοντας δεκάδες αυτόπτες μάρτυρες, κατέθεσε μήνυση εναντίον τους για απρόκλητη σωματική βλάβη, αντίσταση κατά της αρχής και εξύβριση. Παρότι η δίκη αναβλήθηκε λόγω της αποχής των δικηγόρων, με αφορμή το γεγονός συζητήσαμε με την Ευαγγελία Αλεξάκη.

Τι έγινε ακριβώς εκείνη τη μέρα; Μπορείς να μας περιγράψεις τα γεγονότα;

Εκείνη τη μέρα, όπως και άπειρες άλλες φορές στη διάρκεια του πολύμηνου αγώνα, δεχτήκαμε την επίθεση των ΜΑΤ έξω από το Υπουργείο Οικονομικών. Αιφνιδιάζοντας τους αστυνομικούς που φρουρούσαν το Υπουργείο Οικονομικών, καταφέραμε να μην αφήσουμε να κατέβει το ρολό για να μην κλείσει η είσοδος του Υπουργείου. Η επέμβαση των ΜΑΤ ήταν άμεση. Εμένα με άρπαξε ένας άντρας των ΜΑΤ και μου γύρισε το χέρι με τόσο βίαιο τρόπο που υπέστην ολική ρήξη στον υπερακάνθιο και υποακάνθιο τένοντα, όπως φάνηκε από τη μαγνητική τομογραφία. Προσήγαγαν τη συναδέλφισσα Βάσω Γκόβα, αφού κατάφεραν να την αρπάξουν μετά από τραβήγματα. Την είχαν σχεδόν ξεγυμνώσει με τα χέρια τους. Την έβαλαν μέσα στην κλούβα με αυτόν τον βίαιο τρόπο που φαίνεται και στα βίντεο και στις φωτογραφίες τραυματίζοντάς την στα πλευρά.

Εδώ και τρεις μήνες δεν μπορώ να εργαστώ καθόλου, είμαι συνεχώς με αναρρωτικές άδειες. Δεν μπορώ να κάνω ούτε τις δουλειές του σπιτιού μου, περιμένοντας μέρα με τη μέρα να με καλέσουν για το χειρουργείο ελπίζοντας ότι θα αρχίσει η αποκατάσταση του χεριού.

Με αφορμή αυτή τη δίκη συστάθηκε και μια πρωτοβουλία από κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις, συνδικαλιστικές οργανώσεις, σωματεία, αλλά και άτομα, η «Πρωτοβουλία για τη δικαίωση των αγωνιζόμενων καθαριστριών», αναδεικνύοντας και υποστηρίζοντας το αίτημά σας που δεν είναι άλλο από το «να πάψει κάθε δίωξη κατά των αγωνιζόμενων καθαριστριών και η παραδειγματική τιμωρία του άνδρα των ΜΑΤ που χτύπησε την Ευαγγελία Αλεξάκη και Βάσω Γκόβα».

Ζω για τη μέρα που θα γίνει το δικαστήριο για να δείξω με το χέρι μου τον κύριο Τσοκαναρίδη. Θέλω να τιμωρηθεί, όχι μόνο γιατί εγώ υποφέρω εδώ και τόσο καιρό από το τραύμα που μου προκάλεσε, είναι καθαρά πολιτικό το ζήτημα για μένα. Δεν μπορεί ένας εργαζόμενος που βγαίνει στο δρόμο να υπερασπιστεί τα δικαιώματά του και να διεκδικήσει τη ζωή του και την εργασία του να αντιμετωπίζεται από την κρατική καταστολή κατ’ αυτόν τον τρόπο, δεν μπορεί όποιος σηκώνει το κεφάλι να προσπαθούν να του το κατεβάσουν με τη βία. Δεν έχουν κανένα δικαίωμα να απλώνουν τα χέρια τους και να χτυπάνε κανέναν. Νιώθω μια αηδία, μας βρώμιζαν κάθε μέρα με τα χέρια τους. Ήμασταν και μεγάλες γυναίκες, από 45 μέχρι 60 χρονών. Χτυπούσαν τις μανάδες τους. Είχαμε απέναντί μας κάτι 25χρονα που χτυπούσαν γυναίκες στην ηλικία των μανάδων τους. Τα δικά μου τα παιδιά είναι μεγαλύτερα από αυτούς. Πως αυτοί οι άνθρωποι ακούμπαγαν τα χέρια τους επάνω μας; Με ποιο δικαίωμα; Δεν μπόρεσα ποτέ να το δεχτώ αυτό.

Όλοι μας πρέπει να αναδεικνύουμε αυτά τα ζητήματα, γιατί οι κύριοι που πληρώνονται με τα δικά μας τα λεφτά δήθεν για να μας προστατεύουν, δεν μπορούν να μας σακατεύουν για αυτονόητα δικαιώματα, γιατί η εργασία για μένα είναι δικαίωμα. Η δικαίωση ενός αγώνα δεν είναι μόνο προσωπική, είναι δικαίωση για όλους τους εργαζόμενους συνολικά. Ο αγώνας των καθαριστριών ήταν πολύ μεγάλος αγώνας. Είχε ψυχή, είχε αποφασιστικότητα, είχε πείσμα, δεν αφήσαμε να μας πάρουν τη ζωή από τα χέρια, απαιτήσαμε να την πάρουμε πίσω, δεν μείναμε στον καναπέ μας. Αυτός ο αγώνας είναι ένας σταθμός για άλλους αγώνες, τους οποίους πρέπει να στηρίξουμε όλοι μαζί, γιατί είναι πάρα πολλά όλα που πρέπει να διεκδικήσουμε στις μέρες μας, είναι πάρα πολλά αυτά που μας έχουν πάρει πίσω. Έχουμε χρέος, έχουμε υποχρέωση να αντιδράσουμε για μας, για τις δικές μας ζωές, αλλά και για τις γενιές που έρχονται πίσω μας, για τα παιδιά μας.

Σε τι φάση βρίσκεται αυτή τη στιγμή ο αγώνας των καθαριστριών; Τελείωσε με την επανατοποθέτησή σας στη δουλειά σας τον περασμένο Σεπτέμβριο ή συνεχίζεται με άλλον τρόπο;

Ο αγώνας των καθαριστριών δεν έχει τελειώσει ακόμα. Ακολουθούν ακόμα πολλά δικαστήρια για υποθέσεις κρατικής καταστολής. Αλλά όχι μόνο. Η επανατοποθέτησή μας έγινε από τη σημερινή κυβέρνηση, η οποία με μια πολιτική απόφαση μας ξαναγύρισε πίσω στις δουλειές μας. Και βέβαια ήταν το λιγότερο που θα μπορούσε να κάνει. Ωστόσο το Μάιο του 2016 έχουμε το σημαντικό δικαστήριο στον Άρειο Πάγο, καθώς το δημόσιο επιμένει να μην αποσύρει την προσφυγή του. Τίποτα λοιπόν δεν έχει τελειώσει ακόμα από τον αγώνα που δώσαμε.

Μετά από 22 μήνες δεν είμαστε οι ίδιες. Όλο αυτό που ζήσαμε ήταν ένα μεγάλο σχολείο, όλες αυτές οι εμπειρίες δεν μας αφήνουν να είμαστε οι ίδιες που ήμασταν πριν από τον αγώνα. Εγώ προσωπικά δεν μπορώ να κάτσω άπραγη στο σπίτι μου, δεν μπορώ να σταματήσω ξαφνικά να διεκδικώ, δεν μπορώ να σταματήσω να απεργώ, δεν μπορώ να μην στέκομαι αλληλέγγυα δίπλα σε αυτούς που διεκδικούν. Σήμερα που κανένας δεν έχει σίγουρη τη δουλειά του, κανένας αγώνας δεν πάει χαμένος. Γι’ αυτό πρέπει να οργανωθούμε, να στηρίξουμε ο ένας τον κλάδο του άλλου. Πρέπει να ενωθούμε όλοι μαζί για να πάρουμε πίσω τα δικαιώματά μας.

 

 

Share

Οι καθαρίστριες συνεχίζουν μέχρι την τελική νίκη

katharistries

Αναβλήθηκε για τις 13/10/2015 η συζήτηση της αναίρεσης της πρωτόδικης απόφασης στον Άρειο Πάγο, σε αναμονή της πολιτικής λύσης, δηλαδή της υλοποίησης των Προγραμματικών δηλώσεων της Κυβέρνησης για άμεση επαναπρόσληψη των καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών.

Μετά από 18 μήνες αγώνα, η απόφαση της Γενικής Συνέλευσης είναι ότι συνεχίζουν μέχρι την τελική νίκη. Όπως αναφέρουν οι ίδιες, κέρδισαν μια μάχη, όχι τον πόλεμο. Θα παραμείνουν στην Καραγιώργη Σερβίας μέχρι την οριστική δικαίωση. Τονίζουν ότι η αγωνιστική τους διάθεση παραμένει δεδομένη, δεν εγκαταλείπουν, θα είναι παρούσες και αποφασισμένες.

 

Share

Απολύονται οι αγωνιζόμενες καθαρίστριες του Υπ.Οικ.

katharistries-vouli

«Την πλέον προκλητική αναλγησία απέναντι στις αγωνιζόμενες καθαρίστριες, εμφανίζουν τα αρμόδια Υπουργεία, προχωρώντας ουσιαστικά στην οριστική τους απόλυση παραμονές Χριστουγέννων. Με ανάρτηση στο site του ΑΣΕΠ, ενημερώθηκαν για την διακοπή ουσιαστικά του καθεστώτος διαθεσιμότητας και την οριστική Απόλυσή τους !!» καταγγέλλει η Πανελλήνια Ομοσπονδία Εργαζομένων στις Δ.Ο.Υ..

«Η κυβέρνηση μας επιφύλασσε χριστουγεννιάτικο δώρο. Δεκαέξι μήνες στο δρόμο δεν σκοπεύουμε να τα παρατήσουμε. Δεν είμαστε νεαρά κορίτσια να προσπαθήσουμε να βρούμε δουλειά κάπου αλλού. Υπάρχουν γυναίκες 60 ετών, που δεν έχουν τη δυνατότητα ούτε να δουλέψουν ούτε να βγουν σε σύνταξη. Είναι σαν να ανοίγουν έναν λάκκο και να μας πετάνε μέσα» λέει στην «Εφ.Συν.» η Ευαγγελία Αλεξάκη.

Η Ομοσπονδία Εφοριακών καλεί τον υπουργό Οικονομικών αλλά και όλους τους υπόλοιπους εμπλεκόμενους κρατικούς φορείς να προχωρήσουν σε αντιμετώπιση του όλου ζητήματος και απαραίτητα μέχρι την εκδίκαση της υπόθεσής τους στη δικαιοσύνη στις 25.2.2015. «Ας δείξουν στοιχειώδη ευαισθησία στις γυναίκες αυτές που ο αγώνας τους έγινε σύμβολο τόσο σε επίπεδο Ελλάδας όσο και Ευρώπης», αναφέρουν από την ΠΟΕ-ΔΟΥ.

Οι εφοριακοί εκφράζουν τη συμπαράστασή τους.

Να υπενθυμίσουμε ότι εκκρεμεί η εκδίκαση της υπόθεσής τους στη δικαιοσύνη στις 25 Φεβρουαρίου 2015.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

595 Κόκκινα βήματα: κάλεσμα καθαριστριών για τις 25 Νοέμβρη

violence

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΑΠΟΛΥΜΕΝΩΝ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

 Δελτίο τύπου

595 ΚΟΚΚΙΝΑ ΒΗΜΑΤΑ

Εμείς οι Αγωνιζόμενες Καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών είμαστε 15 μήνες στο δρόμο.

595 γυναίκες που έχουμε βιώσει την βία της διαθεσιμότητας, των απολύσεων, της ανεργίας.

Έχουμε βιώσει την βία της κρατικής καταστολής, χτυπημένες βάναυσα από την αστυνομία πολλαπλές φορές.

Την 25η Νοέμβρη, παγκόσμια μέρα για την εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών, θέλουμε να δηλώσουμε την αλληλεγγύη μας και την υποστήριξή μας σε γυναίκες θύματα βίας στο δρόμο, στην οικογένεια, στην δουλειά. Η βία κατά των γυναικών έχει πολλά πρόσωπα και εμείς έχουμε βιώσει κάποια από αυτά. Καλούμε όλες τις γυναίκες, φεμινιστικές οργανώσεις, συλλογικότητες, στο κέντρο αγώνα, Καραγιώργη Σερβίας 10 – Σύνταγμα.

ΕΛΑΤΕ ΝΑ ΕΝΩΣΟΥΜΕ ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΜΑΣ

ΤΡΙΤΗ 25 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 2014

  • ΣΤΙΣ 12.00 ΤΟ ΜΕΣΗΜΕΡΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ
  • ΣΤΙΣ 7.00 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΠΡΟΒΟΛΗ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ «ΠΟΥΛΙΑ ΣΤΟ ΒΑΛΤΟ» ΤΗΣ ΑΛΙΝΤΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΗΣ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

 

Share

Την Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου οι καθαρίστριες στον Άρειο Πάγο

cleaners

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΟ ΑΓΩΝΙΖΟΜΕΝΩΝ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ

ΤΟΥ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ – ΚΑΛΕΣΜΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΣΗΣ

Η μεγάλη στιγμή έφτασε. Την Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου στον Άρειο Πάγο δεν κρίνεται μόνο η δουλειά των 595 καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών. Κρίνεται το απαράδεκτο μέτρο της διαθεσιμότητας συνολικά στο δημόσιο τομέα.

Έναν ολόκληρο χρόνο βρισκόμαστε στον δρόμο διεκδικώντας να πάρουμε πίσω τις δουλειές μας, να πάρουμε πίσω τις ζωές μας.

Έναν ολόκληρο χρόνο γνωρίσαμε την πρωτόγνωρη αλληλεγγύη της κοινωνίας. Αυτός ο αγώνας είχε δίπλα του τους άνεργους, τους εργαζόμενους στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα, τους συνταξιούχους, τη νεολαία. Ο καθένας και η καθεμία πρόσφερε πολλά.

Αυτός ο αγώνας κατάφερε πολλά. Παρά τους τόνους λάσπης εναντίον μας. Παρά την άγρια καταστολή, που δεχθήκαμε.

Αυτός ο αγώνας κέρδισε μια πρωτόδικη απόφαση. Αυτή την απόφαση, που μας δικαιώνει και ορίζει την άμεση επιστροφή στη δουλειά μας, η κυβέρνηση ζητά να αναιρεθεί από τον Άρειο Πάγο.

Εμείς συνεχίζουμε να πιστεύουμε, ότι η Δικαιοσύνη σ’ αυτή τη χώρα παραμένει ανεξάρτητη και ισχυρή. Και κυρίως υπερασπίζεται τους αδύναμους.

Εμείς σηκώσαμε το γάντι.

Ζητάμε:

  • Την άρση της διαθεσιμότητας
  • Την εφαρμογή της υπ’ αρίθμ. 1584/2014 Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών (Τμήμα Εργατικών Διαφορών), που κρίνει παράνομη τη διαθεσιμότητα και ορίζει την άμεση επιστροφή στις θέσεις εργασίας μας.

Διεκδικούμε δουλειά με αξιοπρέπεια για όλους και για όλες.

Μην καρτεράτε να λυγίσουμε – Ο αγώνας των καθαριστριών θα νικήσει

Τρίτη 23 Σεπτεμβρίου – 9:30 π.μ. θα είμαστε όλοι και όλες στον Άρειο Πάγο.

 

Περισσότερα: Αγωνιζόμενες Καθαρίστριες

 

Σε ολονυχτία στον Άρειο Πάγο καλούν απόψε οι καθαρίστριες

Κομβικός σταθμός στον αγώνα των καθαριστριών θα είναι η απόφαση του Αρείου Πάγου σχετικά με την αίτηση του υπουργείου Οικονομικών για αναίρεση της απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που τις έχει δικαιώσει ορίζοντας την επαναπρόσληψή τους.

Από το βράδυ οι καθαρίστριες διοργανώνουν καθιστική διαμαρτυρία έξω από τον Άρειο Πάγο, καλώντας πολίτες, φορείς και συνδικάτα σε συμπαράσταση.

24ωρη απεργία για αύριο έχει κηρύξει η ΑΔΕΔΥ, και συγκέντρωση συμπαράστασης στις 595 καθαρίστριες, έξω από τον Άρειο Πάγο.

Περισσότερα: Αυγή

 

Share

Ευρωπαϊκή βδομάδα συμπαράστασης και αλληλεγγύης στις 595 απολυμένες καθαρίστριες του ΥΠΟΙΚ

P1040848

Θετικά ανταποκρίθηκαν ευρωπαϊκές και διεθνείς κοινωνικές και συνδικαλιστικές οργανώσεις στο κάλεσμα για εβδομάδα διεθνούς αλληλεγγύης που θα γίνει από τις 15 μέχρι τις 22 του Σεπτέμβρη πραγματοποιώντας πολύμορφες δράσεις υποστήριξης στις 595 απολυμένες καθαρίστριες.

Στη Βαλένθια διοργανώνεται στις 22 Σεπτεμβρίου στις 11πμ από τη «Marcha de la Dignidad» διαδήλωση στο προξενείο της Ελλάδας της Βαλένθια και το βραδύ θα γίνει μια μεγαλύτερη στις 7μμ στο κέντρο της πόλης.

Στο Λονδίνο οργανώνεται στις 20 Σεπτεμβρίου από την «Καμπάνια Αλληλεγγύης στην Ελλάδα» εκδήλωση αλληλεγγύης μπροστά από το Hellenic Centre (16-18 PaddingtonStreet, Marylebone, London) με συμμετοχή του οργανωμένου εργατικού κινήματος και των μεγάλων βρετανικών συνδικάτων.

Στην Τουλούζη θα γίνει διαδήλωση επίσης το Σάββατο 20 Σεπτεμβρίου στις 11πμ, στο SQUARE CHARLES DE GAULLE και όλοι και όλες θα φέρουν κόκκινα γάντια και σκούπες. Καλούν οι οργανώσεις: ATTAC, FSU, MIX-CITE και NPA. Σε κοινό ψήφισμα αναφέρουν:

  • γιατί  πρέπει να τελειώνουμε πια με αυτή την πολιτική που εφαρμόζεται από την Τρόικα στην Ελλάδα και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες που περνάνε δύσκολα στο όνομα ενός παράνομου χρέους,
  • γιατί  πρέπει να τελειώνουμε πια με τις πολιτικές λιτότητας που υποστηρίζεται και εφαρμόζεται από τη Γαλλική κυβέρνηση, εδώ και αλλού, στο όνομα μιας κρίσης που δεν είναι δική μας,
  • γιατί  πρέπει να τελειώνουμε πια με τις πολιτικές που πετούν τους λαούς στη μιζέρια και επηρεάζουν ιδιαίτερα τις γυναίκες
  • «Η αλληλεγγύη το όπλο των λαών» φωνάζουν οι 595 καθαρίστριες. Αυτό είναι και το δικό μας σύνθημα.

Στη Μασσαλία θα συγκεντρωθούν μπροστά στο ελληνικό προξενείο στις 20 Σεπτεμβρίου στις 9 πμ 12 γυναικείες οργανώσεις: COLLECTIF 13 DROITS DES FEMMES και CERAMISTES ET ARTISTES DE LILITH, EVREUX 13, FEMMES SOLIDAIRES, FORUM FEMMES MEDITERRANEE, FSU, GAUCHE ANTICAPITALISTE, IMAGES & PAROLES, LES FEMMES ET LA VILLE, MOUVEMENT DE LA PAIX, MOUVEMENT JEUNES FEMMES, PARTI COMMUNISTE FRANCAIS, RADIO GALERE, SOS FEMMES, SOS VIOL, SNUIPP13, LAIQUES, OSEZ LE FEMINISME.

Στη Λιλ, στις 20 Σεπτεμβρίου στις 2μμ, θα γίνει διαδήλωση στο κέντρο της πόλης με κάλεσμα της οργάνωσης Collectif «FranceGrècesolidarité pourlasanté- Lille» και υποστηρίζουν: Attac Roubaix Tourcoing, ATTAC Lille, ATTAC Villeneuved’Ascq, CADTM, SUD santé sociaux 59, PHM nord de France, Union syndicale SOLIDAIRES 59/62, Lesgens d’ Hellemmes, la voie démocratique au Maroc, association des amis de la 4° Internationale.

Στη Βιέννη, την Τέταρτη 17 Σεπτεμβρίου, θα γίνει μια δράση στις 11πμ μπροστά από την Ελληνική Πρεσβεία (Argentinierstrasse 14 ). Στις 22 Σεπτεμβρίου θα οργανωθεί εκδήλωση της επιτροπής «Αλληλεγγύη με την Αντίσταση στην Ελλάδα» στο Amerlinghaus με τίτλο: «POUR UNE JOURNEE INTERNATIONALE DE SOLIDARITE AUX 595 FEMMES DE MENAGEDU MINISTERE DES FINANCES GREC».

EPSON MFP image

Ψηφίσματα συμπαράστασης

Πολλές οργανώσεις έχουν αποστείλει ψηφίσματα συμπαράστασης. Ανάμεσα σε άλλα, ο γυναικείος σύλλογος Courage αναφέρει:

«Εμείς οι γυναίκες του συλλόγου Courage στη Γερμανία, εκφράζουμε την αλληλεγγύη και την υποστήριξη στον αγώνα σας. Ο αγώνας σας είναι πολύ σημαντικός και θα ενθαρρύνει πολλές γυναίκες αλλά και άντρες, που βρίσκονται σε παρόμοια κατάσταση. Προτείνουμε την 20η Σεπτέμβρη ως μέρα αλληλεγγύης σε όλη τη Γερμανία. Αυτή τη στιγμή ο σύλλογός μας διοργανώνει ένα μεγάλο συνέδριο με τίτλο «Πολιτικό Συμβούλιο Γυναικών», το οποίο διοργανώνεται κάθε δύο χρόνια. Υποσχόμαστε να αναφερθούμε στον γενναίο αγώνα σας σε αυτό το συνέδριο.

Σας ευχόμαστε καλή δύναμη, καλό κουράγιο για τη συνέχεια του αγώνα σας».

courage

 

Ακολουθεί ψήφισμα από την οργάνωση «Γυναικεία Ζωή στις Βρυξέλλες», φεμινιστικό κίνημα για τη δημόσια εκπαίδευση:

«Χαιρετίζουμε όλες τις συντρόφισσες που αγωνίζεστε με σθένος για τα δικαιώματά σας,

Εκεί, όπως και εδώ στο Βέλγιο, οι γυναίκες υφίστανται τις συνέπειες των μέτρων λιτότητας: χειροτέρευση της κοινωνικής προστασίας και των εργασιακών συνθηκών, περιορισμός των πιο θεμελιωδών δικαιωμάτων των μεταναστών, απουσία χώρου υποδοχής για τα παιδιά μας και κέντρου υποδοχής γυναικών θυμάτων βίας… Αυτή είναι η καθημερινότητα απέναντι στην οποία αντιστεκόμαστε με δεσμούς αλληλεγγύης. Αυτή τη χρονιά, με αφορμή του καραβανιού ευαισθητοποίησης για τα δικαιώματα των γυναικών, προβάλαμε στις Βρυξέλλες μια ταινία στις γυναίκες για τον αγώνα των καμαριέρων στην αλυσίδα των ξενοδοχείων Accord στο Παρίσι, οι οποίες έκαναν απεργία για έναν ολόκληρο χρόνο και κατάφεραν να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους: μείωση ρυθμού εργασίας για την καθαριότητα των δωματίων. Προβάλαμε αυτή την ταινία σε γυναίκες για να τους δείξουμε ότι είναι εφικτό να κερδίσουν τους αγώνες χάρη στην αποφασιστικότητα των γυναικών και την υποστήριξη των συνδικάτων. Συμπαραστεκόμαστε χωρίς προϋποθέσεις στη δράση σας και είμαστε μαζί σας ενόψει της δίκης στις 23 Σεπτέμβρη, που θα είστε αντιμέτωπες με το ελληνικό κράτος. Θα συνεχίσουμε να διαδίδουμε των αγώνα σας δίπλα στις γυναίκες».

 

Στο πλευρό των καθαριστριών και η Παγκόσμια Πορεία Γυναικών της Βαλένθια: «Εμπρός συντρόφισσες! Μαζί μπορούμε!» Αλλά και από το μακρινό Μπενίν, τα μέλη του τμήματος  της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών στέκονται αλληλέγγυες με τον αγώνα των 595 καθαριστριών απέναντι  στα μέτρα λιτότητας: «μη χάνετε την ελπίδα: είμαστε σίγουρες ότι ο αγώνας σας και τα δίκαια αιτήματά σας θα ικανοποιηθούν!»

world march women banner

Από το Λίβανο και εκ μέρους της οργάνωσης «Egalité/ Wardah Boutros pour les droits des Femmes», η πρόεδρος D. Marie DEBS και βοηθός γενική γραμματέας του ΚΚ Λιβάνου, στέλνει  χαιρετισμό και εκφράζει την αμέριστη αλληλεγγύη τους.

 

Παραθέτουμε επίσης ολόκληρο το ψήφισμα της ATTAC CADTM Μαρόκου:

ATTAC CADTM MAROC

Contre la mondialisation libérale

 

Αλληλεγγύη στις 595 ελληνίδες καθαρίστριες

Η Ένωση Attac Μαρόκου χαιρετίζει το κουράγιο των 595 Ελληνίδων καθαριστριών που εργάζονται στο Δημόσιο τομέα και αγωνίζονται εδώ και 11 μήνες ενάντια στην απόλυσή τους και στα μέτρα λιτότητας και αποψίλωσης του Δημόσιου τομέα που επιβάλλονται από την Ελληνική κυβέρνηση υπό την κηδεμονία των Διεθνών χρηματιστικών οργανισμών και της ΕΕ.

Αυτές τις ίδιες πολιτικές τις γνωρίζουμε και εδώ στο Μαρόκο. Μας επιβλήθηκαν, όπως και στην Ελλάδα, από τα προγράμματα διαρθρωτικής προσαρμογής που σχεδιάστηκαν από το ΔΝΤ και την Παγκόσμια τράπεζα. Οι οργανισμοί αυτοί αφού πρώτα μας υπερχρέωσαν με τεχνητό τρόπο μας επέβαλαν τις ιδιωτικοποιήσεις, την αποδιάρθρωση του Δημόσιου τομέα και την απελευθέρωση των υπηρεσιών. Εδώ όπως και στη χώρα σας, οι γυναίκες πληρώνουν το υψηλότερο τίμημα και είναι αυτές που έδωσαν τους πιο σημαντικούς αγώνες, ιδιαίτερα ενάντια στην φιλελευθεροποίηση της δημόσιας υγείας. Εδώ όπως και στην Ελλάδα, τα υπουργεία παραχωρούν όλο και περισσότερο τις υπηρεσίες καθαριότητας, συντήρησης και ασφάλειας σε ιδιωτικές επιχειρήσεις οι οποίες καταπατούν ακόμα και αυτά τα λίγα δικαιώματα που είχαν κατακτήσει οι εργαζόμενοι του Δημόσιου τομέα.

Είναι για αυτούς τους λόγους που αισθανόμαστε ότι μας αφορά ο αγώνας των 595 ελληνίδων καθαριστριών, ένας αγώνας υποδειγματικός για όλους τους εργαζόμενους του Δημόσιου τομέα άντρες και γυναίκες και για όλους και όλες που εργάζονται υπό καθεστώς υπεργολαβίας.

Χαιρετίζουμε τον αγώνα σας, την αποφασιστικότητα και την δημιουργικότητα σας ως γυναίκες και ως εργαζόμενες. Ας είναι ο αγώνας σας υποδειγματικός για όλες τις γυναίκες που θεωρούν ότι αρκετά τις έχουν συνθλίψει, ποδοπατήσει, απολύσει και μεταχειριστεί σαν να δούλευαν σε κάτεργο.

Μαζί με εσάς ζητάμε από την Ελληνική κυβέρνηση να αναθεωρήσει τις απολύσεις και τις υπεργολαβίες. Να επανενταχθούν όλες οι απολυμένες καθαρίστριες και να πληρωθούν για τις  χαμένες ημέρες εργασίας.

Μαζί με εσάς ζητάμε από τους Διεθνείς χρηματιστικούς οργανισμούς και από τα όργανα της ΕΕ να σταματήσουν να επιβάλλουν στους λαούς, περιφρονώντας όλους τους δημοκρατικούς κανόνες, τις αντιλαϊκές πολιτικές που σε καμιά περίπτωση δεν αποτελούν δρόμους εξόδου από την κρίση, την κρίση που οι ίδιοι έχουν προκαλέσει. Μαζί σας απαιτούμε τη διαγραφή του παράνομου ελληνικού χρέους που δεν είναι τίποτε άλλο από ένας μοχλός για τη στοχοποίηση και υποταγή του ελληνικού λαού.

Αλληλεγγύη στις Ελληνίδες καθαρίστριες, αλληλεγγύη σε όλες τις εργαζόμενες, αλληλεγγύη σε όλες τις γυναίκες του κόσμου.

Ραμπάτ, 10 Σεπτεμβρίου 2014

 

trabalho domestico

 

Share

Διαμαρτυρία έξω από τη ΓΑΔΑ

IMG_2109a

της Λίνας Φιλοπούλου

Φωτογραφίες από τη συγκέντρωση συμπαράστασης στο κάλεσμα των αγωνιζόμενων καθαριστριών του ΥΠΟΙΚ έξω από την Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών. Πέντε από τις καθαρίστριες, ολες μέλη της συντονιστικής επιτροπής αγώνα, οδηγήθηκαν την Τετάρτη 10/9 στη ΓΑΔΑ για να καταθέσουν προκειμένου να διαπιστωθεί αν στοιχειοθετείται κατηγορία σε βάρος τους για αδικήματα που, σύμφωνα με το κατηγορητήριο, σημειώθηκαν στις 10 Ιουλίου, έξω από το Υπουργείο Οικονομικών. Η τρομοκρατία δεν θα περάσει. Ο αγώνας των καθαριστριών θα νικήσει.

 

This slideshow requires JavaScript.

Share

Πέρα από κάθε προσδοκία η διεθνής ανταπόκριση στο κάλεσμα των καθαριστριών

?????????????????????????????????

του Γιώργου Μητραλιά

Αν και το κάλεσμα για μια διεθνή μέρα αλληλεγγύης στις 595 καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών έγινε μέσα στο κατακαλόκαιρο, η ανταπόκριση που συναντάει είναι τόσο θετική που επαληθεύει την αρχική αισιόδοξη υπόθεση εργασίας: Αυτός ο παραδειγματικός αγώνας μιας χούφτας Ελληνίδων εργατριών ξεπερνάει τα όρια της χώρας μας και είναι εμβληματικός  των καλύτερων λαϊκών αντιστάσεων στη σκληρή εποχή των Μνημονίων στην Ευρώπη, αλλά και πέρα από αυτήν!…

Είναι ακριβώς όπως το είπε στο -μεστό από αισθήματα και διδάγματα- μήνυμα υποστήριξης και αλληλεγγύης που τους έστειλε ο δημιουργός του «Ψωμί και Τριαντάφυλλα» Κεν Λόουτς: “Η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι μεγάλες εταιρίες, που υποστηρίζονται από τους πολιτικούς, είναι τρομεροί εχθροί. Όμως, κι εσείς είστε τρομερές!”.

Και επειδή εκτός από ηρωικές είναι και «τρομερές», γι’αυτό φαίνεται πως συνεπαίρνουν και εμπνέουν όσους επιμένουν να μην το βάζουν κάτω σε χώρες τόσο διαφορετικές όπως η Αγγλία και η Ισπανία, η Γαλλία και οι Ηνωμένες Πολιτείες. Και επιπλέον, πράγμα ακόμα πιο σπάνιο, δείχνουν να ενώνουν και να  κινητοποιούν σε κοινές εκδηλώσεις αλληλεγγύης συνδικαλιστές αλλά και ακτιβιστές που δεν διακρίνονται πάντα για τις εγκάρδιες σχέσεις τους, όπως οι κομμουνιστές και οι ελευθεριακοί, οι αναρχοσυνδικαλιστές και οι αριστεροί σοσιαλιστές!

Είναι λοιπόν γεγονός ότι, αν και απομένουν τρεις βδομάδες μέχρι την κορύφωση των διεθνών κινητοποιήσεων αλληλεγγύης, θεωρείται ήδη δεδομένο ότι γύρω στις 20 Σεπτεμβρίου θα γίνουμε μάρτυρες ενός πρωτόγνωρου γεγονότος, ειδικά στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς των Μνημονίων και των κοινωνικών  ερειπίων που αφήνουν πίσω τους. Χιλιάδες Ευρωπαίοι πολίτες θα κατέβουν στους δρόμους της Μαδρίτης και του Λονδίνου, του Παρισιού και της Βαρκελώνης, των Βρυξελλών και της Βαλένθια, της Γενεύης και της Βαρσοβίας, και πιθανόν της Βιέννης, του Βερολίνου και ποιος ξέρει πού ακόμα, για να ξαναφέρουν στην επικαιρότητα μιαν αξία που οι «από πάνω» έχουν κάνει τα πάντα για να μας κάνουν να την ξεχάσουμε: την παλιά καλή Αλληλεγγύη! Τη διεθνιστική αλληλεγγύη!

Τα καλέσματα που ήδη κυκλοφορούν και οι αφίσες που ήδη τυπώνονται σε τουλάχιστον 6-7 ευρωπαϊκές χώρες, είναι σαφή: Τρεις μέρες πριν από την απόφαση του δικαστηρίου που θα σφραγίσει –έστω και προσωρινά- την τύχη των 595 καθαριστριών μας, δηλαδή στις 20 Σεπτεμβρίου, οι Ευρωπαίοι πολίτες που επιμένουν να αντιστέκονται καλούνται να διαδηλώσουν στους δρόμους ή με όποιον άλλο τρόπο επιλέξουν, την υποστήριξή τους στις 595 καθαρίστριες του ελληνικού υπουργείου Οικονομικών και συνάμα την αντίθεσή τους στις πολιτικές της άγριας λιτότητας που εφαρμόζονται σχεδόν παντού στη Γηραιά μας Ήπειρο.

Το κάλεσμα και το άλλο πληροφοριακό υλικό για τον αγώνα των 595 καθαριστριών που σε λίγο κλείνει ακριβώς ένα χρόνο (!), έχει κιόλας μεταφραστεί -και κυκλοφορεί στο διαδίκτυο- στα αγγλικά, γαλλικά, ισπανικά, καταλανικά, ιταλικά, πορτογαλικά, γερμανικά και τουρκικά ενώ ετοιμάζεται και στα αραβικά. Ενδεικτικό της απήχησης που έχει τόσο η 12μηνη πάλη των 595 καθαριστριών είναι ότι το κάλεσμα για διεθνή κινητοποίηση αλληλεγγύης και τα άλλα κείμενα που το συνοδεύουν έχουν περάσει τον Ατλαντικό και αναρτώνται σε δεκάδες ιστοσελίδες εργατικών συνδικάτων, κοινωνικών κινημάτων ή και πολιτικών κομμάτων των Ηνωμένων Πολιτειών, της Βενεζουέλας, της Αργεντινής, της Βραζιλίας ή της Κούβας. Με άλλα λόγια, ενώ η καμπάνια αλληλεγγύης άρχισε και στόχευε βασικά την Ευρώπη, γινόμαστε τώρα μάρτυρες ενός κινήματος με… πλανητική διάσταση! Ο λόγος ίσως να είναι απλός: Προφανώς, ο αγώνας των Ελληνίδων καθαριστριών εμπνέει επειδή γίνεται ενάντια σε πολιτικές και αντιπάλους που δεν απαντώνται μόνο στην Ευρώπη μας…

Υπάρχει όμως κι άλλος ένας λόγος που η υπόθεση των 595 καθαριστριών είναι τόσο δημοφιλής και συγκινεί πέρα από σύνορα και πολιτικές συμπάθειες. Είναι ότι είναι πολυδιάστατος, ότι έχει πολλές «ταυτότητες». Έτσι, δεν είναι βέβαια τυχαίο ότι φεμινιστικά κινήματα και γυναικείες ομάδες και οργανώσεις σε Ευρώπη και Αμερική (Νότια και Βόρεια), αλλά ακόμα κι από το μακρινό αφρικανικό Μπενίν (!), κινητοποιούνται στο πλευρό των εργατικών συνδικάτων και των κοινωνικών κινημάτων που δείχνουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους  στις Ελληνίδες καθαρίστριες. Για αυτά τα φεμινιστικά κινήματα και τις γυναικείες οργανώσεις μιας ντουζίνας χωρών, η πάλη των «δικών  μας» καθαριστριών είναι εμβληματική και συνάμα χειροπιαστό παράδειγμα προς μίμηση για όλες τις γυναίκες που βρίσκονται –κατά προτεραιότητα- στο στόχαστρο των νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Πέρα όμως από όλα αυτά, ένα είναι το μεγάλο κοινό χαρακτηριστικό όλων των απαντήσεων στο κάλεσμα για αλληλεγγύη στις 595 καθαρίστριες: Η έντονη ανθρώπινη συγκίνηση, θα λέγαμε η αίσθηση μιας ταύτισης με αυτές τις αγωνίστριες από τη μικρή –και για μερικούς, μακρινή- Ελλάδα, με αυτή τη «χούφτα γυναικών που ανοίγουν δρόμους» όχι πια μόνο στη πατρίδα τους! Έτσι, εκτός από συνδικάτα, κινήματα, κόμματα και οργανώσεις, είναι ίσως οι «ανώνυμοι» πολίτες και τα δημοτικά συμβούλια ακόμα και κωμοπόλεων που εκφράζουν καλύτερα τη διάχυτη συγκίνηση που  προκαλεί ο άνισος αγώνας των καθαριστριών μας, όταν στέλνουν τα απλά, συνήθως λακωνικά και πάντα «από καρδιάς» μηνύματα της υποστήριξής τους.

Και να σκεφτεί κανείς ότι μόλις τώρα τέλειωσε το καλοκαίρι και οι δυο επόμενες βδομάδες μπορεί να επιφυλάσσουν ακόμα καλύτερες εκπλήξεις…

Πηγή: contra-xreos.gr

 

Share

Καθαρίστριες: μια χούφτα γυναίκες δείχνουν το δρόμο!

katharistries

της Σόνιας Μητραλιά*

Μετά από 11 μήνες σκληρού και συνεχούς αγώνα, έχοντας χάσει τις δουλειές τους από το Σεπτέμβριο, σε κατάσταση διαθεσιμότητας -δηλαδή απολυμένες μετά την πάροδο 8 μηνών- 595 καθαρίστριες του δημοσίου έχουν γίνει η ενσάρκωση, το σύμβολο, η ψυχή, η ίδια η ζωή της πιο σθεναρής αντίστασης στην πολιτική λιτότητας της Ελλάδας.

Οι γυναίκες αυτές έγιναν «πολιτικά υποκείμενα» και καθοδηγήτριες της υπάρχουσας αντίστασης στο σύνολό της, τολμώντας να αντιμετωπίσουν έναν εχθρό τόσο ισχυρό όσο η ελληνική κυβέρνηση, η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το ΔΝΤ

Ωστόσο, με 11 μήνες αγώνα, έχοντας εναντιωθεί στην κυβέρνηση και στην τρόικα και έχοντας γίνει ο κυριότερος εχθρός τους, έχοντας βραχυκυκλώσει την εφαρμογή των μέτρων λιτότητας και έχοντας συνεχή παρουσία μέσω των ΜΜΕ στην πολιτική σκηνή, οι αγωνιζόμενες αυτές καθαρίστριες εξακολουθούν να μη θεωρούνται πολιτικά υποκείμενα από τους αντιπάλους της λιτότητας.

Κι όμως, από τη στιγμή που πρωτοεμφανίστηκαν τα μέτρα λιτότητας που επέβαλε η τρόικα, οι γυναίκες έχουν κατέβει στους δρόμους μαζικά και η αντίστασή τους δείχνει να έχει μια δική της δυναμική, ιδιαίτερη και πλούσια σε πολιτικά διδάγματα.

Στα τέσσερα αυτά χρόνια πολιτικών λιτότητας, που έχουν μετατρέψει την Ελλάδα σε έναν σωρό από κοινωνικά, οικονομικά και κυρίως ανθρώπινα ερείπια, ελάχιστα έχουμε μιλήσει για τη ζωή των γυναικών και φυσικά ακόμα λιγότερο για τους αγώνες τους ενάντια στις επιταγές της Τρόικα. Ήταν αναμενόμενο, λοιπόν, η κοινή γνώμη να εκπλαγεί από αυτόν τον παραδειγματικό αγώνα που διεξάγεται αποκλειστικά από γυναίκες. Ο αγώνας αυτός, όμως, είναι όντως έκπληξη;

Οι γυναίκες έχουν συμμετάσχει μαζικά σε 26 γενικές απεργίες. Στο κίνημα των αγανακτισμένων κατέλαβαν πλατείες, κατασκήνωσαν, διαδήλωσαν. Κινητοποιήθηκαν στην πρώτη γραμμή για την κατάληψη και την αυτοδιαχείριση της ΕΡΤ. Με υποδειγματικό τρόπο έγιναν η ψυχή των απεργιακών συνελεύσεων πανεπιστημιακών διοικητικών υπαλλήλων ενάντια στη διαθεσιμότητα, δηλαδή στην απόλυση μετά από 8 μήνες με το 75% του μισθού. 25000 δημόσιοι υπάλληλοι, στην πλειονότητά τους γυναίκες, θα γίνουν θύματα των περικοπών προσωπικού στις δημόσιες υπηρεσίες. Από γυναίκες αποτελείται επίσης η συντριπτική πλειονότητα (95%) των εθελοντών του Κινήματος Αλληλεγγύης και των αυτοδιαχειριζόμενων δομών υγείας που προσπαθούν να αντιμετωπίσουν την ανθρωπιστική κρίση και την κρίση στην περίθαλψη.

Η μαζική συμμετοχή των γυναικών στα κινήματα αντίστασης ενάντια στην κατεδάφιση του κοινωνικού κράτους από τις πολιτικές λιτότητας δεν είναι επομένως έκπληξη και δε συνέβη τυχαία. Πρώτα απ’ όλα –και το ξέρουμε καλά- οι γυναίκες βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα της λιτότητας. Η διάλυση του κοινωνικού κράτους και των δημόσιων υπηρεσιών τους καταστρέφει τη ζωή: ως πλειονότητα των δημοσίων υπαλλήλων και ως βασικές χρήστριες των δημόσιων υπηρεσιών, οι γυναίκες πλήττονται διπλά από τις περικοπές κάθε είδους. Έχουν, λοιπόν, χίλιους λόγους να μην ανεχτούν την ιστορική επιδείνωση του επιπέδου ζωής τους που θα ισοδυναμούσε με επιστροφή στον 19ο αιώνα!

Είναι αλήθεια ότι αρχικά, οι γυναίκες δε διαφοροποιήθηκαν ως «γυναίκες- πολιτικά υποκείμενα», καθώς συμμετείχαν στις ίδιες διεκδικήσεις και στις ίδιες μορφές αγώνα με τους άντρες στα κινήματα. Απλώς ήταν πολλές αυτές που συμμετείχαν.

Όμως ήδη στα πλαίσια του πρωτοποριακού αγώνα κατά της εξόρυξης χρυσού στις Σκουριές Χαλκιδικής ενάντια στην πολυεθνική καναδική εταιρεία Eldorado, οι γυναίκες γρήγορα διαφοροποιήθηκαν με τις μορφές αγώνα τους και με τη ριζοσπαστικότητά τους. Και παρ’ όλο που ο τύπος και η κοινή γνώμη αγνοούσαν τη σημασία της ταυτότητας του φύλου τους σχετικά με τον τρόπο που αγωνίζονταν, η αστυνομία δεν τις αγνόησε καθόλου! Αντίθετα, τα ΜΑΤ στοχοποίησαν κυρίως τις γυναίκες, κάνοντας χρήση άγριας και επιλεκτικής καταστολής για να τρομοκρατήσουν ολόκληρο τον πληθυσμό μέσα από ΑΥΤΕΣ, ώστε να εξαλείψουν κάθε μορφή ανυπακοής και κάθε κίνημα αντίστασης. Φυλακίστηκαν, διώχτηκαν ποινικά, υπέστησαν βιαιότητες και εξευτελισμούς, ακόμα και σεξουαλικούς «προσαρμοσμένους» στο σώμα και το φύλο τους.

Σε δεύτερο χρόνο, οι γυναίκες πήραν πρωτοβουλίες και ανέπτυξαν μορφές αγώνα από μόνες τους.

Όλα ξεκίνησαν όταν, προκειμένου να εφαρμόσει το σκληρότερο μέρος του προγράμματος λιτότητας και να ανταπεξέλθει στις δεσμεύσεις απέναντι στους δανειστές, η κυβέρνηση στοχοποίησε πρώτες από όλους τις καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών, της Εφορίας και των τελωνείων. Τις έθεσε σε διαθεσιμότητα ήδη από τον περασμένο Αύγουστο, πράγμα που σημαίνει ότι για 8 μήνες θα έπαιρναν τα τρία τέταρτα του μισθού τους των 550 ευρώ κι έπειτα θα απολύονταν οριστικά. Η κυβέρνηση ακολούθησε ακριβώς την ίδια τακτική όπως στις Σκουριές. Ο στόχος: επίθεση πρώτα στους πιο αδύναμους και σε αυτούς που έχουν τη μικρότερη πιθανότητα να λάβουν υποστήριξη, δηλαδή τις καθαρίστριες, ώστε έπειτα να έρθει η σειρά του μεγάλου μέρους των εργαζομένων, δηλαδή να απολυθούν οι 25000 δημόσιοι υπάλληλοι. Κι αυτό τη στιγμή που τα κινήματα αντίστασης είχαν στερέψει λόγω της χωρίς τέλος λιτότητας και είχαν πλέον εξατομικευτεί, εξαντληθεί, αποδεκατιστεί…

Η κυβέρνηση πίστευε ότι με “μια τέτοια κατηγορία εργαζομένων”, δηλαδή φτωχές γυναίκες, “κατώτερης τάξης”, με μισθούς με το ζόρι των 500 ευρώ και, όπως νόμιζε, όχι πολύ έξυπνες (από εκεί προέκυψε το σύνθημα των καθαριστριών «Είμαστε καθαρίστριες, όχι ηλίθιες») θα ξεμπέρδευε γρήγορα λιώνοντάς τες σαν σκουλήκια.

Στόχος ήταν να ιδιωτικοποιηθεί η εργασία των καθαριστριών, σαν δώρο στις ιδιωτικές εταιρείες υπηρεσιών καθαρισμού. Αυτές οι εταιρείες μαφιόζων, γνωστές ως πρωταθλήτριες φοροδιαφυγής, θα τις επαναπροσλάμβαναν με μισθούς 200 ευρώ το μήνα, δηλαδή 2 ευρώ την ώρα, με μερική ασφάλιση, χωρίς κανένα εργασιακό δικαίωμα, πράγμα που σχεδόν ισοδυναμεί με συνθήκες δουλείας ή γαλέρας.

Αυτές οι γυναίκες, απολυμένες και θυσιασμένες για την ανθρωποφαγία της Τρόικα, αυτές οι γυναίκες των 45 έως 57 ετών, πολλές από αυτές μητέρες μονογονεϊκών οικογενειών, διαζευγμένες, χήρες, υπερχρεωμένες, με παιδιά, άνεργους συζύγους ή άτομα με αναπηρίες υπό τη φροντίδα τους, χωρίς δυνατότητα να βγουν πρόωρα στη σύνταξη μετά από 20 χρόνια εργασίας και χωρίς καμία πιθανότητα να βρουν αλλού δουλειά, αποφάσισαν να μην το βάλουν κάτω. Αποφάσισαν να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους!

Ορίστε, λοιπόν, που μια χούφτα γυναίκες αποφασίζουν να αλλάξουν τις καθιερωμένες μορφές αγώνα των παραδοσιακών συνδικάτων. Κάποιες παίρνουν την πρωτοβουλία να οργανωθούν από μόνες τους και για τους εαυτούς τους, ένας πυρήνας καθαριστριών που είχαν ήδη αγωνιστεί πριν 10 χρόνια και είχαν κερδίσει συμβάσεις αορίστου χρόνου. Εργάστηκαν σαν τον μέρμηγκα και έπλεξαν υπομονετικά έναν ιστό πανελλαδικών διαστάσεων…

Και, εφόσον οι εργαζόμενες αυτές του υπουργείου οικονομικών πετάχτηκαν στο δρόμο και δε θα είχε πια νόημα να κάνουν απεργία, αποφάσισαν να κάνουν ένα ανθρώπινο τείχος στο δρόμο με τα σώματά τους, μπροστά στην κύρια είσοδο του Υπουργείου Οικονομικών στην πλατεία Συντάγματος, την πιο εμβληματική πλατεία για την εξουσία.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι μορφές αγώνα γεμάτες φαντασία ήταν δημιουργήματα γυναικών. Καθώς οι γυναίκες αυτές δεν λαμβάνονταν υπόψη λόγω του φύλου τους και της κοινωνικής τους τάξης, ήταν περιθωριοποιημένες στα συνδικάτα και είχαν ελάχιστους δεσμούς  με τις παραδοσιακές οργανώσεις της αριστεράς στην Ελλάδα, ήταν αναγκασμένες να κάνουν θόρυβο για να ακουστούν και  να γίνουν ορατές!

Αντί για παθητικές απεργίες και εφήμερες και αναποτελεσματικές ημέρες δράσης, επέλεξαν την άμεση και συλλογική δράση. Βασίστηκαν στη μη-βία, στο χιούμορ και στον εντυπωσιασμό. Με ακάνθινα στεφάνια στο κεφάλι το Πάσχα, με θηλιές περασμένες στο λαιμό μπροστά στα γραφεία της Νέας Δημοκρατίας, με μουσική και χορό απαιτούν: επαναπρόσληψη για όλες και αμέσως! Όλα αυτά είναι πρωτοφανή στην Ελλάδα…

Καταλαμβάνουν και εμποδίζουν την είσοδο του Υπουργείου και, κυρίως, κυνηγούν τα στελέχη της Τρόικα όταν προσπαθούν να μπουν, αναγκάζοντάς τους να φύγουν τρέχοντας και να μπουν από την πίσω πόρτα μαζί με τους σωματοφύλακές τους. Αντιμετωπίζουν σε μάχες σώμα με σώμα τις ειδικές μονάδες της αστυνομίας. Κάθε μέρα βρίσκουν έναν νέο τρόπο δράσης, που αναμεταδίδεται από τα ΜΜΕ και τραβάνε την προσοχή όλου του πληθυσμού. Με λίγα λόγια σπάνε την απομόνωση.

Έτσι, λοιπόν, αυτό που συνήθως παρουσιαζόταν ως μια άψυχη στατιστική, αυτοί οι αριθμοί-ρεκόρ σε ανεργία και φτώχια, αυτές οι αφηρημένες έννοιες παίρνουν ανθρώπινη μορφή, παίρνουν ένα πρόσωπο, γίνονται γυναίκες με σάρκα και οστά και επιπλέον με προσωπικότητα και με δική τους πολιτική βούληση. Τις λένε Λίτσα, Δέσποινα, Γεωργία, Φωτεινή, Δήμητρα… Και με το παράδειγμά τους, το κουράγιο τους, την επιμονή τους, το πείσμα τους για να νικήσουν ξαναδίνουν ελπίδα σε όλα τα θύματα της λιτότητας.

Προσοχή όμως: οι δυνάμεις της τάξης τραμπουκίζουν σχεδόν καθημερινά τις γυναίκες αυτές για παραδειγματισμό, καθώς τα αφεντικά τους φοβούνται την εξάπλωση του φαινομένου. Και όλη η Ελλάδα παρακολουθεί το θλιβερό θέαμα των γυναικών, ανάμεσά τους και κάποιων ηλικιωμένων, που μέρα με τη μέρα ποδοπατιούνται, κακοποιούνται και τραυματίζονται από τους Ράμπο της αστυνομίας, που θα μπορούσαν να είναι και οι γιοι τους.

Και γιατί; Επειδή η ίδια η Τρόικα θέλει να τις καταπολεμήσει, επειδή είναι το παράδειγμα προς μίμηση για όλους τους καταπιεσμένους, επειδή βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της αμφισβήτησης της λιτότητας όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρη της Ευρώπη. Επειδή ο αγώνας τους μπορεί και να είναι μεταδοτικός…

Περισσότερο από ποτέ, ο αγώνας των 595 ηρωικών καθαριστριών είναι και δικός μας. Να μην τις αφήσουμε μόνες. Αγωνίζονται για εμάς, ας αγωνιστούμε κι εμείς για αυτές. Να οργανώσουμε την πανευρωπαϊκή και παγκόσμια αλληλεγγύη.

* Σόνια Μητραλιά, μέλος της Πρωτοβουλίας Γυναικών ενάντια στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας και της Επιτροπής ενάντια στο Χρέος-CADTM Ελλάδας.

μετάφραση από τα Γαλλικά: Ματίνα Καραγιαννίδου-Σταμπουλή

 

Share

Πού είσαι ΑΔΕΔΥ? Πού είσαι ΓΣΕΕ?

KATHARISTRIES_APOFASI

της Φλώρας Νικολιδάκη

Σπανίως ακούμε καθαρές κουβέντες σ ’αυτή τη χώρα. Ευχάριστη έκπληξη ο Άρειος Πάγος. Είπε την αλήθεια.

-«Δεν μπορεί το ατομικό συμφέρον να μπει πάνω από την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης».

Τέρμα. Πρέπει να σοβαρευτούμε. Στο κάτω-κάτω, η Ιφιγένεια σ’ αυτή τη χώρα εφευρέθηκε.

-Διαβάζεις την είδηση και μένεις άναυδη. Σε καταλαβαίνω. 8 μήνες είναι μεγάλο χρονικό διάστημα. Μεγάλη κούραση. Μεγάλη κατάθεση ψυχής. Αλλά, είναι βλέπεις ατομικό το συμφέρον. Μη σου πω και ιδιοτελές. Διότι όταν η Πατρίς κινδυνεύει, πρέπει να πεθάνεις. Είναι ποταπό να βάζεις τη ζωή σου πάνω από την Πατρίδα.

-Δεν θα μπορέσεις να πάρεις να σύνταξη? Εντάξει μην το κάνουμε δράμα. Μήπως οι άλλοι θα πάρουν?

-Πού είναι το συνδικαλιστικό κίνημα? Αυτή είναι ερώτηση. Πού είναι η ΑΔΕΔΥ? Πού είναι η ΓΣΕΕ? «Βουνό το δίκιο σου», που λέει και μια φίλη.

 

-Ακούστε κορίτσια, μην ψάχνετε. Έχετε πετύχει το ακατόρθωτο. Αγωνίζεσθε ενωμένες. Γύρω σας υπάρχουν πολλοί και πολλές. Σας προσέχουμε, σας ακούμε, σας σκεφτόμαστε. Τώρα ξέρουμε ότι ήρθε στα σοβαρά η δική μας ώρα. Του αγώνα, της συμπαράστασης και της αλληλεγγύης. Τώρα ξέρουμε ότι τα πράγματα αναγκαστικά μας θέλουν παρούσες και παρόντες. Εσείς απλώς συνεχίστε. Πολύ σύντομα θα ξέρετε τι έχετε κάνει όλο αυτό τον καιρό. Θα δείτε το αποτέλεσμα, όχι σε μια απόφαση δικαστηρίου, αλλά στους δρόμους του αγώνα. Να είστε βέβαιες.

 

 

Share

Αρειος Πάγος: Δεν επαναπροσλαμβάνονται οι καθαρίστριες

ypoik_3

Το πολιτικό τμήμα του Αρείου Πάγου που συνεδρίασε υπό την προεδρία του αρεοπαγίτη κ. Χριστόφορου Κοσμίδη έκανε δεκτή την αίτηση του υπουργείου Οικονομικών να ανασταλεί η απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών που διέταζε την άμεση επαναπρόσληψη των καθαριστριών.

Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι οι καθαρίστριες μένουν εκτός έως την συζήτηση της αίτησης αναίρεσης του υπουργείου στις 23 Σεπτεμβρίου.

Στη δισέλιδη απόφαση του Αρείου Πάγου που εκδόθηκε το μεσημέρι της Πέμπτης δεν υπάρχει σκεπτικό όπως προβλέπεται στις διαδικασίες αναστολής.

Με την απόφαση αυτή πάντως συνεχίζεται η εκκρεμότητα για το καθεστώς διαθεσιμότητας των 397 γυναικών, οι οποίες βρίσκονται έξω από το υπουργείο Οικονομικών και καθημερινά σημειώνονται επεισόδια με δυνάμεις των ΜΑΤ που επιχειρούν να τις απομακρύνουν. Αίσθηση έχει προκαλέσει βίντεο όπου καταγράφεται άντρας των ΜΑΤ να χτυπάει στο κεφάλι 60χρονη καθαρίστρια κατά τα χθεσινά επεισόδια.

Η συζήτηση

Κατά τη σημερινή συζήτηση της υπόθεσης, το υπουργείο Οικονομικών υποστήριξε ότι η πρωτόδικη απόφαση εκδόθηκε από αναρμόδιο δικαστήριο, καθώς το ζήτημα εμπίπτει στην αρμοδιότητα των διοικητικών δικαστηρίων.

Ακόμη, οι νομικοί παραστάστες του υπουργείου ανέφεραν ότι η κατάργηση των θέσεων των καθαριστριών έγινε για λόγους υπέρτερου δημοσίου συμφέροντος, που υπαγορεύει τον περιορισμό των υπηρετούντων στον ευρύτερο δημόσιο τομέα υπαλλήλων. Σκοπός αυτού του μέτρου, σε συνδυασμό με άλλα μέτρα, είναι η αποτελεσματική αντιμετώπιση της πιο σοβαρής οικονομικής κρίσης που έχει γνωρίσει η χώρα, προσέθεσαν οι εκπρόσωποι του ΥΠΟΙΚ.

Επίσης, το υπουργείο υποστήριξε ότι από την υπόθεση των καθαριστριών επιβαρύνεται το Δημόσιο με 209.000  ευρώ τον μήνα, χωρίς όμως να διευκρινίσει από που προέρχεται η εν λόγω επιβάρυνση, ενώ προσέθεσε ότι εάν επανέλθουν οι καθαρίστριες, το Δημόσιο θα επιβαρυνθεί και με τους μισθούς τους και τις αποδοχές των συνεργείων καθαριότητας που έχουν υπογράψει ήδη σχετική σύμβαση.

Οι δύο δικηγόροι των καθαριστριών επισήμαναν ότι το καθεστώς διαθεσιμότητας έχει ήδη παραταθεί για τρεις μήνες, ενώ οι καθαρίστριες απολύθηκαν χωρίς να λάβουν αποζημίωση. Παράλληλα, χαρακτήρισαν απαράδεκτη την αίτηση αναίρεσης του ΥΠΟΙΚ, καθώς το δικονομικό αυτό μέτρο επιτρέπεται μόνο κατά οριστικών αποφάσεων. Τέλος, τόνισαν ότι δεν υπάρχει κίνδυνος βλάβης του Δημοσίου από την επανατοποθέτηση των καθαριστριών, όπως υποστηρίζει το υπουργείο.

Ο πρόεδρος της Ομοσπονδίας Εφοριακών, Χαράλαμπος Νικολακόπουλος, δήλωσε ότι οι εφοριακοί θα αγωνιστούν μέχρι να επιστρέψει και η τελευταία καθαρίστρια. Σημειώνεται ότι έξω από το Μέγαρο του Αρείου Πάγου, από τις 12 το μεσημέρι, είχαν συγκεντρωθεί περίπου 300 καθαρίστριες σε ένδειξη διαμαρτυρίας.

Πηγή: Βήμα

 

Share

Καθαρίστριες: Εννιά μήνες ενός εμπνευσμένου αγώνα

katharistries

του Πέτρου Κατσάκου

Για τις 10 Ιουνίου έχει ορισθεί η εκδίκαση του αιτήματος του υπουργείου Οικονομικών για αναστολή και ακύρωση της απόφασης του Μονομελούς Πρωτοδικείου υπέρ των καθαριστριών. Υπενθυμίζεται πως η απόφαση που προβλέπει την επαναπρόσληψη των 397 καθαριστριών είναι προσωρινά εκτελεστή και πρέπει να εφαρμοστεί άμεσα. Μάλιστα, ο Άρειος Πάγος απέρριψε την προσφυγή του υπουργείου Οικονομικών που ζητούσε να εκδοθεί προσωρινή διαταγή, που ουσιαστικά θα πάγωνε την εκτέλεση της δικαστικής απόφασης, η οποία διατάσσει την επαναπρόσληψη των καθαριστριών.

Το υπουργείο έχει καταθέσει αίτημα αναστολής της απόφασης του Πρωτοδικείου με την οποία δικαιώθηκαν οι καθαρίστριες και ο Άρειος Πάγος προσδιόρισε να συζητηθεί το αίτημα αυτό στις 10 Ιουνίου 2014. Τις τελευταίες ημέρες η κυβέρνηση προσπαθεί να κερδίσει χρόνο, καθυστερώντας με κάθε τρόπο την επαναπρόσληψη των καθαριστριών του ΥΠΟΙΚ. Όπως ενημέρωσε το Νομικό Συμβούλιο του Κράτους τον υπουργό Οικονομικών, η επαναπρόσληψη αναστέλλεται τουλάχιστον έως τις 10 Ιουνίου, οπότε και εκδικάζεται η αίτηση αναστολής της πρωτόδικης απόφασης. Σημειώνεται πως ήδη μέλη της εκτελεστικής επιτροπής της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας των Εφοριακών (όπου υπάγονται οι καθαρίστριες) κατέθεσαν μηνυτήρια αναφορά στην Εισαγγελία Αθηνών, για την άρνηση του υπουργού Οικονομικών να υλοποιήσει την απόφαση του Πρωτοδικείου Αθηνών. Με τη μηνυτήρια αναφορά που, όπως αποκάλυψε ο νομικός σύμβουλος των καθαριστριών ερευνάται ήδη από την Εισαγγελία, ζητείται να διερευνηθεί η τυχόν τέλεση αδικημάτων που διώκονται αυτεπαγγέλτως, καθώς και η ποινική ευθύνη παντός υπαιτίου και, αναλόγως της αρμοδίου περί τούτου κρίσης, να διωχθούν οι υπαίτιοι και να τιμωρηθούν, όπως προβλέπει ο νόμος.

«Τι να περιμένει κανείς από μια κυβέρνηση η οποία λέει ότι θα νοικοκυρέψει τον τόπο και απολύει γυναίκες από 50 ώς 60 χρονών στερώντας τους το δικαίωμα στην εργασία και στη σύνταξη» λέει η Ευαγγελία Αλεξάκη σχολιάζοντας την άρνηση του υπουργείου να εφαρμόσει τη δικαστική απόφαση και συμπληρώνει πως «δεν περιμέναμε τίποτα παραπάνω από μια κυβέρνηση που έστειλε ώς σήμερα παραπάνω από 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους στην ανεργία, δεκάδες χιλιάδες συνανθρώπους μας στα συσσίτια και δυστυχώς πολλούς ακόμη και στην αυτοκτονία». Παρά την άρνηση της κυβέρνησης να πράξει το αυτονόητο, η Δήμητρα Μανώλη επιμένει να δηλώνει την εμπιστοσύνη της στην ελληνική Δικαιοσύνη τονίζοντας ότι «η ίδια απόφαση που μας δικαιώνει θα υπάρξει και στις 10 Ιουνίου, οπότε και θα εκδικαστεί η αίτηση αναίρεσης του υπουργείου Οικονομικών».

Εννιά μήνες αγώνα, εννιά μήνες φτώχειας και προβλημάτων

Πίσω, όμως, από τη δικαστική πορεία της υπόθεσης του αγώνα των απολυμένων καθαριστριών, μετά από εννέα μήνες στο δρόμο δεκάδες είναι τα προβλήματα που συσσωρεύονται και συνήθως μένουν μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Απλήρωτοι λογαριασμοί, δάνεια που χτυπούν κόκκινο, σπίτια χωρίς ρεύμα και η απειλή των κατασχέσεων να κρέμεται πάνω από δεκάδες τσακισμένα νοικοκυριά. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα που κρύβεται πίσω από την αγωνιστικότητα, τις καταλήψεις και τις πορείες αυτού του μακροχρόνιου αγώνα. «Όταν πέρυσι τον Σεπτέμβριο μάς πέταξαν στο δρόμο, κάποια κανάλια μας συκοφαντούσαν λέγοντας πως είμαστε κάποιες τεμπέλες που μπήκαμε με μέσον στις εφορίες και παίρναμε δύο και τρεις χιλιάδες ευρώ, ανακαλύπτοντας φανταστικά επιδόματα», λέει η Κωνσταντίνα Πετρούση.

«Μετά από τόσους μήνες στην ανεργία, οι απλήρωτες δόσεις και οι ανεξόφλητοι λογαριασμοί έχουν φτάσει στα ύψη» εξομολογείται η Ευαγγελία Αλεξάκη από την Κέρκυρα που κινδυνεύει να χάσει το σπίτι της από την τράπεζα «αφού πλέον δεν υπάρχει καμία δυνατότητα να πληρώσουμε τις δόσεις του στεγαστικού δανείου». Μητέρα δύο παιδιών και με συνταξιούχο σύζυγο πίσω στο νησί, δίνει καθημερινά πλέον τον προσωπικό της αγώνα στην Αθήνα. «Η οικογένειά μου ζει από τον κήπο ενός σπιτιού που κινδυνεύουμε να το χάσουμε και αυτό» λέει η Ευαγγελία, χωρίς όμως να το βάζει κάτω.

«Είμαι εννιά μήνες στον δρόμο και διεκδικώ τη δουλειά μου, αλλά και το μέλλον των παιδιών μου, που δεν θέλω να πάνε δούλοι στα ντόπια και ξένα σκλαβοπάζαρα» είναι τα λόγια της απολυμένης καθαρίστριας από την Κέρκυρα. Ανάμεσα στις καθαρίστριες που δίνουν καθημερινά το αγωνιστικό παρών στην Αθήνα, εκτός από την Ευαγγελία υπάρχουν πολλές ακόμα γυναίκες από την επαρχία. «Είναι μεγάλα τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε» τονίζει η Δέσποινα Κωστοπούλου αποκαλύπτοντας πως «τους τελευταίους μήνες δεν είναι λίγες οι συναδέλφισσες που μαζί με τα παιδιά τους τρέφονται από συσσίτια δήμων και εκκλησιών».

Στην πλειοψηφία τους υπεύθυνες μονογονεϊκών οικογενειών, «εκτός από τα οικονομικά προβλήματα έχουμε να αντιμετωπίσουμε και προβλήματα ψυχολογικά και κυρίως των παιδιών μας» συνεχίζει η Δέσποινα Κωστοπούλου, που τους τελευταίους μήνες φιλοξενεί στο μικρό της διαμέρισμα και αρκετές συναδέλφισσές της από την επαρχία. «Το πρώτο διάστημα, χρειάστηκα ψυχολογική υποστήριξη γιατί με την απόλυση αισθάνθηκα πως κάποιος τράβηξε το χαλί κάτω από τα πόδια μου και έμεινα στο κενό» εξομολογείται μία από τις 590 καθαρίστριες που λόγω των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει δεν έχει τη δυνατότητα να συμμετάσχει στις κινητοποιήσεις.

Μπλουζάκια, συλλογικές κουζίνες και αντίσκηνα

Στην καθιστική κατάληψη των καθαριστριών έξω από το υπουργείο Οικονομικών βρίσκεται ένα τραπεζάκι με μπλουζάκια που πωλούνται προς επτά ευρώ. «Είναι ένας ελάχιστος τρόπος να συγκεντρώνουμε κάποια χρήματα ώστε να στηρίζουμε τον αγώνα μας» λέει η Φωτεινή και συμπληρώνει: «Έχει αναρωτηθεί κανείς πώς καταφέρναμε να πληρώνουμε ακόμα και το 1,20 του εισιτηρίου για να βρισκόμαστε κάθε πρωί είτε έξω από το υπουργείο είτε έξω από διάφορες εφορίες της Αθήνας;». Με τα χρήματα που συγκεντρώνονται καθημερινά από τα μπλουζάκια οι καθαρίστριες μπορούν να χρηματοδοτούν τον αγώνα τους, αγοράζοντας ακόμα και τα υλικά για τα πανό και τα πλακάτ που χρησιμοποιούν στις κινητοποιήσεις τους.

«Ήταν σημαντικό πως, κατά την διάρκεια της καθιστικής διαμαρτυρίας στην Καραγιώργη Σερβίας, δεκάδες κοινωνικές δομές και συλλογικές κουζίνες από διάφορες γειτονιές της Αθήνας ανέλαβαν το ‘εστιατόριο’ της κατάληψης» λέει η Δέσποινα Κωστοπούλου ευχαριστώντας εκ μέρους όλων των καθαριστριών «όλους αυτούς που με περίσσευμα ψυχής και αλληλεγγύης φρόντισαν όλες αυτές τις δύσκολες μέρες να μην μας λείψει τίποτα». Είναι χαρακτηριστικό πως τον ένα μήνα της καθιστικής διαμαρτυρίας έξω από την είσοδο του ΥΠ.ΟΙΚ. υπάρχει αναρτημένος πίνακας με το μενού της κάθε ημέρας που οι συλλογικές κουζίνες προσφέρουν στις καθαρίστριες, αλλά και στους αλληλέγγυους που στηρίζουν μέρα – νύχτα την κατάληψη, που τείνει πλέον να μετατραπεί σε «camping» κατά των απολύσεων, καθώς μετά τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών ακολούθησαν οι σχολικοί φύλακες, ενώ την Τετάρτη πήραν σειρά οι απολυμένοι καθηγητές τεχνολογικής εκπαίδευσης που έστησαν τη δική τους σκηνή στον χώρο.

Όσο για την περιφρούρηση του χώρου, την ευθύνη έχουν αναλάβει οι ίδιοι οι διαμαρτυρόμενοι, που με τη συμπαράσταση αλληλέγγυων νεολαίων φροντίζουν τόσο για τη λειτουργικότητα της κατάληψης όσο και για την καθαριότητα.

Ο αγώνας των καθαριστριών στα Γιάννενα

Και ενώ στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος βρίσκονται οι αγωνιστικές παρεμβάσεις των καθαριστριών στην Αθήνα, συνεχίζουν και στα Γιάννενα τις κινητοποιήσεις τους οι απολυμένες καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών, οι οποίες -μετά τη δικαστική απόφαση που τις δικαιώνει- πραγματοποίησαν συμβολική κατάληψη στο κτήριο της Περιφέρειας Ηπείρου, ζητώντας να επιστρέψουν στη δουλειά τους. Όπως τόνισε Γιαννιώτισσα εκπρόσωπος των καθαριστριών:

«Το δικαστήριο αναγνώρισε πως οι καθαρίστριες αποτελούσαν εργαζόμενες του στενού πυρήνα του Δημοσίου, στέλνοντας έτσι στα σκουπίδια το μέτρο της διαθεσιμότητας που εφάρμοσε το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και το αρμόδιο υπουργείο». Στο πλευρό των καθαριστριών βρέθηκαν οι 48 εργαζόμενοι του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων που επίσης βρίσκονται σε διαθεσιμότητα, αλλά και ο Σύλλογος Εφοριακών Ιωαννίνων. Ο γραμματέας του Συλλόγου Εφοριακών Ιωαννίνων Κώστας Πανταζής ζήτησε από το υπουργείο να σεβαστεί τις δικαστικές αποφάσεις. «Δεν γίνεται να διοργανώνουν σεμινάρια για την ηθική και τη δεοντολογία των υπαλλήλων του υπουργείου Οικονομικών και την ίδια στιγμή να αρνούνται και να μη σέβονται δικαστικές αποφάσεις», σημείωσε.

Πηγή: Αυγή

 

Share

Δικαίωση για τις καθαρίστριες του ΥΠ.ΟΙΚ.

katharistries3

Το Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών δικαίωσε στο «παρά πέντε» τις 397 καθαρίστριες, οι οποίες ζητούσαν την απόσυρση της ΚΥΑ και την επαναπρόσληψή τους – Αναγνώρισε πως οι καθαρίστριες αποτελούσαν εργαζόμενες του στενού πυρήνα του Δημοσίου.

Θετική ήταν η απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Αθηνών για τις καθαρίστριες του υπουργείου Οικονομικών, που είχαν κινηθεί δικαστικά κατά της απομάκρυνσής τους από το δημόσιο.

Το Μονομελές Πρωτοδικείο έκανε δεκτή την αγωγή των 397 καθαριστριών, από το σύνολο των 465 που είχαν τεθεί σε διαθεσιμότητα, οι οποίες ζητούσαν την απόσυρση της ΚΥΑ και την επαναπρόσληψή τους, χωρίς να έχει γίνει ακόμα γνωστό αν η απόφαση κρίνεται προσωρινά εκτελεστή ή όχι.

Μάλιστα, όπως ανέφερε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» ο δικηγόρος των καθαριστριών, Γιάννης Καρούζος το δικαστήριο αναγνώρισε πως οι καθαρίστριες αποτελούσαν εργαζόμενες του στενού πυρήνα του δημοσίου, βάζοντας έτσι σε «κίνδυνο» το μέτρο της διαθεσιμότητας που εφάρμοσε το υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης και ο υπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης.

Η απόφαση αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική καθώς την Παρασκευή 16 Μαΐου ολοκληρωνόταν η περίοδος της διαθεσιμότητας των καθαριστριών και από την επομένη θα βρίσκονταν εκτός δημοσίου τομέα.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

 

Share

Αυτές οι Γυναίκες Ξέρουν να “Καθαρίζουν”

της Μαρίας Λούκα – Φωτογραφίες Αλέξανδρος Κατσής

Πριν λίγο καιρό δεν τις ήξερε κανείς. Πήγαιναν κάθε πρωί στη δουλειά τους και επέστρεφαν το απόγευμα στις οικογένειες τους. Δεν πολυασχολούνταν με την πολιτική, ούτε κατέβαιναν συχνά στις διαδηλώσεις. Δε γνωρίζονταν καν μεταξύ τους οι περισσότερες. Τους τελευταίους 7 μήνες τις έμαθε όλη η χώρα. Στρατοπεδεύουν κάθε μέρα στο Υπουργείο Οικονομικών. Συμμετέχουν σε όλες τις κινητοποίησες. Στέκονται μπροστά στα ΜΑΤ. Τρώνε χημικά και καμιά φορά ξύλο. Δεν κουβαλάνε πέτρες ή κοντάρια. Στα χέρια τους κρατάνε αυτό που μέχρι πρότινος ήταν το βασικό εργαλείο της εργασίας τους… σφουγγαρίστρες. Είναι οι 595 καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών. Πριν μερικούς μήνες η ζωή τους τέθηκε σε διαθεσιμότητα. Στις 25 του Σεπτέμβρη πήραν στα χέρια τους τις διαπιστωτικές πράξεις που ισοδυναμούσαν με προαναγγελία ανεργίας και εξαθλίωσης. Δεν το βαλαν όμως κάτω. Αντίθετα έκαναν την πόλη άνω κάτω.

«Πιάστε τώρα τους φοροφυγάδες και στις καθαρίστριες αφήστε τους κουβάδες» φωνάζουν καθημερινά. Μπορεί να μην έμαθαν την πολιτική μέσα από τα εγχειρίδια του Μαρξ και του Λένιν, την κάνουν όμως πράξη μέσα από τη βιωμένη εμπειρία ενός αγώνα για το δικαίωμα στην εργασία. Οι περισσότερες καθάριζαν επί χρόνια τις σκάλες και τους διαδρόμους των εφοριών και των γραφείων. Σήμερα είναι άνω των 40 με αποτέλεσμα να μη μπορούν ούτε να συνταξιοδοτηθούν, ούτε να βρουν ξανά δουλειά στο εντελώς άνυδρο εργασιακό περιβάλλον της χώρας. Τη θέση τους έχουν πάρει σε πολλές περιπτώσεις ιδιωτικά συνεργεία καθαριότητας. Εργολάβοι δηλαδή που πληρώνονται από το δημόσιο και απασχολούν εργαζόμενες σε συχνά άθλιες συνθήκες εργασίας με αυθαιρεσίες και απειλές. Τις περιφρόνησαν βουλευτές και υπουργοί, τις λοιδόρησαν στα δελτία των 8, τις κορόιδεψαν κάποιοι περαστικοί. Ταυτόχρονα χιλιάδες γυναίκες που παλεύουν διαρκώς με την ανεργία, την επισφάλεια και κυρίως την κατάθλιψη συγκινήθηκαν με την επιμονή και την ενότητα τους. Είδαν να αναγεννιέται στα πρόσωπα τους ένας αυθόρμητος και λαϊκός φεμινισμός. Το μόνο σίγουρο είναι ότι αυτές οι γυναίκες ξέρουν να «καθαρίζουν» κυριολεκτικά και συμβολικά.

Ευαγγελία Αλεξάκη

Είμαι 57 ετών, παντρεμένη με δύο παιδιά. Δούλευα επί 19 χρόνια, πρώτα στη ΔΟΥ Χαϊδαρίου και μετά στο ΣΔΟΕ Ιονίων Νήσων. Δε μπορώ να βγω στη σύνταξη. Τίποτα δε μπορώ να κάνω αν μας απολύσουν. (…) Στο ραντεβού που είχαμε στις 8 Απριλίου με τον Στουρνάρα αναγνώρισε ότι είναι άδικο αυτό που συμβαίνει αλλά ισχυρίστηκε ότι η χώρα πρέπει να προχωρήσει μπροστά. Δε δεσμεύτηκε σε τίποτα παρά μόνο ότι είναι σε συνεννόηση με το Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης για να βρεθούν κάποιες θέσεις. Αυτό το ραντεβού το κυνηγούσαμε 6,5 μήνες. Ήταν μεγάλο φάουλ του Υπουργού που δε δεχόταν να δει τις γυναίκες που καθάριζαν το γραφείο του τόσα χρόνια. Δεν έχουν δει όμως ακόμα πόσοι δύναμη κρύβουμε μέσα μας. Θυμάμαι σε μια συγκέντρωση στο Υπουργείο οι αστυνομικοί με τραβούσαν από τα μαλλιά. Δε δέχομαι κανείς να ακουμπά χέρι πάνω μου. Αισθάνθηκα πάρα πολύ άσχημα εκείνη τη μέρα όταν επέστρεψα σπίτι μου και είδα τα χέρια μου γεμάτα μελανιές. Ντρεπόμουν να φορέσω κοντομάνικο μπλουζάκι. Μια καλή μου φίλη από την Κέρκυρα μου είπε κάποια στιγμή: «Ρε συ Ευαγγελία, σε ζηλεύω. Πως ξεπέρασες έτσι το φόβο;». Της απάντησα ότι όλοι πρέπει να ξεπεράσουμε το φόβο γιατί στο φόβο στηρίζονται και κάνουν ότι θέλουν.

Γεωργία Οικονόμου

Είμαι 48 ετών. Δούλευα επί 11,5 χρόνια στην Ε’ ΔΟΥ Πειραιά και στις 18 Μάιου λήγει το 8μηνο της διαθεσιμότητας. Δεν είμαι παντρεμένη. Ζω μόνη μου και αυτά τα 9 χιλιάρικα το χρόνο ήταν το μόνο που είχα. Να είσαι 25 – 30 χρονών είναι δύσκολο μεν αλλά υπάρχουν δυνατότητες. Εμείς σ’ αυτή την ηλικία δεν υπάρχουμε στην αγορά εργασίας. Εγώ έχω κάνει αιτήσεις για παράδειγμα. Δε χτύπησε το τηλέφωνο ούτε για να δουν πως είμαι, όχι για να με προσλάβουν. Ανατράπηκε η ζωή μου. Χάνοντας το μισθό μου είναι σα να χάνω την αξιοπρέπεια μου. Είναι πολύ μεγάλο το βάρος. Εγώ πηγαίνω και βλέπω δωρεάν έναν ψυχολόγο για υποστήριξη. Εγώ είμαι λίγο τυχερή γιατί έχω δικό μου σπίτι και δεν πληρώνω ενοίκιο. Φοβάμαι όμως ότι θα το χάσω. Αν απολυθώ δε θα μπορώ να πληρώσω λογαριασμούς και εφορία. Μας έκανε χάρη όμως ο Στουρνάρας γιατί με εκείνα και τούτα αδυνατίσαμε. Δυο πράγματα θυμάμαι έντονα από τη δουλειά μου, μια καλή και μια κακή στιγμή. Ο πρώτος μου έφορος που με προσέλαβε ήταν πολύ καλός άνθρωπος , ερχόταν τα μεσημέρια και με ρωτούσε αν είμαι καλά και αν χρειάζομαι κάτι. Μια άλλη φορά όμως, παρακολουθούσα κάτι σεμινάρια στο Υπουργείο Οικονομικών το 2004. Με βλέπει ο τότε γενικός γραμματέας του Υπουργείου και γυρνάει και μου λέει: «Εσύ τι γυρεύεις εδώ;». Ήταν η πρώτη προσβολή που έφαγα δημόσια. Θέλω όμως να είμαι αισιόδοξη. Μέχρι τις 18 του μηνός τουλάχιστον θα πιστεύω ότι θα γυρίσω στη δουλειά μου.

Φωτεινή Δημητρίου

Είμαι 52 ετών. Έχω δύο παιδιά, 30 ετών και 25. Δόξα το Θεό δουλεύουν και τα δύο. Ο άντρας μου είναι συνταξιούχος. Δούλευα για 18 χρόνια στην εφορία Νεαπόλεως στη Θεσσαλονίκη. Τώρα παίρνουμε το 75% του μισθού μας. Είχαμε κάνει έναν προγραμματισμό ζωής που τώρα είναι στον αέρα. Έχουμε ένα στεγαστικό δάνειο με τον άντρα μου και πλέον ζοριζόμαστε. Έχω απελπιστεί λίγο. Πιστεύω ότι θα λήξει το 8μηνο και δε θα τοποθετηθούμε αλλού. Η μόνη λύση που απομένει είναι η τιμωρία στις εκλογές. Δεν είχα παράπονο στη δουλειά μου. Ήμουν ευχαριστημένη. Οι συνάδελφοι και οι προϊστάμενοι μας αντιμετώπιζαν με ευγένεια. Στη δική μου εφορία τώρα έχει πάει ένα ιδιωτικό συνεργείο. Κάνανε πρόταση σε κάποιες από μας να πάνε να δουλέψουνε. Καμία δε δέχτηκε. Είμαστε ενωμένες και θέλουμε τις θέσεις μας πίσω. Τις ώρες που παλιά πήγαινα στη δουλειά, τώρα είμαι στο δρόμο. Ευτυχώς μας βοηθάει ο Σύλλογος Εφοριακών. Καλύπτει τα έξοδα μετακίνησης. Μακάρι να τα καταφέρουμε. Μου λείπουν όλα από τη δουλειά μου.

Δήμητρα Μανώλη

Είμαι 52 χρονών , παντρεμένη με δύο μεγάλα άνεργα παιδιά. Δούλευα για 18 χρόνια στην Εφορία Νέας Ιωνίας στο Βόλο. Όταν έμαθα ότι θα χάσω τη δουλειά μου ένιωσα ότι χάνεται το έδαφος κάτω από τα πόδια μου. Βλέπεις όταν είσαι καθαρίστρια δεν το κάνεις από επιλογή αλλά από ανάγκη. Κι εγώ να σπουδάσω ήθελα αλλά μεγάλωσα σε μια πολύ φτωχή οικογένεια και δε μπορούσα. Μετά το πρώτο ταρακούνημα αποφάσισα να παλέψω για να ξαναγυρίσω στη δουλειά μου. Ξέρω συναδέλφισσα που όταν βρήκε αυτή τη δουλειά αποφάσισε να χωρίσει για να γλιτώσει από το ξύλο και μεγάλωσε έτσι το παιδί της. Τώρα τι θα κάνει; Πλέον υπάρχουν γυναίκες που τρώνε από τα συσσίτια και οικογένειες που αφήνουν απλήρωτους τους λογαριασμούς τους. Εμείς τόσα χρόνια δε γνωριζόμασταν μεταξύ μας. Ούτε μια απεργία δεν είχαμε κάνει. Τώρα δεθήκαμε και κανείς δε θα υπονομεύσει την ενότητα μας. Οι συναδέλφισσες μου είναι λεβέντισσες και δεν τις αλλάζω με τίποτα.

Φωτεινή Νικηταρά

Είμαι 45 χρονών, έχω 3 κόρες και 1 εγγόνι. Παντρεύτηκα όταν ήμουν 16. Πριν μερικά χρόνια χώρισα. Έκανα 17 χρόνια αυτή τη δουλειά. Ήταν 10 Αυγούστου όταν το έμαθα. Ανέβηκα στον 6ο όροφο του Υπουργείου. Έπεσα πάνω στον Θεοχάρη. «Είναι αλήθεια;» τον ρώτησα. «Δυστυχώς» μου απάντησε. Του εξήγησα ότι είμαι σε απόγνωση. «Λυπάμαι πολύ. Δε μπορώ να κάνω κάτι» είπε. «Κι εγώ δε μπορώ να πληρώσω το ενοίκιο μου με την απάντηση σας». Ο κόσμος στην αρχή ήταν καχύποπτος απέναντι μας. Πίστευαν ότι παίρναμε 3.000 μισθό. Εξηγήσαμε στον κόσμο ότι παίζεται η ζωή μας. Αναγκαζόμαστε να βγούμε στο δρόμο. Τώρα μάθαμε να το κάνουμε. Κι εμένα η ζωή μου γύρισε ανάποδα 360 μοίρες. Θυμάμαι τη φορά που έκλαψα περισσότερο, ήταν η τελευταία φορά που μας χτύπησαν έξω από το Υπουργείο. Μετά κλείσαμε το ραντεβού με το Στουρνάρα. Του το πα κι από κοντά: «Έπρεπε να φάμε ξύλο Υπουργέ για να σας δούμε;»

Πηγή: vice

 

Share

Υποσχέσεις ο Στουρνάρας – αλληλεγγύη οι δημοσιογράφοι

της Σίσσυς Βωβού

Το προγραμματισμένο ραντεβού των εκπροσώπων των καθαριστριών με τον υπουργό Οικονομικών έγινε την Τρίτη στις 12.30, συνοδεία συνδικαλιστών και συνδικαλιστριών του δημοσίου τομέα.

Η συγκέντρωση μαζική, ο παλμός μεγάλος, αγωνιστικός, οι σημαίες μαύρες και τα πανό, στα ελληνικά και αγγλικά, να δείχνουν την διεθνή πλέον προώθηση του αγώνα τους. Συνθήματα και αγωνιστικά τραγούδια έκαναν κάτι παραπάνω από αισθητή την παρουσία των αγωνιζόμενων καθαριστριών στο πλήθος που περνούσε στους γύρω δρόμους.

Η συνάντηση κράτησε μια ώρα και η ενημέρωση που ακολούθησε έλεγε ότι ο υπουργός έδωσε κάποιες ελπίδες, είπε ότι θα εξετάσει την μετακίνησή τους σε άλλα υπουργεία που χρειάζονται καθαρίστριες με βάση την κινητικότητα και ότι κάποιες που είναι ένα-δύο χρόνια πριν τη σύνταξη θα φροντίσει να συμπληρώσουν τα απαραίτητα ένσημα.

Δεν υποχωρούμε αν δεν δικαιωθούμε, είπαν οι συνδικαλίστριες, απαιτούμε και οι 595 να επιστρέψουν στη δουλειά, δεν θα μας διασπάσουν, απαιτούμε τώρα λύσεις. Την ενημέρωση συμπλήρωσε ο εκπρόσωπος της ΟΜΕ ΔΟΥ.

Στο μεταξύ κατέφθασαν οι απεργοί δημοσιογράφοι και τεχνικοί, σε μεγάλη και μαχητική πορεία, με πολλά πανό, ενώ τα ΜΑΤ τους εμπόδισαν αρχικά να ενωθούν με τις καθαρίστριες στην οδό Βουλής, απειλώντας με καταστολή.

Σύντομα οι δυνάμεις έκαναν στην άκρη και οι δύο διαδηλώσεις ενώθηκαν σε μια συγκινητική αγωνιστική ατμόσφαιρα και προχώρησαν προς την Βουλή.

Και το πανό της ERTOPEN, με πολλούς απολυμένους εργαζόμενους και εργαζόμενες, που αν και έχουν φθάσει σε απόγνωση εξακολουθούν να παράγουν πρόγραμμα και να κάνουν δημοκρατική ενημέρωση μέσα από τα κανάλια στα οποία έχουν πρόσβαση και πολλά περιφερειακά ραδιόφωνα.

Την Πέμπτη, 9 το πρωί οι καθαρίστριες καλούν στην Ευελπίδων, κτήριο 11, όπου θα εκδικαστεί η αγωγή τους και τα ασφαλιστικά μέτρα εναντίον της μαζικής τους απόλυσης.

 

 

 

Share

Οι καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών κάθε μέρα στις επάλξεις

Μόλις γύρισαν από τη μεγάλη διαδήλωση των Βρυξελλών, και συνεχίζουν χωρίς ανάσα. Τρίτη 8 Απριλίου, έχουν ραντεβού με τον Στουρνάρα, το οποίο επιδιώκουν εδώ και πολύν καιρό, και καλούν αλληλεγγύη από όποιες και όποιους θέλουν και μπορούν: 12.00, στην οδό Νίκης.

Την Πέμπτη 10 Απριλίου εκδικάζεται η μήνυση και η αγωγή τους εναντίον του υπουργείου και ζητούν μαζική παρουσία αλληλεγγύης στα δικαστήρια της Ευελπίδων, στις 9.00πμ, κτήριο 11.

Η διαδήλωση στις Βρυξέλλες ήταν οργανωμένη από τα συνδικάτα και τα κοινωνικά κινήματα και είχε χαρακτήρα εναντίον της λιτότητας και των αντεργατικών πολιτικών της Ε.Ε. Οι δυνάμεις καταστολής εκεί παρουσίασαν όλο το άγριο πρόσωπο της εξουσίας, που είναι εξίσου βίαιη και βάρβαρη στις “κεντρικές” και στις “περιφερειακές” χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

 

Share

Στον Ευαγγελισμό τέσσερις καθαρίστριες- Χτυπήθηκαν από τα ΜΑΤ

Στον Ευαγγελισμό μεταφέρθηκαν, τέσσερις από τις απολυμένες καθαρίστριες στον τομέα καθαριότητας του υπ. Οικονομικών, μετά από επίθεση των ΜΑΤ εναντίον τους. Οι απολυμένες ζητούσαν συνάντηση με τον Γιάννη Στουρνάρα, το οποίο δεν έγινε δεκτό για ακόμα μία φορά. Όπως οι ίδιες κατήγγειλαν στον στον ρ/σ “Στο Κόκκινο”, οι άνδρες των ΜΑΤ τις απομάκρυναν από το χώρο, χρησιμοποιώντας βία.

Οι καθαρίστριες σε διαθεσιμότητα, πιστές στο καθημερινό αγωνιστικό ραντεβού τους βρέθηκαν και σήμερα έξω από το υπουργείο Οικονομικών, ζητώντας συνάντηση με τον Γ. Στουρνάρα τον οποίο κατηγορούν για εμπαιγμό.

Πριν από το μεσημέρι, τους ανακοινώθηκε ότι τετραμελής επιτροπή θα γινόταν δεκτή από συνεργάτη του υπουργού Οικονομικών.

Μόλις όμως  μπήκαν στο κτήριο ενημερώθηκαν ότι η συνάντηση αναβάλλεται για αύριο.

Η επιτροπή έμεινε στο ισόγειο φωνάζοντας συνθήματα και λίγο αργότερα μια διμοιρία εισέβαλε στο χώρο και τις …απώθησε χτυπώντας τες, ενώ οι προπηλακισμοί συνεχίστηκαν και έξω από το κτίριο.

Πηγή: ertopen

 

Διαβάστε ακόμα

Σκούπα σε Μνημόνια και Κυβέρνηση

Μια ιστορία δύναμης και αξιοπρέπειας

Δελτίο τύπου: προπυλακισμοί και απειλές στις καθαρίστριες του Υπ.Οικ.

 

Share

Σκούπα σε Μνημόνια και Κυβέρνηση

Το παρακάτω κείμενο είναι εισήγηση εκ μέρους του Συντονιστικού των Απολυμένων Καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών στην εκδήλωση του Φύλου Συκής με τίτλο “Η εργασία των γυναικών στη σημερινή συγκυρία”, στις 4/3/2014

Χωρίς εισαγωγές και ιδιαίτερες αναφορές σε ότι ζούμε και μας έχει επιβάλει η μνημονιακή κυβέρνηση και οι τοκογλύφοι δανειστές, γίνεται αμέσως φανερό ότι ζούμε τις τελευταίες ώρες ενός σχεδίου διάλυσης του κόσμου της εργασίας που επιλεκτικά εφαρμόζεται σε βάρος των αδύναμων και κυρίως των γυναικών.

Δεν εφαρμόζεται σε βάρος μας μόνο το δόγμα του σοκ αλλά κάτι πιο ολοκληρωτικό και απάνθρωπο. Εφαρμόζεται η τακτική του αργού θανάτου με πρώτη την ηθική, πνευματική, κοινωνική, οικογενειακή, οικονομική εξόντωση του πολίτη. Μέσα από την απογοήτευση και απελπισία που προκαλούν, θέλουν να  μας οδηγήσουν στην παθητική αποδοχή των επιλογών τους.

Σ’ αυτή τη χώρα που γεννήθηκε η Δημοκρατία και αναδείχθηκαν οι ανθρώπινες αξίες, καλούμαστε σήμερα να τις αναδείξουμε και πάλι. Η πτώση των δημοκρατικών θεσμών και ανθρώπινων αξιών που επέβαλε το πολιτικό συντηρητικό και αναχρονιστικό σύστημα σε βάρος των εργαζομένων αδιακρίτως, απαιτεί ως απάντηση τη δυναμική μας αντίσταση, για την επαναφορά των κεκτημένων και την επάνοδο του κόσμου της εργασίας στην κοινωνική και οικονομική αξίωσή του.

Η αυταρχική κυβέρνηση, υποταγμένη στα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα των λίγων, διάλεξε να εξοντώσει κάθε εργασιακή ομάδα. Ξεκίνησε από τους πιο αδύναμους οικονομικά και πιο ευαίσθητους κοινωνικά. Έτσι λοιπόν απέλυσε 595 γυναίκες των 500 ευρώ το μήνα, εργαζόμενες καθαρίστριες του Υπουργείου Οικονομικών,  προκειμένου να εφαρμόσει ένα  οικονομικό πρόγραμμα που οδήγησε 1.800.000 εργαζόμενους, ες  στην ανεργία, 5.000 στην αυτοκτονία και τους υπόλοιπους, ες στην κοινωνική σίτιση.

595 καθαρίστριες, όλες μεγαλύτερες των 50 ετών, με 20 και περισσότερα χρόνια υπηρεσίας, χωρίς  δυνατότητα πλέον πρόσβασης στην αγορά εργασίας και λίγο πριν την συνταξιοδότηση, οι πιο πολλές, οδηγηθήκαμε στην ανεργία και την οικονομική εξόντωση. Θεώρησαν οι κυβερνώντες ότι εμείς δεν θα αντιδράσουμε, ότι επειδή είμαστε γυναίκες και ίσως διαχειρίσιμες και λιγότερο δυναμικές, θα δεχθούμε την επιλογή τους και θα χαθούμε μέσα στη θλίψη μας. Γι’ αυτό από την πρώτη στιγμή της απόλυσης, οργανωθήκαμε, κάναμε επιτροπή αγώνα και συντονισμένα προχωράμε σε δράσεις. Έχουμε διαρκή παρουσία έξω από το Υπουργείο Οικονομικών, συμμετέχουμε σε πορείες και διαδηλώσεις, ενημερώνουμε τους, τις συμπολίτες μας  με φυλλάδια και παρουσία στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τόσο σε έντυπα, όσο και σε ηλεκτρονικά. Κάνουμε γνωστή την άδικη απόλυσή μας στον κόσμο και συμπαραστεκόμαστε σε κάθε κλάδο εργαζομένων που δοκιμάζεται από της αποφάσεις αυτής της κυβέρνησης του αυταρχισμού. Τους κυβερνώντες τους διαψεύσαμε, αποδείξαμε ότι δεν είμαστε πολίτες δεύτερης κατηγορίας, αλλά πολίτες ισόνομοι, με ξεχωριστές αξίες και αξιοπρέπεια. Η εποχή που η γυναίκα στην κοινωνία μας ήταν υποζύγιο δεν μπορεί να επιστρέψει.

Μας απέλυσαν χωρίς δημοσιονομικό όφελος με μοναδικό σκοπό να δοθεί η καθαριότητα στα ιδιωτικά συμφέροντα των πολιτικών τους φίλων, όπου είναι γνωστές οι συνθήκες της άγριας εκμετάλλευσης, του νόμου της σιωπής και των συνεπειών για όποια γυναίκα μιλήσει, όπως συνέβη στην Κωνσταντίνα Κούνεβα που αντιστάθηκε.

Αισθανόμαστε ότι βρισκόμαστε σε συνθήκες πολέμου, μετρώντας γύρω μας θύματα, βλέπουμε τους συμπολίτες μας μέσα στη δυστυχία να ζουν χωρίς αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη, χωρίς σεβασμό και το χειρότερο, χωρίς μέλλον. Βλέπουμε τη νέα γενιά να μεταναστεύει, τον τόπο να ερημώνεται από το επιστημονικό του δυναμικό και η ανεργία να παίρνει εφιαλτικές διαστάσεις.

Εμείς οι 595 γυναίκες θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε, να απαιτούμε δικαιοσύνη και ισότητα. Δεν θα υποχωρήσουμε μπροστά σε κανέναν και δε θα χαριστούμε σε κανέναν είτε στην Τρόικα ή σε όποιον εκπρόσωπο της κυβέρνησης που έχει στόχο την εξόντωση των πολιτών με την επαναφορά του μεσαιωνικού εργασιακού φεουδαρχισμού. Η δράση μας όμως δεν σταματάει εδώ, παρακολουθούμε και συμπαραστεκόμαστε στους αγωνιζόμενους και αγωνιζόμενες Ευρωπαίους, ες πολίτες  όσο και του κόσμου γενικότερα. Αυτό επιβάλλει η ταξική μας συνείδηση και η αλληλεγγύη μεταξύ των λαών.

 Συντονιστικό Απολυμένων Καθαριστριών του Υπουργείου Οικονομικών

 

Διαβάστε ακόμα

Μια ιστορία δύναμης και αξιοπρέπειας

 

Share