Subscribe via RSS Feed

Tag: "πολιτική"

Τα ποτά, οι γυναίκες και ο σεξισμός που όλους μας ενώνει

lessBullshit

της Ιουλίας Λειβαδίτη

Σύμφωνα με τον Γερούν Νταϊσελμπλουμ οι “Νότιοι Ευρωπαίοι σπατάλησαν τα χρήματά τους σε γυναίκες και ποτά”.

Αναρωτιέται κανείς, εκτός από τον εμφανέστατο διχαστικό και οριενταλιστικό* χαρακτήρα της δήλωσης και πέρα από το ερώτημα αν οι Νότιοι Ευρωπαίοι σπατάλησαν και πού τα λεφτά τους, πού είναι οι Νότιες Ευρωπαίες σε αυτή την φράση;

Προφανώς, “τρώγανε” τα λεφτά των Νοτιοευρωπαίων; Νομίζω η δήλωση του Νταϊσελμπλουμ, ενός Ολλανδού (δηλαδή πολίτη μιας χώρας από αυτές που είναι κάτι σαν το Ελ Ντοράδο του φεμινισμού, υποτίθεται) δείχνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο πως οι γυναίκες, ακόμα και στις πιο προηγμένες κοινωνίες, στο μυαλό των περισσοτέρων εξαιρούνται από τον ρόλο του πολίτη.

Όταν λέμε Ευρωπαίοι, εννοείται ότι μιλάμε για άντρες. Οι οποίοι ξόδεψαν τα λεφτά ΤΟΥΣ (γιατί τα λεφτά φυσικά είναι των αντρών) στα εξής δύο αντικείμενα: αντικείμενο ένα, γυναίκες, αντικείμενο δύο, ποτό.

Οι γυναίκες σύμφωνα με τον Νταϊσελμπλουμ δεν συμμετέχουν στο πολιτικο-οικονομικό γίγνεσθαι παρά μόνο ως αντικείμενα κατανάλωσης, και επιζήμια κιόλας (αφού να ξοδεύεις λεφτά σε αυτές είναι “σπατάλη” αντίστοιχη του να ξοδεύεις λεφτά σε ποτό). Πέρα από την άρνηση του ρόλου των γυναικών, αν όχι ως πολιτών, έστω και ως καταναλωτών (αυτές δηλαδή πού σπατάλησαν τα λεφτά που απέσπασαν από τους άντρες;; να υποθέσω σε ρούχα και κοσμήματα και στα κομμωτήρια; ή ότι οι Νοτιοευρωπαίες είναι πλούσιες;;) αναπαράγεται και η ιδέα ότι οι γυναίκες πουλάνε μαζικά σεξ και οι άντρες αγοράζουν. Το ότι είσαι αναγκασμένος να πληρώσεις για το σεξ με τις γυναίκες είναι από τα πιο άσχημα στερεότυπα που υπάρχουν αλλά ας μην ξεχνάμε ότι είναι και ιδιαίτερα διαδεδομένο στη χώρα μας. Αυτό  φάνηκε και από τις αντιδράσεις στα σόσιαλ που κυμαίνονταν βασικά στο κόνσεπτ “Φαίνεται ο Νταϊσελμπλουμ έχει καιρό να γαμήσει”.

Το σκεπτικό ότι οι γυναίκες βασικά ανταλλάσσουν το σεξ με χρήματα θα ήταν σχεδόν αστείο με τον αναχρονισμό του, σαν κάτι από ένα ρεμπέτικο του 1920, αν δεν ήταν τόσο βλαπτικές οι προεκτάσεις που έχει στην καθημερινότητα των γυναικών. Από το slut-shaming, στην ιδέα ότι χρωστάς σεξ αν κάποιος σε κεράσει, στην ιδέα ότι εσύ δεν έχεις επιθυμίες αλλά είσαι μόνο αντικείμενο επιθυμιών, στην καταναγκαστική πορνεία και το τράφικινγκ, στην συνολική αντίληψη ότι το σεξ είναι ένα όπλο που ως γυναίκα, (παρα)κρατείς.

Άσχετα αν μας ενοχλεί που το λέει για εμάς, στην Ελλάδα του σήμερα υπάρχει πλήρης αποδοχή των άλλων τριών προϋποθέσεων της πρότασης του Νταϊσελμπλουμ, ότι δηλαδή όταν λέμε Ευρωπαίοι πολίτες εννοούμε τους άντρες, ότι οι γυναίκες είναι αντικείμενα προς κατανάλωση και ότι το σεξ είναι κάτι που θέλουν οι άντρες και οι γυναίκες το προσφέρουν μόνο ως αντάλλαγμα σε κάτι άλλο.

*Πιστεύω ότι είναι λίγο προβληματικό να χρησιμοποιούμε τον όρο “οριενταλισμός” -που αναφέρεται συγκεκριμένα στον τρόπο που αντιμετωπίζει η “Δύση” την “Ανατολή”- για τον τρόπο που αντιμετωπίζει η Βόρεια την Νότια Ευρώπη. Είναι πολύ διαφορετικές όλες οι παράμετροι. Στην περίπτωση της Ελλάδας θα ήταν πιο σωστό το “νεοαποικιοκρατικος” λόγος, μιας και υπήρξε ουσιαστικά αποικία / προτεκτοράτο των Ευρωπαίων για πολλά χρόνια. Επειδή όμως ο Νταϊσελμπλουμ μιλούσε για όλη την  Νότια Ευρώπη, και για την Ισπανία και την Ιταλία δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι υπήρξαν ποτέ ευρωπαϊκές αποικίες (το αντίθετο μάλιστα), και μέχρι να έχει εφευρεθεί ακόμα ο κατάλληλος όρος χρησιμοποιώ τη λέξη οριενταλισμός, με επιφυλάξεις.

Share

Στα πανό των γυναικών

womens-march

της Έλενας Ψαρρέα

Η 8η του Μάρτη όπως και η 25η Νοέμβρη είναι ημερομηνίες συνάντησης των γυναικών σε διαδηλώσεις, ακτιβισμούς, δράσεις, εκδηλώσεις. Είναι ημερομηνίες σταθμοί για την ανασυγκρότηση των φεμινιστικών και γυναικείων οργανώσεων, με σκοπό να βγουν στο δρόμο για να γίνουν ορατές διεκδικήσεις και δικαιώματα που χρόνο με το χρόνο καταργούνται. Οι συλλογικότητες των γυναικών υπάρχουν, δραστηριοποιούνται και θέτουν τα επίκαιρα ζητήματα της γυναικείας καταπίεσης σε μια διάρκεια η οποία υπερβαίνει τις μέρες μνήμης. Από αυτή την παρουσία κρίνεται κάθε φορά το ίδιο το περιεχόμενο αυτών των ημερομηνιών σταθμών. Και για αυτό το λόγο είναι πολύ σημαντική η δραστηριοποίηση των γυναικών, ιδιαίτερα των νέων, σε ομάδες και συλλογικότητες οι οποίες εντάσσουν την πορεία των φεμινιστικών αιτημάτων στο κρίσιμο παρόν, δίνοντας το διαχρονικό στίγμα των γυναικείων διεκδικήσεων.

Κάθε μικρή ή μεγάλη νίκη του γυναικείου κινήματος ανατρέπει τις όποιες αρνητικές συνέπειες για την πλειοψηφία της κοινωνίας. Γιατί όταν τα πιο καταπιεσμένα κομμάτια μπορούν και νικούν, οι προσδοκίες γιγαντώνονται, η αντίσταση δυναμώνει. Το δικαίωμα σε καλύτερες συνθήκες εργασίας, στο ωράριο, στο μισθό, το δικαίωμα ψήφου, το δικαίωμα στο σεξουαλικό προσανατολισμό καλύπτει κατακτήσεις για το σύνολο της κοινωνίας. Οι κινητοποιήσεις των γυναικών, ο ανατρεπτικός τρόπος διεκδίκησης των δικαιωμάτων τους έχουν καταγράψει στην ιστορία σπουδαίες νίκες. Είναι αυτές οι κινητοποιήσεις που έχουν αναγκάσει σε θεσμικό, πολιτικό επίπεδο αλλά και κοινωνικό τις αλλαγές και την θεμελίωση μια σειράς δικαιωμάτων. Ωστόσο η κατοχύρωση αυτών των δικαιωμάτων δεν κρίνεται κατά προτεραιότητα στο θεσμικό επίπεδο και στην ενδυνάμωση του ρόλου των θεσμικών οργάνων, αλλά εξαρτάται άμεσα από την αναζωπύρωση των αγώνων του γυναικείου κινήματος. Τα παραδείγματα είναι πολλά και το αποδεικνύουν. Αν και το ευρωπαϊκό κεκτημένο θεωρείται ότι λειτουργεί προστατευτικά για τα δικαιώματα των γυναικών στην εργασία, στην πράξη αυτό που εφαρμόζει είναι οι ελαστικές σχέσεις εργασίας, η μερική απασχόληση, η ενίσχυση του εργοδοτικού εκφοβισμού, η υποβάθμιση των κρατικών δομών της υγείας και της πρόνοιας, συνολικά η απορρύθμιση της εργασίας. Αν και υπάρχει η Ευρωπαϊκή σύμβαση για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αυτό δεν εμποδίζει χώρες όπως η Πολωνία να έχουν υιοθετήσει ένα πλαίσιο για τις εκτρώσεις εξαιρετικά αυστηρό και να προτείνουν την πλήρη απαγόρευση, γεγονός που απετράπη λόγω των μεγάλων διαδηλώσεων του γυναικείου κινήματος στην Πολωνία αλλά και διεθνώς. Αν και το ευρωπαϊκό θεσμικό πλαίσιο εναντιώνεται και μάχεται τη βία κατά των γυναικών, τα ποσοστά της έμφυλης βίας  αυξάνονται, ενώ παράλληλα η εμπλοκή σε πολέμους σε μια σειρά χώρες οδηγεί μετανάστριες και μετανάστες, πρόσφυγες στην εξαθλίωση, σε πνιγμό.

Το θεσμικό πλαίσιο προστασίας των γυναικείων δικαιωμάτων είναι τελείως διαφορετικό από αυτό που εμφανίζεται, είναι ένα πλαίσιο το οποίο στην πράξη ακυρώνεται, διαγράφεται, αγνοείται και τελικά μένει ανενεργό. Οι γυναίκες στην Αμερική ανέδειξαν τι σημαίνει η εντεινόμενη ακραία νεοφιλελεύθερη επίθεση του Trump σε συνδυασμό με τις ακραία επιθετικές μισογύνικες, ομοφοβικές, τρανσφοβικές και ρατσιστικές πολιτικές. Η επιβολή πολιτικών ακραίας φτώχειας και η συνέχιση της λιτότητας καταστρέφει οποιαδήποτε προοδευτική δυνατότητα, οδηγώντας στην οπισθοδρόμηση, στη συντηρητικοποίηση. Η εναντίωση σε ένα τέτοιο μέλλον είναι εναντίωση απέναντι στη βία κατά των γυναικών, στην ανεργία, στην περιστασιακή εργασία, στην απαγόρευση των εκτρώσεων, στην ομοφοβία, στις ρατσιστικές μεταναστευτικές πολιτικές. Χρειαζόμαστε 100% κατάργηση αυτών των πολιτικών. Δεν είναι δυνατόν να συμβιβαστούμε ούτε με την ανεργία, ούτε με τη φτώχεια, ούτε με τη βία, ούτε με τη μερική πρόσβαση, την προάσπιση με όρους, τις προϋποθέσεις συμμετοχής. «Θα αγωνιστούμε μέχρι να νικήσουμε».

 

Share

Το χάσμα πλούτου μεταξύ πλούσιων και φτωχών είναι το μεγαλύτερο που έχει καταγραφεί ποτέ

davos_inequality

Η Margaret Mumbua, 46, οικιακή εργάτρια, πλένει ρούχα έξω από το σπίτι του εργοδότη της, Eastleigh Nairobi, Kenya, 2016. Φωτογραφία: Allan Gichigi/Oxfam

της Λίνας Φιλοπούλου

Καθώς οι ηγέτες κρατών και του επιχειρηματικού κόσμου συγκεντρώνονται για την ετήσια σύνοδο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ στο Νταβός της Ελβετίας, η έκθεση της φιλανθρωπικής οργάνωσης Oxfam, που σκόπιμα δημοσιοποιήθηκε μια μέρα πριν την έναρξη των διαδικαδιών στο Νταβός, τονίζει ότι η κρίση ανισότητας είναι πολύ μεγαλύτερη απ’ ό,τι φανταζόμαστε, κρούει τον κώδωνα του κινδύνου ότι το χάσμα πλούτου μεταξύ πλούσιων και φτωχών είναι το μεγαλύτερο που έχει καταγραφεί ποτέ, σε βαθμό που δεν μπορεί να επιτευχθεί ο στόχος που είχε τεθεί από την Παγκόσμια Τράπεζα το 2013 για εξάλειψη της ακραίας φτώχειας.

Η έκθεση αυτή εκτός του ότι παρουσιάζει ότι οι οκτώ πιο πλούσιοι άνθρωποι στον κόσμο, που όλως τυχαίως (;) είναι άντρες, κατέχουν πλούτο ισόποσο εκείνου 3,6 δισεκατομμυρίων ανθρώπων και ότι οι πλούσιοι γίνονται όλο και πλουσιότεροι, πληροφορεί επιπλέον ότι η ακραία ανισότητα σε όλο τον κόσμο έχει τεράστια επίδραση στη ζωή των γυναικών. Οι εργαζόμενες γυναίκες δεν αντιμετωπίζουν μόνο πολλαπλές διακρίσεις στο χώρο εργασίας τους, αναλαμβάνουν επιπλέον αποκλειστικά ένα δυσανάλογο βάρος μη αμειβόμενης εργασίας φροντίδας. Με τα σημερινά δεδομένα, μάλιστα, θα χρειαστούν 170 χρόνια, ώστε οι γυναίκες να κατορθώσουν να απολαύσουν ίση αμοιβή για ίση εργασία με τους άντρες.

Δείτε την έκθεση εδώ

 

Share

Σβήνουν τα σημάδια από βιτριόλι;

kouneva-630_0

 

Για κάποιο λόγο έχουμε την κακή συνήθεια να προσπαθούμε να καταρρίπτουμε ανθρώπους που έγιναν σύμβολα. Ίσως είναι μια παρερμήνευση της έννοιας της απομυθοποίησης, ίσως απλά δεν μπορούμε να αποδεχτούμε ότι οι άνθρωποι είναι άνθρωποι, με ζωές και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά και δεν έχουν την υποχρέωση να ταιριάζουν απόλυτα σε μια αγιοποιημένη εικόνα που εμείς δημιουργούμε.

Για κάποιο λόγο από προχτές μας ενοχλεί που η Κων/να Κούνεβα έχει λεφτά. Δεν σκοπεύουμε να μπούμε σε μια συζήτηση του αν θα έπρεπε ή όχι να τα έχει –πιο ουσιαστικό θα ήταν να αναρωτηθούμε γιατί θέλουμε να είναι βρώμικα (γιατί για «καθαρά» λεφτά δεν κατακρίνεις κανέναν). Γιατί θέλουμε να είναι όλοι διαπλεκόμενοι; Γιατί θέλουμε να αποδείξουμε ότι μια γυναίκα που αγωνίστηκε για τα αυτονόητα ενάντια σε μια σκληρή εργοδοσία, που έπεσε θύμα επίθεσης με βιτριόλι ως τιμωρία, είναι βρώμικη; Θα προκύψει κάποια ηθική ικανοποίηση;

Δύο λόγους μπορούμε να σκεφτούμε. Ο πρώτος είναι ότι η Κούνεβα αποτέλεσε και εξακολουθεί να αποτελεί σύμβολο εργατικής αντίστασης και μάλιστα έμφυλης και αντιρατσιστικής, καθώς και αλληλεγγύης των από κάτω. Αυτό είναι λογικό ότι οδηγεί κάποιους σε απελπισμένες απόπειρες δολοφονία χαρακτήρα, με την προσδοκία ότι οι υπόλοιπες/οι έχουμε μνήμη χρυσόψαρου. Πίσω από τις τωρινές επιθέσεις τους κρύβεται βαθύς σεξισμός, ρατσισμός και ταξικό μίσος για όσες και όσους σηκώνουν κεφάλι και διεκδικούν. Αυτό που στοχεύουν είναι και πάλι τη γυναίκα, μετανάστρια, συνδικαλίστρια που τόλμησε να μην υπακούσει. Ο δεύτερος είναι η σκατοψυχιά.

Από εκεί και πέρα, το τι πολιτική κριτική θα της κάνουμε γιατί παρέμεινε στο Συριζα ή τι θα προτιμούσαμε να είχε κάνει με το φορτίο που φέρει, είναι άλλη ιστορία. Αν όμως για να διατηρήσει κάποια σαν την Κούνεβα την αξία της στα μάτια μας οφείλει να είναι οσιομάρτυρας κάτι έχουμε καταλάβει λάθος όσον αφορά τα κινήματα και τους ανθρώπους. Η Κούνεβα που ύψωσε το ανάστημα της υπέρ της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και δεν λύγισε όταν δέχτηκε δολοφονική επίθεση δεν θα εξαφανιστεί, ούτε ο αγώνας που έδωσε θα χάσει την σημασία του.

Share

Έχει και ο ΣΥΡΙΖΑ τις Μαριάννες και τους Σάκηδές του

refug-women

της Λίνας Φιλοπούλου

Πληροφορηθήκαμε ότι το Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής/Φύλου και η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, του κυβερνώντος κόμματος για να μην ξεχνιόμαστε, διοργανώνουν εκδήλωση αφιερωμένη στις γυναίκες πρόσφυγες στις 8 Μάρτη στο λιμάνι του Πειραιά. Όπως αναφέρουν, θα σχηματίσουν ανθρώπινη αλυσίδα με σύνθημα, «διασχίζουμε τα σύνορα του σεξισμού, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας».

Σε ανακοίνωσή της η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων κάνει έκκληση για συγκέντρωση ειδών πρώτης ανάγκης για να σταθούν στο πλάι των γυναικών και των παιδιών τους. Τονίζει μάλιστα ότι «η συνεισφορά όλων μας είναι ιδιαίτερα σημαντική, στην προσπάθειά μας να δείξουμε την αλληλεγγύη μας, να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας και να σταθούμε άξιες και άξιοι των προσδοκιών χιλιάδων μητέρων και παιδιών προσφύγων που μας χρειάζονται αυτή την ώρα».

Κρίμα που δεν θα είμαστε την Τρίτη στο λιμάνι του Πειραιά να παρακολουθήσουμε την κυβερνητική φιέστα για τους πρόσφυγες. Είμαστε σίγουρες όμως ότι τα κανάλια, που πασχίζουν για να κατοχυρώσουν μια τηλεοπτική άδεια, θα σπεύσουν να καταγράψουν αυτή την «κίνηση αλληλεγγύης», όπως θα σπεύσουν και κάποιες φιλεύσπλαχνες βουλεύτριες του ΣΥΡΙΖΑ να πουν ότι φιλοξενούν οικογένειες προσφύγων για να κερδίσουν λίγη ακόμα δημοσιότητα και αυτοπροβολή. Μετά από τόσο καιρό που διαδραματίζεται αυτή η ανθρωπιστική προσφυγική κρίση – την οποία προσπαθούν να διαχειριστούν όπως μπορούν τα κινήματα γνήσιας αλληλεγγύης και υποστήριξης των προσφύγων – δεν είναι ώρες για συμβολικές κινήσεις. Το κυβερνητικό κόμμα στο οποίο ανήκουν είναι εντελώς απόν όλο αυτό το διάστημα όχι μόνο αφήνοντας την κατάσταση να γίνει ανεξέλεγκτη αλλά και επιτρέποντας την εμπλοκή του στρατού και του ΝΑΤΟ σύμφωνα με το δόγμα «η ασφάλεια είναι αλληλεγγύη και ανθρωπισμός».

 

Share

Το όχι σημαίνει όχι: κοιτώντας πίσω στο 2015

oxi-oxi

της Λίνας Φιλοπούλου

Σίγουρα θα το θυμόμαστε για πολύ καιρό το 2015. Η καθεμιά και ο καθένας για τους δικούς του λόγους. Σίγουρα όμως γιατί μας υποσχέθηκε τόσα πολλά και μας πήρε πίσω επίσης τόσα πολλά. Θα σταθώ όμως στην πιο κορυφαία, για μένα, στιγμή όχι μόνο της χρονιάς που – επιτέλους – πέρασε, αλλά θα έλεγα συνολικά της μνημονιακής περιόδου. Μια πραγματικά συγκλονιστική εβδομάδα που θα μας σημαδεύει για πολλά ακόμα χρόνια.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή όμως. Η ελληνική κοινωνία παρά τον φόβο που επικράτησε τη βδομάδα του δημοψηφίσματος λόγω των κλειστών τραπεζών και των capital controls, αλλά και της ασύδοτης προπαγάνδας και τρομοκρατίας των συστημικών μέσων ενημέρωσης, έδωσε μια ηχηρή και αδιαμφισβήτητη απάντηση με κάθε τρόπο ενάντια στη λιτότητα που επιφέρουν οι μνημονιακές πολιτικές, ήδη από το βράδυ της Παρασκευής στη μεγαλειώδη συγκέντρωση στο Σύνταγμα υπέρ του ΟΧΙ. Την Κυριακή της 5ης Ιουλίου η κάλπη έβγαλε ένα εκκωφαντικό και ταξικό ΟΧΙ στη συνέχιση των πολιτικών λιτότητας. Ήταν μια μεγαλειώδης νίκη και δικαίωση του κινήματος αντίστασης και των εργαζόμενων.

Και αμέσως μετά ήρθαν οι μέλισσες…

Πριν καλά καλά περάσουν λίγες ώρες από την επίσημη ανακοίνωση του αποτελέσματος και πριν καλά καλά προλάβουμε να χαρούμε για την παραίτηση Σαμαρά, ο πρωθυπουργός της χώρας ανακοίνωσε τη σύγκληση του συμβουλίου των ηττημένων από το δημοψήφισμα πολιτικών αρχηγών για την επόμενη μέρα. Αμέσως καταλάβαμε τι θα σήμαινε αυτό. Μάλιστα δεν άργησε να ακολουθήσει η συμφωνία της 13ης Ιουλίου, τα προαπαιτούμενα και τελικά η ψήφιση του τρίτου μνημονίου παραμονή δεκαπενταύγουστου και με επείγουσες διαδικασίες από την «πρώτη φορά αριστερή» κυβέρνηση.

Πολλά έχουν γραφτεί για τα γεγονότα του καλοκαιριού. Θα ήθελα ωστόσο να παρουσιάσω μια άλλη ανάγνωση αυτών των γεγονότων λαμβάνοντας υπόψη την πατριαρχική κοινωνία και τον πατερναλισμό της εξουσίας. Δεν ξέρω πόσες και πόσοι κάνατε το συνειρμό ανάμεσα στη μετατροπή του ΟΧΙ του δημοψηφίσματος σε ΝΑΙ και στο ΟΧΙ που λέει η γυναίκα σε έναν βιασμό που μετατρέπεται – από τον βιαστή αλλά και από την κοινωνία – σε ΙΣΩΣ και τελικά σε ΝΑΙ. Αναρωτιέμαι πόσες και πόσοι θεωρούν και αυτή την κυβέρνηση ως θύτη μιας ολόκληρης κοινωνίας, που αν και έδωσε τη δυνατότητα στο λαό να γίνει μέτοχος και να πάρει την τύχη του στα χέρια του, ήταν εκείνη που τελικά θα έπαιρνε την τελική απόφαση, σαν ένας άλλος αφέντης που καταδυναστεύει τη ζωή μας. Αυτό που συνέβη εδώ είναι μια ακραία άσκηση εξουσίας μιας μικρής ανδροκρατούμενης ομάδας απέναντι σε μια ολόκληρη κοινωνία που συνδέεται ακριβώς με αυτό που ονομάζουμε κουλτούρα του βιασμού. Η ευθύνη για όλα αυτά τα γεγονότα, που είναι συνέπεια ενός πολιτικού σχεδίου που ηττήθηκε, μετατείθεται στην κοινωνία. Όπως και η ευθύνη για το βιασμό μιας γυναίκας μετατείθεται στην ίδια την γυναίκα (τα γνωστά, γιατί κυκλοφορείς έξω μόνη σου τα βράδια, η φούστα σου είναι κοντή άρα πήγαινες γυρεύοντας, κάτι έκανες κι εσύ για να προκαλέσεις τέλος πάντων, κλπ, κλπ). Εκτός αν δεν επιζήσει. Μόνο τότε δέχεται η κοινωνία το αποτρόπαιο αυτό έγκλημα επιβολής εξουσίας πάνω στο γυναικείο σώμα. Η ελληνική κοινωνία όμως συνεχίζει να επιβιώνει, άρα θα πρέπει να αναλάβει και την ευθύνη των συνεπειών μιας εξουσίας που ασκούν κάποιοι άλλοι.

Η ηγεσία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ υιοθέτησε χωρίς δεύτερη σκέψη αυτή την κουλτούρα όταν δεν ήρθε το αποτέλεσμα που ενδόμυχα επιθυμούσε για να βρει την κατάλληλη δικαιολογία να προχωρήσει με το σχέδιό της. Είναι ακριβώς αυτή η φυσικοποίηση του βιασμού στην ελληνική κοινωνία που επιτρέπει στην ηγεσία αυτής της κυβέρνησης, αυτών των βιαστών της λαϊκής ετυμηγορίας – όπως άλλωστε και των προηγούμενων κυβερνήσεων – να μην τους αμφισβητηθεί η εξουσία και να μείνουν ατιμώρητοι γι’ αυτό το έγκλημα. Είναι και αυτό μια επιπλέον ερμηνεία στο ότι θεωρήθηκε άξιο θαυμασμού και σεβασμού ότι ο Τσίπρας μετέτρεψε το όχι σε ναι και επιβραβεύτηκε μάλιστα γι’ αυτή του την πράξη στις εκλογές του Σεπτέμβρη από τόσο κόσμο, άντρες και γυναίκες.

Προσωπικά είμαι απολύτως σίγουρη ότι δεν επέτρεψα σε κανέναν να θεωρήσει ότι υπήρχε το παραμικρό περιθώριο να εννοηθεί διαφορετικά το ΟΧΙ που βροντοφώναξα στις 5 Ιουλίου. Ξέρω επίσης πολύ καλά ότι το 2016, και για όσο χρειαστεί, πρέπει όλες και όλοι να ξεσηκωθούμε για να σταματήσουμε αυτή τη σιωπηρή συναίνεση και ανοχή απέναντι σε κάθε επιβολή εξουσίας και σε κάθε πράξη και πολιτική που μας καταπιέζει για να μπορέσουμε κάποια στιγμή να δημιουργήσουμε μια κοινωνία ελευθερίας και δικαιοσύνης.

 

Share

Μ’ένα πόνο το παιδί, μ’ένα γκάλοπ η 5η αξιολόγηση

πολιτικοι

της Φλώρας Νικολιδάκη

Προς το Φύλο Συκής, για δημοσίευση

Αγαπητές φίλες,

-ξεκινήσαμε την προσπάθειά μας για ένα ηλεκτρονικό σάιτ με θέμα τα ζητήματα του γυναικείου φύλου και πέρασαν σχεδόν τρία χρόνια από τη μέρα της απόφασής μας. Όλες σχεδόν στο χώρο του αριστερού φεμινισμού, πολύ συχνά συνδέσαμε τις ελπίδες μας με τις γενικότερες πολιτικές εξελίξεις. Χαρήκαμε, ονειρευτήκαμε, και ενώ πρόκειται για δομικό σφάλμα για τις φεμινίστριες, πιστέψαμε.

-Όλον αυτό τον καιρό παρακολουθούμε τη μάχη της Πολιτικής, γιατί στη μάχη της Κοινωνίας είμαστε όλες ενεργά μέλη. Τη μάχη όμως της πολιτικής την έδωσαν κυρίως οι φίλοι μας οι άνδρες. Συζητούσαμε συχνά ότι τα σημάδια δεν είναι καλά. Εμείς ξέρουμε τι σημαίνει και για την πιο αριστερή φρασεολογία, η χρησιμοποίηση του γυναικείου φύλου ως συνθήματος σε λόγους φτιαγμένους από επικοινωνιολόγους.

-Και τώρα? Τώρα ήρθε η στιγμή που συνήθως φτάνει απρόσκλητη και πάντα στην πιο ακατάλληλη ώρα. Ήρθε η στιγμή της απόφασης.

Ο φόβος, που ξορκίστηκε αμέτρητες φορές, είναι παρών. Ο φόβος που ο κόσμος καλέστηκε να ξεπεράσει, για να περάσει σε μια διαφορετική κατάσταση, εμποδίζει πλέον τους ίδιους τους «καθοδηγητές».

Ένας φόβος καταστροφικός, που μπορεί να τα διαλύσει όλα.

-Ένας φόβος που άνθρωποι χωρίς ήθος αξιοποιούν για να σιγουρέψουν το αποτέλεσμα της οπισθοχώρησης.

-Δειλία. Γνώρισμα των ανδρών. Κι ας είναι διαφορετικά γραμμένη η ιστορία.

-Η κυβέρνηση που αναδείχθηκε στις 25 Γενάρη κινείται αντιφατικά. Τη μια μας στέλνει στον ουρανό και την άλλη στον πάτο.

-Τώρα οι δανειστές, ανυποχώρητοι, ούτε μισό βήμα πίσω, έχουν περάσει ανοιχτά στο «γλέντι». Σε τρείς μήνες έχουν πάρει περίπου 4 δις. Γιατί να έχουν πρόβλημα με την αριστερή κυβέρνηση? Τα καταφέρνει καλλίτερα από την προηγούμενη.

-Τα χρήματα του ΟΑΕΔ, του ΙΚΑ των Περιφερειών, των ΟΤΑ καλούνται να υπηρετήσουν το χρέος. Πότε το αποφασίσαμε αυτό?

-Η κ. Μέρκελ, υπέδειξε στον πρωθυπουργό της χώρας, να πληρώσει τα 750 εκ. της Τρίτης 12/05, από κάποια χρήματα των συστημικών τραπεζών που βρίσκονται στην ΤτΕ. Η κ. Μέρκελ ξέρει τα πάντα για τα χρηματικά μας διαθέσιμα. Τα χρήματα όμως αυτά είναι η εξασφάλιση των καταθέσεων.  Ποιοι θα τα δώσουν?

-Είναι πολλά πια τα δείγματα, ότι κάτι δεν πάει καλά. Πρόσωπα στην κυβέρνηση που ανήκουν σε διαφορετικά στρατόπεδα, καμιά φορά παίρνουν κρίσιμες θέσεις «με το ζόρι». Πως γίνεται αυτό? Μήπως δεν είναι ολόκληρη η κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ? Μήπως έχουν κι’ άλλοι λόγο? Πως συνέβη να μάθουμε ξαφνικά ότι εκτός από την κυβέρνηση που αναδείχθηκε με την ψήφο του λαού υπάρχει και η κ. Σαββαίδη, ο κ. Στουρνάρας, η κ. Σακελλαρίου, υπεράνω κάθε ελληνικής αρχής? Ποιοι τα ανέχονται αυτά και γιατί? Τα γνώριζαν? Κάποιοι συνέβαλλαν σε προεκλογικές συμφωνίες κάτω από το τραπέζι?

-Είμαστε γυναίκες και έχουμε ζήσει αρσενικές συμπεριφορές. Βρήκαμε τρίχες στο πέτο που δεν είναι δικές μας, βρήκαμε κοκκινάδια στο πουκάμισο, εισιτήρια θεάτρου στην τσέπη, ανεξήγητες απουσίες και χαμηλόφωνα τηλεφωνήματα. Κάτι παίζει εδώ πέρα. Επειδή όμως είμαστε αριστερές φεμινίστριες, η απάντησή μας είναι σαφής:

-Αν δώσετε 750 εκ από το υστέρημα του ελληνικού λαού την Τρίτη στους δανειστές, ο μόνος χώρος που υπάρχει για σας είναι το χαλάκι έξω από την πόρτα.

 

Share

Η Επόμενη Μέρα και η νέα Πρώτη Κυρία

christs-entry-into-brussels-in-1889

της  Σοφίας Ξυγκάκη

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2015

Μετά από μερικές πολύ κουραστικές όλο ένταση μέρες και το χθεσινό ξενύχτι, σήμερα άρχιζα να ξυπνώ ευχαριστημένη, με αργές κινήσεις και διάθεση για εξίσου αργό 24ωρο, με ήπιες δραστηριότητες, ακόμα και τις ειδήσεις να τις πάω με το πάσο μου.

Πρωί πρωί όμως με πήρε μια φίλη, η Μαρία, με την οποία δεν καταφέραμε να βρεθούμε χθες βράδυ μες το πλήθος, αδημονώντας να πούμε για τις εξελίξεις, για τα δημοσιεύματα, για τη συνάντηση Τσίπρα Καμμένου «όπου νάναι αρχίζει, άνοιξε την τηλεόραση… πωπώ! λες να του δώσουν το υπουργείο Εθνικής Άμυνας, όπως ακούγεται; Πάντως μόνο δυο βουλευτές χρειάζονται, δυο ακόμα», και την ίδια στιγμή τον Κώστα να με παίρνει απ’ τη δουλειά στο κινητό, όλο νεύρα «τάλεγα, δε στάλεγα; το φοβόμουν αυτό – καλά, με τον Καμμένο;» και η φίλη μου να συνεχίζει στο σταθερό ότι από σήμερα, το είπε λέει και ο Χατζηνικολάου, αποκαλούμε τον Σύριζα Στήριζα, καθότι βγήκαν όλοι με τον καλό λόγο στα χείλη.

Αφού ετοίμασα ένα δυναμωτικό ρόφημα, άρχισα κι εγώ να περιφέρομαι στα κανάλια. Ένα μακρινό πλάνο μια νέας γυναίκας με υπότιτλο Η νέα Πρώτη Κυρία και η γεμάτη ένταση φωνή του παρουσιαστή «Καταλαβαίνετε; Αυτή η γυναίκα, που όλοι φωνάζουν Μπέτυ, είναι η μόνη γυναίκα του Τσίπρα, μετά απ’ αυτή δεν γνώρισε άλλη, από τη Β΄Λυκείου είναι μαζί..» τράβηξε την προσοχή μου. Και συνέχισε «λένε ότι δεν είναι παραδοσιακός γιατί δεν παντρεύτηκε, δεν βάφτισε τα παιδιά του. Τι πιο παραδοσιακό», ύψωσε την παλλόμενη από το πάθος φωνή ο παρουσιαστής, «από αυτό, από το να είναι με μια γυναίκα όλη του τη ζωή; είναι έντιμος» και, δίνοντας το τελειωτικό χτύπημα σε αυτούς που ενδεχομένως θα αμφισβητούσαν τη σχέση με την παράδοση του νέου μας πρωθυπουργού, πρόσθεσε με ελαφρώς συγκινημένη φωνή «ο ίδιος  μάλιστα ασχολείται με τα παιδιά του». Η κουβέντα  συνεχίστηκε με στοιχεία για την προσωπικότητα και τις σπουδές αλλά και τη διακριτική παρουσία της αποκαλούμενης από αυτούς πρώτης κυρίας.

Λέω ας διαβάσω μερικά πραγματικά νέα, κλείνω την τηλεόραση, μπαίνω στο ίντερνετ ν’ αρχίσω να σερφάρω, τα μέιλ, το’να πίσω απ’ τ’ άλλο, δεν μ’ αφήνουν: ανάμεσα σε ενημερωτικά μέιλ για μετεκλογικές συζητήσεις «καλέ!», γράφει η Αρετούλα, «αριστεροδεξιά κυβέρνηση θάχουμε;» ενώ λιτά μας ερωτά η Δήμητρα με καυστική διάθεση «ξέρατε ότι η Μπέτυ θήλασε και τα δυο παιδιά;».

Αφήνω το κομπιούτερ, ανάβω την τηλεόραση, πέφτω σε ευτυχισμένα οικογενειακά ενσταντανέ που επιβεβαιώνουν τους παρουσιαστές του προηγούμενου καναλιού, κάπου εκεί και πλάνα με τον Αχελώο ποταμό, πώς προέκυψε τώρα τούτος, αναρωτιέμαι, είναι από το Αθαμάνιο της Άρτας, το χωριό απ’ όπου κατάγεται ο Τσίπρας, ακούω να λένε, εκεί κολυμπάει. Να και ένας παπάς που είναι ο θείος, «σεμνός αλλά είχε αστέρι», λέει για τον ανιψιό· «ειλικρινής με χιούμορ», θα πει ο φίλος· «όταν έρχεται, κλείνουμε την τηλεόραση», λέει η παιδική φίλη, «και η γυναίκα του τόσο απλή!», προσθέτει. Όλα αυτά υπό τους ήχους του κομαντάντε Τσε Γκεβάρα. Πάνω που πάω να σκεφτώ ε! καλά τώρα τι εύγλωττη μουσική υπόκρουση είναι αυτή, νάτη η απάντηση: «Τσέπρα τον φωνάζαμε εμείς, τόση αγάπη έτρεφε για τον Τσε», ακούγεται άλλος συγγενής να λέει, ενώ συνεχίζεται η προβολή των οικογενειακών στιγμών και σχόλια του τύπου «δεν πρόβαλε ποτέ την οικογένειά του…, ωραία γυναίκα κτλ». Κλείνω την τηλεόραση.

Μεσημέριασε ήδη και μου έρχεται στο νου μια παρατήρηση του Αντρέ Μπρετόν, τη δεκαετία του ’60, που αναφέρει ο Λουί Μπουνουέλ στο βιβλίο του Η τελευταία μου πνοή: «αγαπητέ μου φίλε, το σκάνδαλο δεν υπάρχει πια», μεταφέρω από μνήμης. Η πρόκληση, το σοκ που οι σουρεαλιστές ήθελαν να προκαλούν στην κοινωνία, χτυπώντας τα ήθη και την υποκρισία, δεν υπήρχε πια, είχε αφομοιωθεί, οι ίδιοι είχαν γίνει κατεστημένο. Παραπάει ως παράδειγμα αλλά, φαντάζομαι, ο συνειρμός έχει να κάνει με την αυτόματη προσαρμογή ή μήπως οικειοποίηση αυτού τού  ‘ξένου’ στη πρωινατζίδικη και γενικώς τηλεοπτική πραγματικότητα.

Σ’ αυτήν τη Χώρα του Ποτέ δεν Χειμωνιάζει, αφού ακόμη και με χιονιά όλες/οι ντύνονται για πλαζ, του Ποτέ δεν Στενοχωριόμαστε, αφού «όλα καλά, δόξα σοι ο Θεός, όλα καλά», του Πάντα Ντυνόμαστε για Πίστα, αφού σε μερικά κανάλια ακόμη και οι εκφωνητές των ειδήσεων ποζάρουν α λα μπουζουκερί, τα πάντα υπάγονται στους καθησυχαστικούς όρους του εντόπιου λάιφ στάιλ, που τροποποιεί ό,τι το ζορίζει και αφομοιώνει στους δικούς του μηχανισμούς ό,τι δεν συνάδει με την αισθητική και την αντίληψή του: έτσι ο μέχρι πρότινος επικίνδυνος υποστηρικτής της τρομοκρατίας αποκαλύπτεται τελικά ότι ‘δικός μας’ είναι,  αφού έχει χωριό και παραδόσεις, ενώ τα αυτονόητα λόγια των συγγενών και φίλων του μετατρέπονται σε ριάλιτι· ο μέχρι πρόσφατα άθεος αποκτά την οικεία μορφή του ανιψιού του θείου παπά, και τι σημασία έχει αν δεν είναι παντρεμένος με τη Μπέτυ, αφού από τα 16 του είναι η μοναδική γυναίκα της ζωής του (εξυπακούεται και γι’ αυτήν ο μοναδικός τής δικής της), μια γυναίκα διακριτική που θήλασε και τα δυο παιδιά της· στο κάτω κάτω, σάμπως ο μπουμπούκος Άδωνις ήταν παντρεμένος με την Ευγενία;

Βράδιασε, τα κεντρικά δελτία ειδήσεων άρχισαν ήδη, να μάθω ποιοι θα είναι τελικά στο υπουργικό συμβούλιο, τι έγινε με τον Σαμαρά, κατέληξαν σε Πρόεδρο; πώς ξινίζει έτσι τη μούρη του ο Κάμερον, ποια είναι αυτή η κοπέλα εκεί…; «η Περιστέρα..» (καλά, αυτή δεν είναι η Μπέτυ;) «..πάντα διακριτική, πάντα δυο βήματα πίσω από τον Τσίπρα», ακούγεται η φωνή της δημοσιογράφου του κεντρικού δελτίου ειδήσεων. Μπέττυ το πρωί και το μεσημέρι, Περιστέρα το βράδυ;

Δεν είναι κατάσταση αυτή. Τι είδα ότι παίζει το Ιντεάλ που θέλω να δω; Τα κλείνω και πάω σινεμά. Εξάλλου η μέρα μου χαλαρή όπως την ήθελα ήταν.

 

Share

Σημειολογία της αναγούλας: τα σποτ της Νέας Δημοκρατίας

12

του Θωμά Τσαλαπάτη

Κάποιοι, στο άκουσμα της προκήρυξης των εκλογών, πανηγύριζαν επειδή η διακυβέρνηση από τον ακροδεξιό κυβερνητικό θίασο θα έφτανε επιτέλους στο τέλος της. Κάποιοι άλλοι, επειδή αναγνώριζαν το ενδεχόμενο να τελειώσει η χρόνια μνημονιακή πολιτική. Κάποιοι ίσως γιατί πίστευαν πως ένας νέος (έστω κάπως καλύτερος) κόσμος μπορεί να οικοδομηθεί στο τώρα. Όχι εμείς όμως. Εμείς πανηγυρίζαμε γιατί καταλαβαίναμε πως πλησίαζε η ώρα για ένα ακόμη τηλεοπτικό σποτ της Νέας Δημοκρατίας. Βλέπετε, μετά το θρυλικό «Γιατί κύριε;», η εξάρτησή μας στο απεχθές σημείωσε νέα όρια ανάγκης και επιθυμίας. Η προεκλογική περίοδος έμοιαζε με εξιλέωση. Και η σαμαρική Νέα Δημοκρατία δεν θα μας άφηνε για πολύ διψασμένους.

Το προεκλογικό παρόν του κόμματος

Έχει ενδιαφέρον να δούμε το πόσο όμοια είναι η εκστρατεία της Νέας Δημοκρατίας με αυτή που επιχείρησε στις προηγούμενες εκλογές. Πριν τρία χρόνια, για το αντίστοιχο προεκλογικό σποτ γράφαμε: «Στο συγκεκριμένο διαφημιστικό δεν υφίσταται ίχνος πολιτικής επιχειρηματολογίας. Η Νέα Δημοκρατία επιλέγει το φόβο ως βασικό επιχείρημα, αποφεύγοντας να περιγράψει οποιαδήποτε πολιτική διαδικασία που θα οδηγούσε ή θα απέτρεπε το αποτέλεσμα που τον δημιουργεί. Το σποτ λειτουργεί με όρους τηλεοπτικού μάρκετινγκ έξω από τη σφαίρα του πολιτικού. Ο τηλεθεατής – καταναλωτής – πολίτης πρέπει πάση θυσία να αγοράσει το προϊόν. Δεν χρειάζεται να γνωρίζει τις ιδιότητές του, τα προτερήματα ή τα μειονεκτήματα του. Η κακόγουστη και χυδαία επίκληση στο συναίσθημα, θα τον κάνει να λειτουργήσει χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τα αντανακλαστικά του. Η ανάλυση είναι πολυτέλεια όταν βλέπεις θλιμμένα παιδικά πρόσωπα. Ο φόβος για τα παιδιά ή μάλλον η αποτροπή του φόβου γίνεται ένας νέος μηχανισμός επιθυμίας. Στο μετααποκαλυπτικό περιβάλλον των διαφημίσεων, η ρητορική ταυτίζεται με την αποπλάνηση και το συναισθηματικό τραμπουκισμό». Σήμερα δεν θα αλλάζαμε ούτε λέξη.

Η πλήρης απαξίωση και ο αποκλεισμός του επιχειρήματος είναι το μόνιμο προεκλογικό παρόν του κόμματος. Τα σποτ δεν επιθυμούν να πείσουν, αλλά να υποβάλουν. Δεν εξηγούν, αλλά επιβάλλουν. Για το λόγο αυτό δεν εμφανίζουν δείκτες, έργα, πολιτική, αλλά αντίθετα ένα φθηνό ανθολόγιο σημείων. Τους πολίτες και τους ανθρώπους όπως τους αντιλαμβάνονται και όπως τους επιθυμούν, τους ρόλους όπως τους κατασκευάζουν και όπως τους αντιπροσωπεύουν. Και τελικά σε ένα ολίσθημα σκηνογραφικής αφέλειας τη χώρα, όπως την κατάντησαν.

Ο αστερισμός των σημείων

Ας περιπλανηθούμε, λοιπόν, στον αστερισμό των σημείων, όπως αυτός καταγράφηκε μέσα από τα πέντε διαφημιστικά του προϊόντος «Νέα Δημοκρατία». Υπεραπλουστευτικές γενικεύσεις ειπωμένες σε μια δήθεν γλώσσα της πιάτσας, ποδοσφαιρικές παρομοιώσεις υψηλού επιπέδου, μια εκβιαστική οικειότητα που επιτρέπει στον πρωθυπουργό να σου κλέβει την μπάλα ή να εισβάλει στο σαλόνι σου, η γυναίκα αποκλειστικά σε ρόλο συζύγου-μητέρας-νοικοκυράς που όλη την ώρα παίζει με τη βέρα της και ανησυχεί για το μέλλον της χώρας, ένας ελαφρώς ηλίθιος τύπος που δεν μπορεί να χειριστεί το φωτοτυπικό μηχάνημα, χυδαία εκμετάλλευση των δολοφονιών στο Παρίσι για τη δημιουργία φόβου σε σχέση με το μεταναστευτικό ζήτημα. Μια κοινωνία φυλετικής καθαρότητας όπου τα παιδιά που παίζουν στις πλατείες θα είναι αποκλειστικά ελληνόπουλα με γαλάζια μάτια. Μια αποκλειστικά προσωποκεντρική πολιτική ιεραρχίας, όπου ο πατέρας του έθνους μιλά στον πατέρα της οικογένειας ευθύγραμμα χωρίς αντιρρήσεις και ερωτήσεις. Κατοικίδια μιζέρια, όλη η Ελλάδα μια εσωτερικευμένη επαρχία και ο μεσσιανισμός του ηγέτη που «ό, τι υπόσχεται το δίνει και είναι για πάντα».

Πίσω από την καμπάνια

Και πίσω απ’ όλα η φλύαρη υποκρισία που εκκρεμεί πίσω από το κάθε πλάνο. Πίσω από τη νεολαγνεία της ευκαιριακής διαφημιστικής συγκίνησης κρύβεται ο αποκλεισμός των 18αρηδων και το σύνολο μιας πολιτικής που οδηγεί τους νέους στην απελπισία ή την μετανάστευση. Πίσω από την οικογένεια που καταθέτει ερωτήσεις στον μεγάλο Οικείο μέσα στην οικεία του, κρύβεται η διαλυμένη μεσαία τάξη καταδικασμένη στη φτωχοποίηση από τις πολιτικές της κυβέρνησης. Και πίσω από τις πλατείες που αναπνέουν μόνο ελληνόπουλα κρύβεται όλη η ρατσιστική πολιτική της κυβέρνησης με τις προσαγωγές, τις επιχειρήσεις σκούπα, τις ρατσιστικές συμπεριφορές των ομάδων ΔΕΛΤΑ και ΔΙΑΣ και το κλείσιμο του ματιού στις τακτικές της Χρυσής Αυγής. Τέλος, πίσω από την παρουσία του Αντώνη Σαμαρά στα διαφημιστικά σποτ κρύβεται η απουσία του από το κοινοβούλιο καθ’ όλη τη διάρκεια της θητείας του, πίσω από την πυγμή και τη μαγκιά του λόγου του η υποτέλειά του στις διαπραγματεύσεις με τους ετέρους, πίσω από τον πολιτικό λόγο που εύχεται και υπόσχεται, οι πολιτικές πράξεις που ακυρώνουν και καταδικάζουν.

Τα πολιτικά σποτ της Νέας Δημοκρατίας μας περιγράφουν ένα ιδιόμορφο πολιτικό ταξίδι παρά τη θέλησή τους. Ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς επισκέπτεται την καταστροφή, την οποία ο ίδιος δημιούργησε. Χαμογελώντας αυτάρεσκα, δίνοντας υποσχέσεις βελτίωσης και αλλαγής σαν κάποιον που φυτεύει αμέριμνα μαργαρίτες σε ένα καμένο δάσος.

Πηγή: Groucho Marxism (αρχική δημοσίευση στην Εποχή)

 

Share

Συνέντευξη της ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Κωνσταντίνας Κούνεβα (βίντεο)

kouneva

Συνέντευξη της ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και της Ευρωομάδας της Αριστεράς, Κωνσταντίνας Κούνεβα, στον Βασίλη Κατσαρδή για τις πρώτες εμπειρίες της στην Ευρωβουλή, το συνδικαλιστικό κίνημα, την επίσκεψή της στους Σύρους πρόσφυγες στο Σύνταγμα, αλλά και τη βία εναντίον των γυναικών.

Πηγή: left.gr

 

YouTube Preview Image
Share

Στρίβειν δια του αρραβώνος!

atsidas

της Φλώρας Νικολιδάκη

Η φράση αυτή χρησιμοποιήθηκε με την κυριολεξία της την εποχή που γινόταν αρραβώνας, πριν το γάμο. Ο αρραβώνας επισημοποιούσε την πρόθεση του γαμπρού να παντρευτεί τη νύφη. Έτσι οι ανησυχίες της οικογένειας της νύφης υποχωρούσαν τόσο, που η νύφη έπαιρνε αυστηρές συστάσεις να είναι υπάκουη, γλυκιά και βολική, ώστε να μην χαλάσει ο αρραβώνας.

Ωστόσο οι αρραβωνιαστικοί, πολύ συχνά για να ξεφύγουν από την υπόσχεση του γάμου, έβρισκαν κάποιο πάτημα και τότε “χάλαγε ο αρραβώνας”.

Από τότε βέβαια η κοινωνία προχώρησε και ο αρραβώνας ακούγεται μόνο στα συμβολαιογραφεία όταν πέφτει η προκαταβολή για κάποια αγοραπωλησία.

– Η κοινωνία σαν σύνολο πάντα προηγείται. Η πολιτική όμως πάντα ακολουθεί. Έτσι η μεθοδολογία που περιέχει η φράση “στρίβειν δια του αρραβώνος” παραμένει στις μέρες μας ως μεθοδολογία πολιτικής.

-Αυτή η κατάσταση μου ήρθε στο μυαλό όταν έφτασε στα χέρια μου ένα έγγραφο που δείχνει ότι στη χωματερή της Φυλής, εκτός από τα σκουπίδια όλης της Αττικής, με μια καινούργια συμφωνία έρχονται επισήμως πλέον και τα σκουπίδια της Τρίπολης, μέχρι 31.12.2014.

Το αποτέλεσμα είναι ότι το κύτταρο που υπάρχει εν λειτουργία στο ΧΥΤΑ γεμίζει με πολύ γρήγορους ρυθμούς. Έτσι ενώ μέχρι τώρα πιστεύαμε ότι θα αντέξει περίπου 1,5 χρόνο, διαπιστώνουμε ότι ο χρόνος που απομένει είναι λιγότερος.

-Τι να σκεφτούμε? Η “επιστολή Δούρου” στους 66 δήμους της Αττικής, επαναλαμβάνει τα όσα ορίζει ο νόμος 4042/2012. Δηλ. την δραστική μείωση του όγκου των σκουπιδιών με τη διαλογή στην πηγή από τους δήμους και τους πολίτες. Επίσης ο ν. 4042  εναρμονίζεται με τις ευρωπαϊκές οδηγίες 98 και 99 του 2008, που ορίζει την “εγγύτητα” που σημαίνει αποκεντρωμένη και σε μικρή κλίμακα διαχ/ση. Αν ανοίξετε την αρχική σελίδα του ΕΔΣΝΑ, θα νομίζετε ότι ζείτε στη χώρα της ανακύκλωσης και επαναχρησιμοποίησης. Ούτε σαν σκέψη δεν θα σας ταράξει το γεγονός ότι ζείτε δίπλα στη μεγαλύτερη χωματερή της Ευρώπης, δηλ. το ΧΥΤΑ Φυλής.

Τι συμβαίνει?

-Απαραίτητη προϋπόθεση εφαρμογής του ν. 4042 είναι ο νέος περιφερειακός σχεδιασμός για τη διαχείριση απορριμμάτων.  Η προθεσμία ισχύος του προηγούμενου έχει παρέλθει προ πολλού. Βασικοί εμπλεκόμενοι φορείς είναι η Περιφέρεια Αττικής, το ΥΠΕΚΑ και ο ΕΣΔΑ (εθνικός σχεδιασμός διαχείρισης αποβλήτων).

Ωστόσο οι δήμοι της Αττικής από το 2012 επαναλαμβάνουν ότι δεν έχουν ούτε τα χρήματα ούτε το manual για την εκπόνηση τοπικού σχεδίου διαχείρισης.

-Βέβαια η “επιστολή Δούρου”, λέει και κάτι άλλο. Ότι δεν γίνεται αποδεκτή η λύση των 4 μεγάλων εργοστασίων με τη μέθοδο των ΣΔΙΤ για την ανακύκλωση σύμμεικτων απορριμμάτων, όλης της Αττικής αλλά και από άλλα μέρη, ακόμα και από το εξωτερικό, αφού η δυναμικότητά τους θα φτάνει στους 2.000.000 τόνους. Αυτός είναι και ο κόμπος στο χτένι, άλλωστε.

-Όμως η πραγματικότητα αυτή τη στιγμή λέει ότι ο ΧΥΤΑ Γραμματικού ολοκληρώνεται και στο ΧΥΤΑ Φυλής έρχονται και τα σκουπίδια της Τρίπολης. Και όταν το σκέφτομαι αυτό, μου έρχεται η άλλη μεγαλειώδης φράση στο μυαλό, που αποτελεί και την πεμπτουσία της πολιτικής και σήμερα:

-Δεν είναι αυτό που νομίζεις!

 

Share