Subscribe via RSS Feed

Tag: "μητρότητα"

Και πάνω από 40 και μόνη και χωρίς παιδιά

motherhood

της Ιουλίας Λειβαδίτη

«Και τι έγινε;», θα ήταν η πιθανότερη συνέχεια ενός φεμινιστικού ή μάλλον και ψευδοφεμινιστικού ποστ. Γυναικεία ενδυνάμωση, αυτά έχουν ξεπεραστεί, η γυναίκα δεν χρειάζεται να έχει σύντροφο ή παιδιά για να είναι πλήρης, το ξέρουμε όλοι πια. Αντίστροφα, σε ένα μισογυνιστικό ποστ, η συνέχεια θα ήταν «να πως ο φεμινισμός έχει καταστρέψει τις γυναίκες».

Όμως για τις πολλές (περισσότερες από κάθε προηγούμενη γενιά) γυναίκες που βρίσκονται στη θέση να είναι πάνω από 40 και μόνες και χωρίς παιδιά, η αλήθεια δεν βρίσκεται σε καμία από τις δυο αφηγήσεις.

Ας πιάσουμε την πρώτη, δήθεν φεμινιστική αφήγηση: αν στενοχωριέσαι που δεν έχεις σύντροφο ή παιδιά, είσαι γκρινιάρα χωρίς λόγο ή και προδότρια του κινήματος. Αφού είμαστε οι εαυτές μας, η αξία μας δεν ορίζεται πια μέσω των συντρόφων ή των παιδιών μας. Όντως πλέον δεν ετεροκαθοριζόμαστε (τόσο έντονα όσο παλιά) και αυτό είναι καλό. Αλλά εκτός από κάποιες γυναίκες που είχαν την τύχη να έχουν μεγαλώσει ή να ζουν σε κάποια καλλιτεχνική, ακαδημαϊκή ή και ακτιβιστική φούσκα, οι περισσότερες από μας ζουν στη μέση ελληνική πραγματικότητα. Εκεί όπου, αν όχι το επιθυμητό, τότε σίγουρα το «φυσιολογικό» είναι να παντρευτείς και να κάνεις παιδιά. Μεγαλώνοντας, οι γυναίκες «μιας ορισμένης ηλικίας» που γνωρίζαμε ήταν σχεδόν αποκλειστικά παντρεμένες μητέρες. Αυτό υπήρχε γύρω μας, αυτό ήταν οι μανάδες μας, οι θείες μας, οι μαμάδες των συμμαθητριών μας, οι οικογενειακές φίλες. Η σπάνια περίπτωση μιας γυναίκας ανύπαντρης και χωρίς παιδιά ήταν πάντα η εξαίρεση, και σχολιάζονταν πάντα αρνητικά, είτε επιθετικά, είτε με λύπηση. Όταν βρήκαμε δουλειά, ξέραμε πολύ καλά ποιά ήταν η ατάκα με την οποία άντρες και γυναίκες μιλούσαν για ορισμένες συναδέλφισσες: «ε, τι περιμένεις, είναι ανύπαντρη/ δεν έχει παιδιά». Γεροντοκόρη, αγάμητη, τρελή, επιπόλαια, ωραιοπαθής, τσούλα, ψηλομύτα, να βρεθεί κάποιος να την πηδήξει να ησυχάσουμε, από όλα έχει ο μπαξές για την γυναίκα που είναι πάνω από 40, άτεκνη και μόνη. Πώς λοιπόν, όταν έχεις μεγαλώσει και συνεχίζεις να ζεις σε αυτή την κοινωνία, να βιώσεις αυτή την κατάσταση ως θετική ή έστω ως ουδέτερη; Όποια το καταφέρνει της βγάζω το καπέλο, πρέπει να έχει μεγάλη αυτοπεποίθηση (ή να ζει σε κάποια από τις προαναφερθείσες φούσκες).

Μετά υπάρχει και το άλλο άκρο, αυτές που αρνούνται να δούνε τη δυσκολία του να μεγαλώνεις, να γερνάς ουσιαστικά -για να λέμε και πράγματα με το ονομά τους- και να περνάς τη ζωή σου εντελώς μόνη… «Μην το λες, δεν είσαι μεγάλη, η Χ φίλη μου έκανε παιδί στα 50». «Η Ψ βρήκε σύντροφο στα 45». «Κι εγώ που παντρεύτηκα τι κατάλαβα;», «Δεν χαίρεσαι που δεν έχεις παιδιά και έχεις χρόνο και χρήματα να κάνεις ό,τι γουστάρεις;». Οι περισσότερες νομίζουν ότι είσαι φαντασιοπλήκτη που νιώθεις περιθωριοποιημένη: «έχεις κόμπλεξ», «δεν τα έχεις βρει με τον εαυτό σου», «αν ήσουν ικανοποιημένη δεν θα σε πείραζε τι λένε οι άλλοι», «αν είσαι μίζερη θα είσαι πάντα με παιδιά ή χωρίς», «μα ποιοί σχολιάζουν αρνητικά τις μόνες χωρίς παιδιά, δεν το πιστεύω!».

Όλα αυτά τα ωραία ουσιαστικά, είτε με «θετικό» είτε με αρνητικό τρόπο, προσωποποιούν ένα κοινωνικό θέμα, την πίεση που ασκεί η κοινωνία με άπειρους τρόπους στις γυναίκες να συμμορφωθούν, να παντρευτούν και να τεκνοποιήσουν. Το θέμα όμως δεν είναι αν κάποια έχει τα ψυχικά αποθέματα να αντιμετωπίζει το μπαράζ υποτιμητικών / συγκαταβατικών σχολίων από την τηλεόραση, τους φίλους, το ίντερνετ, το γραφείο, την οικογένεια. Τις αφόρητες πιέσεις για να καταψύξεις τα ωάρια σου, να κάνεις κάπως παιδιά ή να παντρευτείς κάποιον τέλος πάντων. Πράγματα που πολλοί ειλικρινά θεωρούν ότι θα σε κάνουν ευτυχισμένη και θα λύσουν το μεγαλύτερο μέρος των προβλημάτων σου. Μιλάμε για μια πίεση που είναι ακόμα πολύ πραγματική και πολύ έντονη, αν και ευτυχώς λιγότερη από παλιά. Υπάρχει όμως και πρέπει να την αναγνωρίσουμε, αν θεωρούμε το πρόβλημα ως ανύπαρκτο ή προσωπικό ζήτημα των γυναικών που το υφίστανται δεν θα το λύσουμε ποτέ.

Ούτε βγάζει πουθενά να αυτολογοκρινόμαστε επειδή είμαστε φεμινίστριες. Νομίζω πρέπει να είναι ΟΚ να πεις και εντός ενός φεμινιστικού πλαισίου ότι σε απασχολεί που δεν έχεις σύντροφο και παιδιά. Δεν είναι η αρχή και το τέλος των πάντων, αλλά είναι σημαντικό να μπορείς να εκφράσεις αυτή τη θλίψη. Είναι μια υπαρκτή ανθρώπινη ανάγκη. Υπάρχουν γυναίκες που ποτέ δεν ήθελαν παιδιά, το γνώριζαν από πάντα και είναι σίγουρες για την επιλογή τους αυτή. Αυτό δεν το αμφισβητώ σε καμιά περίπτωση. Όπως και υπάρχουν γυναίκες που θέλουν αλλά δεν μπορούν να κάνουν παιδιά και περνάνε εξαιρετικά δύσκολα –αλλά αυτό είναι θέμα για άλλη ανάρτηση. Εκτός όμως από αυτές που πάντα ήθελαν να κάνουν παιδιά και αυτές που ποτέ δεν ήθελαν να κάνουν, υπάρχουμε κι εμείς που βρεθήκαμε σε αυτή τη θέση, επειδή αυτό ακριβώς, βρεθήκαμε.

Δεν έγινε ούτε επειδή, όπως το θέλουν διάφοροι σεξιστές, πηδιόμασταν ασύστολα ή ήμασταν οι σούπερ καριερίστριες μέχρι που «πέρασε η μπογιά μας», άρχισε να «χτυπάει το βιολογικό μας ρόλοι», αλλά τότε πια όλοι οι καλοί άντρες που φτύναμε παλιά ήταν πιασμένοι. Όχι ότι είναι κακό να είσαι η σούπερ πηδούκλω ή καριερίστα, αλλά ρε γαμώτο, εγώ δεν ήμουν τίποτα από τα δύο. Μακάρι να  είχα να επιδείξω κάποιο εντυπωσιακό επίτευγμα στον ερωτικό ή επαγγελματικό στίβο, αλλά δεν έχω! Δεν ήταν μια συνειδητή επιλογή να μην κάνω παιδιά, επειδή ήθελα να μεγαλουργήσω κάπου. Ούτε βέβαια ήταν ποτέ και όνειρο ζωής μου να κάνω. Απλώς ζούσα τη ζωή μου, όπως όλος ο κόσμος. Το θέμα είναι ότι οι περισσότερες γυναίκες της ηλικίας μου, συνειδητά ή υποσυνείδητα είχαμε φανταστεί τη ζωή μας, ως παντρεμένες με παιδιά. Και τώρα που (μάλλον) δεν θα παντρευτείς και δεν θα κάνεις παιδιά, πώς θα είναι η ζωή σου; Δεν υπάρχει προσχέδιο, δεν ξέρουμε πώς θα μοιάζει αυτή η ζωή στα 50, στα 60 και στα 70. Να βιαστούμε και να παντρευτούμε κάποιον, να κάνουμε παιδιά με δότη ή να υιοθετήσουμε για να προλάβουμε έστω και την τελευταία στιγμή; Ναι, υπάρχει ένα τελευταίο παραθυράκι ευκαιρίας να είσαι σαν την συντριπτική πλειοψηφία των γύρω σου, να γίνεις και εσύ πλήρες μέλος της κοινωνίας… Ή να το αφήσουμε, δεν υπάρχουν λεφτά, δεν υπάρχουν δυνάμεις, πώς θα φέρεις τώρα όλη τη ζωή σου πάνω κάτω; Και ο άγνωστος δρόμος μπροστά ανοιχτός, είτε για φανταστικές περιπέτειες, είτε για αφόρητη μοναξιά -οι περιπέτειες μπορεί να γίνουν μια επανάληψη που δεν συγκινεί… Τι από αυτά θα γίνει, αποφάσισε τώρα, γιατί σε δυο-τρία χρόνια σίγουρα δεν θα μπορείς πλέον.

Και το σημαντικότερο, δεν ξέρουμε καν γιατί το περνάμε όλο αυτό. Επειδή η πατριαρχική κοινωνία μας έχει μάθει ότι ως γυναίκες η οικογένεια είναι η ολοκλήρωσή μας -για τους  άντρες η οικογένεια είναι μόνο ένας από τους πολλούς τρόπους να πραγματώσουν το δυναμικό τους- ή επειδή στα αλήθεια είναι κάτι που θέλουμε; Ζούμε μια υπαρξιακή μοναξιά που δεν φαίνεται να έχει κανείς τη διάθεση να αναγνωρίσει ουσιωδώς. Μεταξύ εύκολων προοδευτικών αφορισμών ότι «δεν τρέχει τίποτα στην τελική» και συντηρητικών επικρίσεων του τύπου «ποιος ξέρει τι παραξενιές κουβαλάει αυτή», δεν υπάρχει χώρος για εμάς.

 

 

Share

Στην αγκαλιά της μάνας

This slideshow requires JavaScript.

Το να είσαι μητέρα είναι από μόνο του δύσκολο. Πόσο μάλλον όταν είσαι και πρόσφυγας

 

Πηγή φωτογραφιών: Reuters

 

.

Share

Τα έξι γράμματα που απουσιάζουν από τις προειδοποιήσεις για τον ιό Ζίκα: Α-Ν-Τ-Ρ-Ε-Σ

zika

H Patricia Vieira de Araujo κρατώντας στην αγκαλιά της την ενός μηνός εγγονή της που γεννήθηκε με μικροκεφαλία αφότου η μητέρα εκτέθηκε στον ιό Ζίκα στο Ρίο ντε Τζενέιρο της Βραζιλίας. Φωτό: Antonio Lacerda/EPA

της Paula Young Lee

Το ξέσπασμα του ιού Ζίκα στη Λατινική Αμερική δείχνει για άλλη μια φορά ότι παρά την περιορισμένη πρόσβαση σε αντισύλληψη και αμβλώσεις, το βάρος της ευθύνης για τη σεξουαλική συμπεριφορά των ζευγαριών πέφτει στις γυναίκες.

Είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι πριν λίγες εβδομάδες κανείς σχεδόν δεν είχε προηγουμένως ακούσει  για τον ιό Ζίκα, πόσο μάλλον για τις επιπτώσεις τις οποίες φέρεται να έχει.

Η μικροκεφαλία είναι μία σπάνια συγγενής πάθηση κατά την οποία τα βρέφη γεννιούνται με αφύσικα μικρότερο του κανονικού μεγέθους κρανίο. Παρόλο που η ακριβής σχέση του Ζίκα με τη συγκεκριμένη γενετική ανωμαλία δεν έχει εξακριβωθεί, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (ΠΟΥ) κήρυξε κατάσταση έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία σε παγκόσμιο επίπεδο λόγω του συγκεκριμένου ιού, ενώ κυβερνητικοί αξιωματούχοι στη Βραζιλία, την Κολομβία, τον Ισημερινό και το Ελ Σαλβαδόρ συμβουλεύουν τις γυναίκες να αποφεύγουν να μένουν έγκυες, από  φόβο ότι η ταχεία εξάπλωση του ιού Ζίκα μπορεί να προκαλέσει σοβαρές εγκεφαλικές βλάβες στα αγέννητα παιδιά. Αξιωματούχοι εκτός των πληγεισών χωρών στη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική συμβουλεύουν τις γυναίκες ν’ αποφεύγουν τα ταξίδια  σ’ αυτές τις περιοχές.

Παρατηρούμε κάτι το περίεργο σε αυτές τις προειδοποιήσεις; Όχι; Ας συνεχίσουμε τότε.

Όπως επισημαίνουν πολλοί σχολιαστές, εκπλήσσει υπερβολικά το γεγονός ότι χώρες χωρίς αντισύλληψη και όπου η άμβλωση είναι παράνομη ακόμη και σε περιπτώσεις βιασμού, αιμομιξίας ή όταν απειλείται η ζωή της μητέρας, συστήνουν στις γυναίκες να σταματήσουν να κάνουν παιδιά, για τουλάχιστον δύο χρόνια ή έως ότου οι ερευνητές γνωρίζουν περισσότερα για τις επιπτώσεις του Ζίκα στην ανάπτυξη των εμβρύων.

Υποστηρικτές των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και εργαζόμενοι στο χώρο της υγείας είναι κατά αυτών των συστάσεων. Όπως γράφει η Charlotte Alter για το περιοδικό Time «ακόμα και αν οι γυναίκες προσπαθήσουν ν’ακολουθήσουν τις συστάσεις μέσω της αποχής, η σεξουαλική βία είναι τόσο διαδεδομένη σ’ αυτές τις χώρες που πολλές γυναίκες μπορεί να μείνουν έγκυες παρά τη θέλησή τους».

Εδώ είναι το πρόβλημα: όλες οι σχετικές προειδοποιήσεις απευθύνονται αποκλειστικά στις γυναίκες και αποφεύγουν μια συγκεκριμένη λέξη, τη λέξη «άντρες». Λένε στις γυναίκες ν’ αποφύγουν την εγκυμοσύνη σαν να πρόκειται για κάτι απλό όπως για παράδειγμα ν’ αποφύγουν μια λακκούβα στο δρόμο. Γιατί λοιπόν δεν προτρέπουν τους άντρες ν’ αποφεύγουν το αναπαραγωγικό σεξ μέχρι να γνωρίζουμε περισσότερα για τον Ζίκα;

Η σκέψη και μόνο να συστήσουν οι αρμόδιες Αρχές στους άντρες αποχή από το αναπαραγωγικό σεξ για δύο χρόνια, μοιάζει σαν ανέκδοτο. Η πεποίθηση ότι οι γυναίκες  είναι υπεύθυνες για τον αντρικό πόθο και την επακόλουθη αναπαραγωγή είναι ένα πολιστισμικό ανακλαστικό τόσο ριζωμένο στις συνειδήσεις των ανθρώπων που δεν παρατηρείται καμία ασυμμετρία. Για το εξημερωμένο μυαλό είναι σχεδόν στα όρια του παράλογου να καταστήσει τους άντρες ηθικά υπεύθυνους για μία ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, στην περίπτωση του ιού Ζίκα, μια πιθανή απειλή στη δημόσια υγεία. Οι γυναίκες ωστόσο δεν μένουν έτσι απλά έγκυες, αλλά με τη βοήθεια των αντρών.

Σε βιολογικό επίπεδο, είναι κοινός τόπος ότι για να επιτευχθεί γονιμοποίηση πρέπει να υπάρχει ωάριο και σπερματοζωάριο. Και όμως, η φράση «έμεινε έγκυος» είναι η πλέον  συνηθισμένη, υπονοώντας ότι η γυναίκα έμεινε έγκυος μόνη της. Γιατί η εγκυμοσύνη θα πρέπει ν’ αντιμετωπίζεται ως μία αποκλειστικά γυναικεία πράξη;

Οι επιστήμονες μπορεί μεν να γνωρίζουν τη βιολογία της αναπαραγωγής αλλά το ηθικό πλαίσιο γύρω από το σεξ και την εγκυμοσύνη δεν είναι πολύ διαφορετικό από ό, τι ήταν έξι αιώνες πριν, όταν ο Γάλλος γιατρός Ambroise Pare έγραφε ότι ένα παιδί γεννήθηκε με κεφάλι βατράχου επειδή η μητέρα του κράτησε ένα βάτραχο στο χέρι της. Η αντίληψη σύμφωνα με την οποία φταίει η συμπεριφορά των γυναικών για τις γενετικές ανωμαλίες ανήκει σ’ αυτές ακριβώς τις προκαταλήψεις, σύμφωνα με τις οποίες στη θέα και μόνο ενός τρομακτικού πλάσματος, μία έγκυος γυναίκα θα μπορούσε να γεννήσει ένα τέρας.

Αν και πρόκειται για ένα τόσο σοβαρό πρόβλημα είναι αστείο που ο κύριος φορέας του ιού Ζίκα, τα κουνούπια, έχουν γίνει η πραγματική ενσάρκωση των εξωγήινων εντόμων στην ταινία οι Στρατιώτες του Σύμπαντος και πρέπει να σβηστούν από προσώπου γης μήπως και καταστρέψουν τον πλανήτη.

Πρόκειται για μία ιδιαίτερα γνώριμη κατ’ αντιδικία θέση με ξεκάθαρες διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στο εμάς και στους άλλους. Στην προκειμένη ωστόσο περίπτωση, η θέση αυτή δεν λειτουργεί για μία σειρά από λόγους, μεταξύ άλλων και το γεγονός ότι η απειλή έχει ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Με αξιοσημείωτη ταχύτητα, οι φορείς μετάδοσης έχουν αλλάξει. Οι ΗΠΑ κατέγραψαν ήδη την πρώτη περίπτωση όπου ο ιός Ζίκα μεταδόθηκε μέσω της σεξουαλικής επαφής μ’ ένα μολυσμένο άτομο.

Και τώρα τι γίνεται; Πρόσφατα, ο Πάπας Φραγκίσκος επικρίνεται από την εκκλησία για την υποτιθέμενη εμμονή του με την ομοφυλοφιλία, την άμβλωση και την αντισύλληψη σε βάρος της μεγαλύτερης αποστολής της. Οι πληγείσες από τον ιό Ζίκα περιοχές εμμένουν στη στάση τους εναντίον της αντισύλληψης και των αμβλώσεων, παρόλο που εξαιτίας αυτής της στάσης, μόνο στη Βραζιλία, έχουν ήδη γεννηθεί 4.000 βρέφη με κάποια γενετική ανωμαλία, κυρίως σε απομακρυσμένες κοινότητες με πενιχρά μέσα για τη φροντίδα των παιδιών με σοβαρές ειδικές ανάγκες .

Πέρα από τα πρακτικά ζητήματα που πρέπει άμεσα ν’ αντιμετωπιστούν, η πρόκληση μακροπρόθεσμα είναι ν’ αντιμετωπίσουμε τις μεταβαλλόμενες πραγματικότητες του 21ου αιώνα γύρω από τα θέματα του σεξ και της αναπαραγωγής, με μία ηθική ατζέντα που δεν θα στοχεύει στον έλεγχο των γυναικών αλλά στην ανακούφιση του ανθρώπινου πόνου.

Το άρθρο δημοσιεύτηκε στη Guardian και μπορείτε να το βρείτε εδώ

Μετάφραση: Βαγγελιώ Σουμέλη

 

Share

Κάλεσμα του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών-Παράρτημα Ηρακλείου σε μαζική παράσταση διαμαρτυρίας

union

Όταν η εργοδοσία νομίζει ότι βρίσκεται πάνω από το νόμο…

Σε παράνομη απόλυση της συναδέλφισσας προχώρησε τελικά η ΠΑΝΘΕΟΝ ΑΚΤΕΕ!

Μαζική παράσταση Παρασκευή 19/2, 09:15 στην επιθεώρηση

16.02.2016

Το θράσος της εν λόγω εργοδοσίας έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο:

  • αφού πρώτα εκβίασαν τη συναδέλφισσα να ρίξει το παιδί για να συνεχίσει να δουλεύει,
  • αφού αποπειράθηκαν να χειροδικήσουν όταν διεκδίκησε δεδουλευμένα,
  • αφού την άφησαν για μήνες απλήρωτη ώστε να την εξαναγκάσουν σε παραίτηση,
  • αφού απείλησαν με μηνύσεις το σωματείο μας και δημοσιογράφους
  • αφού την απείλησαν για τη ζωή της εάν προχωρούσε σε καταγγελία στο ΙΚΑ,
  • αφού την απείλησαν ότι θα μπορούσαν να τη διασύρουν τόσο ώστε να μη βρει ποτέ ξανά δουλειά

τώρα που έληξαν οι άδειες (μητρότητας κλπ) και η συναδέλφισσα επέστρεψε στην εργασία της ως όφειλε με βάση την αορίστου χρόνου σύμβαση της, με περίσσιο θράσος της είπαν «πέρνα έξω». Την απέλυσαν παράνομα γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων τους την 18μηνη προστασία μητρότητας από το νόμο (απαγόρευση απόλυσης).

Πέρσι η εργοδοσία ηττήθηκε: παρά την αρχική άρνηση της, εν τέλει παραδέχτηκε και κατέβαλε όλα τα δεδουλευμένα και παραχώρησε τις άδειες που νόμιμα δικαιούταν η συνάδελφος. Φέτος, και παρά τη συλλογική κατακραυγή εναντίον της σε πανελλαδικό επίπεδο, η εργοδοσία εξακολουθεί προκλητικά να παρανομεί. Δεν μερίμνησε ποτέ για την αποκατάσταση της ασφαλιστικής εικόνας της συναδέλφισσας στο ΙΚΑ, χρωστάει ξανά δεδουλευμένα και έφτασε στο σημείο να προβεί σε παράνομη απόλυσή της.

Το Παράρτημα Ηρακλείου του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών καταγγέλλει για πολλοστή φορά την κατασκευαστική εταιρεία ΠΑΝΘΕΟΝ ΑΚΤΕΕ για την προκλητικότατη και αδίστακτη στάση της. Δηλώνουμε κατηγορηματικά ότι δεν πρόκειται να σταματήσουμε τον αγώνα μέχρι την πλήρη ηθική αποκατάσταση της συναδέλφισσας.

Στηρίζουμε αταλάντευτα κάθε συνάδελφο που διεκδικεί τη βελτίωση των όρων και συνθηκών εργασίας του, που αμφισβητεί την εργοδοτική τρομοκρατία, που υπερασπίζεται τα δικαιώματά του. Η εργοδοσία φροντίζει με κάθε ευκαιρία να δώσει το μήνυμα «Μην αγωνίζεστε, μην απαιτείτε, μην οργανώνεστε συλλογικά» γιατί η απόλυση και η χειροτέρευση των εργασιακών όρων περιμένουν στη γωνία όσους τολμούν να «σηκώσουν κεφάλι». Από τις πιο ακραίες μορφές εργοδοτικής αυθαιρεσίας, οι συνεχείς επιθέσεις σε γυναίκες, εργαζόμενες μητέρες και εγκύους.

Δηλώνουμε σε όλους τους τόνους ότι ούτε ο εμπαιγμός, ούτε οι απειλές καμίας εργοδοσίας πρόκειται να γίνουν ανεκτά. Καμιά αυθαιρεσία δεν θα μείνει αναπάντητη.  Στέλνουμε μήνυμα σε κάθε αφεντικό που νομίζει ότι μπορεί να αυθαιρετεί σε βάρος των εργαζομένων ότι θα μας βρίσκουν μπροστά τους. Σε ανυποχώρητους, μαχητικούς αγώνες για την αξιοπρέπεια στη ζωή και τη δουλειά.

Διεκδικούμε υπογραφή συλλογικών συμβάσεων εργασίας με αυξήσεις σε σχέση με το 2009, μείωση των ωρών εργασίας, κανονικές προσλήψεις – κατάργηση του άθλιου καθεστώτος του Δελτίου παροχής υπηρεσιών και του σκλαβοπάζαρου των ΕΣΠΑ, μόνιμη και σταθερή δουλειά για όλους, συνδικαλιστικές ελευθερίες στους χώρους δουλειάς. Απαιτούμε πλήρη εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα για όλους! Αποκλειστικά δημόσια, καθολική και υποχρεωτική κοινωνική ασφάλιση.

Καλούμε συναδέλφους, εργατικά σωματεία, συλλογικότητες, εργαζόμενους και ανέργους να δείξουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους στη

ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

έξω από την επιθεώρηση εργασίας στο Ηράκλειο (πίσω από το ναό του αγίου Μηνά) μέρα Παρασκευή 19/2 και ώρα 09:15

  • για να δοθεί μια μαζική απάντηση απέναντι στην ασυδοσία των εργοδοτών της ΠΑΝΘΕΟΝ ΑΚΤΕΕ
  • για να δοθεί ένα ηχηρό μήνυμα σε κάθε εργοδότη που αυθαιρετεί
  • για να σπάσει το κλίμα του φόβου που προσπαθούν να επιβάλλουν στους χώρους δουλειάς

ΓΙΑΤΙ Η ΝΙΚΗ ΕΝΟΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ ΕΙΝΑΙ ΝΙΚΗ ΟΛΩΝ ΜΑΣ

ΓΙΑΤΙ Ο ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΚΑΙ Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΕΙΝΑΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΚΑΙ Η ΔΥΝΑΜΗ ΜΑΣ!

Στον αγώνα που δίνουμε μας έχουν στηρίξει τα παρακάτω σωματεία/ ενώσεις/ συλλογικότητες:

  1. -Πανελλαδικό Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών
  2. -ΕΛΜΕ Ηρακλείου
  3. -Σύλλογος Δασκάλων «Δομήνικος Θεοτοκόπουλος»
  4. -Σωματείο Ιδιωτικών Εκπαιδευτικών Ηρακλείου «Γαλάτεια Καζαντζάκη»
  5. -Σύλλογος Εκτάκτων Αρχαιολόγων Κρήτης
  6. -Σωματείο Εργαζομένων ΠαΓΝΗ (Πανεπιστημιακό Γενικό Νοσοκομείο Ηρακλείου)
  7. -Σύλλογος Μεταπτυχιακών Φοιτητών Σχολής Επιστημών Υγείας
  8. -Εργαζόμενοι στην ΕΡΑ Ηρακλείου
  9. -ΕΜΔΥΔΑΣ Ανατολικής Κρήτης
  10. -Εργατικό Κέντρο Ηρακλείου
  11. -Σύλλογος Εργαζομένων ΕΛΚΕΘΕ
  12. -Σύλλογος Εργαζομένων στα Φροντιστήρια Καθηγητών (από Αθήνα)
  13. -Σωματείο Υπαλλήλων Βιβλίου Χάρτου Αττικής
  14. -Ένωση Υπαλλήλων ΟΑΕΔ Κρήτης
  15. -Πανελλαδική Ομοσπονδία Εργατοϋπαλληλων Εμφιαλωμένων Ποτών
  16. -Φύλο Συκής, συλλογικότητα για τα γυναικεία δικαιώματα
  17. -Οργάνωση Γυναικών Ελλάδας-Ομάδες γυναικών Ηρακλείου
  18. Σωματείο Προσωπικού Η.ΔΙ.ΚΑ. Α.Ε
  19. -Πανελλήνιος Σύλλογος Εργαζομένων ΜΟΔ ΑΕ
  20. -Σύλλογος Εργαζομένων στην ΕΘΝΟDATA
  21. -ΕΜΔΥΔΑΣ Αττικής
  22. -Ομοσπονδία Εργαζομένων Φαρμακευτικών και συναφών Επαγγελμάτων Ελλάδας
  23. -Σωματείο Εργαζομένων Δήμου Νίκαιας-ΑΓ.Ι.Ρέντη
  24. -Γενικό Συμβούλιο ΠΟΕ-ΟΤΑ
  25. -Ένωση Συλλόγων Γονέων Σχολείων Αγίας Παρασκευής
  26. -Σύλλογος Εργαζομένων Παμμακαρίστου (Ίδρυμα για το παιδί η «Παμμακάριστος»)
  27. -Σύλλογος Εργαζομένων Τράπεζας Αγροτικής Πειραιώς
  28. -Σύλλογος Ιατρικών Επισκεπτών Ελλάδος ΣΙΕΕ-ΦΣΕΚ
  29. -Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών Μακεδονίας
  30. -Πανελλήνια Ομοσπονδία Ενέργειας
  31. -Εργατικό Κέντρο Αθηνών
  32. -Σύλλογος Εργαζομένων Δήμου Ηρακλείου Αττικής
  33. -Σύλλογος Εργαζομένων Νοσοκομείου Ο Άγιος Σάββας
  34. -Σωματείο Εργαζομένων Κέντρου Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας
  35. -AMAK (Αυτόνομοι Μηχανικοί Ανατολικής Κρήτης)
  36. -Επιτροπή Αγώνα για τη λαϊκή αξιοποίηση της πρώην Αμερικάνικης Βάσης Γουρνών
  37. -Aναρχική συλλογικότητα Οκτάνα, από την Κατάληψη Ευαγγελισμού
  38. -Πανελλήνιο Σωματείο Εργαζομένων ΤΙΜ (WIND)
  39. -Σύλλογος Φοιτητών Βιολογίας Πανεπιστημίου Κρήτης
  40. -Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Δράμας
  41. -Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Εργαζομένων-Ανέργων-Επισφαλών Ηρακλείου

 

Διαβάστε ακόμα

Νίκη για την έγκυο μηχανικό και το Σωματείο Μισθωτών Τεχνικών απέναντι στην εργοδοσία

Ψήφισμα αλληλεγγύης σε έγκυο εργαζόμενη απέναντι στην εργοδοτική τρομοκρατία

Share

Γυναικείες Φυλακές Ελεώνα Θηβών: Κλειδωμένα παιδικά χαμόγελα

prison

Δελτίο τύπου

Αθήνα 4 Φεβρουαρίου 2016

Την Τετάρτη, 27 Ιανουαρίου 2016, η Πρωτοβουλία για τα Δικαιώματα των Κρατουμένων πραγματοποίησε επίσκεψη στις Γυναικείες Φυλακές Ελεώνα Θηβών. Σήμερα στις εν λόγω φυλακές  κρατούνται 341 γυναίκες. Από αυτές οι 109 είναι αλλοδαπές, οι 4 είναι ανήλικες (18-21 ετών), οι 32 υπόδικες και οι 38 ισοβίτισσες. Από το σύνολο των παραπάνω κρατούμενων οι 10  είναι μωρομάνες και κρατούνται  στο Παράρτημα με τα παιδιά τους, τα οποία βάσει νόμου μπορούν να παραμείνουν μαζί τους έως την ηλικία των 3 ετών. Σήμερα υπάρχουν 11 παιδιά κρατούμενα από 0-3 ετών.

Αυτές είναι και οι γυναίκες που τα μέλη της Πρωτοβουλίας κατ’ αρχάς επιδίωξαν να επισκεφτούν, στο πλαίσιο της τρέχουσας καμπάνιας της Πρωτοβουλίας «ΚΑΝΕΝΑ ΜΩΡΟ ΣΕ ΚΕΛΙ»  Από τη σύντομη συζήτηση με τις γυναίκες του Παραρτήματος αλλά και από τη συζήτηση με τη διεύθυνση της φυλακής διαπιστώθηκαν προβλήματα που καταδεικνύουν με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο την πλήρη ανικανότητα της Πολιτείας να ανταποκριθεί στις θεσμοθετημένες υποχρεώσεις της. Η περίθαλψη των βρεφών και νηπίων έχει «ανατεθεί» πλήρως σε εθελοντή παιδίατρο, ενώ  γυναικολόγος και οφθαλμίατρος ούτε καν σε εβδομαδιαία βάση δεν επισκέπτεται τις φυλακές, όπως συμβαίνει με κάποιες άλλες ειδικότητες. Επιπλέον, παντελής είναι η απουσία παιδαγωγού και παιδοψυχολόγου καθώς δεν προβλέπεται ανάλογη θέση από το οργανόγραμμα της φυλακής (!!) σύμφωνα με τον διευθυντή. Όμως η ύπαρξη των εν λόγω επαγγελματιών είναι απολύτως απαραίτητη όχι μόνο για τη γνωστική και ψυχο-κοινωνική ωρίμανση των παιδιών κρατουμένων τα οποία επί 24 ώρες παραμένουν εντός της φυλακής, χωρίς καμία δημιουργική απασχόληση και  χωρίς καμία επαφή με τον έξω κόσμο καθώς η μεταφορά τους σε κάποιο βρεφονηπιακό σταθμό προσκρούει σε «τεχνικά» προσκόμματα εκ μέρους της διεύθυνσης, αλλά και για να καταστήσει εφικτή τη συμμετοχή των μητέρων τους στα ελάχιστα έστω εκπαιδευτικά προγράμματα που χάρη στον ανθρωπισμό κάποιων εθελοντών πραγματοποιούνται όταν και όποτε καθίσταται εφικτό.

Όσον αφορά την ύδρευση και τη θέρμανση, τουλάχιστον για τις μωρομάνες η κατάσταση κρίνεται σαφώς βελτιωμένη σε σχέση με προηγούμενες επισκέψεις μας, ωστόσο οι τέσσερις με πέντε ώρες θέρμανσης και ζεστού νερού δεν καλύπτουν πλήρως τις ανάγκες των γυναικών και των παιδιών τους. Τα ίδια ισχύουν και για τη διατροφή τους, καθώς όπως μας είπαν οι ίδιες και μας επιβεβαίωσε ο διευθυντής της φυλακής το διαιτολόγιο είναι λιτό και δεν περιλαμβάνει φρούτα  παρά μόνον,  όποτε και αν υπάρξει κάποιου τύπου δωρεά.

Σημαντικό πρόβλημα διαπιστώθηκε επίσης όσον αφορά την αντιμετώπιση έκτακτων περιστατικών ασθένειας με νωπό ακόμη το πρόσφατο παράδειγμα της εξηνταεφτάχρονης Γεωργίας Γεωργιάδου-Κάπρη η οποία ξεψύχησε στο υπηρεσιακό τζιπ, όπως ενημερωθήκαμε από τη διεύθυνση της φυλακής, κατά τη διάρκεια μεταγωγής της στο ανεπαρκέστατο ούτως ή άλλως «νοσοκομείο» της Θήβας. Το περιστατικό αυτό δείχνει με τον πλέον τραγικό τρόπο την απουσία ουσιαστικής μέριμνας για την προστασία της υγείας και της ζωής των κρατουμένων των ελληνικών φυλακών, καθώς η προαναφέρομενη  κρατούμενη θα ζούσε αν η δραματική αδιαφορία δεν ωθούσε τόσο το νοσοκομείο του Ευαγγελισμού όσο και τη Φυλακή Κορυδαλλού να τη στείλουν εσπευσμένα πίσω στον Ελεώνα προτού αντιμετωπιστούν με την αναγκαία φροντίδα τα προβλήματα υγείας της και τα οποία σαφώς δεν βελτίωσε η γνωστή για την απάνθρωπη ταλαιπωρία που εμπεριέχει μεταγωγή με κλούβα. Για την υπόθεση αυτή, από όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε, δεν έχει καν διαταχθεί ΕΔΕ, γεγονός που ενισχύει την πεποίθησή μας πως οι κρατούμενοι της Ελλάδας αντιμετωπίζονται σαν άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας.

Συνοψίζοντας, καλούμε το Υπουργείο Δικαιοσύνης να μεριμνήσει ώστε να διερευνηθούν οι ευθύνες που αναλογούν σε όσους ευθύνονται για το θάνατο της Γεωργίας Γεωργιάδου-Κάπρη, αλλά και να διασφαλιστούν οι συνθήκες που θα καταστήσουν αδύνατη την επανάληψη παρόμοιων περιστατικών. Επιπλέον, καλούμε την Πολιτεία να αναλάβει τις ευθύνες της όσον αφορά την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, τη σίτιση, την εκπαίδευση και τη δημιουργική απασχόληση των κρατούμενων –γυναικών και παιδιών–,  ευθύνες που απ’ ό,τι φαίνεται για την ώρα έχουν άτυπα μεταβιβαστεί σε εθελοντές.

Τέλος, όπως επισημαίνουμε και στην τρέχουσα καμπάνια μας, θα επιμείνουμε μέχρι τέλους στην επιτακτική ανάγκη βελτίωσης της νομοθεσίας και των τιμωρητικών πρακτικών που αφορούν τις μητέρες κρατούμενες και τα παιδιά τους στο σύνολό τους, καταδεικνύοντας πως εναλλακτικές μορφές έκτισης της ποινής υπάρχουν και είναι εύκολο να εφαρμοστούν, όπως συμβαίνει σε πολλές ακόμη χώρες,  αρκεί να υπάρχει πολιτική βούληση εκ μέρους της Πολιτείας.

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

Πηγή: το κελί

 

Share

Επίδομα μητρότητας στις ασφαλισμένες στο ΕΤΑΑ

 

tiredmom

της Δήμητρας Σπανού

Τη χορήγηση επιδόματος μητρότητας στις ασφαλισμένες του ΕΤΑΑ προβλέπει η κοινή υπουργική απόφαση των υπουργείων Εργασίας και Οικονομικών, με την οποία καθορίζονται το ύψος, η διαδικασία και τα απαραίτητα δικαιολογητικά. Με τη συγκεκριμένη απόφαση θεσπίζεται για πρώτη φορά και για τις γυναίκες ελεύθερες επαγγελματίες το επίδομα μητρότητας, όπως προβλέπεται για τις γυναίκες με μισθωτή απασχόληση.

Το ύψος του επιδόματος θα ανέρχεται σε 200 ευρώ μηνιαίως για χρονικό διάστημα 4 μηνών και θα καταβάλλεται εφάπαξ.Η αίτηση για τη χορήγησή του θα υποβάλλεται από την ασφαλισμένη εντός έξι μηνών από την ημερομηνία τοκετού.

Η ψήφιση και εφαρμογή του παραπάνω νόμου αποτελεί υποχρέωση της χώρας, καθώς είναι ενσωμάτωση Οδηγίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για την ίση μεταχείριση ανδρών και γυναικών που ασκούν αυτοτελή επαγγελματική δραστηριότητα.

Σύμφωνα με το δελτίο τύπου, ο υπουργός εργασίας Γιάννης Βρούτσης δηλώνει:

«Η στρατηγική μας για την οικοδόμηση από την αρχή ενός αποτελεσματικού και δίκαιου κοινωνικού κράτος, χωρίς τα κενά, τις παραλείψεις και τις αδικίες του παρελθόντος, είναι μια συνεχής προσπάθεια που προχωρά με σταθερά και αποφασιστικά βήματα, ακόμη και μέσα σε αυτό το δημοσιονομικό περιβάλλον.

Η χορήγηση, για πρώτη φορά στη χώρα μας, επιδόματος μητρότητας στις γυναίκες ασφαλισμένες του Ενιαίου Ταμείου Ανεξάρτητα Απασχολουμένων (ΕΤΑΑ) αποτελεί ένα ακόμη τέτοιο παράδειγμα».

Ο υφυπουργός Εργασίας Αντώνης Μπέζας δήλωσε τα εξής:

«Και αυτή η απόφαση εντάσσεται στο πλαίσιο της γενικότερης προσπάθειας του Υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Πρόνοιας για την εφαρμογή μέτρων και δράσεων κοινωνικής αλληλεγγύης, που στηρίζουν εργασιακές ομάδες συμπολιτών μας, ενδυναμώνοντας παράλληλα την κοινωνική συνοχή».

Σίγουρα, η χορήγηση επιδόματος μητρότητας σε μια επιπλέον μερίδα γυναικών αποτελεί μια πρωτοβουλία σε θετική κατεύθυνση, όμως εφαρμόζεται σκανδαλωδώς προβληματικά. Τη στιγμή που καταστρατηγούν τα εργασιακά δικαιώματα, κατεδαφίζουν το όποιο κράτος πρόνοιας και τις δομές/παροχές υγείας, οι κύριοι υπουργοί πετάνε ψίχουλα ως «κοινωνική αλληλεγγύη», πολύ μακριά από τις ανάγκες μας. Προχωρούν στη θέσπιση ενός νομοθετικού μέτρου επειδή δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς, λόγω της υποχρέωσης της χώρας ως μέλος της ΕΕ, καθορίζοντας το ύψος του σχετικού επιδόματος σε τόσο χαμηλά επίπεδα που ακυρώνουν στην πράξη την όποια συνεισφορά. Το δίκαιο και αποτελεσματικό κοινωνικό κράτος που επικαλείται η κυβέρνηση είναι ένα βοήθημα 200 ευρώ μηνιαίως για διάστημα 4 μηνών σε γυναίκες που αναγκαστικά για ένα διάστημα δεν αμείβονται από άλλη εργασία, ενώ -σαν να μην έφτανε αυτό- έχουν αυξημένες απαιτήσεις, καθώς φροντίζουν για έναν ακόμη άνθρωπο –το παιδί τους.

 

Share