Subscribe via RSS Feed

Tag: "Κουρδιστάν"

Αλληλεγγύη στις Κούρδισες μαχήτριες του γυναικείου κινήματος της Rojava

1

της Φαίδρας Φουντουλάκη*

Το γυναικείο κουρδικό κίνημα και ο πόλεμος

Η Πρωτοβουλία γυναικών οργάνωσε την Κυριακή 12 Μαρτίου μια ενημέρωση συζήτηση με την εκπρόσωπο του Κουρδικού γυναικείου κινήματος στο χώρο Αλληλεγγύης που βρίσκεται στη Βύρωνος 5 στο κέντρο της Θεσσαλονίκης.

Εκεί μετά την ομιλία της προσκαλεσμένης Κούρδισας μέσω skype από τη αυτόνομη περιοχή της Rojava στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας δόθηκε η ευκαιρία στους παρευρισκόμενους, στις γυναίκες δηλαδή που αποτελούν το δυναμικό του χώρου αλλά και των φοιτητών που παρακολούθησαν τη ζωντανή μετάδοση να διατυπώσουν ερωτήσεις για διάφορα θέματα όπως η ανάπτυξη του γυναικείου κινήματος μετά το πόλεμο με τη Συρία, τα επιμορφωτικά σεμινάρια που διοργανώνονται εκεί με σκοπό την ενημέρωση των γυναικών για θέματα αντισύλληψης, διεκδίκησης δικαιωμάτων, εργασιακών αλλά και δικαιωμάτων που αφορούν την ταυτότητα του φύλου, τη μητρότητα, την ισότιμη μεταχείριση στο χώρο της πολιτικής, την καταπολέμηση της έμφυλης βίας κ.α.

2

Επίσης τόνισε ότι αρχίζουν και διαδραματίζουν ρόλο και τα οικολογικά κινήματα σε συνεργασία με το γυναικείο κίνημα: «Το γυναικείο κίνημα άνθησε μετά το πόλεμο με τη Συρία και την αναγκαστική εμπλοκή τους στο πόλεμο για την προάσπιση της Ελευθερίας τους, των οικογενειών τους και της εδαφικής ακεραιότητας τους».

Επεσήμανε την αναγκαιότητα της συνδιαλλαγής και διασύνδεσης με άλλα γυναικεία κινήματα σε όλη την Ευρώπη πράγμα το οποίο έχει επιτευχθεί μέχρι τώρα μέσω της δράσης των γυναικείων καραβανιών αλληλεγγύης που κάθε χρόνο τη μέρα της γυναίκας συναντιόνται με σκοπό την ενδυνάμωση του γυναικείου κινήματος μέσω της αλληλεπίδρασης και της ανταλλαγής εμπειριών κάθε φορά σε διαφορετική περιοχή.

Το Μάρτιο του 2015 η συνάντηση έλαβε χώρα στα βόρεια σύνορα της Συρίας λίγο πριν το Κομπάνι στο οποίο εκπροσώπησαν από το χώρο Αλληλεγγύης γυναικών η Βούλα Τάκη και η Κυριακή Παναγιωτίδου (σύνολο 6 γυναίκες) το οποίο ήταν αδύνατο να επισκεφτούν λόγω της διεξαγωγής μαχών.

3

Αναφέρει η Βούλα Τάκη στο διαδικτυακό τόπο «φύλο συκής»: «Με κεντρικό μας σύνθημα «Από το Κομπάνι ως τη Λισαβόνα όλες οι γυναίκες στο δρόμο του αγώνα», έξι γυναίκες από το «Χώρο Αλληλεγγύης Γυναικών – Πρωτοβουλία Γυναικών Ενάντια στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας» ξεκινήσαμε το ταξίδι μας για να συμμετέχουμε στην έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού (4η διεθνής δράση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών) στην πόλη Nusaybin, μια πόλη στο τουρκικό Κουρδιστάν στα σύνορα με την αυτόνομη περιοχή της Rojava απέναντι από το καντόνι Jazira. Στην περιοχή της Rojava υπάρχουν τρία καντόνια: το Jazira, το Kobani και το Afrin. Η έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού από αυτήν την περιοχή ήθελε να σηματοδοτήσει την αλληλεγγύη των γυναικών τιμώντας ταυτόχρονα τον ηρωικό αγώνα των Κουρδισσών μαχητριών ενάντια στις βίαιες και βάρβαρες επιθέσεις των τζιχαντιστών (ISIS)».

4

Και συνεχίζει η Μεϊζέ εκπρόσωπος στο εκεί γυναικείο κίνημα σε δημοσίευμα στο φύλο συκής: «Η επανάσταση στη Rojava, είναι η πρώτη διαδικασία κοινωνικοποίησης που δημιουργεί μια κοινωνία, μια δημοκρατική συνομοσπονδία, μια κοινωνία πολυπολιτισμική, δημοκρατική, που επιτρέπει να υπάρχουν όλες οι εθνότητες μαζί, που δίνει τη δυνατότητα στις γυναίκες να μάχονται ενάντια στην πατριαρχία, στις γυναίκες που δίνουν το «χρώμα τους» σ’ αυτήν την κοινωνία που χτίζεται!! Η επανάσταση στη Rojava μάχεται τις παλιές νοοτροπίες και γεννά το καινούριο!!!».

5

Εκεί σ’ ένα διεθνές φόρουμ γυναικών δημιουργήθηκαν οι συνθήκες ενός δημόσιου διαλόγου για την πορεία του γυναικείου κινήματος σε παγκόσμιο επίπεδο και στην ενδυνάμωση των γυναικών.

Μια συνταρακτική πληροφορία που μας μετέφερε η κ. Τάκη την Κυριακή ήταν ότι η συντονίστρια στην αυτόνομη περιοχή της Rojava που διοργάνωσε το φόρουμ σκοτώθηκε τελικά στον πόλεμο .

Όσο για την Πρωτοβουλία γυναικών, για όσους δεν γνωρίζουν είναι μια γυναικεία οργάνωση η οποία απο το 2011 (μετά την οικονομική κρίση στην Ελλάδα) αγωνίζεται και απαντά στη κρίση «με μία άλλη κουλτούρα, αυτή της ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ, της ΑΥΤΟΟΡΓΑΝΩΣΗΣ, της ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ και ΚΟΙΝΗΣ ΔΡΑΣΗΣ με όλα τα ΚΙΝΗΜΑΤΑ της πόλης (κοινωνικά ιατρεία, στέκια μεταναστών, γιατρούς του κόσμου, πρωτοβουλίες κατοίκων, κ.ά)», λειτουργώντας με άμεση δημοκρατία.

Τονίζει επίσης στο φυλλάδιο που έχει μοιραστεί σε φορείς ότι: «Σ’ αυτήν τη συγκυρία και όσο βαθαίνει η κρίση, οι γυναίκες και ιδιαίτερα οι μόνες-μητέρες και οι μόνες-γυναίκες ζούμε στην εξαθλίωση και τη φτώχεια, μη έχοντας τα στοιχειώδη για να ζήσουμε οι ίδιες και τα παιδιά μας (φαγητό, θέρμανση, εξετάσεις υγείας, εμβόλια, φάρμακα κ.ά.).

6

Μπροστά σ’ αυτήν την ανθρωπιστική κρίση που διαρκώς οξύνεται και θα έχει βάθος χρόνου, η ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΥΝΑΙΚΩΝ έχει δημιουργήσει ένα χώρο Αλληλεγγύης, ένα “χώρο γυναικών”, που απευθύνεται σ’ όλες τις γυναίκες και ιδιαίτερα στις μονογονεϊκές οικογένειες. Είναι ένας χώρος ανοιχτός όπου οι γυναίκες μπορούμε να έχουμε τη δική μας φωνή, έτσι ώστε μέσα από την αυτοοργάνωσή μας να αντισταθούμε και να απαντήσουμε συλλογικά στα προβλήματά μας».

Επίσης στο χώρο παρέχονται υπηρεσίες από ψυχολόγο από αλληλέγγυους, μαθήματα υπολογιστών, χορού κλπ. Επίσης διατίθενται τρόφιμα που φέρνουν αλληλέγγυοι σε οικογένειες που βρίσκονται στο όριο της φτώχειας ή το ξεπερνούν. Οι αποφάσεις παίρνονται συλλογικά μετά από συνελεύσεις που συμμετέχουν ισότιμα όλες. Το σύνθημα «καμιά γυναίκα μόνη της στη κρίση».

7

Ο «Χώρος Αλληλεγγύης Γυναικών» λειτουργεί καθημερινά το πρωί 11 π.μ.-2 μ.μ. και το απόγευμα 7 μ.μ.-9 μ.μ. και βρίσκεται στη Βύρωνος 5 στο κέντρο.

Το αρχειακό υλικό και τις φωτογραφίες μας παρέδωσε η κ. Βούλα Τάκη, μέλος του χώρου.

Οι φωτογραφίες είναι από τη συνάντηση το Μάρτιο του 2015 στα βόρεια σύνορα της Συρίας και της Τουρκίας με Κούρδισες.

*Σύμβουλος ψυχικής υγείας

Πηγή: life-events.gr

 

Διαβάστε ακόμα

Ένα σύντομο οδοιπορικό κατά τη διάρκεια της έναρξης του φεμινιστικού καραβανιού της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών στο Κουρδιστάν

8

Share

YPS-JIN: Θα πάρουμε εκδίκηση για όλες τις δολοφονημένες γυναίκες

feature_ypj

Η Zana Gever του YPS-JIN υποσχέθηκε ότι θα αυξήσουν την αντίσταση των γυναικών και ότι η φετινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στις 8 Μαρτίου, θα είναι ημέρα αντίστασης. Το YPS-JIN δήλωσε ότι «Θα πάρουμε εκδίκηση για όλες αυτές τις δολοφονημένες γυναίκες, των οποίων τα σώματα κακοποιήθηκαν, χρησιμοποιήθηκαν ως θέαμα, κάφτηκαν και πετάχτηκαν μέσα στη μέση του δρόμου».

Το Σώμα Γυναικείας Πολιτοφυλακής (YPS-JIN) ιδρύθηκε από γυναίκες που δεν εγκατέλειψαν τις περιοχές τους όταν τους πολιορκούσαν (και τους πολιορκούν) οι κρατικές δυνάμεις για μήνες. Οι γυναίκες αυτές συνέχισαν να αντιστέκονται με το YPS-JIN. Η Zana Gever, μέλος του YPS-JIN δήλωσε ότι αφιερώνουν την Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας (8 Μαρτίου) στην μνήμη των γυναικών που δολοφονήθηκαν και των οποίων τα σώματα χρησιμοποιήθηκαν ως εκθέματα, παρά τη στρατιωτική νομοθεσία στο Κουρδιστάν.

«Η αντρική νοοτροπία, η οποία είχε κάψει γυναίκες δεκάδες χρόνια πριν, ακόμα συνεχίζει να υπάρχει και να καίει και να σκοτώνει γυναίκες. Εμείς, ως το Σώμα Γυναικείας Πολιτοφυλακής (YPS-JIN), θα απαντήσουμε σε αυτή τη σφαγή των γυναικών βγαίνοντας στους δρόμους. Σήμερα είναι η μέρα που θα ενωθούμε όλες μαζί και θα εξεγερθούμε ενάντια στο σύστημα και στην πατριαρχική νοοτροπία. Σήμερα είναι η μέρα οργάνωσης των γυναικών. Οι γυναίκες δε πρέπει να μένουν στα σπίτια τους. Εμείς, ως γυναίκες πρέπει να σταματήσουμε αυτό το μακελειό. Θα συνεχίσουμε να φωνάζουμε ΓΥΝΑΙΚΕΣ, ΖΩΗ, ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!» είπε η Zana Gever.

Εν τω μεταξύ, ακόμα ένα μέλος του YPS-JIN, επισήμανε ότι η Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας στις 8 Μαρτίου πρέπει να γιορταστεί πιο ένδοξα, στη μνήμη των δολοφονημένων γυναικών. Κάλεσε τις γυναίκες λέγοντας «Εμείς, ως Σώμα Γυναικείας Πολιτοφυλακής (YPS-JIN), ηγούμαστε του αγώνα ο οποίος γίνεται εδώ και καιρό. Ευχόμαστε μια χαρούμενη Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας σε όλες τις επαναστατημένες και εργαζόμενες γυναίκες. Θα εντείνουμε την αντίσταση μας κι άλλο, εκ μέρους της μνήμης κάθε γυναίκας που δολοφονήθηκε. Όλες οι γυναίκες θα πρέπει να βγουν στους δρόμους, μη εξαιρώντας αυτές από Τουρκία και Κουρδιστάν. Οι γυναίκες θα σπάσουν τις αλυσίδες του φασισμού!»

«Η φετινή Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, θα είναι η ημέρα αντίστασης όλων των γυναικών. Δίνουμε το λόγο μας σε όλες τις Κούρδισσες ότι θα αντισταθούμε σε πόλεις όπως στη Rojava. Πρέπει να αντισταθούμε για ένα καλύτερο μέλλον. Καλούμε όλες τις γυναίκες να συμμετέχουν στο Σώμα Γυναικείας Πολιτοφυλακής (YPS-JIN). Ζήτω ο αγώνας της 8ης Μαρτίου!» είπε η Nujin

Μετάφραση @Karvounina

Πηγή: Μπαλοθιά

 

Share

Τρεις ακόμα Κούρδισσες αγωνίστριες δολοφονήθηκαν από το τουρκικό κράτος

kourdisses2

της Λίνας Φιλοπούλου

Ενημέρωση από τη φίλη Yıldız Temürtürkan, μέλος της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών Τουρκίας

Στις 4 Ιανουαρίου, το βράδυ, τρεις κούρδισσες αγωνίστριες δολοφονήθηκαν βάναυσα από τις τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις. Όλες τους μέλη του κούρδικου γυναικείου κινήματος, μια ομάδα που συμμετέχει ενεργά στην Παγκόσμια Πορεία Γυναικών. Μία από τις γυναίκες που δολοφονήθηκαν, η Seve Demir, ήταν η συντονίστρια των δραστηριοτήτων στην πόλη Nusaybin από όπου η ΠΠΓ ξεκίνησε το Φεμινιστικό Καραβάνι στο πλαίσιο της 4ης Διεθνούς Δράσης για το 2015.

Οι γυναίκες αυτές δολοφονήθηκαν στην πόλη Silopi, όπου υπάρχει απαγόρευση κυκλοφορίας. Οι τούρκικες στρατιωτικές δυνάμεις άνοιξαν πυρ εναντίον τους, καθώς προσπαθούσαν να περάσουν από τη μια γειτονιά στην άλλη. Οι γυναίκες κάλεσαν φίλους τους στο τηλέφωνο λέγοντάς τους ότι είναι βαριά τραυματισμένες και ζήτησαν ασθενοφόρο. Οι φίλοι τους ειδοποίησαν τον κυβερνήτη της πόλης να επιτρέψει στο ασθενοφόρο να περάσει, αλλά αυτό δεν έγινε. Όταν πια ο δήμος κατάφερε να στείλει ασθενοφόρο, τις βρήκαν βάναυσα δολοφονημένες.

Χιλιάδες κόσμος παρέστη την περασμένη Τρίτη στην κηδεία των 12 δολοφονηθέντων από το τουρκικό κράτος, στις πόλεις Cizre, Silopi και Şırnak. Ανάμεσά στα θύματα και οι τρεις κούρδισσες αγωνίστριες, Seve Demir, Fatma Uyar και Pakize Nayir, που δολοφονήθηκαν λίγες μέρες πριν από την 3η επέτειο από τη δολοφονία άλλων τριών κουρδισσών αγωνιστριών στο Παρίσι τον Ιανουάριο του 2013.

This slideshow requires JavaScript.

 

Share

Γυναίκες στα όπλα: οι Ζαπατίστας και οι Κούρδοι της Ροχάβα Διαμορφώνουν μια Νέα Πολιτική για το Φύλο

kobane

της Charlotte Maria Sáenz

Η αντίσταση και η δύναμη μοιάζουν με το άγριο χορτάρι που ξεπηδάει μέσα από τις ρωγμές στην Τσιάπας, στο Μεξικό και στο διακρατικό Κουρδιστάν, όπου οι Ζαπατίστας και το Κουρδικό κίνημα αντίστασης, αντίστοιχα, δημιουργούν νέες σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων ως πρωτεύον κομμάτι της πάλης τους και της διαδικασίας οικοδόμησης ενός καλύτερου κόσμου. Και στα δύο μέρη, η συμμετοχή των γυναικών στις ένοπλες δυνάμεις έχει εισάγει μια νέα κοινωνική ερμηνεία της σχέσης των δύο φύλων βασισμένη στην ισότητα.

Ενώ οι Κούρδοι έχουν πολεμήσει για την επιβίωσή τους απέναντι στο ISIS στα σύνορα Συρίας-Τουρκίας, στην πόλη του Κομπάνι, οι Ζαπατίστας έχουν εγκαταλείψει τα όπλα για παραπάνω από 20 χρόνια και από τότε, έχουν στραφεί σε έναν μη βίαιο αγώνα. Και στις δύο περιπτώσεις, οι γυναίκες έχουν αγωνιστεί μαζί με τους άντρες απέναντι στο συλλογικό τους αφανισμό κάνοντας παράλληλα ριζοσπαστικές αλλαγές στις σχέσεις των δύο φύλων. Δουλεύοντας για περισσότερη ισότητα, γίνεται δυνατή μια περισσότερο άμεση δημοκρατία στην οικοδόμηση μεγαλύτερης αυτονομίας από το κράτος. [1] Και στις δυο προσπάθειες, υπάρχει επίσης μια βαθιά σύνδεση με τη γη[2] που αντιλαμβάνεται την αξία της γυναίκας και το περιβάλλον σαν απαραίτητες προϋποθέσεις για την ίδια τη ζωή.

Και στα δύο κινήματα αντίστασης, οι γυναίκες πήραν τα όπλα για να παλέψουν μαζί με τους άντρες συντρόφους τους, δείχνοντας τόσο θέληση αλλά και αξίωση να παλέψουν σαν στρατιώτες. Ωστόσο, ο κύριος στόχος τους στα βουνά δεν είναι στρατιωτικός. Αντιθέτως, το πιο σημαντικό τους έργο είναι η διαμόρφωση νέων υποκειμένων: άντρες και γυναίκες σε μια περισσότερο ισότιμη σχέση μεταξύ τους – μια σχέση που επίσης είναι και αντικαπιταλιστική. “Πάνω απ’ όλα, θέλουμε η αγωνιστικότητά μας να δημιουργήσει μια νέα προσωπικότητα, μια προσωπικότητα που να βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με τον Καπιταλισμό”, λέει μια αντιπρόσωπος της Κουρδικής Επιτροπής της επιστήμης της Γυναίκας (Jineology Committee) μιας επιτροπής από γυναίκες, για γυναίκες που ιδρύθηκε από το διακρατικό PKK (Partiya Karkerên Kurdistanê), το Κουρδικό Εργατικό Κόμμα.[3] Η δέσμευσή τους είναι η οικοδόμηση της δημοκρατίας, του σοσιαλισμού, της οικολογίας και του φεμινισμού.

Οι Ζαπατίστας, ομοίως, δεσμεύτηκαν σε περισσότερο ισότιμες σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων. Ένα από τα πρώτα πράγματα που προέκυψαν από την ένοπλη εξέγερση το 1994 ήταν ο Επαναστατικός Νόμος των Γυναικών. Ο νόμος αυτός διατύπωσε 10 νέους κανόνες δίνοντας στις γυναίκες πρωτοφανή εξουσία στις ζωές τους, εμπεριέχοντας το εάν και με ποιόν θα παντρευτούν, το δικαίωμα να υπηρετήσουν στα συμβούλια διακυβέρνησης, και το δικαίωμα να κουβαλάνε όπλα όπως οι milicianas, μαχητές της πολιτοφυλακής στον Ζαπατιστικό Στρατό Εθνικής Απελευθέρωσης (EZLN στα ισπανικά). Οι γυναίκες των Ζαπατίστας ζήτησαν επίσης να εμπεριέχεται στο νόμο η απαγόρευση ναρκωτικών και αλκοόλ, έτσι ώστε να αντιμετωπίσουν τη μία από τις κύριες αιτίες της οικογενειακής βίας. Μετά την κατάπαυση πυρός μόλις δώδεκα μέρες μετά την εξέγερση, πολλές γυναίκες στρατιώτες ακολούθησαν μη στρατιωτική πολιτική ζωή, παίρνοντας πρωτοφανείς θέσεις στη διακυβέρνηση, την παιδεία, τη διαχείριση και την λήψη αποφάσεων – εναλλακτικούς τρόπους κατάληψης των όπλων, αυτή τη φορά μεταξύ τους και μαζί με τους άντρες. Για τα τελευταία 21 χρόνια, και οι άντρες και οι γυναίκες υπήρξαν σε μια διαδικασία αποδόμησης των παλιών προτύπων σχετικά με το φύλο, ξαναμαθαίνοντας πως να υπάρχουν και να σχετίζονται ο ένας με τον άλλο εκ νέου, και να μοιράζονται οικιακά και δημόσια καθήκοντα. Αν και το χτίσιμο της ισότητας των δυο φύλων βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη, αυτές οι νέες σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών συγκροτούν ένα θεμελιώδες συστατικό της ίδιας της οικοδόμησης της αυτονομίας των Ζαπατίστας.

Οι ριζοσπαστικές αυτές αλλαγές στις σχέσεις μεταξύ των δύο φύλων διαμορφώνονται μέσα σε πλαίσια σκληρής βίας και πολέμου υψηλής και χαμηλής έντασης. Στο Κομπάνι, κοντά στα Τουρκικά σύνορα οι Κούρδοι αντιστέκονται ηρωικά στις καταστροφές του ISIS από τη μια, και τις ρατσιστικές και κατασταλτικές μεθοδεύσεις του Τουρκικού Κράτους από την άλλη. Στην Τσιάπας, οι Ζαπατίστας χτίζουν την αυτονομία τους μέσα στην εντεινόμενη βία ενός ναρκο-κράτους που δεσπόζει ένα μεγάλο μέρος του έθνους, όπου είναι δύσκολο να διακρίνεις τη διαφορά ανάμεσα στην κυβέρνηση και τους εμπόρους ναρκωτικών. Στην κοντινή Γκερέρο – μια νοτιοδυτική πολιτεία του Μεξικό επίσης γνωστή για τις πλούσιες φυσικές πηγές της, το έντονο εμπόριο ναρκωτικών, τα κινήματα αντίστασης και την αστυνόμευση από την κοινότητα – οι γυναίκες επίσης προσχώρησαν στις ένοπλες τάξεις της policia comunitaria. Αυτές οι ένοπλες περιπολίες προέκυψαν για να γεμίσουν το κενό που δημιούργησε η διεφθαρμένη αστυνομία με την μισθοδοσία τους μέσω ναρκωτικών και βρίσκονται σε έξαρση σε διάφορες άλλες κοινότητες ανά την χώρα. Άντρες και γυναίκες παλεύουν μαζί σ’ αυτές τις διαφορετικές εμπροσθοφυλακές, πολλές φορές περνώντας κράτη και εθνικά σύνορα για να προσχωρήσουν στη μάχη, όπως οι πολλές νέες αναρχικές γυναίκες από την Τουρκία που πέρασαν με λεωφορεία στη Συρία για να βοηθήσουν τους Κούρδους στο Κομπάνι να αντισταθούν στο ISIS τους περασμένους μήνες.

Συγκεκριμένα κομμάτια της 30ετούς Κουρδικής αντίστασης ανέλαβαν επίσης το έργο να σφυρηλατήσουν περισσότερο ισότιμες σχέσεις ανάμεσα στους άντρες και τις γυναίκες σαν κρίσιμο στοιχείο του πολιτικού τους εγχειρήματος. Με τους Κούρδους διάσπαρτους σε Τουρκία, Συρία και Ιράκ, το γεωπολιτικό σχέδιο του Κουρδιστάν έχει εξαπλωθεί σε διακρατικό επίπεδο σε αυτό που μερικοί περιγράφουν ως “Δημοκρατική Συνομοσπονδία” που υπερβαίνει τα εθνικά και κρατικά σύνορα. Αυτή είναι μια φιλοδοξία μέχρι στιγμής, όχι μια πλήρως αναπτυγμένη πραγματικότητα ούτε αγκαλιάζεται από όλους τους Κούρδους. Οι ιδέες αυτές απορρέουν κυρίως από τα εξελισσόμενα γραπτά του ηγέτη του Κουρδικού Εργατικού Κόμματος (PKK) Αμπντουλάχ Οτσαλάν, που έχει φυλακιστεί στην Τουρκία από το 1999. Η “Δημοκρατική Συνομοσπονδία” στοχεύει στην οικοδόμηση ενός νέου συστήματος το οποίο θα λειτουργεί σύμφωνα με τη δίκαιη διανομή των πόρων και την προστασία του περιβάλλοντος. Επιδιώκει να δημιουργήσει μια κοινωνία χωρίς σεξισμό, αντικαθιστώντας τις παραδοσιακές πατριαρχικές κοινωνίες, τις θρησκευτικές ερμηνείες και την καπιταλιστική εμπορευματοποίηση των γυναικών. Το κίνημα έχει εργαστεί έντονα σε κοινωνικό και εκπαιδευτικό επίπεδο για να πολεμήσει τις πατριαρχικές νοοτροπίες που είναι ριζωμένες στις γυναίκες, σαν μια μορφή υποταγής, και στους άντρες, σαν μια μορφή κυριαρχίας. [4]

Η Ζαπατιστική και Κουρδική αντίσταση δημιούργησαν μια ριζοσπαστική αλλαγή παραδείγματος που μετασχηματίζει τα πάντα. Στα αυτόνομα δημοτικά κέντρα διοίκησης των Ζαπατίστας που ονομάζονται “Caracol de Oventic” υπάρχει το “Γραφείο Γυναικείας Αξιοπρέπειας” όπου γυναίκες συγκεντρώνονται για να συζητήσουν τις επιτυχίες και αποτυχίες του Επαναστατικού Νόμου των Γυναικών. Ομοίως, η Επιτροπή της επιστήμης της Γυναίκας (Jineology Committee) του PKK μελετά τις γυναικείες ιστορίες για την κατανόηση της κατασκευής των ιεραρχιών και των εθνών-κρατών που διαβρώνουν την γυναικεία δύναμη στην κοινωνία. Και οι δύο κοινότητες προέρχονται από έντονα πατριαρχικές ιστορίες και πλαίσια, επομένως υπάρχει μακρύς δρόμος ακόμα και για τις δυο. Εν τούτοις σε μικρό χρονικό διάστημα έχουν αποκομίσει τεράστια οφέλη. Οι γυναίκες εκπροσωπούνται όλο και περισσότερο στα συμβούλια διακυβέρνησης και ενεργές στις ένοπλες τάξεις, αλλά η πραγματική επανάσταση διεξάγεται στον οικιακό χώρο, όπου η φροντίδα των παιδιών, της υγείας και του σπιτιού είναι εργασίες καταμερισμένες μεταξύ ανδρών και γυναικών. Και οι Κούρδοι και οι Ζαπατίστας προσφέρουν ένα ζωντανό παράδειγμα όχι μόνο του τι είναι δυνατό, αλλά του τι ήδη ασκείται και μεγαλώνει.[5]

Άντρες και γυναίκες, δουλεύοντας στην κατεύθυνση αυτού που οι Ζαπατίστας θα αποκαλούσαν “Άλλο” τρόπο δημιουργίας σχέσεων μεταξύ τους, διασχίζουν εμπόλεμες περιοχές, αλλά και πνευματικής, γεωργικής και οικιακής φροντίδας – μαθαίνοντας μαζί με και από τον άλλο είτε στο πεδίο της μάχης ή φτιάχνοντας φαγητό. Είναι, σ’ αυτές τις καθημερινές πρακτικές οικοδόμησης της αυτονομίας, που ξεκινάμε να φέρουμε στην επιφάνεια την δυνατότητα ενός άλλου είδους ζωής, γνώσης, ύπαρξης και δημιουργίας σχέσεων μεταξύ μας που μπορεί να δημιουργήσει και να τροφοδοτήσει καλύτερους τρόπους ζωής. Ξεκινά με το να κάνει τις πατριαρχικές συνήθειες ορατές. Η οικοδόμηση περισσότερο ισότιμων σχέσεων σημαίνει μια καθημερινή πρακτική καλύτερων, ευγενέστερων τρόπων στις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών. Αυτή είναι η γνώση για όλους εμάς για να την μετουσιώσουμε σε πράξη στα δικά μας μέρη και με τους δικούς μας ανθρώπους, όχι μόνο με τα όπλα στο χέρι αλλά και χέρι-χέρι…abrazándonos, αγκαλιάζοντας ο ένας τον άλλο.

 

Σημειώσεις

[1] Για παράδειγμα, οι Μεσοαμερικανικές συνελεύσεις ή οι πρώτοι Σουμέριοι και οι αποκεντρωμένοι οργανισμοί των σχηματισμών φυλών και φατριών όπως περιγράφονται στο “El confederalismo democrático: propuesta libertaria del pueblo kurdo.” ALB Noticias en Mar, 17 Σεπτέμβρη 2013.

[2] “Γη και Ελευθερία” ήταν το σύνθημα των Ζαπατίστας, τότε και τώρα, ενώ “Γη ή Θάνατος” το σύνθημα που ακούστηκε στην περιοχή Botan σήμερα όπως αναφέρθηκε από τον Heysam Mislim στο “Kobane Diary: 4 Days Inside the City Fighting an Unprecedented Resistance Against ISIS,” Newsweek, 15 Οκτώβρη 2014.

[3] Η Επιτροπή της επιστήμης της Γυναίκας (Committee of Jineology) όπως αναφέρεται από τον Jorge Ricardo Ottino, γράφοντας για το “Resumen Latinoamericano from mountains of Xinêre, areas of media defense, South Kurdistan, Republic of Iraq”, 3 Ιουλίου 2014.

[4] “El confederalismo democrático: propuesta libertaria del pueblo kurdo.” ALB Noticias en Mar, 17 Σεπτέμβρη 2013.

[5] Για μεγαλύτερη σε βάθος περιγραφή του κινήματος των Κούρδισσων Γυναικών δείτε https://www.opendemocracy.net/arab-awakening/necla-acik/kobane-struggle

Η Charlotte Maria Sáenz είναι Συντονίστρια Μέσων Ενημέρωσης και Εκπαίδευσης για το “Other Worlds” και διδάσκει στο CIIS (California Institute for Integral Studies) στο Σαν Φρανσίσκο, όπου είναι ιδρυτικό μέλος του Κέντρου για την Τέχνη και την Κοινωνική Δικαιοσύνη. Έχει εικοσαετή εμπειρία δουλεύοντας παγκοσμίως σε σχολεία, στους δρόμους, σε πανεπιστήμια, σε προσφυγικούς καταυλισμούς, αυτόνομες ζώνες και ταξιδιωτικά προγράμματα στην πατρίδα της το Μεξικό, σ’ ολόκληρο το Λίβανο και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Επιστρέφει ετησίως για να δουλέψει με το Universidad de la Tierra Chiapas, το Al-Jana στη Βηρυτό, και για να διδάξει στο παγκόσμιο ταξιδιωτικό πρόγραμμα του World Learning “Beyond Globalization.” Είναι μέλος των παγκόσμιων Κοινωνιών Μάθησης και του Διεθνούς Οργανισμού για μια Συμμετοχική Κοινωνία.

Μετάφραση: Συραγώ Λιάτσικου

Πηγή: Barikat

 

Διαβάστε ακόμα

Η απεικόνιση των κουρδισσών μαχητριών στα μέσα ενημέρωσης

Οι Κούρδοι της Συρίας ανακηρύσσουν την ισότητα των γυναικών αψηφώντας τους τζιχαντιστές

Αλληλεγγύη στις γυναίκες που αντιστέκονται στο Κουρδιστάν

 

Share

«Έχουμε πολύ δρόμο στην Τουρκία, μέχρι να ανατρέψουμε το αιωνόβιο εθνικιστικό μέτωπο»

turkey

του Γιάννη Κοντού

Οι πρόσφατες εκλογές στην Τουρκία αποτελούν σημείο καμπής στην πρόσφατη ιστορία της χώρας, αφενός λόγω της απώλειας της απόλυτης πλειοψηφίας για το μέχρι πρότινος κυβερνών ΑΚΡ (Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης) του Ερντογάν, αφτέρου εξαιτίας της ανάδειξης του φιλοκουρδικού HDP σε τέταρτο κοινοβουλευτικό κόμμα. Ζητήσαμε από την Selin Çağatay, μέλος της Σοσιαλιστικής Φεμινιστικής Κολεκτίβας, τις πρώτες εκτιμήσεις της σχετικά με την έκβαση των εκλογών.

Το HDP όχι μόνο πέρασε το αντιδημοκρατικό «κατώφλι» του 10%, αλλά έλαβε το 13%, που σημαίνει ότι και πολλοί μη Κούρδοι το ψήφισαν. Όπως πιθανώς ξέρεις, το HDP δούλευε εδώ και 3 χρόνια να γίνει κόμμα στην Τουρκία, όχι μόνο των Κούρδων, και σε αυτές τις εκλογές έλαβε ψήφους από τη σοσιαλιστική Αριστερά, φεμινίστριες, άτομα της LGBT κοινότητας, Αλεβίτες κι άλλες θρησκευτικές κι εθνικές μειονότητες, χάρις σε μια πολύ επιτυχημένη εκστρατεία που «έτρεξε», παρά τις άσχημες επιθέσεις, τις οποίες δέχτηκε στη διάρκεια της προεκλογικής περιόδου. Είναι, επίσης, άμεσο αποτέλεσμα των διαδηλώσεων που ενέπνευσαν τα γεγονότα στο Πάρκο Γκεζί, καθώς ενθάρρυναν, κυρίως τους νέους ανθρώπους, να ενωθούν στα πλαίσια πιο περιεκτικών, δημοκρατικών συνασπισμών.

Σε ό,τι αφορά την αποτυχία AKP, η Τουρκία σίγουρα είπε «όχι» σε άλλη μία τετραετή μονοκομματική κυβέρνηση κι αυτό θα πρέπει να θεωρηθεί σημείο καμπής στην πολιτική ιστορία της χώρας. Αν το ΑΚΡ είχε λάβει αρκετές ψήφους, ώστε να συγκροτήσει μονοκομματική κυβέρνηση, όλοι ήξεραν πως θα συνεχιζόταν το αυξανόμενα διεφθαρμένο κι αυταρχικό καθεστώς που ξεκίνησε να χτίζει από το 2007. Τα ακραία επίπεδα διαφθοράς, όπου εμπλέκονταν μέλη του κόμματος, η εργαλειοποίηση του Ισλάμ από τον Ερντογάν κι η στάση απκλεισμού όσων δεν ανήκαν στην εκλογική βάση του ΑΚΡ που υιοθέτησε, η καλώς αναγνωρισμένη αποτυχία της πολιτικής της Τουρκίας σχετικά με τη Συρία (η υποστήριξη των Σαλαφιστών έναντι του Άσαντ, τα γεγονότα στο Κομπάνι κι άλλα), καθώς κι οι συνολικά επιδεινούμενες οικονομικές συνθήκες, είναι οι 4 κύριοι λόγοι που εξηγούν γιατί το ΑΚΡ έχασε τόσες ψήφους.

Παρόλα αυτά, το ΑΚΡ παραμένει ο νικητής των εκλογών κι εξακολουθεί να είναι πολύ πιθανός εταίρος στην καινούρια κυβέρνηση. Το κεμαλικό CHP και το HDP διακήρυξαν την αντίθεσή τους σε συμμαχία με το ΑΚΡ, αλλά το εθνικιστικό ΜΗΡ σκέφτεται το συνασπισμό με το ΑΚΡ. Περιττό να πω, στις προϋποθέσεις που θέτει το ΜΗΡ είναι ο τερματισμός της ειρηνευτικής διαδικασίας με τους Κούρδους κι η διατήρηση του ομοιογενούς κράτους και του κυρίαρχου ορισμού της «τουρκικότητας» στο νέο Σύνταγμα, το οποίο αναμένεται να αντικαταστήσει το Σύνταγμα του 1982 μέσα στα επόμενα χρόνια. Να γιορταστεί, λοιπόν, η νίκη του ΗDP, αλλά έχουμε ακόμη πολύ δρόμο στην Τουρκία, μέχρι να ανατρέψουμε το αιωνόβιο Σουνιτο-τουρκικό εθνικιστικό μέτωπο και να ξεκινήσουμε να συζητάμε για την πιθανότητα απόδοσης ίσης ιδιότητας του πολίτη σε όλους.

Η Selin Çağatay είναι μέλος της Σοσιαλιστικής Φεμινιστικής Κολεκτίβας.

Πηγή: hitandrun

 

Διαβάστε ακόμα

Selin Çağatay:«Η γυναικεία απελευθέρωση πρέπει να στοχεύει εξίσου την πατριαρχία και τον καπιταλισμό»

 

Share

A short travelogue during the start of the feminist caravan of Women’s World March in Kurdistan

5καραβανι3

by Voula Taki *

With the slogan “From Lisbon to Kobane  all women in march” six women from “Women’s Solidarity Venue  – Women’s Initiative Against Debt and Austerity Measures” set off on our journey to participate at the launch of the feminist caravan (4th international action of the World March of Women) in the city Nusaybin, a town in the Turkish Kurdistan at the border with the autonomous region of Rojava opposite the canton Jazira. In Rojava there are three cantons: Jazira, Kobane and Afrin. The launch of the feminist caravan from this area marked the solidarity of women while honoring the heroic struggle of the Kurdish women fighters against the violent and brutal attacks by jihadists (ISIS).

Affected by everything we had seen and heard throughout the previous period about both this great fight of the Kurdish female fighters and their attempt to create a new society from ‘below’, we arrived in the city Mardin on March 4 – two days earlier. Some of us – two women journalists among us – wanted to see, live and share more closely all these experiences of the Kurdish women.

This slideshow requires JavaScript.

So, during the first day, after we propagated the launch of the feminist caravan together with the comrades from Mardin, we organized with their help our visit to refugee camps in Diyarbakir (capital of Turkish Kurdistan).

First we visited the camp where more than 3,000 refugees live, the camp of the Yazidi – an ethno-religious group of Kurdish tribes – who lived in northern Iraq and had been victims of extreme brutality by jihadists (murders, tortures, kidnapping, rapes, sexual slavery) when the latter had conquered huge parts of northern Iraq. In the camp we had a detailed discussion about their life before the attack, the genocide they had suffered and about their plans – if one can speak of “plans” – for the future. Alarmed with their words “We do not want to go back. There is not nothing left there…”, we asked them to explain what they meant. The answer was “… we want to go to the West to tell the whole world what happened in our land, to inform them about us”. After that, we walked through the camp surrounded by children who were happy because they had visitors, we went into some tents and talked to some women about their lives before the attacks of ISIS, the genocide committed and the difficult conditions of life in the present. Though uprooted from their homeland, their tight faces showed how determined they were to continue this uncertain journey into the future.

This slideshow requires JavaScript.

Early in the afternoon we arrived in Diyarbakir. Accompanied by three young Kurdish women who spoke English, we went to a large sports center where Kurdish women from Kobane were hosted. Lots of women with babies in their arms came to greet us and talk with us. Those refugee women described their own personal experiences of the brutal attacks of ISIS on their areas. Central feature to all their narrations was the proud fight of their companions at the battle forefront. Shocking experiences uttered from lips tightened from the pain and tenacity to continue fighting until victory. The shocking stories all had a common denominator: the call for militant solidarity in the combat against barbarism and obscurantism. Full of emotion and with tears in our eyes – for our own common memories awakened with their stories – we hugged them goodbye…

This slideshow requires JavaScript.

March 6th. In the town Nusaybin – at the border with Rojava region, opposite the Jazira canton. The launch of the feminist caravan. The reception was staggering!!! Crowds of people, women of all ages, the elder wearing local costumes, young girls dressed in military uniforms, music, dances, slogans in the courtyard of an imposing building covered with the photos of Kurdish female fighters who had fallen in battles!!! Most of them beautiful young girls, all around us, smiling at us with a proud look…

This slideshow requires JavaScript.

During the forum scheduled, the main subject is the whole project attempted in Rojava. The topic: “Democratic Confederalism and Rojava Revolution under the leadership of women”. The room was packed with Kurdish women who had come from all three cantons of Rojava, local women and us, the women from abroad who had come to take part in the feminist caravan.

Both Kurdish speakers initially welcomed the World March of Women that supported their struggle launching the feminist caravan from their area. Then, they referred to the revolution attempted in Rojava through their struggle to create a different kind of society!!! As Yildan (YPJ) states in some parts of her speech: “We try, through self-management, from the bottom to the top, to give space to all, to create a society with many voices!!! We are building autonomy!!! We create social centres where all women, the minorities, have the opportunity to be self-managed!! We fight for the liberation of all women against the traditions and customs that restrict them!! The women involved in military organizations (YPJ) affect the changes undertaken in society. Women are trained in weapons and women fighters protect themselves and their homes, fighting against violence, but also fighting to win the “battle” for this different kind of society that is being built, in which women participate equally with men in positions of power and decision-making. This new type of organization of society is not political (in terms of politics of the ‘civilized’ West) but self-management with political content. In this, all together, Kurdish Arab and Assyrian women, we organize our lives and participate in the public sphere and this is an example for the rest of the world!! There are “Women’s Homes” where women can put all the issues that concern them – e.g. violence against women – and they can do the same to the whole community!!! There are educational and training courses in Academies on Diplomacy – where posts were held by men until now, but this is now changing with the participation of women even in this field – the Law, women’s studies, culture, history and women’s struggle, etc. We strive to change the old mentality!!!” Meize goes on: “The revolution in Rojava, is the first socializing process that a society creates, a democratic confederation, a multicultural, democratic society which allows for all nationalities to coexist and enables women to fight against patriarchy, those women who give their own “color” in this society being built!! The revolution in Rojava fights against the old to create the new!!!”

This slideshow requires JavaScript.

Other discussions in the same forum were entitled: «Ecology and Exploitation of Nature», «Discussions on Gyneology» and «Women’s Labour and All Forms of Violence Against Women». The next day, on 7/3 there was a massive vigorous demonstration – which brought together over 5,000 women – along the border with a simultaneous march of women from across the canton Jazira which resulted in two major aggregations!!! The women’s slogans and songs of women abolished the borders!!!!

This slideshow requires JavaScript.

On the same afternoon, five women from our group started with a mini-bus our trip to Sourouts, located on the border, five kilometers from Kobane. It was a long trip and we arrived at the refugee camp for Kobane people late in the evening. We decided to stay the next day, so a young couple of Kurds put us up for the night. I should not forget to mention that we received such warm and generous hospitality from those people all these days!! So, the dawn of March 8 found us in the camp “talking” with women and children from Kobane!! March 8, International Women’s Day, and we were sitting close to the women from Kobane!! Kobane, whose heroic struggle had been identified with women!!! Kobane, where a major effort is being made at the moment, not only to rebuild the place, but also to create a new society from below with the same determination and persistence, as is the case throughout Rojava!! Women are at the center of this effort. Despite the objective difficulties, all issues concerning them are open (equality, equal participation in politics, labour, knowledge and information about the history and struggle of women, motherhood, abortion, etc.). Even in the camp of refugees from Kobane there is a “Women’s House” in a tent, where women take part in training seminars on all of the above subjects. A political and social project in progress!!!!

This slideshow requires JavaScript.

Overwhelmed with emotion for those women who fight actual and symbolic battles every day and with whom we were able to communicate without speaking each other’s language but through the eyes, the gestures and especially the heart, we exchanged headscarves, hugged them and bid them goodbye, leaving our souls there as we set off.

Arriving at the border and seeing Kobane right across in front of us, we were informed that we could not get in and the excuse of the Turkish authorities was the paperwork required … However, we went on and approached as close as possible, because we wanted to send a message: “We’re here!!! With you!! Hang in there!!! Keep the good fight until the final victory!!!”. And then two strong explosions were heard, the one – the most powerful – followed by smoke. The people who escorted us informed us that it was missiles and shells exploding and that the whole area was covered in them as well as in mines, left behind by jihadists. We visited the small village and the museum with pictures of the dead men and women fighters who had fallen in battle…

This slideshow requires JavaScript.

Taking the road back and reaching Sourouts, we faced a massive militant demonstration. A lot of people on the street, men, women, children, holding flags, shouting slogans loudly, with raised hands, faces determined!!! We heard gunshots in the air. Our mini-bus stopped and we found ourselves among the crowd… We learned that men from  PKK and YPG were bringing two dead fighters from Kobane and the people were accompanying them to their homes with such a militant demonstration with raised arms showing the sign of victory !!

THERE IS NO MOURNING IN KOBANE!! ONLY DETERMINATION AND FIGHT UNTIL THE FINAL VICTORY!!

This slideshow requires JavaScript.

We arrived late at night in Diyarbakir where a large militant and massive demo had been completed!! March 8, 2015: the feminist caravan – the 4th international action of the World Women’s March was starting its long journey!!!

This slideshow requires JavaScript.

* “Women’s Solidarity Venue – Women’s Initiative Against Debt and Austerity Measures”

 

The Greek version:

Ένα σύντομο οδοιπορικό κατά τη διάρκεια της έναρξης του φεμινιστικού καραβανιού της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών στο Κουρδιστάν

 

Share

Ένα σύντομο οδοιπορικό κατά τη διάρκεια της έναρξης του φεμινιστικού καραβανιού της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών στο Κουρδιστάν

5καραβανι3

της Βούλας Τάκη*

Με κεντρικό μας σύνθημα «Από το Κομπάνι ως τη Λισαβόνα όλες οι γυναίκες στο δρόμο του αγώνα», έξι γυναίκες από το «Χώρο Αλληλεγγύης Γυναικών – Πρωτοβουλία Γυναικών Ενάντια στο Χρέος και στα Μέτρα Λιτότητας» ξεκινήσαμε το ταξίδι μας για να συμμετέχουμε στην έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού (4η διεθνής δράση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών) στην πόλη Nusaybin, μια πόλη στο τουρκικό Κουρδιστάν στα σύνορα με την αυτόνομη περιοχή της Rojava απέναντι από το καντόνι Jazira. Στην περιοχή της Rojava υπάρχουν τρία καντόνια: το Jazira, το Kobani και το Afrin. Η έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού από αυτήν την περιοχή ήθελε να σηματοδοτήσει την αλληλεγγύη των γυναικών τιμώντας ταυτόχρονα τον ηρωικό αγώνα των Κουρδισών μαχητριών ενάντια στις βίαιες και βάρβαρες επιθέσεις των τζιχαντιστών (ISIS).

Γεμάτες με τις εικόνες και τα ακούσματα όλο το προηγούμενο διάστημα τόσο για αυτόν το μεγάλο αγώνα των Κουρδισσών μαχητριών όσο και για τη δημιουργία μιας νέας κοινωνίας από «τα κάτω», φτάσαμε στις 4 Μάρτη – δύο μέρες πιο νωρίς – στην πόλη Mardin. Κάποιες γυναίκες από μας – ανάμεσά μας και δύο γυναίκες δημοσιογράφοι – θέλαμε να δούμε, να ζήσουμε και να μοιραστούμε από κοντά όλες αυτές τις εμπειρίες των Κουρδισών γυναικών.

This slideshow requires JavaScript.

Έτσι, την πρώτη μέρα, αφού συμμετείχαμε με τις συντρόφισσες από το Μardin στην προπαγάνδιση την έναρξης του φεμινιστικού καραβανιού, οργανώσαμε με τη βοήθειά τους την επίσκεψή μας σε καταυλισμούς προσφύγων στο Diyarbakir (πρωτεύουσα του τουρκικού Κουρδιστάν).

Πρώτα επισκεφτήκαμε τον καταυλισμό όπου ζουν πάνω από 3.000 πρόσφυγες, οι Γεζίντι – εθνοθρησκευτική ομάδα κουρδικών φυλών – που ζούσαν στο βόρειο Ιράκ, οι οποίοι έπεσαν θύματα της ακραίας βιαιότητας των τζιχαντιστών (δολοφονίες, βασανιστήρια, απαγωγές, βιασμοί, σεξουαλική δουλεία) όταν αυτοί κατέλαβαν τεράστια τμήματα του βορείου Ιράκ. Στον καταυλισμό είχαμε μία αναλυτική συζήτηση για την ζωή τους πριν την επίθεση, για τη γενοκτονία που υπέστησαν, για τα σχέδια τους – αν μπορεί κανείς να μιλήσει για «σχέδια» – όσον αφορά το μέλλον τους. Θορυβημένες με τις φράσεις τους «Δεν θέλουμε να γυρίσουμε πίσω. Δεν έχει μείνει πια τίποτα εκεί…» τους ζητήσαμε να το αιτιολογήσουν. Η απάντηση ήταν ότι «…θέλουμε να πάμε στη Δύση να πούμε σ’ όλον τον κόσμο αυτό που συνέβη στα μέρη μας, να τους ενημερώσουμε για μας…». Στη συνέχεια, περπατήσαμε μέσα στον καταυλισμό περικυκλωμένες από παιδιά που ήταν χαρούμενα γιατί είχαν επισκέψεις, μπήκαμε σε κάποια αντίσκηνα και μιλήσαμε με κάποιες γυναίκες για τη ζωή τους πριν τις επιθέσεις του ISIS, τη γενοκτονία που διαπράχθηκε και τις δύσκολες συνθήκες της ζωής τους στο παρόν. Ξεριζωμένες από τον τόπο τους ωστόσο με πρόσωπα σφιγμένα αλλά και αποφασισμένα να συνεχίσουν το αβέβαιο αυτό ταξίδι τους στο μέλλον.

This slideshow requires JavaScript.

Νωρίς το απόγευμα φτάσαμε στο Ντιγιάρμπακιρ και με τη συνοδεία τριών νεαρών Κουρδισών που μιλούσαν αγγλικά, πήγαμε σ’ ένα μεγάλο αθλητικό κέντρο όπου φιλοξενούνταν Κούρδισες από το Kobani. Βγήκαν πολλές γυναίκες με τα μωρά στην αγκαλιά για να μας υποδεχτούν και να μιλήσουν μαζί μας. Οι γυναίκες πρόσφυγες μας εξιστόρησαν τις δικές τους βιωματικές εμπειρίες από τις βάρβαρες επιθέσεις του ISIS στις περιοχές τους. Κεντρική θέση σε όλες τις αφηγήσεις τους ο περήφανος αγώνας που δίνουν συντρόφισσές τους στην πρώτη γραμμή των συγκρούσεων. Εμπειρίες συγκλονιστικές από χείλη σφιγμένα από τον πόνο αλλά και το πείσμα για συνέχιση της μάχης μέχρι τη νίκη. Οι συγκλονιστικές αφηγήσεις είχαν όλες ένα κοινό παρανομαστή: την έκκληση για αγωνιστική αλληλεγγύη στη μάχη ενάντια στη βαρβαρότητα και το σκοταδισμό. Γεμάτες από συγκίνηση και με δάκρυα στα δικά μας μάτια – για τις κοινές μνήμες που μας ξύπνησαν με τις αφηγήσεις τους – τις αγκαλιάσαμε και τις χαιρετίσαμε…

This slideshow requires JavaScript.

6 Μάρτη. Στην πόλη Nusaybin – στα σύνορα με την περιοχή της Rojava απέναντι από το καντόνι Jagira. Η έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού. Η υποδοχή συγκλονιστική!!! Πλήθος κόσμου, γυναίκες όλων των ηλικιών, οι πιο μεγάλες με τοπικές ενδυμασίες, νέες κοπέλες ντυμένες στρατιωτικά, μουσικές, χοροί, συνθήματα στην αυλή ενός επιβλητικού κτιρίου όπου παντού υπάρχουν οι φωτογραφίες των Κουρδισών μαχητριών που πέσανε στις μάχες!!! Νέες κοπέλες οι πιο πολλές, όμορφες, μας χαμογελάνε, μας κοιτάνε από παντού μ’ ένα περήφανο βλέμμα…

This slideshow requires JavaScript.

Στο φόρουμ με τις συζητήσεις που έχει προγραμματιστεί, κύριο θέμα είναι όλο αυτό που επιχειρείται στην περιοχή της Rojava. Το θέμα: «Δημοκρατική Συνομοσπονδία και η Επανάσταση στη Rojava κάτω από την ηγεσία των γυναικών» (“Democratic Confederalism and Rojava Revolution under the leadership of women”). Η αίθουσα κατάμεστη από Κούρδισες που έχουν έρθει και από τα τρία καντόνια της Rojava, από ντόπιες Κούρδισες, από τις γυναίκες που συμμετέχουμε στο φεμινιστικό καραβάνι.

Οι δύο Κούρδισες ομιλήτριες, χαιρετίζουν αρχικά την Παγκόσμια Πορεία Γυναικών που στηρίζει τον αγώνα τους με την έναρξη του φεμινιστικού καραβανιού στον τόπο τους. Στη συνέχεια, η αναφορά τους στην επανάσταση που επιχειρείται στη Rojava  μέσα από τον αγώνα και την προσπάθειά τους να δημιουργήσουν μια άλλη κοινωνία!!! ‘Oπως αναφέρει σε κάποια σημεία της ομιλίας της η Γιλντάν (YPJ) «Προσπαθούμε, μέσα από την αυτοοργάνωση, από τη βάση προς την κορυφή, να  δώσουμε χώρο σε όλους, να δημιουργήσουμε μια κοινωνία με πολλές φωνές!!! Χτίζουμε την αυτονομία!!! Δημιουργούμε κοινωνικά κέντρα όπου όλες οι γυναίκες, οι μειονότητες έχουν την ευκαιρία να αυτοοργανωθούν!! Παλεύουμε για την απελευθέρωση όλων των γυναικών κόντρα στις παραδόσεις και στα έθιμα που περιορίζουν τις γυναίκες!! Οι γυναίκες που συμμετέχουν στις στρατιωτικές οργανώσεις (YPJ) επιδρούν στις αλλαγές που επιχειρούνται στην κοινωνία. Οι γυναίκες που εκπαιδεύονται στα όπλα και οι γυναίκες μαχήτριες προστατεύουν τον εαυτό τους και τα σπίτια τους, μάχονται ενάντια στη βία αλλά μάχονται για να κερδηθεί και η «μάχη» γι αυτήν την άλλη κοινωνία που χτίζεται, όπου με ισοτιμία οι γυναίκες συμμετέχουν σε θέσεις εξουσίας και στη λήψη των αποφάσεων. Αυτή η νέα οργάνωση της κοινωνίας δεν είναι πολιτική αλλά αυτοοργάνωση με πολιτικό περιεχόμενο. Σ’ αυτήν, όλες μαζί, Κούρδισσες, Αράβισσες, Ασσύριες, οργανώνουμε τις ζωές μας και συμμετέχουμε στο δημόσιο χώρο κι αυτό είναι ένα παράδειγμα και για τον υπόλοιπο κόσμο!! Υπάρχουν «Σπίτια γυναικών» όπου οι γυναίκες συμμετέχουν και μπορούν να βάλουν όλα τα θέματα που τις αφορούν – π.χ. τη βία κατά των γυναικών – όπως το ίδιο μπορούν να κάνουν και σ’ όλη την κοινότητα!!! Υπάρχουν προγράμματα μόρφωσης και επιμόρφωσης σε Ακαδημίες που αφορούν τη διπλωματία – που μέχρι τώρα κατέχονταν από τους άνδρες κι αυτό τώρα αλλάζει με τη συμμετοχή των γυναικών και σ’ αυτόν τον τομέα – τη νομοθεσία, τις γυναικείες σπουδές, τις πολιτισμικές, την ιστορία και τον αγώνα των γυναικών κ.ά. Αγωνιζόμαστε να αλλάξουμε την παλιά νοοτροπία!!!..» Και συνεχίζει η Μεϊζέ: «Η επανάσταση στη Rojava, είναι η πρώτη διαδικασία κοινωνικοποίησης που δημιουργεί μια κοινωνία, μια δημοκρατική συνομοσπονδία, μια κοινωνία πολυπολιτισμική, δημοκρατική, που επιτρέπει να υπάρχουν όλες οι εθνότητες μαζί, που δίνει τη δυνατότητα στις γυναίκες να μάχονται ενάντια στην πατριαρχία, στις γυναίκες που δίνουν το «χρώμα τους» σ’ αυτήν την κοινωνία που χτίζεται!! Η επανάσταση στη Rojava μάχεται τις παλιές νοοτροπίες και γεννά το καινούριο!!!»

This slideshow requires JavaScript.

Οι άλλες συζητήσεις που οργανώθηκαν στο ίδιο φόρουμ είχανθέματα: «Ecology and Exploitation of Nature» και «Discussions on Gyneology» και «Women’s Labour and All Forms of Violence Against Women». Την επόμενη μέρα, στις 7/3 έγινε μία μαζική και μαχητική πορεία – όπου πήραν μέρος πάνω από 5.000 γυναίκες – κατά μήκος των συνόρων με ταυτόχρονη πορεία των γυναικών από την απέναντι πλευρά στον καντόνι Jazira που κατέληξαν σε δύο μεγάλες συγκεντρώσεις!!! Τα συνθήματα και τα τραγούδια των γυναικών σπάσανε τα σύνορα!!!!

This slideshow requires JavaScript.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας μια ομάδα πέντε γυναικών από το Χώρο μας, ξεκινήσαμε με ένα μίνι-μπας το ταξίδι για το Σουρούτς που βρίσκεται στα σύνορα, σε απόσταση πέντε χιλιομέτρων από το Kobani.  Ήταν ένα μεγάλο ταξίδι και φτάσαμε στον καταυλισμό των προσφύγων από το Kobani αργά το βράδυ. Αποφασίσαμε να μείνουμε και την άλλη μέρα και μας φιλοξένησε το βράδυ ένα νεαρό ζευγάρι Κούρδων στο σπίτι τους. Πρέπει να αναφέρω ότι η φιλοξενία των ανθρώπων όλες αυτές τις μέρες ήταν απλόχερη και πολύ θερμή!!  Έτσι, ξημερώνοντας 8 του Μάρτη ήμασταν στον καταυλισμό «μιλώντας» με τις γυναίκες και τα παιδιά από το Κομπάνι!! 8 Μάρτη, παγκόσμια ημέρα της γυναίκας, με τις γυναίκες από το Κομπάνι!! Το Κομπάνι που ο ηρωικός αγώνας του ταυτίστηκε με τις γυναίκες!!! Στο Κομπάνι που αυτή την στιγμή γίνεται μια μεγάλη προσπάθεια όχι μόνο να χτιστεί ξανά αλλά που σ’ ολόκληρη την περιοχή της Rojava «χτίζεται» με την ίδια επιμονή και πείσμα – όπως κι ο αγώνας τους – από τα κάτω μια άλλη κοινωνία!! Οι γυναίκες είναι στο κέντρο αυτής της προσπάθειας. Παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, ανοίγονται όλα τα θέματα που τις αφορούν (ισοτιμία, ισότιμη συμμετοχή στην πολιτική, εργασία, γνώση κι ενημέρωση για την ιστορία και τον αγώνα των γυναικών, μητρότητα, έκτρωση, κ.ά). Ακόμη και στον καταυλισμό των προσφύγων από το Κομπάνι υπάρχει σε σκηνή ένα “Σπίτι Γυναικών” όπου συμμετέχουν γυναίκες σε επιμορφωτικά σεμινάρια για όλα τα παραπάνω θέματα. Ένα πολιτικό και κοινωνικό εγχείρημα βρίσκεται σε εξέλιξη!!!!

This slideshow requires JavaScript.

Φορτισμένες συναισθηματικά και με πολύ μεγάλη συγκίνηση γι αυτές τις γυναίκες που δίνουν πραγματικές αλλά και συμβολικές μάχες καθημερινά, που χωρίς να ξέρουμε η μία τη γλώσσα της άλλης καταφέραμε με τα μάτια, με τις κινήσεις και κυρίως με την καρδιά να επικοινωνήσουμε, τις αγκαλιάσαμε, τις χαιρετήσαμε, ανταλλάξαμε τα μαντήλια μας και ξεκινήσαμε να φύγουμε αφήνοντας εκεί την ψυχή μας.

Φτάνοντας στη συνοριακή γραμμή και βλέποντας απέναντί μας το Κομπάνι, ενημερωθήκαμε ότι δεν μπορούσαμε να μπούμε μέσα και η δικαιολογία των τουρκικών αρχών ήταν η γραφειοκρατία που απαιτείται… Ωστόσο προχωρήσαμε και πλησιάσαμε όσο πιο κοντά γινόταν, θέλοντας να στείλουμε ένα μήνυμα:«Είμαστε εδώ!!! Μαζί σας!! Κουράγιο!!! Καλόν αγώνα μέχρι την τελική νίκη!!!». Κι έπειτα ακούστηκαν δύο δυνατές εκρήξεις και η μία – η πιο δυνατή – συνοδεύονταν και από καπνό. Οι άνθρωποι που μας συνόδευαν μας ενημέρωσαν ότι ήταν βλήματα που σκάγανε και ότι υπήρχαν τέτοια όπως και νάρκες σ’ όλη την περιοχή που άφησαν φεύγοντας οι τζιχαντιστές. Επισκεφτήκαμε τον μικρό οικισμό και το μουσείο με τις φωτογραφίες των νεκρών αγωνιστών και αγωνιστριών που πέσανε πολεμώντας…

This slideshow requires JavaScript.

Παίρνοντας το δρόμο της επιστροφής και φτάνοντας στο Σουρούτς, βρεθήκαμε μπροστά σε μια μεγάλη μαχητική διαδήλωση. Κόσμος πολύς στο δρόμο, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, κρατώντας σημαίες, φωνάζουν δυνατά συνθήματα, με χέρια υψωμένα, με πρόσωπα αποφασισμένα!!! Ακούγονται πυροβολισμοί στον αέρα. Το μίνι-μπας σταματάει, είμαστε ανάμεσα στο πλήθος… Μαθαίνουμε ότι άνδρες του PKK και του YPG φέρνουν δύο νεκρούς μαχητές από το Κομπάνι και ο κόσμος τους συνοδεύει μέχρι τα σπίτια τους μ’ αυτήν τη μαχητική διαδήλωση με τα υψωμένα χέρια με το σήμα της νίκης!!

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΘΡΗΝΟΣ ΣΤΟ ΚΟΜΠΑΝΙ!! ΜΟΝΟ ΠΕΙΣΜΑ ΚΙ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗ ΝΙΚΗ!!

This slideshow requires JavaScript.

Φτάσαμε αργά το βράδυ στο Ντιγιάρμπακιρ όπου είχε ολοκληρωθεί μια μεγάλη μαχητική και μαζική πορεία!! 8 Μάρτη 2015: το φεμινιστικό καραβάνι – η 4η διεθνής δράση της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών ξεκινούσε το μεγάλο ταξίδι του!!!

This slideshow requires JavaScript.

*«Χώρος Αλληλεγγύης Γυναικών – Πρωτοβουλία γυναικών ενάντια στο χρέος και στα μέτρα λιτότητας»

 

Διαβάστε ακόμα

Ακολουθώντας το καραβάνι της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών

 

 

Share

Οι Κούρδοι της Συρίας ανακηρύσσουν την ισότητα των γυναικών αψηφώντας τους τζιχαντιστές

kurd

μαχήτρια των Μονάδων Λαϊκής Προστασίας, της πολιτοφυλακής των Κούρδων της Συρίας

επιμέλεια Τάσος Γιαννόπουλος

Διάταγμα 30 σημείων για την προστασία των δικαιωμάτων των γυναικών τάσσεται κατά των σκοταδιστών του Ισλαμικού Κράτους και αναδεικνύει την κεντρική θέση της γυναίκας στην κουρδική κοινωνία

Οι Κούρδοι της Συρίας, αντιστεκόμενοι στην καταπάτηση των δικαιωμάτων των γυναικών από το Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ), εξέδωσαν διάταγμα με το οποίο διακηρύσσουν την «ισότητα μεταξύ ανδρών και γυναικών σε όλες τις σφαίρες της δημόσιας και της ιδιωτικής ζωής».

Οι μαχητές του ΙΚ στη Συρία και το Ιράκ καταπατούν βάναυσα τα δικαιώματα των γυναικών επιβάλλοντας κανόνες που βασίζονται σε μία άκρως ριζοσπαστική ερμηνεία του νόμου της Σαρία. Μερικές από τις ακραίες επιταγές των τζιχαντιστών είναι οι αναγκαστικοί γάμοι μεταξύ παιδιών, ο περιορισμός των μετακινήσεων και οι αυστηροί ενδυματολογικοί κώδικες.

woman-3

A Syrian Kurdish refugee woman (Reuters / Murad Sezer)

 Τώρα, και ενώ μαίνεται η πολιορκία του Κομπάνι από τους τζιχαντιστές, οι αρχές της αυτοοργανωμένης «δημοκρατίας της επαρχίας της Τζαζίρα (Jazira)» (η οποία είναι μία από τις Δημοκρατικές Αυτόνομες Περιοχές των Κούρδων) μιλούν ανοιχτά εναντίον της καταπίεσης ανακοινώνοντας ένα διάταγμα 30 σημείων το οποίο στοχεύει στην προστασία των δικαιωμάτων των γυναικών, όπως ανέφερε στο Reuters ο επικεφαλής του Συριακού Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Rami Abdulrahman.

Η αυτοργανωμέμνη περιοχή, στα βορειοανατολικά της Συρίας (επαρχία της Αλ Χασάκα), κέρδισε την de-facto αυτονομία της κατά τη διάρκεια του συριακού εμφυλίου. Ο Abdulrahman αποκαλύπτει ότι ο ένας από τους δύο ηγέτες της περιοχής είναι Κούρδος και ο άλλος Άραβας.

hasakaΣύμφωνα με το διάταγμα, οι γυναίκες είναι ίσες με τους άνδρες στα μάτια του νόμου. Έχουν το δικαίωμα να εργαστούν, να πληρώνονται για την εργασία τους, να χωρίζουν, να κληρονομούν. Το διάταγμα αναφέρει επίσης ότι οι γυναίκες δεν πρέπει να παντρεύονται μέχρι την ηλικία των 18, αποκηρύσσει την πολυγαμία, τις δολοφονίες για λόγους τιμής και κάθε είδους βία εναντίον των γυναικών.

Το διάταγμα αποκτά ιδιαίτερη σημασία, συμβολική και πρακτική, σε μία περίοδο που το ΙΚ έχει εξαπολύσει επίθεση εναντίον των γυναικείων (και κάθε είδους) δικαιωμάτων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η πρόσφατη (τον Αύγουστο του 2014) απαγωγή εκατοντάδων γυναικών και κοριτσιών της κοινότητας Γεζίντι τα οποία εξαναγκάστηκαν να παντρευτούν και να ασπαστούν το Ισλάμ, σύμφωνα με την αναφορά της Human Rights Watch (HRW). Όπως έγινε γνωστό, κορίτσια Γεζίντι πουλήθηκαν και αγοράστηκαν από τους μαχητές του ΙΚ ενώ βίντεο, του οποίου η γνησιότητα αμφισβητείται, δείχνει μία ομάδα μαχητών του ΙΚ να «σπάνε πλάκα» συζητώντας για τις αγοραπωλησίες των γυναικών αυτών.

Syrian_Kurdish_Area_Map

 με μοβ χρώμα οι περιοχές των Κούρδων στη Συρία. Δυτικά το Ain Al Arab όπου μαίνεται η πολιορκία του Κομπάνι από το ΙΚ και στα βορειοανατολικά η επαρχία της Hasakah – Χασάκα

Πηγή: left.gr

Διαβάστε ακόμα

Αλληλεγγύη στις γυναίκες που αντιστέκονται στο Κουρδιστάν

Η απεικόνιση των κουρδισσών μαχητριών στα μέσα ενημέρωσης

 

 

Share

Αλληλεγγύη στις γυναίκες που αντιστέκονται στο Κουρδιστάν

solidarity quilt

Ανακοίνωση αλληλεγγύης του Ευρωπαϊκού τμήματος της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών προς τις γυναίκες της αντίστασης στο Κουρδιστάν

Εμείς, 60 γυναίκες από 18 Ευρωπαϊκές χώρες που μαζευτήκαμε στο Ευρωπαϊκό Συντονιστικό της ΠΠΓ στη Ντονόστια, στη Χώρα των Βάσκων, χαιρετίζουμε την αντίσταση των Κουρδισσών στο Κομπάνι (Rojava) – στα σύνορα Τουρκίας και Συρίας, όπου Κούρδοι, Ασσύριοι, Αρμένιοι, Γεζίντι, Άραβες και Τσετσένοι από διαφορετικές θρησκείες συνυπάρχουν ειρηνικά και αναπτύσσουν εναλλακτικές για την κατανομή της εξουσίας σε κάθε επίπεδο της δημοκρατικής ζωής. Αυτά τα εναλλακτικά στον καπιταλισμό, την αποικιοκρατία και την πατριαρχία πρότυπα είναι που υπερασπίζεται σήμερα η γενναία αντίσταση του YPG (People’sProtectionUnity) και του YPJ (women’sunity).

Καταδικάζουμε την παραβίαση των στοιχειωδών γυναικείων και ανθρώπινων δικαιωμάτων, καθώς και όλες τις μορφές φονταμενταλισμού, είτε θρησκευτικού, εθνικού ή πολιτικού. Καταγγέλλουμε τις αυξανόμενες συμμαχίες μεταξύ υπερσυντηρητικών κύκλων, μεταξύ των οποίων είναι και οι θρησκευτικοί φονταμενταλισμοί, ως στρατηγικές που ενδυναμώνουν το καπιταλιστικό και πατριαρχικό σύστημα ως «λύση» στην κρίση.

Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε σε περιοχές συγκρούσεων για την οριστική εξάλειψη της δουλείας και των βιασμών ως εργαλεία πολέμου. Θα συνεχίσουμε να χτίζουμε έναν άλλο κόσμο που θα αποκλείει όλες τις μορφές καταπίεσης: ενός ανθρώπου σε άλλον, μιας ομάδας σε μια άλλη, μιας πλειοψηφίας σε μια μειοψηφία, ενός λαού σε έναν άλλο.

Με αφορμή τις πρόσφατες επιθέσεις ενάντια στις εναλλακτικές και ενάντια στα δικαιώματα των γυναικών, αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε την 4η Διεθνή Καμπάνια της Παγκόσμιας Πορείας Γυναικών στο Κουρδιστάν στις 8 Μάρτη 2015, στοχεύοντας στην ενδυνάμωση και τη στήριξη των κουρδισσών στον αγώνα τους για αυτονομία και αυτό-προσδιορισμό της περιοχής, αλλά και των ίδιων τους των σωμάτων. Καλούμε γυναίκες από την Ευρώπη και όλο τον κόσμο να στηρίξουν και να συμμετέχουν στο Ευρωπαϊκό Φεμινιστικό Καραβάνι που σκοπό έχει να ενδυναμώσει και να κάνει ορατές τη γυναικεία αντίσταση και τις εναλλακτικές.

Θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε μέχρι όλες οι γυναίκες να είναι ελεύθερες!

Ντονόστια (Σαν Σεμπαστιάν), Χώρα των Βάσκων, 12 Οκτωβρίου 2014

 

Share

Η απεικόνιση των κουρδισσών μαχητριών στα μέσα ενημέρωσης

kurdish

της Dilar Dirik

Στον απόηχο της δολοφονίας των κουρδισσών Sakine Cansiz, Fidan Dogan και Leyla Saylemez στις 9 Ιανουαρίου του 2013 στο Παρίσι, τα κυρίαρχα μέσα μαζικής ενημέρωσης επικεντρώθηκαν ξαφνικά σε ένα για πολύ καιρό ξεχασμένο, αλλά συναρπαστικό θέμα: τον αξιοσημείωτο ρόλο των γυναικών στο κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα.

Τα τελευταία δύο χρόνια οι κούρδοι κατέλαβαν τον έλεγχο του Δυτικού Κουρδιστάν (συριακό Κουρδιστάν ή Ροτζάβα) και σταδιακά εγκαθίδρυσαν δομές δυαδικής εξουσίας στη διάρκεια του συριακού εμφυλίου πολέμου. Από την αρχή οι γυναίκες συμμετείχαν ως ενεργά μέλη της Επανάστασης στη Ροτζάβα μέσω του κοινωνικού και πολιτικού ακτιβισμού τους, αλλά αυτό που εξέπληξε περισσότερο τα κυρίαρχα δυτικά μέσα ενημέρωσης ήταν ότι οι γυναίκες συμμετείχαν στις  μάχες ή στο πεδίο των μαχών ισότιμα. Αυτές οι γυναίκες, οι οποίες πολεμούν ενάντια στο καθεστώς του Άσαντ, καθώς και σε ομάδες τζιχαντιστών, τονίζουν κατ’ επανάληψη ότι ο αγώνας τους είναι ένας πολυμέτωπος αγώνας για την ελευθερία τους, σαν κούρδισσες και σαν γυναίκες. Αν και η ύπαρξη γυναικών μαχητριών αποτελεί φυσικό στοιχείο της πολιτικής δράσης σε ολόκληρο το Κουρδιστάν εδώ και δεκαετίες, ο κόσμος μόλις τώρα αρχίζει να συνειδητοποιεί τον ισχυρό ρόλο των γυναικών στο κουρδικό απελευθερωτικό κίνημα. Ειδικά το τελευταίο διάστημα το γυναικείο κίνημα έχει εξάψει τη φαντασία των κυρίαρχων μέσων με διάφορους τρόπους, που κυμαίνονται μεταξύ δέους,  συγκαταβατικού οριενταλισμού μέχρι καθαρού σεξισμού.

Τα περισσότερα άρθρα σχετικά με τις κούρδισσες μαχήτριες είναι τουλάχιστον απλοϊκά, μισογυνιστικά, οριενταλιστικά και πατερναλιστικά. Αντί να προσπαθήσουν να κατανοήσουν το φαινόμενο σε όλη του την πολυπλοκότητα, αυτά τα άρθρα συχνά καταφεύγουν σε σκανδαλιστικές ανακοινώσεις για να εκμεταλλευτούν την κατάπληξη του κοινού σχετικά με το γεγονός ότι «οι φτωχές γυναίκες στη Μέση Ανατολή» μπορούν με κάποιο τρόπο να είναι μαχήτριες. Ως εκ τούτου, αντί να αναγνωρίσουν την πολιτιστική επανάσταση που συνιστούν οι ενέργειες αυτών των γυναικών σε μια κατά τα άλλα συντηρητική, πατριαρχική κοινωνία, πολλοί δημοσιογράφοι την πατάνε με τις ίδιες πολυχρησιμοποιημένες κατηγοριοποιήσεις: τη στιγμή που τα κρατικά μέσα ενημέρωσης, ιδιαίτερα στην Τουρκία και το Ιράν, απεικονίζουν τις γυναίκες αντάρτισσες ως «σατανικές τρομοκράτισσες πόρνες», ως ερωτικά παιχνίδια των αντρών μαχητών, οι οποίες μισούν την οικογένεια και έχουν υποστεί πλύση εγκεφάλου, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης αναφέρονται συχνά σε αυτές τις γυναίκες ως «καταπιεσμένα θύματα που αναζητούν διέξοδο από την οπισθοδρομική κουλτούρα τους», οι οποίες διαφορετικά θα αντιμετώπιζαν μια ζωή γεμάτη από εγκλήματα τιμής και παιδικούς γάμους. Εκτός του ότι αγνοούν πλήρως τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων εναντίον των Κούρδων, γεγονός που προκάλεσε αυτή την αντίσταση, οι ανακοινώσεις αυτές όχι μόνο δεν βασίζονται σε γεγονότα, αλλά διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα σκόπιμα. Πράγματι, οι κούρδισσες αντιμετωπίζουν μια πολύ πατριαρχική κοινωνία με πολύ μεγάλη βία κατά των γυναικών, αλλά τα κίνητρα αυτών των γυναικών που αγωνίζονται είναι πολύ διαφορετικά, πολύπλοκα και – λαμβάνοντας υπόψη τις κοινωνικές δομές του Κουρδιστάν και της Μέσης Ανατολής – επαναστατικά με πολλούς τρόπους. Ανεξάρτητα αν συμφωνούν ή όχι  με τους σκοπούς τους, είναι άδικο και προβληματικά απλοϊκό να ονομάζουν την επιλογή αυτών των γυναικών να γίνουν αντάρτισσες ως «διέξοδο». Αυτές οι γυναίκες μάχονται ενεργά ενάντια στην πατριαρχία – πώς μπορεί αυτό να θεωρηθεί «διέξοδος»;! Διερευνώντας τους λόγους αυτής της διαστρεβλωμένης απεικόνισης αποκαλύπτεται ότι η αναγνώριση τους ως δρώντα υποκείμενα θα έθετε το σύστημα σαφώς σε κίνδυνο…

Το γεγονός ότι οι Κούρδισσες παίρνουν τα όπλα, τα παραδοσιακά σύμβολα της ανδρικής εξουσίας, είναι από πολλές απόψεις μια ριζική παρέκκλιση από την παράδοση. Γι’ αυτό το λόγο είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η κριτική των κυρίαρχων μέσων για τη συμμετοχή των Κουρδισσών στη μάχη δεν γίνεται σε πασιφιστική βάση, αλλά στη βάση ουσιοκρατικών, δυαδικών αντιλήψεων για το τι συνιστά να είσαι «γυναίκα». Το να μάχεσαι θεωρείται «μη-γυναικείο», διαπερνά κοινωνικά όρια, κλονίζει τα θεμέλια του κατεστημένου. Οι γυναίκες μαχήτριες κατηγορούνται για παραβίαση της «ιερότητας της οικογένειας», επειδή τολμούν να βγουν από την αιώνια φυλακή που έχει καθοριστεί για αυτές, επειδή ανατρέπουν το σύστημα, την πατριαρχική, γυναικοκτονική τάξη, επιλέγοντας την ενεργή συμμετοχή από το να παραμένουν θύματα. Ο πόλεμος θεωρείται ανδρική υπόθεση, που ξεκινά, καθοδηγείται, και τελειώνει από τους άνδρες. Οπότε είναι η λέξη «γυναίκες» στην έκφραση «γυναίκες που μάχονται» που προκαλεί αυτή τη γενική δυσφορία. Παρόλο που είναι οι ίδιοι οι παραδοσιακοί έμφυλοι ρόλοι που συχνά φυσικοποιούνκαι εξιδανικεύουν τις γυναίκες ως αγίες, η τιμωρία είναι άγρια, όταν οι γυναίκες παραβιάζουν αυτούς τους ρόλους που τους έχουν ανατεθεί. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές γυναίκες αγωνίστριες σε όλον τον κόσμο υπόκεινται σε σεξουαλική βία ως μαχήτριες στον πόλεμο και ως πολιτικές κρατούμενες. Όπως έχουν επισημάνει πολλές φεμινίστριες, ο βιασμός και η σεξουαλική βία σπάνια έχει σχέση με τη σεξουαλική επιθυμία, αλλά είναι εργαλεία εξουσίας για να κυριαρχήσει και να επιβληθεί η θέληση κάποιου πάνω σε κάποιον άλλο άνθρωπο. Στο πλαίσιο των γυναικών μαχητριών ο στόχος της σεξουαλικής βίας, σωματικής ή λεκτικής, είναι να τις τιμωρήσει, επειδή εισέρχονται σε μια σφαίρα που διασφαλίζει τα προνόμια των ανδρών.

Μια σύντομη ματιά στην απεικόνιση των κουρδισσών μαχητριών από τα τουρκικά και ιρανικά μέσα ενημέρωσης αποκαλύπτει τίτλους όπως «έμεινε έγκυος», «απελπισμένες βουνίσιες γυναίκες», «η πραγματικότητα των βιασμών στα βουνά», «δες ποιανού είναι ερωμένη», «δεν ήταν παρθένα», κ.λπ. Το γεγονός αυτό εκθέτει τη σεξιστική νοοτροπία που κρύβεται πίσω από αυτούς τους ισχυρισμούς, οι οποίοι αξιοποιούν τις συνήθεις συντηρητικές κοινωνικές αξίες, όπως η υπεράσπιση της «τιμής» μιας οικογένειας, και συνδυάζουν το μισογυνισμό με τα ρατσιστικά στερεότυπα της κουρδικής κουλτούρας για να την παρουσιάσουν ως οπισθοδρομική. Αντί να εξοργίζονται με τους βιασμούς και τη σεξουαλική βία από το στρατό και τους φρουρούς των φυλακών (ειδικά στα παιδιά που είναι στη φυλακή), τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ασχολούνται με την παρθενία αυτών των γυναικών. Αυτή η μέθοδος σεξιστικής προπαγάνδας έχει στόχο κατά κύριο λόγο να απονομιμοποιήσει το κίνημα των γυναικών και να συγκαλύψει τη ριζοσπαστική πραγματικότητα, η οποία θα μπορούσε να αμφισβητήσει, να ταράξει και να τραυματίσει τα υπερ-αρρενοποιημένα ετεροπατριαρχικά συστήματα, εναντίον των οποίων αγωνίζονται αυτές οι γυναίκες. Έχει ως στόχο να αποσπάσει την προσοχή από το γεγονός ότι η συντριπτική πλειοψηφία των κουρδισσών συμμετέχουν στον αγώνα από πεποίθηση, από επιθυμία να καταπολεμήσουν την καταπίεση, ότι η ενεργή συμμετοχή τους είναι συνειδητή, με σκοπό να πάρουν τη ζωή τους στα χέρια τους. Γίνεται φανερό ότι η συζήτηση γύρω από την «εργαλειοποίηση του θύματος» είναι μια προσπάθεια να απορρίψει τη συνειδητότητα ​​αυτών των αγωνιζόμενων γυναικών. Ένας ψευτο-επιστήμονας ακαδημαϊκός ισχυρίζεται επιπλέον: «Καθότι οι γυναίκες είναι πιο συναισθηματικές από τους άνδρες, είναι πιο εύκολο να τις ελέγξεις». Αν το κουρδικό κίνημα είχε σκοπό τη στρατολόγηση γυναικών αποκλειστικά ως φυσικού εργαλείου πολέμου ή ως αντικείμενα του σεξ, γιατί να βασιζόταν κατά ένα μεγάλο ποσοστό στην εκλεπτυσμένη φεμινιστική ιδεολογία και σε εκπαιδευτικά σεμινάρια για να τις κινητοποιήσει; Δεν θα ήταν καλύτερα σε αυτή την περίπτωση, για το PKK και τα παραρτήματά του για παράδειγμα, να μην υπήρχε μια ιδεολογική ηγεσία που να λέει «ο άνθρωπος είναι ένα σύστημα. Το αρσενικό έχει γίνει καθεστώς και το μετατρέπει σε κυρίαρχη κουλτούρα. Η ταξική και η έμφυλη καταπίεση αναπτύσσονται από κοινού. Η αρρενωπότητα έχει δημιουργήσει το κυρίαρχο φύλο, την κυρίαρχη τάξη και το κυρίαρχο κράτος. Όταν ο άνθρωπος αναλύεται σε αυτό το πλαίσιο, είναι σαφές ότι η αρρενωπότητα πρέπει να εκλείψει. Πράγματι, το να σκοτώσεις τον κυρίαρχο άνθρωπο είναι η θεμελιώδης αρχή του σοσιαλισμού. Αυτό σημαίνει η δύναμη του να σκοτώνεις: να σκοτώνεις τη μονόπλευρη κυριαρχία, την ανισότητα και τη μισαλλοδοξία. Επιπλέον σημαίνει να σκοτώνεις το φασισμό, τη δικτατορία και το δεσποτισμό»; Ο ισχυρισμός ότι η κινητοποίηση των γυναικών είναι ένας ύπουλος τρόπος στρατολόγησης αποφεύγει να θέσειτην εμπλοκή της φεμινιστικής φιλοσοφίας του κινήματος, η οποία διακηρύσσει ρητά τη χειραφέτηση των γυναικών ως θεμελιώδη αρχή.

Ένας άλλος τρόπος άρνησης της σημασίας των κουρδισσών μαχητριών είναι ο ισχυρισμός ότι καταφεύγουν στα βουνά προκειμένου να «ξεφύγουν» από την καταπιεστική κουλτούρα τους. Τόσο τα δυτικά όσο και τα κρατικά μέσα ενημέρωσης έχουν επανειλημμένα αναπαράξει αυτόν τον ισχυρισμό, πιθανότατα χωρίς να έχουν μιλήσει ποτέ έστω και με μία κούρδισσα μαχήτρια. Ακόμη και αν δεχτούμε την υπόθεση, για χάρη της συζήτησης, ότι τα βουνά αποτελούν «διέξοδο» για τις γυναίκες, γιατί δεν ρωτάμε ποιοι κοινωνικο-οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες, που διαιωνίζονται από αυτά τα κράτη, έχουν συμβάλει στην απόφαση μιας γυναίκας να διαλέξει μια ζωή που θα μάχεται για την ελευθερία από τη ζωή ενός απλού ανθρώπου; Γιατί οι γυναίκες βρίσκουν την ελευθερία, που διαφορετικά δεν θα είχαν στη ζωή τους, στον αγώνα; Το να παραπλανάσαι από την παλιά κρατική προπαγάνδα, η οποία αναφέρεται συχνά στις γυναίκες μαχήτριες ως θύματα σε σύγχυση ή εύκολες στρατολογίες, είναι πολύ τεμπέλικο και προβληματικό και απλοποιεί ένα πολύ σύνθετο φαινόμενο. Οι κούρδισσες που παίρνουν τα όπλα έχουν υψηλό επίπεδο πολιτικής συνείδησης, η οποία ενισχύεται περαιτέρω από εκπαιδευτικά σεμινάρια. Δηλώνοντας ότι η κινητοποίηση των αναλφάβητων γυναικών της υπαίθρου, χωρίς ιδιαίτερο εκπαιδευτικό υπόβαθρο, είναι ενδεικτικό της επιπολαιότητας του γυναικείου κινήματος και της έλλειψης «συνθετότητας», ακόμα και αυτοαποκαλούμενες φεμινίστριες συγγραφείς πατρονάρουν με προβληματικό τρόπο γυναίκες από αυτά τα κοινωνικά στρώματα. Δεν είναι μόνο ότιαυτές οι «εξηγήσεις» είναι εγγενώς σοβινιστικές ή σεξιστικές, αλλά και ότιαυτού του είδους τα επιχειρήματα δεν μπορούν να εξηγήσουν πώς το κουρδικό κίνημα δημιούργησε ένα λαϊκό φεμινιστικό κίνημα βάσης, το οποίο αμφισβήτησε την παράδοση και μετασχημάτισε την κοινωνία σε εντυπωσιακό εύρος, ενδυναμώνοντας τις γυναίκες στην ευρύτερη κοινωνία σε αξιοσημείωτο βαθμό.

Περιέργως, παρόλο που το γυναικείο κίνημα δείχνει να εμφανίζεται σήμερα στην ημερήσια διάταξη, τα κίνητρα και οι ιδεολογίες πίσω από το κίνημα αποσιωπούνται επίτηδες. Για παράδειγμα, ενώ ορισμένα άρθρα άρχισαν να θαυμάζουν τη δύναμη και το θάρρος των γυναικών που μάχονται εναντίον του καθεστώτος και των δυνάμεων της Αλ-Κάιντα στο δυτικό Κουρδιστάν, οι ίδιοι οι συγγραφείς συχνά δεν αναφέρουν ότι οι γυναίκες αυτές λένε ρητά ότι η ιδεολογία του Αμπντουλάχ Οτσαλάν είναι η κινητήρια δύναμη πίσω από αυτό το κίνημα.

Παράγοντες που επιβάλλονται, όπως η απελπισία, ο παραλογισμός ή η σύγχυση σχετικά με τις δράσεις των κουρδισσών μαχητριών και η εξάπλωση της προπαγάνδας για τη σεξουαλική εκμετάλλευση αποτελούν έμφυλα εργαλεία πολέμου που χρησιμεύουν για να απονομιμοποιήσουν τον ενδυναμωτικό τους αγώνα. Γιατί, πριν καν μιλήσουν με αυτές τις γυναίκες, φαίνεται να έχουν όλοι έτοιμες εξηγήσεις για τη συμμετοχή των κουρδισσών; Από πού προέρχεται αυτός ο έντονος φόβος για τις αποφάσεις αυτών των γυναικών; Αν θέλουμε να κατανοήσουμε την παράξενη και διαστρεβλωμένη απεικόνιση των κουρδισσών μαχητριών στα μέσα ενημέρωσης, πρέπει να αναρωτηθούμε: «Ενάντια σε ποιον αγωνίζονται αυτές οι γυναίκες;» Η απάντηση θα μας προσφέρει σημαντικές πληροφορίες. Οι κούρδισσες μαχήτριες (αυτή τη στιγμή) αγωνίζονται ενάντια στο  τουρκικό κράτος, τον δεύτερο μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ με την υπερ-αρρενωπή στρατιωτική δομή, και ενάντια σε έναν πρωθυπουργό που ζητά από τις γυναίκες να κάνουν τουλάχιστον τρία παιδιά, ενάντια στο ιρανικό καθεστώς, το οποίο αρνείται την ιδιότητα του ανθρώπου στις γυναίκες, στο όνομα του Ισλάμ υποτίθεται, και ενάντια στους τζιχαντιστές της Αλ-Κάιντα που διακηρύσσουν ότι είναι «επιτρέψιμο (halal)» να βιάζουν κούρδισσες ενώ τους υπόσχονται 72 παρθένες στον παράδεισο για τις βάρβαρες πράξεις τους. Επιπλέον όμως αυτές οι γυναίκες μάχονται ενάντια στη βάναυση πατριαρχία μέσα στην ίδια κουρδική κοινωνία. Ενάντια στον παιδικό γάμο, στους εξαναγκαστικούς γάμους, στα εγκλήματα «τιμής», στην ενδοοικογενειακή βία, στην κουλτούρα του βιασμού. Δεν είναι περίεργο λοιπόν που οι οπλισμένες κούρδισσες θεωρούνται τεράστια απειλή! Η προσπάθεια να υπονομευτεί η συμμετοχή αυτών των γυναικών μέσω λεκτικών και σωματικών σεξουαλικών επιθέσεων είναι μια τεχνική επιβίωσης των πατριαρχικών δομών, εναντίον των οποίων αυτές οι γυναίκες παίρνουν τα όπλα. Η αποδοχή των γυναικών ως εχθρό τους στη μάχη κάνει αυτά τα εύθραυστα, γεμάτα τεστοστερόνη τάγματα να χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους …

Μετάφραση: Λίνα Φιλοπούλου

Πηγή: Kurdish Question

 

Share

Ειρήνη ή πόλεμος;

των Ειρήνη Αποστολίδουέρευνα και συγγραφή

και Μουράτ Ισσί– έρευνα και επίβλεψη

Από τη σύλληψη του Οτζαλάν το 1999 και μετά ο αγώνας του κουρδικού λαού επισκιάστηκε από άλλα διεθνή θέματα όπως το Παλαιστινιακό, η Αλ Κάιντα, οι πόλεμοι σε Αφγανιστάν και Ιράκ, και τα τελευταία χρόνια από τη διεθνή οικονομική κρίση. Ωστόσο όλα αυτά τα χρόνια, ο αγώνας συνεχίζεται στα Κουρδικά βουνά, νέα αγόρια και κορίτσια συνεχίζουν να κατατάσσονται στις αντάρτικες οργανώσεις, πολλοί άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους κι ακόμα περισσότεροι συλλαμβάνονται και φυλακίζονται. Το ίδιο διάστημα, και ειδικά τα τελευταία δέκα χρόνια, το τουρκικό κράτος με επικεφαλής τον Ερντογάν προσπαθούσε εναγωνίως να βελτιώσει τη δημόσια εικόνα του στο εξωτερικό ώστε να ενισχύσει την υποψηφιότητα της χώρας για την ένταξή της στην Ε.Ε.

Το τριπλό φονικό στην καρδιά της Ευρώπης επανέφερε στο φως της δημοσιότητας το Κουρδικό ζήτημα με ένα τρόπο που δεν είναι απαραίτητο ότι μπορεί να ελέγξει η Τουρκία. Η δολοφονηθείσα Σακινέ Τζανσίζ ήταν το πρόσωπο των σοσιαλιστών μες στο PKK. Η βουλεύτρια του BDP Γκιουλτάν Κισανάκ είπε χαρακτηριστικά  για τη Σακινέ ότι «ήταν η Ρόζα Λούξεμπουργκ των Κούρδων». Δε μπορεί παρά να σκεφτεί κανείς ότι εν ζωή θα έπαιζε σημαντικό ρόλο στις διαπραγματεύσεις μεταξύ τουρκικού κράτους και κουρδικού κινήματος.

Ποιος είναι πίσω από τους φόνους του Παρισιού;

Η τουρκική κυβέρνηση απέδωσε εξ αρχής τους φόνους σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών εντός του PKK και αυτή τη γραμμή ακολούθησαν αρκετά τουρκικά και διεθνή μέσα ενημέρωσης. Οι γυναικείες κουρδικές οργανώσεις απάντησαν ότι η διάδοση αυτών των εικασιών αποτελεί εκστρατεία λασπολόγησης του κουρδικού αγώνα. Το PKK κατηγορεί την τουρκική κυβέρνηση ότι θέλει να «καθαρίσει» τα ηγετικά στελέχη του κόμματος και να μπερδέψει την κοινή γνώμη. «Βλέπει» ως πυρήνα του κέντρου αποφάσεων την “πράσινη” Εργκενεκόν, δηλαδή τους ισλαμο-κεμαλιστές εντός του τουρκικού βαθέως κράτους. Επίσης ως ύποπτη θεωρεί και τη ΜΙΤ, την τουρκική υπηρεσία πληροφοριών.

Επίσης οξεία κριτική στο γαλλικό κράτος ασκούν οι οργανώσεις των Κούρδων της Γαλλίας με τα εξής ερωτήματα: Πώς μπόρεσε ο δολοφόνος να διαπράξει αυτό το έγκλημα στη διάρκεια της μέρας σε μια τόσο πυκνοκατοικημένη περιοχή όταν Κούρδοι ακτιβιστές, συμεριλαμβανομένων των 3 θυμάτων, ήταν υπό τη συνεχή παρακολούθηση των γαλλικών μυστικών υπηρεσιών και της γαλλικής αστυνομίας; Οι μυστικές υπηρεσίες της Γαλλίας είχαν πληροφορίες για πιθανό φόνο πριν την τέλεση του εγκλήματος; Αν ναι, γιατί δε δημοσιοποίησαν αυτές τις πληροφορίες και δεν προειδοποίησαν τα θύματα;

Προσπαθούν να «κλείσουν» τις κάνουλες;

Σύμφωνα με μυστικό διπλωματικό σημείωμα του 2007 που αποκάλυψε το WikiLeaks, αξιωματούχοι των ΗΠΑ έβλεπαν τη Σακινέ Τζανσίζ ως ένα εκ των δύο κύριων στόχων στην προσπάθειά τους να σταματήσουν τη ροή οικονομικής βοήθειας από την Ευρώπη προς τα βουνά του βόρειου Ιράκ, όπου είναι η βάση του μεγαλύτερου μέρους των ανταρτών. Το 2007 ήταν και η χρονιά που η Σακινέ συνελήφθη στη Γερμανία αλλά αποφυλακίστηκε χωρίς να ακολουθήσει η έκδοσή της στην Τουρκία λόγω ανεπαρκών στοιχείων.

Αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις σε ευρωπαϊκό έδαφος

Τα τελευταία χρόνια έχει ενταθεί μια δίωξη των Κούρδων και στο ευρωπαϊκό έδαφος, η οποία ανατρέπει και ακυρώνει οποιαδήποτε προστασία παρεχόταν μέχρι τώρα στους Κούρδους ως πολιτικούς πρόσφυγες. Συγκεκριμένα, τον Οκτώβρη του 2011 Γαλλία και Τουρκία προχώρησαν σε μια συνεργασία σε θέματα ασφάλειας η οποία προβλέπει ότι οι αστυνομικές δυνάμεις των δυο χωρών μπορούν να διεξάγουν από κοινού επιχειρήσεις εναντίον των Κούρδων. Αυτή η εξέλιξη οδήγησε στη σύλληψη εκατοντάδων Κούρδων στο γαλλικό έδαφος αλλά και σε επιθέσεις εναντίον Κουρδικών οργανώσεων στη Γαλλία και άλλες ευρωπαϊκές πόλεις. Στη συνέχεια, το Μάρτη του 2012 ξεκίνησε στη Γαλλία αστυνομική έρευνα ενάντια σε όσους αναζητούν οικονομική ενίσχυση για τις δραστηριότητες του PKK. Η έρευνα αυτή οδήγησε σε επιδρομές σε σπίτια με βάση τον αντιτρομοκρατικό νόμο και συλλήψεις ατόμων ως υπόπτων για χρηματοδότηση της τρομοκρατίας. Στο ίδιο πλαίσιο, χαρακτηριστικό παράδειγμα του διεθνούς κλίματος ήταν η διαδοχική άρνηση φιλοξενίας του κουρδικού τηλεοπτικού σταθμού RojTV από γαλλικούς και άλλους δορυφόρους . Στη Γαλλία η αντιμετώπιση των Κούρδων ως εγκληματιών ξεκίνησε επί προεδρίας Σαρκοζύ, κατά τη διάρκεια της οποίας εντάθηκε και συστηματοποιήθηκε. Την ίδια πολιτική συνέχισε το σοσιαλιστικό κόμμα που τον διαδέχτηκε.

Απειλητική προφητεία για νέους φόνους στη Γερμανία

Ο Ιδρίς Ναίμ Σαχίν, πρώην Υπουργός Εσωτερικών και ηγετικό στέλεχος του κυβερνώντος κόμματος AKP στην Τουρκία, δήλωσε στις 21/01/13 ότι παρόμοια [με τους φόνους στο Παρίσι] περιστατικά μπορεί να συμβούν και στη Γερμανία στο επόμενο διάστημα. Την ίδια τοποθέτηση επανέλαβε, την επόμενη μέρα, και ο Ερντογάν. Βουλευτές του Ντι Λίνκε [του κόμματος της Αριστεράς στη Γερμανία] αντέδρασαν σε αυτή τη δήλωση αξιολογώντας την ως τοποθέτηση του τουρκικού κράτους υπέρ της βίαιης αντιμετώπισης του κουρδικού ζητήματος και ως προτροπή προς το γερμανικό κράτος για σκλήρυνση της στάσης του απέναντι στους Κούρδους. Από τη μεριά της η ομοσπονδία κουρδικών συλλόγων της Γερμανίας ζητά να μάθει πώς η τουρκική κυβέρνηση βρίσκεται σε θέση να γνωρίζει εκ των προτέρων τους προγραμματισμένους φόνους στο έδαφος της Γερμανίας και προέτρεψε τη Γερμανική κυβέρνηση να ρίξει φως στο παρασκήνιο της δήλωσης του Σαχίν.

Εντωμεταξύ ο δημοσιογράφος Φερντά Τσετίν σε άρθρο του που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Yeni Özgür Politika επανέφερε στο φως το σχέδιο επικήρυξης ηγετικών στελεχών του PKK εκ μέρους του Τουρκικού κράτους, σύμφωνα με το οποίο προβλέπονταν αμοιβές έως 4 εκατομμύρια τουρκικές λίρες (κοντά 1.700.000 ευρώ) για τους πληροφοριοδότες/καταδότες . Τα ηγετικά στελέχη που στοχοποιούσε εκείνο το σχέδιο ήταν 50 στο σύνολό τους, 20 εκ των οποίων στην Ευρώπη.

Πώς «διαβάζουμε» αυτούς τους φόνους στο παρόν πολιτικό σκηνικό

Η περίοδος που διανύουμε καθορίζεται από την διακηρυγμένη πρόθεση του κυβερνώντος κόμματος «Δικαιοσύνη και Ανάπτυξη» να έρθει σε κάποιου είδους συμφωνία με τους Κούρδους αντάρτες με σκοπό τον τερματισμό των εχθροπραξιών. Ωστόσο οι πολιτικές διώξεις των Κούρδων στις πόλεις και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις εναντίον των ανταρτών στα βουνά συνεχίζονται με αμείωτη ένταση, όπως και η κατάφωρη παραβίαση εκεχειριών.  Αν προσθέσουμε σε αυτό το «κυνήγι κεφαλών» που συμβαίνει εντός και εκτός Τουρκίας φαίνεται το Τουρκικό κράτος έχει κάθε συμφέρον να αποδυναμωθεί όσο το δυνατόν περισσότερο ο αντίπαλος πριν κάτσει στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων. Όπως είπε χαρακτηριστικά υψηλόβαθμο ηγετικό στέλεχος των Κούρδων, η πολιτική του τουρκικού κράτους είναι “πόλεμος ενάντια στους τρομοκράτες και διαπραγματεύσεις με τις παραφυάδες τους”.

Ενότητα των Κούρδων κάτω από τον Οτζαλάν

Ο Οτζαλάν έκλεισε τα 65 του χρόνια στις 4 Απριλίου και βρίσκεται στη φυλακή εδώ και 14 χρόνια. Στο διάστημα αυτό «ξεφύτρωσαν» νέες οργανώσεις που δεν κατάφεραν όμως να παίξουν σημαντικό ρόλο. Μετά από τις τελευταίες απεργίες πείνας των φυλακισμένων (σύνολο 10.000 άτομα), και σε όλη την διάρκεια της κηδείας των τριών αγωνιστριών, ο Οτζαλάν επιβεβαιώθηκε ξανά ως ο μοναδικός ηγέτης όλων των Κούρδων (είναι αναμφισβήτητο  ότι τον υποστηρίζει μεγάλο ποσοστό του Κουρδικού πληθυσμού). Έτσι το τουρκικό κράτος δεν έχει και πολλές επιλογές εκτός από τον ίδιο τον Οτζαλάν ως συνομιλητή για τις διαπραγματεύσεις με τους Κούρδους.

Πάντως Κούρδοι αγωνιστές έχουν ασκήσει δριμεία κριτική στον Οτζαλάν απευθύνοντάς του βαριές κατηγορίες (δικτατορικές πρακτικές στο εσωτερικό της οργάνωσης και παγίωση προσωπικού μηχανισμού, βία, δολοφονίες μελών, δολοφονίες μελών άλλων κουρδικών οργανώσεων, κλπ). Γιατί λοιπόν επικρατεί και πάλι ο Οτζαλάν ως μόνος αρμόδιος για τις διαπραγματεύσεις με το τουρκικό κράτος;

Θα μπορούσε κανείς να πει ότι ο κουρδικός λαός έχει βρεθεί σε αδιέξοδο χάριν της ενότητας. Δηλαδή η μοναδικότητα του Οτζαλάν δε σημαίνει ότι το PKK είναι η μόνη κουρδική πολιτική δύναμη. Αντίθετα θα έλεγε κανείς ότι ο κουρδικός λαός αναγνωρίζει τον Οτζαλάν ως αδιαπραγμάτευτο ηγέτη του για να τηρήσει ένα ενιαίο μέτωπο απέναντι στο τουρκικό κράτος, και δε μπορεί να κάνει πίσω γιατί η απόσυρση της υποστήριξής του στο Οτζαλάν θα αποτελούσε διάσπαση του μετώπου και θα εκλαμβανόταν ως μια νίκη του κράτους και ήττα των Κούρδων. Φαίνεται το ίδιο το τουρκικό κράτος να έχει ηρωοποιήσει ακόμα περισσότερο τον Οτζαλάν, και ο Ερντογάν το είχε συνειδητοποιήσει αυτό όταν δήλωνε σε ραδιοφωνική συνέντευξη τον Ιούνη του 2011 ότι αν ήταν τότε [το 1999] στην εξουσία το κόμμα του θα είχε φέρει σε πέρας τη θανατική ποινή που του είχε αρχικά επιβληθεί και έτσι το «πρόβλημα Οτζαλάν» θα είχε εκλείψει.

Επικαιρότητα

Τέσσερις μήνες μετά από την δολοφονία των τριών Κουρδισσών αγωνιστριών στο Παρίσι, ακόμη δεν έχει ξεκινήσει δίκη εναντίον του υπόπτου με την επίσημη αιτιολογία ότι η συνεργασία με την Τουρκία συνεχίζεται για την συλλογή των αποδεικτικών στοιχείων. Εν τω μεταξύ στο πλαίσιο των διαπραγματεύσεων και ως κίνηση καλής θέλησης ο Οτζαλάν ζήτησε την απελευθέρωση αιχμαλώτων που κρατούνταν στα όρη Καντίλ από τους αντάρτες. Την 21η Μάρτη, ανήμερα της μεγάλης γιορτής του Newroz, ο Οτζαλάν με δημόσια επιστολή  του έθεσε τους νέους στόχους και στρατηγικές: εκδημοκρατισμός στην Τουρκία και τη Μέση Ανατολή, επιδίωξη λύσης μέσω συνομοσπονδίας. Στην ίδια επιστολή ζήτησε από τον αντάρτικο στρατό να προχωρήσει σε εκεχειρία με την Τουρκία και να αποσυρθεί εκτός τουρκικών συνόρων. Μια επιστολή της οποίας ο σαφέστατος αρχηγικός τόνος δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για το ρόλο που σκοπεύει να παίξει και στο μέλλον ο Οτζαλάν.

 

Περισσότερα

Φόρος τιμής σε τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

Το τελευταίο αντίο στις τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

Η προέλευση των τριών Κουρδισσών αγωνιστριών

Τα όρια της ανθρώπινης αντοχής

 

 

Share

Τα όρια της ανθρώπινης αντοχής

Η δολοφονία της Σακινέ Τζανσίζ (Sakine Cansız) ξαναφέρνει στο προσκήνιο την περίοδο της χούντας της δεκαετίας του ‘80 στην Τουρκία και τη στρατιωτική φυλακή βασανιστηρίων του Ντιγιάρμπακιρ (φωτο).

των Ειρήνη Αποστολίδουέρευνα και συγγραφή

και Μουράτ Ισσί– έρευνα και επίβλεψη

Στα τέλη της δεκαετίας του ’70 η τουρκική κοινωνία ήταν πολύ πολωμένη, με πολύ ισχυρό αριστερό επαναστατικό κίνημα αλλά και πολύ ισχυρούς ακροδεξιούς κύκλους που επιδίδονταν σε φονικές πολιτικές συγκρούσεις.

Υπό το πρόσχημα της χαοτικής κατάστασης στη χώρα το 1980 μια ομάδα πέντε στρατηγών υπό τον Κενάν Εβρέν έκανε πραξικόπημα και για τα τρία χρόνια που ακολούθησαν τη χώρα κυβερνούσε ο στρατός. Μέσα σε αυτό το διάστημα διέλυσαν το κοινοβούλιο, ανέστειλαν την ισχύ του συντάγματος, έβγαλαν εκτός νόμου όλα τα πολιτικά κόμματα, τις συνδικαλιστικές οργανώσεις και τις περισσότερρες από τις λοιπές οργανώσεις. Συνέλαβαν δεκάδες χιλιάδες άντρες και γυναίκες. Φυλάκισαν πάνω από 30.000 στους πρώτους 4 μήνες μετά το πραξικόπημα. Στα χρόνια που ακολούθησαν η Διεθνής Αμνηστία έλαβε χιλιάδες καταγγελίες για βασανιστήρια, συμπεριλαμβανομένων πάνω από 100 κατεγγελιών για θανάτους που ήταν αποτέλεσμα βασανιστηρίων. Η φυλακή του Ντιγιάρμπακιρ έγινε ένα από τα βασικά εμβλήματα/σύμβολα της χούντας εξαιτίας των εκαντοντάδων καταγγελιών που περιλάμβαναν βασανιστήρια και εκτελέσεις.

Με ιδανικό τους μια κοινωνία με στρατιωτική πειθαρχία, οι πραξικοπηματίες φρόντισαν να περάσουν ένα σωρό νόμους και να αλλάξουν το σύνταγμα της χώρας κατά τις δικές τους προδιαγραφές (συμπεριλαμβανομένης της εκ προοιμίου απαλλαγής των στρατηγών από οποιαδήποτε νομική δίωξη)[1] . Ίσως το χειρότερο άρθρο εκείνου του συντάγματος να ήταν το άρθρο 14 που περιόριζε την ελευθερία ατόμων και οργανώσεων και απαγόρευε τον πολιτικό αγώνα βάσει κοινωνικής τάξης, γλώσσας ή φυλής. Ήταν ένα σύνταγμα που στην ουσία αρνούνταν την ύπαρξη του Κουρδικού λαού και όριζε κάθε πολίτη της Τουρκίας ως τούρκικης εθνικής ταυτότητας.

Οι στρατηγοί έκαναν τον Κενάν Εβρέν πρόεδρο της χώρας με θητεία μέχρι το 1989, φρόντισαν να πάρουν ένα σωρό μέτρα τύπου ΔΝΤ και στα τέλη του 1983 η χούντα οργάνωσε εκλογές με πλήρως ελεγχόμενο αποτέλεσμα. Πρωθυπουργός βγήκε ο Τουργκούτ Οζάλ, ο οποίος είχε ήδη υπηρετήσει ως στέλεχος της χουντικής κυβέρνησης επί των οικονομικών. Διαδέχτηκε τους στρατηγούς με ένα νεοφιλελεύθερο οικονομικό πρόγραμμα συνοδευόμενο από συντηρητικές κοινωνικές αξίες και το όνομά του ταυτίστηκε με τις ιδιωτικοποιήσεις κρατικών επιχειρήσεων.

Το πείραμα για τα όρια της ανθρώπινης αντοχής

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να δει κανείς την υπόθεση της φυλακής του Ντιγιάρμπακιρ (φωτο). Μετά το πραξικόπημα η φυλακή πέρασε στα χέρια του στρατού και έγινε στρατιωτική φυλακή. Η χούντα ανακοίνωσε ότι ήθελε να τρέξει ένα πιλοτικό πρόγραμμα σε  αυτή τη φυλακή και ζήτησε ποιος διευθυντής φυλακής ήθελε να την αναλάβει. Προσφέρθηκε ο Εσάτ Οκτάι Γιλντιράν.

Η «περίοδος της βαρβαρότητας» ή « κόλαση του Ντιγιάρμπακιρ» αναφέρεται στην περίοδο 1981-1984 όπου οι κρατούμενοι στη στρατιωτική φυλακή ν.5 του Ντιγιάρμπακιρ υφίσταντο σε συστηματική βάση φριχτά βασανιστήρια προς πειραματισμό του καθεστώτος για την ανθρώπινη αντοχή. Σε αυτή την περίοδο 34 κρατούμενοι έχασαν τη ζωή τους μες στη φυλακή. Από αυτή τη φυλακή δεν έβγαινε κανείς αλώβητος.

Σημαντικές ημερομηνίες

10 Νοεμβρίου 1981-Μέρα θανάτου του Μουσταφά Κεμάλ, όλοι οι κρατούμενοι «παραδόθηκαν», υπέκυψαν στο σύστημα του διευθυντή, σταμάτησαν την αντίσταση μέχρι τον επόμενο Μάρτιο. 21/03/82 αυτοκτονεί στο κελί του ο Μαζλούμ Ντογάν (1955-1982), μέλος της κεντρικής επιτροπής του PKK. Αυτός αφήνει ένα μήνυμα ότι γιορτάζει το Νεβρόζ  με το περίφημο του σύνθημα «Η Ζωή είναι Αντίσταση-Berxwedan Jîyane» κι από κει κι έπειτα ξεκινά εκ νέου η αντίσταση των κρατουμένων.

 17/05/82 Η νύχτα των τεσσάρων

Τέσσερα άτομα αυτοπυρπολούνται μες στη φυλακή. Μετά από αυτά ξεκινά απεργία πείνας θανάτου μέχρι το 1984 όπου ο αγώνας φέρνει τις πρώτες ρωγμές στο σύστημα: η διεύθυνση αναγνωρίζει τα πρώτα δικαιώματα των κρατουμένων. Το 1985 το καθεστώς αποσύρει τον Εσάτ Οκτάι από τη διεύθυνση αυτής τη φυλακής. Μετά από τα 4 χρόνια υπό τον Εσάτ Οκτάϊ Γιλντιράν, το καθεστώς έκρινε ότι το πιλοτικό πρόγραμμα είχε αποδώσει τους καρπούς του και σιγά-σιγά άρχισαν να εφαρμόζουν αυτά που είχαν δοκιμάσει εκεί και σε άλλες φυλακές της χώρας, όπως Μέτρις, Μάμακ, κλπ.

Η φυλακή παρέμεινε στα χέρια του στρατού μέχρι το 1988. Αξίζει να σημειωθεί ότι όλοι οι βασανιστές εκείνης της φυλακής βρέθηκαν και δολοφονήθηκαν, όσες πλαστικές χειρουργικές και να είχαν κάνει για να μην είναι πια αναγνωρίσιμοι. Μεταξύ αυτών και ο Εσάτ Οκτάι Γιλντιράν που εκτελέστηκε το 1988. Υπήρξαν και περιπτώσεις όπου Κούρδοι κρατούμενοι κατέληξαν να βασανίζουν πρώην συντρόφους τους, άλλη θηριωδία της φυλακής.  Μεταξύ αυτών ο Σαχίν Ντονμέζ (Şahin Dönmez), από τους ιδρυτές του PKK και μελος της κεντρικής επιτροπής, που στη φυλακή ομολόγησε και μετατράπηκε σε βασανιστή. Εκτελέστηκε το 1990.

Όλες τις εκτελέσεις βασανιστών αναλάμβανε η οργάνωση «Οι επαναστάτες του Κουρδιστάν». Ωστόσο δεν υπήρξε ποτέ μια τέτοια οργάνωση στην πραγματικότητα. Το μόνο που είναι γνωστό είναι ότι ο Κεμάλ Πιρ[2], την ώρα που τον βασάνιζαν είπε στον διευθυντή της φυλακής: «Εσάτ, μια μέρα θα τελειώσουν όλα κι εσύ νομίζοντας ότι θα ζήσεις μια ήρεμη ζωή με τους δικούς σου, ε, εκεί θα σε βρούμε. Μπροστά στους δικούς σου θα μας το πληρώσεις!». Γι αυτό το λόγο όλες οι εκτελέσεις βασανιστών αποδίδονται στο PKK, μιας και η εκτέλεση του Εσάτ Οκτάι έγινε πράγματι έτσι, μπροστά στα μάτια της οικογένειάς του.

Η Χουντική κληρονομιά

Σήμερα η κοινή γνώμη ζητά να μετατραπεί σε μουσείο η φυλακή του Ντιγιάρμπακιρ, ενώ το κυβερνών κόμμα AKP έχει εκφράσει την πρόθεσή του είτε να τη γκρεμίσει είτε να τη μετατρέψει σε σχολείο.

Το χουντικό σύνταγμα επιβιώνει μέχρι σήμερα, αναθεωρημένο το 2010 απο το κυβερνών AKP με σκοπό την προσέγγισή του στις προδιαγραφές της Ε.Ε. Οι Κούρδοι μποϋκόταραν το αναθεωρημένο σύνταγμα κατά το δημοψήφισμα του 2010 γιατί το αξιολόγησαν ως μια διαιώνιση του χουντικού συντάγματος και της στέρησης των δικαιωμάτων του Κουρδικού λαού που ήταν απόρροια αυτού.

Αυτό τον καιρό διεξάγεται δίκη εναντίον των δύο πρώην στρατηγών Κενάν Εβρέν (95 ετών) και Ταχσίν Σαχίνκαγια (87 ετών), των μόνων εν ζωή εκ των 5 στρατηγών που έστησαν μαζί το πραξικόπημα. Η δίκη ξεκίνησε τον Απρίλη του 2012, αλλά με κατηγορητήριο πολύ αδύναμο, το οποίο δεν περιλαμβάνει κατηγορία για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, όπως ζητούν τα θύματα της χούντας. Στην ανάκριση ο Εβρέν δεν ερωτήθηκε για τους εξαφανισμένους κρατούμενους, τις εξωδικαστικές εκτελέσεις, τα βασανιστήρια και την απάνθρωπη μεταχείριση στις φυλακές. Δήλωσε όμως ότι θα το ξαναέκανε αν είχε την εξουσία να το κάνει εν μέσω των ιδίων συνθηκών.

Με αφορμή αυτή τη δίκη ο πρόεδρος της ένωσης προοδευτικών δικηγόρων (ÇHD) Σελτσούκ Κοζάγατσλι δήλωσε ότι το καθεστώς που έκτισε το πραξικόπημα του 1980 επιβιώνει μέχρι σήμερα.

Δείτε/διαβάστε:

  • Ντοκυμαντέρ: Prison n.5 (5 No’lu Cezaevi: 1980–84)  του Τσαγιάν Ντεμιρέλ
  • Ταινία: «Ταξίδι στον ήλιο»  (Günese yolculuk), της Γιεσίμ Ουστάογλου. 1999
  • Ταινία: «τα παιδιά ενός άλλου θεού» (Min Dit: The Children of Diyarbakir) του Μιράζ Μπεζάρ.  2011
  • Βιβλίο: «Ο Κούρδος-Κραυγή μέσα από τις τουρκικές φυλακές», του Μπούμπε Έσερ, εκδόσεις Προσκήνιο, 2002

 


[1] Αυτοί οι νόμοι τροποποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης της Τουρκίας από το ΑΚΡ και έτσι ξεκίνησαν οι περίφημες δίκες των στρατηγών, όπως Ergenekon, Balyoz, οι οποίες συνεχίζονται.

[2] Kemal Pir (1952-1982): Τούρκος στην καταγωγή, ιδρυτής του PKK και μέλος της κεντρικής του επιτροπής, πέθανε από απεργία πείνας μέχρι θανάτου στη φυλακή του Ντιαρμπακιρ.

 

Περισσότερα

Φόρος τιμής σε τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

Το τελευταίο αντίο στις τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

Η προέλευση των τριών Κουρδισσών αγωνιστριών

 

 

Share

Η προέλευση των τριών Κουρδισσών αγωνιστριών

των Ειρήνη Αποστολίδουέρευνα και συγγραφή

και Μουράτ Ισσί– έρευνα και επίβλεψη

Στις 09/01/13 τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες, η Η Σακινέ (Σάρα) Τζανσίζ, η Φιντάν (Ροζμπίν) Ντογάν και η Λεϊλά (Ροναχή) Σαϋλεμέζ, δολοφονήθηκαν στο Παρίσι. Έκτοτε τα μέσα ενημέρωσης προσπάθησαν να «ανακαλύψουν» ποιες ήταν. Δε μπορεί να να υποψιαστεί κανείς τι μπορεί να ήταν αυτές οι τρεις γυναίκες αν δεν έχει στη διάθεσή του έστω και λίγα ψήγματα από την ιστορία του Κουρδικού λαού. Έτσι επιλέξαμε κι εμείς να δώσουμε κάποια στοιχεία για τις πόλεις Ντέρσιμ και Μάρας και για τις κοινότητες των Αλεβί και των Γιεζιντί, ώστε να φωτίσουμε λίγο το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο γεννήθηκαν και μεγάλωσαν οι τρεις γυναίκες.

Ντέρσιμ, γεννέτειρα της Σακινέ Τζανσίζ

Το Ντέρσιμ (Dêrsîm) είναι μια ορεινή κουρδική περιοχή της οποίας οι περισσότεροι κάτοικοι είναι Αλεβίτες και υποστηρίζουν στην πλειονότητά τους τουρκικές και κουρδικές αριστερές οργανώσεις. Η περιοχή αυτή φέρει βαρύ ιστορικό φορτίο: εκεί διαδραματίστηκε «η σφαγή του Ντέρσιμ», για την οποία οι Κούρδοι αγωνίζονται να αναγνωριστεί επίσημα ως γενοκτονία.

Τα γεγονότα του Ντέρσιμ ήταν μια βίαια επιχείρηση εκτουρκισμού της περιοχής στα τέλη της δεκαετίας του 1930. Η δυσπρόσιτη ορεινή περιοχή κατοικούνταν από φυλές που αναγνώριζαν μόνο το νόμο της φυλής και ήταν η τελευταία περιοχή της Τουρκίας όπου το κράτος δεν είχε επιβάλλει ακόμη τον έλεγχό του. Η επιχείρηση εκτουρκισμού περιλάμβανε αλλαγή του ονόματος της περιοχής από κούρδικο (Ντέρσιμ) σε τούρκικο (Τουντζελί-Tunceli), στρατιωτικές επίγειες και εναέριες επιθέσεις, συλλήψεις, δολοφονίες, βανανιστήρια και υποχρεωτική εξορία/μετατόπιση 11.000 και πλέον ανθρώπων. Οι διαλυμένες οικογένειες δε μπόρεσαν ποτέ να βρουν τους αγνοούμενούς τους, οι μετατοπισμένοι δεν έμαθαν το παρελθόν  τους, τα παιδιά που απήγαγε η κυβέρνηση δεν εγίνε ποτέ γνωστό πού μεταφέρθηκαν και μόνο πρόσφατα κάποιοι ερευνητές κατέφεραν να ανακαλύψουν τα χνάρια κάποιων από αυτούς.

Αυτή η πολιτική μετέβαλε την επαρχία Ντέρσιμ σε μια αποψιλωμένη από πληθυσμό περιοχή, που σήμερα είναι η λιγότερο κατοικημένη περιοχή της Τουρκίας, με μετα βίας 10 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.

Ποτέ δεν τιμωρήθηκαν οι θύτες. Εβδομηντα οκτώ χρόνια μέτα, μόλις το 2011,το τουρκικό κράτος ζήτησε συγγνώμη, δια στόματος Ερντογάν, για τη δολοφονία 13.000 και πλέον ανθρώπων στη διάρκεια αυτής της επιχείρησης τεράστιας κρατικής βίας. Σύμφωνα με άλλους μελετητές, Κούρδους και μη, ο πραγματικός αριθμός των θυμάτων είναι από τριπλάσιος εως πενταπλάσιος.

Σύμφωνα με τον Μουσταφά Καράσου, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του K.C.K. * , επιθυμία της Σακινέ Τζανσίζ ήταν να γίνει αντάρτισσα στο Ντέρσιμ αλλά το κόμμα δε της το επέτρεψε ποτέ, παρά τις επανηλλειμένες αιτήσεις της. Ο Μ.Κ. γράφει ότι η Σακινέ ένωσε τις δυνάμεις της με τους οπαδούς του Οτζαλάν γιατί πίστεψε ότι αυτοί θα πάρουν εκδίκηση για τις σφαγές του Ντέρσιμ:

“Ο πόνος για τις σφαγές του Ντέρσιμ, η καταπίεση που υφίσταντο οι Κούρδοι γενικά και οι Κούρδισσες ειδικότερα, και η οργή ενάντια στην τυρρανία που απέκτησε στη φυλακή ήταν οι παράγοντες που την έκαναν μια επαναστάτρια γεμάτη συναισθήματα.”

Μαράς, γεννέτειρα της Φιντάν Ντογάν

Οι περισσότεροι κάτοικοι της πόλης (Maraş-Kahramanmaraş) και της ομώνυμης περιοχής είναι Αλεβίτες. Η πόλη αυτή έχει σημαδευτεί από τη σφαγή Αλεβιτών το 1978, την οποία υποκίνησαν οι Γκρίζοι Λύκοι και η οποία είχε ως αποτέλεσμα πάνω από 105 νεκρούς. Αυτό το γεγονός έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην απόφαση του τουρκικού κράτους να επιβάλλει στρατιωτικό νόμο, κίνηση που αποτέλεσε το προοίμιο του στρατιωτικού πραξικοπήματος του 1980.

Τι είναι οι Αλεβίτες;

Οι Αλεβίτες είναι μια ισλαμική θρησκευτική κοινότητα που συνδυάζει το σιιτισμό με στοιχεία σουφισμού, όπως των θρησκευτικών ταγμάτων των Μπεκτασήδων. Ο αλεβιτισμός είναι επίσης μια συλλογική ταυτότητα που ερμηνεύεται ποικιλοτρόπως, ως πολιτιστική(δίνοντας έμφαση στις ιδιαίτερες παραδόσεις του στην ποίηση, τη μουσική και το χορό), ουμανιστική ή/και πολιτική (η οποία μπορεί να αναφέρεται είτε στην αριστερά είτε στον κεμαλισμό). Αλεβίτες συναντώνται και μεταξύ των Τούρκων και μεταξύ των Κούρδων. Σήμερα εκατομμύρια Αλεβίτες ζουν στην Ευρώπη και είναι πολύ οργανωμένοι, τόσο σε θρησκευτικούς-πολιτιστικούς συλλόγους όσο και σε τουρκικές και κουρδικές οργανώσεις. Από αλεβιτικές περιοχές προέρχονταν η Σακινέ Τζανσίζ και η Φιντάν Ντογάν.

Τι είναι οι Γιεζιντί (Êzîdî)

Είναι οι πιστοί μιας αρχαίας κουρδικής θρησκείας με Ινδο-ιρανικές ρίζες, οι οποίοι σήμερα ζουν κυρίως στο βόρειο Ιράκ. Οι υπόλοιποι, από τις περιοχές του Καυκάσου, της Αρμενίας, της Τουρκίας και της Συρίας τείνουν να εκλείψουν λόγω μαζικής μετανάστευσης στην Ευρώπη. Ειδικά η κοινότητα των Γιεζιντί στην Τουρκία μειώθηκε απότομα κατά τη διάρκεια του 20ου αιώνα. Το 1982 είχαν απομείνει περίπου 30.000 άτομα, ενώ το 2009 ήταν λογότερα από 500. Οι περισσότεροι Γιεζιντί της Τουρκίας μετανάστευσαν κατά κύριο λόγο στη Γερμανία. Η κοινότητα Γιεζιντί της Γερμανίας αριθμεί σήμερα πάνω από 40.000 άτομα. Μεταξύ αυτών ήταν και η οικογένεια της Λεϊλά Σαϋλεμέζ.

* K.C.K. Koma Civakên Kurdistan: Ενότητα των Κοινοτήτων του Κουρδιστάν, οργάνωση-ομπρέλα που ίδρυσε ο Οτζαλάν και συμπεριλαμβάνει, εκτός από το PKK, τα κουρδικά απελευθερωτικά κόμματα που δρουν και στις άλλες κουρδικές περιοχές πέραν της Τουρκίας, δηλ, Ιράν, Ιράκ και Συρία).

Σχετικές μελέτες διαθέσιμες στην τουρκική γλώσσα

Ντοκυμαντέρ για τη σφαγή του Ντέρσιμ:  “38″  (Cayan Demirel, 67min, 2006). -διαθέσιμο στο youtube

Βιβλίο για τις απαγωγές παιδιών: Dersim’in Kayıp Kızları (Τα άγνωστα κορίτσια του Ντέρσιμ) των Nezahat Gündoğan και Kazım Gündoğan. İletişim yayınları, İstanbul 2012.

Ταινίες

Ταινία: «Ταξίδι στον ήλιο»  (Günese yolculuk), της Γιεσίμ Ουστάογλου. 1999

Ταινία: «τα παιδιά ενός άλλου θεού» (Min Dit: The Children of Diyarbakir) του Μιράζ Μπεζάρ.  2011

 

Πηγές: Association Of Reconstruction Of Dersim, Firat News, IMC TV, Ihlas News Agency, Today’s Zaman, Hürriyet Daily News, Huffington post, PKK online, kongrakurdistan.net, Wikipedia

 

Περισσότερα

Φόρος τιμής σε τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

Το τελευταίο αντίο στις τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

 

Share

Το τελευταίο αντίο στις τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

των Ειρήνη Αποστολίδουέρευνα και συγγραφή

και Μουράτ Ισσί– έρευνα και επίβλεψη

Από τη Γαλλία ως το Κουρδιστάν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι διαδήλωσαν προς τιμή των τριών δολοφονημένων αγωνιστριών απαιτώντας την πλήρη εξιχνίαση του εγκλήματος. Αφιερωμένη σε αυτές η 8 Μάρτη από τις απανταχού Κουρδικές κοινότητες.

διαδήλωση στην Ισταμπούλ την επαύριο του τριπλού φονικού

Οι τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες, Σακινέ(Σάρα) Τζανσίζ, Φιντάν (Ροζμπίν)  Ντογάν και Λεϊλά (Ροναχή) Σαϋλεμέζ δολοφονήθηκαν στις 09/01/13. Τα πτώματά τους ανακαλύφθηκαν στις 10/01/13 στο γραφείο Ενημέρωσης του Κουρδιστάν στο Παρίσι. Η αυτοψία έδειξε ότι δολοφονήθηκαν με πυροβολισμούς στο κεφάλι. Οι έρευνες για τον εντοπισμό των δραστών συνεχίζονται, ενώ ήδη κρατείται ένας άντρας με ύποπτες διασυνδέσεις στην Τουρκία.

Τα αποτελέσματα της έρευνας μέχρι στιγμής δείχνουν ότι  ο δράστης πρέπει να ήταν ήδη στο χώρο κάμποση ώρα πριν τη δολοφονία, ότι τα θύματα δεν αντιστάθηκαν, ότι δεν υπήρχαν ίχνη παραβίασης της εισόδου, αλλά είχε όμως «πειραχτεί» ο μηχανισμός της πόρτας και το κουδούνι, ώστε να εμποδιστεί η είσοδος ανεπιθύμητων επισκεπτών. Φαίνεται λοιπόν τα θύματα να γνώριζαν το δράστη και να μη θεωρούσαν ότι συνιστούσε κάποιου είδους απειλή.

Ο κουρδικός λαός απαιτεί όλη την αλήθεια. Καντηλάκια και λουλούδια μπροστά από τον τόπο του εγκλήματος στο Παρίσι

Σε όλες τις χώρες όπου υπάρχει Κουρδική διασπορά έγιναν συλλαλητήρια στο διάστημα που ακολούθησε  το τριπλό φονικό, ενώ στο Παρίσι χιλιάδες άνθρωποι πέρασαν από τον Κουρδικό Πολιτιστικό σύλλογο για να εκφράσουν τα συλλυπητήρια τους. Στις 12/01/13 έγινε μεγάλο συλλαλητήριο στο Παρίσι για την καταδίκη αυτού του εγκλήματος με συμμετοχή δεκάδων χιλιάδων ατόμων, συμπεριλαμβανομένων Κούρδων που ήρθαν γι αυτό το σκοπό από γειτονικές ευρωπαϊκές χώρες.

Μετά το πέρας της ιατροδικαστικής εξέτασης, οι σωροί μεταφέρθηκαν στη συνοικία Βιλιέ-λε-Μπελ στις  15/01/13 όπου έλαβε μέρος μια τελετή αποχαιρετισμού όπου παρέστησαν συγγενείς , εκπρόσωποι κουρδικών οργανώσεων και εκπρόσωποι γυναικείων οργανώσεων από όλη την Ευρώπη.

το τελευταίο αντίο από τις Κούρδισσες και τους Κούρδους του Παρισιού

Από τη Γαλλία οι νεκρικοί σωροί των τριών γυναικών μεταφέρθηκαν στο Αμέντ (Ντιγιάρμπακιρ), μια από τις μεγαλύτερες πόλεις του τουρκικού Κουρδιστάν, στις 16/01/13. Στο αεροδρόμιο τις υποδέχτηκαν τουλάχιστον 20.000 άτομα με συνθήματα και τραγούδια σε μια έντονη συναισθηματική φόρτιση. Η νεκρώσιμη τελετή  έγινε στις 17/01/13, την ημέρα των γενεθλίων της Φιντάν. Τα καταστήματα παρέμειναν κλειστά σε ένδειξη πένθους. Οι δρόμοι της πόλης φαίνονταν άδειοι αλλά η πλατεία Μπατικέντ ήταν πιο γεμάτη από ποτέ. Λέγεται ότι παρέστησαν εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι, κοντά 1 εκατομμύριο. Οι ομιλητές δήλωσαν την επιθυμία τους για ειρηνική λύση παρά τον πόνο του χαμού και αναρωτήθηκαν πώς μπορεί το Τουρκικό κράτος να λέει ότι προετοιμάζει ειρήνη όταν βομβαρδίζει εκ νέου τις βάσεις των ανταρτών στα όρη Καντίλ.

πλατεία Μπατικέντ, Αμέντ, 17/01/13

Από το Ντιγιάρμπακιρ μεταφέρθηκαν η κάθε μία στη γενέτειρά της: η Φιντάν στο Ελμπιστάν (Μαράς), η Λεϊλά στη Μερσίνα και η Σακινέ στο Ντέρσιμ. Οι ταφές έλαβαν μέρος στις 18/01/13 με χιλιάδες κόσμου και εκεί. Συνθήματα που ακούστηκαν «Οι μάρτυρες είναι αθάνατοι», «Ζήτω ο πρόεδρος Άπο» [παρατσούκλι του Οτζαλάν], «είμαστε όλες Σακινέ», «είμαστε όλες Φιντάν», «είμαστε όλες Λεϊλά».

Σύμφωνα με το Μουσταφά Καράσου, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής του K.C.K.,  διαρκής επιθυμία της Σακινέ ήταν να γίνει αντάρτισσα στο Ντέρσιμ αλλά το κόμμα δε της το επέτρεψε ποτέ, παρά τις επανειλημμένες αιτήσεις της. Τελικά επέστρεψε νεκρή στη γενέτειρά της. Η σωρός μεταφέρθηκε με κονβόι εκατοντάδων αυτοκινήτων από το Αμέντ στο Ντέρσιμ, που στην πορεία έφτασε τα χίλια αμάξια. Το κονβόι υποδέχτηκε χιλιάδες κόσμος στη γέφυρα Σεγιτλί, ενώ οι εκτιμήσεις για τη συμμετοχή του κόσμου στον αποχαιρετισμό της Σακινέ ανεβάζει τον αριθμό σε δεκάδες χιλιάδες άτομα.

Στις 14/01 οι τρεις αγωνίστριες τιμήθηκαν και στο ευρωπαϊκό κοινοβούλιο κατά την έναρξη των εργασιών του για το μήνα Ιανουάριο. Εντωμεταξύ, η τριπλή δολοφονία αναμένεται να συζητηθεί και στη συνεδρίαση του συμβουλίου ανθρωπίνων δικαιωμάτων του ΟΗΕ στη Γενεύη (25/02-22/03).

Πίεση στο γαλλικό κράτος για την εξιχνίαση του εγκλήματος

Από το Γενάρη η οργάνωση CENÎ (Γραφείο Κουρδισσών Γυναικών για την Ειρήνη) με έδρα το Ντύσελντορφ ξεκίνησε καμπάνια επιστολών προς το Γάλλο πρωθυπουργό, τον υπουργό εσωτερικών και την υπουργό δικαιοσύνης. Θα αποστέλλουν συνεχώς επιστολές, φαξ, ημέιλ, και καρτ-ποστάλ ζητώντας δικαιοσύνη μέχρις ότου εξιχνιαστεί το έγκλημα.

Σε αυτό το πλαίσιο η CENÎ καλεί όλες τις δημοκρατικές οργανώσεις, πολιτικά κόμματα και άτομα, φεμινιστικές ομάδες και υπέρμαχους των δικαιωμάτων των γυναικών, διεθνιστές, Κούρδισσες γυναίκες και όλο τον Κουρδικό λαό να συμμετάσχει στην καμπάνια αποστέλλοντας στους εκπροσώπους της γαλλικής κυβέρνησης επιστολές (κατά προτίμηση στη γαλλική γλώσσα) με το αίτημα για την πλήρη εξιχνίαση του τριπλού φονικού.

Αντιδράσεις γυναικείων κουρδικών οργανώσεων

Μετά το τριπλό φονικό η οργάνωση Κίνημα Κουρδισσών Γυναικών (KJB) δήλωσε «δε θα θρηνήσουμε το χαμό των τριών συντροφισσών μας, αντίθετα θα καλωσορίσουμε την εβδομάδα που έρχεται [13-20 Γενάρη] ως εβδομάδα σπουδαίας Εθνικής Αντίστασης και Αγώνα προς τιμή τους». Σε αυτό το πλαίσιο ζήτησε από τους απανταχού Κούρδους και Κούρδισσες να εντείνουν τον αγώνα τους εκείνη την εβδομάδα. Επίσης, κάθε Τετάρτη και μέχρι να διαλευκανθεί η υπόθεση, θα προβαίνουν σε καθιστική διαμαρτυρία μπροστά από τον τόπο του εγκλήματος.

Η φετινή 8 Μάρτη (παγκόσμια ημέρα της γυναίκας) ήταν αφιερωμένη από τις απανταχού Κουρδικές κοινότητες στις τρεις δολοφονημένες αγωνίστριες.  Διαδήλωση έγινε το Σάββατο 9 Μάρτη στο Παρίσι με συμμετοχή εκτός από Γαλλία και από Γερμανία, Βέλγιο, Ολλανδία και Ελβετία (βλ. Βίντεο).

 

YouTube Preview Image

 

YouTube Preview Image

 

Στο Αμέντ (Ντιγιάρμπακιρ) οι αρχές απαγόρευσαν γιγαντοαφίσα της οργάνωσης DOKH (Κίνημα Δημοκρατικών Ελεύθερων Γυναικών), με την αιτιολογία ότι αποτελεί προπαγάνδα υπέρ του PKK και ως εκ τούτου παραβιάζει την αντιτρομοκρατική νομοθεσία. Η αφίσα (βλ. φωτο) λέει «Ο λόγος σας είναι ο δικός μας λόγος. Ο δρόμος σας είναι ο δικός μας δρόμος» και απεικονίζει τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, την Κλάρα Τσέτκιν, τη Λεϊλά Κασίμ, τη Σακινέ Τζανσίζ, τη Φιντάν Ντογάν και τη Λεϊλά Σαϊλεμέζ.

περισσότερες φώτο από τις διαδηλώσεις στο μπλογκ: “A photo blog Journal about Kurdistan”

 

Περισσότερα

Φόρος τιμής σε τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

 

 

Share

Φόρος τιμής σε τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

των Ειρήνη Αποστολίδουέρευνα και συγγραφή

και Μουράτ Ισσίέρευνα και επίβλεψη

Η Σακινέ (Σάρα) Τζανσίζ (1958-2013) ήταν μια γυναίκα-μύθος για τον Κουρδικό λαό. Από τα ιδρυτικά μέλη του PKK, αποτέλεσε ορόσημο για την πορεία χειραφέτησης των γυναικών στην κουρδική κοινωνία. Συνελήφθη σύντομα μετά την ίδρυση του PKK στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και κρατήθηκε στη φυλακή του Ντιγιάρμπακιρ επί 12 χρόνια, όπου υπέστη σκληρά βασανιστήρια. Ύστερα ακολούθησε η αποφυλάκισή της με αμνηστεία, και η θητεία της στο αντάρτικο στα βουνά του Κουρδιστάν. Στη συνέχεια η Σακινέ πήγε στην Ευρώπη από όπου ηγήθηκε της οργάνωσης των Κουρδισσών γυναικών. Υπήρξε μια από τις επιφανείς γυναίκες που προσέφεραν μεγάλο έργο στην δικτύωση και οργάνωση των Κούρδων της διασποράς. Δολοφονήθηκε στις 9 Γενάρη 2013 στο Παρίσι μαζί με άλλες δυο συναγωνίστριές της, τη Φιντάν (Ροζμπίν) Ντογάν και τη Λεϊλά (Ροναχή) Σαϋλεμέζ.

 

Σακινέ (Σάρα) Τζανσίζ

Τα πρώτα βήματα

Η Σακινέ γεννήθηκε το 1958 στην πόλη Ντέρσιμ. Προερχόταν από μια απλή οικογένεια με οκτώ παιδιά.

Σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, που επικαλείται το Κουρδικό πρακτορείο ειδήσεων Firat News, η Σακινέ πρωτοήρθε σε επαφή με επαναστατικούς κύκλους στις αρχές της δεκαετίας του 1970, προκαλώντας τη δυσαρέσκεια της οικογένειάς της. Τελικά το έσκασε από το σπίτι της με προορισμό την Άγκυρα, όπου πρωτογνώρισε τον Οτζαλάν. Στην Άγκυρα ανέπτυξε περαιτέρω την προσωπικότητά της και μετά επέστρεψε στα μέρη της.

Σύμφωνα με την αγγλόφωνο δελτίο του Firat news, η Σακινέ δραστηριοποιήθηκε επί μακρόν στο φοιτητικό-νεολαιίστικο κίνημα στο Ελαζίγ, περιοχή γειτονική του Ντέρσιμ. Το 1976 μπήκε στον κουρδικό επαναστατικό κίνημα. Υπήρξε ηγετική μορφή στον αγώνα ενάντια στους φασιστικούς κύκλους του Ελαζίγ. Πήρε μέρος στην πολιτική δράση στο Ντέρσιμ και την ευρύτερη περιοχή του το 1978.

Ίδρυση PKK

Όταν ιδρύθηκε το PKK το 1978 αποτελούνταν από μια ομάδα νεαρών. Η Σακινέ ήταν από τα ιδρυτικά στελέχη. Σε συνέντευξή της λέει: «δεν ήμουν έτοιμη, είχαμε μεγαλώσει πολύ, με μεγάλη επιρροή στη νεολαία. Δεν ξέραμε πού πηγαίναμε, αν θα τα καταφέρναμε. Είχαμε αυτές τις ανησυχίες αλλά δε τις εκφράζαμε».

Σύλληψη και δίκη

Κατόπιν της συμμετοχής της στην ιδρυτική συνάντηση του PKK το Νοέμβρη του 1978, η Σακινέ συνελήφθη μαζί με φίλους στο Ελαζίγ. Στην πρώτη σύλληψή της τής έσπασαν το σαγόνι. Η Σακινέ υπήρξε η πρώτη γυναίκα από το PKK που στην απολογία της ενώπιον των δικαστών υπερασπίστηκε την οργάνωση και τον αγώνα της.

Φυλακή- Η κόλαση του Ντιγιάρμπακιρ

Το όνομα της Σακινέ είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τη φυλακή του Ντιγιάρμπακιρ. Κατά τα χουντικά χρόνια 1981-1984, οι κρατούμενοι στη στρατιωτική φυλακή ν.5 του Ντιγιαρμπακιρ υφίσταντο σε συστηματική βάση φριχτά βασανιστήρια προς πειραματισμό του καθεστώτος για την ανθρώπινη αντοχή. Σε αυτή την περιοδο 34 κρατούμενοι έχασαν τη ζωή τους μες στη φυλακή. Η Σακινέ υπήρξε ψυχή της αντίστασης όχι μόνο για τη γυναικεία πτέρυγα αλλά και για όλη τη φυλακή. Εκείνη δεν κατέδωσε ποτέ τους φίλους και συντρόφους της. Ήταν μια αγωνίστρια που τη σέβονταν οι κρατούμενοι από όλες οι οργανώσεις γιατί στο πρόσωπό της έβλεπαν τη στάση μιας επαναστάτριας. Η Σακινέ υπέστη σκληρά βασανιστήρια.

Στο ντοκυμαντέρ του Τσαγιάν Ντεμιρέλ “5 No’lu Cezaevi: 1980–84” (φυλακή ν.5: 1980-1984) η Σακινέ του μίλησε για τα χρόνια της φυλακής:

Μας έβαζαν στο πάτωμα που ήταν πολύ κρύο και μας έκαναν φάλαγγα και μετά μας πήγαιναν σε κάτι κελιά για να μας βασανίσουν και μας άφηναν εκεί πολλές φορές, όπου έτρεχαν τα ακάθαρτα νερά των αποχετεύσεων. Στα βρεμένα μας κορμιά πονούσε πιο πολύ η φάλαγγα. «Θα σας στειρώσουμε για να μη μπορείτε να γεννήσετε», φώναζαν δυνατά, για να ακούν και οι σύντροφοί μας στα άλλα κελιά.

Αποφυλάκιση- Αντάρτικο

H Σακινέ αφέθηκε ελεύθερη με περιοριστικούς όρους το 1991 στο πλαίσιο αμνηστείας προς πολιτικούς κρατούμενους. Μετά την αποφυλάκισή της πήγε στο στρατόπεδο εκπαίδευσης των Κούρδων ανταρτών στην κοιλάδα Μπεκάα του Λιβάνου. Στη συνέχεια δραστηριοποιήθηκε στο αντάρτικο στο Δυτικό και Νότιο Κουρδιστάν. Ο Μουσταφά Καράσου, μέλος της εκτελεστικής επιτροπής του K.C.K.* αναφέρει ότι επιθυμία της Σακινέ ήταν να γίνει αντάρτισσα στο Ντέρσιμ, τη γενέθλια γη της, αλλά το κόμμα δε της το επέτρεψε ποτέ, παρά τις επανηλλειμένες αιτήσεις της. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Σακινέ είχε γράψει ένα διήγημα όταν ήταν αντάρτισσα στο βουνό, με τίτλο «Έτσι κι αλλιώς η ζωή μου ήταν πάντα μια μάχη».

Εξορία

Σύμφωνα με τη Hurriyet Daily News, το κόμμα την απέσυρε από την ενεργή συμμετοχή σε αποστολές και την έστειλε στην Ευρώπη, μετά τη διαφωνία της με την εκτέλεση του Μεχμέτ Σενέρ. Κατά την ανταποκρίτρια της Huffington Post στην Άγκυρα, η φυγή της Σακινέ στην Ευρώπη έλαβε μέρος στα μέσα της δεκαετίας του ’90 και η απόκτηση ασύλου απο το Γαλλικό Κράτος το 1998.

Δουλειά της Σακινέ ήταν να οργανώσει τους Κούρδους στη εξορία, να έχουν συλλόγους, να μην είναι σκόρπιοι. Μάλιστα έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ένταξη των Κουρδισών στις γυναικείες οργανώσεις του PKK.

Θάνατος

Στις 9 Γενάρη 2013, σε ηλικία 55 ετών, εκτελέστηκε με πυροβολισμό στο κεφάλι, στο Γραφείο Ενημέρωσης του Κουρδιστάν στο Παρίσι.

Προσωπικότητα

Ο Μουσταφά Καράσου γράφει:

Αναλάμβανε μικρά και μεγάλα καθήκοντα και ήταν άνθρωπος που συμμετείχε σε όλα. Ήταν πολύ σεμνή. Ήταν πάντα στα ανώτερα κλιμάκια του PKK όμως έζησε όλη της τη ζωή σα μια απλή αγωνίστρια. Πάντα μιλούσε πολύ καθαρά και ανοιχτά και ήταν επίμονη σε αυτά που ήξερε σωστά.

Ακόμη και κάποια που δε μιλά τούρκικα ή κούρδικα, παρακολουθώντας τις βιντεοσκοπημένες συνεντεύξεις της Σακινέ καταλαβαίνει αρκετά για την προσωπικότητά της. Μιλά αργά και σταθερά χωρίς να υψώνει τη φωνή της· στέκεται ευθυτενής, με το κεφάλι ψηλά και με πολύ ήρεμο πρόσωπο. Δίνει την εντύπωση μιας γυναίκας χαμηλών τόνων αλλά με μεγάλη αυτοκυριαρχία· δείχνει μια γυναίκα που πατά πάρα πολύ γερά στη γη.

 

Φιντάν (Ροζμπίν) Ντογάν

Η Φιντάν (Ροζμπίν) Ντογάν γεννήθηκε στις 17/01/82 στο Μαράς της επαρχίας Ελμπιστάν στη νοτιοδυτική Τουρκία. Μεγάλωσε στη Γαλλία όπου είχαν μεταναστεύσει οι γονείς της. Τελείωσε το λύκειο στο Στρασβούργο. Από μικρή είχε έντονο ενδιαφέρον για τον Κουρδικό απελευθερωτικό αγώνα. Η ενεργή συμμετοχή της στον επαναστατικό αγώνα στην Ευρώπη ξεκίνησε το 1999. Εκτός από τη δουλειά της, που επικεντρωνόταν στη νεολαία και τις γυναίκες, η Φιντάν επίσης ανέπτυξε διπλωματικές δραστηριότητες στην Ευρώπη αρχής γενομένης το 2002. Ήταν μέλος της άτυπης βουλής των Κούρδων (Κουρδικό Εθνικό Κονγκρέσο) και εκπρόσωπός της στο Παρίσι. Στις  9 Γενάρη 2013, σε ηλικία 31 ετών, εκτελέστηκε με πυροβολισμό στο κεφάλι, στο Γραφείο Ενημέρωσης του Κουρδιστάν στο Παρίσι. Κηδεύτηκε στο Ελμπιστάν στις 18/01/2013.

 

Λεϊλά (Ροναχή) Σαϋλεμέζ

Η Λεϊλά(Ροναχή) Σαϋλεμέζ, μέλος του Κουρδικού νεολαιίστικου κινήματος γεννήθηκε το 1982 στην Μερσίνα, μεγάλη παραλιακή πόλη και λιμάνι της νότιας Τουρκίας. Προερχόταν από οικογένεια γιεζιντί** από την περιοχή Λιτζέ της επαρχίας του Ντιγιάρμπακιρ. Τη δεκαετία του 1990 μετανάστευσε στο Χάλε της Γερμανίας με την οικογένειά της. Εκεί συνέχισε την εκπαίδευσή της. Ήταν φοιτήτρια στο δεύτερο έτος της αρχιτεκτονικής όταν ξεκίνησε η συμμετοχή της στον Κουρδικό απελευθερωτικό αγώνα. Απο το 2006 δραστηριοποιήθηκε στο Βερολίνο, την Κολν, το Ανόβερο, τη Φρανκφούρτη και την ελβετική πόλη της Βασιλείας. Μετά από την παραμονή της στο Κουρδιστάν για ενάμισυ χρόνο το 2010, επέστρεψε στο Παρίσι όπου και δρατηριοποιούνταν έκτοτε. Στις 9 Γενάρη 2013, σε ηλικία 31 ετών, εκτελέστηκε με πυροβολισμό στο κεφάλι, στο Γραφείο Ενημέρωσης του Κουρδιστάν στο Παρίσι. Κηδεύτηκε στη Μερσίνα στις 18/01/2013.

* K.C.K. (Koma Civakên Kurdistan): Ενότητα των Κοινοτήτων του Κουρδιστάν, οργάνωση-ομπρέλα που ίδρυσε ο Οτζαλάν και συμπεριλαμβάνει εκτός από το PKK τα κουρδικά απελευθερωτικά κόμματα που δρουν και στις άλλες κουρδικές περιοχές πέραν της Τουρκίας.

** Êzîdî : η αρχαία Κουρδική θρησκεία

 

Κολάζ βιντεο κι φωτο των 3 γυναικών

YouTube Preview Image

 

Πηγές: Firat News, IMC TV, Ihlas News Agency, Today’s Zaman, Hürriyet Daily News, Huffington post, T24, PKK online, kongrakurdistan.net, Wikipedia

 

Περισσότερα

Το τελευταίο αντίο στις τρεις Κούρδισσες αγωνίστριες

 

 

Share