Subscribe via RSS Feed

Tag: "Ξάνθη"

Δελτίο τύπου για την μήνυση σε θεολόγο της Ξάνθης

ομπρέλα_ξάνθη

Ξάνθη, 25/4/2017

Στις 11 Απριλίου 2017, η Πολύχρωμη Πολυπολιτισμική Ομπρέλα Ξάνθης, σε συνεργασία με το Ελληνικό Παρατηρητήριο Συμφωνιών του Ελσίνκι, το Τμήμα Σεξουαλικού Προσανατολισμού και Ταυτότητας Φύλου του Ελληνικού Παρατηρητηρίου του Ελσίνκι και το Φεστιβάλ Υπερηφάνειας-Athens Pride, καταθέσαμε μήνυση εναντίον θεολόγου που διδάσκει Θρησκευτικά σε Λύκειο της Ξάνθης για διανομή ομοφοβικού φυλλαδίου στη σχολική αίθουσα. Παράλληλα, στις 23 Απριλίου 2017, αιτηθήκαμε στο Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων την πειθαρχική δίωξη του/της θεολόγου. (Τη μήνυση και το φυλλάδιο, μπορείτε να τα δείτε εδώ).

Το φυλλάδιο με τίτλο «ομοφυλοφιλία, η ορθόδοξη θέση» που διανεμήθηκε στα πλαίσια του μαθήματος των Θρησκευτικών είναι άκρως ομοφοβικό, αντιεκπαιδευτικό, μη επιστημονικά έγκυρο και προβάλλει προσωπικές θέσεις γύρω από τον ομόφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό ως τη μοναδική και αυταπόδεικτη αλήθεια, χωρίς να αναφέρει καμία επιστημονική βιβλιογραφία.

Το φυλλάδιο εν συντομία παρουσιάζει τον ομόφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό ως «αμαρτία της ομοφυλοφιλίας», «μη φυσιολογική σεξουαλική επιλογή», στρέφεται εναντίον του ομόφυλου γάμου και των ομόφυλων οικογενειών («ο γάμος μεταξύ ομοφυλοφίλων […] μπορεί να έχουν σοβαρές συνέπειες στην δομή της κοινωνίας και στις ανθρώπινες σχέσεις», «πώς θα αποκτήσει ψυχική ισορροπία ένα παιδί που μεγαλώνει με δυο άντρες και δυο γυναίκες;» και ταυτίζει τους ομόφυλους γονείς με τους παιδεραστές «μέσα στις ομόφυλες οικογένειες βρίσκει πρόσφορο έδαφος και η παιδεραστία. Επιπλέον συνδέει τα ομόφυλα άτομα με ψυχικές και σωματικές νόσους: «οι ομοφυλόφιλοι παρουσιάζουν κατάθλιψη, τάσεις αυτοκτονίας, … χρήση ουσιών και αλκοόλ», «αυξημένο κίνδυνο για σύφιλη γονόρροια, ηπατίτιδα Β και C, έρπητα των γεννητικών οργάνων και AIDS … καρκίνο του στόματος».

Τέτοιου τύπου ομοφοβικές θέσεις, που καλλιεργούν το μίσος και τη μη αποδοχή προς τα άτομα που έχουν ομόφυλο σεξουαλικό προσανατολισμό, τραυματίζουν τους λοατ μαθητές και μαθήτριες, -και ταυτίζουν τους/τις λοατ με αρνητικά στερεότυπα, που δεν θα έπρεπε να έχουν θέση στο ελληνικό σχολείο, καθώς δημιουργούν ευεπίφορες συνθήκες για να ζημιωθεί η εύθραστη ψυχολογία των λοατ παιδιών. Μέσα από τέτοιο «εκπαιδευτικό υλικό» καλλιεργούνται οι θύτες και τα θύματα του bullying στο σχολικό περιβάλλον.

Όταν ένας νέος/α διδάσκεται πως ο ομόφυλος σεξουαλικός προσανατολισμός είναι μια μη φυσική κατάσταση, τότε νιώθει πως νομιμοποιείται να τραμπουκίσει, να κοροϊδέψει, να χλευάσει, να δείρει, ακόμη και να σκοτώσει ένα λοατ άτομο. Οι απόψεις που περιλαμβάνονται στο φυλλάδιο εκτρέφουν τους νταήδες του σχολείου, καλλιεργώντας το σχολικό εκφοβισμό και πολύ πιθανόν αυτά τα άτομα μεγαλώνοντας να στραφούν σε οργανωμένες ακραίες μορφές βίας εναντίον των λοατ, μιας και διδάχτηκαν πως αυτό είναι το σωστό. Ήδη στην Ελλάδα έχουμε αύξηση των ομοφοβικών κρουσμάτων. Η Μη Κυβερνητική Οργάνωση «Πες το σε εμάς-Colour Youth Κοινότητα LGBTQ Νέων Αθήνας» έδωσε στη δημοσιότητα στοιχεία για πάνω από 100 ομοφοβικές επιθέσεις από τον Απρίλιο του 2014 έως και τον Νοέμβριο του 2015 μόνο στην Αθήνα. (εδώ)

Πώς νιώθει όμως ένας λοατ μαθητής/τρια σε ένα σχολικό περιβάλλον όπου κυοφορούνται οι ομοφοβικές απόψεις σαν αυτές του φυλλαδίου; Τα γκέι παιδιά έχουν τρεις φορές περισσότερες πιθανότητες να αυτοκτονήσουν απ’ ό,τι τα ετεροφυλόφιλα παιδιά, δυόμιση φορές περισσότερες πιθανότητες να προκαλούν αυτοτραυματισμούς και πέντε φορές περισσότερες πιθανότητες να χρειαστούν φάρμακα για κατάθλιψη, όχι όμως λόγω του σεξουαλικού τους προσανατολισμού όπως αναφέρει το φυλλάδιο του/της θεολόγου, αλλά λόγω της μη αποδοχής και της βίας που εισπράττουν από το σχολικό και οικογενειακό περιβάλλον. Μελέτες έχουν δείξει ότι 30-50% των γκέι αγοριών και κοριτσιών έχουν υποστεί κάποιο είδος ομοφοβικής βίας στο σχολείο τους (Warwick, Chase, & Aggleton, 2004). Εξαιτίας αυτής της βίας, τα άτομα αυτά αναφέρουν: περισσότερες συναισθηματικές και συμπεριφορικές δυσκολίες, πιο έντονα συμπτώματα κατάθλιψης και απομόνωσης, πιο εχθρικό σχολικό περιβάλλον και εμπειρίες κακομεταχείρισης, μεγαλύτερα ποσοστά εκφοβισμού, εγκατάλειψης του σχολείου και σεξουαλικής κακοποίησης και λιγότερη κοινωνική υποστήριξη τόσο από την οικογένειά τους, όσο και από τους συνομηλίκους τους σε σύγκριση με τα ετερόφυλα άτομα της ηλικίας τους (Rivers & Cowie, 2006; Sawyc, et al., 2007).

Να υπενθυμίσουμε την πρόσφατη ιστορία του 13χρονου γκέι, Τyrone Unsworth που αυτοκτόνησε στην Αυστραλία τον Νοέμβριου του 2016 μετά από χρόνιο bullying που είχε υποστεί από τους συμμαθητές του λόγω της θηλυπρέπειας του. Και την πιο παλιά ιστορία του 20χρονου Bobby Griffith το 1983 στην Αμερική όπου οδηγήθηκε στην αυτοκτονία επειδή προερχόταν από ένα πολύ συντηρητικό χριστιανικό περιβάλλον που δεν μπορούσε να αποδεχτεί την γκέι ταυτότητά του και τον έβλεπαν σαν αμαρτωλό. Ας μην ξεχνάμε όμως και την ελληνική ιστορία του 20χρονου Βαγγέλη Γιακουμάκη, για τον οποίο δεν γνωρίζουμε αν ήταν γκέι, όμως οι βασανισμοί που υπέστη στη Γαλακτοκομική Σχολή των Ιωαννίνων όπου φοιτούσε πριν βρεθεί νεκρός, μας φέρνουν στο μυαλό τα χιλιάδες παιδιά που είναι σαν τον Βαγγέλη και δέχονται παρόμοιες καταστάσεις τραμπουκισμού στα σχολεία της χώρας λόγω κάποιας διαφορετικότητάς τους.

Είναι επιτακτικό για τους/τις εκπαιδευτικούς να επιμορφωθούν πάνω σε θέματα σεξουαλικότητας και ταυτότητας φύλου, ώστε να επεξεργαστούν τα δικά τους άκαμπτα στερεότυπα και την άγνοιά τους, παράλληλα όμως οφείλουν να προβληματιστούν και να αναλογιστούν τις ευθύνες και τις συνέπειες που έχει ο λόγος τους στη διαμόρφωση των νέων και της κοινωνίας.

Καθήκον των εκπαιδευτικών είναι να εργαστούν προς τη διαμόρφωση μιας κοινωνίας ισότητας, αποδοχής και σεβασμού, δίχως βία. Η μητέρα του Bobby, η Mary Griffith, μετά την αυτοκτονία του γιου της, έψαξε και ανακάλυψε πως δεν υπάρχει μόνο μία αλήθεια στη χριστιανική πίστη σε σχέση με την ομοφυλοφιλία, αλλά πολλές ερμηνείες των ιερών κειμένων. Παράλληλα, η Mary Griffith κατάλαβε πως η ίδια ευθύνεται για την αυτοκτονία του γιου της, μιας και του έλεγε όλα αυτά που αναφέρονται στο φυλλάδιο που μοίρασε ο/η θεολόγος στο σχολείο της Ξάνθης. Οι ενοχές της και η μετάνοια απέναντι στο γιο της την έκαναν να στραφεί στον αγώνα υπέρ των δικαιωμάτων των λοατ ανθρώπων. Η πραγματική αυτή ιστορία απαθανατίστηκε στην ταινία Prayers for Bobby.

Καλούμε τους/τις εκπαιδευτικούς θεολόγους να ενημερωθούν για τις διαφορετικές ερμηνείες των ιερών κειμένων ώστε να μην παρουσιάζουν μια μονόπλευρη αλήθεια.

Καλούμε τον/την θεολόγο να ανακαλέσει τα γραφόμενα.

Καλούμε το Υπουργείο Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων να θεσπίσει δράσεις κατά της ομοφοβίας στα σχολεία της χώρας στις 17 Μαΐου που είναι Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ομοφοβίας, και προτείνουμε στους/στις εκπαιδευτικούς να προβάλουν την ταινία Prayers For Bobby στα σχολεία για την ευαισθητοποίηση των μαθητών/τριών γύρω από την ομοφοβία.

Πολύχρωμη Πολυπολιτισμική Ομπρέλα Ξάνθης

https://www.facebook.com/ppoxanthi/?fref=ts

https://ppoxanthi.blogspot.gr/

poxanthi@gmail.com

Διαβάστε ακόμη:

Ομοφοβία, τρανσφοβία και όχι μόνο στην εκπαίδευση…

Συνέντευξη: Εκπαιδευτικοί για την ομοφοβία στην εκπαίδευση

Share

«Αθώοι» οι δύο κατηγορούμενοι για βιασμό στη Ξάνθη [ανώνυμη συνέντευξη]

όχι στην ατιμωρησία
Στις 5 Απριλίου το Δικαστήριο Καβάλας έκρινε ομόφωνα αθώους τους δύο κατηγορούμενους για τον βιασμό μιας 21χρονης φοιτήτριας στην Ξάνθη. Το «Ξεκίνημα» μίλησε με άτομο που παρακολούθησε την δίκη και επιλέγει να διατηρήσει την ανωνυμία του.

ΕΡ: Πες μας δυο λόγια για το τί συνέβη στις 1 Μαρτίου του 2015;

ΑΠ: Συνέβη μια ακόμη καταγγελία βιασμού στην πόλη της Ξάνθης. Μια 21χρονη φοιτήτρια βιάστηκε από δυο γνωστούς της άνδρες στο σπίτι του ενός. Η φοιτήτρια βρισκόταν σε κατάσταση μέθης την οποία εκμεταλλεύτηκαν οι δυο τύποι, την εξανάγκασαν με το ζόρι σε χρήση ινδικής κάνναβης και στη συνέχεια τη βίαζαν επί ώρες όλο το βράδυ μέχρι την επόμενη μέρα.

ΕΡ: Ποια ήταν η τότε αντίδραση της τοπικής κοινωνίας;

ΑΠ: Την πρώτη μέρα που καταγγέλθηκε ο βιασμός η τοπική κοινωνία είχε συγκλονιστεί. Η Ξάνθη είναι μια πόλη που έχει ένα μεγάλο παρελθόν βιασμών. Από τη δεκαετία του ’80 με τον γνωστό «δράκο» Κυριάκο Παπαχρόνη έως το 2012 με τον αποτρόπαιο βιασμό και τη δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου.

Μεσολάβησαν και άλλοι βιασμοί όπως ενός πεντάχρονου κοριτσιού από τον πατέρα της και το θείο της και ο ομαδικός βιασμός μια μαθήτριας από δυο συμμαθητές της. Οπότε την πρώτη μέρα ο κόσμος ήταν πολύ θυμωμένος με τους βιαστές και κυκλοφορούσαν τα ονόματά τους από στόμα σε στόμα. Ήταν και γνωστοί στην πόλη, άντρες που εμπλέκονταν με τη νύχτα ο ένας, ο άλλος διοικητικός υπάλληλος στο πανεπιστήμιο και έγινε μεγάλο σούσουρο.

Από την επόμενη όμως μέρα όπου εκείνοι προσέλαβαν τους δικηγόρους τους, μεγαλοδικηγόρους της Ξάνθης, το κλίμα άρχιζε να αλλάζει και ο βιασμός αμφισβητήθηκε από ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας.

Να σημειώσω πως η κοπέλα δεν καταγόταν από την Ξάνθη οπότε δεν είχε και το αντίστοιχο δίκτυο συγγενών και φίλων. Οπότε το κλίμα αντιστράφηκε και η νεαρή κοπέλα από «καημένη» μεταμορφώθηκε σε «πουτάνα που τα ήθελε και απλά το μετάνιωσε».

ΕΡ: Ποιες ήταν οι συνέπειες στην ζωή του θύματος μετά την καταγγελία του βιασμού της;

ΑΠ: Οι συνέπειες για τις περισσότερες γυναίκες που καταγγέλλουν βιασμό είναι αλλεπάλληλες. Είναι το μόνο έγκλημα όπου το θύμα στιγματίζεται πιο πολύ από το θύτη.

Καταρχήν η κοπέλα αναγκάστηκε να μετακομίσει από την Ξάνθη κάνοντας διακοπή των σπουδών της. Παρακολουθεί ψυχολόγο σε τακτική βάση από τότε και πάσχει από μετατραυματικό σοκ. Όλη η οικογένεια της κοπέλας μετακόμισε και από τον τόπο καταγωγής της σε άλλη πόλη γιατί είχε στιγματιστεί και εκεί.

Τα έξοδα για τη δικαστική διαδικασία ήταν υπέρογκα και η οικογένεια βιώνει οικονομική αφαίμαξη. Και ο πατέρας της κοπέλας έχει παρουσιάσει προβλήματα υγείας από τη στεναχώρια του. Σε αυτά προστίθενται ο βιασμός που επαναλήφθηκε στη δίκη και η αθωωτική απόφαση των κατηγορουμένων που ήταν το τελειωτικό χτύπημα από το οποίο πιστεύω πως αυτή η γενναία γυναίκα που έφτασε ως εδώ θα καταφέρει να σηκωθεί.

ΕΡ: Χτες (5 Απριλίου) το Δικαστήριο Καβάλας αποφάσισε ομόφωνα την αθωότητα των δύο κατηγορούμενων. Σε ποια στοιχεία βασίστηκε αυτή η απόφαση;

ΑΠ: Τα βασικά τους επιχειρήματα ήταν παντελώς παράλογα και υπήρχε και πλήθος σεξιστικών άλλων.

Το πρώτο ήταν πως η ιατροδικαστική έκθεση δεν έδειχνε ίχνη βιασμού. Τι σημαίνει για αυτούς ίχνη βιασμού; Σημαίνει πως τα γεννητικά όργανα θα πρέπει να έχουν κακώσεις και πως στο σώμα θα πρέπει να υπάρχουν ίχνη βίας, εκδορές κτλ. Εμείς γνωρίζουμε από ημερολόγια και μαρτυρίες γυναικών πως στις περισσότερες περιπτώσεις βιασμών οι γυναίκες μένουν τελείως παθητικές, είναι το λεγόμενο «πάγωμα» και η αίσθηση πως δεν ανήκω στο σώμα μου και μεταφέρομαι κάπου αλλού για να το αντέξω και να μην συμβεί κάτι χειρότερο. Να σημειώσω πως ο ιατροδικαστής που έγραψε την έκθεση κατέθεσε υπέρ των κατηγορούμενων, πράγμα που από μόνο του βρωμάει…

Το δεύτερο σαθρό επιχείρημά τους ήταν πως η κοπέλα δεν ήταν μεθυσμένη και άρα είχε συναίσθηση του τι γινόταν και πως δεν την εκμεταλλεύτηκε κανείς και μάλιστα προσπάθησαν ακόμη και να πουν πως είχε σχέση με ναρκωτικά επειδή είχε πάει στο Άμστερνταμ! Οπότε να προσέχουμε (τα άτομα που πάμε Άμστερνταμ) για τι μπορούμε να κατηγορηθούμε…

Ουσιαστικά δεν υπήρχαν στοιχεία και όλα τα υπόλοιπα ήταν τα επιχειρήματα της σεξιστικής ρητορικής που ρίχνει την ευθύνη στο θύμα. «Γιατί δεν αντιστάθηκε;, γιατί δεν πάλεψε; γιατί δεν έφυγε;, γιατί;» Επιθέσεις στην ηθική της, στη σεξουαλική της ζωή, στην ψυχική της κατάσταση χωρίς όμως κανένα στοιχείο παρά μόνο επίκληση στις φαλλοκρατικές αξίες.

Θα τολμήσω να πω πως οι δικηγόροι του διαβόλου ήταν τόσο ανήθικοι που ακόμη και την «τελειότητά» της θέλησαν να τη βρουν ως επιχείρημα εναντίον της: «Ήταν τόσο τέλεια και τόσο καλό κορίτσι, πάντα καλή μαθήτρια και αριστούχος, από οικογένεια με αξίες και παιδί που μεγάλωσε με αγάπη, που έκανε την επανάσταση της ενάντια σε όλα αυτά, μια επανάσταση για την οποία όμως μετάνιωσε για αυτό κατήγγειλε το βιασμό».

Οι δικηγόροι ήταν τόσο κακοποιητικοί που ευτυχώς που δεν βρισκόταν η κοπέλα στο ακροατήριο μιας και δεν είχαν έλεος. Είναι συνυπεύθυνοι για όσες γυναίκες δεν θα καταγγείλουν το βιασμό τους.

ΕΡ: Η απόφαση του Δικαστηρίου αν και εξοργιστική, δεν αποτελεί έκπληξη για το πώς αντιμετωπίζει η δικαιοσύνη τα θύματα βιασμού. Αυτός είναι και ο λόγος που πολλές γυναίκες δεν καταγγέλλουν τον βιασμό τους. Πιστεύεις ότι παρά τη στάση των Αρχών, οι γυναίκες πρέπει να καταγγέλλουν τον βιασμό τους;

ΑΠ: Ναι οι περισσότερες γυναίκες ξέρουν τι τους περιμένει και γι’ αυτό το κρατάν για τον εαυτό τους. Φοβούνται, αυτοενοχοποιούνται, σιωπούν, μα δεν ξεχνούν!

Η Δ. είναι μια ηρωίδα που έφτασε ως εδώ και δεν έχει μεγάλη σημασία η απόφαση της δίκης. Σημασία έχει πως μίλησε, πως έτσι προστάτευσε και άλλες γυναίκες, πως έδωσε το παράδειγμα θάρρους. Τα έβαλε με «μεγάλα ψάρια» και όμως κατάφερε να κολυμπήσει.

Παρόλο που είναι τόσο μα τόσο δύσκολο όλο αυτό, ναι, πιστεύω πως οι γυναίκες είναι καλό να προσπαθούν να καταγγείλουν το βιασμό τους. Παράλληλα όμως χρειάζεται και ένα κίνημα που θα στηρίζει αυτές τις γυναίκες και σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να δουλέψουμε ώστε να το βελτιώσουμε.

Να υπάρχουν δικηγόροι υπεράσπισης των γυναικών με φεμινιστική παιδεία και συνείδηση. Να υπάρχει δίκτυο αλληλεγγύης που θα μαζεύει χρήματα για τα δικαστικά έξοδα. Να υπάρχει αλληλεγγύη στα δικαστήρια και δράσεις στις πόλεις.

Αυτή η γυναίκα να νιώσει πως δεν είναι μόνη. Δεν μπορούμε να ζητάμε από τις γυναίκες να καταγγείλουν το βιασμό τους αν δεν ενδυναμώσουμε και εμείς παράλληλα το κίνημά μας.

 

Η συνέντευξη πρωτοδημοσιεύτηκε στον ιστότοπο της οργάνωσης “Ξεκίνημα”

 

Διαβάστε επίσης:

Τη Δευτέρα 3 Απρίλη αρχίζει η δίκη «δυο καλών παιδιών» για το βιασμό μιας φοιτήτριας στην Ξάνθη

Τι μου έμαθε η δίκη του βιασμού μου.

 

Share

Τι μου έμαθε η δίκη του βιασμού μου.

rape_victim

της Ιωάννας Εξάρχου

*Το πρόσωπο που μιλάει μπορεί να είναι πραγματικό ή φανταστικό

Σήμερα που εξετάστηκε η δίκη του βιασμού μου έμαθα πολλά που δεν ήξερα.

Έμαθα πολλά που ούτε καν μου είχαν περάσει από το μυαλό.

Δεν τα είχα ζήσει ούτε στους πιο τρομακτικούς μου εφιάλτες.

Έμαθα καταρχήν πως δεν βιάστηκα.

Έμαθα πως όλα όσα συνέβησαν ήταν με τη συναίνεσή μου.

Έμαθα πως δεν έπρεπε να είχα βγει εκείνο το βράδυ, αλλά έπρεπε να είχα καθίσει σπίτι να διαβάσω, όπως κάνουν οι άλλες συμφοιτήτριές μου.

Έμαθα πως το να λέω σέναν άντρα «θα τα πούμε αργότερα» σημαίνει πως θέλω να κάνω σεξ μαζί του.

Έμαθα πως τα κορίτσια δεν πρέπει να πίνουν αλκοόλ μαζί με άντρες γιατί έτσι τους δίνουν δικαιώματα.

Έμαθα πως έπρεπε να φοράω πιο σεμνά ρούχα για να μην προκαλέσω τους βιαστές μου.

Έμαθα πως έπρεπε να φροντίσω να πηδήξω από το αμάξι του βιαστή μου, να ανοίξω την πόρτα ακόμα και όταν αυτό ήταν εν κινήσει και να το σκάσω από το παράθυρο για να γλιτώσω το βιασμό μου.

Έμαθα πως κατήγγειλα το βιασμό μου για να δικαιολογήσω στο αγόρι μου το κλειστό κινητό μου.

Έμαθα πως ο ομαδικός βιασμός μου δεν ήταν ομαδικός, γιατί δεν διείσδυσαν και οι δυο μέσα μου ταυτόχρονα, αλλά με βίαζαν εναλλάξ.

Έμαθα πως έπρεπε να αντισταθώ, να γεμίσω εκδορές και να τραυματιστούν τα γεννητικά μου όργανα για να αποδείξω το βιασμό μου.

Έμαθα πως οι σφαλιάρες στο πρόσωπο και το τράβηγμα των μαλλιών μου χωρίς τη θέλησή μου δεν αποτελούν χρήση βίας εναντίον μου γιατί δεν μου είχαν αφήσει σημάδια.

Έμαθα πως δεν είχα πιει αρκετά ώστε να μπορούν να με βιάσουν.

Έμαθα πως σαν αθλήτρια που ήμουν θα έπρεπε να  μπορώ να παλέψω μαζί τους.

Έμαθα πως δεν με πλένανε για να εξαφανίσουν τα ίχνη του βιασμού μου, αλλά για να με καθαρίσουν.

Έμαθα πως έπρεπε να καταγγείλω το βιασμό μου απευθείας μόλις έφυγα από το σπίτι των βιαστών μου και όχι λίγες ώρες μετά αφού προσπαθούσα να βάλω σε μια τάξη τα κομμάτια μου.

Έμαθα πως μπήκα σε μια δικαστική διαμάχη βιασμού για να φύγω από μια πόλη που δεν μου άρεσε έτσι κι αλλιώς.

Έμαθα πως είπα ψέματα στους γονείς μου και στις κολλητές μου για το βιασμό μου.

Έμαθα πως κατήγγειλα το βιασμό μου γιατί μου αρέσει να εκδικούμαι τους πρώην μου.

Έμαθα πως οι επισκέψεις μου στην ψυχολόγο, οι αϋπνίες μου, οι εφιάλτες μου, το ότι δεν μιλάω δεν ήταν μετατραυματικό σοκ βιασμού.

Έμαθα πως κατήγγειλα το βιασμό μου γιατί είχα βαρεθεί να είμαι πρώτη σε όλα, πρώτη μαθήτρια, πρώτη φοιτήτρια, πρώτη αθλήτρια και έκανα μια επανάσταση ενάντια στην πρωτιά μου για την οποία μετάνιωσα.

Έμαθα πως «το θέλω» μου που ήταν να πάω με δυο άντρες αναιρέθηκε από το «πρέπει» με το οποίο είχα μεγαλώσει και για αυτό μετάνιωσα και κατήγγειλα το βιασμό μου.

Έμαθα πως είμαι υπαίτια για το βιασμό μου, πως ευθύνομαι που μπήκα σε ένα αμάξι με έναν άντρα, πως ευθύνομαι που δεν πάλεψα να σωθώ, πως ευθύνομαι που ήπια, πως ευθύνομαι για αυτά που φορούσα.

Έμαθα πως βιαστές είναι μόνο οι χαμηλού μορφωτικού επιπέδου άνθρωποι.

Έμαθα πως οι βιαστές μου είναι καλά παιδιά.

Εκτός όμως από αυτά που έμαθα για εμένα υπήρχαν και κάποια που ΓΝΩΡΙΖΑ

Γνωρίζω πως βιάστηκα.

Γνωρίζω πως για να καταγγείλω το βιασμό μου έπρεπε να έχω πολύ γερό στομάχι, να αντέξω τη διαδικασία, να τους ξαναδώ μπροστά μου, να ακούσω όλα τα παραπάνω.

Γνωρίζω πως είμαι γενναία  και  περήφανη που μπόρεσα να καταγγείλω το βιασμό μου.

Γνωρίζω πως αποτελώ παράδειγμα και για άλλες γυναίκες που θα καταγγείλουν το βιασμό τους.

Γνωρίζω πως καταγγέλλοντας το βιασμό μου προστατεύω και άλλες γυναίκες από τους βιαστές.

Γνωρίζω πως τα δικαστήρια αναπαράγουν την κουλτούρα του βιασμού και με ξαναβιάσαν μπροστά σε κοινό και στην οικογένειά μου.

Γνωρίζω πως το ότι έφτασα ως εδώ είναι ήδη μια νίκη.

Έμαθα πολλά δεν μπορώ να πω, και θέλησα να τα μοιραστώ μαζί σας.

 

*Όλα τα «Έμαθα» αποτελούν τη σεξιστική επιχειρηματολογία των συνηγόρων υπεράσπισης των κατηγορούμενων για βιασμό στη δίκη που διεξήχθη στις 5/4/2017 στην Καβάλα και είναι συνήθως τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται σε όλες τις δίκες βιασμών. Οι κατηγορούμενοι κρίθηκαν «ομόφωνα αθώοι».

Αφιερωμένο στην Δ. και σε όλες τις γυναίκες που καταγγέλλουν το βιασμό τους.

Είμαστε δίπλα σας.

 

Διαβάστε ακόμα

Τη Δευτέρα 3 Απρίλη αρχίζει η δίκη «δυο καλών παιδιών» για το βιασμό μιας φοιτήτριας στην Ξάνθη

Κοινωνία που αμφισβητεί τον βιασμό είναι συνένοχη για τον επόμενο

Ξάνθη, η πόλη με τα χίλια χρώματα ή η πόλη με τους τόσους βιασμούς;

Βιασμός στην Ξάνθη-Να μην γίνει Αμάρυνθος η Ξάνθη

 

Share

Τη Δευτέρα 3 Απρίλη αρχίζει η δίκη «δυο καλών παιδιών» για το βιασμό μιας φοιτήτριας στην Ξάνθη

biasmos

της Μαρίας Δήμου

Στο Μικτό Ορκωτό Κακουργιοδικείο Καβάλας θα εκδικαστεί η υπόθεση του βιασμού μιας φοιτήτριας από δυο άντρες δυο χρόνια μετά την καταγγελία της (1/3/2015). Οι δυο άνδρες προσήχθησαν, ανακρίθηκαν και μετά από διαφωνία της ανακρίτριας και του εισαγγελέα αφέθηκαν ελεύθεροι με εγγύηση 20.000 ευρώ.

Στο μυαλό των περισσότερων που υιοθετούν μια σεξιστική οπτική για το βιασμό, μια γυναίκα βιάζεται από κάποιον ΑΓΝΩΣΤΟ όταν περπατά μόνη της στο δρόμο αργά το βράδυ. Αυτή μπορεί να είναι μια από τις περιπτώσεις βιασμού. Όμως, στις περισσότερες περιπτώσεις ο βιασμός διαπράττεται από γνωστούς άνδρες, φίλο, σύντροφο, άντρα, και αυτές είναι συνήθως που δύσκολα καταγγέλλονται. Υπάρχουν όμως έννοιες και πρακτικές στο σεξ που μπορούν να μετατρέψουν μια σεξουαλική επαφή με κάποιο ΓΝΩΣΤΟ μας πρόσωπο σε βιασμό: η μη συναίνεση στο σεξ, η μη αμοιβαιότητα στην επιθυμία, η χρήση ναρκωτικών και αλκοόλ που μειώνει τα αντανακλαστικά, η άρση μιας αρχικής συναίνεσης, η επιβολή μη χρήσης προφυλακτικού, η άρνηση συγκεκριμένων σεξουαλικών πρακτικών, η χρήση βίας χωρίς τη συναίνεση. Με πιο απλά λόγια: «Δεν θέλω άλλο», «Καλύτερα να το αφήσουμε για μια άλλη φορά», «Είμαι κομμάτια», «Δεν θέλω να το κάνω αυτό», «Κοιμάμαι», «Με πονάς». Όταν δεν εισακούγονται τα παραπάνω πρόκειται για βιασμό.

Όταν λοιπόν η 21χρονη τότε φοιτήτρια κατήγγειλε τους δυο γνωστούς της άνδρες, που ήταν  επώνυμοι στην Ξάνθη για βιασμό, ένα μέρος των κατοίκων της πόλης ξέρασε όλους τους μύθους και τα στερεότυπα γύρω από το βιασμό αμφισβητώντας τον, στήνοντας στην πυρά τη φοιτήτρια που αναγκάστηκε μέχρι και να πάρει μεταγραφή σε άλλη πόλη. Υπήρξαν όμως και πολλές ψύχραιμες φωνές που δεν σκέφτηκαν με βάση τις κοινωνικές γνωριμίες της μικρής πόλης, αλλά έθεσαν ερωτήματα σε σχέση με το ποιον των αντρών, την ύπαρξη ναρκωτικών που βρέθηκαν στο σπίτι τους από τη αστυνομία, τις μαρτυρίες πως το ίδιο βράδυ έπιναν αλκοόλ σε μπαρ της πόλης, τη μεγάλη διαφορά ηλικίας σε σχέση με την νεαρή κοπέλα και ανέδειξαν την παράμετρο μια γυναίκα να πέφτει θύμα σεξουαλικής εκμετάλλευσης από γνωστούς της άνδρες μετά από κατανάλωση αλκοόλ και ουσιών. Να θυμίσω την περίπτωση της 16χρονης Στέλλας Ακουμιανάκη το 2011 στο Ρέθυμνο όπου βιάστηκε σε κατάσταση μέθης από δυο φίλους της που διασκέδαζαν παρέα-βιασμός που αποκαλύφθηκε όταν η μαθήτρια έπεσε σε κώμα και αναγκάστηκαν οι δυο φίλοι της να την πάνε στο νοσοκομείο όπου και πέθανε από δηλητηρίαση λόγω αλκοόλ.

Κάποια από αυτά που ακούσαμε για δυο βδομάδες στην Ξάνθη όπου συζητιόταν ασταμάτητα η καταγγελία του βιασμού σε όλους τους χώρους, σχολεία, γραφεία, καφετέριες, σε πηγαδάκια, ήταν εξοργιστικά, μαρτυρούν την άγνοια του τι είναι βιασμός και επαληθεύουν το στιγματισμό της γυναίκας που βιάζεται. Επίσης έντονα όμως ακούστηκε το ερώτημα: «γιατί αυτοί οι δυο άντρες δεν προστάτευσαν τη νεαρή φοιτήτρια που φαίνεται να είχε πιει, δεν την πήγαν σπίτι της ως όφειλαν, και αντίθετα την οδήγησαν σπίτι του ενός όπου υπήρξε και χρήση ναρκωτικών;»

Τα σεξιστικά παπαγαλάκια τιτίβιζαν: «Αποκλείεται να ήταν βιασμός αφού τους ήξερε», «έκανε παρτούζα και στη συνέχεια το μετάνιωσε», «είχε ψυχολογικά προβλήματα και ήθελε να τους εκδικηθεί», «μα πως πήγε μαζί τους σπίτι και μετά το μετάνιωσε;», «αυτοί ήταν νέοι και ωραίοι και είχαν όποια ήθελαν, δεν είχαν ανάγκη να βιάσουν», «την τράβηξαν βίντεο και για αυτό τους κατήγγειλε», «ήταν βιασμός τελικά αυτό;», «ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΒΙΑΣΜΟΣ»… Όλα τα παραπάνω είναι συνήθως και τα επιχειρήματα που χρησιμοποιούνται από τους δικηγόρους υπεράσπισης των βιαστών. Το ακόμη πιο συγκλονιστικό είναι πως οι δυο άντρες είχαν ολόκληρο fan club ακόμη και στα δικαστήρια όπου πήγαν να καταθέσουν, φίλους που έσκιζαν τα ιμάτιά τους πως δεν πρόκειται για βιαστές μιας και είναι καλά παιδιά, λες και τα καλά παιδιά δεν βιάζουν.

Οι υποστηριχτές των κατηγορούμενων για βιασμό φρόντισαν να επεκτείνουν την αλληλεγγύη τους στους φίλους τους, προσπαθώντας να σωπάσουν κάθε φωνή που κατέκρινε το βιασμό επιβάλλοντας την τρομοκρατία στην πόλη. Κατέβασαν πανό κατά των βιασμών, ξήλωσαν αφίσες, απείλησαν κόσμο, τραμπούκισαν δημοσιογράφους, επέβαλαν τη σιωπή στα τοπικά ΜΜΕ. Το κερασάκι στη μισογυνική τούρτα ήρθε με μήνυση για συκοφαντική δυσφήμηση σε κινηματική ομάδα της πόλης επειδή είχε αφισοκολλήσει αφίσα που κατέκρινε τους βιασμούς! Μια αφίσα που δεν ανέφερε καν ονόματα, απλά κατέκρινε τους βιαστές. Φαίνεται πως όποιος έχει τη μύγα μυγιάζεται…

Τη Δευτέρα 3 Απρίλη ξεκινάει η δίκη των δυο κατηγορούμενων για βιασμό στην Καβάλα. Γνωρίζουμε πως στα δικαστήρια των βιασμών αναβιώνεται ο βιασμός των γυναικών και πρόκειται για μια πολύ τραυματική διαδικασία. Οι σεξιστικές ερωτήσεις από τους δικαστές, η επαναφορά και η περιγραφή του βιασμού, η συνάντηση της γυναίκας με τους βιαστές της, οι ερωτήσεις των δικηγόρων που μειώνουν την «ηθική» της γυναίκας και της φορτώνουν το βιασμό της, οι αποφάσεις που στην πλειοψηφία τους είναι αθωωτικές για τους βιαστές επειδή είναι καλοί συνεργάτες, καλοί οικογενειάρχες, καλά παιδιά…

Η πόλη της Ξάνθης έχει πολύ νωπή στη μνήμη της το βιασμό και τη δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου το Δεκέμβριο του 2012. Και ο βιαστής της Ζωής ήταν ένα αθώος μανάβης της γειτονιάς, ένα οικείο πρόσωπο, αρραβωνιασμένος που θα παντρευόταν. Είχε καταγγελθεί και στο παρελθόν για βιασμό αλλά είχε αφεθεί ελεύθερος. Οι καταγγελίες βιασμών πρέπει να αντιμετωπίζονται με σοβαρότητα από τα δικαστήρια, να λαμβάνουν υπόψιν τη δυσχερή θέση της γυναίκας που κάνει την καταγγελία και οι δικαστές/δικαστίνες να αναλογίζονται τις ευθύνες τους όταν βγάζουν αθωωτικές αποφάσεις σε κατηγορούμενους για βιασμό.

Οι βιαστές δεν είναι εξωπραγματικά τέρατα,  μπορεί να είναι και τα καλά παιδιά.

Στεκόμαστε αλληλέγγυες και αλληλέγγυοι και υποστηρίζουμε τις γυναίκες που καταγγέλλουν το βιασμό τους.

Δεν σωπαίνουμε-καταγγέλλουμε.

Βλ. δράσεις και κείμενα για τον συγκεκριμένο βιασμό: εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ, εδώ

 

 

Share

Πρώτη φορά Αριστερά, δεύτερη φορά Στάλιν

πανο

Στις 29 Ιουνίου ημέρα Δευτέρα συνέβη κάτι πρωτόγνωρο για τα δεδομένα του κινηματικού-ριζοσπαστικού ή όπως αλλιώς θέλετε, χώρου της Ξάνθης. Άλλωστε οι λέξεις πολλές φορές μέσα στην ανθρώπινη ιστορία έχασαν  και εξακολουθούν να χάνουν την αξία τους και το σημασιακό τους μάγμα. Το γιγαντοπανό που κρέμασε η Συνέλευση ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού και την έμφυλη βία στην εξωτερική όψη του αναγνωστηρίου του Δ.Π.Θ και αφορούσε την ανάδειξη και την καταγγελία δεκάδων περιστατικών βιασμών στην Ξάνθη,  καθώς  και την επιθετική μας διάθεση απέναντι στην κουλτούρα του βιασμού, μιας και για εμάς τουλάχιστον, η έμφυλη βία, αποτελεί κεντρική και αυτόνομη κοινωνική σχέση σε όλο το εύρος του ιστορικού χρόνου,  κατέβηκε με πρωτοβουλία μελών της νεολαίας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α Ξάνθης. Στην θέση του αναρτήθηκε ένα άλλο πανό, στα πλαίσια της καμπάνιας για την στήριξη του «όχι» από τα μέλη της συγκεκριμένης νεολαίας. Το πανό της συνέλευσής μας μεταφέρθηκε στο στέκι τους, το kardelen. Όταν μέλος της συνέλευσης πήγε να το πάρει πίσω, οι δημοκράτες ακτιβιστές  και υπερασπιστές μιας δικαιότερης κοινωνίας της νεολαίας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. του είπανε πως το κατέβασαν προσωρινά, για ένα πενθήμερο και μέχρι να τελειώσει η καμπάνια από την μεριά τους,  για την στήριξη του «όχι» στο δημοψήφισμα. Μετά θα μας το επέστρεφαν. «Αποφασίζομεν και διατάσσομεν». Όντως η Δημοκρατία δεν έχει διλήμματα!

Φαίνεται βέβαια  πως πέσαμε πάνω σε μια  άσχημη, για εμάς τουλάχιστον, πολιτική συγκυρία και όταν λέμε «εμάς», δεν υπονοούμε τίποτα άλλο παρά τον δικό μας χώρο ιδεών. Ή αλλιώς, η έμπνευσή μας πήγε και τράκαρε και χωροθετικά ακόμη αν το προτιμάτε, πάνω σε μία εξεγερσιακή στιγμή της ένδοξης ελληνικής κοινωνίας και μάλιστα του πιο πατριωτικά συνειδητοποιημένου της κομματιού. Αυτού της αριστεράς. Κομματιού πάντα διακριτού μέσα στην κοινωνική και πολιτική κονίστρα, που αδυνατεί να αντιληφτεί τον εαυτό του έξω από το πατριωτικό και εθνικό συγκείμενο. Ιστορικός θεματοφύλακας της εθνικής ενότητας και των συμφερόντων της. Που πάντα πιστό στις αρχέγονες και αδιαπραγμάτευτες δημοκρατικές παραδόσεις του, με έντονες πινελιές αμεσοδημοκρατίας και αντιιεραρχίας τα τελευταία χρόνια, ιεράρχησε το ζήτημα του δημοψηφίσματος σαν πιο σπουδαίο, παίρνοντας έτσι την «πρωτοβουλία», πάντα από μόνο του, και σε συστοιχία με την επαναστατική του συνείδηση, ηθική και προοπτική,  να κατεβάσει το πανό μας και στην θέση του να τοποθετήσει ένα δικό του για να στηρίξει την καμπάνια του «όχι» στο δημοψήφισμα της Κυριακής. Ένα «όχι» των Ελλήνων, όπως αρέσκονται να λένε μεταξύ τους, που θα γίνει ο πυροκροτητής και το εφαλτήριο για περισσότερη δημοκρατία εντός της Ευρώπης. Ολοκληρωτικός ακτιβισμός, εθνικισμός, σιχασιά ή και όλα μαζί; Αποκαΐδια της Δημοκρατίας που ευαγγελίζονται ή ράκη αυτής, που ιεραρχώντας για άλλη μία φορά σκοπούς και μέσα, υποτάσσουν τον πρώτο (σκοπό), στον δεύτερο (μέσο); Πρακτική, εκτίμηση και τροφός πολύ σκοτεινών στιγμών στην διάρκεια και εντός της ανθρώπινης ιστορικής περιπέτειας.

Αυτή η επιλογή τους βέβαια, δεν αποτελεί κάποια έκπληξη. Τουλάχιστον σε όσες/ους ασχολούνται με ζητήματα έμφυλης βίας και έμφυλων διαχωρισμών. Η στάση της ελληνικής κοινωνίας και της αριστεράς που της αναλογεί και όχι μόνο, είναι παλιά και γνωστή σε τέτοιου είδους ζητήματα. Έτσι και τα μέλη της Νεολαίας Σύριζα Ξάνθης δεν αποτελούν κάποιου είδους εξαίρεση από τις άλλες κομματολάγνες και εξουσιομανείς φοιτητικές παρατάξεις. Ενώ έχουν βιαστεί φοιτήτριες μέσα στη χρονιά, έχουν συνωμοτήσει με τη συγκαλυπτική και σεξιστική τοπική κοινωνία τηρώντας την ίδια συναινετική στάση στους βιασμούς.

Για  όλους αυτούς λοιπόν, αυτά είναι ζητήματα δευτερεύοντα. Λύση υπάρχει. Και όρεξη ταυτοχρόνως. Και έμπνευση επίσης. Ιεράρχηση, υποβάθμιση και τέλος αποσιώπηση. Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσαμε. Πρωτεύει ο όχλος και οι ενοράσεις του. Δεν είναι τυχαίο εξάλλου πως αν και αποτελούμε μια νεοπαγή συνέλευση, προλάβαμε να δούμε να κατεβαίνει πανό μας μέσα στην πόλη καθώς και άλλη μία φορά συστηματικά και στοχευμένα οι αφίσες μας. Είτε από μπράβους είτε από αριστερούς.

Υ.Γ.  Το πανό της συνέλευσής  μας υπολογίζουμε ότι κατέβηκε γύρω στις 9 το βράδυ της Δευτέρας. Το ίδιο βράδυ πράξαμε το αυτονόητο. Το πανό της νεολαίας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α αποκαθηλώθηκε με την σειρά του. Στο μεσοδιάστημα και μέχρι να ξανατοποθετήσουμε το πανό της συνέλευσης  μας, ανέβηκε νέο, στο ίδιο σημείο από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Το βράδυ της Πέμπτης 2 Ιουλίου κατεβάσαμε εκ νέου και το δεύτερο πανό τοποθετώντας αυτό της συνέλευσης μας. Πράξαμε αυτό που ήδη ορίσαμε σαν το αυτονόητο για εμάς. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά. Παλεύοντας κάθε στιγμή να συστοιχηθούμε  με ό,τι ορίζουμε και ό,τι ορίζει το πολιτικό και ηθικό αξιακό μας σύστημα. Αναλαμβάνοντας την ευθύνη, στο δημόσιο χώρο και όχι εν κρυπτώ.

Συνέλευση ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού και την έμφυλη βία

22 Ιουλίου 2015

 

Διαβάστε ακόμα

Ξάνθη, η πόλη με τα χίλια χρώματα ή η πόλη με τους τόσους βιασμούς;

 

Share

Κοινωνία που αμφισβητεί τον βιασμό είναι συνένοχη για τον επόμενο

ξανθη

 

Την Κυριακή 1 Μαρτίου του 2015 καταγγέλθηκε στην Ξάνθη ένας ακόμη βιασμός. Μια φοιτήτρια βιάστηκε από δυο γνωστούς της άνδρες, Ξανθιώτες.

Για πολλούς θεωρήθηκε ότι δεν ήταν βιασμός. Για όλους αυτούς, βιασμός θεωρείται η βίαιη φαλλική διείσδυση του άνδρα στο σώμα της γυναίκας με έκδηλα τα σημάδια της σωματικής κακοποίησης. Αυτή η αντίληψη είναι πολύ περιορισμένη και επικεντρώνεται σε μια μόνο στιγμή του βιασμού. Για εμάς ο βιασμός είναι η σεξουαλικοποιημένη βία-μια βία που ασκείται από το κυρίαρχο αρσενικό που χρησιμοποιεί εξουσιαστικά κάθε έκφραση της σεξουαλικότητας για να επιτύχει την επιβολή του. Το σεξιστικό βλέμμα, το παρεμβατικό άγγιγμα, το φαλλοκρατικό σχόλιο, το ενοχλητικό σφύριγμα στο δρόμο, τα απειλητικά βήματα που ακολουθούν μέσα στη νύχτα, είναι και αυτά στιγμές του βιασμού. Το «ΟΧΙ» των γυναικών που δεν ακούγεται και διαστρεβλώνεται, αποτελεί άλλη μια στιγμή του βιασμού.

Για πολλούς ο βιαστής θεωρείται ένα άρρωστο τέρας, ένας ψυχικά διαταραγμένος, μια υποτιμημένη κοινωνική φιγούρα, το ξένο σώμα της κάθε κοινωνίας, κάτι που δεν μπορεί να ενταχθεί στα όρια της κανονικότητας. Όμως, οι 4500 βιασμοί γυναικών το χρόνο στην Ελλάδα, αποδεικνύουν ότι οι βιαστές είναι άνδρες που απαντώνται σε κάθε κοινωνική τάξη, σε κάθε θρησκεία, σε κάθε εθνικότητα, μορφωτικό επίπεδο και ηλικία. Για πολλούς θεωρείται ότι ένας βιασμός συντελείται από κάποιον άγνωστο, στο δημόσιο χώρο, συνήθως τη νύχτα. Στην πραγματικότητα όμως, πολλά περιστατικά βιασμών συντελούνται από οικεία πρόσωπα: σύζυγο, πατέρα, συγγενή, φίλο ή γνωστό.

Η πατριαρχική δομή της κοινωνίας εδραιώνει την ανδρική εξουσία, προλειαίνει το έδαφος για κάθε μια από τις στιγμές του βιασμού και παρέχει το άλλοθι στο βιαστή επινοώντας τη γυναικεία συνυπευθυνότητα. Έτσι, οι γυναίκες κατηγορούνται για προκλητικό ντύσιμο, για απερίσκεπτη συμπεριφορά, για αδηφάγα σεξουαλικότητα. Παράλληλα, τα έμφυλα στερεότυπα, η βιομηχανία του θεάματος, η εμπορευματοποίηση, τροφοδοτούν την αντικειμενοποίηση των σωμάτων και τη νοοτροπία ότι τα γυναικεία σώματα θα πρέπει να είναι πάντοτε διαθέσιμα «προς κατανάλωση» στις ορέξεις του κυρίαρχου αρσενικού.

Μόνο όταν ο βιασμός καταλήγει σε δολοφονία, η γυναίκα παύει να ευθύνεται για αυτόν. Η κοινωνία με όρους μηντιακού θεάματος, υποκριτικών δακρύων, ακραίων μορφών αυτοδικίας και μαινόμενης οργής για τον βιαστή, μεταθέτει την ευθύνη «στον άλλον», απαλλάσσοντας τον εαυτό της από το σεξισμό που εκτρέφει. Μόνο όταν ο βιασμός καταλήγει σε δολοφονία, η κοινωνία αγιοποιεί και θρηνεί τη γυναίκα, «εξαγνίζοντας» έτσι τη συνείδηση της. Η ίδια διαδικασία «εξαγνισμού» της κοινωνίας, υπήρξε και στον βιασμό-δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου, εδώ στην Ξάνθη, το 2012. Μια διαδικασία που από τη φύση της αδυνατεί να επεξεργαστεί τη συνθήκη του βιασμού,  και δεν αφήνει παρακαταθήκη καταδίκης του και αλληλεγγύης για τις γυναίκες που τολμούν να μιλήσουν για αυτόν.

Οργανωνόμαστε συλλογικά και δεν αφήνουμε κανένα άτομο μόνο απέναντι στη σεξιστική βία. Στεκόμαστε αλληλέγγυες/οι σε όσα άτομα κάνουν ορατή την έμφυλη βία και αγωνιζόμαστε εναντίον του σεξισμού και της πατριαρχίας.

Όταν σωπαίνουμε ή αμφισβητούμε έναν βιασμό είμαστε συνένοχοι για την κάθε γυναίκα που βιάζεται.

Συνέλευση ενάντια στην κουλτούρα του βιασμού και στην έμφυλη βία

Ξάνθη, 21/3/2015

 

 

Share

Ξάνθη, η πόλη με τα χίλια χρώματα ή η πόλη με τους τόσους βιασμούς;

Ξανθη15

της Μαρίας Δήμου

Την 1η Μάρτη μια νεαρή φοιτήτρια κατήγγειλε το βιασμό της από δυο γνωστούς της ντόπιους άντρες, οι οποίοι εκμεταλλεύτηκαν τη μέθη της και την εμπιστοσύνη που τους έδειξε.

Η αστυνομία με τη διαδικασία του αυτόφωρου, τους συνέλαβε και μετά από έρευνες που έγιναν στο σπίτι τους, βρέθηκαν φαρμακευτικά σκευάσματα και ινδική κάνναβη. Οι δυο άντρες πήραν προθεσμία για να απολογηθούν, αφού προσέλαβαν μεγαλοδικηγόρους της πόλης. Κατά τη διαδικασία απόφασης για την προφυλάκισή τους ή μη, η ανακρίτρια διαφώνησε με την προφυλάκισή τους και ο εισαγγελέας τάχθηκε υπέρ της προφυλάκισής τους με αποτέλεσμα, έως ότου πάρει την απόφαση το συμβούλιο των δικαστών, να μείνουν προφυλακισμένοι κατ΄οίκον.

Την Παρασκευή 13 Μάρτη έπεσε σαν βόμβα στην Ξάνθη η απόφαση της μη προφυλάκισης των δυο βιαστών, η οποία «εξαγοράστηκε» με 20.000 ευρώ από τον καθένα και με κάποιους περιοριστικούς όρους, όπως εμφάνιση στο αστυνομικό τμήμα και απαγόρευση εξόδου από τη χώρα, έως ότου εκδικαστεί η υπόθεση. Κάποιοι συντηρητικοί κύκλοι της πόλης και υποστηριχτές των δυο αντρών πανηγύρισαν με την απόφαση της μη προφυλάκισης των δυο αντρών και βιάστηκαν να προεξοφλήσουν μια αθωωτική απόφαση.

Στην πόλη έχει υπάρξει μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα αμφισβήτησης του βιασμού βάσει σεξιστικών επιχειρημάτων, που υποστηρίζουν πως οι δυο άντρες ήταν όμορφοι και δημοφιλείς και άρα δεν θα βίαζαν μια γυναίκα. Αυτά τα επιχειρήματα είναι μισογυνικά και γελοία και αναπαράγουν στερεότυπα για το πώς είναι το προφίλ ενός βιαστή. Μεγάλο μέρος της κοινωνίας πιστεύει πως ο βιασμός συμβαίνει από έναν άγνωστο, συνήθως μεγάλο σε ηλικία, έξω στο δρόμο. Η πραγματικότητα όμως και τα στατιστικά μας δείχνουν πως οι βιασμοί διαπράττονται από άνδρες όλων των ηλικιών, των κοινωνικών τάξεων, των εθνικοτήτων, και στον ιδιωτικό και στο δημόσιο χώρο και πως ένα μεγάλο ποσοστό βιασμών συμβαίνουν μέσα στη σχέση και στο γάμο.

Μέρος της συγκαλυπτικής κοινωνίας της Ξάνθης αθωώνει εκ προοιμίου «τα δυο καλά» παιδιά, αναμασώντας μισογυνικά σχόλια για την ηθική της κοπέλας και την ψυχική της υγεία. Είναι γνωστή η πατριαρχική νοοτροπία μέρους της κοινωνίας που πάντα σε ένα βιασμό αμφισβητεί το ποιόν της γυναίκας και της ρίχνει όλη την ευθύνη για το βιασμό της αναπαράγοντας μια ολόκληρη κουλτούρα βιασμού. Όμως αυτό που κάνει εντύπωση είναι πως αυτή η «ηθική κοινωνία» της Ξάνθης δεν κάνει καμιά αναφορά στα ναρκωτικά που βρέθηκαν στο σπίτι των βιαστών, αλλά και καμιά αναφορά στην ηλικία των ανδρών που ήταν αρκετά μεγαλύτεροι από την κοπέλα. Είναι εμφανές πως η κοινωνία χρησιμοποιεί τα ηθικοπλαστικά της αντανακλαστικά πάντα εις όφελος των ανδρών.

Μια εύλογη απορία που τίθεται είναι: γιατί μια κοπέλα να μπει σε μια ψυχοφθόρα διαδικασία καταγγελίας βιασμού;  Σε μια διαδικασία, η οποία περιλαμβάνει  την εξαντλητική και πολλαπλή αναπαραγωγή του περιστατικού στην αστυνομία με εξονυχιστικές λεπτομέρειες, την άβολη και ντροπιαστική ιατροδικαστική εξέταση, τα υπέρογκα δικαστικά έξοδα, την προσωπική έκθεση και το φόβο του δημόσιου διασυρμού, τη συναισθηματική αναστάτωση της οικογένειας, τις ενδεχόμενες απειλές και τη διακινδύνευση της σωματικής της ακεραιότητας, αν δεν είναι βιασμός; Και εδώ το σεξιστικό κομμάτι της κοινωνίας έχει πολλά  σαθρά επιχειρήματα για να δικαιολογήσει τους βιαστές.

Ο βιασμός στην Ξάνθη δεν είναι μεμονωμένο περιστατικό. Το 2011 συντελέστηκε ο ομαδικός βιασμός μιας δεκατριάχρονης μαθήτριας από τρεις φίλους και συμμαθητές της. Το 2013 συντελέστηκε η σεξουαλική κακοποίηση ενός πεντάχρονου κοριτσιού από τους συμμαθητές της και παράλληλα αποκαλύφθηκε πως το παιδί βιαζόταν από τους άνδρες της οικογένειας. Το 2013 συντελέστηκε ο βιασμός και η δολοφονία μιας νεαρής γυναίκας. Το 2014 υπήρξε άλλη μια απόπειρα βιασμού φοιτήτριας. Αυτοί  είναι οι βιασμοί που έχουν καταγραφεί και έλαβαν δημοσιότητα και πόσοι άλλοι μένουν αόρατοι.

Πριν δυο χρόνια που διαπράχθηκε ο βιασμός και η δολοφονία της Ζωής Δαλακλίδου, όλη η Ελλάδα και κυρίως η κοινωνία της Ξάνθης, είχε συγκλονιστεί και είχε καταδικάσει τη δολοφονία. Σήμερα η Ξάνθη είναι μια πόλη που αφήνει να κυριαρχήσουν οι φωνές αυτών που αμφισβητούν ένα βιασμό με συνέπεια να δρα αποτρεπτικά για όποια γυναίκα θελήσει να κάνει το βήμα για να μιλήσει για το βιασμό της.

Μπροστά σε μια καταγγελία βιασμού η κοινωνία της Ξάνθης καλείται να αποδείξει αν είναι η πόλη με τα χίλια χρώματα ή αν είναι η πόλη που επιβραβεύει τους βιασμούς.

 

Διαβάστε ακόμα

Βιασμός στην Ξάνθη-Να μην γίνει Αμάρυνθος η Ξάνθη

.

Share

Βιασμός στην Ξάνθη-Να μην γίνει Αμάρυνθος η Ξάνθη

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

της Μαρίας Δήμου

Την Κυριακή 1 Μάρτη 2015 τα ξημερώματα συντελέστηκε ο βιασμός μιας φοιτήτριας στην Ξάνθη από δυο γνωστούς της άντρες. Η κοπέλα βρήκε τη δύναμη να καταγγείλει το βιασμό της και οι δυο άνδρες συνελήφθησαν. Την Πέμπτη απολογήθηκαν στην ανακρίτρια, η οποία διαφώνησε με την προφυλάκιση των βιαστών, ενώ ο εισαγγελέας ήταν υπέρ της προφυλάκισης τους. Οι βιαστές περιορίστηκαν κατ΄οίκον μέχρι την ερχόμενη εβδομάδα που θα παρθεί η απόφαση για την προφυλάκισή τους από το δικαστικό συμβούλιο.

Οι δυο άντρες αρνούνται το βιασμό και υποστηρίζουν πως επρόκειτο για συναινετικό σεξ. Πρόκειται για άνδρες που προέρχονται από γνωστές οικογένειες της Ξάνθης και έχουν προσλάβει μεγαλοδικηγόρους για την υπεράσπισή τους. Οι φίλοι και συγγενείς των βιαστών τους υποστηρίζουν, είχαν συγκεντρωθεί έξω από το δικαστήριο την ημέρα της απολογίας τους και προσπαθούν να φιμώσουν οποιαδήποτε φωνή στηρίζει την κοπέλα που βιάστηκε και καταγγέλλει τον βιασμό. Προσπαθούν να στρέψουν το κλίμα στην κοινωνία εναντίον της κοπέλας αναπαράγοντας σεξιστικά και μισογυνικά σχόλια που ενοχοποιούν το ίδιο το θύμα.

Πρόκειται για μια περίπτωση που θυμίζει τα γεγονότα της Αμαρύνθου το 2006 όπου κάποιοι μαθητές βίασαν τη Βουλγάρα συμμαθήτριά τους και επειδή ήταν γιοι γνωστών οικογενειών του χωριού, όλη η τοπική κοινωνία στράφηκε εναντίον της μαθήτριας και την κατηγόρησε και τελικά ακόμη και το δικαστήριο τους αθώωσε.

Η κοπέλα έδειξε το γενναίο δρόμο της καταγγελίας σε όσες γυναίκες βιάζονται και δεν κάνει πίσω παρά το επιθετικό κλίμα που προσπαθούν να δημιουργήσουν κάποιοι σεξιστές στην πόλη. Με την πλήρη υποστήριξη της οικογένειάς της και τη στήριξη των φεμινιστικών ομάδων ένας βιασμός που καταγγέλλεται και εκδικάζεται αποτελεί μια ηλιαχτίδα στο σκοτεινό αριθμό των βιασμών που συμβαίνουν καθημερινά.

Η κοινωνία της Ξάνθης καλείται να αποδείξει πως δεν είναι Αμάρυνθος.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Share