Subscribe via RSS Feed

Tag: "κουλτούρα του βιασμού"

My dress is not a yes! Η Sabbat απαντά στο μισογύνικο άρθρο του Βίδου

my dress is not a yes

Μια οφειλόμενη απάντηση

Ο Κοσμάς Βίδος, που από την στήλη του στο ΒΗΜΑgazino κατακεραύνωνε την επιλογή των γυναικών να φορέσουν ζεστά παπούτσια το χειμώνα και τις καλούσε να κυκλοφορούν με γόβες -προσεκτικά καθαρισμένες ώστε να μη φαίνεται η λάσπη από την βροχή, βρίσκει φιλόξενο απάγκιο σε όλα τα έντυπα του νεοφιλελευθερισμού και του νεοσυντηριτικού χιπστερισμού. Σε πρόσφατο άρθρο του στο Protagon αυτός ο διαβόητος μισογύνης πήρε τη θέση που περιμέναμε και στην υπόθεση των αποκαλύψεων των περιστατικών σεξουαλικής παρενόχλησης στο Hollywood, δίνοντας μαθήματα mansplaining για ακόμη μία φορά.

Στο συγκεκριμένο άρθρο υποστηρίζει ότι το δικαίωμα – ή όχι – των ηθοποιών του Hollywood να καταγγείλουν την σεξιστική βία και παρενόχληση εξαρτάται από το πόσο μέτρα ύφασμα φοράνε, αν το ντεκολτέ τους είναι βαθύ και αν είναι τα τακούνια τους ψηλά. Φαίνεται, λοιπόν, πως οι γυναίκες έχουν δικαίωμα να μιλάνε υπό προϋποθέσεις. Σύμφωνα με τον Βίδο, αν μια γυναίκα ντύνεται, κατά αυτόν, “προκλητικά” αποδέχεται το ρόλο της ως σεξουαλικό αντικείμενο και τίποτα παραπάνω, και άρα δεν έχει δικαίωμα να μιλήσει. Μα και εκείνες που μίλησαν βρέθηκαν κατηγορούμενες στο χαοτικό και κυριαρχικό πατριαρχικό του ντελίριο γιατί δεν μίλησαν εγκαίρως. Τελικά, κύριε Βίδο, υπάρχει κάτι που μπορούμε να κάνουμε καλά ή καλά θα κάνουμε να σωπάσουμε επιτέλους;

Απαντώντας κωδικά – καθώς δεν του αξίζει ούτε ένα λεπτό παραπάνω από τον πολύτιμο χρόνο μας.

My dress is not a yes!

Μία από τις πλέον βασικές πλευρές της κουλτούρας του βιασμού και του σεξισμού είναι η αντίληψη πως οι γυναίκες που ντύνονται “προκλητικά”, σύμφωνα με τα θρησκευτικά και πατριαρχικά ήθη -γιατί στην πραγματικότητα δεν έχει τίποτα το προκλητικό το γυμνό ανθρώπινο σώμα, είναι “τσούλες” και άρα τα “γυρεύει ο κώλος τους”. Στο άρθρο αναπαράγεται με τον πιο χυδαίο τρόπο η αντίληψη αυτή που υποστηρίζει ότι η σεξουαλικότητα της γυναίκας υποβιβάζει την αξία της ως ον. Για να έχει δικαίωμα να ακουστεί πρέπει να ευθυγραμίζεται με τις στυλιστικές και ηθικές απόψεις του κάθε Κοσμά Βίδου. Με την ίδια λογική, βέβαια, είναι το μήκος της φούστας μας ο κυρίαρχος παράγοντας για το αν θα πέσουμε θύματα βιασμού ή σεξουαλικής παρενόχλησης και στο κάτω κάτω φταίμε εμείς για τον σεξισμό που δεχόμαστε, και όχι το σύστημα που τον αναπαράγει.

Δεν δεχόμαστε υποδείξεις από τους (εν δυνάμει) δράστες των παραβιαστικών, σεξιστικών συμπεριφορών ως προς το πότε και πως θα μιλήσουμε!

Οι δολοφονημένες από άντρες, πατεράδες και συντρόφους αδερφές μας, οι κακοποιημένες με χίλιους τρόπους αδερφές μας, δεν σας το επιτρέπουν. Το πλαίσιο της πατριαρχίας επιβάλλει και ενισχύει το νόμο της σιωπής γύρω από την καταπάτηση του συνόλου των δικαιωμάτων των γυναικών, σιωπή από την οποία κομίζει οφέλη το κεφάλαιο και οι άντρες. Η βία που ασκείται στα σώματα και στη σκέψη μας είναι καθημερινή και παγκόσμια. Για να σπάσουμε τη σιωπή και να μιλήσουμε είναι αναγκαία η δύναμη που αντλούμε από τη συλλογικότητα. Η επάνοδος των φεμινισμών, που διεκδικεί ξανά και ξανά την απελευθέρωση και τη χειραφέτηση του μισού πληθυσμού των ανθρώπων, προσφέρει το πλαίσιο για την άρνηση της καταπίεσης.

Το γνωρίζουμε ότι απειλούνται τα προνόμια σας, κύριε Βίδο. Προνόμια που πηγάζουν από το φύλο σας, τη φυλή σας και την τάξη σας. Και σας διαβεβαιούμε ότι θα απολαύσουμε την ημέρα που δεν θα έχετε κανένα.

Sabbat – Burn the Rich not the Witch.

Στο link το επίμαχο άρθρο (εδώ). Η απάντησή μας έχει σταλεί στο protagon με την απαίτηση να δημοσιευτεί.

Πηγή: Sabbat – Burn the Rich not the Witch

 

 

Share

Η ορατή και αόρατη συμμετοχή μας στην κουλτούρα του βιασμού

κουλτουρα βιασμού

της Esra Dogan

Εκνευρίζεσαι πραγματικά για τον ομαδικό βιασμό μιας κοπέλας, όταν το βλέπεις στις ειδήσεις.

Ναι, πραγματικά απεχθάνεσαι τους βιαστές.

Σίγουρα, θα ήθελες να τραβήξεις μπουνιά σ’ ένα βιαστή, αν τον έβλεπες μπροστά σου.

Ωστόσο, αν σου έλεγα, πως η κουλτούρα του βιασμού δεν είναι μόνο η ανοχή απέναντι στους βιαστές και η πράξη του βιασμού, και σου έλεγα να αναρωτηθείς αν η στάση και η συμπεριφορά σου συμβάλλουν εν τέλει στη διατήρηση της κουλτούρας του βιασμού;

Ο όρος «κουλτούρα του βιασμού» χρησιμοποιήθηκε πρώτη φορά από φεμινίστριες στις ΗΠΑ, τη δεκαετία του ’70, και αναφέρεται σ’ ένα (κοινωνικό) περιβάλλον του οποίου τα κυρίαρχα κοινωνικά πρότυπα και απόψεις, κάνουν τη σεξουαλική κακοποίηση να μοιάζει με συνηθισμένο φαινόμενο και την υποβαθμίζουν.

Κάποιος θα μπορούσε να βρει παραδείγματα κουλτούρας του βιασμού παντού και παρότι αρκετά από αυτά φαίνονται να συνιστούν μεμονωμένα περιστατικά σε ατομικό επίπεδο, στην πραγματικότητα διεισδύουν σε θεσμικό επίπεδο, δημιουργώντας μια ευρύτερη κοινωνική τάση. Συνεπώς, κάθε πράξη μας, όπως ένα σεξιστικό ανέκδοτο, το οποίο «αμβλύνει» την κακοποίηση, συνδέεται άρρηκτα με τη σεξουαλική βία που ασκείται σε βάρος μιας γυναίκας, την οποία ούτε καν γνωρίζουμε.

Η αλήθεια είναι πως, ανεξάρτητα από το φύλο μας, μεγαλώνουμε σε μια πατριαρχική κοινωνική δομή η οποία παρέχει το κατάλληλο υπόβαθρο για τα στοιχεία που προωθούν την κουλτούρα του βιασμού σε πολλές διαφορετικές μορφές και επίπεδα ενώ είναι πολύ πιθανό να εδραιώσουμε την ύπαρξή της, με τις πράξεις μας ή τις παραλείψεις μας. Γι’ αυτό παρακάτω σας αναφέρω συμπεριφορές οι οποίες σχετίζονται με την κουλτούρα του βιασμού και αφήνω σε εσάς την κρίση για το δικό σας μερίδιο στην ύπαρξη και τη διατήρησή της.

1. Υποβαθμίζοντας το βιασμό

Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι πιστεύουν πως ο βιασμός είναι τρομακτικό πράγμα και οι βιαστές πρέπει να τιμωρούνται γι’ αυτόν, ο βιασμός πολύ συχνά υποβαθμίζεται, αλλοιώνοντας την πραγματική του σημασία, η οποία έγκειται στην εξαναγκαστική -χωρίς συναίνεση- σεξουαλική επαφή. Για παράδειγμα μια γυναίκα που καταγγέλλει το βιασμό της από το σύζυγό της ο οποίος την εξανάγκασε ένα βράδυ να έρθει σε σεξουαλική επαφή μαζί του, σπανίως λαμβάνεται σοβαρά υπόψη. Μπορεί ενδεχομένως να της λένε πως το γεγονός ότι ο σύζυγος της δεν εξέλαβε το “όχι” της ως απάντηση, σημαίνει πως την ποθεί έντονα(!). Εδώ υπάρχουν μερικές ακόμη υποθέσεις εργασίας για σένα. Θα θεωρούσες «βιασμό» την περίπτωση όπου ένας άντρας βγάζει το προφυλακτικό του κατά τη διάρκεια του σεξ χωρίς την προηγούμενη συγκατάθεση της συντρόφου του όταν αυτή είχε συμφωνήσει να κάνει σεξ με προφυλακτικό; Θα αποκαλούσες βιαστή τον φίλο σου εάν μάθαινες πως μια κοπέλα τον φλέρταρε όλο το βράδυ, πήγε σπίτι του για να κάνει σεξ μαζί του, αλλά έπειτα άλλαξε γνώμη και του είπε «σταμάτα» κατά τη διάρκεια των προκαταρκτικών ή μιας στάσης και ο φίλος σου αρνήθηκε να σταματήσει; Αν η απάντησή σου δεν είναι ένα δυνατό «ναι», η στάση και η συμπεριφορά σου ξεκάθαρα διαιωνίζει την κουλτούρα του βιασμού.

Παρομοίως, κάθε φορά που αναφέρεις το πρόβλημα της ψευδούς καταγγελίας σεξουαλικών επιθέσεων, σαν να είναι ο κανόνας, στην πραγματικότητα υποβαθμίζεις το βιασμό. (Θα έκανες το ίδιο αν ο φίλος σου έλεγε ότι του έκλεψαν το πορτοφόλι;)

2. Επιρρίπτοντας την ευθύνη στο θύμα

Η επίρριψη ευθυνών στο θύμα, μερικώς ή ολοκληρωτικώς, είναι αρκετά συχνή στα σεξουαλικά εγκλήματα, ωστόσο δεν είναι σε κάθε περίπτωση τόσο ξεκάθαρη. Από τη στιγμή που κάποιος ισχυρίζεται πως η σεξουαλική επίθεση θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί, εάν το θύμα είχε αντιδράσει διαφορετικά, αυτός/ή δημιουργεί μια εικόνα «ντροπής», ενοχοποιώντας το θύμα για το σεξουαλικό έγκλημα που τελέστηκε σε βάρος της.

Για παράδειγμα, στην παραπάνω περίπτωση υπάγεται η εξής πρακτική: ένας δικαστής αθωώνει τον θύτη σε μια υπόθεση βιασμού, επειδή το θύμα δεν πληροί τα κριτήρια του «θύματος» κατά την έννοια που ο ίδιος έχει στο μυαλό του. Ωστόσο, η ίδια η «έννοια» αυτή είναι προϊόν της κουλτούρας του βιασμού. (Χαρακτηριστικό: όταν ένας δικαστής ρωτά γιατί η γυναίκα έπινε με τους δύο κατηγορούμενους και πήγε στο σπίτι τους, εφόσον δεν θα τους άφηνε να κάνουν σεξ μαζί της.)

3. Σεξουαλική αντικειμενικοποίηση των γυναικών

Η σεξουαλική αντικειμενικοποίηση συμβαίνει όταν τα μέλη του σώματος μιας γυναίκας, απομονώνονται από το υπόλοιπό της σώμα και αντιμετωπίζονται ως αντικείμενα, τα οποία αξίζουν μόνο για να τα βλέπουν, να τα αγγίζουν ή να τα θωπεύουν, ενώ η αντικειμενικοποίηση τελικά εξισώνει την αξία της γυναίκας με τη φυσική της εμφάνιση ή με τη δυνητική σεξουαλική της λειτουργία (όρος που επινοήθηκε το 1997 από τους Frederick-son & Roberts). Σε πατριαρχικές κοινωνίες, όχι μόνο στις διαπροσωπικές σχέσεις, αλλά και στα ΜΜΕ η γυναίκα παρουσιάζεται συνεχώς ως όργανο της ανδρικής απόλαυσης. Το στριπτίζ, η πορνογραφία, η πορνεία, τα στήθη μιας γυναίκας σε μια διαφήμιση βότκας κ.α. αντιμετωπίζουν τα σώματά μας ως εμπορεύματα τα οποία μπορούν να αγοραστούν ή να αποκτηθούν από τους άντρες – «δικαιούχους» της σεξουαλικής ηδονής.

Αναμφίβολα, η αντικειμενικοποίηση των γυναικών είναι προϊόν των παραδοσιακών διακρίσεων των ρόλων των φύλων και των σεξιστικών απόψεων και συμπεριφορών (βάσει των οποίων ο ετεροφυλόφιλος άντρας απεικονίζεται φυσικά υπέρτερος). Οι ρόλοι αυτοί επιβάλλουν όρια στο τι μπορούν να κάνουν γυναίκες και άντρες, και τι δεν μπορούν να κάνουν. Όταν κάποιος λέει για μια γυναίκα που κάνει σεξ με διαφορετικούς άντρες, «είναι τσούλα», αλλά για τον άντρα που κάνει το αντίστροφο λέει «αχ, τον τυχερό!» είναι ολοφάνερο πως αυτός/ή αντιλαμβάνεται μόνο τον άντρα ως υποκείμενο μιας σεξουαλικής σχέσης ενώ αντικειμενικοποιεί σεξουαλικά τη γυναίκα.

4. Άρνηση της έκτασης του φαινομένου του βιασμού και της σεξουαλικής βίας

Η κουλτούρα του βιασμού ενδυναμώνεται από τις κοινωνίες οι οποίες αρνούνται την ίδια την ύπαρξη της σεξουαλικής βίας, σε μια προσπάθεια απαλλαγής της κοινωνίας από τις ευθύνες της. Παρουσιάζοντας το βιασμό και τις λοιπές σεξουαλικές επιθέσεις ως τυχαία και σοκαριστικά γεγονότα και εμφανίζοντας τους βιαστές ως εξω-κοινωνικά άτομα – σχεδόν σαν εξωγήινους – η κοινωνία κλείνει τα μάτια στις δικές της ευθύνες, δημιουργώντας το περιβάλλον μέσα στο οποίο οι σεξουαλικές επιθέσεις εξαπλώνονται (π.χ. κάποιος που λέει ότι η βία στις γυναίκες στις χώρες της Μέσης Ανατολής είναι γεγονός, αλλά δεν υπάρχει τέτοιο πράγμα στην Ελλάδα, ή μια εφημερίδα που γράφει στο πρωτοσέλιδό της «αυτά είναι τα τέρατα που συνελήφθησαν για τον τρομαχτικό ομαδικό βιασμό 14χρονης»)

5. Η μη αναγνώριση της ζημιάς που προκαλείται από ορισμένες μορφές σεξουαλικής βίας

Όχι μόνο ο βιασμός, αλλά και η υποβολή σε σεξουαλική βία κάθε μορφής συνιστά μια τραυματική εμπειρία. Ακόμη και μια παρενόχληση στο δρόμο ή ένα σεξιστικό αστείο αφήνουν πίσω τους ψυχολογικά προβλήματα στις γυναίκες. Σημαντική συνέπειά τους είναι η παγίωση ενός αισθήματος φόβου και ανασφάλειας. Όταν κατήγγειλα την υπόθεση σεξουαλικής παρενόχλησής μου και ζήτησα από άλλους να αποδώσουν την ευθύνη της πράξης του δράστη σε αυτόν μου είπαν πως «υπερέβαλα», πως η πράξη του δεν ήταν τίποτε παραπάνω από ένα «μικρό αγγιγματάκι» και πως η προφορική παρενόχληση ήταν απλώς κάποιες λέξεις «ναι μεν σεξιστικές, αλλά όχι τόσο σοβαρές». Η αλήθεια είναι πως όταν υποτιμάς τη ζημιά που προκαλείται στο θύμα από οποιαδήποτε μορφή σεξουαλικής βίας και προσπαθείς να προσδιορίσεις πως έπρεπε να αντιδράσει το θύμα, στην πράξη προωθείς την κουλτούρα του βιασμού.

6. Η λανθασμένη αντίληψη του βιασμού και της σεξουαλικής παρενόχλησης ως αναπόφευκτων και η απαίτηση οι γυναίκες να λαμβάνουν προληπτικά μέτρα

Η κουλτούρα του βιασμού βρίσκεται στις εικόνες, στη γλώσσα, στα ανέκδοτα, στη διαφήμιση, στην TV, στις εφημερίδες, που μας κάνει να πιστεύουμε πως ο βιασμός ως πράξη είναι αναπόφευκτη. Από τη στιγμή που αντιλαμβανόμαστε τις σεξουαλικές επιθέσεις ως «κομμάτι της ζωής» (π.χ. η άποψη πως ότι και να γίνει, βιασμοί θα συνεχίσουν να συμβαίνουν), περιμένουμε οι γυναίκες να προσέχουν συνεχώς τον εαυτό τους, κάτι που τελικά οδηγεί στη δημιουργία της λανθασμένης εικόνας μιας «ένοχης» γυναίκας, η οποία έθεσε από μόνη της τον εαυτό της σε κίνδυνο (και όχι ότι κινδύνεψε από τους δράστες). Επομένως, είναι η κουλτούρα του βιασμού που ενθαρρύνει προϊόντα όπως το γυαλιστικό νυχιών (που αλλάζει χρώμα αν εντοπιστούν ναρκωτικές ουσίες όπως τα γνωστά Xanax ή Rohypnol μέσα στο ποτό)  ή τα εσώρουχα «κατά του βιασμού» (που συνοδεύονται από κλειδαριά με ειδικό κωδικό και συναγερμό!), μετατοπίζοντας τελικά στις ίδιες τις γυναίκες την ευθύνη να αποφύγουν τον βιασμό αντί να διδάσκει στους άντρες ότι δεν πρέπει να βιάζουν.

Παρομοίως κάθε φορά που προειδοποιείς μια γυναίκα να μην φοράει «προκλητικά» ρούχα ή να μην περπατά μόνη της τη νύχτα (σε αντίθεση με την πραγματική σου επιθυμία) ενισχύεις στην πραγματικότητα την άποψη πως αν η γυναίκα δεν είναι «αρκετά προσεκτική», αφήνει τον εαυτό της να βιαστεί – μια άποψη η οποία σχετίζεται άμεσα με την κουλτούρα του βιασμού.

 

Διαβάστε ακόμα

Αυτό τώρα είναι βιασμός;

Τι μου έμαθε η δίκη του βιασμού μου.

Η Δάφνη, η Ξάνθη και η υποκρισία

Ας πεθάνει κι ένας άντρας: εισαγωγή στη γυναικεία αυτοάμυνα

Η έμφυλη βία δεν μας τρομοκρατεί. Μας εξοργίζει!

Share

Στιγματισμό από τα ΜΜΕ καταγγέλει η Κίνηση Χειραφέτησης ΑμεΑ: «Μηδενική Ανοχή»

mideniki-anoxi

«Την ίδια στιγμή που το φερόμενο ως “εθνικό αναπηρικό κίνημα” λαμβάνει χρηματοδότηση 1.000.000 ευρώ για το παρατηρητήριο αναπηρίας και σιωπά, μια ομάδα ανάπηρων πολιτών δηλώνει το αυτονόητο» σχολιάζει η Κίνηση Χειραφέτησης ΑμεΑ “Μηδενική Ανοχή”» προλογίζοντας το παρακάτω δημόσιο κείμενο:

 

Το παρόν, αποτελεί δελτίο τύπου που εξέδωσε μια ομάδα ανθρώπων με απώλεια όρασης ή άλλες αισθητηριακές ή κινητικές βλάβες. Δηλώνουμε ευθαρσώς πως διαμέσου αυτού δεν εκφράζουμε ούτε εκπροσωπούμε, κανένα συνδικαλιστικό όργανο ή φορέα αναπήρων.

Την Πέμπτη, 4 Μαΐου 2017, ανακοινώθηκε από τα ΜΜΕ πως σε υπόγειο διαμέρισμα της Δάφνης, ένας άνδρας με απώλεια όρασης 55 ετών κρατούσε για περίπου 24 ώρες και παρά τη θέλησή της μια κοπέλα 20 ετών, την οποία και βίαζε κατά εξακολούθηση.

Mε αφορμή αυτό το περιστατικό και βασιζόμενα στο γεγονός πως ο φερόμενος ως δράστης, βάσει εγγράφου του ΚΕΠΑ, αντιμετωπίζει βλάβη στην όραση, τα ΜΜΕ ξεκίνησαν μια εκστρατεία «ενημέρωσης του κοινού», αναπαράγοντας τον άκρως ρατσιστικό μύθο της αναπηρικής δυστυχίας κι άκρατο μισαναπηρισμό.

Το μόνο που εκφράζουν και φανερώνουν τα όσα ειπώθηκαν τις τελευταίες δέκα ημέρες, είναι η άγνοια και η στρεβλή εικόνα της ελληνικής κοινωνίας για την ζώσα
κατάσταση της αναπηρίας και ειδικά τους ανθρώπους με απώλεια όρασης, η οποία διαχέεται ευρέως μέσα από παγιωμένες αντιλήψεις ακριβώς όπως αναπαράγονται από πρωτοκλασάτους/ες δημοσιογράφους για χάρη της τηλεθέασης.

Σε μια χώρα με άθλια ρυμοτομία και μηδαμινές προσβάσιμες υποδομές, όπου η εκπαίδευση των ανθρώπων με απώλεια όρασης, είναι αδιανόητα ρατσιστική και μη-αναγνωρισμένη από την επίσημη πολιτεία, όπου τα ποσοστά ανεργίας τους ανέρχονται σε ποσοστό 85% ενώ οι περισσότεροι/ες, διαβιούν όντας εξαρτημένοι/ες από το κοντινό τους περιβάλλον, τα ΜΜΕ ενισχύουν ξεδιάντροπα παμπάλαια στερεότυπα, στοχεύοντας έμμεσα και άμεσα τον στιγματισμό μιας ολόκληρης κοινωνικής ομάδας.

Δια του λόγου του αληθές, σε καθημερινή πρωινή εκπομπή «έγκριτος δημοσιογράφος», αναρωτιόταν «πώς γίνεται ένας τυφλός να χειρίζεται κάμερες ή ακόμα και να αισθάνεται σεξουαλική έλξη για μια γυναίκα». Σε μια χώρα όπου το 2017, η αναπηρία θεωρείται συχνά «προνόμιο μαϊμού», αμφισβητώντας ακόμα και κρατικά έγγραφα, συνάδελφοι του έκριναν με τη σειρά τους πως ο άνθρωπος δε μπορεί να είναι τυφλός αφού «κατεβαίνει σκάλες» και «δε φοράει μαύρα γυαλιά». Στην «αποθέωση» του πράγματος, πολύ γνωστή παρουσιάστρια, έκρινε πως ο δράστης «δε γίνεται να είναι τυφλός αφού ένας αστυνομικός του πέταξε ένα μπουκάλι νερό κι εκείνος το απέφυγε». Δηλαδή, τα ΜΜΕ προτρέπουν τους πολίτες, όταν έχουν απέναντί τους, έναν ανάπηρο ή μια ανάπηρη να καταφεύγουν στη σωματική βία προκειμένου ως «λαϊκοί δικαστές» να κρίνουν εάν είναι «όντως ανάπηρος/ή», χωρίς καν να του προσδίδεται η ιδιότητα να αποφύγει ή να αντιληφθεί το οτιδήποτε που μπορεί να αποτελεί απειλή για τη ζωή του.

Βέβαια αφού «αποδεδείχθηκε» η γνησιότητα του κρατικού εγγράφου (ότι δηλαδή, ο συγκεκριμένος άνθρωπος έχει βλάβη στην όραση κατά ποσοστό 95%, οι δημοσιογράφοι, έσπευσαν να αποσαφηνίσουν πως «ασθενείς» (αλήθεια, από πότε η αναπηρία θεωρείται ασθένεια;) με ανάλογο ποσοστό «δεν είναι εντελώς τυφλοί, αλλά βλέπουν….. σκιές». Ναι, φυσικά. Όποιος/α βλέπει σκιές, έχει άριστη όραση. Διότι ένας άνθρωπος που κρίνεται ως «τυφλός» δεν είναι δυνατόν να διαπράξει ένα έγκλημα.

Η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος; Αποτέλεσμα της ασυνάρτητης σκέψης των δημοσιογράφων: σας παραθέτουμε μια ερώτηση και τις μισαναπηρικές απόψεις δημοσιογράφων «έγκυρης εφημερίδας» με ημερομηνία δημοσίευσης 8/5/17, εναντίον των ανθρώπων με απώλεια όρασης. ΕΡΩΤΗΣΗ (δημοσιογράφος προς πρώην σύντροφο του δράστη): «Όταν απέκτησε το πρόβλημα και στο άλλο μάτι, περίπου έναν χρόνο πριν χωρίσετε, άλλαξε η συμπεριφορά του; Η ψυχολογία του έπεσε, έγινε πιο συγκρουσιακός, πιο αντιδραστικός;» Ο δημοσιογράφος, πιστεύει ακράδαντα πως οι εκατοντάδες ενήλικες που τυφλώνονται ετησίως στην Ελλάδα, έχουν περισσότερες πιθανότητες να γίνουν εγκληματίες. Και μας το επιβεβαιώνει, «ρίχνοντας το φταίξιμο στην βλάβη και το σωματικό βάρος του φερόμενου ως δράστη: «ένας υπέρβαρος άνδρας, ένας μικρός καναπές, ένα λαστιχένιο κόκαλο που σκούζει υστερικά μέσα στη νύχτα, δαντελένια κουρτινάκια στο παράθυρο, ώχρα στους τοίχους, μαύρο στην ψυχή, σκιές στα μάτια. Δεν βλέπει καλά. Η όρασή του τρεμοπαίζει όπως ακριβώς και η ισορροπία του πάνω στη στενή διαχωριστική γραμμή του νου του που τον οδηγεί συχνά πυκνά σε συμπτώματα ανισορροπίας και παράκρουσης. Δεν έχει φίλους, ούτε γνωστούς. Δεν τον συμπαθούν, δεν τον νοιάζει.

Το μόνο που τον απασχολεί είναι να απλώσει τον σκοτεινό του κόσμο σε κάποια άλλη ζωή, γεμάτη φως και να τη μαυρίσει. Να αντλήσει δύναμη από την αδυναμία του άλλου, χαρά από τον πόνο του, γέλιο από τα ουρλιαχτά του. Καταστρώνει καιρό τώρα το σχέδιό του και του δίνει σάρκα και οστά στα τέλη Μαρτίου του 2017 μέσα από μια αγγελία στην οποία ζητά κάποια κοπέλα για να σταθεί στο πλάι του ως βοηθός………

Το πώς ένας άνθρωπος με 95% τυφλότητα μπόρεσε να προβεί σε όλα τα παραπάνω αποτελεί έναν μεγάλο γρίφο, τον οποίο καλό θα είναι να λύσουν και να μας απαντήσουν οι αρμόδιοι της επιτροπής που του παρέδωσαν το χαρτί αναπηρίας, αν υπάρχει όντως κάτι τέτοιο. Το πώς πάλι μια ανθρώπινη ψυχή μπορεί να είναι πιο σκοτεινή από την κόλαση, πιο βρώμικη από βούρκο και πιο σάπια από ψοφίμι δεν έχει και τόση σημασία. Ο εγκλεισμός της σε ένα ψυχιατρικό κελί χωρίς το παραμικρό περιθώριο απόδρασης είναι αρκετός…»

Εν κατακλείδι, μετά λύπης μας, διαπιστώνουμε πως αυτές τις δέκα ημέρες που παίζεται το «σίριαλ του τυφλού-υπέρβαρου-καταθλιπτικού βιαστή», σχεδόν κανένας και καμία δημοσιογράφος δεν άσκησε κριτική σε όσα ειπωθήκαν και παρά το γεγονός ότι, τα τελευταία χρόνια, αρκετοί ευυπόληπτοι άνθρωποι με απώλεια όρασης, έχουν καταβάλει τεράστια προσπάθεια να «εκπαιδεύσουν» τα ΜΜΕ ενώ κάποιοι δημοσιογράφοι, είναι φίλοι, συγγενείς, γνωστοί, συνάδελφοι ανθρώπων με απώλεια όρασης.

Με το δελτίο τύπου αυτό δεν επιθυμούμε να προσφέρουμε την παραμικρή υποστήριξη στον φερόμενο ως δράστη αλλά να αναδείξουμε δημόσια ΚΑΙ τον “βιασμό” μιας ολόκληρης κοινωνικής ομάδας με πρόσχημα τις πράξεις ενός προσώπου.

Τέλος δηλώνουμε όλες και όλοι ότι καταδικάζουμε την κουλτούρα του βιασμού και τις πατριαρχικές αντιλήψεις της κοινωνίας μας.
Με τιμή, υπογράφουμε οι ανάπηρες – ανάπηροι.

Ιωάννα – Μαρία Γκέρτσου, γυναίκα με απώλεια όρασης, Ψυχολόγος, ακτιβίστρια, πρόεδρος Μ.Κ.Ο.

Μάκης Διαμαντίδης, άνθρωπος με απώλεια όρασης, τραγουδιστής μουσικός DJ.

Στάθης Ζαχαριάδης, άνθρωπος με απώλεια όρασης, φυσιοθεραπευτής.

Λίνα Καλλέ, εκπαιδεύτρια κινητικότητας και προσανατολισμού με λευκό μπαστούνι.

Μαρία Καπογιάννη, φοιτήτρια με πρόβλημα όρασης.

Φωτεινή Κασσωτάκη, γυναίκα με απώλεια όρασης, ιδιωτική υπάλληλος.

Σωτήρης Κουμτζής, άνθρωπος με απώλεια όρασης.

Παρασκευή Κουτσαίδη, φοιτήτρια με απώλεια όρασης.

Βασιλική Κοφινάκου, συν/χος μηχανολόγος μηχανικός, ανάπηρη γυναίκα.

Ιωάννα Παπαδοπούλου, γυναίκα με απώλεια όρασης, δασκάλα ειδικής αγωγής.

Αντώνης Ρέλλας, σκηνοθέτης – ανάπηρος ακτιβιστής.

Ανδριάννα Σαμοϊλη, φοιτήτρια με απώλεια όρασης.

Χριστίνα Σαρρή, μαθήτρια με απώλεια όρασης.

Ενέα Σπαϊλλάρι, άνθρωπος με απώλεια όρασης.

Έυη Σταμάτη, γυναίκα με απώλεια όρασης.

Αλέξανδρος Ταξιλδάρης, ιατρός, πολίτης με αναπηρία.

Χαράλαμπος Τοκαλτίδης, άνθρωπος με απώλεια όρασης, αθλητής.

Απολλωνία Τσαντά, σεναριογράφος, ανάπηρη ακτιβίστρια.

Θεοδωρα Τσαποίτη, διερμηνέας νοηματικής γλώσσας.

Σοφία Χαϊδοπούλου, φιλόλογος.

 

Πηγή: The Press Project

Share

Αυτό τώρα είναι βιασμός;

consent__rape_1%ce%b1

του Λύο Καλοβυρνά

Βιασμός σημαίνει σεξουαλική πράξη χωρίς συναίνεση. Πολλοί βιασμοί γίνονται χωρίς καν ο βιαστής να συνειδητοποιεί ότι αυτό που έκανε είναι βιασμός ή γιατί το θύμα του «το κάνει θέμα».

Η λέξη «βιασμός» συνήθως φέρνει στον νου άγνωστους άντρες σε έρημους σκοτεινούς δρόμους που επιτίθενται και ασκούν βία. Η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική: Το 47% των βιαστών στις ΗΠΑ είναι φίλοι οι γνωστοί του θύματος και τα 4/5 των σεξουαλικών επιθέσεων γίνονται από άνθρωπο γνωστό στο θύμα.

Ένας βιασμός κάθε τρεις ημέρες και μία απόπειρα την εβδομάδα καταγγέλθηκε στις αστυνομικές αρχές το 2015. Σύμφωνα με κοινωνιολόγους και εγκληματολόγους, είναι μια «μικρή αλήθεια», καθώς αποτελούν μόλις το 6% με 8% αυτών που διαπράττονται στην χώρα μας. Καταγγέλθηκαν 122 περιπτώσεις βιασμών και 56 απόπειρες, αλλά τα αληθινά περιστατικά βιασμών στην Ελλάδα ξεπερνούν τους 4.500 τον χρόνο, σύμφωνα με τις έρευνες του του εγκληματολόγου κ. Άγγελου Τσιγκρή, δηλαδή 12 βιασμοί κάθε μέρα. Από τους καταγγελθέντες βιασμούς, το 27,4% ο βιαστής είναι γνωστός ή συγγενής του θύματος, σύμφωνα με τα ελληνικά δεδομένα.

Χρειάζεται να ευαισθητοποιηθούμε για το τι σημαίνει συναίνεση στο σεξ, ώστε να μην παραβιάζουμε τα όριά μας χωρίς καν να το αντιλαμβανόμαστε.

Η κομίστρια Άλλι Κέρκαμ έφτιαξε ένα κόμικ που εξηγεί μέσα από έξυπνες παραβολές τι σημαίνει συναίνεση στο σεξ.

Eίσαι θύμα σεξουαλικής βίας; Κάλεσε, με αστική χρέωση, στο 15900, την 24ώρη τηλεφωνική γραμμή SOS, η οποία απευθύνεται σε γυναίκες θύματα βίας και προσφέρει υπηρεσίες ενημέρωσης και τηλεφωνικής συμβουλευτικής σε θύματα όλων των μορφών βίας λόγω φύλου. Τη γραμμή στελεχώνουν ψυχολόγοι και κοινωνικοί/ές επιστήμονες που παρέχουν άμεση βοήθεια σε έκτακτα και επείγοντα περιστατικά βίας.

Πηγή: 10percent

consent__rape_1

consent__rape_2

 

 

Share

Για την αποχώρηση της Λεσβιακής Ομάδας Αθήνας από το Στέκι Μεταναστών

kyklos2

 

Την Τρίτη 5 Οκτωβρίου 2016, κλήθηκε έκτακτα μία συνέλευση ομάδων του Στεκιού Μεταναστών για να συζητηθεί η καταγγελία μιας γυναίκας για τη σεξουαλική της παρενόχληση από μέλος του Στεκιού.

Πριν από το τέλος αυτής της συνέλευσης, αποχωρήσαμε από το Στέκι, γιατί δεν μπορούσαμε να ανεχτούμε την αναπαραγωγή σεξιστικών συμπεριφορών, πατριαρχικού λόγου, υποτίμησης της γυναίκας, δηλαδή όλα τα χαρακτηριστικά της κουλτούρας του βιασμού και τη βία που βιώσαμε εκεί μέσα.

Τα περιστατικά που μας οδήγησαν σε αυτήν την απόφαση είναι τα εξής:

Στην έκτακτη συνέλευση, μία γυναίκα έφερε τη μαρτυρία της για το περιστατικό σεξουαλικής παρενόχλησης και παραβίασης των ορίων του σώματός της από μέλος του Στεκιού. Η κατατροπωτική πλειοψηφία αρνήθηκε ότι έχει συμβεί οτιδήποτε παραβιαστικό και βίαιο. Δεν δόθηκε ούτε βάση ούτε χώρος στην ίδια την περιγραφή του περιστατικού όπως τη βίωσε η γυναίκα, ενώ, όπως μας έχει συνηθίσει το κυρίαρχο σεξιστικό αφήγημα, έγινε αποδεκτή η περιγραφή του σκηνικού από το δράστη, που ήταν τελείως δυσανάλογη της σοβαρότητας του περιστατικού.

Ο λόγος της γυναίκας αυτής, ο δικός μας και όσων τη στήριξαν αντιμετωπίστηκαν με ειρωνεία και διαρκή απαξίωση. Η συνέλευση, καθ’ όλη τη διάρκεια της παρουσίας μας εκεί, επιβεβαίωνε το σις στρειτ αντρικό προνόμιο που κυριαρχούσε μέσα στον χώρο χωρίς να αφήνει περιθώρια για την έκφραση, το βίωμα και την προσπάθεια να ανοίξει διάλογος για το ζήτημα του σεξισμού απέναντι στη γυναίκα, στη μετανάστρια.

Όταν αυτή η έκθεση του προνομίου μέσα στο χώρο δεν έλεγε να υποχωρήσει, και όταν δεν αντέχαμε άλλο τη βία που λάμβανε χώρο, εμείς αποχωρήσαμε. Να τονιστεί ότι σε καμία χρονική στιγμή δεν υπήρξε αναγνώριση του προνομίου τους, παρά μόνο από ελάχιστες ατομικότητες.

Μη λαμβάνοντας υπόψιν καθόλου τη δυσκολία μιας γυναίκας να καταφέρει να σπάσει τη σιωπή και να μιλήσει για τη βία που βίωσε (βλ. εικόνα), οι τοποθετήσεις περιστράφηκαν γύρω από το αντιρατσιστικό έργο που έχει παράξει για σειρά ετών ο θύτης και γύρω από τη λειτουργική του θέση μέσα στις διαδικασίες του Στεκιού.

Η τυπικά και επιθετικά σεξιστική κουλτούρα της “έλα μωρέ τώρα” παραβίασης των ορίων του σώματος μίας γυναίκας έγινε πλήρως αποδεκτή από την ομήγυρη, η οποία παρέμεινε σε όλη τη διάρκεια έκπληκτη για το χαρακτηρισμό του περιστατικού ως σεξιστικού. Ακόμη πιο ενδεικτική ήταν η εμμονική άρνηση να ακουστεί ο τρόπος που βίωσε τη σεξουαλική παραβίαση η γυναίκα, ενώ αμέσως υιοθετήθηκε ως αλήθεια ο τρόπος που το περιέγραψε ο θύτης, κατηγορώντας τη γυναίκα για διασυρμό. Με κλασικό πατερναλιστικό τρόπο, οι χαρακτηρισμοί που δόθηκαν στη γυναίκα επικεντρώθηκαν στα σωματικά της χαρακτηριστικά κι υποτιμήθηκαν οι φεμινιστικές της ζυμώσεις, ως “κακές παρέες”.

Βγήκαμε από κει μέσα έχοντας ακούσει όλα τα στερεότυπα του αντιφεμινιστικού, λεσβοφοβικού, σεξιστικού μπίνγκο. Αυτό είχε διπλό αντίκτυπο σ’ εμάς. Πρώτον, συνειδητοποιήσαμε ότι δε χωράμε πια σ’ αυτόν τον χώρο. Εάν οι “σύντροφοι” κι οι “συντρόφισσες” δεν κατανοήσουν ότι ζήσαμε ένα ρεσιτάλ της κουλτούρας του βιασμού, τότε θα πρέπει να περιμένουμε ότι τα περιστατικά της βίας ενάντια στις γυναίκες στο χώρο, θα αυξάνονται και θα γίνονται όλο και πιο επικίνδυνα με τη βαθιά άγνοια και άρνηση της ξεκάθαρης ύπαρξης κουλτούρας του βιασμού που επισκιάζει και το Στέκι Μεταναστών (που ίσως όχι τυχαία, λέγεται Μεταναστών κι όχι και Μεταναστριών). Και δεύτερον, το περιστατικό μάς δημιούργησε την ανάγκη να μιλήσουμε παραπάνω για την κουλτούρα του βιασμού, να ζυμωθούμε και να ενδυναμωθούμε μεταξύ μας και με άλλες ομάδες δημιουργώντας ασφαλείς χώρους που να χωράνε τις διαφορετικότητές μας και τους πολλούς φεμινισμούς μας, διαθεματικά.

Ως κατακλείδα, αναγνωρίζουμε με μεγάλη στενοχώρια γι’ αυτό που συνέβη, ότι το Στέκι ήταν από τους πρώτους μη-ΛΟΑΤΚΙ χώρους που μας δέχτηκε με ανοιχτή αγκαλιά από το 2001 και έκτοτε η αλληλοστήριξη ήταν αδιαπραγμάτευτη. Επίσης, θυμόμαστε με συγκίνηση τη στήριξη του Στεκιού ως πρώτου συμμάχου στο Athens Pride του 2005. Γι’ αυτό, όλα τα παραπάνω είναι πολύ βαριά για μας. Δεν είναι απλώς ένας χώρος που του γυρίζουμε εύκολα την πλάτη λόγω του αντιφεμινισμού, σεξισμού και μισογυνισμού του. Περιμένουμε πραγματικά από τους τέως συντρόφους και τις τέως συντρόφισσες του Στεκιού να πάρουν όλα τα μέτρα που χρειάζονται για να καταλάβουν ότι οι φεμινισμοί είναι η κινητήρια δύναμη της κοινωνικής αλλαγής και συμπερίληψης όλων των διαφορετικοτήτων μας.

Δεκέμβρης 2016, Λεσβιακή Ομάδα Αθήνας

loa.gr

 

 

Share

Τουρκία: μετά την πρώτη νίκη η μάχη συνεχίζεται

turkish-girls

της Esra Dogan

Μερικές ώρες νωρίτερα ο τούρκος πρωθυπουργός Binali Yildirim ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση αποφάσισε να αποσύρει το αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο που αθωώνει άντρες καταδικασμένους για σεξουαλικές επιθέσεις σε ανήλικα κορίτσια αν εκείνα συναινέσουν σε γάμο. Η συγκεκριμένη διάταξη συμπεριλήφθηκε τελευταία στιγμή σε νομοσχέδιο για το σύστημα δικαιοσύνης, έπειτα από πρόταση βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος ΑΚΡ και θα ψηφιζόταν σήμερα επί του συνόλου, στο δεύτερο και τελευταίο γύρο συζήτησης. Σύμφωνα με το BBC, ο πρωθυπουργός δήλωσε ότι το νομοσχέδιο αποσύρεται ώστε να υποστεί τροποποιήσεις που θα εξασφαλίσουν μεγαλύτερη συναίνεση από τα αντιπολιτευόμενα κόμματα, προτού επανέλθει.

Το νομοσχέδιο προκάλεσε έντονες διαμαρτυρίες στην Τουρκία, καταγγέλθηκε τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και διεθνώς και υπέστη σφοδρές κριτικές τόσο από την αντιπολίτευση όσο και από διεθνείς οργανισμούς όπως ο ΟΗΕ. Ακόμα και συντηρητικές φιλοκυβερνητικές γυναικείες οργανώσεις εναντιώθηκαν εγείροντας ενστάσεις. Χθες το απόγευμα κυκλοφόρησε κάλεσμα από πολλές γυναικείες οργανώσεις για μια «Μαύρη διαδήλωση», όπου οι γυναίκες θα φοράνε μαύρα και θα κρεμάσουν μαύρα ρούχα στα παράθυρά τους ώστε να διαμαρτυρηθούν σιωπηλά στο νομοσχέδιο. Μόλις πριν την ανακοίνωση του Πρωθυπουργού, εκατοντάδες γυναίκες στα μαύρα έκλεισαν τους δρόμους γύρω από το κοινοβούλιο στην Άγκυρα.

Χωρίς αμφιβολία, η υποχώρηση της κυβέρνησης μπορεί να χαρακτηριστεί μια μεγάλη νίκη της αλληλεγγύης των αντιπολιτευόμενων ομάδων. Όμως, οι οργανώσεις γυναικείας αλληλεγγύης ανακοίνωσαν ότι ο αγώνας δεν τελείωσε ακόμα, μιας και στην Ολομέλεια συζητιέται το ενδεχόμενο να ψηφιστεί σήμερα διάταξη που μειώνει την ηλικία συναίνεσης από τα 15 στα 12 έτη. Αν αυτό ψηφιστεί, είναι εξαιρετικά πιθανό ότι θα χρησιμοποιηθεί για να αθωωθούν βιαστές και να νομιμοποιηθούν οι βιασμοί ανηλίκων, με το πρόσχημα της συναίνεσης. Οι γυναικείες οργανώσεις παραμένουν στο δρόμο και προειδοποιούν ότι η απόσυρση της πολυσυζητημένης διάταξης δεν πρέπει να θολώσει τα νερά. Διεκδικούν την άμεση απόσυρση ολόκληρου του νομοσχεδίου και όχι απλώς μερικών κομματιών του και προτρέπουν να συνεχιστούν οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης στη μαύρη διαδήλωσή τους.

Διαβάστε ακόμα

Νομιμοποίηση του βιασμού ανηλίκων: πού πάει η Τουρκία;

black-protest

Share

Νομιμοποίηση του βιασμού ανηλίκων: πού πάει η Τουρκία;

turkey-law-child-rape-legalise-726614 της Esra Dogan

Τις τελευταίες ημέρες κυριαρχεί η είδηση για το νέο νομοσχέδιο απαλλαγής βιαστών στην Τουρκία. Καθώς γράφω αυτό το άρθρο, χιλιάδες γυναίκες κατεβαίνουν στους δρόμους της Ισταμπούλ και άλλων πόλεων της Τουρκίας για να διαμαρτυρηθούν ενάντια στη νομιμοποίηση του βιασμού και της κακοποίησης παιδιών. Όμως τι προβλέπει αυτό το πολυσυζητημένο νομοσχέδιο και σε τι αποσκοπεί; Τι σημαίνει για τα κορίτσια στην Τουρκία;

Την Πέμπτη στην ολομέλεια της βουλής, κατά την συζήτηση για το Νομοσχέδιο 438, 6 βουλευτές του ΑΚΡ κατέθεσαν πρόταση τροποποίησης για ένα προσωρινό άρθρο. Αυτή η πρόταση, που προβλέπει την αναίρεση των καταδικαστικών αποφάσεων αντρών που έχουν κατηγορηθεί για σεξουαλική επίθεση σε ανήλικα κορίτσια εφόσον παντρευτούν το θύμα, εγκρίθηκε την τελευταία στιγμή σε μια παρασκευαστική διαδικασία στη βουλή, υπό τα σοκαρισμένα βλέμματα της κοινοβουλευτικής αντιπολίτευσης. Την Τρίτη, το Νομοσχέδιο θα συζητηθεί στην ολομέλεια και θα τεθεί προς ψήφιση. Εάν περάσει επί του συνόλου όπως προτάθηκε, ο νέος νόμος θα οδηγήσει στην αποφυλάκιση περισσότερων από 3000 αντρών που έχουν κριθεί ένοχοι για σεξουαλική επίθεση κατά ανηλίκου, εφόσον η πράξη τελέστηκε χωρίς την άσκηση βίας, απειλής ή κάποιου άλλου περιορισμού της συναίνεσης και εφόσον ο θύτης παντρευτεί το θύμα αφού εκείνη φτάσει στη νόμιμη ηλικία γάμου.

Με άλλα λόγια, ένας άντρας που επιτέθηκε σεξουαλικά σε ένα δεκάχρονο κορίτσι και καταδικάστηκε σε 16 χρόνια φυλάκισης θα συγχωρεθεί εάν παντρευτεί το θύμα όταν εκείνη κλείσει τα 18 σύμφωνα με τον αστικό κώδικα ή τα 17 με την έγκριση της οικογένειας ή ακόμα και τα 16 με απόφαση δικαστηρίου. Ο νόμος θα επιτρέπει στο δικαστή να αποφασίζει την αθώωση ενός ενήλικα που έχει κατηγορηθεί για αποπλάνηση ανηλίκου, κρίνοντας ότι το κορίτσι είχε συναινέσει στη σεξουαλική πράξη. Επιπλέον, κατά αυτό τον τρόπο, οι γονείς που έδωσαν τις  ανήλικες κόρες τους με χρηματικό αντάλλαγμα σε μεγαλύτερους άντρες, κυρίως με την τέλεση παράνομων θρησκευτικών γάμων, επίσης θα αθωωθούν μόλις ο νόμιμος γάμος λάβει χώρα.

Μέχρι το 2005 στον ποινικό κώδικα υπήρχε η πρόβλεψη αθώωσης του άντρα που κατηγορούνταν για αποπλάνηση ανηλίκου που έχει συμπληρώσει τα 15, εφόσον την παντρευόταν, με την προϋπόθεση ότι εξαρχής είχε συνευρεθεί σεξουαλικά μαζί της με την υπόσχεση γάμου. Το γυναικείο κίνημα είχε καταφέρει μετά από χρόνια σκληρής δουλειάς να ακυρώσει αυτό το νόμο που επέτρεπε σε ανήλικα κορίτσια να παντρεύονται τους βιαστές τους λόγω της πίεσης από το οικογενειακό περιβάλλον. Τώρα αυτός επιστρέφει με διαφορετική μορφή, που διευρύνει το πεδίο εφαρμογής ώστε να καλύπτει περισσότερες υποθέσεις με ανήλικες. Σε αυτό το σημείο δεν είναι δύσκολο να υποθέσουμε ότι, αν ψηφιστεί το νομοσχέδιο, χιλιάδες ανήλικα κορίτσια θα αναγκαστούν από τις οικογένειές τους να δηλώσουν ότι είχαν συναινέσει και αργότερα να παντρευτούν τους βιαστές τους για να σώσουν την τιμή της οικογένειας ή μερικές φορές και μόνο για οικονομικούς λόγους.

Η πιο τρομαχτική έννοια στο νομοσχέδιο είναι η «συναίνεση της ανήλικης». Προσωπικά ντρέπομαι που γράφω ότι ο Υπουργός Δικαιοσύνης της χώρας μου, καθώς εισηγούνταν με περηφάνια την πρόταση, υπογράμμισε ότι ο νόμος θα εφαρμόζεται μόνο εφόσον η ανήλικη έχει συναινέσει και έτσι θα βοηθάει τα ζευγάρια που έχουν συναινετικές σεξουαλικές σχέσεις και στην πραγματικότητα θέλουν να παντρευτούν. Σκεφτείτε ένα σύστημα δικαιοσύνης που μιλάει για συναίνεση ανηλίκου σε ένα σεξουαλικό έγκλημα. Ούτε το διεθνές δίκαιο ούτε και το στομάχι μου μπορούν να δεχτούν κάτι τέτοιο!

Αυτό που έχουμε εδώ είναι την απόπειρα νομιμοποίησης της κακοποίησης ανήλικων κοριτσιών υπό την προσχηματική χρήση ενός όρου – της συναίνεσης. Καταμεσής του Αυγούστου το Συνταγματικό Δικαστήριο κατάργησε μια διάταξη του ποινικού κώδικα με βάση την αρχή της αναλογικότητας, που τιμωρεί ως σεξουαλική κακοποίηση με τουλάχιστον 16 χρόνια φυλάκισης όλες τις σεξουαλικές πράξεις που αφορούν παιδιά κάτω των 15 ετών. Αυτή η κατάργηση είχε ήδη εγείρει ανησυχίες για την ελαχιστοποίηση των ποινών χιλιάδων δραστών σεξουαλικών εγκλημάτων, κρίνοντας ότι για παράδειγμα ένα δωδεκάχρονο παιδί επιθυμεί τη σεξουαλική πράξη στο σώμα του, με βάση την ψυχολογία, την εφηβική ανάπτυξη του ή ακόμα και τις παραδόσεις. Το πρόσφατο νομοσχέδιο αποτελεί το δεύτερο βήμα σε αυτή την κατεύθυνση, της νομιμοποίησης της προσχηματικής χρήσης της συναίνεσης σε υποθέσεις σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων.

Υπάρχει και μια άλλη πτυχή στην ιστορία, αυτή της νομιμοποίησης των ανήλικων νυφών. Στην Τουρκία, ήδη υπάρχουν περισσότερες από 180 χιλιάδες ανήλικες νύφες που έχουν παντρευτεί μεταξύ 16 και 18 χρονών, σύμφωνα με επίσημες στατιστικές. Όμως υπάρχουν ακόμα περισσότερες. Κάθε χρόνο χιλιάδες κορίτσια παντρεύονται με θρησκευτικούς γάμους που δεν έχουν νομική βάση. Τον περασμένο Μάιο, η βουλή κατάργησε μια διάταξη του ποινικού κώδικα που προέβλεπε διώξεις στους ιμάμηδες που τελούσαν θρησκευτικούς γάμους στη θέση των επίσημων. Οπότε τώρα οι ιμάμηδες μπορούν να παντρέψουν κορίτσια ακόμα και 9 χρονών χωρίς να αναλαμβάνουν καμία ευθύνη.

Σε περίπτωση που δεν υπάρχει καταγγελία από το παιδί (που όπως καταλαβαίνουμε είναι σπάνια περίπτωση), η καταγγελία τέτοιων υποθέσεων παράνομων γάμων και αποπλάνησης ανηλίκου γίνεται μόνο αφού ο/η γιατρός που θα κληθεί να ξεγεννήσει την κοπέλα όταν αυτή μείνει έγκυος ειδοποιήσει τις εισαγγελικές αρχές. Ο Υπουργός Δικαιοσύνης Bekir Bozdag υποστηρίζει το εν λόγω νομοσχέδιο ένθερμα, ισχυριζόμενος ότι θα αντιμετωπίσει το διαδεδομένο έθιμο των ανήλικων νυφών, που οδηγεί στο να μένουν μόνα τους τα νέα κορίτσια με τα παιδιά τους, ενώ οι ανεπίσημοι σύζυγοι στέλνονται στη φυλακή. Τόλμησε ακόμα και να πει ότι “αυτοί οι γάμοι είναι δυστυχώς πραγματικότητα στην Τουρκία” και πως “αυτοί οι άντρες δεν είναι βιαστές ή θύτες σεξουαλικών εγκλημάτων, αλλά κάποιοι που δεν γνώριζαν τη μη νομιμότητα των πράξεών τους”!

Σοβαρά τώρα; Μπορεί η απάντηση σε αυτή τη μορφή σεξουαλικής κακοποίησης των νέων κοριτσιών να είναι μέσω της νομιμοποίησης των γάμων ανηλίκων και της αποπλάνησης ανηλίκου;

Όπως λέει η ανακοίνωση της Συνέλευσης Γυναικών του HDP, αν αυτό το νομοσχέδιο ψηφιστεί δεν θα κάνει τίποτα άλλο από το να απελευθερώσει τους βιαστές από τη φυλακή και, αντίθετα, να βάλει τα κορίτσια που επέζησαν βιασμών σε μια ισόβια φυλακή. Η κυβέρνηση του ΑΚΡ φαίνεται ξεκάθαρα ότι έχει μια ατζέντα νομιμοποίησης του βιασμού και της σεξουαλικής κακοποίησης κοριτσιών και γυναικών, όπως και των γάμων ανηλίκων βήμα προς βήμα, καθώς η αρρενωπή ιδεολογία που τις θεωρεί ως κατώτερες των αντρών ενδιαφέρεται περισσότερο για τη συντήρηση των υψηλών ποσοστών γεννήσεων και των πατριαρχικών αξιών της οικογένειας.

Παρότι το νομοσχέδιο έχει κατατεθεί από το κυβερνών ΑΚΡ, που έχει την απόλυτη πλειοψηφία και μπορεί να το περάσει, υπάρχει ακόμα ελπίδα ότι η κυβέρνηση μπορεί να υποχωρήσει. Μια ένδειξη είναι ότι η KADEM, μια φιλοκυβερνητική οργάνωση της οποίας αντιπρόεδρος είναι η Sumeyye Erdogan, κόρη του προέδρου Ερντογάν, ήγειρε αντιρρήσεις στο νομοσχέδιο, υπογραμμίζοντας τη δυσκολία προσδιορισμού της βούλησης των κοριτσιών. Μια δεύτερη ένδειξη είναι ότι η εθνικιστική αντιπολίτευση του MHP, που πρόσφατα είχε ταχθεί σύσσωμα υπέρ όλων των προτεινόμενων από την κυβέρνηση νομοσχεδίων, αυτή τη φορά αντιδρά σθεναρά. Επιπλέον, από τότε που το νομοσχέδιο κυκλοφόρησε, έχει δεχτεί σφοδρή κριτική όχι μόνο από αντιπολιτευόμενες δυνάμεις στην Τουρκία, αλλά και από τόσους πολλούς ανθρώπους που εκφράζουν την οργή τους διεθνώς.

Έχουν μείνει ακόμα δύο ημέρες μέχρι το δεύτερο γύρο συζήτησής του νομοσχεδίου και στο μεταξύ μπορείτε και εσείς επίσης να βοηθήσετε τον αγώνα και να δείξετε την αλληλεγγύη στις διαμαρτυρόμενες που χρησιμοποιούν τις αρχές για να μπλοκάρουν τη ψήφιση. Ένας τρόπος είναι να ποστάρετε και να τουιτάρετε και να βοηθήσετε στην περαιτέρω διάδοση της είδησης και να στείλετε τα μηνύματα αλληλεγγύης σας με το hashtag #tecavuzmesrulastirilamaz (ο βιασμός δεν μπορεί να νομιμοποιηθεί). Ένας άλλος τρόπος είναι να υπογράψετε την έκκληση διαμαρτυρίας Child Abuse is Crime against Humanity στη σελίδα change.org, που έχει φτάσει τις 800.000 υπογραφές σε δύο μέρες.

Σας παρακινώ να μην υποτιμήσετε τη δύναμη της αλληλεγγύης αυτές τις μέρες που εκατομμύρια γυναικών στην Τουρκία φοβούνται ότι θα ξυπνήσουν την Τετάρτη το πρωί σε μια χώρα όπου η κακοποίηση κοριτσιών θα είναι ακόμα πιο νομιμοποιημένη.

soli

 

Διαβάστε ακόμα

Το κράτος έκτακτης ανάγκης στην Τουρκία τώρα στοχοποιεί το κίνημα γυναικείας αλληλεγγύης

Πόσο ασφαλής ήταν η Τουρκία για τη μικρή Αζιζέ;

Οι θέσεις του AKP για τις γυναίκες: λόγος για να ξεσηκωθείς στην Τουρκία

 

Share

Το ποτήρι ξεχείλισε: καμία ανοχή στους βιασμούς!

end-rape-culture

 

Το ποτήρι ξεχείλισε: καμία ανοχή στους βιασμούς

Δελτίο τύπου

Στη Λάρισα ένα κορίτσι 14 χρονών απήχθη, κρατήθηκε παρά τη θέληση του, βιάστηκε ομαδικά και συστηματικά και εξαναγκάστηκε σε πορνεία. Δεν είναι το πρώτο ούτε το τελευταίο περιστατικό βιασμού. Μάλιστα είναι από τα λίγα που ήρθαν στο φως της δημοσιότητας.

Το ποτήρι έχει ξεχειλίσει προ πολλού. Γι’ αυτόν το λόγο συναντηθήκαμε τη Δευτέρα 12/9/2016 στην Αθήνα και δημιουργήσαμε την κίνηση «Καμιά Ανοχή»: γιατί δεν ανεχόμαστε πια τους βιασμούς, τις δολοφονίες, τους ξυλοδαρμούς, τις παρενοχλήσεις, το σεξιστικό λόγο και συμπεριφορά, την καθημερινή βία που στοχεύει τα γυναικεία σώματα.

Για όσα υπέστη  η 14χρονη κατηγορούνται 5 άτομα, τα οποία παρουσιάζονται για ακόμη μια φορά από τα ΜΜΕ ως «τέρατα», «ανώμαλοι» κλπ. Εμείς όμως κοιτάζοντας τις φωτογραφίες τους, βλέπουμε άντρες καθημερινούς και όχι «εξωκοινωνικά στοιχεία».

Βιασμό δεν διέπραξαν εξωκοινωνικά στοιχεία, τον διέπραξαν συγγενείς, δικηγόροι, μανάβηδες, οικογενειάρχες, γείτονες. Και στον βιασμό –στον κάθε βιασμό- συναινούν σιωπηλά ολόκληρες κοινωνίες. Συναινούν τα ΜΜΕ, που παρουσιάζουν την κάθε περίπτωση βιασμού, δολοφονίας και κακοποίησης ως σοκαριστικό μεμονωμένο γεγονός. Συναινούν όσοι αρχικά πέφτουν από τα σύννεφα, κάθε φορά, και στη συνέχεια ξεχνούν γρήγορα. Συναινούν και όσοι θεωρούν αποκλειστική ευθύνη των ίδιων των γυναικών την προστασία τους.

Εμείς αρνούμαστε να ξεχάσουμε. Ξέρουμε πως στη θέση της κοπέλας μπορούσε να είναι οποιαδήποτε από μας, μια γνωστή, μια φίλη, μια συμμαθήτρια και ξέρουμε πως στη θέση της υπήρξαν και θα υπάρξουν κι άλλες.

Απαιτούμε να αποδοθεί δικαιοσύνη. Δικαιοσύνη σημαίνει ποινή για όλους τους δράστες αντίστοιχη της πράξης τους. Δικαιοσύνη σημαίνει αλλαγή στο θεσμικό πλαίσιο έτσι ώστε να υποστηρίζονται τα θύματα. Δικαιοσύνη σημαίνει τα μέσα ενημέρωσης να μιλούν για το έγκλημα και όχι να ταΐζουν με κανιβαλιστικά άρθρα ένα κοινό που διψάει για θέαμα. Δικαιοσύνη σημαίνει να βρεθούν μπρος των ευθυνών τους όσοι κάνουν ότι δε βλέπουν και δεν ακούν, όσοι ποτέ δεν μιλάνε.

Δικαιοσύνη σημαίνει να μη φοβόμαστε – στο δρόμο, στη δουλειά, στο σπίτι, στην παρέα.

Σας περιμένουμε στην επόμενη συνάντηση μας στις 20/9 (Καλλιδρομίου 50 στις 6μμ) για να προετοιμάσουμε την συγκέντρωση για το Σάββατο 24/9 στην Καπνικαρέα στις 12μμ

Για να μη μείνει ο βιασμός της 14χρονης χωρίς απάντηση.

Για να μην νιώθει καμία μόνη της απέναντι στην πατριαρχία.

Καμία Ανοχή στη κουλτούρα του βιασμού.

 

Share