Subscribe via RSS Feed

Tag: "καμιά ανοχή"

Όλες στους δρόμους στις 8 Μάρτη!

φεμινισμός

Κάθε μέρα Αγώνα, για μας είναι Γιορτή!

Στον απόηχο του «Νi una menos!» και του «Womens’ Strike», φέτος στις 8 Μάρτη οι γυναικείες και φεμινιστικές οργανώσεις παγκοσμίως μας καλούν να βγούμε στους δρόμους. Στην Ισπανία, εκατοντάδες οργανώσεις απευθύνουν κοινό κάλεσμα για μια φεμινιστική απεργία. Το #WeStrike υπογράφει όλο και περισσότερα καλέσματα στα social media. Στη Βρετανία, στις ΗΠΑ, σε χώρες της Λατινικής Αμερικής και αλλού, γίνονται καλέσματα για συμμετοχή στην απεργία και σε διαδηλώσεις όχι μόνο για τη σεξουαλική βία, αλλά και για τις διακρίσεις στους χώρους εργασίας, για την απλήρωτη οικιακή εργασία, για τον ανισομερή καταμερισμό καθηκόντων στο σπίτι.

Η πολλαπλή καταπίεση των γυναικών από την Πατριαρχία και τον Καπιταλισμό είναι η παγκόσμια καθημερινότητά μας. Σεξουαλική παρενόχληση, βιασμοί, γυναικοκτόνιες, απολύσεις, ακόμη και εγκύων, διακρίσεις στους χώρους δουλειάς, αποκλειστική ανάληψη της φροντίδας στην οικογένεια ξανά και ξανά. Σε κάθε κοινωνική σχέση, η έμφυλη ταυτότητά μας χρησιμοποιείται με διαφορετικό τρόπο εναντίον μας.

Οι ζωές μας!

Στη δουλειά πληρωνόμαστε λιγότερο, μας σέβονται λιγότερο, κινδυνεύουμε με απόλυση όταν μείνουμε έγκυες, δεν παίρνουμε τα απαραίτητα επιδόματα, συχνά μας παρενοχλούν σεξουαλικά. Στο σπίτι, οι περισσότερες δουλειές πέφτουν αυτονόητα πάνω μας -τα πιάτα, η μπουγάδα, η φασίνα, η φροντίδα των παιδιών και των ηλικιωμένων συγγενών. Στους δημόσιους χώρους φαίνεται ότι είναι δική μας ευθύνη να μην παραβιάσει κάποιος το σώμα μας – κι αν πράγματι κάποιος το κάνει και εμείς το καταγγείλουμε, ο περίγυρος, η αστυνομία, τα δικαστήρια μας αντιμετωπίζουν με δυσπιστία και υποτίμηση.

Tα τελευταία χρόνια στην Ελλάδα, οι περιπτώσεις γυναικών που αντιμετώπισαν προβλήματα στην εργασία τους -επειδή ήταν γυναίκες- και έγιναν γνωστές είναι πολυάριθμες. Πρόσφατα, η εταιρεία NETSCOPESOLUTIONS απέλυσε μια εργαζόμενη με την λήξη της άδειας λοχείας της. Η MIGATO και τα My Market απέλυσαν εργαζόμενες όσο αυτές ήταν έγκυες. Στον Άγιο Νικόλαο Λασιθίου, πολλές γυναίκες κατήγγειλαν πως οι εργοδότες τους αφού τις παρενόχλησαν σεξουαλικά, τις απείλησαν στην συνέχεια με απολύσεις. Στην Δάφνη, θυμόμαστε την κοπέλα που απάντησε σε αγγελία εργασίας για βοήθεια στο σπίτι και ο άντρας που αναζητούσε βοηθό τελικά τη βασάνισε φρικτά και τη βίασε. Το Τριφασικό, στο Μεταξουργείο, απέλυσε τρεις σερβιτόρες επειδή πίεζαν τον εργοδότη να διώξει τον μάγειρα που ξυλοφόρτωσε άλλη σερβιτόρα.

Για όλες τις γυναίκες που σιδερώνουν τα μεσάνυχτα!

Η κοινωνική πίεση πάνω στα σώματά μας είναι αφόρητη. Πρέπει να είμαστε υπάκουες κόρες, καλές μαθήτριες, να σπουδάσουμε, να βρούμε δουλειά, να παντρευτούμε, να φροντίζουμε για τα πάντα, καλές νοικοκυρές, καλές μανάδες, μια Μαίρη Παναγιωταρά.

Ο καπιταλισμός και η πατριαρχία επιβάλλει το πρότυπο της super-woman κι εμείς ενσωματώνουμε τη βία και την καταπίεση, τους πολλαπλούς ρόλους της καθημερινότητας ως παράσημο. Σιωπούμε αντί να αγωνιζόμαστε.

Εμείς αγωνιζόμαστε – Δε σιωπούμε!

Αγανακτούμε γιατί το κράτος προωθεί και η κοινωνία συναινεί στην υποταγή και εξάρτηση των γυναικών. Αντιδρούμε, γιατί απολυόμαστε όταν είμαστε έγκυες, γιατί φτάσαμε στο σημείο το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο να δικαιώνει τις εταιρίες που απολύουν μαζικά και εγκυμονούσες, γιατί οι άντρες μαθαίνουν να αντιμετωπίζουν την πατρότητα και τις δουλειές στο σπίτι σαν χόμπι, γιατί δεν υπάρχουν κρατικές δομές που να απασχολούν δημιουργικά τα παιδιά και να αναλαμβάνουν τα άτομα που χρειάζονται φροντίδα. Γιατί να υπάρχουν ακόμη γυναίκες που μένουν στο σπίτι οικονομικά εξαρτημένες από τους συζύγους τους.

Σε έναν κόσμο που ο Καπιταλισμός έχει ενσωματώσει τις πατριαρχικές δομές, οι γυναίκες βρισκόμαστε σε ένα διαρκή αγώνα ενάντια σε κάθε μορφή βίας. Τον αποκλεισμό από την αγορά εργασίας, την υποτίμησή μας, το μισογυνισμό που διαχέεται σε όλα τα κοινωνικά στρώματα και όλες τις κρατικές δομές, τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις, τους βιασμούς, τις γυναικοκτονίες, την απαγόρευση των αμβλώσεων. Βλέπουμε τον εξευτελισμό μας στα δικαστήρια όταν καταγγέλλουμε κακοποίηση, βλέπουμε να αποκλείεται από τον διάλογο το δικαίωμά μας στην αυτοάμυνα, βλέπουμε βιαστές να αθωώνονται.

Ακόμα κι αν στα χαρτιά δεν έχουμε λιγότερα δικαιώματα, στην πράξη βγαίνουμε συνεχώς χαμένες. Η κουλτούρα απαξίωσης και υπονόμευσής μας, η αντικειμενοποίησή μας, νομιμοποιούνται καθημερινά από την κοινωνία. Την ημέρα της γυναίκας αυτό δεν αλλάζει και δεν ξεχνιέται! Δεν μπορούμε πια να μένουμε σιωπηλές!

 

Πέμπτη 8 Μαρτίου, όλες και όλοι στις 18:00 στην πλατεία Κλαυθμώνος.

Καμιά Ανοχή!

event στο facebook: εδώ

κα

***

Το θέμα δεν είναι η 8 Μάρτη

Κάθε χρόνο στις 8 Μαρτίου, η κοινωνία σπεύδει να γιορτάσει την ημέρα της γυναίκας, με μπόλικα λουλούδια, αρώματα και χρόνια πολλά, την ίδια στιγμή που προσπαθεί να ξεπλύνει τα βαθιά εξουσιαστικά-πατριαρχικά χαρακτηριστικά της, με ημερίδες και φανφάρες για την ισότητα των φύλων. Για ποιο λόγο όμως χρειάζεται η γυναίκα -και κάθε εκφραζόμενη θηλυκότητα- μία παγκόσμια ημέρα? Η απονοηματοδότηση αυτής της ημέρας, όπως και ο πλήρης διαχωρισμός της από τις ρίζες της, για εμάς, είναι και αυτά ένα κομμάτι της πατριαρχικής κυριαρχίας που βιώνουμε. Ένα εξουσιαστικό σύστημα, όπως χρειάζεται τους καταπιεστές και τους καταπιεζόμενους, έτσι χρειάζεται και την διαγραφή της ιστορικής μνήμης, ώστε να μην υπάρχει βάση για εξέγερση.

Για την υπενθύμιση λοιπόν, η ιστορία της 8 Μαρτίου ξεκινάει μέσα από τους αγώνες των γυναικών από το μόνο μέρος που μπορούσαν να συλλογικοποιήσουν τις ανάγκες τους και να οργανωθούν. Μέσα στους χώρους δουλειάς τους. Από τις πρώτες απεργίες το 1910 στην Νέα Υόρκη μέχρι και σήμερα, μία από τις βασικές διεκδικήσεις, είναι οι ίσοι μισθοί μεταξύ ανδρών και γυναικών. Οι διεκδικήσεις των γυναικών συνέχισαν τις επόμενες δεκαετίες με πολύ αγώνα αλλά και καταστολή: δικαίωμα στην ιδιοκτησία, δικαίωμα ψήφου, δικαίωμα στην αυτοδιάθεση. Γι’ αυτό τα ταξικά χαρακτηριστικά του φεμινιστικού αγώνα είναι βασικά στις διεκδικήσεις του. Ας μην ξεχνάμε επίσης, ότι η καθολική εκκλησία αναγνώρισε ότι έχουμε ψυχή (δηλαδή είμαστε άνθρωποι), μόλις τον 16ο αιώνα (σύνοδος του Τρέντο), ενώ μέσα από το στόμα του Άγιου Βασίλειου μαθαίνουμε την θέση της ορθοδοξίας για εμάς: «Η γυναίκα δεν έχει την άδεια να αφήνει τον άνδρα της, αλλά, κι αν δέρνει αυτήν εκείνος, πρέπει να υπομένει».

Όσο όμως υπάρχει αντίσταση, υπάρχει και καταστολή. Κάθε φορά που αμυνόμαστε στην έμφυλη βία που καθημερινά δεχόμαστε, τόσο το πατριαρχικό – καπιταλιστικό σύστημα βάζει όλα του τα όπλα εναντίων μας. Ενδεικτική ήταν η αντιμετώπιση από αστυνομία, Μ.Μ.Ε. και δικαιοσύνη, στις πρόσφατες υποθέσεις γυναικών σε κατάσταση αυτοάμυνας από επίδοξους βιαστές και κακοποιητικούς συντρόφους. Φυλάκιση, διαπόμπευση και ψυχολογική εξόντωση. Στην περίπτωση της 22χρονης από την Κόρινθο, η ποινή ήταν 15χρόνια φυλάκισης και της Τ. 10 χρόνια, επειδή έκαναν το αυτονόητο και αμύνθηκαν. Η αυτοάμυνα όμως δεν τους αναγνωρίστηκε στο δικαστήριο. Και κάπου εδώ είναι που η κουλτούρα του βιασμού γίνεται εργαλείο του συστήματος.

Κάθε φορά βιώνουμε την ίδια συνθήκη: ο πατριάρχης παρουσιάζεται ως «έντιμος πολίτης και οικογενειάρχης», ενώ οι γυναίκες που κατάφεραν (ή όχι) να του ξεφύγουν, βαφτίζονται «χαμηλών ηθών ή αξιών», «υστερικές» και «υπερβολικές», αποκαθιστώντας έτσι την έμφυλη τάξη πραγμάτων. Ο δράστης, σύμφωνα με αυτούς, «πρέπει να παραδοθεί λευκός, χωρίς το στίγμα». Προφανώς, για κράτος και εξουσία, ο όρος άμυνα, ισχύει μονάχα για άντρες που υπερασπίζονται το βιος και την τιμή τους.

Κάθε μέρα που περνά, μας υπενθυμίζει ότι ο φεμινισμός είναι το δικό μας εργαλείο ελευθερίας. Κάθε φορά που θεωρείται αυτονόητο ότι στο σπίτι το φαγητό θα μαγειρευτεί από εμάς και τα παιδιά θα ανατραφούν από εμάς – αμισθί. Κάθε φορά που ως γιαγιάδες, επωμιζόμαστε την λειτουργία όλου του σπιτιού. Κάθε φορά που άνεργες, κοιτάμε τις αγγελίες που ζητούν «εμφανίσιμες κοπέλες» και που ως εργαζόμενες βιώνουμε την σεξουαλική παρενόχληση και συγχρόνως αμφισβητείται η ποιότητα της εργασίας μας λόγω του φύλου μας. Κάθε φορά που βλέπουμε τον άνδρα συνάδελφό μας να παίρνει μεγαλύτερο μισθό και κάθε φορά που τα αφεντικά υποχρεώνουν να υπογράψουμε: Δεν θα μείνω έγκυος!. Κάθε φορά που βλέπουμε την νομική επικύρωση του σεξισμού, όπως προσφάτως που επετράπη η απόλυση εγκύων γυναικών από την Ε.Ε.. Κάθε φορά που ακούμε βήματα από πίσω μας στον δρόμο το βράδυ, μα και κάθε φορά που ακούμε αυτή την σιχαμένη συμβουλή μετάθεσης της ευθύνης: «Μην κυκλοφορείς μόνη σου το βράδυ». Κάθε φορά που άλλη μία από εμάς γεμίζει μώλωπες ή πέφτει νεκρή από τα χέρια του συντρόφου, του συζύγου, του πατέρα και του αδελφού, υπό τον τίτλο τους «μεμονωμένο περιστατικό» και κάθε φορά που η ετεροκανονικότητά τους βρωμάει από το κεφάλι: ο «άντρας» ο σωστός δεν είναι γκέι, η τρανς γυναίκα δεν είναι γυναίκα και γενικά ό,τι δεν χωράει στην σεξιστική νοοτροπία τους, δεν του αναγνωρίζεται ανθρώπινη υπόσταση άξια σεβασμού.

Ανέγγιχτη από αυτήν την πατριαρχική σαπίλα δεν μένει προφανώς ούτε η λεβεντογέννα Κρήτη. Οι μούσκαροι, και οι παλικαράδες αλλά και οι «ευυπόληπτοι οικογενειάρχες» που κυκλοφορούν αμέριμνα στους δρόμους, βαφτίσανε ότι τους λείπει σε ποιότητα – παράδοση και λεβεντιά και το οιδιπόδειό τους – μητριαρχία. Κατά τα άλλα, όταν σβήσουν τα φώτα στην πόλη ή στο χωριό, όλοι και όλες μας, κάνουμε πως δεν ακούμε τις φωνές και τα κλάματα από το δίπλα σπίτι.

Οι φεμινισμοί, δεν είναι όρος του παρελθόντα χρόνου, δεν είναι γυναίκες που μισούν τους άντρες, ούτε στόχος τους είναι να κάψουν τα εσώρουχά τους (που πολλές φορές είναι και κάπως χρήσιμα). Στο εδώ και το τώρα, οι φεμινισμοί είναι πολλοί και όλοι έχουν κάτι κοινό: Το τέλος της πατριαρχίας και της επιβολής πάνω στα σώματα και τις ζωές των ανθρώπων βάση φύλου, σώματος και σεξουαλικού προσανατολισμού. Η μάχη δηλαδή ενάντια στην πραγματικότητα όπου ΑΜΕΑ, ΛΟΑΤΚΙΑ+ (Λεσβίες, Ομοφυλόφιλοι, Αμφιφυλόφιλοι, Τρανς, Κουήρ, Ίντερσεξ, Ασέξουαλ+), ηλικιωμένοι, μετανάστριες, άνθρωποι με διαφορετικό σωματότυπο από αυτόν που δείχνουν τα περιοδικά μόδας, γυναίκες, παιδιά, φύση, γη και γενικότερα ΟΛΑ όσα ξεφεύγουν από τα κυρίαρχα πρότυπα, βιώνουν διακρίσεις, κοινωνική βία και υπόκεινται σε εκμετάλλευση.

Οι αγώνες που γίνονται σήμερα είναι σημαντικοί και είναι παγκόσμιοι. Σε Βρετανία και Ιταλία, η φετινή 8 Μάρτη κηρύχτηκε απεργία των γυναικών, διεκδικώντας ίσους μισθούς. Στην Πολωνία, οι γυναίκες βγαίνουν στους δρόμους, αντιτασσόμενες σε κράτος και εκκλησία, διεκδικώντας δικαίωμα στην άμβλωση και ισότητα των φύλων. Στην Ινδία, οι γυναίκες αυτοοργανώνονται και δημιουργούν ομάδες άμυνας για την προστασία τους απέναντι στην κουλτούρα που έχει νομιμοποιήσει τους βιασμούς. Στο Κομπάνι, οι κούρδισες γυναίκες παίρνουν τα όπλα, και βάζουν την ισότητα των φύλων ως κύριο πρόταγμα της επανάστασης. Στην Τσιάπας του Μεξικού, καλείται η πρώτη διεθνής πολιτική, καλλιτεχνική, αθλητική, πολιτιστική συνάντηση αγωνιζόμενων γυναικών. Στην βαθιά πατριαρχική και σεξιστική βιομηχανία του κινηματογράφου στις ΗΠΑ, οι εργαζόμενες γυναίκες βγάζουν στο φως όλα τα περιστατικά σεξουαλικής παρενόχλησης και βιασμών που έχουν βιώσει. Αυτό πυροδοτεί σε παγκόσμιο επίπεδο, αντίστοιχες καταγγελίες στον χώρο εργασίας, όπως στην Σουηδία, που σωματεία και συνδικάτα καταγγέλλουν σεξουαλική κακοποίηση.

Δεν χρειαζόμαστε, ούτε θέλουμε, άτια ή στολές του μακεδονο-καρνάβαλου. Ο φεμινιστικός αγώνας – άλλοτε αόρατος και άλλοτε ορατός – είναι πέρα από έθνη και πατρίδες και είναι μέσα στην καθημερινότητά μας, όσο βιώνουμε την έμφυλη βία σε κάθε πτυχή της ζωής μας.

αυτοοργανωνόμαστε και μαχόμαστε αλληλέγγυα μέχρι το τέλος της πατριαρχίας.

ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ – ΤΟ ΝΟΥ ΣΟΥ ΣΕΞΙΣΤΗ

ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΙ ΤΡΑΝΤΑΖΟΥΝΕ ΟΛΑΚΕΡΗ ΤΗ ΓΗ

Φεμινιστική Πρωτοβουλία Ηρακλείου

ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ – 8 ΜΑΡΤΗ, 6 μ.μ. στα ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ

event στο facebook: εδώ

***

Θεσσαλονίκη:

event στο facebook: εδώ

θεσσ

***

Παρακάτω το κάλεσμα της Καμιάς Ανοχής στα αγγλικά

March 8th

Every Μinute of Struggle for Us is a Feast!

In the wake of “Ni una menos!” And “Women’s Strike,” this March, women and feminist organizations all over the world call us to come out on the streets. In the Spanish state, hundreds of organizations are calling for a feminist strike. #WeStrike signs more and more calls on social media. In the United Kingdom, the United States, Latin America and elsewhere, there are calls for participation in the strike and demonstrations not only for sexual violence but also for discrimination in the workplace, unpaid domestic work, and unequal distribution of duties at home.

The multiple oppression of women by patriarchy and capitalism is our global everyday life. Sexual harassment, rape, feminicide, layoffs, even pregnant women, discrimination in workplaces, exclusive taking care of the family over and over again. In every social relationship, our gender identity is used in a different way against us.

Our lives!

At work, we are payed less, we are respected less, we are in danger of being laid off when we are pregnant, we do not get the obligatory allowances and are often sexually harassed. At home, most of the work falls naturally on us – the dishes, the laundry, the cleaning, the care of the children and the elderly relatives. In public, it seems that it is our responsibility to keep our own body from being violated – and if indeed one does, and we report it, the social environment, the police, the courts encounter us with mistrust and devaluation.

In recent years in Greece, women who have experienced problems in their work – because they were women – have become known to be numerous. Recently, NETSCOPESOLUTIONS sacked a worker at the expiration of her maternity leave. MIGATO and My Market cut off workers as they were pregnant. In Agios Nikolaos, Lasithi in Crete many women complained that their employers, having sexually harassed them, threatened them with redundancies. In Daphne, we remember the girl who responded to a job advert for home help, and the guy who was looking for a helper eventually racked her horribly and raped her. The Trifasiko Restaurant, in Metaxourgeio, sacked three waitresses because they pushed the employer to fire the cook who was picking up another waitress.

For all women ironing at midnight.

Social pressure on our bodies is unbearable. We must be obedient daughters, good schoolgirls, we must study, find work, get married, and take care of everything, we must be good housewives, good mothers, a female super-hero. Capitalism and patriarchy impose the model of super-woman and we incorporate violence and oppression, the multiple roles of everyday life as a medal. We are silent instead of fighting.

We fight – We are not silent.

We are angry because the state is promoting and society is consonant with the subordination and dependence of women. We are responding because we are redundant when we are pregnant, we have come to the point where the European Court accepts that pregnant women are included in collective redundancies, while previously protected because of pregnancy, because men learn to treat paternity and housework as a hobby, because we lack social structures that creatively engage with children and take care of those in need. Because, there are still women who stay at home financially depending on their spouses.

In a world where capitalism has embedded patriarchal structures, women are in a constant struggle against all forms of violence. Exclusion from the labor market, our devaluation, misogyny spread across all walks of life and all government structures, sexual harassment, rape, feminicide, prohibition of abortion. We see our humiliation in the courts when we denounce abuse, we see our right to self-defense being excluded from public debate and we see rapists being acquitted.

Even if we do not have fewer rights on paper, we are constantly losing out. The culture of our devaluation and undermining, our objectification, is legitimized by society every day.

This situation is neither different nor forgotten on the “Woman’s Day”.

We can no longer remain silent!

Every day of struggle, for us is a feast !

Thursday 8 March, all at 6 pm at Klafthmonos square!

KAMIA ANOHI

This slideshow requires JavaScript.

Share

Η Ν. νίκησε τον αγώνα για το δικαίωμα στην αυτοάμυνα

αυτοαμυνα

των Ειρήνη Κωνσταντοπούλου και Esra Dogan

Την περασμένη Τετάρτη (8 Νοεμβρίου) το Τριμελές Πλημμελειοδικείου Σύρου, εκδικάζοντας την υπόθεση της Ν, η οποία κατηγορούταν για ενδοοικογενειακή επικίνδυνη σωματική βλάβη, παράνομη οπλοφορία και οπλοχρησία, επειδή μαχαίρωσε τον πρώην σύντροφο της που της επιτέθηκε σωματικά και λεκτικά, την αθώωσε πλήρως από τις κατηγορίες, αναγνωρίζοντάς της το δικαίωμα στην αυτοάμυνα.

Η τελεσίδικη απόφαση του δικαστηρίου εφάρμοσε τις σχετικές διατάξεις του Ποινικού Κώδικα για άμυνα (ΠΚ αρθ, 22 & 23), υπογραμμίζοντας ότι η Ν. διέπραξε την κρινόμενη πράξη για να υπερασπισθεί την εαυτή της, «απαντώντας» στην άδικη και παρούσα επίθεση που είχε ξεκινήσει ο σύντροφος της εναντίον της. Ειδικότερα, έγινε δεκτό ότι η Ν. προέβη στην σωματική βλάβη του συντρόφου της με το μοναδικό εκείνη τη στιγμή πρόσφορο μέσο άμυνας που βρισκόταν κοντά της, δηλαδή το μαχαίρι, προκειμένου να προασπίσει το έννομο αγαθό της ζωής της. Επέλεξε αυτόν τον τρόπο αυτό-άμυνας, εξαιτίας του φόβου και της ταραχής που προκλήθηκε σε αυτήν από την προηγούμενη επίθεση του συντρόφου της.

Η ιστορία της Ν.:

Η Ν. είναι μια νεαρή μετανάστρια, η οποία γεννήθηκε στην Αθήνα από γονείς με καταγωγή από την Αφρική. Το χειμώνα του 2015, όσο ζούσε σε ένα ελληνικό νησί για δουλειά συναντήθηκε με έναν Έλληνο-Γάλλο άντρα και άρχισαν να συζούν. Σύντομα η συντροφική τους σχέση μετατράπηκε σε μια καταπιεστική και βίαιη κατάσταση, με επαναλαμβανόμενες λεκτικές και σωματικές επιθέσεις σε βάρος της Ν.. Στις 8 Απριλίου 2016,κι όταν ένας καυγάς ξεκίνησε στο σπίτι τους, η συμπεριφορά του Σ. έγινε τόσο βίαια, σε σημείο που η Ν. φοβήθηκε για την ίδια την σωματική της ακεραιότητα λόγω της επίθεσης, και έτσι πήρε ένα μαχαίρι με σκοπό να ακινητοποιήσει τον Σ, τελικώς τραυματίζοντας τον.

Η Ν. είχε εξηγήσει αυτή τη μέρα έτσι:

«Μιλάγαμε ήρεμα και ωραία και εκεί ξεκίνησε πάλι τσακωμός, να με χτυπάει. Με τράβαγε από το σαλόνι μέχρι την κουζίνα, με χτύπαγε, και είδα εκεί ένα μαχαίρι. Εκεί μου πέρασε από το μυαλό μου… δεν ξέρω τι… πήγαινε να με σκοτώσει. Είδα τη ζωή μου να περνάει μπροστά στα μάτια μου. Και ήθελα να τον ακινητοποιήσω. Και πήρα το μαχαίρι και τον τραυμάτισα.

Παίρνει τους φίλους του τηλέφωνο να ‘ρθουνε να τον πάνε νοσοκομείο. Πάμε όλοι νοσοκομείο και μετά ήρθε η αστυνομία από ‘κει και με πήρανε και με πήγαν στον εισαγγελέα στη Σύρο την επόμενη μέρα, μετά με άφησαν ελεύθερη.

Στο μεταξύ αυτός ήταν νοσοκομείο δύο βδομάδες και εγώ ήμουν στο σπίτι και μου έκανε ασφαλιστικά μέτρα. Και έφυγα από το σπίτι χωρίς τα πράγματά μου».

Ξαφνικά η Ν. βρήκε την εαυτή της να κατηγορείται ως υπεύθυνη για τα αποτελέσματα της αντρικής βίας που έχει δεχτεί. Παρόλο που ήταν εκείνη το θύμα τόσων και τόσων βίαιων επιθέσεων από τον πρώην σύντροφό της, η ίδια πήρε την ταυτότητα της «κατηγορουμένης». Από εκεί ξεκίνησε ο αγώνας της Ν. για την αναγνώριση του δικαιώματος της σε αυτοάμυνα.

Η πρώτη ορισθείσα δικάσιμος ήτανε το περασμένο Ιούνιο, άλλα αναβλήθηκε για δικαστικούς λόγους. Στο μεταξύ η φεμινιστική ομάδα «Καμία Ανοχή» μαζί με την «Ένωση Αφρικανών Γυναικών» οργάνωσαν, για να συγκεντρωθούν τα απαιτούμενα χρήματα για την ανανέωση της άδειας παραμονής και τα δικαστικά έξοδα της Ν., Αφρικανική κουζίνα αλληλεγγύης και πάρτι οικονομικής στήριξης. H «Καμία Ανοχή» δημοσίευσε τότε κάλεσμα για συμπαράσταση που ανάφερε μεταξύ άλλων «Εμείς αρνούμαστε να περιμένουμε να χυθεί το αίμα μιας γυναίκας πριν πιστέψουμε την ίδια για τη βία που έχει δεχτεί. Η Ν. είναι μία από εμάς. Θέλουμε ολόκληρη η κοινωνία να ακούσει πως οι γυναίκες δεχόμαστε βία και καταπίεση και επιδιώκουμε μέσα από αυτή μας την παρέμβαση να ανοίξει η συζήτηση για το δικαίωμά μας στην αυτοάμυνα, η οποία συχνά είναι ο μόνος τρόπος για να σώσουμε τις ζωές μας».

Στην αίθουσα του δικαστήριου:

Η υπόθεση της Ν. δεν ήτανε καθόλου εύκολη.

Πολλές προηγούμενες παρόμοιες υποθέσεις μας έχουν διδάξει ότι η αποδεικτική διαδικασία παραβλέπει τις συνθήκες μέσα στις οποίες εκδηλώνονται τα περιστατικά της έμφυλης και σεξουαλικής βίας. Δεδομένου ότι οι περισσότερες πράξεις αντρικής βίας γίνονται μέσα στους τέσσερις τοίχους ενός σπιτιού ή σε σημεία απόμερα, μακριά απ’ τα μάτια των περαστικών ή τρίτων, ως γυναίκες πέρα από την μαρτυρία μας, δύσκολα βρίσκουμε άλλα αποδεικτικά μέσα για να δείξουμε το πόσο βίαιες κι επικίνδυνες είναι οι επιθέσεις που έχουμε δεχτεί. Από την μια, όταν καταγγέλλουμε κακοποιητική συμπεριφορά η ακροαματική διαδικασία ξεκινά με το να αμφισβητεί εμάς τις ίδιες για την αλήθεια των ισχυρισμών μας. Από την άλλη, κοινωνία και δικαστές δείχνουν απορία και μεγάλη δυσπιστία στον φόβο που έχουμε για την ίδια μας τη ζωή.

Είχαμε ήδη μάθει πως τα δικαστήρια δεν αναγνωρίζουν στις γυναίκες το δικαίωμα τους στην αυτοάμυνα, με την αιτιολογία ότι δεν είναι επαρκή τα αποδεικτικά μέσα. Όπως και στην πρόσφατη περίπτωση της Π. που είχε αμυνθεί έναντι σε σεξουαλική βία και το δικαστήριο του Ναυπλίου επί της ουσίας απέρριψε περίπτωση αυτοάμυνας, αφού δεν κατείχε και το «θύμα» (επιτιθέμενος άνδρας) μαχαίρι.

Στην αίθουσα του δικαστηρίου η Ν. αγωνίστηκε να της αναγνωριστεί το δικαίωμα της σε αυτοάμυνα. Ήξερε την πραγματικότητα των δικαστικών αποφάσεων γενικά, αλλά και τις αδυναμίες που είχε η υπόθεση της λόγω έλλειψης αρκετών αποδεικτικών στοιχείων, που έδειχναν το ιστορικό βίας που της ασκούσε ο σύντροφος της.

Η Ν, ως κατηγορουμένη είχε το βάρος απόδειξης για τον ισχυρισμός της για κατάσταση άμυνας. Δυστυχώς, παρά το ότι αυτός ο ισχυρισμός ήταν και στην αρχική της απολογία, δεν συνοδευόταν από ιατροδικαστική έκθεση. Να σημειωθεί εδώ ότι κανένας από την αστυνομική υπηρεσία του νησιού δεν της είχε αναφέρει την αναγκαιότητα της εξέτασης της από ιατροδικαστή για να αποδείξει τις σωματικές βλάβες που της είχε προκαλέσει ο Σ. Έτσι η Ν. είχε πιστέψει πως όσα περιστατικά είχε καταθέσει στο αστυνομικό τμήμα ήτανε αρκετά.

Τώρα έπρεπε από το εδώλιο, να πείσει την έδρα για την ύπαρξη κατάστασης άμυνας, χωρίς όμως να έχει στα χέρια της ιατροδικαστική έκθεση.

Και ο Σ., ο οποίος κλήθηκε στο ακροατήριο να καταθέσει ως μηνυτής και μάρτυρας, ανέφερε ότι πριν τον τραυματισμό προηγήθηκε μόνο μια μικρή λογομαχία, όπου η Ν. είχε βρίσει την μητέρα του. Αρνήθηκε τη σωματική βία κατά της Ν. κατά τη διάρκεια της προηγούμενης μάχης, καθώς και σε όλη τη διάρκεια της σχέσης του με την Ν.. Η Εισαγγελέας σε αυτό τον ισχυρισμό του, ρώτησε κάτι πολύ ορθά, που από ό,τι φάνηκε άλλαξε την έκβαση της δίκης: «Μου φαίνεται αδιανόητο μία γυναίκα να τραυματίσει τον σύντροφό της έτσι στα καλά καθούμενα, χωρίς να έχει προηγηθεί κάτι, μόνο μια λογομαχία. Δύο είναι τα τινά: Είτε είναι ανισόρροπη, τρελή, είτε κάτι της κάνατε και δε μας το λέτε». Και όντως ο Σ. δεν το έλεγε.

Ώσπου η Ν. και η συνήγορος της ανέφεραν τα περιστατικά της συγκεκριμένης μάχης και των παλιότερων περιπτώσεων βίας, οπότε ο Σ. δυσκολεύτηκε να δώσει ξεκάθαρες απαντήσεις και προσπαθούσε να αποφύγει να τοποθετηθεί, λέγοντας ότι τάχα δεν θυμάται καλά και ότι έχει πιει αρκετά. Έφτασε όμως στο σημείο να μην μπορεί πλέον να αρνηθεί την ύπαρξη του ιστορικού της σωματικής βίας, όταν η συνήγορος της Ν. του έδειξε φωτογραφίες της Ν. που απεικόνιζαν τραυματισμούς και μελανιές στο σώμα της και είχαν τραβηχτεί ένα μήνα πριν το επίδικο συμβάν. Ήταν αδύνατο να αποκρούσει την κακοποιητική του στάση σε όλη τη διάρκεια της σχέσης τους.

Η εισαγγελέας τόνισε ότι αποδείχθηκε ότι ο Σ. όντως κακοποιούσε την Ν, η οποία μην μπορώντας να πράξει αλλιώς για να προστατευτεί, τον τραυμάτισε. Τελικά πρότεινε να αναγνωριστεί στην Ν. περίπτωση «αναγκαίας άμυνας». Οι δικαστές, μετά το διάλειμμα, ανακοίνωσαν την απόφαση τους για την Ν. «ΑΘΩΑ».

Έτσι η Ν. νίκησε τον αγώνα της για το δικαίωμα σε αυτοάμυνα. Νίκησε ενάντια στην κοινωνικοπολιτική νόρμα, που δίνει αξία στο λόγο του άντρα, υποτιμώντας και σιωπώντας το λόγο της γυναίκας, στην νόρμα που μας στερεί το δικαίωμα στην αυτοάμυνα, δηλαδή το δικαίωμά μας στη ζωή την ίδια.

Μετά τη δίκη η Ν. είπε ότι δεν θα μπορούσε να είχε νικήσει χωρίς το γυναικείο κίνημα δίπλα της. Ήταν χαρούμενη όχι μόνο για την εαυτή της, αλλά και για όλες οι γυναίκες που αμύνθηκαν απέναντι στη σεξιστική βία κι αυτό γιατί η αθωωτική απόφαση της δημιουργεί νομολογία και για το μέλλον.

Η υπόθεση της Ν. ήταν τρομερά σημαντική νίκη για όλες μας. Ήταν ένα μεγάλο βήμα για να αναγνωριστεί το δικαίωμά μας σε αυτοάμυνα στις δικαστικές αίθουσες. Αλλά μέχρι το δικαίωμά μας στην αυτοάμυνα να θεωρείται αυτονόητο από όλους και αναφαίρετο, Ο ΑΓΩΝΑΣ ΜΑΣ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ!

 

Διαβάστε ακόμα

Η Ν. αγωνίζεται για δικαιοσύνη, δεν την αφήνουμε μόνη!

Ας πεθάνει κι ένας άντρας: εισαγωγή στη γυναικεία αυτοάμυνα

Ο πατέρας ελεύθερος, Το θύμα φυλακή-Δικαιοσύνη πατριαρχική

 

 

Share

Η Ν. αγωνίζεται για δικαιοσύνη, δεν την αφήνουμε μόνη!

nour

ανακοίνωση της Καμιάς Ανοχής

Πριν λίγο μας έφτασε η ιστορία μίας γυναίκας που μας οδήγησε να σκεφτούμε ότι χρειάζεται να μιλήσουμε για αυτήν. Αφού μάθαμε για την υπόθεση από την Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών της Αφρικής, ως Καμία Ανοχή συναντήσαμε τη Ν. και ακούσαμε την ιστορία της.

Η Ν. είναι μια νεαρή γυναίκα, η οποία γεννήθηκε στην Αθήνα από γονείς με καταγωγή από Κένυα και Νότια Αφρική. Έζησε εδώ ως παιδί μέχρι τα 6 της χρόνια οπότε και έφυγε μαζί με την οικογένειά της για Κένυα. Ξαναήρθε στην Αθήνα ως ενήλικη και σπούδασε Αγγλική φιλολογία στο πανεπιστήμιο. Ζει τα τελευταία 10 χρόνια στην Ελλάδα. Σε μία κοινωνία στην οποία πολλές γυναίκες βιώνουν την πατριαρχική βία στις πολλές μορφές που παίρνει σε καθημερινή βάση, η Ν. βρέθηκε εγκλωβισμένη σε προσωπικό και θεσμικό επίπεδο. Όχι μόνο έχει κακοποιηθεί από τον (πρώην) σύντροφό της, αλλά βρίσκεται αυτή τη στιγμή να κατηγορείται ως υπεύθυνη για τα αποτελέσματα της κακοποίησης που έχει δεχτεί.

Αφού μας μίλησε καταλάβαμε ότι δεν μπορούμε να την αφήσουμε μόνη. Αντί να πούμε όμως εμείς τι έχει συμβεί, σας αφήνουμε να γνωρίσετε την ιστορία της μέσα από τα δικά της λόγια:

«Να σας πω την ιστορία. Είχα πάει σε ένα νησί πέρσι για να βρω δουλειά το καλοκαίρι. Και έκατσα το χειμώνα γιατί ήθελα να δουλέψω εκεί το χειμώνα. Και γνωρίζω αυτόν τον άνθρωπο, ο οποίος είχε έρθει από άλλο νησί για να βρει δουλειά και αυτός για το χειμώνα. Και τα φτιάξαμε. Στο μεταξύ τότε δεν είχα δουλειά και με στήριζε αυτός οικονομικά.

Σε κάποια φάση στην αρχή της σχέσης ξεκίνησε να με χτυπάει, ξεκίνησε η βία. Την πρώτη φορά τον έπιασα σε ιντερνετικό chat site να φλερτάρει με άλλες γυναίκες και του έπιασα συζήτηση και έγινε βίαιος, λεκτικά. Η συμπεριφορά του δηλαδή ήταν βίαιη. Μετά ξεκίνησε να με χτυπάει. Έγινε γύρω στις 5 φορές. Μία φορά πήγε να μας σκοτώσει, να μας ρίξει στο γκρεμό με το αυτοκίνητο.

Ωσπου μια μέρα είχα πάρει απόφαση να χωρίσουμε.

Μιλάγαμε ήρεμα και ωραία και εκεί ξεκίνησε πάλι τσακωμός, να με χτυπάει. Με τράβαγε από το σαλόνι μέχρι την κουζίνα, με χτύπαγε, και είδα εκεί ένα μαχαίρι. Εκεί μου πέρασε από το μυαλό μου…δεν ξέρω τι…..πήγαινε να με σκοτώσει. Είδα τη ζωή μου να περνάει μπροστά στα μάτια μου. Και ήθελα να τον ακινητοποιήσω. Και πήρα το μαχαίρι και τον τραυμάτισα.

Παίρνει τους φίλους του τηλέφωνο να’ρθουνε να τον πάνε νοσοκομείο. Πάμε όλοι νοσοκομείο και μετά ήρθε η αστυνομία από ‘κει και με πήρανε και με πήγαν στον εισαγγελέα στη Σύρο την επόμενη μέρα, μετά με άφησαν ελεύθερη. Τώρα έχουμε δικαστήριο τον Ιούνιο.

Στο μεταξύ αυτός ήταν νοσοκομείο δύο βδομάδες και εγώ ήμουν στο σπίτι και μου έκανε ασφαλιστικά μέτρα. Και έφυγα από το σπίτι χωρίς τα πράγματά μου, όλα τα πράγματά μου είναι εκεί. Έχω τώρα και θέμα με την άδεια παραμονής μου, η οποία έχει λήξει εδώ και ένα χρόνο σχεδόν. Εκκρεμούν καποια χαρτιά και παράβολα για να βγει αυτή η άδεια, και χρειάζονται σχεδόν 400 ευρώ, ενα ποσό που δεν εχω αυτή τη στιγμή».

Η υπόθεση αυτή δεν είναι για να ξαφνιαζόμαστε. Ούτε είναι κάποιο «φρικτό περιστατικό» χωρίς αιτίες. Η ιστορία της Ν. καθρεφτίζει την πραγματικότητα πολλών γυναικών σήμερα στην Ελλάδα, ντόπιων και μεταναστριών.

Η Ν., όπως και άλλες πολλές, βιώνει τις συνέπειες του σεξισμού και της πατριαρχικής βίας της κοινωνίας αυτής. Επίσης όμως, ως μετανάστρια δεύτερης γενιάς βιώνει – όπως πολλοί/πολλές – και τις συνέπειες ενός μεταναστευτικού νομοσχεδίου άδικου, που αποκλείει ολόκληρες γενιές από την ισότιμη συμμετοχή στην κοινωνία στην οποία μεγάλωσαν.

Τώρα, χρειάζεται να δούμε την έμφυλη αλλά και ρατσιστική διάσταση της υπόθεσης αυτής, πόσο μάλλον την διπλή ευαλωτότητα της Ν. μπροστά στον λευκό ευρωπαίο σύντροφο και μπροστά στο δικαστήριο που επίκειται: όχι μόνο ως γυναίκα, αλλά ως γυναίκα μαύρη και χωρίς ελληνική ιθαγένεια.

Ενώ η Ν. δέχτηκε πολλές φορές επιθέσεις βίας (λεκτική, ψυχολογική και σωματική βία) από τον πρώην σύντροφό της και την τελευταία φόρα αυτοαμύνθηκε, πώς τώρα έφτασαν τα πράγματα να θεωρείται εκείνη η κατηγορούμενη; Γιατί δεν ενημερώθηκε η Ν. από τις αρμόδιες αρχές για το δικαίωμά της να εξεταστεί η ίδια από ιατροδικαστή; Πώς γίνεται η αυτοάμυνα μίας γυναίκας να θεωρείται επίθεση προς άντρα (ειδικά όταν γνωρίζουμε πόσες φορές άντρες φτάνουν ακόμη και να διαπράττουν γυναικοκτονίες που δικαιολογούνται ως «εν βρασμώ ψυχής» ή ότι έγιναν «από το πολύ πάθος και την αγάπη του για τη γυναίκα»); Γιατί θεωρείται κοινωνικά αποδεκτό ένας άντρας να υψώνει το χέρι και να χτυπάει μια γυναίκα, αλλά να μην αναγνωρίζεται στη γυναίκα το δικαίωμα άμυνας όταν η ζωή της βρίσκεται σε κίνδυνο; Στη συγκεκριμένη περίπτωση το ίδιο το σύστημα έχει συμβάλει στην ευαλωτότητα αυτής της γυναίκας, αφού η Ν. βρίσκεται σε κίνδυνο φυλάκισης και πιθανώς απέλασης.

Ως Καμιά Ανοχή στεκόμαστε με τη Ν., η οποία δεν είναι πλέον μόνη. Ξεκινάμε με αυτό το κείμενο κινητοποίηση για την έμπρακτη αλληλεγγύη προς την Ν., ώστε να αποδοθεί δικαιοσύνη. Δικαιοσύνη θα έρθει όταν αμφισβητήσουμε την κοινωνικοπολιτική νόρμα που δίνει αξία στο λόγο του άντρα, υποτιμώντας και σιωπώντας το λόγο της γυναίκας, στερώντας της το δικαίωμά της στην αυτοάμυνα, δηλαδή το δικαίωμά της στη ζωή. Πόσες φορές ένα “απλό ξύλο” έχει καταλήξει σε γυναικοκτονία; Εμείς αρνούμαστε να περιμένουμε να χυθεί το αίμα μιας γυναίκας πριν πιστέψουμε τη βία που έχει δεχτεί. Η κινητοποίηση αυτή στοχεύει στον να ακούσει η κοινωνία για τη βία και την καταπίεση που βιώνει η Ν. (και πολλές άλλες γυναίκες), αλλά και να ανοίξει μία ευρύτερη συζήτηση για τη σημασία της αυτοάμυνας των γυναικών, η οποία συχνά είναι ο μόνος τρόπος για να σώσουν τις ζωές τους.

Επίσης, δικαιοσύνη για μας σημαίνει όχι μόνο η αθώωση της Ν. στη βάση της αυτοάμυνάς της απέναντι στη κοινωνικοπολιτική βία που έχει δεχτεί, αλλά και να αναγνωριστεί στο νομικό πλαίσιο η ελληνική της ταυτότητα με απόδοση ελληνικής ιθαγένειας. Λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, τα βήματά μας συμπεριλαμβάνουν την υποστήριξη και την παρουσία μας στη δίκη, καθώς και τη συγκέντρωση ενός μέρους του οικονομικού βάρους που η κατάσταση αυτή φέρνει στη Ν.

Έτσι, το πρώτο μας βήμα είναι να συνδιοργανώσουμε σύντομα, μαζί με την Οργάνωση Ενωμένων Γυναικών της Αφρικής, μία κουζίνα αλληλεγγύης με Αφρικανική μουσική και πάρτι. Στόχος είναι να μαζέψουμε μαζί τα 400 ευρώ για τα παράβολα της άδειας παραμονής της Ν.

Σας καλούμε να μην κλείσετε τα μάτια σας και να αγωνιστούμε μαζί για να αποδοθεί δικαιοσύνη στην υπόθεση της Ν. Αφού η νίκη της Ν. θα είναι και νίκη όλων μας, ανοίγοντας χώρο και δυναντότητα και σε άλλες γυναίκες να μιλήσουμε για τη βία από συντρόφους. Θα μας ενθαρρύνει να μην σιωπούμε. Θα μας δείξει ότι η δικαιοσύνη δεν χαρίζεται, αλλά διεκδικείται, και πόσο μάλλον όταν ενωνόμαστε και δρούμε συλλογικά.

Η ΒΙΑ ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΙΝΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ. ΟΛΕΣ ΤΟ ΞΕΡΟΥΜΕ. Η ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΘΑ ΤΟ ΑΓΝΟΗΣΕΙ;

Share

Εμείς στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζουμε, αγωνιζόμαστε, το 2017 και κάθε χρόνο

καμια_ανοχη

Εμείς στις 8 Μάρτη δεν γιορτάζουμε, αγωνιζόμαστε, το 2017 και κάθε χρόνο

Η ημέρα της γυναίκας δεν είναι μια μέρα για εκπτώσεις και προσφορές καλλυντικών σε γυναίκες. Ούτε και είναι μια μέρα για να δώσεις λουλούδια στο «ωραίο φύλο». Η ημέρα της γυναίκας, που καθιερώθηκε το 1911 προς τιμή των κινητοποιήσεων εργατριών της κλωστοϋφαντουργίας στις ΗΠΑ το 1908, συμβολίζει τους αγώνες των γυναικών για ίσα δικαιώματα, στην εργασία και στο σπίτι. Κι εμείς πιάνουμε το νήμα, την κλωστή των αγώνων, που ξεκινά αιώνες πριν, και φτάνει σήμερα στην Τουρκία, στο Κομπάνι, στην Πολωνία, στην Λατινική Αμερική, στις ΗΠΑ την επομένη κιόλας της εκλογής του Trump.

Ζούμε καθημερινά, ως γυναίκες, τις συνέπειες της κρίσης, της ανεργίας, της επισφάλειας, τους περιορισμούς και την βία της πατριαρχίας, του σεξισμού και της κουλτούρας του βιασμού. Βγαίνουμε στους δρόμους για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, από τα αναπαραγωγικά δικαιώματα και την κατακραυγή της ανδρικής βίας, μέχρι την εναντίωση στην επισφάλεια και τον περιορισμό των κοινωνικών παροχών. Βγαίνουμε στους δρόμους ενάντια στην ομοφοβία, στην τρανσφοβία και στο ρατσισμό.

Και στις 8 Μαρτίου θα ξαναβγούμε στο δρόμο.

Θα ενώσουμε τις φωνές μας με κάθε αγωνιζόμενη γυναίκα: γυναίκες που συμμετέχουν σε σωματεία, σε συλλογικότητες στις γειτονιές, σε δομές αλληλεγγύης και δίκτυα αλληλοβοήθειας· γυναίκες που επενδύουν κόπο και χρόνο για τη «φροντίδα» της κοινωνίας και την κοινωνική αλλαγή· γυναίκες που υπερασπίζονται το δικαίωμά τους στο σεξουαλικό και έμφυλο αυτοπροσδιορισμό και αρνούνται τις ταμπέλες και τους κοινωνικά επιβεβλημένους ρόλους. Αλλά και γυναίκες που έχουν γίνει χίλια κομμάτια για να ταΐσουν τα παιδιά τους και να φροντίσουν τις οικογένειές τους, γυναίκες μετανάστριες και πρόσφυγες που αναζητούν μια καλύτερη μοίρα. Θέλουμε ακόμα να ενώσουμε τις φωνές μας με όσους και όσες καταπιέζονται από την πατριαρχία και τους συμμάχους μας που αντιλαμβάνονται την ανάγκη εναντίωσης σε αυτή. Στόχος μας είναι να αντιταχθούμε συλλογικά στις πολιτικές, πολιτισμικές και οικονομικές επιθέσεις εναντίων των γυναικών και να καταστήσουμε ορατές τις ανάγκες και τις προσδοκίες μας. Μέχρι την ημέρα που θα γιορτάσουμε τη νίκη μας.

8η Μάρτη οι αγώνες των γυναικών μπροστά

Συγκέντρωση πλ. Κλαυθμώνος, ώρα 19.00 και πορεία προς τη Βουλή

Καμιά Ανοχή

Event στο Facebook εδώ

 

Διαβάστε ακόμα

Το ποτήρι ξεχείλισε: καμία ανοχή στους βιασμούς!

Ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!

Διαμαρτυρία και Πορεία ενάντια στους βιασμούς

Share

«Όταν η βία συναντά τους φεμινισμούς» μια καταγγελία που ξεπερνά τα όρια της καταγγελίας

gray-squares

της ομάδας Φέμιν@tre

Στις 25 Νοέμβρη, την Παγκόσμια Ημέρα Ενάντια στη Βία Κατά των Γυναικών, η κίνηση «Καμιά Ανοχή» διοργάνωσε φεμινιστική βραδινή πορεία. Καθώς η πορεία διερχόταν από τους δρόμους του Μεταξουργείου, άτομα και μέλη ομάδων του queer και φεμινιστικού χώρου – κάποια εξ αυτών με κουκούλες – διαπόμπευσαν, στρίμωξαν σε μια γωνία, έσπρωξαν επανειλημμένα, έβρισαν, τραμπούκισαν και απαίτησαν να αποχωρήσει (για λόγους προηγούμενης προσωπικής διένεξης) από αυτή τη δημόσια κινηματική δράση, μια συντρόφισσα, ενώ αποδέκτες της ίδιας αντιμετώπισης ήταν και μέλη της ομάδας μας (μερικ@ εκ των οποίων έκαναν περιφρούρηση) που έσπευσαν στο σημείο για να σταματήσουν το σκηνικό. Πιο συγκεκριμένα, μας έφραξαν το δρόμο, μας εμπόδισαν να βοηθήσουμε τη συντρόφισσα, μας περιόρισαν την κίνηση στο δημόσιο χώρο χτίζοντας έναν κλοιό με τα σώματά τους. Επιπλέον, μας κατηγόρησαν για αντιφεμινισμό και για στήριξη παραβιαστικού ατόμου.

Επειδή φαίνεται να έχουμε ξεχάσει τα αυτονόητα: τα παραπάνω για μας είναι ΒΙΑ, και ως τέτοια τη βιώσαμε και την καταγγέλλουμε.

Είδαμε μια αυτοοργανωμένη επίθεση πολλών εναντίον μίας γυναίκας, με τη στήριξη και ανοχή – συναίνεση άλλων, ενώ οι ίδιες επανέρχονταν διαρκώς στον προπηλακισμό παρόλο που η συντρόφισσα δεν απαντούσε στις προκλήσεις τους, μέχρι και που παρατάχθηκαν σαν μπάτσοι στο πεζοδρόμιο πηγαίνοντας η μία πίσω από την άλλη, προσπαθώντας να επιδείξουν την ισχύ τους. Η  συντρόφισσα όπως και τα μέλη της ομάδας μας δεν έκαναν χρήση του δικαιώματος της αυτοάμυνας, πράγμα που εκθέτει ακόμη περισσότερο τις επιτιθέμενες. Αναρωτιόμαστε αν οι υποτιθέμενες συντρόφισσες αναλογίστηκαν τις συνέπειες των όσων έπραξαν. Σκέφτηκαν καθόλου τις γυναίκες που υπέστησαν και δεν άντεξαν τη διαπόμπευση, τον εξευτελισμό, τις κατηγορίες, την συμπεριφορά του όχλου; Μήπως αναλογίστηκαν, μιας και ευαισθητοποιούνται στα ζητήματα της βίας κατά των γυναικών, των αυτοκτονιών, της πατριαρχίας και της έμφυλης καταπίεσης, σε πόσο δυσάρεστη θέση έβαλαν μια ολόκληρη συντροφική ομάδα και πόσο εξέθεσαν μια γυναίκα που δεν νοιάστηκαν να γνωρίσουν, καθώς αποφάσισαν να το παίξουν δημόσιοι τιμωροί και δικαστές, κατασκευάζοντάς την ως το βίαιο Άλλο και ταυτοποιώντας την ως τοξική αρρενωπότητα; Από την άλλη, οι συμπεριφορές που παρατηρήσαμε υποδηλώνουν υποβόσκουσες ιεραρχικές σχέσεις, μιας και δεν ήταν μόνο η άσκηση της βίας αλλά και η συναίνεση στην άσκηση της βίας. Ωστόσο, μπορούμε να υποθέσουμε ότι αν κάποια υποκείμενα ήθελαν να αντιδράσουν στο περιστατικό βίας, ίσως είχαν δυσκολία να υπερβούν την αμηχανία που προκύπτει από μια de facto εμπιστοσύνη σε συντροφικά, φιλικά κ.λπ. τους πρόσωπα, η οποία αμηχανία αξιοποιείται από όσ@ κατέχουν τα προνόμια της βίας υπέρ τους.

Η εκτέλεση του περιστατικού δείχνει πόσο βαθιά έχει ενσωματωθεί η κουλτούρα της βίας: Η συμπεριφορά του προστάτη, η μάτσο νοοτροπία, η ανάληψη της θέσης του αυτόκλητου ρυθμιστή του δημόσιου χώρου και των σχέσεων, η λογική του προσωπικού ξεκαθαρίσματος με πολιτικό προκάλυμμα, η προσπάθεια βεντετοποίησης των γεγονότων, το πολλές εναντίον μίας γυναίκας. Η συμπεριφορά τους υιοθετεί τα χαρακτηριστικά του εχθρού: πρόκειται για πατριαρχική, εξουσιαστική και αντιφεμινιστική/αντισυντροφική συμπεριφορά.  Αυτά για την ιστορία…

Αυτό που μας σοκάρει είναι ότι «συντροφικά» υποκείμενα, με τα οποία έχουμε συνεργαστεί στο παρελθόν και διατηρούσαμε επαφές και σχέσεις, υποτίμησαν μια πολύ σημαντική πορεία με βαθιά συμβολικό περιεχόμενο, όσο και εμάς ως ομάδα. Δεν αντιμετώπισαν αυτή την πορεία και ως δικό τους κομμάτι αλλά αντίθετα λειτούργησαν επιθετικά, αντιπαραθετικά και επικυριαρχικά προς αυτή, βάζοντάς τη σε κίνδυνο. Αλλά φαίνεται ότι το δικό τους περιεχόμενο στην έννοια της ασφάλειας είναι πιο σημαντικό από των άλλων, μέσα στα πλαίσια ενός κυνισμού, άρα και το μόνο αποδεκτό περιεχόμενο. Επομένως, παρά τις εξαντλητικές συζητήσεις για τους ασφαλείς χώρους, αποδεικνύεται ότι δεν έχουν εμπεδωθεί ακόμα τα αυτονόητα, όπως το ότι σε μια πορεία σεβόμαστε τη διοργάνωση και την περιφρούρηση καθώς και το ίδιο το σώμα της πορείας. Αυτό θεωρείται κεκτημένο. Κεκτημένο θεωρείται, επίσης, ότι ο φεμινιστικός τρόπος επίλυσης των προσωπικών διενέξεων, διαφορών, παρεξηγήσεων κ.λπ. δεν μπορεί να είναι η βία και η αυτοδικία. Αντίθετα προς τα αυτονόητα και κεκτημένα, η άσκηση της βίας επιλέχθηκε ως ο σωστός τρόπος και διανθίστηκε από ένα θεαματικό status και μια lifestyle φεμινιστική παρωδία.

Νιώθουμε, σε αυτό το σημείο, την ανάγκη να κάνουμε μια στοιχειώδη αναφορά σε κάποια ζητήματα για να ανοίξει ο προβληματισμός και ο διάλογος προς κάθε κατεύθυνση:

  1. Αυτοάμυνα και αυτοδικία

Ξαναγυρνώντας στα αυτονόητα, η αυτοάμυνα δεν έχει καμία σχέση με την αυτοδικία. Αντιθέτως, η όποια συσχέτισή τους αναπαράγει ένα λόγο σχετικοποίησης και υποτίμησης του δικαιώματος της αυτοάμυνας, που βάλλεται από την ίδια την πατριαρχία ως δικαίωμα και διεκδίκηση των γυναικών να αυτοπροστατεύονται. Το θέμα δεν είναι να μπούμε στη θέση της πατριαρχίας ούτε να αναλάβουμε τον αντίθετο πόλο του τιμωρού, χρησιμοποιώντας τα εργαλεία της, αλλά να σπάσουμε το σύστημα που παράγει όλες αυτές τις πατριαρχικές όψεις και τις βίες. Αυτό μπορεί να γίνει, καταρχάς, εφόσον οι ομάδες του φεμινιστικού χώρου χτίσουμε μεταξύ μας σχέσεις εμπιστοσύνης και αλληλεπίδρασης, προβληματιστούμε ειλικρινά για τους ρόλους μας, σεβόμενες τις επιμέρους διαφορές μας, αντί να αναλωνόμαστε στην αναπαραγωγή προτύπων από διάφορους πολιτικούς χώρους, συστημικούς και »αντισυστημικούς» που καλλιεργούν, προτρέπουν και επιθυμούν τις αυτοδικίες. Το στοίχημα είναι να καταφέρουμε να βγούμε προς τα έξω, προς τον κόσμο, που δεν έχει το προνόμιο του προστατευμένου περιβάλλοντος της ομάδας και να επικοινωνήσουμε το φεμινισμό.

  1. Ασφαλείς χώροι

Η ασφάλεια στους φεμινιστικούς χώρους είναι ζήτημα συλλογικής ευθύνης. Ασφάλεια για εμάς σημαίνει να ανοίξουμε το φεμινισμό στο μεγάλο χώρο, να κάνουμε δηλαδή το δύσκολο και να φέρουμε τις εαυτές και τους εαυτούς μας σε θέση ευθύνης. Αν δεν μπορούμε να εγγυηθούμε μεταξύ μας τη στοιχειώδη ασφάλεια σε μια φεμινιστική πορεία, σε μια συλλογική δράση κ.λπ. τότε έχουμε πρόβλημα. Πιστεύουμε ότι με την παρουσία μας και τη θέση ευθύνης, έχοντας σαφή όρια τα οποία κάθε φορά δημοσιοποιούμε, μπορούμε να αντιμετωπίσουμε συλλογικά κάθε ζήτημα παραβίασης που μπορεί να προκύψει και ότι αυτό είναι το αίσθημα της πραγματικής ασφάλειας που εγγυόμαστε συλλογικά, αναλαμβάνοντας προσωπικές και πολιτικές ευθύνες.

  1. Φεμινισμός και βία

Αναγνωρίζουμε ότι υπάρχουν πολλοί φεμινισμοί, ωστόσο θέλουμε να διαφυλάξουμε τις όψεις των φεμινισμών από τη σχετικοποίηση που επιβάλλεται από την κυρίαρχη τάση, η οποία θεωρεί ότι καθετί που αυτοαναγορεύεται σε φεμινιστικό αξιώνει και το δικαίωμα να είναι φεμινιστικό. Υπερασπιζόμαστε τους φεμινισμούς από την καταχρηστικότητα της οποιασδήποτε επίκλησής τους που δεν έχει σαφές περιεχόμενο, θέση ευθύνης και αναγνώριση της σημασίας του κοινωνικού στοιχείου, ώστε να μη μαϊντανοποιούνται για την εξυπηρέτηση πατριαρχικών και εξουσιαστικών αντιλήψεων. Όπως ζήτημά μας δεν είναι γενικά και αόριστα η κατακραυγή της πατριαρχίας, που μπορεί να γίνει και από μια φιλελεύθερη θέση, αλλά το συγκεκριμένο πλαίσιο αναφοράς ενάντια στην πατριαρχία – που όπως προσδιορίσαμε διαθεματικά, είναι αντικαπιταλιστικό και αντιρατσιστικό μαζί – έτσι, δεν καταδικάζουμε τη βία από όπου και αν προέρχεται, κατά την γνωστή συστημική ρήση. Αντίθετα, αναλύουμε με πολιτικούς όρους τη σχέση βίας και φεμινισμού στα πλαίσια του κινήματος, δηλαδή με βάση τα διαφορετικά πλαίσια και τις συνθήκες, τα χαρακτηριστικά, τις ποιότητες και εντάσεις, καθώς και το ζήτημα της συνάφειας μέσων και σκοπών. Οι όροι αυτοί καθορίζουν και τη στάση μας απέναντι στη βία από φεμινιστική θέση.

Δεν είμαστε πασιφίστριες και πασιφιστές. Θέλουμε, όμως, ένα φεμινιστικό πλαίσιο αναφοράς που θα συμπεριλαμβάνει την κοινωνία. Το πλαίσιο αυτό, για μας, βασίζεται στο ότι ο φεμινισμός είναι πρωτίστως σχεσιακότητα, καλλιέργεια για σχεσιακότητα, διεκδίκηση για σχεσιακότητα, αντίσταση στην απουσία της σχεσιακότητας. Είναι ο τρόπος που αμοιβαία συγκροτούμε τις υπάρξεις μας, τις σχέσεις μας και τα όριά μας. Έτσι, θέλουμε να προβληματιστούμε και να προβληματίσουμε με ένα ερώτημα: αν και είναι εύκολο – το πιο εύκολο – να απαντάς με βία στη βία, πράγμα που δεν επιλέξαμε ως απάντηση, μπορεί αυτό να είναι φεμινιστική πρόταση αν συμβαίνει και υιοθετείται μεταξύ φεμινιστριών ή μπορεί να είναι αναπαραγωγή πατριαρχικών και εξουσιαστικών ρόλων; Κάτω από ποιες συνθήκες και μέσα σε ποια πλαίσια, σκοπούς κ.λπ. αναλύονται και διακρίνονται τα πράγματα αυτά;

  1. Οι πολιτικές της διαφοράς και η πολιτική της ομοιότητας

Αν κάτι μας έχει δείξει η φεμινιστική ιστορία είναι ότι οι διαφορές που έχουν συσκοτιστεί από την πατριαρχία, οι πολλαπλές θέσεις των υποκειμένων, η αξία της ανάδειξης των ιστοριών των «άλλων» και η πρόσβασή τους στο δημόσιο λόγο και στη δημόσια δράση είναι ζητήματα που θεμελιώνουν τη φεμινιστική πρόσληψη και αποτελούν μια άλλη πρόταση ζωής. Η παθογένεια να υπακούσουν οι διαφορετικότητες στην επιτήρηση και την τιμωρία, στον παλιό κανόνα της επιστροφής σε μια ομοιότητα από τη θέση του διαφορετικού αυτή τη φορά, σε μία και μόνη αλήθεια, σε διάφορα ανταγωνιστικά μανιφέστα για το τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνει κάποια για να είναι φεμινίστρια, queer ή οτιδήποτε, σημαίνει ότι δεν έχουμε ακόμα κατανοήσει και δεν προσπαθούμε να ζήσουμε μέσα από τις διαφορές μας, ότι δε μπορούμε να συνυπάρξουμε, να αναβαθμιστούμε ποιοτικά (πολιτικά και προσωπικά) και να βρούμε αυτό που μας συνέχει. Στην πολιτική της ομοιότητας υπάρχει μόνο μία θέση ύπαρξης και μόνο μία θέση θέασης, κρίσης και νοηματοδότησης ως εγγυητής της ασφάλειας και αχθοφόρος της αλήθειας. Στις πολιτικές της διαφοράς υπάρχει η συνείδηση της μερικότητας από τη μια, αλλά συγχρόνως η συνείδηση ότι το έδαφος μας είναι οι σχέσεις μεταξύ μας, έδαφος με όρια, κάθε φορά, που όμως είναι ευθύνη μας να διαφυλάξουμε και να προεκτείνουμε. Το τέλος κάθε ριζοσπαστικής ιδέας είναι η στιγμή που αυτή μεταστρέφεται σε ένα νέο κανόνα, σε μια νέα νόρμα, σε μια πανομοιότυπη πολιτική που συσσωρεύει υπεραξία, χαράσσει ιεραρχίες και ελέγχει προσβάσεις. Προσπαθούμε να διαφυλάξουμε τον πλούτο των διαφορών γιατί αυτό μετακινεί και εμάς σε μια θέση συνύπαρξης και διαλόγου και δεν οδηγεί στην παρακμή μιας θέσης τετελεσμένου που διεκδικεί το προνόμιο της αλήθειας και του σωστού. Υπερασπιζόμεν@ τους φεμινισμούς που αναδεικνύουν αυτές τις διαφορές και την επικοινωνία μεταξύ τους, αντιστεκόμαστε στην επιβολή ενός μοναδικού τρόπου να στοχαζόμαστε, να επικοινωνούμε, να πράττουμε, να νιώθουμε, να ζούμε.

  1. Το προσωπικό είναι πολιτικό

Η εμβληματική αυτή φράση του φεμινιστικού κινήματος επανέρχεται διαρκώς και αναδεικνύει το περιεχόμενο των πραγμάτων που κάνουμε και το πώς τα διαχειριζόμαστε. Δυστυχώς, όμως, χρησιμοποιείται και καταχρηστικά, προκειμένου να νομιμοποιήσει τη διαπόμπευση και το λιντσάρισμα ως φεμινισμό και πολιτική, να ανάγει την αδυναμία και τα λάθη της προσωπικής διαχείρισης σε αναγκαστικό πολιτικό ζήτημα. Το προσωπικό βέβαια, ούτως ή άλλως είναι πολιτικό. Έτσι πολιτικά κρίνεται και η στάση του τραμπουκισμού. Άλλωστε για μας αυτό είναι ένα πολιτικό ζήτημα των καιρών μας: η πολιτικοποίηση του προσωπικού ως δικαιολογία και το «όλ@ εναντίον όλων». Αυτή ακριβώς η λογική αποπολιτικοποιεί το προσωπικό γιατί σβήνει την υποκειμενική δυνατότητα δράσης και ευθύνης που είναι η βαθιά πολιτική διάσταση του υποκειμένου-προσώπου, ενώ στρεβλώνει την έννοια του πολιτικού ως μανιχαϊσμό και εξωτερική σχέση με το προσωπικό. Όταν λέμε ότι το προσωπικό είναι πολιτικό σημαίνει επίσης ότι το πρόσωπο δεν απεκδύεται της προσωπικής του ευθύνης. Αντιθέτως, πολιτικό σημαίνει να την αναλαμβάνει και με αυτό τον όρο να συμμετέχει και να δρα και όχι να αναθέτει τη ρύθμιση της ζωής του σε μια συλλογικότητα, στο κίνημα κ.λπ, σαν να πρόκειται για έναν ακόμα θεσμό, όπως το κράτος, η εκκλησία, η οικογένεια.

Τέλος, θέλουμε να τονίσουμε ότι επιθυμία της ομάδας μας ήταν αφενός να καταγγείλει το περιστατικό, αφετέρου να προβληματίσει ανοίγοντας ένα διάλογο πάνω σε αυτά τα ζητήματα, μιας και δεν επιλέγουμε να αναλωθούμε σε μια καταγγελία. Αυτό που θέλουμε να δηλώσουμε, κλείνοντας, είναι ότι θα είμαστε παρόντ@ και θα υπερασπιζόμαστε τις αρχές μας, διερευνώντας με αναστοχασμό και ανοιχτότητα το φεμινισμό. Θα συζητάμε ανοιχτά για αυτά τα ζητήματα, όπως συζητάμε ανοιχτά για όλα, προσπαθώντας να συνδεόμαστε με όρους πολιτικού πολιτισμού. Αυτό είναι το δικό μας πολιτικό όριο που μπαίνει από τη φεμινιστική θέση ότι το προσωπικό είναι πολιτικό.

%cf%86%ce%b5%ce%bc%ce%b9%ce%bd%ce%b1

 

Share

Ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!

kamia_ano

Πορεία ενάντια στη σεξιστική βία

Ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!

Πόσες γυναίκες ζούμε χωρίς βία; Κάποιες στατιστικές λένε πως 1 στις 3 γυναίκες έχει πέσει – ή θα πέσει – θύμα επίθεσης ή βιασμού. Είναι όμως μόνο ο βιασμός και το ξύλο βία;

Σε πόσες από εμάς την έχουν πέσει χοντρά άγνωστα άτομα στο λεωφορείο ή στο δρόμο; Πόσες από μας έχουμε αναγκαστεί να κάνουμε σεξ σε μια σχέση ενώ δεν θέλαμε; Πόσες έχουμε δεχτεί γλοιώδη και εν γένει παραβιαστικά σχόλια από κάποιον θείο, γείτονα, γνωστό άτομο; Πόσες μας έχουν χουφτώσει ή αγγίξει χωρίς την άδεια μας; Πόσες μας έχουν πει “πουτάνες” ή “σεμνότυφες” επειδή δεν συμμορφωθήκαμε σε κανονιστικά πρότυπα ή απλά δεν κάναμε το χατίρι σε κάποιους; Πόσες μας έχουν παρενοχλήσει στο δρόμο, στη δουλειά, στο σχολείο, στη σχολή, στη συλλογικότητα, σε κάποιο μαγαζί;

Στην προσωπική, κοινωνική και επαγγελματική ζωή βιώνουμε βία και συνεχείς διακρίσεις. Τα σώματά μας θεωρούνται δημόσιος χώρος, όπου άλλα άτομα πέρα από εμάς νομίζουν πως έχουν το δικαίωμα να παρεμβαίνουν (σχόλια, άγγιγμα κτλ.). Όσες εργαζόμαστε αντιμετωπίζουμε μισθολογική ανισότητα ή δυσμενέστερη μεταχείριση σε σχέση με τους άντρες συναδέλφους –κι ας είμαστε εξίσου, αν όχι περισσότερο, ικανές από πολλούς απ’ αυτούς. Πολλές αναγκαζόμαστε να αφήσουμε δουλειά, χόμπι, κοινωνική ζωή για την οικογένεια γιατί ο άντρας είναι αδιανόητο να τα κάνει αυτά. Τα ποσοστά ανεργίας είναι σαφώς μεγαλύτερα για τις γυναίκες. Η αθέατη γυναικεία εργασία, το νοικοκυριό και η μητρότητα δεν υποστηρίζονται  επαρκώς θεσμικά, ενώ αντίθετα εξακολουθεί να αναπαράγεται η μη ορατότητα και ο αποκλεισμός των γυναικών.

Ό,τι η κοινωνία αντιλαμβάνεται ως «γυναικείο» ιεραρχείται ως κατώτερo και υποτιμάται. Ο μισογυνισμός κι η έμφυλη βία δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά, αλλά κομμάτι ενός συνολικού συστήματος σκέψης και καταπίεσης – της πατριαρχίας – που αναπαράγει βία κι αγγίζει όλα τα άτομα ανεξαιρέτως.

Πολλές πιστεύουμε ότι ζούμε χωρίς βία. Επειδή το σώμα μας δεν δέχεται επίθεση, επειδή η ψυχολογική βία ήταν πάντα εκεί και είναι η μόνη πραγματικότητα που ξέρουμε. Επειδή είμαστε γυναίκες η κάθε μας κίνηση καταγράφεται και κατακρίνεται. Είμαστε υπόλογες για κάθε τι λέμε και κάνουμε, λες και το δικαίωμά μας στο δημόσιο λόγο και χώρο μας παραχωρείται ή μας χαρίζεται. Ακούμε συχνά ότι είμαστε τρελές, υστερικές κι ότι είναι υπερβολή ή ακόμη και διχαστικό όταν προσπαθούμε να μιλήσουμε για τον σεξισμό που βιώνουμε στην καθημερινότητα μας.

Όμως όλα τα παραπάνω είναι επιθέσεις. Όλα τους είναι βία. Ως γυναίκες αναγκαζόμαστε καθημερινά να νιώθουμε στριμωγμένες, στοχοποιημένες, ανασφαλείς. Σήμερα και κάθε μέρα όλες οι γυναίκες θα βιώσουμε μια, έστω «μικρή», σεξιστική επίθεση.

Αρκετά έχουμε ανεχτεί!

Δεν θα αγγίζετε ούτε τρίχα απ’ τα μαλλιά μας!

Σήμερα και κάθε μέρα μιλάμε για αυτήν την καθημερινότητα και αντιστεκόμαστε σε αυτήν.

Αυτός ο κόσμος ανήκει και σε μας: Ενώνουμε τις φωνές μας με όλες τις γυναίκες και με τα κινήματα τους  που αγωνίζονται και διεκδικούν διεθνώς, στην Πολωνία, στην Αργεντινή, στη Ν. Κορέα, στην Ισλανδία! Νίκη στους αγώνες τους!

Καμιά Ανοχή

kamia-anoxi@googlegroups.com

fb:  Καμιά Ανοχή

Όλες 25/11 στις 8μμ στην πλατεία Καπνικαρέας!

 

Τι είναι βία:

  • Βία είναι να σε σκοτώνουν
  • Βία είναι να σε βιάζουν
  • Βία είναι να σε χτυπάνε
  • Βία είναι να σε ρωτάνε τι φόραγες όταν βιάστηκες ή παρενοχλήθηκες
  • Βία είναι να «πρέπει να του κάτσεις»
  • Βία είναι να σε τραμπουκίζει κάποιος επειδή τον απέρριψες ή τον χώρισες
  • Βία είναι να φοβάσαι μόνη στο δρόμο το βράδυ
  • Βία είναι να πρέπει να ξέρει συνέχεια που είσαι
  • Βία είναι να σε απαξιώνουν όταν εκφράζεις την σεξουαλικότητα σου
  • Βία είναι να σου λένε να χαμογελάσεις, λες και οφείλεις να είσαι χαρούμενη συνέχεια
  • Βία είναι να νιώθει άνετα κάποιος να σχολιάζει το σώμα και την εμφάνιση σου επειδή είσαι γυναίκα
  • Βία είναι να θεωρείται «ευγενής» όποιος δεν θα χτύπαγε γυναίκα λες και σου κάνει χάρη
  • Βία είναι το να σου λέει ότι «πάλι για αυτά τα φεμινιστικά θα μας πεις;;;»
  • Βία είναι το να σε αποκαλούνε «σκύλα» επειδή εξέφρασες την άποψή σου
  • Βία είναι να κρύβουν σεξιστικά σχόλια σε «χιούμορ»
  • Βία είναι να σε ρωτάνε σε συνέντευξη για δουλειά αν «σκοπεύειες να κάνεις οικογένεια»
  • Βία είναι να σε απολύουν επειδή έμεινες έγκυος
  • Βία είναι να πρέπει να αφήσεις εσύ τη δουλειά σου και τα ενδιαφέροντα σου για να προσέχεις τα παιδιά
  • Βία είναι να αποδίδουν την επιτυχία σου στην εμφάνιση σου και όχι στις ικανότητες σου
  • Βία είναι να σε πιέζουν να κάνεις καισαρική
  • Βία είναι να μην σ’ αφήνουν να μιλάς για την καταπίεση σου
  • Bία είναι η κακοποίηση που υφίστανται από μπάτσους-δικαστές οι γυναίκες που καταγγέλλουν τους βιαστές τους/βιασμούς τους
  • Βία είναι το να είσαι μετανάστρια και να θεωρούν αυτομάτως ότι εκδίδεσαι.
  • Βία είναι ο εσωτερικευμένος μισογυνισμός, όπου γυναίκες πια έχουμε δεχτεί και αναπαράγουμε τη πατριαρχική βία μεταξύ μας
  • Βία είναι να σε ενοχοποιούν επειδή έκανες ή σκέφτεσαι να κάνεις έκτρωση
  • Βία είναι να σε μεγαλώνουν με την ιδέα ότι θα εξαρτάσαι από έναν άντρα
  • Βία είναι να πρέπει να ξαναγυρίσεις στο σπίτι των γονιών σου και στην πατρική εξουσία γιατί είσαι άνεργη

 

Share

Διαμαρτυρία και Πορεία ενάντια στους βιασμούς

foto40-copy

Το Σάββατο, 24 Σεπτέμβρη, συγκεντρωθήκαμε στο κέντρο της Αθήνας για να διαμαρτυρηθούμε για τους βιασμούς, τις δολοφονίες, τις κακοποιήσεις και για όλες τις εκφάνσεις της έμφυλης βίας. Για να ενημερώσουμε για όλη αυτή τη βία που, στην πλειοψηφία της, συμβαίνει με την ανοχή της κοινωνίας. Για να εκφράσουμε την αγανάκτηση μας ενάντια σε αυτή την βία και την πατριαρχία συνολικότερα που μας απαξιώνει. Για να δείξουμε την αλληλεγγύη μας στο θύμα βιασμού από τη Λάρισα.

Στην Καπνικαρέα λοιπόν μοιράσαμε την ανακοίνωση μας και ενημερώσαμε τους περαστικούς για τη 14χρονη που απήχθη και βιάστηκε επανειλημμένα στη Λάρισα. Δεν έλειψαν τα απαξιωτικά βλέμματα ή το ύφος «τι γραφικές είναι πάλι αυτές». Πολλοί και πολλές όμως ανταποκρίθηκαν και ζητούσαν επιπλέον ενημέρωση για την εξέλιξη της υπόθεσης και για το  αν έπιασαν τους βιαστές. Μια εξηντάχρονη μας πλησίασε απηυδισμένη με τη φίλη της και μας ρώτησε “Γιατί οι άνδρες δεν δέχονται να πάρουν το ενημερωτικό φυλλάδιο; αυτοί θα έπρεπε να το πάρουν πρώτοι!”. Εκτός από τα φυλλάδια και το πανό, η κίνηση Καμία Ανοχή είχε και πικέτες, με συνθήματα στα ελληνικά, αγγλικά, γερμανικά, ισπανικά, ακόμα και στα τούρκικα. Πολλοί τουρίστες κοντοστάθηκαν να μάθουν και αυτοί γιατί διαμαρτυρόμαστε, γιατί είμαστε εκεί. Η ανάγνωση της ανακοίνωσης της Κίνησης εναλλασσόταν ανά τακτικά διαστήματα με τη μουσική των Siouxsie and the Banshees, Aretha Franklin, La Femme και άλλων. Ο κόσμος πολύς και ο παλμός έντονος. Αποφασίστηκε λοιπόν και η πορεία. Κατεβήκαμε λοιπόν την Ερμού για να καταλήξουμε στο Μοναστηράκι. Και εκεί ο κόσμος ήθελε να μάθει γιατί είμαστε εκεί, γιατί διαμαρτυρόμαστε. Τα συνθήματα συνεχίστηκαν και πάλι δυνατά. Δυο νεαρές Αμερικανίδες από τη Florida μας ρωτήσανε και αυτές τι ακριβώς κάνουμε. Ξαφνιάστηκαν: “Δεν το περιμέναμε ότι και στην Ευρώπη θα έχουν φεμινιστικές αντιδράσεις για την κουλτούρα του βιασμού”. Μας είπανε για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν στα κολλέγια με το date rape, για την υπόθεση του βιαστή Brock Turner και για το θύμα, που της την κατέστρεψε τη ζωή όχι μόνο ο βιαστής αλλά και ο δικαστής.

Το Σάββατο 24 Σεπτεμβρίου μαζευτήκαμε λοιπόν στο κέντρο της Αθήνας για να σπάσουμε τη σιωπή και την συγκατάβαση. Για να βροντοφωνάξουμε το όχι μας στην κουλτούρα του βιασμού και την επιβολή της πατριαρχίας στο γυναικείο σώμα. Για να δείξουμε την αλληλεγγύη μας σε όλες τις γυναίκες που αντιμάχονται την έμφυλη βία. Για να δείξουμε ότι βιασμοί σαν αυτόν της 14χρονης στη Λάρισα δεν θα περνάνε πια στα ψιλά και ότι απαιτούμε δικαιοσύνη για όλα τα θύματα βιασμού. Το Σάββατο ήταν μόνο η αρχή.

This slideshow requires JavaScript.

Share

Το ποτήρι ξεχείλισε: καμία ανοχή στους βιασμούς!

end-rape-culture

 

Το ποτήρι ξεχείλισε: καμία ανοχή στους βιασμούς

Δελτίο τύπου

Στη Λάρισα ένα κορίτσι 14 χρονών απήχθη, κρατήθηκε παρά τη θέληση του, βιάστηκε ομαδικά και συστηματικά και εξαναγκάστηκε σε πορνεία. Δεν είναι το πρώτο ούτε το τελευταίο περιστατικό βιασμού. Μάλιστα είναι από τα λίγα που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας.

Το ποτήρι έχει ξεχειλίσει προ πολλού. Γι’ αυτόν το λόγο συναντηθήκαμε τη Δευτέρα 12/9/2016 στην Αθήνα και δημιουργήσαμε την κίνηση «Καμιά Ανοχή»: γιατί δεν ανεχόμαστε πια τους βιασμούς, τις δολοφονίες, τους ξυλοδαρμούς, τις παρενοχλήσεις, το σεξιστικό λόγο και συμπεριφορά, την καθημερινή βία που στοχεύει τα γυναικεία σώματα.

Για όσα υπέστη  η 14χρονη κατηγορούνται 5 άτομα, τα οποία παρουσιάζονται για ακόμη μια φορά από τα ΜΜΕ ως «τέρατα», «ανώμαλοι» κλπ. Εμείς όμως κοιτάζοντας τις φωτογραφίες τους, βλέπουμε άντρες καθημερινούς και όχι «εξωκοινωνικά στοιχεία».

Βιασμό δεν διέπραξαν εξωκοινωνικά στοιχεία, τον διέπραξαν συγγενείς, δικηγόροι, μανάβηδες, οικογενειάρχες, γείτονες. Και στον βιασμό –στον κάθε βιασμό- συναινούν σιωπηλά ολόκληρες κοινωνίες. Συναινούν τα ΜΜΕ, που παρουσιάζουν την κάθε περίπτωση βιασμού, δολοφονίας και κακοποίησης ως σοκαριστικό μεμονωμένο γεγονός. Συναινούν όσοι αρχικά πέφτουν από τα σύννεφα, κάθε φορά, και στη συνέχεια ξεχνούν γρήγορα. Συναινούν και όσοι θεωρούν αποκλειστική ευθύνη των ίδιων των γυναικών την προστασία τους.

Εμείς αρνούμαστε να ξεχάσουμε. Ξέρουμε πως στη θέση της κοπέλας μπορούσε να είναι οποιαδήποτε από μας, μια γνωστή, μια φίλη, μια συμμαθήτρια και ξέρουμε πως στη θέση της υπήρξαν και θα υπάρξουν κι άλλες.

Απαιτούμε να αποδοθεί δικαιοσύνη. Δικαιοσύνη σημαίνει ποινή για όλους τους δράστες αντίστοιχη της πράξης τους. Δικαιοσύνη σημαίνει αλλαγή στο θεσμικό πλαίσιο έτσι ώστε να υποστηρίζονται τα θύματα. Δικαιοσύνη σημαίνει τα μέσα ενημέρωσης να μιλούν για το έγκλημα και όχι να ταΐζουν με κανιβαλιστικά άρθρα ένα κοινό που διψάει για θέαμα. Δικαιοσύνη σημαίνει να βρεθούν μπρος των ευθυνών τους όσοι κάνουν ότι δε βλέπουν και δεν ακούν, όσοι ποτέ δεν μιλάνε.

Δικαιοσύνη σημαίνει να μη φοβόμαστε – στο δρόμο, στη δουλειά, στο σπίτι, στην παρέα.

Σας περιμένουμε στην επόμενη συνάντηση μας στις 20/9 (Καλλιδρομίου 50 στις 6μμ) για να προετοιμάσουμε την συγκέντρωση για το Σάββατο 24/9 στην Καπνικαρέα στις 12μμ

Για να μη μείνει ο βιασμός της 14χρονης χωρίς απάντηση.

Για να μην νιώθει καμία μόνη της απέναντι στην πατριαρχία.

Καμία Ανοχή στη κουλτούρα του βιασμού.

 

Share