Subscribe via RSS Feed

Tag: "μετανάστριες"

Ο έμφυλος διαχωρισμός της εργασίας στα ξενοδοχεία: “αυτές και οι άλλες” όλες τους αθέατες

hotel

Φωτό: Karen Robinson για την Observer

της Βαγγελιώς Σουμέλη

Είναι ακόμα καλοκαίρι. Κάποιες και κάποιοι από εμάς ίσως καταφέρουν να πάνε διακοπές, άλλες και άλλοι πάλι, όχι. Σε μία εποχή ολοκληρωτικής αποδόμησης της έννοιας της εργασίας αποδομείται και κάθε έννοια εργασιακού κεκτημένου, όπως του δικαιώματος σε διακοπές. Το άρθρο που ακολουθεί απευθύνεται σε όλες και όλους αλλά αφιερώνεται στις γυναίκες εργαζόμενες στην ξενοδοχειακή βιομηχανία, τις αθέατες εργάτριες που δίνουν αξία σε μία από τις σημαντικότερες οικονομικά βιομηχανίες παγκοσμίως, χωρίς καμία αναγνώριση. Το άρθρο βασίζεται σε πρόσφατη μελέτη του Ινστιτούτου Εργασίας Κύπρου αναφορικά με το “Χάσμα αμοιβών μεταξύ γυναικών και αντρών στα ξενοδοχεία στην Κύπρο”, της οποίας τα αποτελέσματα αναμένεται να εκδοθούν τον Οκτώβριο του 2016.

 

Ο έμφυλος διαχωρισμός της εργασίας στα ξενοδοχεία: “αυτές και οι άλλες” όλες τους αθέατες

Ο έμφυλος διαχωρισμός της εργασίας στα ξενοδοχεία έχει μία ποσοτική και μία ποιοτική διάσταση.

Η ποσοτική διάσταση αφορά τα υψηλά ποσοστά των γυναικών στον κλάδο της ξενοδοχειακής βιομηχανίας, μία επισήμανση που δεν ισχύει μόνο για τις χώρες της ΕΕ αλλά αντιπροσωπεύει μία παγκόσμια τάση. Οι γυναίκες μάλιστα υπερτερούν αριθμητικά στο σύνολο του τουριστικού τομέα (HORECA/Ξενοδοχεία, Εστιατόρια και Επισιτισμός), ενώ αποκλειστικά στον κλάδο των ξενοδοχείων, σε αρκετές περιπτώσεις, τα ποσοστά  της γυναικείας απασχόλησης είναι σημαντικά υψηλότερα από αυτά των αντρών. Σε χώρες μάλιστα του Ευρωπαϊκού Νότου, η συμμετοχή των γυναικών στα ξενοδοχεία, μπορεί να είναι  υψηλότερη όχι μόνο συγκριτικά με την απασχόληση των αντρών στο συγκεκριμένο κλάδο αλλά και σε σύγκριση με την απασχόληση των γυναικών σε άλλους κλάδους οικονομικής δραστηριότητας. Στην Κύπρο για παράδειγμα, η συμμετοχή των γυναικών στη μισθωτή απασχόληση των ξενοδοχείων ανερχόταν το 2010 στο 54%, ενώ η αντίστοιχη των αντρών στο 46%.

Η ποιοτική διάσταση αφορά πρωτίστως τις διακρίσεις σε βάρος των γυναικών, συμπεριλαμβανομένων των συνθηκών εργασίας τους.

Στο πλαίσιο των διαφορετικών θεωρητικών ερμηνειών του μισθολογικού χάσματος με αναφορά στο φύλο, η έννοια της ‘εμφυλοποίησης’ (gendering) εξηγεί μεγάλο μέρος του χάσματος. Παρότι είναι δύσκολο να μιλήσουμε για ένα ενιαίο θεωρητικό πλαίσιο, η  διεθνής βιβλιογραφία αποτελείται από πληθώρα θεωρητικών ερμηνειών και αναλύσεων που λειτουργούν άλλοτε συμπληρωματικά και άλλοτε αντιθετικά[1]. Σε όλες ωστόσο τις αναλύσεις, ακόμη και έμμεσα, προκύπτει ότι το μισθολογικό χάσμα σε βάρος των γυναικών είναι το αποτέλεσμα της άνισης πρόσβασης τους σε θέσεις εργασίας που απολαμβάνουν υψηλό κοινωνικό γόητρο και ταυτόχρονα παρέχουν στις εργαζόμενες καλύτερες συνθήκες εργασίας και όρους αμοιβής, συγκαταλέγοντας τον επαγγελματικό διαχωρισμό και την υποτίμηση της εργασίας των γυναικών μεταξύ των πρωταρχικών παραγόντων για τη διαμόρφωση του χάσματος.

Επαγγελματικός διαχωρισμός και υποτίμηση

Στη βιβλιογραφία ωστόσο δεν είναι ξεκάθαρο ποιος τύπος επαγγελματικού διαχωρισμού επηρεάζει περισσότερο το χάσμα. Σε άλλες για παράδειγμα μελέτες ο επαγγελματικός διαχωρισμός οριζόντιου τύπου (πρόσβαση σε κλάδους και επαγγέλματα) φαίνεται να επηρεάζει περισσότερο το χάσμα αμοιβών σε βάρος των γυναικών, ενώ σε άλλες, το χάσμα φαίνεται να επηρεάζεται περισσότερο από τον κάθετο επαγγελματικό διαχωρισμό (πρόσβαση στην ιεραρχία). Την ίδια στιγμή,  σε πολλές χώρες, ο οριζόντιος επαγγελματικός διαχωρισμός στα ξενοδοχεία θεωρείται πολύ πιο έντονος σε σύγκριση με τον κάθετο επαγγελματικό διαχωρισμό.

Μέσα από την ανασκόπηση σχετικών ερευνών αναφορικά με τον έμφυλο διαχωρισμό της απασχόλησης στον τουρισμό, τόσο από το χώρο των οικονομικών και κοινωνικών επιστημών όσο και των αναλύσεων ανθρωπολογικού χαρακτήρα, συναντούμε θεωρητικές έννοιες προσαρμοσμένες στο μοντέλο των “φαύλων κύκλων του επαγγελματικού διαχωρισμού”. Συγκεκριμένα, οι σχετικές μελέτες αναδεικνύουν μία έμφυλη κουλτούρα της απασχόλησης στον τουρισμό η οποία προωθείται και συντηρείται  μέσω της στρέβλωσης της εικόνας των γυναικών και των κατάλληλων για αυτές ρόλων στην εργασία. Στο πλαίσιο αυτό, η άνιση συγκέντρωση των γυναικών σε συγκεκριμένα επαγγέλματα και θέσεις εργασίας (χαμηλού κύρους, χαμηλής ειδίκευσης, ευέλικτης απασχόλησης κλπ.) δεν γίνεται αντιληπτή ως διάκριση αλλά ως επιλογή των ίδιων των γυναικών σύμφωνα με τις προτεραιότητες τους. Παρότι η συγκεκριμένη άποψη έχει αμφισβητηθεί ως προς την εγκυρότητα της στο πλαίσιο πολλών μελετών και αναλύσεων, δεν παύει να υφίσταται ακόμη και σήμερα (Ιωακείμογλου & Σουμέλη, 2012).

Υπό αυτή την έννοια, ο επαγγελματικός διαχωρισμός αφορά πρωτίστως την  εμπορευματοποίηση των δεξιοτήτων που αναπτύσσουν οι γυναίκες από την εργασία τους στο σπίτι, δεξιότητες που γίνονται αντιληπτές ως ‘θηλυκές’.  Στο βιβλίο του Novarra (1980) με τον χαρακτηριστικό τίτλο Αντρική και γυναικεία εργασία, επισημαίνεται ότι στο βαθμό που τα ξενοδοχεία προσφέρουν ‘ένα σπίτι μακριά από το σπίτι’ παρέχοντας πρωτίστως οικιακές υπηρεσίες φιλοξενίας (ύπνο, φαγητό κλπ.), η εργασία στα ξενοδοχεία ταυτίζεται με τη γυναικεία εργασία.

Ως αποτέλεσμα αυτών των αντιλήψεων, οι γυναίκες απασχολούνται σε ‘λειτουργικές’ κυρίως θέσεις εργασίας όπως καμαριέρες, καθαρίστριες, σερβιτόρες, βοηθοί κουζίνας και ανειδίκευτες μαγείρισσες. Σύμφωνα με σχετική έρευνα του Διεθνούς Γραφείου Εργασίας (2013), αυτές οι θέσεις εργασίας είναι ωστόσο και οι πιο ευάλωτες, γεγονός που εκτός από τις χαμηλές αμοιβές, το χαμηλό κοινωνικό γόητρο και τις περιορισμένες ευκαιρίες ανέλιξης αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο της εργασιακής εκμετάλλευσης, της βίας, του εργασιακού άγχους και της σεξουαλικής παρενόχλησης.

Εκτός από τις ουσιαστικές διακρίσεις σε σχέση με τον προσδιορισμό των επαγγελμάτων και των ειδικοτήτων που θεωρούνται γυναικεία, στην ελληνική γλώσσα παρατηρείται και ένας έμφυλος λεκτικός ρατσισμός (Γιαννακούρου & Σουμέλη 2003, Παπαδοπούλου 2008). Το επάγγελμα για παράδειγμα της καμαριέρας, όπως και τα άλλα επαγγέλματα που θεωρούνται γυναικεία, διατυπώνεται σε γένος θηλυκό. Είναι εμφανές επομένως ότι τα επαγγέλματα αυτά είναι κατειλημμένα ή προορίζονται αποκλειστικά για γυναίκες, ενώ είναι και αυτά που αμείβονται λιγότερο.

Κοινωνική αναπαραγωγή και οικογενειακές υποχρεώσεις 

Οι φαύλοι κύκλοι του επαγγελματικού διαχωρισμού συνδέονται άμεσα με τον ρόλο/ ρόλους των φύλων στην κοινωνική αναπαραγωγή και ειδικότερα τις οικογενειακές υποχρεώσεις. Όπως παρατηρήθηκε και στο πλαίσιο της ανάλυσης αμοιβών μεταξύ αντρών και γυναικών στον ημικρατικό τομέα της Κύπρου, οι αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν στην εργασιακή, την οικονομική και την οικογενειακή ζωή των γυναικών δεν συνοδεύτηκαν από αντίστοιχες ιδεολογικές μεταβολές, με αποτέλεσμα να μην αλλάξει ούτε ο καταμερισμός εργασίας στα νοικοκυριά ούτε και οι πολιτισμικές αντιλήψεις που προσδιορίζουν τις έμφυλες ταυτότητες. Στο πλαίσιο αυτό, παρότι υπάρχουν σαφείς τάσεις βελτίωσης που εν μέρει σχετίζονται και με την πρόοδο που συντελείται σε νομοθετικό επίπεδο, οι γυναίκες συναντούν φραγμό εισόδου σε πολλά επαγγέλματα, αξιοποιούν στο ελάχιστο τις γνώσεις και τις δεξιότητές τους και έχουν εξαιρετικά λίγες ευκαιρίες ανέλιξης.

Αρκετές από τις εξειδικευμένες αναλύσεις που αναφέρονται αποκλειστικά στο χάσμα αμοιβών στα ξενοδοχεία, εστιάζουν στις επιπτώσεις διαφόρων κοινωνικών και δημογραφικών μεταβλητών, κυρίως της οικογενειακής κατάστασης των εργαζόμενων.  Σύμφωνα με τα αποτελέσματα αυτών των μελετών, τα εμπόδια που συναντούν οι γυναίκες είναι ακόμα μεγαλύτερα στο χώρο των ξενοδοχείων, λόγω της δομής, του τρόπου οργάνωσης και των λειτουργικών χαρακτηριστικών του κλάδου, κυρίως τριών βασικών χαρακτηριστικών της απασχόλησης στα ξενοδοχεία: της εποχικότητας, της γεωγραφικής μετακίνησης και των ωραρίων.

Σε γενικές γραμμές, μέσα από τη βιβλιογραφία, δεν προκύπτουν στοιχεία που να δείχνουν ότι η αύξηση της συμμετοχής των γυναικών στην αγορά εργασίας συνοδεύεται από σημαντικές αλλαγές ως προς το σύνολο των ωρών που αφιερώνουν στις οικιακές εργασίες και την ανατροφή των παιδιών. Κατά αυτόν τον τρόπο, οι πραγματικές ώρες εργασίας των γυναικών φτάνουν τις 70-90 ώρες σε εβδομαδιαία βάση. Σε ότι αφορά αποκλειστικά την ύπαρξη παιδιών, σύμφωνα με τα αποτελέσματα διάφορων μελετών, η ύπαρξη παιδιών σε μία οικογένεια επηρεάζει αρνητικά τις αποδοχές των γυναικών, ενώ δεν επηρεάζει καθόλου, ούτε θετικά ούτε αρνητικά τις αποδοχές των ανδρών. Στις ίδιες μελέτες, το βασικό πρότυπο εργαζομένου σε συγκεκριμένα επαγγέλματα και θέσεις εργασίας, όπως αυτό της καμαριέρας, είναι γυναίκες που είναι μητέρες και εργάζονται για να συμπληρώσουν το οικογενειακό εισόδημα. Την ίδια στιγμή ενδιαφέρονται για ωράρια ευέλικτα και κυρίως συμβατά με τις οικογενειακές τους υποχρεώσεις, είτε πρόκειται για τα παιδιά τους είτε πρόκειται για άλλα εξαρτώμενα μέλη της οικογένειας (άτομα με αναπηρίες, ηλικιωμένοι κλπ.). Συχνά, οι γυναίκες αυτές έχουν χαμηλό εκπαιδευτικό επίπεδο, η επαγγελματική τους εμπειρία βασίζεται στην ανειδίκευτη εργασία χειρωνακτικής φύσης, ενώ η απασχόλησή τους στα ξενοδοχεία είναι περισσότερο τυχαία επιλογή και όχι μέρος ενός σχεδίου καριέρας.

Σε ότι αφορά αποκλειστικά το φαινόμενο της εποχικότητας και της προσωρινότητας που συνεπάγεται, οι περισσότερες μελέτες καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι επηρεάζει πρωτίστως τις γυναίκες, τους νέους και τους ανειδίκευτους εργαζόμενους, δημιουργώντας μία κουλτούρα μέσα στην οποία συντηρείται ένας φαύλος κύκλος όπου τα υψηλά ποσοστά προσλήψεων και αποχωρήσεων οδηγούν σε χαμηλούς μισθούς και οι χαμηλοί μισθοί σε υψηλά ποσοστά προσλήψεων και αποχωρήσεων.

Μετανάστευση

Στο πλαίσιο των διαφορετικών θεωρητικών ερμηνειών των έμφυλων μισθολογικών ανισοτήτων, η συνήθης παράλειψη είναι ότι οι εργαζόμενες γυναίκες προσεγγίζονται ως ενιαία και ομοιογενής κατηγορία. Οι εργαζόμενες γυναίκες ωστόσο διαφέρουν σημαντικά τόσο ως προς την κοινωνική τους προέλευση και την οικογενειακή τους κατάσταση όσο και σε σχέση με το ανθρώπινο κεφάλαιο που διαθέτουν[2]. Στο πλαίσιο αυτό, μία χωρισμένη γυναίκα με παιδιά που έχει κατά τα άλλα τα ίδια ατομικά χαρακτηριστικά (ηλικία, εκπαιδευτικό επίπεδο, εθνοτική καταγωγή, προϋπηρεσία κλπ.) με μία παντρεμένη γυναίκα με παιδιά, ενδέχεται να βιώνει μία τελείως διαφορετική εργασιακή πραγματικότητα.

Στο σύστημα έμφυλων σχέσεων, από ποια θέση βιώνει κανείς τις ανισότητες είναι συχνά καθοριστικής σημασίας. Όταν το φύλο διαπλέκεται με άλλες παραμέτρους, οι ανισότητες είτε εντείνονται είτε εξομαλύνονται. Συχνά ωστόσο, η μελέτη της γυναικείας εργασίας τοποθετείται εκτός του ευρύτερου κοινωνικού και πολιτισμικού πλαισίου μέσα στο οποίο εμφανίζεται.

Σε κάθε περίπτωση, τα ξενοδοχεία αποτελούν ένα ετερόκλητο και ποικίλο εργασιακό περιβάλλον που δομείται γύρω από μία σειρά εργασιακών ρόλων οι οποίοι έχουν διαφορετικές προσδοκίες σε σχέση με το φύλο, την εθνοτική καταγωγή, την κοινωνική τάξη και άλλες παραμέτρους. Σε αυτό το περιβάλλον, οι εργαζόμενες γυναίκες δεν πρέπει να παρουσιάζονται ως μία αδιαφοροποίητη κοινωνική κατηγορία αλλά ως μία ετερογενής κατηγορία με διαφορετικούς στόχους και διαφορετικούς περιορισμούς.

Στη βιβλιογραφία αναφορικά με τον έμφυλο διαχωρισμό της εργασίας στα ξενοδοχεία, η παράμετρος που διαπλέκεται περισσότερο με το φύλο συντελώντας στην περαιτέρω υποτίμηση της γυναικείας εργασίας είναι ο παράγοντας της εθνοτικής καταγωγής. Στο σημείο αυτό θα ήταν χρήσιμο να αναφερθεί ότι μέχρι σχετικά πρόσφατα, η γυναίκα μετανάστρια ήταν σχεδόν αόρατη. Η παράμετρος του φύλου στην κατανόηση του μεταναστευτικού φαινομένου  απουσίαζε από τις σχετικές αναλύσεις εξαιτίας της έμφασης στην αντρική μετανάστευση, όπου οι γυναίκες, όταν ακολουθούσαν, συνόδευαν τους άνδρες (συζύγους, πατεράδες και συντρόφους) που μετακινούνταν για οικονομικούς λόγους. Στο ίδιο πλαίσιο που η κατά φύλο διαίρεση της οικιακής εργασίας, στηρίζεται ακόμη και σήμερα στο οικογενειακό πρότυπο του άνδρα κουβαλητή και της εξαρτημένης συζύγου. Αυτή είναι μία ενδιαφέρουσα επισήμανση αν λάβουμε υπόψη ότι σε πολλές χώρες της ΕΕ, συμπεριλαμβανομένων και των χωρών του Ευρωπαϊκού νότου, η σημαντική αύξηση στα ποσοστά γυναικείας απασχόλησης που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια των τελευταίων 15 ετών, οφείλεται στην εργασία μεγάλου αριθμού μεταναστριών γυναικών που απασχολούνται στον τομέα της οικιακής οικονομίας.

Σε κάθε περίπτωση, η θέση των μεταναστών καθορίζεται σε μεγάλο βαθμό από τις προϋποθέσεις εισόδου και ένταξης στην αγορά εργασίας της χώρας υποδοχής. Στο πλαίσιο αυτό, οι όροι ένταξης όπως τα μειωμένα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα (μόνιμη παραμονή, οικογενειακή επανένωση κλπ.) οδηγούν σε μειωμένα εργασιακά δικαιώματα (χαμηλότερες αμοιβές, ανασφάλιστη εργασία κλπ.). Η παρατήρηση αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική σε χώρες όπως η Κύπρος, όπου το κλειστό μοντέλο μεταναστευτικής πολιτικής που εφαρμόζεται από τις αρχές της δεκαετίας του ‘90 προσφέρει εξαιρετικά περιορισμένες προοπτικές τόσο ως προς την εύρεση εργασίας και το είδος της απασχόλησης όσο και ως προς τις προοπτικές επαγγελματικής ανέλιξης και κοινωνικής ενσωμάτωσης. Στο πλαίσιο αυτό, συντηρείται ένας φαύλος κύκλος όπου οι μετανάστες και οι μετανάστριες εγκλωβίζονται σε θέσεις ανειδίκευτης ή χαμηλής ειδίκευσης εργασίας και αμείβονται χαμηλά.

Η κατηγορία ωστόσο εργαζόμενοι μετανάστες, όπως και η κατηγορία εργαζόμενες γυναίκες δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ενιαία και ομοιογενής. Στα ξενοδοχεία, κυρίως στις μονάδες μεσαίου και μεγάλου μεγέθους, συνυπάρχουν διάφορες ταχύτητες και καθεστώτα μεταναστών (φοιτητές για πρακτική άσκηση, εποχιακοί εργαζόμενοι με συμβάσεις ορισμένου χρόνου, αδήλωτοι εργαζόμενοι κλπ.) που απολαμβάνουν και διαφορετικά καθεστώτα σε σχέση με τους όρους και τις συνθήκες απασχόλησής τους. Επίσης, το καθεστώς μετανάστευσης λειτουργεί παρόμοια με το φύλο, ως βάση δηλαδή επαγγελματικού διαχωρισμού και διακρίσεων στην  εργασία, μέσα από μία διαδικασία φυσικοποίησης συγκεκριμένων δεξιοτήτων και χαρακτηριστικών που αποδίδονται σε συγκεκριμένες κατηγορίες εργαζομένων καθιστώντας τες πιο κατάλληλες για συγκεκριμένα επαγγέλματα. Αυτού του είδους μάλιστα οι κοινωνικές αναπαραστάσεις είναι αμφίδρομες και ανακατασκευάζονται, υπό συνθήκες, ακόμη και από τα ίδια τα υποκείμενα.

Σε όλες ωστόσο της περιπτώσεις, συμπεριλαμβανομένων και των ξενοδοχείων, ανεξάρτητα από το εάν ο επαγγελματικός διαχωρισμός στη βάση της εθνοτικής καταγωγής οδηγεί στην υπερεκπροσώπηση ή την υποεκπροσώπηση μεταναστών από συγκεκριμένες χώρες, οι γυναίκες μετανάστριες πλειοψηφούν αριθμητικά έναντι των αντρών μεταναστών συνεισφέροντας στον έμφυλο επαγγελματικό διαχωρισμό και τις έμφυλες διακρίσεις.

Όπως ωστόσο αναφέρεται και παραπάνω, οι εργαζόμενες γυναίκες δεν είναι ίδιες ούτε ίσες μεταξύ τους. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η παρατήρηση της Adkins (1995), σύμφωνα με την οποία οι γυναίκες αφρικανικής καταγωγής υποεκπροσωπούνται στα ξενοδοχεία και γενικότερα στα τουριστικά επαγγέλματα που βασίζονται στο σέρβις διότι δεν μπορούν να αναπαρασταθούν ως σεξουαλικά ελκυστικές στους άντρες πελάτες που είναι στην πλειοψηφία τους λευκοί. Οι ευκαιρίες που έχουν λοιπόν οι γυναίκες να εργαστούν στα ξενοδοχεία περιορίζονται στα είδη εργασίας που αξιολογούνται ως πολιτισμικά κατάλληλα γι’ αυτές.

Η συσχέτιση του φύλου με την εθνοτική καταγωγή τοποθετεί τη συζήτηση του έμφυλου επαγγελματικού διαχωρισμού σε ένα άλλο επίπεδο, όπου η εργασία των γυναικών δεν γίνεται αντιληπτή απλά ως γυναικεία εργασία αλλά ως εργασία συγκεκριμένων γυναικών. Στο μεγαλύτερο μέρος της βιβλιογραφίας, το επάγγελμα της καμαριέρας για παράδειγμα, είναι συνυφασμένο με την εργασία γυναικών μεταναστριών, συγκεκριμένης μάλιστα εθνοτικής καταγωγής (δηλ. ανατολικοευρωπαίες). Σε γενικές γραμμές, η βιβλιογραφία αναδεικνύει τη δημιουργία ενός φαύλου κύκλου όπου το προφίλ των εργαζόμενων γυναικών χαρακτηρίζει το επάγγελμα και το επάγγελμα στιγματίζει το υποκείμενο και την εργασία του (κοινωνικό στίγμα και φυσικό/ σωματικό στίγμα).

Αναφορές/ενδεικτική βιβλιογραφία

Adib, A., Guerrier, Y., 2003. The interlocking of gender with nationality, race, ethnicity and class: the narratives of women in hotel work. Gender, Work and Organisation 10 (4), 413–432.

Adkins, L. (1995) Gendered Work: Sexuality, Family and the Labour Market. Buckingham: Open University Press.

Baum, Th. (2013), International Perspectives on Women and Work in Hotels, Catering and Tourism, ILO Gender Work Papers 1/2013, Sector Working Papers No. 289.

Becker, G. (1957), The Economics of Discrimination, Chicago University Press

Novarra, V. (1980) Men’s Work, Women’s Work. London: Marion Boyars.

Γιαννακούρου, Στ., Σουμέλη, Ε. (2002), Ισότητα των αμοιβών μεταξύ γυναικών και αντρών στις συλλογικές συμβάσεις, ΚΕΘΙ.

Ιωακείμογλου, Η., Σουμέλη, Ε. (2012), Το χάσμα αμοιβών αντρών και γυναικών στον ημικρατικό τομέα της Κύπρου, Ινστιτούτο Εργασίας Κύπρου, Σειρά Μελετών 04.

Παπαδοπούλου, Α. (2008), Ισότητα Γυναικών και Αντρών στις Συλλογικές Συμβάσεις Ερ-γασίας, Παγκύπρια Εργατική Ομοσπονδία.

 

Σημειώσεις

[1] Για μία αναλυτική παρουσίαση των διαφορετικών θεωρητικών ερμηνειών των μισθολογικών ανισοτήτων και των έμφυλων διακρίσεων, ο αναγνώστης/στρια μπορεί να ανατρέξει στο Κεφάλαιο 3 της σχετι-κής έρευνας του ΙΝΕΚ-ΠΕΟ με θέμα Το χάσμα αμοιβών αντρών και γυναικών στον ημικρατικό τομέα της Κύπρου (2012: 93-106).

[2] Το ανθρώπινο κεφάλαιο βρίσκεται στο επίκεντρο της νεοκλασικής προσέγγισης του μισθολογικού χάσματος. Σύμφωνα με τη θεωρία του ανθρώπινου κεφαλαίου, οι ατομικές διαφορές στις αμοιβές οφείλονται στις διαφορές παραγωγικότητας που απορρέουν από τις διαφορές στο ανθρώπινο κεφάλαιο που κατέχουν τα άτομα (Becker, 1957).

 

 

 

Share

Σε απεργία πείνας 10 έγκυες στο κέντρο φιλοξενίας της Ριτσώνας

ritsona-apergia

Φωτογραφία: Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Χαλκίδας σε πρόσφυγες-μετανάστες/στριες

Ένταση επικρατεί στο κέντρο φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών στη Ριτσώνα, όπου αλληλέγγυοι καταγγέλλουν ότι βρίσκονται σε απεργία πείνας 10 έγκυες γυναίκες διαμαρτυρόμενες για τις συνθήκες διαβίωσης στον χώρο.

Σύμφωνα με πληροφορίες της «Εφημερίδας των Συντακτών» οι πρόσφυγες ζητούν πρόσβαση σε 24ωρη ιατρική κάλυψη, αλλά και για διαθεσιμότητα ασθενοφόρου.

ritsona-apergia1

Φωτογραφία: Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Χαλκίδας σε πρόσφυγες-μετανάστες/στριες

Επιπλέον, στον καταυλισμό έχουν εμφανιστεί ζητήματα συνεργασίας μεταξύ ΜΚΟ και διεθνών οργανώσεων που βρίσκονται στο στρατόπεδο της Ριτσώνας.

ritsona-apergia2

Φωτογραφία: Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Χαλκίδας σε πρόσφυγες-μετανάστες/στριες

Εδώ και περίπου μία εβδομάδα οι πρόσφυγες δεν αφήνουν καμία ΜΚΟ να μπει στο στρατόπεδο.

Πηγή: efsyn

 

Share

«Αγαπητοί επιβάτες…»

λεωφορεια

Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί σύντομη ενημερωτική ανακοίνωση των αγωνιζόμενων καθαριστριών της ΟΣΥ που αναρτάται στις στάσεις των λεωφορείων και σε λεωφορεία Αθήνας με τη μορφή μικρών αφισών. Σ’ αυτήν οι καθαρίστριες εξηγούν γιατί δεν έχουν καθαριστεί τα λεωφορεία από τις 6 Μάη και ζητούν τη συμπαράσταση του κοινού

Οι καθαρίστριες των λεωφορείων της Ο.ΣΥ. βρισκόμαστε σε απεργία από τις 6 Μαίου

Αγαπητοί επιβάτες

Τα λεωφορεία της Ο.ΣΥ. έχουν να καθαριστούν από την Παρασκευή 6/5 – κανονικά καθαρίζονται κάθε βράδυ.

Ο λόγος είναι ότι οι καθαρίστριες των λεωφορείων της Ο.ΣΥ. βρισκόμαστε σε απεργία.

Η εταιρία Λινκ Απ που έχει αναλάβει το έργο του καθαρισμού των λεωφορείων της Ο.ΣΥ. και η οποία μας εργοδοτεί μας έχει απλήρωτες εδώ και μήνες. Συγκεκριμένα μας χρωστάει μισθούς 2-4 μηνών (ανάλογα με το αμαξοστάσιο).

Και αυτό συμβαίνει παρόλο που η Λινκ Απ πληρώνεται κανονικά από την Ο.ΣΥ. και παίρνει περίπου 140.000 ευρώ κάθε μήνα.

Στη συντριπτική πλειοψηφία των καθαριστριών η Λινκ Απ δίνει μισθό 450 ευρώ για 6ωρη, νυχτερινή, βαριά και ανθυγιεινή εργασία – ο μισθός που θα έπρεπε να μας δίνει σύμφωνα με το νόμο είναι τουλάχιστον 680 ευρώ. Επιπλέον η Λινκ Απ μας χρωστάει δώρα, επιδόματα, κ.α.

Σε όλα σχεδόν τα αμαξοστάσια μας αναγκάζουν να καθαρίζουμε κάθε βράδυ πολλά περισσότερα λεωφορεία απ’ ότι είναι νόμιμο. Στο αμαξοστάσιο της Ανθούσας για παράδειγμα πολλά βράδια μας αναγκάζουν να καθαρίζουμε 25 λεωφορεία η κάθε μία αντί για 13. Έτσι ούτε τα λεωφορεία καθαρίζονται σωστά και εμείς εξοντωνόμαστε.

Η Λινκ Απ δεν μας δίνει ατομικά μέσα προστασίας (γάντια, μάσκες, ρούχα και παπούτσια εργασίας). Δεν μας δίνει καν σακούλες για τα σκουπίδια. Σε πολλά αμαξοστάσια δίνει 1 μαύρη σακούλα κάθε 6μήνες και μας λέει να την πλένουμε κάθε βράδυ και να την ξαναχρησιμοποιούμε!

Από την αρχή του αγώνας μας αντιμετωπίζουμε απειλές ότι θα απολυθούμε κ.α.

Η Ο.ΣΥ. παρότι γνωρίζει πολύ καλά τι συμβαίνει (πήγαμε στη διοίκηση και κάναμε ενημέρωση και διαμαρτυρία) και παρότι μπορεί και οφείλει να παρέμβει αδιαφορεί πλήρως.

Ζητάμε τη συμπαράσταση όλων των επιβατών.

Διαδώστε τον αγώνα μας.

 

Σωματείο Εργαζομένων σε Καθαρισμούς

Το υπό σύσταση σωματείο των αγωνιζόμενων καθαριστριών των λεωφορείων

 

Πηγή: ξεκίνημα

Share

Ο φεμινισμός μάχεται κατά της καταπίεσης, όπως ακριβώς και ο αντιρατσισμός!

jane

της Esra Dogan

Ζώντας ως μετανάστρια στην Αθήνα, έχω γίνει μάρτυρας εθνικών/γλωσσικών/θρησκευτικών διακρίσεων και έχω ζήσει με τον διαρκή φόβο του ρατσισμού, ειδικά λόγω της απειλητικής ανόδου/αποδοχής της Χρυσής Αυγής. Μέσα από τις εμπειρίες αυτές, άρχισα να αναγνωρίζω όλο και περισσότερο τη σημασία του αντιρατσιστικού αγώνα.

Ως γυναίκα, σε όλη μου τη ζωή είτε στην Τουρκία είτε στην Ελλάδα είτε αλλού, έχω έρθει αντιμέτωπη με τον σεξισμό και τα μειονεκτήματα του να μην είσαι «άντρας», όχι μόνο ως υποκείμενο στην κοινωνία αλλά και στις προσωπικές μου σχέσεις. Και μέσα από αυτό, έμαθα τη σημασία του φεμινιστικού αγώνα.

Τελικά συνειδητοποίησα ότι ο αγώνας για ισότητα των φύλων είναι εξίσου σημαντικός με τον αγώνα για φυλετική ισότητα. Πράγματι, οι δυο αυτοί αγώνες αλληλοσυνδέονται περισσότερο από όσο θα μπορούσατε να φανταστείτε.

Συγκεκριμένα, ο ρατσισμός βιώνεται διαφορετικά από άτομα διαφορετικού φύλου.  Ομοίως, ο σεξισμός βιώνεται διαφορετικά ανάλογα με τη φυλή κάποιου, ενώ κάποιος που αντιμετωπίζει και ρατσισμό και σεξισμό έχει διαφορετική εμπειρία. Για παράδειγμα, ένας γκέι Αφγανός μετανάστης στην Ελλάδα μπορεί να βιώσει τον ρατσισμό με τρόπο αρκετά διαφορετικό από τους στρέιτ Αφγανούς μετανάστες. Θα βιώσει, επίσης, την ομοφοβία διαφορετικά από έναν Έλληνα γκέι.

Αυτή η διαπλοκή πολλαπλών μορφών διακρίσεων απαντάται στη βιβλιογραφία ως μελέτη της διαπλοκής ταυτοτικών χαρακτηριστικών (intersectionality ή «διαθεματικότητα»), η οποία επιχειρεί να σκιαγραφήσει την καταπίεση ως πολυδιάστατο κοινωνικό φαινόμενο. Η θεωρία της διαπλοκής ταυτοτικών χαρακτηριστικών υποστηρίζει ότι οι εκφάνσεις της καταπίεσης σε μια κοινωνία (όπως ο ρατσισμός, ο σεξισμός, η ομοφοβία, η τρανσφοβία κ.λπ.) δεν λειτουργούν ανεξάρτητα αλλά αλληλοσυνδέονται και διαμορφώνονται συνεχώς η μια βάσει της άλλης. Η κατανόηση της διαπλοκής αυτής είναι σημαντική, καθώς μας δείχνει γιατί ενδεχομένως να μην αρκεί μόνο η καταπολέμηση του ρατσισμού. Αντιθέτως, πρέπει να αγωνιστούμε ενάντια σε όλες τις μορφές καταπίεσης στην κοινωνία.

Ο ρατσισμός είναι η άποψη ότι τα μέλη κάθε φυλής διαθέτουν χαρακτηριστικά ή ικανότητες που αποδίδονται αποκλειστικά στη συγκεκριμένη φυλή, μια πεποίθηση που συντελεί στη λανθασμένη ιεράρχηση ων φυλών, θεωρώντας κάποιες «κατώτερες» και κάποιες «ανώτερες» σε σχέση με τις άλλες. Με αυτόν τον τρόπο, ο ρατσισμός λειτουργεί ως θεσμική εξουσία που ευνοεί τη λευκή φυλή. Η πατριαρχία δημιουργεί μια παρόμοια θεσμική εξουσία. Ωστόσο, σε αυτήν την περίπτωση δεν είναι η φυλή αλλά το φύλο που μετατρέπεται σε εργαλείο καταπίεσης – δημιουργώντας την επονομαζόμενη «ανωτερότητα του ανδρικού φύλου». Τόσο ο φεμινισμός όσο και ο αντιρατσισμός μάχονται για την κατάργηση των άδικων προνομίων που δημιουργούνται μέσα από τις εξουσιαστικές δομές της κοινωνίας.

Ωστόσο, αυτό που με ενοχλεί ως αντιρατσίστρια και φεμινίστρια που ζει στην Αθήνα είναι ότι ενώ ο αντιρατσιστικός ακτιβισμός μου είναι σε γενικές γραμμές καλοδεχούμενος, ο φεμινιστικός ακτιβισμός υπονομεύεται αρκετά.  Συνεχώς παρατηρώ ή συμμετέχω σε ακτιβιστικά κινήματα στην Ελλάδα τα οποία σε μεγάλο βαθμό αποκλείουν το πρόβλημα των άλλων φύλων (γυναίκες, lgbtqi+) και είναι περιορισμένη η αναγνώριση του γεγονότος ότι τέτοιες συμπεριφορές δημιουργούν ασυνέπειες στον αγώνα για ισότητα και ελευθερία όλων.

Όταν λέω «είμαι φεμινίστρια», παίρνω απαντήσεις όπως «δεν είμαι φεμινίστρια αλλά ανθρωπίστρια. Για εμένα η κάθε ζωή μετράει». «Είμαι αντιφεμινιστής, επειδή είμαι υπέρ της πολιτικής, κοινωνικής και οικονομικής ισότητας για όλους, όχι μόνο για τις γυναίκες.» Όσοι υιοθετούν τέτοιες απόψεις είναι σαφές ότι δεν γνωρίζουν τι σημαίνει φεμινισμός στην πραγματικότητα. Πολύ απλά, φεμινισμός σημαίνει ισότητα για όλους!

Και όσοι ισχυρίζονται ότι είναι κατά του ρατσισμού/εθνικισμού, όσοι προωθούν τις ιδέες του κοινωνικού εξισωτισμού κ.λπ. τείνουν να υποτιμούν την ίδια την ύπαρξη των ανδροκρατούμενων εξουσιαστικών δομών που δημιουργεί η πατριαρχία.

Σε περίπτωση που δεν το έχετε καταλάβει: Το φύλο αποτελεί μια τάξη, μια κατηγορία όπως είναι το χρώμα και η εθνικότητα, η οποία δημιουργεί ανώτερους και προνομιακή μεταχείριση. Επιπλέον, η πατριαρχία κάνει διακρίσεις όχι μόνο κατά των γυναικών αλλά και κατά όλων των άλλων τύπων φύλων που τυχαίνει να μην εμπίπτουν στην κοινωνική τάξη του «αρρενωπού ετεροφυλόφιλου άνδρα».

Άρα, λοιπόν, γιατί οι ακτιβιστές που είναι τόσο ευαίσθητοι σε θέματα φυλετικών/εθνικών/θρησκευτικών προκαταλήψεων και κοινωνικοοοικονομικών διακρίσεων δεν ενσωματώνουν στο πρόγραμμά τους τα φεμινιστικά ιδεώδη και αξίες;

Η απάντηση βρίσκεται εκεί έξω. Το πατριαρχικό σύστημα είναι τόσο βαθιά ριζωμένο στην κοινωνική μάθηση και πολιτισμική συμπεριφορά που βρίσκεται παντού. Βρίσκεται στη γλώσσα μας, στις προσωπικές μας σχέσεις, στις εργασιακές επιλογές μας, στα παιχνίδια των παιδιών μας κ.λπ. Δεν χρειάζεται να πάτε μακριά. Έχετε πιθανότατα δει ανθρώπους που κάνουν σεξιστικά αστεία (π.χ. ξανθιές γυναίκες), που βάζουν ταμπέλες στις γυναίκες με βάση τη σεξουαλικότητά τους (π.χ. τσούλα). Ουσιαστικά όμως δεν υπάρχει καμιά διαφορά μεταξύ της κοροϊδίας ενός άντρα για το χρώμα/εθνικότητά του και μιας γυναίκας για το φύλο/σεξουαλικότητά της.

Το πρόβλημα έγκειται στο ότι η πλειονότητα των ανθρώπων θεωρεί δεδομένο το ανδρικό πλεονέκτημα – δεν νιώθει την ανάγκη να αμφισβητήσει την προνομιακή αυτή μεταχείριση. Η πατριαρχία του σήμερα μας κάνει να πιστεύουμε δυο μύθους ταυτόχρονα. Ο πρώτος μύθος είναι ότι άνδρες και γυναίκες δεν είναι «βιολογικά ίσοι», άρα λοιπόν οι άνδρες είναι προνομιούχοι λόγω των σωματικών τους χαρακτηριστικών. Να θυμίσω εδώ ότι, αν κοιτάξουμε την ιστορία, παρόμοια επιχειρήματα περί «βιολογικών διαφορών» χρησιμοποιήθηκαν και από τους λευκούς ενάντια στους μαύρους, καθώς οι λευκοί θεωρούνται διανοητικά ανώτεροι και άξιοι «να τους υπηρετούν» ενώ οι μαύροι σωματικά ικανοί «να υπηρετούν».

Ο δεύτερος μύθος είναι ότι υφίσταται ήδη ισότητα ως προς τα νομικά δικαιώματα και τις συνθήκες εργασίας, άρα «τι άλλο μπορεί να θέλει μια φεμινίστρια»; Ωστόσο, η νομοθεσία λέει επίσης ότι ούτε ο ρατσισμός γίνεται ανεκτός στην Ελλάδα (όπως και σε πολλές άλλες χώρες), πράγμα που φυσικά δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει ρατσισμός. Παρομοίως, το ζήτημα της πατριαρχίας και της ανισότητας των φύλων δεν λύνεται απλά διατυπώνοντας ότι οι «γυναίκες έχουν τα ίδια πολιτικά και κοινωνικοοικονομικά δικαιώματα». Εμείς, οι γυναίκες, μπορούμε να εργαστούμε, να ψηφίσουμε και να εκλεχθούμε. Αν το θέλαμε πραγματικά, θα μπορούσε κάποια από εμάς να είναι Πρόεδρος της Ελλάδας, της Τουρκίας, του ΗΒ κ.λπ. Σίγουρα!

Αναμφίβολα, σε κοινωνίες όπου τα μέσα ενημέρωσης είναι ακόμα ανδροκρατούμενα, όπως είναι και η κρατική διακυβέρνηση, το εκπαιδευτικό σύστημα και οι οικογενειακές δομές, δεν αποτελεί έκπληξη ότι ο φεμινισμός συνοδεύεται από «αρνητικές συνυποδηλώσεις», χάρη σε αβάσιμα επιχειρήματα και μύθους εναντίον του.

Πολλοί αντιφεμινιστές έχουν «επινοήσει» τα δικά τους παράλογα επιχειρήματα, με γενικεύσεις που προέρχονται από το πολύ ευρύ φεμινιστικό κίνημα και καλλιεργώντας παρανοήσεις για να υπονομεύσουν το φεμινιστικό κίνημα.

Ακολουθούν κάποιες από αυτές τις παρανοήσεις που ακούγονται συχνά: «Οι φεμινίστριες μισούν τους άντρες!» ή «Ο φεμινισμός στερεοτυπικά χαρακτηρίζει όλους τους άντρες ως σεξιστές» ή «Ο φεμινισμός είναι μόνο για τις γυναίκες» ή «Ακόμα και κάποιες γυναίκες λένε ότι ο φεμινισμός είναι κακός» ή «Οι φεμινίστριες είναι κατά του σεξ, του γάμου, της μητρότητας» κ.λπ. Έχω συναντήσει και ανθρώπους που πιστεύουν ειλικρινά ότι όλες οι φεμινίστριες είναι λεσβίες και θέλουν έναν κόσμο μόνο με γυναίκες! Χωρίς πλάκα τώρα.

Ο φεμινισμός δεν προωθεί το «μίσος» αλλά την «αγάπη» επί ίσοις όροις

Οι φεμινίστριες δεν μισούμε τους άντρες. Μισούμε τις ιδέες περί ανδρικής ανωτερότητας και τη συνέχιση της προαιώνιας δυσανάλογης εξουσίας που δίνεται στους άντρες. Δεν είμαστε κατά του σεξ αλλά κατά της σεξουαλικής υποδούλωσης και της πορνοποίησης του γυναικείου σώματος. Ο φεμινισμός δεν είναι κατά του γάμου και της μητρότητας αλλά κατά του γάμου όταν νοείται ως θεσμός καταπίεσης των γυναικών σε συγκεκριμένους «υποχρεωτικούς» ρόλους, όπως η φροντίδα των παιδιών και του νοικοκυριού, σε βαθμό αναντίστοιχο με τους άντρες. Συνεπώς, ο φεμινισμός δεν επιδιώκει την κατάργηση της οικογένειας αλλά τον επαναπροσδιορισμό της. Όσον αφορά τις σχέσεις μεταξύ των φύλων, ο φεμινισμός δεν προωθεί το «μίσος» αλλά την «αγάπη» επί ίσοις όροις.

Συνεπώς, γενικά ο φεμινισμός αγωνίζεται ενάντια στον σεξισμό – δηλαδή τη διάκριση βάση φύλου – καθώς και τους ρόλους φύλου που έχουν δημιουργηθεί εξαιτίας της θεσμικής εξουσίας που κατέχουν οι άντρες. Ο φεμινισμός αγωνίζεται ενάντια στον μισογυνισμό, ο οποίος μπορεί να εκδηλωθεί με την υποτίμηση των γυναικών, τη βία απέναντί τους, τη σεξουαλική αντικειμενοποίησή τους κ.λπ. Ως φεμινίστριες/-στές, θέλουμε να καταρρίψουμε το πατριαρχικό κοινωνικό σύστημα που καταπιέζει τις γυναίκες, τους διεμφυλικούς, τους παμφυλικούς κ.λπ.

Είσαι κατά του μισογυνισμού, της ομοφοβίας, της τρανσφοβίας; Πρέπει οι γυναίκες και οι LGBTQI+ να αισθάνονται ασφαλείς, ίσοι και ελεύθεροι στην κοινωνία; Πιστεύεις ότι όλοι ανεξαρτήτως φύλου πρέπει να έχουν ίσες ευκαιρίες εκπαίδευσης και εργασίας, καθώς και ίση αμοιβή; Αν απάντησες «ναι», είσαι φεμινιστής/-στρια. Τελεία. Δεν υπάρχει «ναι, αλλά…».

Ναι, γνωρίζω ότι πολλοί γύρω μου είναι σκεπτικοί ως προς τον φεμινισμό λόγω του γεγονότος ότι ο λευκός φεμινισμός αγνοεί την ίδια την ύπαρξη του ρατσισμού. Αυτό που ενδεχομένως δεν γνωρίζετε εσείς είναι ότι ιστορικά οι φεμινίστριες που υποστηρίζουν τη θεωρία των πολλαπλών διακρίσεων προωθούν τη σημασία του αγώνα κατά του ρατσισμού, αμφισβητώντας τη στάση των Λευκών Φεμινιστριών.

Με τον όρο Λευκές Φεμινίστριες δεν εννοούμε φεμινίστριες από τη λευκή φυλή αλλά όσες ενστερνίζονται φεμινιστικές απόψεις ενώ ταυτόχρονα αγνοούν την ύπαρξη προνομίων για τους λευκούς. Κάποιες μοιάζουν κολλημένες στην τοξική άποψη ότι τα ζητήματα των εθνικών και ρατσιστικών διακρίσεων θα επιλυθούν αν διασφαλιστεί η ισότητα των φύλων.

Αυτή η στάση δεν διαφέρει πολύ από τη στάση εκείνων που αγνοούν τα προνόμια του αντρικού φύλου που εξασφαλίζει η πατριαρχική κοινωνία. Έτσι, λοιπόν, κάποιοι «αντιρατσιστές αλλά όχι φεμινιστές» – όπως αυτοαποκαλούνται – διαιωνίζουν την ύπαρξη δύο μέτρων και δύο σταθμών στη συζήτηση για τα ζητήματα φύλου.

Και οι δύο αυτές κατηγορίες ατόμων είναι υποκριτές!

Δεν έχει έρθει η ώρα να βγείτε από το καβούκι σας, να καταρρίψετε τα δύο μέτρα και δύο σταθμά και να αποδεχτείτε ότι δεν μπορούμε να αρνηθούμε τόσο την ύπαρξη των αντρικών προνομίων/της καταπίεσης βάσει φύλου όσο και την παράλληλη ύπαρξη των λευκών προνομίων/των φυλετικών και εθνικών διακρίσεων; Δεν έχει έρθει η ώρα να συνειδητοποιήσετε ότι ο φεμινισμός μάχεται κατά της καταπίεσης, όπως και ο αντιρατσισμός, και ότι η φεμινιστική αντίσταση είναι απαραίτητη για την ενίσχυση του αγώνα κατά του έμφυλου ρατσισμού που αντιμετωπίζει καθημερινά μια μετανάστρια σαν εμένα;

 

 

Share

Η Sanaa Taleb και 40 από τις συγκρατούμενές της σε απεργία πείνας

sanaa

Κείμενο-φωτογραφία: Katja Lihtenvalner

6 μήνες πέρασαν, 9 μήνες πέρασαν, 1 χρόνος πέρασε.

Η Sanaa Taleb, μια 33χρονη από το Μαρόκο, η οποία το Νοέμβριο του 2015 αντιστάθηκε στην εξαναγκαστική απέλαση, παραμένει έγκλειστη στα κελιά του κέντρου κράτησης για μετανάστριες χωρίς χαρτιά στο Ελληνικό.

Η κράτησή της μετρά, πλέον, 1 χρόνο, 1 βδομάδα και 4 μέρες.

Εκτεθειμένη στην αστυνομική βία, εξευτελισμένη και έχοντας μεταφερθεί στην ψυχιατρική κλινική του Δαφνίου για θεραπεία, επέστρεψε, στη συνέχεια, στα κρύα κελιά του Ελληνικού. Απέρριψε το φαγητό μερικές φορές μαζί με συγκρατούμενές της, αντιδρώντας στις ανυπόφορες συνθήκες ζωής («κρύο φαγητό με ψωμί σαν πέτρα, καθόλου ζεστό νερό για ντους στη διάρκεια του χειμώνα»). Οι περισσότερες συγκρατούμενες της έχουν, στο μεταξύ, αφεθεί ελεύθερες. Όχι και η Sanaa.

Στις 4 Απριλίου συμπληρώθηκε 1 χρόνος από τη σύλληψή της. Είναι ελάχιστα γνωστό γιατί παραμένει κρατούμενη έπειτα από ένα χρόνο. Στην επέτειο αυτού του γεγονότος ξεκίνησε από το Αιγαίο ένα «κύμα» απελάσεων, στο πλαίσιο της συμφωνίας ανάμεσα στην Ε.Ε. και την Τουρκία. Όχι σιωπηρό, όπως παλιότερα, αλλά πλήρως νόμιμο, υπό τους προβολείς των Μ.Μ.Ε. και με τη συνδρομή των αστυνομικών δυνάμεων της Ε.Ε. Η εξαναγκαστική απέλαση έγινε κάτι αποδεκτό.

Η ζωή εκείνων που ήδη είναι έγκλειστοι και έγκλειστες στις ελληνικές φυλακές για μετανάστες/-ριες χωρίς χαρτιά συνεχίζει, πάντως, να αποτελεί εφιάλτη. Οι ιστορίες από το Ελληνικό δε συνιστούν εξαίρεση. Μόλις ένα μήνα πριν, μια γυναίκα από το Ιράν απέβαλε. «Ήδη τρεις μέρες πριν, ζήτησε να μιλήσει μαζί μας και μας είπε ότι είναι έγκυος κι ότι αιμορραγεί. Οι διαμαρτυρίες μας στους φύλακες για άμεση μεταφορά της στο νοσοκομείο αγνοήθηκαν παντελώς, αμφισβητώντας τόσο την εγκυμοσύνη όσο και την αιμορραγία της κρατούμενης», επισήμανε σε ανακοίνωσή της η ομάδα Αλληλέγγυες- αλληλέγγυοι Κρατουμένων στα Νότια.

Οι γυναίκες στα κελιά του Ελληνικού αποφάσισαν να θέσουν τέλος στις απάνθρωπες συνθήκες, στις οποίες είναι εκτεθειμένες. 3 μέρες πριν, 41 από αυτές, μαζί και η Sanaa, ξεκίνησαν απεργία πείνας. Αυτό ήταν το γράμμα που απεύθυναν στην κοινή γνώμη:

«Είμαστε οι γυναίκες από το τμήμα του Ελληνικού. Γράφουμε αυτό σε εσάς (άνθρωποι) για να γνωρίζετε πόσο κουρασμένες και θλιμμένες είμαστε. Είμαστε 47 όλες κι όλες μέσα τώρα και αντιστεκόμαστε με απεργία πείνας και δεν θέλουμε να φάμε, επειδή δεν γνωρίζουμε τι πρόκειται  να μας συμβεί. Κάποιες από εμάς είναι εδώ ένα χρόνο, κάποιες 11 μήνες, κάποιες έξι, κάποιες εφτά, κάποιες πέντε, κάποιες τέσσερις και πάει λέγοντας. Οι περισσότερες από εμάς ζουν στην χώρα για πολλά χρόνια και έχουμε τις δουλειές μας να μας περιμένουν και τους συζύγους και τα παιδιά μας έξω, οπότε παρακαλώ ικετεύουμε για την ελευθερία μας. Αν υπάρχει κάτι που εσείς άνθρωποι μπορείτε να κάνετε για να μας βοηθήσετε να απελευθερωθούμε θα είμαστε πολύ χαρούμενες».

Στο μεταξύ, η μάχη της Sanaa και η φυλάκιση όλων των μεταναστριών δεν ξεχάστηκαν. Η ομάδα Antifa lab δημιούργησε ένα αξιοσημείωτο graffiti στη μνήμη της. “Free Sanaa Taleb. Χαρτιά στους μετανάστες”. Βρίσκεται στη λεωφόρο Αθηνών.

Το κίνημα υποστήριξης στην Sanaa και σε όλες τις μετανάστριες κρατούμενες εξαπλώνεται σε όλη την Ελλάδα: στη Θεσσαλονίκη, το Αγρίνιο, τη Λέσβο και αλλού. Αύριο Σάββατο, 16 Απριλίου, διοργανώνεται πορεία στις 12 το μεσημέρι, στην πλατεία Αγίου Τρύφωνα, Άνω Γλυφάδα, που θα κατευθυνθεί προς το κέντρο κράτησης Ελληνικού.

Και για να μην ξεχάσουμε την Sanaa Taleb, μια μετανάστρια εκτεθειμένη στην καταπίεση, την ταπείνωση και τη στέρηση της ελευθερίας, ένα σύμβολο αντίστασης στις απελάσεις και της μάχης ενάντια στις αρχές, στις 31 του Μάη δικάζεται για τα αδικήματα της απείθειας και της φθοράς δημόσιας περιουσίας.

Η μάχη για την ελευθερία είναι μακρά και πικρή, αλλά τα χνάρια της μένουν για πάντα. Η Sanaa Taleb έχει ήδη καθιερωθεί ως μια σύγχρονη ηρωίδα και ο αγώνας της δε θα πάει χαμένος.

Μετάφραση: Γιάννης Κοντός

Πηγή: hitandrun

Share

Σεξουαλική εκμετάλλευση… όσο διαρκεί το ταξίδι

gunaikes1-thumb-large

της Ιωάννας Φωτιάδη

«Το φοβισμένο κορίτσι που πλησίασα εκείνη την ημέρα στην Ειδομένη μονολογούσε απλώς σε σπαστά αγγλικά “κάτι κακό συνέβη σε μένα”», λέει με συγκίνηση η κ. Κάλλη Μυτιληναίου από τη ΜΚΟ Α21, που εξειδικεύεται στην καταπολέμηση του trafficking, για τη συνομιλία της με μια 22χρονη από το Μαρόκο. «Παρά το γεγονός ότι ήταν πολύ χτυπημένη, δεν θέλησε να μας μιλήσει ανοιχτά, από ντροπή», αποκαλύπτει στην «Κ» η κ. Κάλλη Μυτιληναίου.

Η Α21 μοιράζει και αναρτά στις πύλες εισόδου της χώρας, σε κάθε πιθανό σημείο (τουαλέτες, βρύσες, κλίνες), ενημερωτικό υλικό σε αραβικά, φαρσί και αγγλικά, προκειμένου να αφυπνίσει τον ευάλωτο πληθυσμό.

Στην 24ωρης λειτουργίας γραμμή βοήθειας (1109) μπορεί ο κάθε ενδιαφερόμενος να μιλήσει σε 170 γλώσσες και να λάβει τη δέουσα συμβουλευτική. Εσχάτως, οι κλήσεις έχουν αυξηθεί, κυρίως από εθελοντές των οποίων «κάτι» έχει κινήσει την υποψία, δεδομένου ότι πλέον το σύστημα καταγραφής, αλλά και η συνεργασία μεταξύ των φορέων, έχει βελτιωθεί.

Η μορφή του trafficking, βέβαια, αλλάζει. Δεν πρόκειται πια για ένα οργανωμένο κύκλωμα που φέρνει με δόλια τεχνάσματα γυναίκες στην Ευρώπη για να προωθηθούν στην πορνεία. Σήμερα, τα δυνάμει θύματα έχουν ξεκινήσει το δαιδαλώδες ταξίδι με δική τους πρωτοβουλία και, στη διάρκεια αυτού, τους πλησιάζουν επιτήδειοι όταν αντιλαμβάνονται ότι εκείνες είτε έχουν διαχωριστεί από την ομάδα τους ή έχουν ξοδέψει τις οικονομίες τους. Παράλληλα, εκμεταλλεύονται και την απελπισία τους, αφού για όσους δεν κατάγονται από τη Συρία, το Αφγανιστάν ή το Ιράκ, το μέλλον του ταξιδιού τους είναι πλέον άδηλο. «Για να σε περάσω από τα “αφύλακτα” σημεία, πρέπει να κοιμηθείς με εμένα ή άλλον…», φαίνεται να είναι μια συνήθης πρόταση κυρίως προς ασυνόδευτες γυναίκες. Εκτιμάται ότι συνήθως δεν πρόκειται για οργανωμένο σύστημα, αλλά για «μοναχικούς λύκους» που δράττονται της ευκαιρίας. «Πολλές γυναίκες δηλώνουν ότι ο συνοδός δίπλα τους είναι ο σύζυγος ή ο πατέρας τους, ωστόσο όταν προσέχουμε τη συμπεριφορά και τη γλώσσα του σώματος, νιώθουμε ότι αυτό δεν ισχύει», περιγράφει κοινωνική λειτουργός.

«Εως τώρα έχω προσεγγίσει αρκετές γυναίκες που έμοιαζαν τρομοκρατημένες», σημειώνει η κ. Μυτιληναίου, «σε δέκα περιπτώσεις η υποψία μου ότι επρόκειτο για θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης επιβεβαιώθηκε». Μία φορά «επρόκειτο για δύο κοπέλες, 25 και 30 ετών, που από τη Δομινικανή Δημοκρατία έφτασαν Κωνσταντινούπολη, όπου τις εξέδιδαν για δύο εβδομάδες, και από εκεί μέσω θαλάσσης στην Ελλάδα», περιγράφει η κ. Μυτιληναίου, που εξήγησε ενδελεχώς στα εν λόγω θύματα τα δικαιώματά τους. «Αν προχωρούσαν σε καταγγελία, θα είχαν έναν χρόνο έως τη δικάσιμο άδεια παραμονής, ενώ εμείς τους προσφέρουμε στέγη, νομική και ψυχολογική υποστήριξη».

Είναι ενδεικτικό, πάντως, ότι παρά την ψυχική και σωματική ταλαιπωρία, κανένα θύμα δεν έχει προχωρήσει νομικά. «Ηθελαν πάση θυσία να φύγουν από την Ελλάδα». Με την ελπίδα ότι θα καταφέρουν να φτάσουν στον προορισμό τους, πολλές σιωπούν… Ορισμένες, το αποτολμούν, όταν πια βρίσκονται στην Κεντρική Ευρώπη. Εχουν γίνει καταγγελίες μέσω ΜΚΟ στη Γερμανία και την Αυστρία, εν πολλοίς πρόκειται για περιστατικά βίας που έλαβαν χώρα μετά τα ελληνικά σύνορα. Εκφράζονται, ωστόσο, από ορισμένους επιφυλάξεις σχετικά με την ακρίβεια των καταγγελιών, καθώς ένα θύμα σωματεμπορίας έχει σημαντική προστασία στην Ευρώπη.

«Τα όρια μεταξύ διακίνησης και εκμετάλλευσης –η διαφορά του ρόλου των smugglers και των traffickers– είναι ομολογουμένως δυσδιάκριτα, τυχαίνει η εκμετάλλευση να είναι περιστασιακή, όσο διαρκεί το ταξίδι ή εν γνώσει κάποιου συγγενούς του θύματος», σημειώνει μέλος ΜΚΟ που θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία του. «Ανάλογα με το φύλο και την ηλικία, ανησυχούμε για διαφορετικού τύπου εκμετάλλευση», υπογραμμίζει η ίδια πηγή, «οι παραμεθόριες περιοχές, όπως η Ειδομένη, ακούγονταν για παράνομες δοσοληψίες».

Και παιδιά

Τις παραπάνω ανησυχίες συμμερίζεται και ο εθνικός εισηγητής καταπολέμησης εμπορίας ανθρώπων, δρ Ηρακλής Μοσκώφ. «Θεωρώ δυνάμει θύματα κυκλωμάτων επαιτείας τα παιδιά έως 12 ετών, τα οποία μεγαλώνοντας ενδέχεται να τα ωθήσουν στην πορνεία και μετά ως ενήλικες στην εργασιακή εκμετάλλευση και στο μικροέγκλημα», λέει ο δρ Μοσκώφ. «Αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται από πολλούς ως απειλή, ωστόσο η δική μας εγχώρια αγορά μοιάζει να απειλεί τη δική τους επιβίωση».

Στον χώρο της πορνείας, τις προηγούμενες δεκαετίες τα θύματα προέρχονταν από τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ και την Αφρική (Τυνησία), εσχάτως η «πιάτσα» είχε μονοπωληθεί από γυναίκες προερχόμενες από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. «Πέρα από την καθαρά σεξουαλική εκμετάλλευση, γίναμε μάρτυρες τα προηγούμενα χρόνια κυκλωμάτων που εκμεταλλεύονταν γυναίκες για τη λήψη ωαρίων, την κύηση παιδιών και την παράνομη υιοθεσία. Είναι σημαντικό να αποτρέψουμε τη μετατροπή της προσφυγικής κρίσης σε κρίση εκμετάλλευσης ανθρώπων», καταλήγει ο κ. Μοσκώφ.

Πηγή: Καθημερινή

 

Share

Μάρσια Τζιβάρα: «Ο φασισμός δε γεννήθηκε στην κρίση και ούτε θα πεθάνει με την έξοδο από αυτήν»

BURNING FROM THE INSIDE ENG 005

του Γιάννη Κοντού

«Γεννημένο» στους δρόμους της Αθήνας και του Βερολίνου και χρησιμοποιώντας την ανάδυση της νεοναζιστικής συμμορίας της Χρυσής Αυγής ως κύριο άξονά του, το κοινωνικό-πολιτικό ντοκιμαντέρ Burning from the inside της Μάρσιας Τζιβάρα, μέλους της γερμανικής κινηματογραφικής κολεκτίβας Ak-Kraak, αποκαλύπτει τις φασιστικές δομές που λειτουργούν στην Ελλάδα, από τη σκοπιά των Ελλήνων μεταναστών στη Γερμανία. Συζητάμε με την σκηνοθέτρια, ενόψει της πρεμιέρας του ντοκιμαντέρ στα πλαίσια του 17ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης την Κυριακή 15 Μαρτίου (αίθουσα Τζον Κασσαβέτης, 17:30).

Το Burning from the inside αντανακλά, όπως γράφεις και στο επίσημο site της ταινίας, την αγωνία και τα αισθήματά σου για την Ελλάδα και την αηδία σου για όσους προσπαθούν να την καταστρέψουν. Πώς ξεκίνησαν όλα και ποιος είναι ο στόχος του ντοκιμαντέρ;

Ξεκινήσαμε τα γυρίσματα τον Γενάρη του 2013, όταν η Χ.Α αποπειράθηκε να ανοίξει γραφεία εδώ στη Γερμανία και συγκεκριμένα στη Νυρεμβέργη. Αυτό για μας ξεπερνούσε κάθε όριο και δε σου κρύβω ότι η οργή μας υπερέβη την ανασφάλειά μας για όλα τα επικείμενα εμπόδια που ενδεχομένως να βρίσκονταν στο δρόμο μας. Χωρίς συγκεκριμένο πλάνο, χωρίς βοήθεια από κάποιον φορέα και χωρίς λεφτά, αρχικά με τον Demian von Prittwitz, τον οπερατέρ της ταινίας, και εν συνεχεία με μια μικρή ομάδα κινηματογραφιστών-αντιφασιστών από Αθήνα και Βερολίνο, προβήκαμε σε guerilla γυρίσματα που κράτησαν σχεδόν 1.5 χρόνο.

Ο αρχικός στόχος ήταν να αποκαλύψουμε την αληθινή φύση της συμμορίας, αφού τη δεδομένη στιγμή κανείς από τα mainstream media δεν τολμούσε να το κάνει, και παράλληλα να τονίσουμε το παράδοξο που βιώναμε εμείς ως μετανάστες: το να ζούμε στη χώρα που «γέννησε» το ναζισμό και να παρακολουθούμε από μακριά, την αναβίωση του με πρωταγωνίστρια τη χώρα που «γέννησε» τη δημοκρατία. Βασικός στόχος λοιπόν, ήταν να θέσουμε ερωτήματα όσον αφορά τη λειτουργικότητα και εφαρμογή της δημοκρατίας σε μια χώρα τσακισμένη από τη διαφθορά και την καπιταλιστική λύσσα, τον ρόλο των νεοναζί ως κρατικού και παρακρατικού εργαλείου και φυσικά τη θέση της Γερμανίας μέσα σε όλο αυτό.

Ο δεύτερος μεγάλος στόχος ήταν η ευαισθητοποίηση του κοινού απέναντι στους μεγάλους αδικημένους της Ευρώπης-φρούριο: τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Τέλος -χωρίς αυτό να αποτελεί συλλογικό στόχο της ομάδας μας, αλλά ίσως μια προσωπική ανάγκη- ήθελα να δώσουμε μια έμπρακτη απάντηση στις σκληρές κριτικές που κατά καιρούς δεχόμαστε όλοι εμείς που φύγαμε από την Ελλάδα τα τελευταία χρόνια: ότι εγκαταλείπουμε στα δύσκολα, ότι δεν είμαστε μαχητές, ότι βολευτήκαμε και αδιαφορήσαμε. Η ταινία κατά κάποιο τρόπο απαντάει σε όλους αυτούς, αποδεικνύοντας πως οι αγώνες έχουν πολλαπλές μορφές και πως μέσα σε αυτούς υπάρχει μια θέση για όλους. Αρκεί ο καθένας να βρει τον τρόπο και το πλαίσιο, μέσα στο οποίο  μπορεί να δράσει και να προσφέρει.

Το ντοκιμαντέρ σου αποσκοπεί, επίσης, στο να αναδείξει τη σπουδαιότητα της συνύπαρξης «ντόπιων» και μεταναστών. Πόσο εύκολο ήταν να εξασφαλίσεις τη συνδρομή των μεταναστευτικών κοινοτήτων στην πραγματοποίηση της δουλειάς σου;

Η συνδρομή των μεταναστευτικών κοινοτήτων, πολιτικών ομάδων, αλλά και όλων των αντιφασιστικών φορέων που προσεγγίσαμε (γερμανικών και ελληνικών) ήταν άμεση και δυναμική. Όπως είπα και πριν, υπάρχει ένα μεγάλο κομμάτι ανθρώπων που έχουν έντονη πολιτική και κοινωνική δράση και αυτοί οι άνθρωποι μας άνοιξαν τον δρόμο και μας στήριξαν με τα όποια μέσα διέθεταν. Κάτι που ίσως ο πολύς κόσμος δε γνωρίζει, είναι ότι εδώ στο Βερολίνο υπάρχουν διάφορες ομάδες και επιτροπές αλληλεγγύης προς την Ελλάδα, οι οποίες απαρτίζονται από Γερμανούς του αναρχικού ή αριστερού/αντικαπιταλιστικού χώρου και η δράση τους απλώνεται σε ένα ευρύ φάσμα κοινωνικό-πολιτικού αγώνα: Από την συλλογή χρημάτων και φαρμάκων, μέχρι την αποστολή αντιπροσώπων, προκειμένου να στηρίξουν μια σημαντική προσπάθεια. Έχουν βρεθεί κατά καιρούς, αρκετοί Γερμανοί αλληλέγγυοι  σε μεγάλες γενικές απεργείς, ή σε μεγάλες αντιφασιστικές δράσεις στην Ελλάδα. Αυτές οι επισκέψεις, εκτός από το να στηρίξουν με την παρουσία τους, αποσκοπούν κυρίως και στο σχηματισμό μιας εικόνας για την Ελλάδα και τα προβλήματα του κόσμου, πέρα από την εικόνα που παρουσιάζουν τα  mainstream media. Αυτοί είναι οι άνθρωποι αν θέλεις, που δημιουργούν τον αντίλογο, σε μια χώρα, όπως η Γερμανία, που τον Έλληνα τον έχει συνδέσει με τον φτωχό-τεμπέλη συγγενή που του τρώει τα λεφτά. Σε γενικές γραμμές, όταν λέγαμε ποιοι είμαστε και τι θέλουμε να κάνουμε, οι πόρτες άνοιγαν εύκολα και τους ευχαριστούμε όλους για αυτό.

Βέβαια, για να μην τα παρουσιάζουμε όλα ρόδινα και ουτοπικά, πρέπει να πω ότι υπάρχει  και ένα άλλο κομμάτι μεταναστών – που ευτυχώς δε χρειάστηκε να συναναστραφούμε – το οποίο αναπαράγει είτε την καθεστωτική λογική του «βολέματος» που ο Έλληνας ξέρει τόσο καλά, είτε την «απολιτίκ» στάση του «δε μιλάω για να «τα έχω καλά με όλους», είτε ακόμα και το νεοναζισμό. Κάποιοι από αυτούς προσπάθησαν να «λασπώσουν» κατά καιρούς την προσπάθειά μας μέσω των social media και άλλου είδους προπαγάνδας, αλλά το μόνο πραγματικότητα. Η μετανάστευση δε μας κάνει απαραίτητα ούτε πιο ευαίσθητους, ούτε πιο αγωνιστές.

Δεδομένης της διαπλοκής κρατικών και παρακρατικών μηχανισμών, θέλεις να αναφερθείς στους κινδύνους που το συνεργείο σου κι εσύ αντιμετωπίσατε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων τόσο από την πλευρά της αστυνομίας, όσο και των νεοναζί;

Τα γυρίσματα στην Γερμανία ήταν πολύ πιο εύκολα από ότι τα γυρίσματα στην Ελλάδα. Η βερολινέζικη αστυνομία, χωρίς βέβαια να θέλω να την εξευμενίσω, θεωρείται από τις λιγότερο βίαιες της Γερμανίας και έτσι είχαμε πιο «εύκολη» πρόσβαση στις ομάδες των νεοναζί, χωρίς να κινδυνεύουμε άμεσα. Υπήρχαν στιγμές βέβαια που γινόμασταν στόχος στα μάτια τους, κυρίως λόγω του «μεσσογειακού» παρουσιαστικού μας. Όμως, η αλήθεια είναι πως δε νιώσαμε ποτέ πραγματική απειλή.

Στην Ελλάδα τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ένα μεγάλο πρόβλημα ήταν οτι κάποιοι  ήμασταν γνωστοί  στους φασιστικούς κύκλους, λόγω της αντιφασιστικής μας δράσης, και δεν ήταν καθόλου εύκολο να τους κινηματογραφήσουμε. Παρόλο που δεν εμφανιζόμασταν ως συνεργείο αλλά ως υποτιθέμενοι «οπαδοί» τους (ακόμα και μεταμφιεσμένοι), κυνηγηθήκαμε όλες τις φορές που προσπαθήσαμε να τους πλησιάσουμε. Πάντα βάβαια, με τις ευλογίες της αστυνομίας. Μετά από μια άσχημη εμπειρία που είχα σε μια συγκέντρωση  στα γραφεία τους και συγκεκριμένα όταν γιόρταζαν 1 χρόνο μετά την εκλογή τους στη βουλή, όπου με κυνήγησαν οι μπράβοι που περιφρουρούσαν την συγκέντρωση και προσπάθησαν να μου πάρουν την κάμερα, άρχισα να σκέφτομαι σοβάρά το ενδεχόμενο να σταματήσω αυτές τις απόπειρες, γιατί πια άρχισαν να γίνονται επικίνδυνες. ‘Ετσι, καταφύγαμε στην χρήση πλάνων αρχείου που μας παραχώρησαν αφιλοκερδώς οι αγωνιστές της αυτόνομης ΕΡΤ και της ΕΡΤ3, λύνοντας  το πρόβλημα. Όσο για την αστυνομία, δεν έχω λόγια. Σε όλες τις επιθέσεις ήταν παρούσα και έκανε οτι δε βλέπει, ενώ την ημέρα της σύλληψης των χρυσαυγιτών έξω από την ΓΑΔΑ, εφαρμόζοντας ένα πρωτοφανές «σχέδιο ασφαλείας» κατάφερε να με εγκλωβίσει για πάνω από τρεις ώρες (όπως και κάποιους τυχαίους περαστικούς) στο μετρό των Αμπελοκήπων, μαζί με περίπου 200 πωρωμένους νεοναζί που βρίσκονταν εκεί για συμπαράσταση στους χρυσαυγίτες- δολοφόνους! Αυτό είναι το μεγαλείο της ΕΛ.ΑΣ.

Οι βουλευτικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου αναδεικνύουν, αναπάντεχα ίσως, ως τρίτο κόμμα τη νεοναζιστική συμμορία της Χρυσής Αυγής. Όπως για άλλη μια φορά αποδεικνύεται, η νεοναζιστική ακροδεξιά σε επίπεδο κοσμοαντίληψης, καθώς και πρακτικών, είναι στέρεα ριζωμένη σε σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας. Θα ήθελα ένα σχόλιό σου.

Δε μου προκαλεί καμία εντύπωση το εκλογικό αποτέλεσμα και αυτό το λέω με μεγάλη μου λύπη. Όπως υποστηρίζουμε και στην ταινία, ο φασισμός δε γεννήθηκε στην κρίση και ούτε θα πεθάνει με την έξοδο από αυτήν. Και η καραμέλα του «παραπληροφορημένου ψηφοφόρου», εμένα προσωπικά δε μου κάνει. Κατά τη γνώμη μου,  η πικρή αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι είναι στρατευμένοι νεοναζί, φασίστες και μαφιόζοι, που υπήρχαν όλα αυτά τα χρόνια ανάμεσα μας και δρούσαν υπόγεια στον κρατικό και παρακρατικό μηχανισμό. Και για αυτή την εξέλιξη, έχουνε ευθύνες όλοι. Ακόμα και η καθεστωτική Αριστερά, γιατί τόσα χρόνια δεν επέδειξε αντιφασιστική δράση, παρά μόνο όταν το πρόβλημα είχε γίνει πια απροσπέλαστο. Για μένα, η Ελλάδα χρειάζεται μια μεγάλη περίοδο «αποναζιστικοποίησης» προκειμένου να φύγει το μικρόβιο από τα σπλάχνα της και αυτό δεν γίνεται από τη μία μέρα στην άλλη. Πρέπει να επενδύσουμε στην παιδεία -όσο κλισέ και να ακούγεται αυτό- στη δημιουργική ενσωμάτωση των μεταναστών και προσφύγων μέσα στην ελληνική κοινωνία, αλλά και στο συλλογικό αγώνα που δίνεται στους δρόμους και στις γειτονιές. Δε θα είναι εύκολα τα πράγματα, αλλά θα τα καταφέρουμε.

Πότε και πού πρόκειται να προβληθεί το Burning from the inside;

Το «Βurning from the inside» είναι μια εντελώς ανεξάρτητη παραγωγή και για αυτό η διανομή του είναι ακόμα κάπως «θολή». Αυτή τη στιγμή, κάνει τον κύκλο του σε διάφορα φεστιβάλ ανά τον κόσμο και το Μάρτη θα κάνει την ελληνική του πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης. Από κει και πέρα, η επιθυμία μας είναι να κάνουμε πολλαπλές παρουσιάσεις σε ελεύθερους κοινωνικούς χώρους σε Ελλάδα και εξωτερικό, προσπαθώντας να αγγίξουμε όσο το δυνατό μεγαλύτερο κοινό.

 

Το Burning from the inside της Μάρσιας Τζιβάρα προβάλλεται στα πλαίσια του 17ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης την Κυριακή 15 Μαρτίου (αίθουσα Τζον Κασσαβέτης, 17:30) και την Τρίτη 17 Μαρτίου (αίθουσα Τζον Κασσαβέτης, 22:30).

Το επίσημο site του ντοκιμαντέρ είναι http://www.burningfromtheinsidedoc.com/

Πηγή: εναντιοδρομίες

film poster

 

Share

Πολυπολιτισμικότητα, φεμινισμός και αντι-μεταναστευτική ατζέντα

feminism 2

της Ιουλίας Λειβαδίτη

Ο όρος πολυπολιτισμικότητα, στην κοινή του χρήση, αναφέρεται στο γεγονός ότι σε μια κοινωνία μπορεί να συνυπάρχουν άτομα από διαφορετικό εθνο-πολιτισμικό και θρησκευτικό υπόβαθρο. Όμως, η πολυπολιτισμικότητα, σε επίπεδο δημόσιας πολιτικής και ανάλυσης, αναφέρεται σε ένα πολιτικό πρόγραμμα που αξιώνει θεσμική αναγνώριση των διαφορετικών πολιτισμικών ταυτοτήτων ή/και διαφοροποιημένη αντιμετώπιση των μειονοτικών πολιτισμικών ομάδων από την πολιτεία. Στον ευρωπαϊκό δημόσιο διάλογο, κάθε συζήτηση για την «πολυπολιτισμικότητα» αναφέρεται κυρίως στα θέματα πολιτισμικής συστέγασης των μουσουλμανικών πληθυσμών που έχουν μεταναστεύσει πρόσφατα στην Ευρώπη και σε αυτή τη διάσταση θα επικεντρωθούμε και εδώ. Στο πλαίσιο αυτό προκύπτει το λεγόμενο «πολυπολιτισμικό δίλημμα», δηλαδή η πιθανή ένταση μεταξύ αιτημάτων μειονοτικών παραδόσεων ή θρησκειών και του μοντέλου της ισότητας των δύο φύλων, που τυπικά τουλάχιστον έχουν ενστερνιστεί οι ευρωπαϊκές κοινωνίες. Μια λύση στο δίλημμα αυτό είναι η απόρριψη οποιουδήποτε μειονοτικού αιτήματος θεωρείται ότι αποτελεί παραβίαση θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Αυτή η προσέγγιση μπορεί να επιλύει άμεσα (στη θεωρία τουλάχιστον) ζητήματα όπως ο γάμος ανηλίκων ή η κλειτοριδεκτομή, δεν απαντά όμως σε άλλα θέματα που έχουν απασχολήσει έντονα την κοινή γνώμη και τις πολιτικούς επιστήμονες, όπως η μαντίλα στη Γαλλία ή  οι κανονισμένοι γάμοι στη Μεγάλη Βρετανία και την Ολλανδία.

Η κριτική που έχουν ασκήσει οι φεμινίστριες στην πολυπολιτισμικότητα επικεντρώνεται στις πολιτικές που αποδίδουν εξουσίες στην ηγεσία των μειονοτικών κοινοτήτων, θεσμοθετώντας έτσι τη δύναμη των γηραιότερων και ισχυρότερων ανδρών της κοινότητας, συχνά εις βάρος των γυναικών. Αυτή η κριτική εντάσσεται στην ευρύτερη συζήτηση σχετικά με τις «μειονότητες μέσα στις μειονότητες», η οποία αφορά, εκτός από τις γυναίκες, τους ομοφυλόφιλους, τα άτομα με αναπηρία, τα παιδιά ή τους φτωχούς και έχει ως κεντρικό επιχείρημα τη θέση ότι ορισμένες πολυπολιτισμικές πολιτικές τελικά μπορεί να ενισχύουν τις υπάρχουσες ανισότητες ισχύος εντός μιας μειονοτικής κοινότητας. Είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι αυτή η κριτική δεν αρνείται ότι οι μειονοτικές ομάδες βρίσκονται όντως σε αδύναμη κοινωνικο-οικονομική θέση και πως θα πρέπει να αλλάξουν νόμοι και θεσμοί προς την κατεύθυνση αναγνώρισης και ένταξης αυτών των ομάδων στην κοινωνία. Το θέμα είναι ποιες είναι οι κατάλληλες δημόσιες πολιτικές, δηλαδή οι συμβατές με την προαγωγή της ισότητας των φύλων.

Ένας τρόπος να αποφευχθεί η ενίσχυση των ανισοτήτων εντός των μειονοτικών κοινοτήτων, είναι, σύμφωνα με την πολιτική επιστήμονα Anne Ρhillips, οι θρησκευτικές ή πολιτιστικές ομάδες να μην μπορούν να διεκδικούν αποκλειστική αρμοδιότητα για τη διευθέτηση θεμάτων οικογενειακού και κληρονομικού δικαίου των μελών τους, καθώς οι θρησκευτικοί και εθιμικοί κανόνες τείνουν να ερμηνεύονται με τρόπο επιζήμιο για τις γυναίκες[1]. Στο πλαίσιο αυτό όμως -σύμφωνα πάντα με την Anne Ρhillips, αν μια γυναίκα επιθυμεί η ίδια να ζήσει σύμφωνα με παραδοσιακούς/θρησκευτικούς κανόνες, η κεντρική πολιτεία οφείλει να σεβαστεί την επιλογή της, ακόμα και αν θεωρείται επιζήμια για την ίδια.

Εδώ προκύπτει το ζήτημα της ελευθερίας της βούλησης και της προσαρμοστικότητας των επιλογών μας και του πώς μπορούμε να γνωρίζουμε αν η επιλογή των γυναικών να ζήσουν σύμφωνα με παραδοσιακούς κανόνες είναι πραγματικά αυτόνομη και ελεύθερη και όχι προϊόν έμμεσων καταναγκασμών και επιρροών. Όπως έχει επισημάνει η φιλόσοφος Martha Νussbaum, «η συνήθεια, ο φόβος, η άγνοια, οι χαμηλές προσδοκίες και οι άδικες συνθήκες διαβίωσης παραμορφώνουν τις επιλογές των ανθρώπων, ή ακόμα και τις επιθυμίες τους για το πώς θέλουν να είναι η ζωή τους». Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορούμε να ξέρουμε αν π.χ. η χρήση της μαντίλας από μια μουσουλμάνα είναι πλήρως αυτόνομη, όπως δεν μπορούμε να ξέρουμε ούτε αν η επιλογή μιας χριστιανής να ζήσει μια παραδοσιακά χριστιανική ζωή είναι απόλυτα ελεύθερη. Η επιρροή από το περιβάλλον δεν συνεπάγεται απαραίτητα εξαναγκασμό ή κάποιο είδος «ψευδούς συνείδησης». Σύμφωνα και με τον ορισμό περί αυτονομίας του φιλόσοφου Gerald Dworkin «δεν είναι ανάγκη να είσαι ο μοναδικός δημιουργός των πράξεών σου ούτε να έχεις καταλήξει στις αρχές σου και στα πιστεύω σου ανεπηρέαστος από το περιβάλλον σου για να θεωρηθείς ως αυτόνομος δρών».

Πολλοί παράγοντες επηρεάζουν το ποιοι είμαστε και τι κάνουμε, όμως, τα τελευταία χρόνια ο πολιτισμός παρουσιάζεται ως ο πιο καθοριστικός και ο λιγότερο συμβατός με την αυτόνομη δράση, παράγοντας κυρίως για τα άτομα που προέρχονται από μη-Δυτικές ή μειονοτικές κουλτούρες.  Όπως σημειώνει η φεμινίστρια φιλόσοφος Uma Narayan, οι Δυτικές φεμινίστριες πολλές φορές υποπίπτουν στο σφάλμα ενός απόλυτου δυαδικού διαχωρισμού μεταξύ Δυτικού και μη-Δυτικού πολιτισμού, προϋποθέτοντας ότι οι γυναίκες από μειονοτικές κοινότητες πειθαναγκάζονται από θρησκευτικές και πολιτισμικές πιέσεις σε τέτοιο βαθμό που να έχουν απολέσει την αυτονομία τους. Η Phillips, σε αυτόν τον λόγο περί «προστασίας» των γυναικών που ανήκουν σε πολιτισμικές μειονότητες εντοπίζει δυο προβληματικές θέσεις: πρώτον, ότι γίνεται μια αξιολογική ιεράρχηση των πολιτισμών (ο κυρίαρχος, ο «δικός μας» είναι ανώτερος, λιγότερο πατερναλιστικός και πατριαρχικός από τον μειονοτικό) και δεύτερον, ότι ενισχύονται τα στερεότυπα σχετικά με τη γυναικεία συμπεριφορά εν γένει (γίνεται  αντιληπτή ως παθητική και ετεροκαθοριζόμενη).

Δεν μπορούμε να προϋποθέτουμε λοιπόν ότι οι γυναίκες από συγκεκριμένους πολιτισμούς στερούνται αυτενέργειας, όμως η δυνατότητα καταπίεσης εξακολουθεί να υπάρχει και να βαραίνει περισσότερο τις γυναίκες που υφίστανται πολλαπλές περιθωριοποιήσεις. Ο τρόπος για να εξασφαλίσει η πολιτεία τη μεγαλύτερη δυνατή αυτονομία και ελευθερία επιλογών για τις γυναίκες αυτές δεν είναι να επιβάλλει καθολικές και  a priori απαγορεύσεις[2], αλλά να εισάγει θεσμικά μέτρα για  την οικονομική, κοινωνική και πολιτική ενδυνάμωση των γυναικών. Η πολιτεία πρέπει, μεταξύ άλλων, να προωθήσει την ουσιαστική συμμετοχή των γυναικών των μειονοτικών ομάδων στις διαβουλεύσεις με το κεντρικό κράτος, να τους εξασφαλίσει οικονομικούς πόρους και πραγματικές εκπαιδευτικές και  επαγγελματικές δυνατότητες, να ενισχύσει την αποτελεσματικότητα των κοινωνικών υπηρεσιών και της σχολικής εκπαίδευσης σε θέματα ισότητας των φύλων, να ενημερώνει τις γυναίκες για τα δικαιώματά τους και να ενισχύει τα μειονοτικά γυναικεία υποστηρικτικά δίκτυα.

Στην Ευρώπη, παρά τις διάφορες συντηρητικές κορώνες, οι πολιτικές πολυπολιτισμικότητας που έχουν εφαρμοστεί είναι από ελάχιστες έως ανύπαρκτες. Ακόμα και στη Βρετανία, όπου έχουν εισαχθεί κάποιες νομοθετικές ρυθμίσεις για τη πολυπολιτισμική συστέγαση, η πολυπολιτισμικότητα ποτέ δεν αποτέλεσε επίσημη κρατική πολιτική. Παρά τα προβληματικά σημεία που παρουσιάσαμε παραπάνω, πρέπει να μας προβληματίσει ότι συχνά η επίκληση των προβλημάτων ή αποτυχιών της πολυπολιτισμικότητας αποτελεί έναν τρόπο επανεισαγωγής του ρατσιστικού λόγου στην πολιτική ατζέντα, μιας και η ξεκάθαρη αναφορά σε θέματα φυλετικής κατωτερότητας ή «μη-συμβατότητας» έχει ιδεολογικά απονομιμοποιηθεί. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η δημόσια συζήτηση για τη διακρισιακή μεταχείριση των γυναικών, ως ένα θέμα που αφορά αποκλειστικά ή κυρίως τους «άλλους» πολιτισμούς.

Άτομα και φορείς που κατά τ’ άλλα αδιαφορούν πλήρως για την έμφυλη ισότητα εκφράζουν έντονη ανησυχία για τη δυνητικά μειονεκτική θέση των Μουσουλμάνων γυναικών στην Ευρώπη. Όμως, αυτή η ανησυχία συχνά εξυπηρετεί άλλους σκοπούς και χρησιμοποιείται όχι για την υπεράσπιση των γυναικών αυτών, αλλά ως  επιχείρημα-διαπίστωση για την κατωτερότητα ή την αδυναμία προσαρμογής των μουσουλμανικών κοινοτήτων στις «ευρωπαϊκές» αξίες. Τέτοιες απόλυτες διαπιστώσεις, πέρα από ρατσιστικές και διχαστικές, έρχονται και σε αντίθεση με την πραγματικότητα, καθώς βλέπουμε ότι σε πολλές χώρες αναπτύσσονται μουσουλμανικές γυναικείες οργανώσεις και κινήματα που προωθούν φεμινιστικές ερμηνείες του Ισλάμ. Πέραν τούτου, πρέπει να έχουμε υπόψη μας ότι όχι μόνο το Ισλάμ, αλλά όλες οι θρησκείες και βασικά, οι περισσότεροι θεσμοί που μας περιβάλλουν είναι καταρχάς πατριαρχικοί. Όσοι από αυτούς τους θεσμούς έχουν αλλάξει, έστω και ελάχιστα, άλλαξαν επειδή οι γυναίκες πάλεψαν με νύχια και με δόντια για αυτό. Πρέπει να αποσυνδέσουμε το διάλογο υπέρ της έμφυλης ισότητας από την παραπάνω ρατσιστική και αντι-μεταναστευτική ατζέντα, ενώ συνεχίζουμε παράλληλα να αγωνιζόμαστε για την ισότητα σε όλα τα πολιτισμικά πλαίσια.

 

Βιβλιογραφία:

Dworkin, Gerald. The Theory and Practice of Autonomy. ΝέαΥόρκη: Cambridge University Press, 1988.

Narayan, Uma. “Essence of a Culture and a Sense of History: A Feminist Critique of Cultural Essentialism”. Hypatia 13, ν.2 (1998): 86-104.

Nussbaum, Martha C. Φύλο και Κοινωνική Δικαιοσύνη. Αθήνα: Εκδόσεις SCRIPTA, 2005.

Shachar, Ayalet. Multicultural Juristictions: Cultural Differences and Women´s Rights.Cambridge: Cambridge University Press, 2001.

Phillips, Anne. Multiculturalism Without Culture. Princeton Universtiy Press, 2009.

 

Σημειώσεις:

[1] Όπως συμβαίνει με το καθεστώς που διέπει την θέση του Μουφτή στην ελληνική έννομη τάξη, σύμφωνα με το οποίο οι Ελληνίδες μουσουλμάνες της περιοχής υπάγονται υποχρεωτικά και αποκλειστικά στη δικαιοδοσία θρησκευτικού δικαστηρίου για θέματα οικογενειακού και κληρονομικού δικαίου. Για περισσότερα σχετικά με το αυτό το θέμα βλ. Ιουλία Λειβαδίτη, «Φεμινιστικές Κριτικές της Πολυπολιτισμικότητας», Σύγχρονα Θέματα, Τεύχος 117, Απρίλιος-Ιούνιος 2012.

[2] Οι καθολικές και  a priori απαγορεύσεις έχουν νόημα όταν βλάπτεται η σωματική ακεραιότητα των ατόμων ή/και η ευζωία των ανηλίκων, όπως στις περιπτώσεις της κλειτοριδεκτομής και του γάμου ανηλίκων.

 

Share

Μια γενναία γυναίκα από το Μαρόκο

abuse

της Σοφίας Ξυγκάκη

Η Ντ., μια νέα γυναίκα από το Μαρόκο και μητέρα δύο παιδιών, εγκατέλειψε τον άντρα της που επί χρόνια την κακοποιούσε, αρχίζοντας μια νέα ζωή.

Η Ντ. γεννήθηκε στο Μαρόκο. Μεγάλωσε με τη μητέρα και τη γιαγιά της. Η οικογένειά της ήταν μουσουλμανική αλλά ανοιχτή και υπήρχε πολύ αγάπη. Τον άντρα της τον γνώρισε όταν φοιτούσε σε τεχνικό λύκειο ηλεκτρολόγος…

Περνούσε από κει, κι έτσι τον γνώρισα. Πέρασε ένας χρόνος κι αποφασίσαμε να παντρευτούμε. Μετά από 6 μήνες άρχισαν τα προβλήματα. Ήμουν 18 κι αυτός 22. Είχε μαγαζί που πουλούσε ανταλλακτικά αυτοκινήτων, όσοι ασχολούνται μ’ αυτό τα έχουν καταφέρει, ζουν καλά. Ο άντρας μου δεν ήθελε να δουλεύει αλλά να βγαίνει με τους φίλους του και να καπνίζει μαύρο. Οπότε, είχαμε πολλά προβλήματα και βία, η ζωή δεν ήταν καθόλου καλή μαζί του. Πριν δεν ήξερα.

Αυτός έχει οικογένεια;

Έχει αλλά δεν είναι κοντά. Αυτός μεγάλωσε μόνος του στο δρόμο. Δεν μεγάλωσε ούτε με τη μητέρα του, ούτε με τον πατέρα του. Μεγάλωσε λίγο με τον παππού του, λίγο με τη θεία του, δεν ήξερε τι σημαίνει οικογένεια, παιδιά. Όταν τον γνώρισα ήμουν έφηβη, τον αγάπησα, ήταν μεγάλο λάθος, έζησα μαζί του 10 χρόνια και δεν βρήκα καθόλου τον εαυτό μου μαζί του. Από την αρχή είχαμε προβλήματα. Δεν μπορούσα να πω τη γνώμη μου, μόνο αυτός μέτραγε, έκανε ό,τι ήθελε. Ζήλευε, δεν μπορούσα να κυκλοφορήσω ούτε μαζί του. Ξυπνούσε όποτε ήθελε, έβγαινε με τους φίλους του, τύχαινε καμιά ευκαιρία για δουλειά.

Πώς ζούσατε;

Αν δεν εύρισκε δουλειά, δεν είχαμε τίποτα στο σπίτι, τίποτα. Εμένα δεν με άφηνε να βρω δουλειά, δεν μπορούσα να τελειώσω το σχολείο. Μόνο ό,τι ήθελε αυτός.

Πότε κάνατε τα παιδιά;

Την Φ. αμέσως μετά το γάμο. Μετά από 2 μήνες άρχισε να με χτυπάει. Όταν έκανα τη μικρή νόμιζα ότι θ’ αλλάξει. Αλλά όχι. Δεν ασχολήθηκε καθόλου με τα παιδιά. Δεν ρώτησε αν η μικρή είναι άρρωστη, αν πεινάει, αν θέλει κάτι. Μόνη μου φρόντιζα την κόρη μου κι όταν δεν είχαμε πού να μείνουμε πήγαμε στη μαμά μου. Ήταν πολύ δύσκολο γιατί έπρεπε η μαμά να φροντίζει και αυτόν. Μεγάλα προβλήματα, πάρα πολύ μεγάλα. Δεν κουνιόταν με τίποτα.

Πώς αποφάσισε ο άντρας σου να έρθει στην Ελλάδα;

Ζούσε η αδελφή του στην Ελλάδα πολλά χρόνια. Πριν ήταν στη Σαουδική Αραβία, δούλευε ως πόρνη, έκανε πολλά λεφτά, γνώρισε και κάποιον που την έφερε στην Ελλάδα και αποφάσισε να μείνει εδώ. Έκανε λεφτά κι εδώ, δεν έχει καταλάβει κρίση. Όταν ήρθαμε εμείς στην Αθήνα, έμαθα τι κάνει. Εγώ δεν έχω σχέση μαζί της αλλά του άντρα μου του αρέσουν τα λεφτά, του αρέσει που βγήκε από μια φτωχική ζωή και βρίσκει άλλο κόσμο, άλλη ζωή, δεν τον ενοχλεί καθόλου. Του ζήτησα να απομακρυνθεί κι αυτός μου λέει όχι, αυτό εδώ είναι κανονικό, είμαστε Ευρωπαίοι εδώ, και οι Έλληνες αυτό κάνουν. Επέμεινα ότι έπρεπε να βρει δουλειά κι όχι να περιμένει να του δίνει η αδελφή του 20, ευρώ, 30 ευρώ. Τότε δεν είχε γεννηθεί ακόμη ο γιος μου.

Πριν έρθετε εσείς, εσύ και η κόρη σου, αυτός τι έκανε, πού ζούσε;

Όταν ήρθαμε εμείς, τον βρήκαμε σε ένα σπίτι που υπήρχαν όλα, μείναμε τρεις μέρες, μετά έρχεται η αδελφή του και του λέει φύγε από το σπίτι μου. Δεν ήταν δικό του. Αυτός μου είχε στείλει τα εισιτήρια να έρθουμε, δεν ξέρω πού τα βρήκε, δεν δούλευε ούτε εδώ. Εγώ πίστευα ότι εδώ θα ζούσαμε καλύτερα, γι’ αυτό ήρθα. Μετά έφυγε ένας φίλος του να δουλέψει σε ένα νησί και μας άφησε το σπίτι του, ήταν ένα υπόγειο, και πάλι δεν ήθελε να βρει δουλειά. Άρχισε πάλι να με χτυπάει.

Τον χρόνο που αυτός έλειπε, πώς ζούσες στο Μαρόκο; Με τη μητέρα σου και τη γιαγιά σου;

Ζούσα καλά με τη μάμα, αυτός έστειλε μερικές φορές, 3 φορές, κάποια λεφτά, όχι πολλά, μέχρι 150 ευρώ, για να μου δείξει ότι εδώ κάτι έκανε. Κι εγώ νόμιζα ότι ήταν καλά και μάλλον τα καταφέρνει αυτή τη φορά, αλλά αυτό ήταν λάθος, ένα όνειρο, στο μυαλό μου…

Όταν ήρθες και είδες ότι όλα αυτά ήταν ψέματα…

Είδα ότι όλα αυτά ήταν ψέματα, άρχισαν πάλι τα ίδια, άρχισε να με δέρνει, μια φορά μου πέταξε ένα ποτήρι στο κεφάλι, ευτυχώς δεν ήταν στο πρόσωπό μου… είναι πάρα πολύ βίαιος, πάρα πολύ, δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε, να λύσουμε τα προβλήματα…

Η αδελφή του γνώριζε ότι σε χτυπούσε;

Ναι, βέβαια, αλλά δεν μιλούσαμε, δεν είχαμε σχέση.

Σου είχε ζητήσει ποτέ να κάνεις την ίδια δουλειά με την αδελφή του;

Όχι βέβαια. Εγώ όταν αποφάσισα να δουλέψω μου είπε εντάξει, δεν έχω πρόβλημα, μπορείς να βρεις δουλειά, άμα θέλεις. Έβαλα αγγελία και στη Χρυσή Ευκαιρία αλλά μια μέρα που βγήκα με τα παιδιά μου για βόλτα, ήταν ένα συνεργείο καθαρισμού σε μια πολυκατοικία και ρώτησα αν θέλουν βοήθεια, είπαν ότι θέλουν κι έτσι πήγα με 20 ευρώ τη μέρα, από 7 το πρωί έως 4μμ. Πήγα και 2 μήνες μετά μου είπε ο άντρας μου ότι κάποιος από κάποιο νησί θέλει μια κοπέλα να δουλέψει στο πλοίο, να κάνει καθαριότητα, να αλλάζει σεντόνια, τέτοια πράγματα. Και τελικά αυτός ποιος ήταν; Αυτός είχε σχέση με την αδελφή του άντρα μου, είχε δουλέψει κι αυτή παλιά, και μου λέει πληρώνει καλά, ε βέβαια καλά θα πληρώνει.

Τελικά τι έγινε; Εσύ δούλευες και ζούσατε;

Δούλευε κι αυτός καμιά φορά, στην οικοδομή και στη λαϊκή αγορά, αλλά συνήθως για λίγο καιρό και μετά τα ίδια, δεν άλλαζε αυτό. Ήμουνα έγκυος, η μικρή ήταν με την αδελφή του, ξυπνάω το πρωί, με χτυπάει, μου λέει ακόμα είσαι εδώ; Πρέπει να φύγεις, δεν μπορώ, δεν μπορούσα να κάτσω, έφυγα τρέχοντας, μ’ έπιασε στις σκάλες, λέω εσύ ζήτησες να φύγω, μ’ έπιασε, δε μ’ άφηνε, βγήκαν οι γείτονες, έφυγα. Τηλεφώνησα στην αδελφή του, να μου φέρει το παιδί και με πήγε σε ένα σπίτι φίλης της μέχρι να βρω λύση. Η μικρή είχε μείνει μαζί της, πήγα σε γιατρό, είδε ότι δεν είμαι καλά και μου έδωσε χαρτί να πάω σε ένα ξενώνα. Γέννησα στο μαιευτήριο με βοήθησαν πολύ, γύρισα στον ξενώνα. Ο άντρας μου ήρθε να με πάρει πίσω, έκανα το λάθος να γυρίσω πίσω, λέω μπορεί να γίνει καλός, ήταν καλός πολύ καλός 3, 4 μήνες, μετά τα ίδια, μπορούσε ν αλλάξει για 2,3 μήνες, μετά τα ίδια, μεγάλωσε ο μικρός έγινε τριών, δεν μπορούσα άλλο. Έπρεπε να φύγω από το σπίτι με χαρτιά και με παιδιά. Πάλι μου έκλεινε τα παράθυρα, να μη βλέπω κανένα, την πόρτα να μη φύγω. Το σώμα μου όλο ήταν μπλε και κόκκινο. Ξέρει ότι αν πάω στην αστυνομία και κάνω μήνυση θα είναι κακό γι’ αυτόν. Είχαν περάσει 5 μέρες, μου λέει θα σε σκοτώσω αν βγεις, δεν μπορώ να βρεις κάποιον άλλο.

Αποφάσισα ότι δεν υπήρχε άλλη ζωή μαζί του. Μου ’χει κρύψει τα χαρτιά μου, των παιδιών μου. Θέλει να κάνει αυτή τη δουλειά. Να πουλάει σε μετανάστες ψεύτικα χαρτιά, πουλάει και μαύρο, λέει ευκαιρία να κάνουμε λεφτά, μεγαλώνει έτσι τα προβλήματα, δεν τα λύνει. Εγώ είμαι ήσυχη, κι αυτός βγάζει τα χαρτιά που τα έχει κρυμμένα, μιλάμε, εγώ κάνω ψεύτικα την ήρεμη. Μου ζητάει να κοιμηθούμε μαζί, λέω ότι  δεν μπορώ, πρέπει να περάσει λίγο καιρός. Αυτό έγινε βράδυ, το επόμενο πρωί, είχε μούτρα, πήρε από τη τσάντα μου τα 300 ευρώ από τη δουλειά αλλά όχι τα χαρτιά. Όταν βγήκε για λίγο να πάρει  τσιγάρα, εγώ πήρα παιδιά και χαρτιά, όπως είμαστε με τις πυτζάμες και τις παντόφλες, και πήγαμε αμέσως στην αστυνομία. Μείναμε όλο το βράδυ στην αστυνομία, δεν μπορούσαμε να πάμε αμέσως στον ξενώνα. Εκεί ο διευθυντής πήρε τον ξενώνα για να μείνω εκεί. Αυτό ήταν ένα φως, δεν ήξερα ότι θα βρω πάλι ξενώνα, μου είπε η υπεύθυνη του πρώτου ξενώνα που είχα πάει ότι εκείνος είχε κλείσει, πήγα στο ξενώνα, το βράδυ μείναμε στο δρόμο, ευτυχώς ήταν καλοκαίρι. Δεν ήρθα σε επαφή με κανέναν του άντρα μου, ήθελα να βρω τρόπο μόνη μου. Μείναμε 2 μήνες στον ξενώνα, αυτός να ψάχνει παντού να με βρει να γυρίσω πίσω. Ήρθε στον ξενώνα φωνάζει, έκανα μήνυση, αυτός ζητάει τα παιδιά, του λένε ότι δεν έχει δικαίωμα να χτυπάει τα παιδιά του, τον πήρε η αστυνομία στο τμήμα, πέρασε αυτόφωρο, έμεινε 6 μήνες φυλακή γιατί δεν είχε χαρτιά, του λένε ήρθες εδώ να φωνάζεις αφού δεν έχεις χαρτιά; Μετά βγήκε, πάλι μ’ έψαχνε, πήγα σ’ άλλον ξενώνα, κι εκεί πάλι με βρήκε, είπε ότι αφού με χωρίζεις, δεν μπορώ να μείνω άλλο Ελλάδα, αποφάσισε να γυρίσει στο Μαρόκο αλλά για να κάνει τη δουλειά με τα ψεύτικα χαρτιά και ήθελε να μιλήσουμε. Ζήτησε να βγούμε, πήρα τα παιδιά και ήρθε μαζί μια κυρία από τον ξενώνα, είπα εντάξει να μιλήσουμε. Είπε ότι δεν ήθελε να μου κάνει κακό, ότι θα γυρίσει στο Μαρόκο για να δουλέψει, αλλά δεν πήγε για να δουλέψει αλλά για να μεταφέρει μετανάστες που τον πλήρωναν πολλά. Τον συνέλαβαν.

Πώς τον συνέλαβαν;

Προσπάθησε να περάσει από την Τουρκία στην Ελλάδα με μετανάστες και τον έπιασαν εκεί, στην Ελλάδα και τώρα πήρε τηλέφωνο πριν 4 μήνες και ζήτησε τη βοήθειά μου, να του επιτρέπεται να βλέπει τα παιδιά.

Από τότε πώς είναι η ζωή σου; αισθάνεσαι πιο ασφαλής;

Αισθάνομαι πιο ασφαλής. Και να βγει αισθάνομαι πιο ασφαλής. Πήρα ασφαλιστικά μέτρα…ζήτησα διαζύγιο, θα το πάρω του χρόνου.

Για σένα είναι η πρώτη φορά που τα έχεις αναλάβει όλα μόνη σου. Πριν ήταν η οικογένεια, μετά ο άντρας σου, όπως ζούσες – τώρα αισθάνεσαι ελεύθερη;

Αισθάνομαι ελεύθερη και πολύ αισιόδοξη. Αισθάνομαι ότι η ζωή είναι πολύ ωραία…

Τώρα πώς οργανώνεις από την αρχή τη ζωή σου;

Έχω δουλειά, κάποια λεφτά, αλλά δεν είναι αυτό, έχω φίλους, αισθάνομαι ότι η ζωή είναι πάρα πολύ ωραία, πρέπει να τη φτιάξουμε εμείς. Παίρνω 200 ευρώ και αισθάνομαι ότι έχω πολύ περισσότερο. Βγαίνω έξω με τα παιδιά μου, κάνουμε βόλτες, τρώμε έξω, είναι ωραίο, αυτό που είχα χάσει 10 χρόνια, το κάνω τώρα.

Έχεις γύρω σου ένα περιβάλλον;

Δεν φοβάμαι πια έχω πολύ κόσμο γύρω μου, φίλους που με βοηθάνε, φίλους που δεν είχα πριν. Μακάρι να τους είχα και τότε. Από τους ξενώνες έχω βρει μεγάλη βοήθεια.

Πιστεύεις ότι η εμπειρία σου με έναν τόσο βίαιο άντρα σ’ έχει κάνει πιο ευάλωτη; σκέφτεσαι ότι όποιος δεν βιαιοπραγεί είναι απαραίτητα καλός;

Όχι, ο καλός είναι καλός.

Μετά τον χωρισμό σου είχες κάποια άλλη σχέση;     

Ναι, είχα. Μου άρεσε ο τρόπος που μίλαγε με τους άλλους, τις γυναίκες και τα παιδιά μου. Μ’ άρεσε να μιλάμε, τον αισθανόμουνα κοντά μου, ήταν πολύ καλός αλλά ήρθε πάλι ο χωρισμός. Τον αγάπησα και δεν ξέρω…. όταν ο φόβος βγήκε από μένα, λέω αυτός ο φόβος πήγε σ’ αυτόν.

Τι μπορεί να φοβάται;

Σαν να φοβάται τον άντρα μου. Μήπως μιλώντας με τους γονείς του άλλαξε; Ή επειδή ζητάει τη γνώμη των άλλων για μένα. Τώρα, όμως, προσπαθούμε και πάλι να φτιάξουμε τη σχέση μας.

Τα παιδιά πώς τα έζησαν όλα αυτά;

Η κόρη μου τα ξέρει όλα. Έχει χαρά στη ζωή της, μου λέει ότι πρώτη φορά βλέπει εμένα ευτυχισμένη. Ο μικρός δεν καταλαβαίνει πολλά. Είναι πολύ ζωντανά και χαρούμενα παιδιά. Ναι, τώρα αισθάνονται ελεύθερα. Έχω επιθυμία να τα πάω ταξίδι στο Μαρόκο, για να γνωρίσουν τον τόπο τους.

Και για τον εαυτό σου τι επιθυμίες έχεις;

Να είμαι ελεύθερη κι ευτυχισμένη. Να δουλέψω ως ηλεκτρολόγος, αν βρω, αλλά θέλω να μάθω καλά ελληνικά, να δουλέψω ως μεταφράστρια. Θέλω να είμαι ελεύθερη κι ευτυχισμένη.

 

Share

Δεν δικαιούται άσυλο η Τζόις;

metanastes_valasopoulos

Η υπηρεσία ασύλου απέρριψε την αίτηση της εγκυμονούσας Κενυάτισσας, μολονότι στην πατρίδα της κινδυνεύει με κλειτοριδεκτομή, ενώ το μαιευτήριο της ζητά να πληρώσει διπλά νοσήλια αν δεν προσκομίσει ειδικό δελτίο πρόσφυγα | ΕΦ.ΣΥΝ./ ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

της Αφροδίτης Τζιαντζή

H Τζόις, πρόσφυγας από την Κένυα, περιμένει από μέρα σε μέρα να γεννήσει. Μόνο που αυτή τη μέρα την περιμένει με φόβο. «Δεν έχω χρήματα να πληρώσω και φοβάμαι, μήπως δεν μου δίνουν εξιτήριο. Το μόνο που ζητάω είναι να εκδοθούν άμεσα τα χαρτιά μου από την Κατεχάκη. Στο μαιευτήριο μου το ξεκαθάρισαν: Μόνο με τα χαρτιά αυτά δεν θα πληρώσω». Η Τζόις αναφέρεται στο ειδικό δελτίο αιτούντος άσυλο, την παλιά ροζ κάρτα. Ως «Κατεχάκη» εννοεί τη νέα διεύθυνση του Περιφερειακού Γραφείου Ασύλου Αττικής.

Η Τζόις υπέβαλε αίτηση για άσυλο το 2012 στην παλιά υπηρεσία στην Πέτρου Ράλλη. Εχασε το ραντεβού της συνέντευξης και η αίτησή της διακόπηκε. Τον Αύγουστο του 2014 η Τζόις, έγκυος με δύσκολη εγκυμοσύνη, υποβάλλει νέο αίτημα ασύλου. Απορρίπτεται εκ νέου τον Οκτώβριο. Στην αιτιολογική έκθεση αναφέρεται ότι «η αιτούσα παραιτήθηκε σιωπηρά από την αρχική της αίτηση για την παροχή ασύλου». Δηλαδή η απουσία της από το πρώτο ραντεβού στην Πέτρου Ράλλη, για το οποίο -όπως δηλώνει στην «Εφ.Συν.»- δεν είχε ειδοποιηθεί εγκαίρως, ερμηνεύεται ως οικειοθελής παραίτηση από το δικαίωμα σε άσυλο. Οι αιτίες για τις οποίες ζητάει άσυλο απορρίφθηκαν, καθώς δεν θεωρήθηκαν «νέα και ουσιώδη στοιχεία».

Μαρτυρία

Η ίδια όμως δεν κατάφερε ποτέ να τις εξηγήσει αυτοπροσώπως στους υπεύθυνους της Υπηρεσίας: «Ο πατέρας μου είναι μέλος της θρησκευτικής σέκτας των Μουνγκίκι, που εφαρμόζουν τον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων. Η αδελφή μου ακρωτηριάστηκε όταν ήταν μικρή. Αυτή με έπεισε να φύγω από την Κένυα. Οι Μουνγκίκι δρουν ως συμμορία και μπορεί να έρθουν οποτεδήποτε, ώς και νύχτα, στο σπίτι σου». Σύμφωνα με οδηγία της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, γυναίκες και κορίτσια που έχουν υποστεί ή κινδυνεύουν να υποστούν κλειτοριδεκτομή, δικαιούνται χορήγηση καθεστώτος πρόσφυγα. Κι όμως, η υπηρεσία ασύλου το αρνήθηκε στην Τζόις δύο φορές!

Η Τζόις υπέβαλε προσφυγή κατά της απόρριψης, η οποία συζητείται σήμερα, 16 Δεκεμβρίου. Με επείγον διάβημα προς την Αρχή Προσφυγών τρεις οργανώσεις (ΜΚΟ «Αίτημα», Ενωμένες Γυναίκες της Αφρικής, Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών) ζητούν να επισπευστεί η εξέταση του αιτήματος, θεωρώντας ότι η υπόθεση κρίθηκε με εσφαλμένο τρόπο και λαμβάνοντας υπόψη την ευάλωτη θέση της εγκυμονούσας.

Η περίπτωση της Τζόις θυμίζει μια άλλη πολύκροτη υπόθεση που είδε το φως το καλοκαίρι, όταν το Διοικητικό Εφετείο απαγόρευσε την απέλαση 42άχρονης Κενυάτισσας, που επίσης κινδύνευε με κλειτοριδεκτομή από τη συμμορία Μουνγκίκι. Ομως και στη δική της περίπτωση, η υπηρεσία Ασύλου είχε απορρίψει το αίτημά της. Παράλληλα, η περιπέτεια της εγκύου πρόσφυγα φέρνει στο φως το ευρύτερο πρόβλημα των μεταναστριών και προσφύγων χωρίς χαρτιά που καλούνται να πληρώσουν διπλά νοσήλια στα δημόσια νοσοκομεία, ανεβάζοντας το κόστος του τοκετού στα 1.200 ευρώ και της καισαρικής στα 2.400 ευρώ.

Μεγάλη επιβάρυνση

«Ηδη μας έχουν χρεώσει περίπου 900 ευρώ λογαριασμούς, γιατί η γυναίκα μου νοσηλεύτηκε δύο φορές», μας λέει ο Αμπντάλα, σύζυγος της Τζόις, πολιτικός πρόσφυγας από τη Σομαλία που κυνηγάει περιστασιακά μεροκάματα στο Πέραμα. Αν η Τζόις γεννήσει χωρίς το δελτίο Αιτούντος Ασύλου, ο συνολικός λογαριασμός ενδέχεται να ξεπεράσει τις 3.000 ευρώ, ποσόν που αποδεδειγμένα δεν διαθέτει. Σήμερα είναι η τελευταία προθεσμία να ξεπεραστούν τα γραφειοκρατικά εμπόδια και να κριθεί το αίτημά της θετικά…

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Διαβάστε ακόμη

Πρόβα «απαρτχάιντ» ετοιμάζει η κυβέρνηση στα δημόσια μαιευτήρια

 

 

Share

Καταγγελία: Αναίτια Προσαγωγή τριών μελών της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών

african women

Αφρικανές ακτιβίστριες προσάγονται μετά την θεατρική τους πρόβα.

Αστυνομικοί προσήγαγαν τρεις γυναίκες μέλη της Ένωσης Αφρικανών Γυναικών, τις Λορέττα Μακόλιν, Άουα Σάνκο και Μόνικα Άσκεντον παρ’ ότι οι τελευταίες επέδειξαν τα απαραίτητα νομιμοποιητικά έγγραφα.

Η αναίτια προσαγωγή έγινε Δευτέρα βράδυ στις 9μμ στον Κεραμεικό, έξω από το χώρο όπου οι τρεις γυναίκες συμμετείχαν σε θεατρική πρόβα της μεικτής ομάδας της ‘Ενωσης Αφρικανών Γυναικών και της Ακτιβιστικής Ομάδας Θεάτρου του Καταπιεσμένου. Στις επίμονες ερωτήσεις των ίδιων και των υπόλοιπων παρευρισκομένων για τους λόγους της προσαγωγής, οι αστυνομικοί απαντούσαν προκλητικά ότι τις θεωρούν ύποπτες (χωρίς, προφανώς, να αναφέρουν το αδίκημα!). Οι αστυνομικοί,που δεν έφεραν διακριτικά, αρνήθηκαν να δώσουν τα ονόματά τους. Το μόνο που καταγράφηκε ήταν ο αριθμός κυκλοφορίας της κλούβας (ΕΑ 20281).

Οι τρεις γυναίκες κρατήθηκαν για δυο ώρες στη Διεύθυνση Αλλοδαπών Αττικής στην οδό Πέτρου Ράλλη. Η δικηγόρος τους απειλήθηκε από τον αστυνομικό διευθυντής Καλύβα “θα σου περάσω χειροπέδες αν δε φύγεις τώρα”, αφού κόλλησε το πρόσωπό του στο πρόσωπό της.

“Μας οδήγησαν εμάς, τρεις γυναίκες, σε ένα δωμάτιο με άλλους 35 άντρες, τους μέτρησα. Όταν ρώτησα τον αστυνομικό αν υπάρχει άλλο δωμάτιο για γυναίκες, μου απάντησε “μη μιλάς καριόλα, εδώ είναι Ελλάδα. Αν ήσουν άντρας θα σε είχα βουτήξει από τα μαλλιά!”

Η διαδικασία που ακολουθήθηκε ήταν εντελώς αχρείαστη. Με ένα τηλέφωνο, ένας αστυνόμος που διενεργεί έλεγχο μπορεί να ενημερωθεί από το τμήμα αλλοδαπών, χωρίς να χρειαστεί καμία προσαγωγή.

“Είναι άδικο. Γιατί μας δίνουν νόμιμα έγγραφα; Δεν υπάρχει κανένας λόγος αφού δεν τα σέβονται. Μετά από 32 χρόνια στην Ελλάδα, δε μπορώ να πιστέψω σε τι κράτος ζούμε. H κόρη μου δε μπορούσε να το πιστέψει.”

Πηγή: Ένωση Αφρικανών Γυναικών

 

Share

Μεγαλώνοντας ένα λευκό παιδί, ή ακόμη καλύτερα, μεγαλώνοντας με μια μιγάδα μάνα

interracial-love

της Μπέττυς Σεμακούλα

Μικρή αναρωτιόμουν γιατί η μάνα μου παντρεύτηκε έναν μαύρο και το δικό μου χρώμα βγήκε καφέ.

Αναρωτιόμουν εγώ αλλά δεν προκαλούσαν την απορία μου οι συμπεριφορές άλλων. Αυτό 30 χρόνια πριν. Κι εκεί που λες ότι ο κόσμος πάει μπροστά και όχι πίσω, έχω σήμερα μια λευκή κόρη που αναρωτιέται για το χρώμα της μάνας της όχι γιατί η ίδια νιώθει άσχημα αλλά γιατί οι συμπεριφορές των φίλων της, της προκαλούν αμηχανία.

Εκεί στο πάρκο της γειτονιάς μας, εκεί με πλησίασε μια φίλη της 7χρονης κόρης μου για να μου πει: «το ξέρετε ότι η Σύλβια παίζει στο σχολείο μόνη της γιατί την κοροϊδεύουν που η μαμά της είναι μαύρη»;

Σοκ και δέος. Σοκ γιατί επιβεβαιώνεται για ακόμη μια φορά πως τα παιδιά είναι πολύ σκληρά. Δέος απέναντι σε όλες τις μάνες που μεγαλώνουν τα παιδιά τους με φόβο απέναντι στο διαφορετικό. Κυρίες μου, μαζέψτε τα παιδιά σας! Όχι για να προστατεύσετε το δικό μου παιδί, αλλά τα δικά σας. Που αύριο ίσως χρειαστεί να συγκατοικήσουν με έναν «ξένο», ίσως βρεθούν οι ίδιοι «ξένοι» σε «ξένη» χώρα και ακόμη «χειρότερα» ίσως ερωτευτούν κάποιον «ξένο».

Κάθεσαι στο σπίτι σου και μιλάς για παγκοσμιοποίηση. Ποια παγκοσμιοποίηση κυρά μου που δεν έχεις καν αντιληφθεί τι πάει να πει «πολίτης του κόσμου»; Που αν βρεθείς σε κεντρική πλατεία του Λονδίνου, της Νέας Υόρκης ή άλλης μεγαλούπολης, θα νιώσεις εξωγήινος και δε θα αντέξει η ματιά σου την τόση διαφορετικότητα. Μιλάς για bullying και δεν αναγνωρίζεις ότι σχολικός εκφοβισμός είναι ακριβώς αυτό. Αυτό που κάνει το παιδί σου στο παιδί μου γιατί εγώ έχω άλλο χρώμα. Ή αυτό που κάνουν σε μια άλλη συμμαθήτρια απομονώνοντας την και αποκαλώντας την «βρωμιάρα».

Ή ακόμη ακόμη αυτό που κάνουν σε μια τρίτη απλά επειδή κι αυτή κάπου διαφέρει. Αυτό είναι το bullying αν δεν το κατάλαβες ακόμη. Κι αδιαφορία είναι, να μην διδάσκεται στα σχολεία ο σεβασμός στη διαφορετικότητα. Συμφέρει να κλείνεις τα μάτια και τα αυτιά. Άλλωστε ποιος να ασχοληθεί με μεμονωμένα περιστατικά; Πρέπει να διαλυθεί όλο το σχολείο για να αξίζει της προσοχής μας. Μην ανησυχείτε όμως, έτσι όπως το πάμε, διαλύεται το σχολείο και το χειρότερο είναι ότι εμείς… Πετάμε χαρταετό όπως λένε και οι νέες γενιές σήμερα.

Στην δήλωση «μαμά λένε ότι είσαι μαύρη», η εντελώς φυσική απάντηση μου «μα είμαι παιδί μου» που δίνω στην κόρη μου, την γεμίζει χαρά και σιγουριά. Αφενός γιατί καταλαβαίνει πόσο ανόητη είναι η συζήτηση που κάνουν οι φίλοι της, αφετέρου γιατί το να είσαι «μαύρη» δεν διαφέρει από το να είσαι «χοντρή», «ψηλή», «κοντή», «ξανθιά», «ασπρουλιάρα» ή οτιδήποτε άλλο. Είναι απλά ένα χαρακτηριστικό σου γνώρισμα. Κι εμένα αυτό το χαρακτηριστικό γνώρισμα μου έχει χαρίσει μέχρι σήμερα πολλούς φίλους, θαυμαστές, έρωτες, αγάπες και λουλούδια. Αλλά πώς να το αντιληφθεί πλήρως ένα πιτσιρίκι όταν δεν το έχεις ακόμη εμπεδώσει εσύ ο ενήλικας;

«Και γιατί μαμά το καλοκαίρι όλοι θέλουν να μαυρίζουν ενώ κοροϊδεύουν εσένα»; Γιατί παιδί μου η ανθρώπινη βλακεία δεν έχει όριο. Σύντομα θα το καταλάβεις.

Το χρώμα «φωνάζει» και πιο εύκολα θα δεχθείς χλευασμό, κοροϊδία, σχόλια κ.λπ. Αλλά δεν είναι μόνο το χρώμα. Είναι τα σπαστά ελληνικά του γείτονα, ο Τούρκος, ο Αλβανός, ο Κινέζος. Εσείς που για όλους βρίσκετε να πείτε αυτό που πληγώνει, η ιστορία θα σας εκδικηθεί καλύτερα από όλους. Το μέλλον των παιδιών σας το ίδιο. Και για να τελειώνουμε με αυτό, ΔΕΝ πουλάνε όλοι οι μαύροι CD, ΔΕΝ κάνουν όλοι οι Κινέζοι παράνομο εμπόριο και σας παίρνουν τις δουλειές, ΔΕΝ είναι όλες οι Αφρικανίδες εκδιδόμενες ούτε όλοι οι μετανάστες βρωμεροί και άπλυτοι. Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΒΛΕΠΟΥΝ.

Όσο για μας (κι ευτυχώς σε αυτό το εμάς συμπεριλαμβάνονται πολλοί φίλοι και γνωστοί), εμείς θα βλέπουμε πάντα την ψυχή. Κι αυτό είναι επιλογή. Τα υπόλοιπα είναι απλά σκιές απαίδευτων μυαλών και αδιάφορων ζωών.

(Είπα να σταματήσω να γράφω για θέματα ρατσισμού και διαφορετικότητας αλλά όσο βλέπω να συνεχίζεται το ίδιο βιολί…συνεχίζω. Θα σταματήσω όταν αλλάξουμε mentalitè…)

Πηγή: 1 Against Racism

 

 

Share

Ισλαμοφοβία: Η δύσκολη ζωή και ο ρατσισμός που βιώνουν οι μουσουλμάνοι στη Δύση

go-home

Ο φόβος της τρομοκρατίας και η ξενοφοβία που διακατέχει τον σύγχρονο κόσμο, ιδίως μετά την επίθεση στους Δίδυμους Πύργους, έχει ως αποτέλεσμα ένα παράλογο και απαράδεκτο κύμα ρατσισμού και κοινωνικής κατακραυγής απέναντι στους Μουσουλμάνους των ΗΠΑ, αλλά και της Ευρώπης.

Βιώνοντας καθημερινά την απαξίωση, οι μουσουλμάνες που ζουν στη Βρετανία, τηρώντας ταυτόχρονα τις παραδόσεις του λαού τους, μιλούν για πρώτη φορά στην Telegraph και τη δημοσιογράφο Αβα Βιντάλ, για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν στην καθημερινότητα τους και την καχυποψία με την οποία τους αντιμετωπίζουν οι ντόπιοι.

«Είναι κάτι που βιώνω από το χτύπημα στους Δίδυμους Πύργους. Από το να με αποκαλούν Οσάμα Μπιν Λάντεν ή τρομοκράτισσα, έχω ακούσει πραγματικά τα πάντα» αναφέρει η Ζαμπ Μουσταφά, Βρετανή μουσουλμάνα δημοσιογράφος που ειδικεύεται στα δικαιώματα και τον πολιτισμό των γυναικών, μιλώντας στην Telegraph.

Μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις στη Νέα Υόρκη φαίνεται ότι η ζωή δεν ήταν ποτέ ξανά ίδια για τους μουσουλμάνους που ζουν στο δυτικό κόσμο. Ξαφνικά ένας προβολέας φώτισε το Ισλάμ, όχι όμως για καλό.

«Είτε είστε μαζί μας, ή είστε με τους τρομοκράτες», ανακοίνωσε ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ Τζορτζ Μπους σε συνέντευξη Τύπου μετά από τις επιθέσεις. Και πολλοί άνθρωποι αποφάσισαν σιωπηλά ότι όλοι οι μουσουλμάνοι ήταν εναντίον τους. Όλα υπόκεινται σε έλεγχο: το ντύσιμο, οι πεποιθήσεις, ο τρόπος ζωής τους. Άνθρωποι που ποτέ πριν δεν είχαν καν διαβάσει το Κοράνι, συμπεριφέρονταν σαν να είχαν περισσότερες γνώσεις κι από Ισλαμικούς μελετητές.

«Κοιτάξτε πώς φέρονται στις γυναίκες τους, τις κουκουλώνουν με μπούργκες, δεν τις αφήνουν να βγουν μόνες και ελέγχουν ότι κάνουν, ενώ στη Σαουδική Αραβία δεν τις αφήνουν καν να οδηγούν» είναι φράσεις που οι μουσουλμάνοι τις Ευρώπης ακούνε συχνά. Αλλά αυτό είναι μια λανθασμένη αντίληψη.

Όπως αναφέρει η Βιντάλ: «Δεν αρνούμαι ότι υπάρχουν χώρες όπου η κυρίαρχη θρησκεία είναι το Ισλάμ και οι γυναίκες αντιμετωπίζονται άσχημα. Αλλά εκεί η πατριαρχία είναι το πρόβλημα, όχι το Ισλάμ. Στο Ισλάμ, τα δικαιώματα των γυναικών είχαν αναγνωριστεί πολύ νωρίτερα από ό, τι ήταν στη Δύση. Ένας επιθεωρητής του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα δήλωσε πρόσφατα ο σεξισμός στο Ηνωμένο Βασίλειο να είναι πιο «διάχυτος» από οποιαδήποτε άλλη χώρα έχει επισκεφθεί ποτέ, περισσότερο κι από πολλές μουσουλμανικές χώρες».

«Αυτό που βρίσκω εντελώς αποτρόπαιο» συνεχίζει η Βιντάλ «είναι το γεγονός ότι οι δυτικοί από την μία ανησυχούν για τις μουσουλμάνες γυναίκες κι από την άλλη τους φέρονται απαξιωτικά».

Μια έκθεση από το Πανεπιστήμιο του Μπίρμινγκχαμ αναφέρει ότι οι επιθέσεις σε μουσουλμάνες γυναίκες αντιπροσωπεύουν το 58% του συνόλου των περιστατικών. Από αυτά τα περιστατικά, το 80% ήταν οπτικά αναγνωρίσιμα, δηλαδή φορούσαν μαντίλα, νικάμπ ή άλλα ρούχα που σχετίζονται με το Ισλάμ.

Από μικροαστικό κοινωνικό ρατσισμό μέχρι σωματικές επιθέσεις, οι μουσουλμάνες γυναίκες του δυτικού κόσμου που πέφτουν θύματα κακοποίησης φοβούνται πολύ να πάνε στην αστυνομία.

«Η συχνά ρατσιστική ρητορική κάνει σίγουρα τα πράγματα χειρότερα» αναφέρει η Ζαμπ. «Είμαι σίγουρη ότι ο δυτικός κόσμος αισθάνεται μίσος προς τους μουσουλμάνους. Τα θύματα πηγαίνουν στην αστυνομία, αλλά αποτυγχάνει να το διερευνήσει, πόσο μάλλον να προβεί σε οποιαδήποτε ενέργεια».

Μάλιστα, πολλές μουσουλμάνες αναγκάζονται να βγάζουν την μαντήλα τους στο δρόμο, φοβούμενες ρατσιστικές επιθέσεις. Ενώ δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις υβριστικής συμπεριφοράς απέναντι σε μουσουλμάνες, στο μετρό ή στον δρόμο, επειδή απλώς φοράνε μαντήλα.

Δυστυχώς στον Δυτικό κόσμο, ο ρατσισμός προς τους μουσουλμάνους υπάρχει πλέον ως μια κοινωνική νόρμα που παρέχει ένα σαφές πλαίσιο για τη λεκτική ή σωματική επίθεση που είναι ορατή σε σχεδόν καθημερινή βάση.

«Δυστυχώς με το να χρησιμοποιείται τόσο πολύ ισλαμοφοβική ρητορική σε ορισμένες περιπτώσεις, από τους πολιτικούς που κοιτάζουν να κερδίσουν ψήφους τρέφοντας τους φόβους των ανθρώπων το πρόβλημα αυτό μπορεί να γίνει ακόμη χειρότερο» καταλήγει η Ζαμπ.

Πηγή: iefimerida

 

Share

Ψηφίστηκε στο Ευρωκοινοβούλιο σύσταση για ευνοϊκή αντιμετώπιση των μεταναστριών – Καταψήφισαν οι ευρωβουλευτές του ΚΚΕ!

 

Η σύσταση πέρασε με 327 ψήφους υπέρ και 303 κατά. Υπέρ της σύστασης τάχθηκαν το Ευρωπαϊκό Κόμμα της Αριστέρας, οι Πράσινοι, οι Σοσιαλοδημοκράτες, καθώς και οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες

Η σύσταση καταψηφίστηκε, όπως ήταν αναμενόμενο, από το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα – στο οποίο συμμετέχουν “ευρωπαϊκά” κόμματα όπως η ΝΔ, που ακόμα χρησιμοποιούν στον πολιτικό τους λόγο τον όρο “λαθρομετανάστης”, για να μην αναφερθούμε στις πολιτικές που εφαρμόζουν στο μεταναστευτικό – τη Μαρί Λεπέν και τους υπόλοιπους ακροδεξιούς βουλευτές, αλλά και τους δύο ευρωβουλευτές του ΚΚΕ, Γ. Τούσσα και Χ. Αγγουράκη, οι οποίοι, αν και ψήφισαν υπέρ των περισσοτέρων τροπολογιών, ψήφισαν κατά της σύστασης στο σύνολό της.

Όπως αναφέρεται στην έκθεση αιτιολόγησης της σύστασης, οι μετανάστριες χωρίς χαρτιά είναι σε δυσκολότερη θέση απ’ ό,τι οι άντρες, αφού υφίστανται διπλές ή και τριπλές διακρίσεις λόγω φύλου, έλλειψης νομίμων εγγράφων, αλλά και καταγωγής (ρατσισμός). Οι μετανάστριες χωρίς χαρτιά είναι πολύ πιο ευάλωτες στην κακοποίηση, αφού λόγω και της νομικής τους θέσης δεν μπορούν να απευθυνθούν σε νοσοκομεία ή τις αστυνομικές αρχές για βοήθεια, τονίζεται στην έκθεση, με τους θύτες να γνωρίζουν αυτήν την αδυναμία και να την εκμεταλλεύονται.

Επιπλέον, στην έκθεση αναφέρεται ότι οι γυναίκες μετανάστριες χωρίς χαρτιά αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας (π.χ. προγεννητικές και μεταγεννητικές). Η κατάσταση επιδεινώνεται λόγω του φόβου τους να επικοινωνήσουν με τις σχετικές οργανώσεις πρόνοιας και τις ΜΚΟ, αλλά και την αδυναμία των τελευταίων να εντοπίσουν γυναίκες που έχουν ανάγκη περίθαλψης.

Η σύσταση προς τα κράτη-μέλη είναι να προχωρήσουν στο διαχωρισμό των πολιτικών για τη μετανάστευση από τις υπηρεσίες υγείας, παιδείας και δικαιοσύνης (διώξεις για εγκλήματα εναντίον μεταναστών), αφού τα παραπάνω αποτελούν θεμελιώδη δικαιώματα του ανθρώπου και είναι ανεξάρτητα από το νομικό του καθεστώς. Θα πρέπει οι μετανάστες να μπορούν να καταγγέλλουν τα εγκλήματα εις βάρος τους, δίχως το φόβο σύλληψης και απέλασης, τονίζεται.

Επιπλέον, συστήνεται στα κράτη-μέλη να προχωρήσουν σε αυστηρότερο έλεγχο των εργοδοτών που απασχολούν μετανάστες χωρίς χαρτιά, αλλά και η διενέργεια καμπάνιας ενημέρωσης των τελευταίων για το δικαίωμά τους να προσφύγουν στη δικαιοσύνη σε περίπτωση που ο εργοδότης τους αρνηθεί να καταβάλει δεδουλευμένα.

Τέλος, ζητείται από τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης να διερευνήσουν τα περιστατικά κακοποίησης μεταναστών σε κέντρα κράτησης, καθώς και να βελτιώσουν, σε συνεργασία με ΜΚΟ, τις συνθήκες κράτησης ώστε να μην είναι φυλακές. Η έκθεση καταλήγει απευθύνοντας στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και στα κράτη-μέλη το αίτημα για μεγαλύτερη χρηματοδότηση των ΜΚΟ και των οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων που εργάζονται με μετανάστες χωρίς χαρτιά.

Πηγή: Left.gr

 

Η σύσταση που ψηφίστηκε εδώ

Τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας εδώ

 

Share

Η Κάτια Γέρου στον ρόλο ενός θύματος τράφικινγκ: «Να μη γίνουμε χώρα σεξοτουρισμού»

της Έφης Μαρίνου

Η παράσταση πρωτοπαίχτηκε το 2001, στο πλαίσιο του πρότζεκτ «Ο Δρόμος προς τη Δύση» του Κυριάκου Κατζουράκη με θέμα τη μετανάστευση. Είχε συνδεθεί με μια σειρά παράλληλων εκδηλώσεων, συνέδρια, συναυλίες αλλά και μια μεγάλη έκθεση του Κυριάκου Κατζουράκη. Ο λόγος για το έργο της Μάρως Δούκα «Σας αρέσει ο Μπραμς;», που θα παρουσιάζεται κάθε Πέμπτη του Φεβρουαρίου στο «Αγγέλων Βήμα» με θέμα το τράφικινγκ.

Η Ιρίνα από την πρώην ΕΣΣΔ έρχεται στην Ελλάδα μετά την πτώση του «σοσιαλισμού» και πέφτει θύμα τράφικινγκ. Μιλάει για την πατρίδα που εγκατέλειψε αναζητώντας το «ευρωπαϊκό όνειρο», τη χαμένη της κουλτούρα, τα ανεκπλήρωτα όνειρα… Η ιστορία ξετυλίγεται μέσα από μια σειρά προσωπικών εξομολογήσεων και αναδρομών, με φόντο την αιώνια περιπέτεια των προσφύγων. Η ίδια αναπαριστά ακόμα και το τραγικό τέλος της.

Ερευνα που είχε γίνει πριν από 15 χρόνια έδειξε ότι ετησίως 500 χιλιάδες γυναίκες και παιδιά πέφτουν θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης. Τα κέρδη της μπίζνας υπερβαίνουν αυτά της διακίνησης ναρκωτικών και όπλων. Τα κορίτσια φυγαδεύονταν από τις ανατολικές χώρες από εμπόρους λευκής σαρκός που τους υπόσχονταν δουλειά, λεφτά, ωραία ζωή. Και μόλις πατούσαν το πόδι τους στον παράδεισο της Δύσης άρχιζε ο εφιάλτης. Τους έσχιζαν τα διαβατήρια και τις κρατούσαν φυλακισμένες και φοβισμένες, θύματα μιας ανηλεούς εκμετάλλευσης.

«Οι ιστορίες των μεταναστών είναι τραγικές», λέει η Κάτια Γέρου. «Ανθρωποι που πέρασαν στεριές, θάλασσες και ποτάμια, βουνά και εμπόλεμες ζώνες για να καταφύγουν σε χώρες όπου δεν ήταν και καλοδεχούμενοι. Ανθρωποι σε έσχατη ένδεια, ελάχιστα αγαπητοί, πλην εξαιρέσεων. Και μέσα στο γενικότερο θέμα της μετανάστευσης η καταναγκαστική πορνεία. Γυναίκες που στάλθηκαν κατευθείαν στον πάγκο του χασάπη».

Ποιος να φανταζόταν ότι πρώην χορεύτριες των Μπολσόι θα κάνουν στριπτίζ σε σκυλάδικα ή θα βρίσκονται κλειδωμένες σε αποθήκες δεχόμενες πάνω από 60 πελάτες κάθε μέρα;

«Θα φανταζόταν κανείς ότι θα ζούσαμε σήμερα σε μια χρεοκοπημένη χώρα; Γίνεσαι άδικος αν μιλάς γενικόλογα, αφοριστικά: “οι μπάτσοι είναι δολοφόνοι”, “οι Ελληνες είναι λαμόγια”… Αλλά το μέλλον των νέων είναι χλομό και αβέβαιο. Κι αυτό είναι επίσης άδικο. Ταξιδεύοντας πρόσφατα στη Μάνη για το ρεπεράζ μιας ταινίας που προετοιμάζουμε, ένα κορίτσι 25 χρονών μού είπε: “Είμαι εδώ, παρκαρισμένη”… Φαντάσου τα νιάτα να “παρκάρονται”, να κατακρεουργούνται. Στο βιβλίο του Παναγιώτη Σκούφη στάθηκα σε μια φράση θεμελιακής σημασίας κατά τη γνώμη μου: “Η τέχνη και η πολιτική καθορίζουν τη μοίρα και το επίπεδο ενός λαού. Γι” αυτό και πρέπει να είναι κανείς πολύ αυστηρός με αυτούς που ασκούν πολιτική και τέχνη”. Ισως δεν απομένει τίποτα άλλο από το να φτιάξουμε ένα τεράστιο καραβάνι ακτιβιστών απ” όλους τους τομείς που θα τρέχουν τη χώρα. Τα τελευταία χρόνια εκπαιδευτήκαμε στην αλληλεγγύη. Ας το προχωρήσουμε. Χωρίς να κουνάμε το δάκτυλο, χωρίς εξυπνακισμούς. Ο καθένας με την ειδικότητά του. Και ο καλλιτέχνης είναι βαθιά ουμανιστής, γι” αυτό μπορεί να αρθρώνει ψύχραιμο λόγο».

Το μάθημα που πήραμε -κι ακόμα δεν ολοκληρώθηκε- μας δίδαξε κάτι;

«Κάποιοι κινητοποιήθηκαν περισσότερο, άλλοι αφυπνίστηκαν. Ενα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας στέκεται μετέωρο. Ολα μπορεί να συμβούν, το καλύτερο και το χειρότερο. Να μη γίνουμε χώρα σεξοτουρισμού, ένα τεράστιο ξενοδοχείο με όλους εμάς γκαρσόνια. Από τουριστικό οδηγό πληροφορήθηκα κάποτε κάτι τόσο ενδιαφέρον που το θεωρώ επιτομή της συγκροτημένης ελπίδας. Ανάμεσα στις δύο πολιορκίες του Μεσολογγίου είχε δημιουργηθεί σχολή ξένων γλωσσών ώστε όταν η χώρα απελευθερωθεί να μπορούν οι Ελληνες να διεκδικήσουν από τους ξένους τα δίκια τους».

Η Γέρου κάποτε γύριζε με ελάχιστα λεφτά κι ένα σακίδιο όλο τον κόσμο. «Σήμερα δεν θέλω να περάσω τα σύνορα. Θέλω να μείνω στο κέντρο της Αθήνας και όσα χρόνια ζήσω να βάζω μέσα από την τέχνη μου ένα μικρό σπόρο στο κοινό ταμείο».

* INFO: «Αγγέλων Βήμα» (Σατωβριάνδου 36, Ομόνοια, τηλ.: 210-5242211) «Σας αρέσει ο Μπραμς;» της Μάρως Δούκα. Σκηνοθεσία: Κυριάκος Κατζουράκης. Μουσική: Δημήτρης Θεοχάρης. Ερμηνεύει: Κάτια Γέρου.

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Share

Η ύποπτη μαντίλα

του Niko Ago

Πέμπτη πρωί στο αεροδρόμιο «Ελευθέριος Βενιζέλος». Έπειτα από δυο εβδομάδες στην Ελλάδα, η ώρα της επιστροφής στη Σουηδία και το δρομολόγιο λέει Αθήνα-Παρίσι-Στοκχόλμη. Οι έλεγχοι έχουν γίνει συνήθεια, και αφού διεκπεραιώνονται μονότονα, μαζί με τους άλλους ταξιδιώτες υποβαλλόμαστε στη ρουτίνα της αίθουσας αναμονής. Δίπλα μου κάθεται μια νεαρή γυναίκα, που φοράει μαντίλα, και μαζί της ένας χαρούμενος μπόμπιρας που παίζει στο δάπεδο με το αεροπλανάκι του. Ζηλεύω αφόρητα την ξεγνοιασιά του.

Η ώρα της επιβίβασης έχει έρθει και κατευθυνόμαστε προς τον τελευταίο έλεγχο. Όπως σε λίγα πια αεροδρόμια της Ευρώπης, δίπλα στις κοπέλες της εταιρίας, κάθεται ένας αστυνομικός. Η κυρία με τη μαντίλα και τον πιτσιρικά, είναι στο γκρουπ που θα επιβιβαστεί πρώτο. Η υπάλληλος κοιτάει το διαβατήριο και το εισιτήριο αλλά σε αντίθεση με τους άλλους, προφανώς λόγω μαντίλας που φοράει η κυρία, φωνάζει τον αστυνομικό και του το δίνει. Είμαι σε πολύ κοντινή απόσταση και ακούω τα πάντα. Αυτός κάνει νόημα στην κυρία να παραμερίσει και τη ρωτάει στα ελληνικά και στον ενικό: «Από πού είσαι;». Εκείνη σηκώνει τους ώμους και χαμογελάει αμήχανα. Ξανά το όργανο: «από πού είσαι;». Είναι ξεκάθαρο πως δεν καταλαβαίνει ελληνικά διότι δεν αντιδρά. Περιεργάζεται το διαβατήριο στο φως ο αστυνομικός -είναι της Γαλλικής Δημοκρατίας- θέλοντας να ανακαλύψει κάποια «λαδιά» και ταυτόχρονα φωνάζει την υπάλληλο να μεταφράσει στα αγγλικά. Τη ρωτάει η υπάλληλος και η κυρία ανταποκρίνεται απαντώντας πως είναι πολίτης Γαλλίας.

Γαλλία, λέει η υπάλληλος στον αστυνομικό. «Ρώτα την πού μένει στην Ελλάδα», επιμένει εκείνος. «Παρίσι», απαντά η κυρία. «Και στην Ελλάδα;» ξανά ο αστυνομικός. Χαμογελάει ειρωνικά και επαναλαμβάνει με φτωχά αγγλικά ότι έχει έρθει επίσκεψη στην Ελλάδα και ότι είναι πολίτης και κάτοικος Γαλλίας. «Ρώτα το παιδί», λέει ο αστυνομικός. Ο μικρός έχει πιαστεί στο παντελόνι της μητέρας του και προσπαθεί… να απογειώσει το αεροπλανάκι του στο κορμί της. Τον ρωτάνε στα αγγλικά και η μητέρα λέει πως μόνο γαλλικά ξέρει. Δείχνει να πείθεται ο αστυνομικός και της δίνει διστακτικά το διαβατήριο, με βλέμμα του τύπου «εσύ κάτι μου κρύβεις αλλά φύγε αυτή τη φορά».

Η διαδικασία δεν κράτησε πάνω από δυο λεπτά, με όλους τους άλλους επιβάτες να έχουν καρφώσει τα μάτια πάνω τους. Παίρνει το διαβατήριο και το παιδί από το χέρι και προχωράει. Στο αεροπλάνο, κάποια στιγμή που σηκώνομαι, τη βλέπω να διαβάζει τη “Liberation”. Σίγουρα θα της μείνει αξέχαστη η επίσκεψη στην Αθήνα. Και όχι μόνο λόγω καιρού και των συγγενών που συνάντησε, φαντάζομαι. Και μόνο η μαντίλα που φορούσε, την έκανε ύποπτη. Όπως εκατοντάδες χιλιάδες άλλους, τους κάνει ύποπτους το χρώμα.

Πηγή: protagon

 

Share

H Kομμώτρια που Βάφει τα Μαλλιά των Αστέγων

της Αλεξάνδρας Τζαβέλλα

Φωτογραφίες: Αλέξανδρος Κατσής

Η Τζούντι Πρότσναλ είναι άνεργη καθαρίστρια από την Πολωνία που αποφάσισε να εξασκήσει μια ξεχασμένη τέχνη που είχε μάθει στα νιάτα της: Αυτή της κομμωτικής. Άχτι το ‘χε να δουλέψει ως φριζιέρκα -ήρθε η ώρα. Πελάτες της είναι οι άστεγοι στην Αθήνα, την πόλη που ζει από 19 της. Παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια τώρα που έχει αναδουλειές πήρε πινέλο, βαφές και ψαλίδι και ανέλαβε την κουπ των αστέγων της πόλης. Δωρεάν. «Πέρα από το φαγητό έχουν ανάγκη και κάποιον να τους νοιάζεται», λέει, ενώ η σημερινή πελάτισσά της η Μαρία προετοιμάζεται για ριζική ανανέωση. Η Μαρία είναι άστεγη και ζει στο Μεταξουργείο. Για την ώρα φιλοξενείται στο καλλιτεχνικό στέκι «Ορίζοντας».

«Οτι θα έφτανα στο σημείο να βάφω τα μαλλιά και να με φωτογραφίζουν, λες και είμαι μοντέλο, λες και είμαι η – πώς τη λένε μωρέ τη γυναίκα του Ρουβά; Α, ναι Ζυγούλη. Ε, αυτό δεν το περίμενα ποτέ!», πνίγεται στα γέλια. Έχει μερικά κενά στην οδοντοστοιχία της, αλλά το χαμόγελο είναι φαρδύ πλατύ, καμία σχέση με το παγερό, αψεγάδιαστο χαμόγελο της μοντέλας που απεικονίζεται στο κουτί που κρατάει. Περιέχει τη βαφή μαλλιών -επί ένα μήνα μάζευε χρήματα για να την αγοράσει. Η συσκευασία είναι λίγο ταλαιπωρημένη κι αυτή τη μάρκα δεν την έχω ξαναδεί ποτέ «φτηνή βουλγάρικη, με τρία ευρώ» λέει η Τζούντι. Είναι σκυμμένη πάνω από τα σωληνάρια τα οποία αδειάζει και αναμειγνύει με ύφος πεπειραμένου χημικού. «Τι σου λένε όταν τους συναντάς πρώτη φορά;». «Οι γυναίκες με ρωτάνε τι χρώμα τους πάει -τι είναι της μόδας».

Η Τζούντι είναι κομμώτρια από χόμπι. «Δεν έχω πληρωθεί ποτέ, το κάνω γιατί μου αρέσει», διευκρινίζει καθώς καλύπτει με τη βαφή, το ξεθωριασμένα κόκκινα μαλλιά της Μαρίας. Κάποτε τα έβαφε στο κομμωτήριο. Δούλευε τότε ως τηλεφωνήτρια, και ο μισθός της επαρκούσε για να δίνει «και 60 και 80 ευρώ για μαλλιά. Δεν είχα φανταστεί ότι θα περνούσα τόσο μεγάλες δυσκολίες, ότι θα βρισκόμουν στο δρόμο».

Όρθια από πίσω της η Τζούντι, βγάζει με μια κίνηση τα λαστιχένια γάντια της. «Μισή ωρίτσα με 40 λεπτά και μετά λούσιμο», αναφωνεί. Ανάβει κι εκείνη τσιγάρο και πιάνει την κουβέντα, για τις «τάσεις στο δρόμο» όπως οι κομμώτριες στο διάλειμμά τους. Μόνο που όταν η Τζούντι λέει δρόμο, εννοεί το πεζοδρόμιο, τις γέφυρες και τις στοές. Εκεί που ζουν οι δικές της «πελάτισσες».

«Μου είπε και η Χριστίνα ότι θέλει βάψιμο και κούρεμα. Ή μελί ή σοκολατί, θα της τα κάνω. Αυτή θέλει καστανόξανθο» λέει στη Μαρία, αναφερόμενη σε μια άλλη άστεγη κοπέλα. «Θα την κουρέψω κιόλας. Στα κορίτσια φέτος, αποφεύγουμε τα έντονα σχήματα, το καρέ πρέπει να είναι απλό. Παίζουμε μόνο με τα χρώματα», λέει η Τζούντι.

«Όποιος γουστάρει έρχεται και τον κουρεύω. Κι όποια κυρία θέλει την βάφω. Αν έχω χρήματα πληρώνω μόνη μου τη βαφή. Συνήθως την αγοράζουν οι ίδιες» μου είχε πει όταν τη συνάντησα στο σπίτι της στα Πετράλωνα. Εκεί πηγαίνουν όσοι άστεγοι, έχουν μάθει ότι προσφέρει τις υπηρεσίες της δωρεάν. «Προτιμώ να έρθει να λουστεί ο άνθρωπος, να τον κουρέψω, να τον χτενίσω όπως πρέπει. Να νιώσει καλά. Να στεγνώσω την κυρία, να της φτιάξω το μαλλί, να της βγάλω λίγο τα φρύδια». «Μα καλά, στο σπίτι σου; Είσαι τρελή; Δε φοβάσαι;». Αυτά σκέφτομαι από μέσα μου. Αλλά δε ρωτάω τίποτα. Δεν έχω το δικαίωμα να ακυρώσω με τις μικροφοβικές μου ερωτήσεις, μια σπουδαία πράξη αγάπης. Ας κρατήσω τις απορίες και τις αναστολές μου για τον δικό μου αποστειρωμένο κόσμο. Η Τζούντι διάβασε τη σκέψη μου.

«Είμαι εξοικειωμένη με τους άστεγους», λέει. «Φιλοξένησα δύο, στο παρελθόν. Ο ένας έμεινε ένα χρόνο και ο άλλος 1,5 χρόνο. Κι ήμουν ήσυχη. Από τη στιγμή που τον παίρνω στο σπίτι, είπα, θα μου ανταποδώσει το ευχαριστώ. Όμως ό,τι μεροκάματο τους έβρισκε ο σύζυγος μου, το έδιναν στο ποτό. Κι έτσι τους είπα να φύγουν. Ο ένας, μπήκε στο σπίτι και με έκλεψε. Από τότε αποφάσισα να βοηθάω μόνο στο δρόμο».

Η Μαρία, δεν είναι άστεγη του περιθωρίου. Συμμετέχει σε ομάδες αλληλεγγύης, είναι βασικό μέλος της Κοινωνικής Κουζίνας «ο Άλλος Άνθρωπος» και καθημερινά μοιράζει φαγητό σε ανθρώπους που έχουν ανάγκες, ίδιες με τις δικές της. Τα κρύα βράδια, κοιμάται στο υπνωτήριο του δήμου Αθηναίων. «Έχει κρεβάτι και ζέστη εκεί. Και ζεστό νερό» λέει. «Ο χειμώνας είναι δύσκολος. Την άνοιξη είναι καλύτερα. Την άνοιξη είναι ωραία». Από το μπάνιο, ακούγεται η φωνή της Τζούντι που ετοιμάζει το νερό για να βγάλει τη μπογιά. «Την άνοιξη θα ανοίξουμε λίγο το μαλλί!», φωνάζει. «Θα γίνεις ξανθιά;», ρωτάω τη Μαρία. «Με τίποτα. Το έχω δοκιμάσει και δε μου πάει καθόλου. Έχω κάνει και ανταύγειες. Μέχρι και καροτί έχω κάνει. Το τελευταίο βάψιμο το έκανα μόνη μου, μια μέρα που δεν είχα τι να κάνω».

Φλας μπακ στο παρελθόν. Στην εποχή που η Μαρία έμενε στα Πατήσια. «Δεν ξέρετε τι έπαθα» λέει η ίδια. «Ξεκινάει μια κομμώτρια στις 10 το πρωί να μου βγάλει το δικό μου σκούρο χρώμα για να μου τα ξαναβάψει κόκκινα. Περνάει μία ώρα, δύο ώρες. Λέω ρε κοπελιά, δυο ώρες πέρασαν, εγώ πρέπει να φύγω, να πάω στο αεροδρόμιο που δουλεύω. Τα βγάζει και τί να δω! Καροτί! Έλεος! Τι είναι αυτό ρε γαμώτο; Θα μ’ απολύσουν, πώς θα πάω έτσι στη δουλειά; Με άκουσε όλη η Αγίου Μελετίου, μέχρι και η κομμώτρια από το παραπέρα κομμωτήριο. Και θες και 80 ευρώ; Θα τα κάνω εδώ μέσα λαμπόγυαλο. Μου έβαλε μετά ένα κόκκινο σκούρο, ‘αγχωθήκατε’, μου λέει, ‘και δεν έπιασε η βάση’. Φεύγοντας μου ζήτησε τα μισά, 40 ευρώ, της τα έδωσα και της λέω άντε γεια κι αν με ξαναδείς να μου τηλεφωνήσεις. Πήγα μετά σε μια Αλβανίδα, και με μεταμόρφωσε. Της έδωσα τα 60 ευρώ και το χάρηκα. Της είπα πάρε και 5 ευρώ παραπάνω».

«Αχ ωραίο το κομμωτήριο. Ανανεώνεσαι με τη βαφή» λέει καθώς η Τζούντι της σκουπίζει τα μαλλιά. «Μόλις μου στεγνώσεις τα μαλλιά θα σου φέρω τα καλλυντικά να με βάψεις λίγο». Την είδα που γελούσε καθώς κοιταζόταν στον καθρέφτη. Παρατηρούσε εκτός από τα μαλλιά και το πρόσωπό της. Όταν είσαι άστεγος, το να βρίσκεται μπροστά στον καθρέφτη είναι πολυτέλεια.

«Είδες που είχα δίκιο; Μέσα στο μαύρο πρέπει να έχει και λίγο πιο ανοιχτό. Να μην είναι κατάμαυρο. Να σπάει λίγο» λέει η Τζούντι. Απόφθεγμα ζωής. Βασισμένο στο χρώμα μιας φτηνής βαφής μαλλιών.

Πηγή: vice

 

Share

H πρώτη Τουρκάλα υφυπουργός της Γερμανίας

Η τοποθέτηση της Αϊντάν Έζοουζ ως υφυπουργού Μετανάστευσης, Προσφύγων και Ενσωμάτωσης ήταν έκπληξη. Για πρώτη φορά μια μουσουλμάνα, τουρκικής καταγωγής συμμετέχει στην κυβέρνηση.

Οι αιτήσεις για συνεντεύξεις σχηματίζουν έναν σωρό πάνω στο γραφείο της, ωστόσο η Αϊντάν Έζοουζ θέλει να περιμένει. Πρώτα η επίσημη ορκωμοσία και μετά οι δηλώσεις στον τύπο. Η 46χρονη πολιτικός αντιμετωπίζεται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον καθώς είναι η πρώτη φορά που μια γυναίκα τουρκικής καταγωγής και μουσουλμάνα συμμετέχει στο κυβερνητικό σχήμα.

Την ιδιαίτερη ικανοποίησή του εξέφρασε και ο πρόεδρος των Σοσιαλδημοκρατών Ζίγκμαρ Γκάμπριελ όταν στις 15 Δεκεμβρίου ανακοίνωσε τα ονόματα των πολιτικών του κόμματός του που θα συμμετέχουν στην κυβέρνηση. Με την τοποθέτηση της Αϊντάν Έζοουζ ήθελε να στείλει ένα σαφές μήνυμα.

Η νεαρή σχετικά, Σοσιαλδημοκράτης πολιτικός γεννήθηκε στο Αμβούργο. Η εκπαίδευση, η κοινωνική δικαιοσύνη και η οικονομική επιτυχία ήταν οι αρχές με τις οποίες μεγάλωσε. Σπούδασε αγγλική φιλολογία, ισπανικά και διοίκηση επιχειρήσεων. Την πολιτική της καριέρα ξεκίνησε το 2001 και το 2009 εξελέγη βουλευτής ενώ το 2011 έγινε αντιπρόεδρος του κόμματος.

Η συμφωνία πάντως των δύο μεγάλων κομμάτων για την τοποθέτησή της ως υφυπουργού Μετανάστευσης, Προσφύγων και Ενσωμάτωσης θεωρείται έκπληξη. Προκάτοχος της ήταν η Μαρία Μπέμερ, από το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα, στην οποία ασκούσε συχνά δριμεία κριτική, ισχυριζόμενη πως καθυστερεί στις αποφάσεις και δεν έχει μεγάλη εμπειρία στη μεταναστευτική πολιτική.

Θετικές αντιδράσεις

Η τουρκική κοινότητα στη Γερμανία χαιρέτησε την απόφαση και ο πρόεδρος Κενάν Κολάτ μιλώντας στην Deutsche Welle χαρακτήρισε την τοποθέτηση αυτή ιστορική: «Είναι μια ιστορική απόφαση από την πλευρά του SPD το γεγονός ότι θα βρίσκεται τώρα στην κυβέρνηση μια γυναίκα με μεταναστευτική καταγωγή. Αυτό τη διευκολύνει στο να είναι πιο κοντά στα προβλήματα. Είναι προτέρημα ότι γνωρίζει την προβληματική και την γνωρίζει καλά».

Θετική ήταν και η αντίδραση της οργάνωσης για την προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων Pro Asyl η οποία έκανε λόγο για μια έξυπνη απόφαση. Ο Γκίντερ Μπούρκχαρντ, πρόεδρος της Pro Asyl δήλωσε: «Είναι μια έξυπνη απόφαση. Είναι μεγάλης πολιτικής σημασίας να υπάρχει ένα αντίβαρο στο υπουργείο Εσωτερικών που διοικείται από τους Χριστιανοδημοκράτες. Και περιμένουμε ότι η επιτετραμμένη της γερμανικής κυβέρνησης θα θέσει προτεραιότητα και στους τρεις τομείς της, δηλαδή στην ενσωμάτωση, τη μετανάστευση και τους πρόσφυγες».

Εντούτοις θεωρείται αμφίβολο αν η νέα υφυπουργός μπορεί να επιφέρει όντως σημαντικές αλλαγές. Το υφυπουργείο ανήκει στην καγκελαρία και δεν διαθέτει δική του υποδομή. Τα διάφορα ειδικά τμήματα ανήκουν επίσης στο υπουργείο Εργασίας, Εσωτερικών και άλλα. Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να παίξει έναν καλό συμβουλευτικό ρόλο και να αναδείξει θέματα, αλλά δεν μπορεί να φέρει δικά της νομοσχέδια.

Πηγή: left.gr

 

Share

Έμφυλη και ρατσιστική βία

Η βία κατά των γυναικών έχει λάβει διαστάσεις πανδημίας. Μέχρι και το 70% των γυναικών, των «ανθρώπων που σηκώνουν το άλλο μισό του ουρανού» έχουν υποστεί βία κατά τη διάρκεια της ζωής τους. Πολλές γυναίκες υφίστανται πολλαπλές μορφές διάκρισης. Ο κίνδυνος μοιάζει ιδιαίτερα αυξημένος για τις γυναίκες πρόσφυγες, τις αιτούσες άσυλο και τις μετανάστριες, σε μια περίοδο που η ξενοφοβία «σηκώνει κεφάλι» σε πολλές χώρες της Ευρώπης.

Η διπλή θυματοποίησή τους, λόγω του φύλου και της καταγωγής τους, είναι το θέμα που σχολιάζουν τέσσερις γυναίκες με μακρά εμπειρία στην προάσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η διευθύντρια της Υπηρεσίας Ασύλου Μαρία Σταυροπούλου, η πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας Κατερίνα Καλογερά, η πρόεδρος της ελληνικής αντιπροσωπείας των Γιατρών του Κόσμου Λιάνα Μαΐλλη, καθώς και η τέως Πρόεδρος του Διεθνούς Συμβουλίου Κέντρων Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων Μαρία Πίνιου Καλλή μιλούν για την έμφυλη και τη ρατσιστική βία στο 1againstracism.gr, την πλατφόρμα της εκστρατείας κατά του ρατσισμού της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες.

Μαρία Σταυροπούλου: «Είναι αμέτρητες οι ιστορίες πόνου»

Στους έξι μήνες λειτουργίας της η Υπηρεσία Ασύλου έχει δεχτεί αρκετά αιτήματα διεθνούς προστασίας από γυναίκες που έχουν πέσει θύματα βίαιων επιθέσεων. Το προσωπικό της Υπηρεσίας Ασύλου που καταγράφει τις αιτήσεις ασύλου και διενεργεί συνεντεύξεις για τον καθορισμό του καθεστώτος διεθνούς προστασίας, ακούει καθημερινά ιστορίες γυναικών που έχουν υποστεί κάποια μορφή σωματικής, ψυχολογικής ή σεξουαλικής βίας.

Πολλές είναι οι περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας, γυναίκες που καταγγέλλουν ότι κακοποιούνται είτε από το σύζυγο είτε από τον πατέρα τους είτε από τον αδερφό τους. Υπάρχουν όμως και πολλές γυναίκες που έχουν βρεθεί αιχμάλωτες σε δίκτυα trafficking, στην Ελλάδα αλλά και σε άλλες χώρες. Γυναίκες που τις κρατούσαν για μέρες κλειδωμένες χωρίς τροφή και νερό, γυναίκες που υπέστησαν σεξουαλική βία από τους εργοδότες τους, γυναίκες που αν και κατάφεραν να δραπετεύσουν από τους δυνάστες τους, εξακολουθούν να κινδυνεύουν να πέσουν θύματα ρατσιστικών επιθέσεων. Σε άλλες περιπτώσεις έχουν έρθει γυναίκες που έχουν υποστεί κλειτοριδεκτομή ή έχουν εξαναγκαστεί σε γάμο με άντρες που τις κακοποιούν σεξουαλικά, ή που έχουν καεί με οξύ στο πρόσωπο από τους άντρες τους ή τους «προστάτες» τους για εκφοβισμό ή τιμωρία. Είναι αμέτρητες οι ιστορίες πόνου.

Αν και δεν μπορούμε να απαλύνουμε αυτό τον πόνο, ούτε και να εξαλείψουμε τα φαινόμενα σωματικής και ψυχολογικής βίας, προσπαθούμε τουλάχιστον να αποδώσουμε ένα μίνιμουμ προστασίας σε αυτές τις γυναίκες που έχουν υποφέρει τόσα πολλά και δεν μπορούν να επιστρέψουν πίσω στις χώρες τους φοβούμενες για τη ζωή τους, χορηγώντας τους, όπου απαιτείται, διεθνή προστασία.

Η Μαρία Σταυροπούλου είναι διευθύντρια της Υπηρεσίας Ασύλου.

Κατερίνα Καλογερά: «Η βία κατά των γυναικών παγιώνει την ανισότητα»

Είναι λυπηρό ότι, ακόμα και στις μέρες μας, εξακολουθεί να υπάρχει βία κατά των γυναικών. Στη Διεθνή Αμνηστία θεωρούμε ότι οι μετανάστριες και οι γυναίκες πρόσφυγες κατατάσσονται στις ευπαθείς ομάδες. Ήδη, περνούν πάρα πολλά στη διαδρομή από τις χώρες προέλευσής τους μέχρι την Ελλάδα. Κι έπειτα, η προσαρμογή τους εδώ είναι πολύ δύσκολη, αφού αντιμετωπίζουν προβλήματα τόσο μέσα στο σπίτι τους όσο και στην ελληνική κοινωνία, με τις διακρίσεις και τη μη αποδοχή τους.

Έχουν γίνει καταγγελίες για βία κατά των γυναικών που σαφώς φθάνει και στη σωματική βία. Όμως, από τη στιγμή που δεν υπάρχει καθεστώς προστασίας ή κάποιο μέρος στο οποίο θα μπορούσαν να απευθυνθούν, από τη στιγμή που δεν έχει φροντίσει η Πολιτεία να προστατεύσει αυτές τις γυναίκες, υπάρχει αρκετός φόβος. Το αποτέλεσμα είναι να διστάζουν ακόμη και να προβούν σε καταγγελία. Η βία κατά των γυναικών παγιώνει την ανισότητα και κυρίως εμφανίζεται σε στρώματα τα οποία είναι φτωχά, για τα οποία δεν υπάρχει κοινωνική ή ακόμα και πολιτική ευαισθησία.

Είναι θέμα της Πολιτείας να φροντίσει να δημιουργήσει τους θεσμούς και τις κατάλληλες συνθήκες, έτσι ώστε οι γυναίκες αυτές να μπορούν να προβούν σε καταγγελίες, αλλά και να βρίσκουν προστασία. Πρέπει να δημιουργηθούν καταφύγια, μέσα από τα οποία οι κακοποιημένες γυναίκες θα μπορούν να έχουν πρόσβαση στη δικαιοσύνη, ώστε οι άνθρωποι που ασκούν βία επάνω τους να τιμωρούνται. Αυτό ζητάμε ως οργάνωση – να δημιουργηθεί το πλαίσιο που θα προστατεύει αυτές τις γυναίκες, ώστε να βρουν το δίκιο τους.

Η Κατερίνα Καλογερά είναι πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.

Λιάνα Μαΐλλη: «Η πολιτεία θα πρέπει να δείξει ευαισθησία»

Κατ’ αρχάς, έχουμε περιστατικά βίας κατά γυναικών από πολίτες, λόγω της καταγωγής, του χρώματος, της φυλής, της γλώσσας τους κ.ο.κ. Μέσα στο 2013, καταγράψαμε τρία τέτοια περιστατικά επίθεσης σε γυναίκες, που φορούσαν μαντίλα ή ξεχώριζαν, γενικά, από τις υπόλοιπες γυναίκες στην Αθήνα, από ομάδες ανθρώπων οι οποίοι μάλλον ανήκαν στη Χρυσή Αυγή. Οι γυναίκες αυτές ήρθαν στους Γιατρούς του Κόσμου και μάλιστα τη μία τη φιλοξενήσαμε στον ξενώνα. Ωστόσο, υπάρχει κι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι που δεν είναι ακριβώς ρατσιστική βία, αλλά σίγουρα αποτελεί διάκριση, καθώς γυναίκες χωρίς χαρτιά δεν έχουν πρόσβαση στις δομές υγείας.

Είχαμε παραδείγματα τέτοιων γυναικών, που ήταν έγκυες. Μια έγκυος γυναίκα πήγε στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου Έλενα με οδύνες και η διοίκηση του νοσοκομείου της είπε ότι: «Κυρία μου, δεν μπορείτε να μπείτε γιατί δεν έχετε χαρτιά και είσαστε ανασφάλιστη». Κάποιος συμπατριώτης της πήρε τηλέφωνο στους Γιατρούς του Κόσμου, επικοινωνήσαμε με τον κοινωνικό λειτουργό και χρειάστηκε παρέμβαση στον διευθυντή του νοσοκομείου, ο οποίος επέμενε ότι δεν υπάρχει τέτοιο περιστατικό, ενώ συνέβαινε εκείνη τη στιγμή στα εξωτερικά ιατρεία. Η γυναίκα λιποθύμησε και μόνον τότε μπήκε μέσα για να μπορέσει να γεννήσει. Για μένα, αυτή η διάκριση φτάνει στα όρια της βίας και είναι από την μεριά της Πολιτείας.

Μια άλλη έγκυο γυναίκα, που είχε ψύχωση, αρνήθηκαν δύο ψυχιατρικά νοσοκομεία να τη νοσηλεύσουν, επειδή ήταν έγκυος και ανασφάλιστη, και χρειάστηκε εισαγγελική παρέμβαση για το ζήτημα. Τέτοια περιστατικά δυστυχώς υπάρχουν και καταγράφονται από το επίσημο κράτος, όχι μόνο από πολίτες. Η γνώμη μου είναι ότι θα πρέπει η ίδια η πολιτεία να φροντίσει τους ανθρώπους που μιλούν διαφορετική γλώσσα και έχουν διαφορετική καταγωγή. Θα πρέπει να δείξει ευαισθησία, να προστατεύσει αυτούς τους ανθρώπους, και κυρίως τις γυναίκες και τα παιδιά που είναι και οι πλέον ευάλωτοι. Εάν συμβεί αυτό, νομίζω ότι και η κοινωνία σιγά σιγά θα αρχίσει να βλέπει τα πράγματα με διαφορετικό τρόπο.

Η Λιάνα Μαΐλλη είναι παιδίατρος, Πρόεδρος των Γιατρών του Κόσμου-Αντιπροσωπεία Ελλάδας

Μαρία Πίνιου Καλλή: «Η βία ολοκληρώνεται στη χώρα μας»

Ας δει κανείς το παράδειγμα μιας γυναίκας με μπούρκα. Εκεί, γίνεται ολοφάνερη η καταπάτηση ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε ύψιστο βαθμό. Όπως στο Γκουαντανάμο υπάρχει περιορισμός των αισθητηριακών προσλήψεων, έτσι και μια γυναίκα με μπούρκα έχει ελάττωση της όρασης, της οσμής και της ακοής. Πρόκειται για κτίσιμο των γυναικών πίσω από ένα τεράστιο τείχος, το οποίο προκύπτει από κοινωνικές, «πολιτιστικές» και θρησκευτικές συνθήκες. Η γυναίκα αυτή μπορεί να ζει στη χώρα της, να έχει υποστεί βιασμό και να είναι καταδικασμένη να πεθάνει σε κάποια γωνία, διότι, σε χώρες της Ασίας και της Αφρικής, γυναίκες που βιάζονται εξοστρακίζονται από τις οικογένειές τους.

Τέτοιες γυναίκες έχουν το κουράγιο να ζητήσουν άσυλο σε μια άλλη χώρα. Έρχονται εδώ και, αντί να τύχουν άμεσης βοήθειας, βρίσκονται σε πλήρη απομόνωση και δεν μπορούν να μοιραστούν το μυστικό τους με κανέναν, εφόσον δεν υπάρχουν κατάλληλες υπηρεσίες, όπως ήταν το Κέντρο Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων. Έτσι, λοιπόν, η βία ολοκληρώνεται στη χώρα μας, γιατί αυτές οι γυναίκες δεν έχουν τη δυνατότητα ιατρικής κάλυψης, κοινωνικής υποστήριξης ή ψυχολογικής βοήθειας. Επομένως καταλαβαίνετε ότι το εξπρές του μεσονυκτίου που ξεκίνησε στη χώρα τους ολοκληρώνεται στη δική μας πολιτισμένη, δημοκρατική και ευρωπαϊκή χώρα.

Θα πρέπει να είμαστε μια ανοιχτή κοινωνία, που δέχεται και γιατρεύει αυτά τα άτομα, όχι μόνο με τη μορφή της κρατικής μέριμνας αλλά και ως κοινωνία των πολιτών. Αυτοί οι άνθρωποι πρέπει να λάβουν ψυχολογική βοήθεια, να αποκατασταθεί το πιστεύω στον εαυτό τους και να ξεκινήσουν μια καινούρια ζωή. Είμαστε υποχρεωμένοι και ως κοινωνία, αλλά και ως κράτος, που δεσμεύεται από κάποιες θεσμικές συμβάσεις, να βοηθήσουμε όλα αυτά τα άτομα. Η μόνη μου ελπίδα είναι η κοινωνία των πολιτών, οι ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται σε αυτό το ζήτημα. Και θα ήθελα να ζητήσω από κάθε ευρωπαϊκή πηγή βοήθεια σε αυτές τις οργανώσεις.

Η Μαρία Πίνιου Καλλή είναι τέως Πρόεδρος του Διεθνούς Συμβουλίου Κέντρων Αποκατάστασης Θυμάτων Βασανιστηρίων και εμπειρογνώμων για θύματα βασανιστηρίων στη Μετάδραση.

Πηγή: unhcr

 

Share

Ακροδεξιό περιοδικό προσβάλλει τη γαλλίδα υπ.Δικαιοσύνης

Πληθώρα αντιδράσεων έχει προκαλέσει στη Γαλλία το εξώφυλλο του ακροδεξιού περιοδικού Minute που κυκλοφορεί με τη φωτογραφία της υπουργού Δικαιοσύνης Κριστιάν Τομπιρά και τίτλο που μεταφράζεται «Σκανδαλιάρα σαν τον πίθηκο, η Τομπιρά ξαναβρήκε την μπανάνα». Η γαλλική κυβέρνηση αναζητά τρόπους να σταματήσει την κυκλοφορία του περιοδικού ενώ πολιτικοί της Αριστεράς αναζητούν τρόπους να παραπεμθούν οι υπεύθυνοι στη δικαιοσύνη, για υποκίνηση ρατσιστικού μίσους.

Η υπουργός Δικαιοσύνης της Γαλλίας γεννήθηκε στη Γουιάνα και είναι απόγονος μαύρων σκλάβων. Ένας από τους λόγους που βρέθηκε ξανά στο στόχαστρο -της συντηρητικής δεξιάς και της ακροδεξιάς- τις τελευταίες εβδομάδες είναι επειδή εισήγαγε στο κοινοβούλιο το νομοσχέδιο που επιτρέπει στους ομοφυλόφιλους.

Μία υποψήφια του Εθνικού Μετώπου για τις προσεχείς δημοτικές εκλογές, η Αν-Σοφί Λεκλέρ, τέθηκε εκτός κόμματος επειδή παραλλήλισε την Τομπιρά με πίθηκο ενώ παιδιά που συμμετείχαν μαζί με τους γονείς τους σε διαδηλώσεις εναντίον του γάμου μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου ακούστηκαν να φωνάζουν “Μαϊμού, φάε την μπανάνα σου”. Άλλοι διαδηλωτές κρατούσαν στα χέρια τους μπανανόφλουδες.

Το περιοδικό στον τίτλο του εξωφύλλου κάνει λογοπαίγνιο με δύο λαϊκές εκφράσεις αφού το “σκανδαλιάρης σαν πίθηκος” (être malin comme un singe) σημαίνει μεταφορικά “άταχτος” και το “έχω την μπανάνα” (avoir la banane) σημαίνει “είμαι χαρούμενος”.

Ο υπουργός Εσωτερικών Μανουέλ Βαλς δήλωσε στο κοινοβούλιο: “Δεν μπορούμε να το αφήσουμε αυτό να περάσει έτσι” και τόνισε ότι εξετάζει μαζί με την Κριστιάν Τομπιρά και την υπουργό Πολιτισμού Ορελί Φιλιπετί τους τρόπους που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να μην κυκλοφορήσει το περιοδικό το οποίο, όπως τόνισε” επιτίθεται όχι μόνο στη δημοκρατία αλλά σε όλη τη χώρα”.

Στο Twitter, πολλοί πολιτικοί της αριστεράς αλλά και ανώνυμοι χρήστης κατήγγειλαν το περιοδικό. Ο Αρλέμ Ντεζίρ, πρώτος γραμματέας του Σοσιαλιστικού Κόμματος, δήλωσε “αηδιασμένος” από το “απεχθές” πρωτοσέλιδο και έκρινε ότι το συγκεκριμένο τεύχος θα πρέπει να κατασχεθεί. Η υπουργός Αθλητισμού Βαλερί Φουρνεϊρόν έκανε λόγο για “απαράδεκτο πρωτοσέλιδο” και για “αηδιαστικές δηλώσεις”. “Σοκαρισμένος” δήλωσε και ο βουλευτής του δεξιού UMP Ερίκ Σιοτί, υπογραμμίζοντας ότι “ο ρατσισμός δεν έχει θέση στην πολιτική αντιπαράθεση”. Η οργάνωση “SOS Ρατσισμός” ανακοίνωσε ότι θα προσφύγει στη δικαιοσύνη κατά του περιοδικού με την κατηγορία της υποκίνησης ρατσιστικού μίσους.

Πηγή: enet

 

Share
Page 1 of 212