Subscribe via RSS Feed

Tag: "πρόσφυγες"

Οι γυναίκες στους καταυλισμούς προσφύγων ζουν με το φόβο της σεξουαλικής βίας

προσφυγας

της Ιουλίας Λειβαδίτη

Οι γυναίκες στους καταυλισμούς προσφύγων ζουν με το φόβο της σεξουαλικής και έμφυλης βίας, χωρίς πρόσβαση σε υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας, σύμφωνα με έκθεση για τις αντιξοότητες που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες αναζητούσες άσυλο στην Ελλάδα.

Η έκθεση δημοσιεύθηκε στις 24/01 από την βρετανική ΜΚΟ Refugee Rights Data Project (RRDP) και οι ερευνητές μίλησαν με περισσότερους από 300 πρόσφυγες και εθελοντές σε εννέα στρατόπεδα και υποδομές φιλοξενίας στην Ελλάδα τον Νοέμβριο του 2016. Κατέγραψαν περιστατικά βιασμού, εξαναγκαστικής πορνείας, υποχρεωτικού γάμου και διακίνησης, τα οποία επηρεάζουν ιδιαίτερα τις νεαρότερες πρόσφυγες.

Σύμφωνα με τη μελέτη, οι δράστες των παραπάνω εγκλημάτων περιλαμβάνουν άλλους πρόσφυγες και εθελοντές. Από τις δομές που μελετήθηκαν κάποιες διοικούνται από την κυβέρνηση και ΜΚΟ ενώ άλλες  είναι αυτοδιαχειριζόμενες.

Μια εθελοντής ανέφερε πως σε έναν άτυπο καταυλισμό στην Αθήνα δεν υπήρχαν καθόλου μέτρα ασφαλείας για την προστασία των γυναικών, οι οποίες βρίσκονται σε ‘συνεχή κίνδυνο’ σεξουαλικής βίας.

Πάνω από το 46% των γυναικών δήλωσαν στους ερευνητές ότι δεν ένιωθαν ασφαλείς στους καταυλισμούς και 69% ότι διέμεναν σε υποδοχές που δεν κλείδωναν με ασφάλεια. Πολλές γυναίκες είπαν ότι φοβούνται να πάνε τουαλέτα το βράδυ γιατί ο χώρος είναι κακοφωτισμένος και τις κάνει ευάλωτες σε επιθέσεις.

Η Marta Welander, διευθυντής του RRDP, είπε στο Al Jazeera ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα πρέπει να βοηθήσουν τα θύματα κακοποίησης και να διασφαλίσουν ότι εφαρμόζονται τα κατάλληλα μέτρα για την προστασία των γυναικών προσφύγων.

«Η έκθεση αποκαλύπτει μια κρίσιμη έλλειψη επαρκούς ιατρικής και ψυχοκοινωνικής υποστήριξης για τους επιζώντες της σεξουαλικής και έμφυλης βίας και την ανάγκη για την δημιουργία ειδικών ασφαλών χώρων μέσα σε όλους τους καταυλισμούς. Είναι εντελώς απαράδεκτο το γεγονός ότι η Ευρώπη αδυνατεί να παρέχει επαρκή προστασία, τα ελάχιστα στάνταρ για τις ευάλωτες γυναίκες και τα κορίτσια».

Ο Roland Schoenbauer, εκπρόσωπος της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, δήλωσε ότι η οργάνωση ανησυχεί για τις καταγγελίες σχετικά με σεξουαλική και έμφυλη βία (sexual and gender-based violence SGBV) στους καταυλισμούς προσφύγων στην Ελλάδα.

«Κάθε φορά που γίνονται τέτοιες αναφορές, οι αρχές θα πρέπει να προχωρούν σε άμεση και διεξοδική έρευνα», είπε.

«Η βία αυτής της μορφής είναι στενά συνδεδεμένη με τις υποβαθμισμένες συνθήκες διαβίωσης στους χώρους που φιλοξενούν πρόσφυγες. Πολλοί χώροι δεν είχαν συσταθεί λαμβάνοντας υπόψη την πρόληψη ή την αντιμετώπιση τέτοιων κινδύνων, και αυτό συμβάλλει στην αύξηση κινδύνου και ευαλωτότητας», εξήγησε περαιτέρω.

Ο Schoenbauer δήλωσε ότι οι τοπικές αρχές θα πρέπει να λάβουν ‘τολμηρή δράση’ για την πρόληψη τέτοιων περιστατικών και ζήτησε περαιτέρω κατάρτιση ώστε οι εργαζόμενοι/εθελοντές στους χώρους αυτούς να μπορούν να παρέχουν συμβουλευτική υποστήριξη σε θύματα κακοποίησης.

Εκτός από την ασφάλεια, περισσότερο από τα τρία τέταρτα των γυναικών που ερωτήθηκαν δήλωσαν ότι είχαν αντιμετωπίσει προβλήματα υγείας, με την πλειοψηφία να αποδίδει τα προβλήματα αυτά στη σωματική και ψυχική καταπόνηση που συνεπάγεται η διαβίωση στους καταυλισμούς. Περίπου το 95% των γυναικών είπαν ότι έχουν περάσει κατάθλιψη, με τις μισές να δηλώνουν ότι ένιωθαν κατάθλιψη όλη την ώρα, σύμφωνα με τη μελέτη του RRDP.

Σύμφωνα με τη ΜΚΟ οι κάτοικοι πολλών καταυλισμών ζούσαν σε ανθυγιεινές συνθήκες, χωρίς πρόσβαση σε απαραίτητες υπηρεσίες αναπαραγωγικής υγείας. Περίπου το ένα τέταρτο των γυναικών δήλωσαν ότι δεν ήξεραν πως θα είχαν πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας σε περίπτωση που μείνουν έγκυες και 88% είπαν ότι δεν ξέρουν πού να βρουν αντισυλληπτικά.

Ολόκληρη η έκθεση εδώ

 

Διαβάστε ακόμα

Πόσο ασφαλής ήταν η Τουρκία για τη μικρή Αζιζέ;

Σεξουαλική εκμετάλλευση… όσο διαρκεί το ταξίδι

Share

Πόσο ασφαλής ήταν η Τουρκία για τη μικρή Αζιζέ;

prosfyges_66

Προσφυγοπούλες στη Σμύρνη (φωτ. αρχείου) Προσφυγοπούλες στη Σμύρνη (φωτ. αρχείου) | EPA / SEDAT SUNA

της Esra Dogan

Είναι ήδη αμφίβολο αν η Τουρκία μπορεί να θεωρηθεί ασφαλής χώρα για τους πρόσφυγες, λόγω της απουσίας συστήματος ασύλου, των ολοένα και αυξανόμενων ρατσιστικών επιθέσεων στους πρόσφυγες, καθώς και των προβλημάτων ασφάλειας εντός της χώρας.

Ωστόσο, είναι σημαντικό να αναγνωριστεί ότι είναι ακόμα λιγότερο ασφαλής για τα ανήλικα προσφυγόπουλα που αντιμετωπίζουν μεγάλο κίνδυνο βιασμού και σεξουαλικών επιθέσεων τόσο εντός όσο και εκτός των προσφυγικών καταυλισμών ή που εξαναγκάζονται σε γάμους σε μικρή ηλικία ώστε να αποφύγουν τέτοιες σεξουαλικές επιθέσεις που θα μπορούσαν να αμαυρώσουν το όνομα της οικογένειας.

Στις 24 Αυγούστου, η Αζιζέ, ένα κοριτσάκι 9 μηνών από τη Συρία, έχασε τη ζωή του λόγω εσωτερικής αιμορραγίας, 5 ημέρες μετά τον βιασμό του στο Γκαζιαντέπ, στην Τουρκία. Το αποτρόπαιο συμβάν έλαβε χώρα σε ένα αγρόκτημα, όπου οι γονείς του βρέφους απασχολούνταν ως εποχικοί εργάτες.

Ο δράστης φέρεται να είναι ένας βοσκός που μπήκε στη σκηνή της οικογένειας όσο εκείνοι ήταν στα χωράφια και το έσκασε μετά τον βιασμό, αφήνοντας πίσω μόνο ντροπή για την Τουρκία και την ανθρωπότητα.

Οι κυβερνητικοί αξιωματούχοι δείχνουν τώρα έκπληκτοι και αποτροπιασμένοι από τον βιασμό και τον θάνατο του βρέφους 9 μηνών. Η Fatma Betul Sayan Kaya, υπουργός Οικογενειακής και Κοινωνικής Πολιτικής, δήλωσε ότι το συμβάν αυτό προκάλεσε αηδία τόσο στην ίδια όσο και στην τουρκική κοινωνία εν γένει. Ο βουλευτής του AKP από την περιφέρεια του Γκαζιαντέπ, Samil Tayyar, δεν δίστασε να εκφράσει την επιθυμία του για επαναφορά της θανατικής ποινής για τον δράστη.

Είναι όμως αυτό το συμβάν εντελώς τυχαίο και αδύνατον να έχει προβλεφθεί; Ήταν η Τουρκία πράγματι ασφαλής γι’ αυτό το κοριτσάκι;

Η αλήθεια είναι ότι οι προηγούμενες εμπειρίες παιδιών από οικογένειες προσφύγων -όπως δημοσιεύονται στον Τύπο και σε διάφορες έρευνες στο πεδίο- είχαν ήδη κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου. Πράγματι, ο βιασμός του βρέφους ήταν το τελευταίο κρούσμα σε μια σειρά «μη επιβεβαιωμένων» σεξουαλικών επιθέσεων και βιασμών παιδιών από τη Συρία, αποκαλύπτοντας έτσι την αδυναμία του τουρκικού κράτους να προστατέψει αυτά τα προσφυγόπουλα.

Στις αρχές Μαΐου, ένας δημοσιογράφος από την εφημερίδα Birgun αποκάλυψε την ιστορία 30 αγοριών μεταξύ 8 και 12 ετών που βιάστηκαν από έναν καθαριστή στον Καταυλισμό Προσφύγων του Nizip.

Οι βιασμοί έγιναν από τον Σεπτέμβριο του 2015 έως τις αρχές του 2016 αλλά η AFAD (Αρχή Διαχείρισης Καταστροφών και Έκτακτων Καταστάσεων) που διοικεί τον καταυλισμό δεν κατάφερε να τους ανακαλύψει.

Η Ανγκελα Μέρκελ επισκέφτηκε τον Απρίλιο αυτόν τον καταυλισμό, ο οποίος στην είσοδο έχει την επιγραφή «Καλώς ορίσατε στη χώρα που φιλοξενεί τους περισσότερους πρόσφυγες στον κόσμο» και φιλοξενεί δεκατέσσερις χιλιάδες πρόσφυγες. Τη στιγμή της επίσκεψης της Μέρκελ, το σκάνδαλο των βιασμών είχε ήδη γίνει γνωστό στην κυβέρνηση αλλά το υπουργείο Οικογενειακής και Κοινωνικής Πολιτικής έκανε τα στραβά μάτια.

Στα τέλη Μαΐου, η AFAD χτυπήθηκε από ένα ακόμη σκάνδαλο. Δημοσιεύτηκε στον Τύπο ότι ένας 87χρονος Σύρος πρόσφυγας που διέμενε στον Καταυλισμό του Islahiye είχε επιτεθεί σεξουαλικά σε 5 παιδιά ηλικίας 4 έως 8 ετών μπροστά στα μάτια των αρχών διοίκησης του καταυλισμού που παρέλειψαν να επέμβουν.

Η έκθεση της επιτροπής του φιλο-κουρδικού κόμματος HDP μετά από τα δύο αυτά περιστατικά στους προσφυγικούς καταυλισμούς που βρίσκονται κοντά στα σύνορα με τη Συρία σημείωνε ότι οι προσφυγικοί καταυλισμοί, τα καταφύγια των γυναικών και οι κοιτώνες των παιδιών δεν ήταν εύκολα προσβάσιμοι στους ανεξάρτητους παρατηρητές και μια σειρά καταγγελιών για σεξουαλικές επιθέσεις και παρενοχλήσεις δεν διερευνήθηκαν, γεγονός που είχαν ήδη επισημάνει η Διεθνής Αμνηστία και το Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων σε προηγούμενες εκθέσεις τους.

Υπάρχει και μια άλλη, ιδιαίτερα παραμελημένη διάσταση αυτής της ιστορίας, που καθιστά τις αβέβαιες συνθήκες για τους πρόσφυγες ακόμα πιο τραγικές στην περίπτωση των κοριτσιών που πιθανόν να γίνουν ανήλικες νύφες. Είναι πράγματι ευρέως γνωστό στην Τουρκία ότι πολυάριθμες νεαρές προσφυγοπούλες εξαναγκάζονται (ή «πείθονται») να παντρευτούν σε μικρή ηλικία με Τούρκους πολίτες ή ομοεθνείς τους.

Σε κάποιες περιπτώσεις είναι δεύτερες σύζυγοι (kuma) και παντρεύονται με θρησκευτικό γάμο που δεν αναγνωρίζεται από το κράτος και, συνεπώς, στερούνται οποιαδήποτε νομική προστασία.

Στην πρόσφατη δήλωση «Όχι στη Νομιμοποίηση του Βιασμού των Παιδιών Προσφύγων», που υπέγραψαν πάνω από είκοσι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εκπαίδευσης, υποστήριξης παιδιών, LGBTI+, γυναικών και νέων, υπογραμμίζεται ότι αυτοί οι γάμοι νεαρών κοριτσιών (είτε ως πρώτων είτε ως δεύτερων συζύγων) βασίζονται στη λογική και τη δικαιολογία της προστασίας τους από σεξουαλικές επιθέσεις, της μείωσης των οικονομικών βαρών για την οικογένεια και της είσπραξης του «mehir» (του ποσού που πληρώνει ο σύζυγος στη σύζυγο σύμφωνα με το ισλαμικό δίκαιο).

Σε κάποιες άλλες περιπτώσεις, τα νεαρά κορίτσια εξαναγκάζονται να παντρευτούν για να συγκαλυφθούν περιστατικά βιασμού, ενώ αυτό που συγκλονίζει ακόμα περισσότερο είναι ότι κάποιες εξαναγκάζονται να παντρευτούν τους βιαστές τους.

Επιπλέον, υπογραμμίζεται ότι οι νεαρές προσφυγοπούλες που παντρεύονται νωρίς δεν υποφέρουν μόνο από το βαρύ ψυχολογικό φορτίο της απώλειας των συγγενών τους και του ξεριζωμού τους λόγω του πολέμου, αλλά αποκτούν βαθιά τραύματα λόγω της απώλειας της παιδικής τους ηλικίας και της μητρότητας σε νεαρή ηλικία. Αυτή η κατάσταση ενισχύει και την ευαλωτότητα των νεαρών κοριτσιών απέναντι στους «βιασμούς εντός γάμου», τους οποίους συνήθως φοβούνται να καταγγείλουν.

Τα γεγονότα αυτά μοιάζουν πράγματι αποτρόπαια αλλά αυτό που είναι ακόμα χειρότερο είναι ότι η πολιτική ολιγωρία για την αντιμετώπιση των ζητημάτων αυτών με διαφάνεια και η αδυναμία του τουρκικού κράτους να προστατέψει τα προσφυγόπουλα δημιουργεί πολύ επικίνδυνο προηγούμενο για την καθιέρωση της σεξουαλικής τους εκμετάλλευσης.

Και όσο οι Τούρκοι πολιτικοί ιθύνοντες αρκούνται απλώς στην καταδίκη των βιασμών και των θανάτων των παιδιών με σοκαρισμένα και τρομαγμένα πρόσωπα, τα παιδιά πρόσφυγες θα παραμείνουν οπωσδήποτε η πιο ευάλωτη ομάδα στην Τουρκία, παγιδευμένα σε μια κατάσταση συνεχούς ανασφάλειας.

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

■ Ρεπορτάζ της τουρκικής εφημερίδας Birgun για τον βιασμό του βρέφους: http://www.birgun.net/haber-detay/9-months-old-baby-raped-in-antep-12490

■ Εκθεση της ECPAT (ΜΚΟ διεθνούς εμβέλειας για την καταπολέμηση της παιδικής πορνείας, της παιδικής πορνογραφίας και του trafficking παιδιών για σεξουαλικούς σκοπούς) για περιστατικά βιασμών, σεξουαλικής εκμετάλλευσης, εκπόρνευσης και παιδικής εργασίας προσφυγόπουλων στην Τουρκία: http://www.ecpat.org/wp-content/uploads/legacy/A4A_V2_EU_Turkey_FINAL.pdf

Μετάφραση: Βάλια Παπακώστα www.interpretit.eu

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στην Εφημερίδα των Συντακτών και μπορείτε να το βρείτε εδώ

 

Share

Σε απεργία πείνας 10 έγκυες στο κέντρο φιλοξενίας της Ριτσώνας

ritsona-apergia

Φωτογραφία: Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Χαλκίδας σε πρόσφυγες-μετανάστες/στριες

Ένταση επικρατεί στο κέντρο φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών στη Ριτσώνα, όπου αλληλέγγυοι καταγγέλλουν ότι βρίσκονται σε απεργία πείνας 10 έγκυες γυναίκες διαμαρτυρόμενες για τις συνθήκες διαβίωσης στον χώρο.

Σύμφωνα με πληροφορίες της «Εφημερίδας των Συντακτών» οι πρόσφυγες ζητούν πρόσβαση σε 24ωρη ιατρική κάλυψη, αλλά και για διαθεσιμότητα ασθενοφόρου.

ritsona-apergia1

Φωτογραφία: Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Χαλκίδας σε πρόσφυγες-μετανάστες/στριες

Επιπλέον, στον καταυλισμό έχουν εμφανιστεί ζητήματα συνεργασίας μεταξύ ΜΚΟ και διεθνών οργανώσεων που βρίσκονται στο στρατόπεδο της Ριτσώνας.

ritsona-apergia2

Φωτογραφία: Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Χαλκίδας σε πρόσφυγες-μετανάστες/στριες

Εδώ και περίπου μία εβδομάδα οι πρόσφυγες δεν αφήνουν καμία ΜΚΟ να μπει στο στρατόπεδο.

Πηγή: efsyn

 

Share

Στην αγκαλιά της μάνας

This slideshow requires JavaScript.

Το να είσαι μητέρα είναι από μόνο του δύσκολο. Πόσο μάλλον όταν είσαι και πρόσφυγας

 

Πηγή φωτογραφιών: Reuters

 

.

Share

Η Sanaa Taleb και 40 από τις συγκρατούμενές της σε απεργία πείνας

sanaa

Κείμενο-φωτογραφία: Katja Lihtenvalner

6 μήνες πέρασαν, 9 μήνες πέρασαν, 1 χρόνος πέρασε.

Η Sanaa Taleb, μια 33χρονη από το Μαρόκο, η οποία το Νοέμβριο του 2015 αντιστάθηκε στην εξαναγκαστική απέλαση, παραμένει έγκλειστη στα κελιά του κέντρου κράτησης για μετανάστριες χωρίς χαρτιά στο Ελληνικό.

Η κράτησή της μετρά, πλέον, 1 χρόνο, 1 βδομάδα και 4 μέρες.

Εκτεθειμένη στην αστυνομική βία, εξευτελισμένη και έχοντας μεταφερθεί στην ψυχιατρική κλινική του Δαφνίου για θεραπεία, επέστρεψε, στη συνέχεια, στα κρύα κελιά του Ελληνικού. Απέρριψε το φαγητό μερικές φορές μαζί με συγκρατούμενές της, αντιδρώντας στις ανυπόφορες συνθήκες ζωής («κρύο φαγητό με ψωμί σαν πέτρα, καθόλου ζεστό νερό για ντους στη διάρκεια του χειμώνα»). Οι περισσότερες συγκρατούμενες της έχουν, στο μεταξύ, αφεθεί ελεύθερες. Όχι και η Sanaa.

Στις 4 Απριλίου συμπληρώθηκε 1 χρόνος από τη σύλληψή της. Είναι ελάχιστα γνωστό γιατί παραμένει κρατούμενη έπειτα από ένα χρόνο. Στην επέτειο αυτού του γεγονότος ξεκίνησε από το Αιγαίο ένα «κύμα» απελάσεων, στο πλαίσιο της συμφωνίας ανάμεσα στην Ε.Ε. και την Τουρκία. Όχι σιωπηρό, όπως παλιότερα, αλλά πλήρως νόμιμο, υπό τους προβολείς των Μ.Μ.Ε. και με τη συνδρομή των αστυνομικών δυνάμεων της Ε.Ε. Η εξαναγκαστική απέλαση έγινε κάτι αποδεκτό.

Η ζωή εκείνων που ήδη είναι έγκλειστοι και έγκλειστες στις ελληνικές φυλακές για μετανάστες/-ριες χωρίς χαρτιά συνεχίζει, πάντως, να αποτελεί εφιάλτη. Οι ιστορίες από το Ελληνικό δε συνιστούν εξαίρεση. Μόλις ένα μήνα πριν, μια γυναίκα από το Ιράν απέβαλε. «Ήδη τρεις μέρες πριν, ζήτησε να μιλήσει μαζί μας και μας είπε ότι είναι έγκυος κι ότι αιμορραγεί. Οι διαμαρτυρίες μας στους φύλακες για άμεση μεταφορά της στο νοσοκομείο αγνοήθηκαν παντελώς, αμφισβητώντας τόσο την εγκυμοσύνη όσο και την αιμορραγία της κρατούμενης», επισήμανε σε ανακοίνωσή της η ομάδα Αλληλέγγυες- αλληλέγγυοι Κρατουμένων στα Νότια.

Οι γυναίκες στα κελιά του Ελληνικού αποφάσισαν να θέσουν τέλος στις απάνθρωπες συνθήκες, στις οποίες είναι εκτεθειμένες. 3 μέρες πριν, 41 από αυτές, μαζί και η Sanaa, ξεκίνησαν απεργία πείνας. Αυτό ήταν το γράμμα που απεύθυναν στην κοινή γνώμη:

«Είμαστε οι γυναίκες από το τμήμα του Ελληνικού. Γράφουμε αυτό σε εσάς (άνθρωποι) για να γνωρίζετε πόσο κουρασμένες και θλιμμένες είμαστε. Είμαστε 47 όλες κι όλες μέσα τώρα και αντιστεκόμαστε με απεργία πείνας και δεν θέλουμε να φάμε, επειδή δεν γνωρίζουμε τι πρόκειται  να μας συμβεί. Κάποιες από εμάς είναι εδώ ένα χρόνο, κάποιες 11 μήνες, κάποιες έξι, κάποιες εφτά, κάποιες πέντε, κάποιες τέσσερις και πάει λέγοντας. Οι περισσότερες από εμάς ζουν στην χώρα για πολλά χρόνια και έχουμε τις δουλειές μας να μας περιμένουν και τους συζύγους και τα παιδιά μας έξω, οπότε παρακαλώ ικετεύουμε για την ελευθερία μας. Αν υπάρχει κάτι που εσείς άνθρωποι μπορείτε να κάνετε για να μας βοηθήσετε να απελευθερωθούμε θα είμαστε πολύ χαρούμενες».

Στο μεταξύ, η μάχη της Sanaa και η φυλάκιση όλων των μεταναστριών δεν ξεχάστηκαν. Η ομάδα Antifa lab δημιούργησε ένα αξιοσημείωτο graffiti στη μνήμη της. “Free Sanaa Taleb. Χαρτιά στους μετανάστες”. Βρίσκεται στη λεωφόρο Αθηνών.

Το κίνημα υποστήριξης στην Sanaa και σε όλες τις μετανάστριες κρατούμενες εξαπλώνεται σε όλη την Ελλάδα: στη Θεσσαλονίκη, το Αγρίνιο, τη Λέσβο και αλλού. Αύριο Σάββατο, 16 Απριλίου, διοργανώνεται πορεία στις 12 το μεσημέρι, στην πλατεία Αγίου Τρύφωνα, Άνω Γλυφάδα, που θα κατευθυνθεί προς το κέντρο κράτησης Ελληνικού.

Και για να μην ξεχάσουμε την Sanaa Taleb, μια μετανάστρια εκτεθειμένη στην καταπίεση, την ταπείνωση και τη στέρηση της ελευθερίας, ένα σύμβολο αντίστασης στις απελάσεις και της μάχης ενάντια στις αρχές, στις 31 του Μάη δικάζεται για τα αδικήματα της απείθειας και της φθοράς δημόσιας περιουσίας.

Η μάχη για την ελευθερία είναι μακρά και πικρή, αλλά τα χνάρια της μένουν για πάντα. Η Sanaa Taleb έχει ήδη καθιερωθεί ως μια σύγχρονη ηρωίδα και ο αγώνας της δε θα πάει χαμένος.

Μετάφραση: Γιάννης Κοντός

Πηγή: hitandrun

Share

Έχει και ο ΣΥΡΙΖΑ τις Μαριάννες και τους Σάκηδές του

refug-women

της Λίνας Φιλοπούλου

Πληροφορηθήκαμε ότι το Τμήμα Φεμινιστικής Πολιτικής/Φύλου και η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ, του κυβερνώντος κόμματος για να μην ξεχνιόμαστε, διοργανώνουν εκδήλωση αφιερωμένη στις γυναίκες πρόσφυγες στις 8 Μάρτη στο λιμάνι του Πειραιά. Όπως αναφέρουν, θα σχηματίσουν ανθρώπινη αλυσίδα με σύνθημα, «διασχίζουμε τα σύνορα του σεξισμού, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας».

Σε ανακοίνωσή της η Γενική Γραμματεία Ισότητας των Φύλων κάνει έκκληση για συγκέντρωση ειδών πρώτης ανάγκης για να σταθούν στο πλάι των γυναικών και των παιδιών τους. Τονίζει μάλιστα ότι «η συνεισφορά όλων μας είναι ιδιαίτερα σημαντική, στην προσπάθειά μας να δείξουμε την αλληλεγγύη μας, να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας και να σταθούμε άξιες και άξιοι των προσδοκιών χιλιάδων μητέρων και παιδιών προσφύγων που μας χρειάζονται αυτή την ώρα».

Κρίμα που δεν θα είμαστε την Τρίτη στο λιμάνι του Πειραιά να παρακολουθήσουμε την κυβερνητική φιέστα για τους πρόσφυγες. Είμαστε σίγουρες όμως ότι τα κανάλια, που πασχίζουν για να κατοχυρώσουν μια τηλεοπτική άδεια, θα σπεύσουν να καταγράψουν αυτή την «κίνηση αλληλεγγύης», όπως θα σπεύσουν και κάποιες φιλεύσπλαχνες βουλεύτριες του ΣΥΡΙΖΑ να πουν ότι φιλοξενούν οικογένειες προσφύγων για να κερδίσουν λίγη ακόμα δημοσιότητα και αυτοπροβολή. Μετά από τόσο καιρό που διαδραματίζεται αυτή η ανθρωπιστική προσφυγική κρίση – την οποία προσπαθούν να διαχειριστούν όπως μπορούν τα κινήματα γνήσιας αλληλεγγύης και υποστήριξης των προσφύγων – δεν είναι ώρες για συμβολικές κινήσεις. Το κυβερνητικό κόμμα στο οποίο ανήκουν είναι εντελώς απόν όλο αυτό το διάστημα όχι μόνο αφήνοντας την κατάσταση να γίνει ανεξέλεγκτη αλλά και επιτρέποντας την εμπλοκή του στρατού και του ΝΑΤΟ σύμφωνα με το δόγμα «η ασφάλεια είναι αλληλεγγύη και ανθρωπισμός».

 

Share

Πώς θα “γιορτάσουν” τη 13η Φλεβάρη οι ΛΟΑΤΚΙ+ πρόσφυγες στην Ειδομένη;

africa_lgbti_refugees

Διεθνής ημέρα χρήσης προφυλακτικού στο δυτικό κόσμο, και όχι τυχαία μια μέρα πριν του «Αγίου Βαλεντίνου». Την ίδια ώρα που στη Θεσσαλονίκη οργανώνονται καμπάνιες από τις ΛΟΑΤΚΙ+ οργανώσεις για το ασφαλέστερο σεξ και τη διάδοση της χρήσης προφυλακτικού, καταφθάνουν στην Ειδομένη πολλά lgbtiq+ άτομα χωρίς κανένα δικαίωμα ούτε διεθνούς προστασίας ούτε βέβαια πρόσβασης στην ενημέρωση για ασφαλέστερο σεξ.

Λε­σβί­ες, ομο­φυ­λό­φι­λοι, αμφί, τρανς και ίντερ­σεξ έρ­χο­νται στην Ει­δο­μέ­νη από διά­φο­ρες χώρες, στις οποί­ες όχι απλά κα­τα­πα­τώ­νται κα­θη­με­ρι­νά τα δι­καιώ­μα­τά τους, αλλά απειλούνται με φυ­λά­κι­ση ή και εκτέ­λε­ση! ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ άτομα διεκ­δι­κούν το δι­καιω­μα τους για μια αξιο­πρε­πή ζωή, μα έρ­χο­νται αντι­μεέτω­ποι με κλει­στά σύ­νο­ρα! Και γιατί; Γιατί δεν είναι πρό­σφυ­γες πο­λέ­μου!

Λες και το άσυλο ψε­κά­ζε­ται μα­ζι­κά πάνω από τους πρό­σφυ­γες πο­λέ­μου και μετά μας τελειώ­νει!

Δεν είναι όμως έτσι τα πράγ­μα­τα. Το πο­λι­τι­κό άσυλο ή το άσυλο για αν­θρω­πι­στι­κούς λό­γους, είναι μια δια­δι­κα­σία ατο­μι­κή και προ­σω­πι­κή και η κα­θε­μιά έχει δι­καί­ω­μα να ζη­τή­σει διε­θνή προ­στα­σία από την χώρα που το επι­θυ­μεί. Πόσο μάλ­λον, όταν οι ίδιες οι νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρες κυ­βερ­νή­σεις της Δύσης έχουν προ­ξε­νή­σει με τις στρα­τιω­τι­κές και οι­κο­νο­μι­κές πα­ρεμ­βά­σεις τους την άνοδο των ακραί­ων τζι­χα­ντι­στι­κών και γε­νι­κό­τε­ρα σα­λα­φι­στι­κών κι­νη­μά­των στις χώρες του Ισλάμ (πχ Πα­κι­στάν).

Πε­ρι­στα­τι­κά με lgbtiq πρό­σφυ­γες συμ­βαί­νουν κα­θη­με­ρι­νά στην Ει­δο­μέ­νη, σύμ­φω­να και με τις μαρ­τυ­ρί­ες εθε­λο­ντριών και ερ­γα­ζο­μέ­νων στο πεδίο. Πρό­σφα­τα έφτα­σε ένα 17χρο­νο αγόρι από το Πα­κι­στάν που είχε βια­στεί από με­γά­λη ομάδα συ­νο­μη­λί­κων του, λόγω του σε­ξουα­λι­κού του προ­σα­να­το­λι­σμού. Το αγόρι αυτό έχει εγκλω­βι­στεί στη χώρα μας, επει­δή ανή­κει στις εθνι­κό­τη­τες που δεν επι­τρέ­πε­ται να πε­ρά­σουν τα σύ­νο­ρα προς την Ευ­ρώ­πη, «γιατί δεν έχουν πό­λε­μο στη χώρα τους». Επί­σης, Ιρανή μη­τέ­ρα πήρε τον τρανς γιο της και τη λε­σβία κόρη της μαζί με την κο­πέ­λα της και το παιδί της και ήρθαν στην Ει­δο­μέ­νη, όπου και ξυ­λο­κο­πή­θη­καν από ομο­ε­θνείς τους, όταν έπεσε η μα­ντί­λα της μιας και φά­νη­καν τα αγορέ μαλ­λιά της… Θύ­μα­τα της πο­λι­τι­κής των κλει­στών συ­νό­ρων και της ελ­λι­πούς ευαι­σθη­σί­ας για τους LGBTIQ+ πρό­σφυ­γες είναι και ασυ­νό­δευ­τοι ανή­λι­κοι. Ένας 15χρο­νος Ιρανός το έσκα­σε από τη χώρα και την οι­κο­γέ­νεια του μαζί με τον κολ­λητό του, εξαι­τί­ας μιας ση­μα­ντι­κής για το Ιράν σχο­λι­κής πα­ρά­βα­σης. Βέ­βαια, ο 15χρο­νος είχε και έναν ακόμα λόγο: είναι γκέι. Στο Ιράν αν ανα­κα­λύ­ψουν ότι είσαι γκέι, σε πε­ρι­μέ­νει κρε­μά­λα. Επει­δή όμως οι Ιρα­νές/οί δεν επι­τρέ­πε­ται να βγουν από την Ελ­λά­δα προς την Ευ­ρώ­πη δια­μέ­σου της Δη­μο­κρα­τί­ας της Μα­κε­δο­νί­ας με νό­μι­μο τρόπο, ο συ­γκε­κρι­μέ­νος 15χρο­νος είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να ζη­τή­σει πο­λι­τι­κό άσυλο μόνο από την Ελ­λά­δα. Δη­λα­δή να ζήσει ως με­τα­νά­στης σε μια χώρα με βαριά οι­κο­νο­μι­κή και κοι­νω­νι­κή κρίση λόγω των μνη­μο­νί­ων, στην οποία τα LGBTQI+ άτομα πα­λεύ­ουν ακόμα σκλη­ρά για τα αυ­το­νό­η­τα δι­καιώ­μα­τα! Άραγε με τι προ­ο­πτι­κές;

Πέραν λοι­πόν από τους λό­γους επι­βί­ω­σης, για τους  οποί­ους τα ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ άτομα παίρ­νουν τον δρόμο της προ­σφυ­γιάς, ας προ­στε­θούν και οι κίν­δυ­νοι με τους οποί­ους έρ­χο­νται αντι­μέ­τω­πες/οι/* στο τα­ξί­δι τους:  trafficking, ξυ­λο­δαρ­μοί από ομο­ε­θνείς ή ομό­θρη­σκούς τους, όταν η σε­ξουα­λι­κή τους ταυ­τό­τη­τα γί­νε­ται φα­νε­ρή και φυ­σι­κά μη απο­δε­κτή.

Και όλα αυτά συμ­βαί­νουν πολ­λές φορές σε «ευρωπαϊκό» έδα­φος και κάτω από την μύτη διε­θνών ορ­γα­νι­σμών και ΜΚΟ, οι οποί­οι αδυ­να­τούν λόγω άλλης στό­χευ­σης να προ­σφέ­ρουν ένα ασφα­λές πε­ρι­βάλ­λον στους αν­θρώ­πους της ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ κοι­νό­τη­τας.

Η ομάδα μας συμ­φω­νεί και επαυ­ξά­νει για την ανα­γκαιό­τη­τα να ορ­γα­νώ­νο­νται μα­ζι­κές καμπά­νιες στη Θεσ­σα­λο­νί­κη για τη χρήση προ­φυ­λα­κτι­κού και την κα­τα­πο­λέ­μη­ση του στίγ­μα­τος ενα­ντί­ον όσων έχουν σε­ξουα­λι­κώς με­τα­δι­δό­με­να νο­σή­μα­τα. Γι’ αυτό και έχου­με συμμε­τά­σχει σε τέ­τοιες κα­μπά­νιες. Πα­ράλ­λη­λα όμως, επι­θυ­μού­με με αυτήν την ανα­κοί­νωσή μας να ευαι­σθη­το­ποι­ή­σου­με την κοι­νω­νία και τις ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ ορ­γα­νώ­σεις για τις λεσβίες, τους γκέι και τις/τους τρανς πρό­σφυ­γες που εγκλω­βί­ζο­νται στην Ει­δο­μέ­νη, επει­δή ανή­κουν στις «λάθος εθνι­κό­τη­τες». Είναι απα­ραί­τη­το ένα μέ­τω­πο ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ ορ­γα­νώ­σε­ων που θα ανα­δεί­ξει το θέμα και θα επι­χει­ρή­σει να αλ­λά­ξει το πλαί­σιο της απα­γό­ρευ­σης διέλευ­σης προς τη Δη­μο­κρα­τία της Μα­κε­δο­νί­ας για όλα τα ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ +άτομα. Γιατί δι­καί­ω­μα στην ενη­μέ­ρω­ση για ασφα­λέ­στε­ρο σεξ έχουν και οι ΛΟ­ΑΤ­ΚΙ+ πρό­σφυ­γες. Και τέ­τοια ενημέρω­ση δεν μπο­ρούν να έχουν στις χώρες τους, στις οποί­ες η νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη Δύση ουσια­στι­κά τους εξα­να­γκά­ζει να γυ­ρί­σουν…

Να επι­τρέ­πε­ται η διά­σχι­ση των ελ­λη­νο-μα­κε­δο­νι­κών συ­νό­ρων για όλες τις εθνικότη­τες και όχι μόνο για τις τρεις που υπάρ­χουν συρ­ρά­ξεις στις χώρες τους (Συρία, Ιράκ, Αφ­γα­νι­στάν).

  • Άμεση κα­τε­δά­φι­ση του φρά­χτη του Έβρου και κάθε φρά­χτη.
  • Σύ­νο­ρα ανοι­χτά για όλες, όλ* και όλους!
  • …κα­νέ­νας άν­θρω­πος δεν είναι λα­θραί­ος…

 

Oμάδα Sylvia Rivera, για ένα κι­νη­μα­τι­κό Thessaloniki Pride

E-mail: sylviarivera.​thess.​pride@​gmail.​com

 

Share

Κολωνία: Τι ακολούθησε μετά τους χίλιους βιασμούς γυναικών;

gegen

της Λίνας Φιλοπούλου

Μόνο τρεις (2 Σύριοι και 1 Ιρακινός) τελικά από τους 58 άντρες που συνελλήφθησαν για τις επιθέσεις εναντίον γυναικών στις πρωτοχρονιάτικες εκδηλώσεις στην Κολωνία ήταν πρόσφυγες. Τα ΜΜΕ βέβαια φρόντισαν να παίξουν μια χαρά το ρόλο τους και να αναπαράξουν αναληθή περιστατικά χρησιμοποιώντας μάλιστα και ψεύτικες φωτογραφίες. Οι γερμανίδες φεμινίστριες ήταν οι πρώτες που αντέδρασαν απέναντι σε αυτή την υποκριτική και ρατσιστική στάση οργανώνοντας φεμινιστικές συγκεντρώσεις ενάντια στο σεξισμό αλλά και στο ρατσισμό, γνωρίζοντας πολύ καλά ότι ο σεξισμός δεν είναι εισαγόμενο προϊόν και ότι η έμφυλη βία καλά κρατεί και στη γερμανική κοινωνία.

Να θυμίσουμε ότι οι πρόσφυγες είχαν κατηγορηθεί για πάνω από χίλιες περιπτώσεις που αφορούσαν κλοπές, σεξουαλικές επιθέσεις και βιασμούς γυναικών στο σταθμό της Κολωνίας, γεγονός που σκλήρυνε και τη στάση της καγκελαρίου Μέρκελ απέναντι στο προσφυγικό ζήτημα, ενώ οι γερμανικές ακροδεξιές ομάδες κατάφεραν να κεφαλαιοποιήσουν το αυξημένο αίσθημα ξενοφοβίας και δυσπιστίας απέναντι στους πρόσφυγες με την Pegida πρώτη και καλύτερη να αξιοποιεί πολιτικά τις επιθέσεις διοργανώνοντας μαζικές πορείες κατά των προσφύγων και των μεταναστών σε όλη την Ευρώπη.

Ως απάντηση στην προπαγάνδα και την παραπληροφόρηση των ΜΜΕ για τις «επιθέσεις» των προσφύγων, μια Γερμανίδα δημιούργησε έναν διαδραστικό χάρτη (hoaxmap) με στόχο να καταρρίψει τους μύθους σχετικά με την «εχθρική» συμπεριφορά των μεταναστών, που δείχνει με λεπτομέρειες περιστατικά, στα οποία τα γερμανικά ΜΜΕ ψευδώς ισχυρίστηκαν πως μετανάστες ή/και πρόσφυγες εγκλημάτησαν ή παρανόμησαν.

Για περισσότερα διαβάστε εδώ και και εδώ. Ο χάρτης εδώ

 

Διαβάστε ακόμα

Γερμανία: ο σεξισμός δεν είναι εισαγόμενο προϊόν

Share

Σεξουαλική εκμετάλλευση… όσο διαρκεί το ταξίδι

gunaikes1-thumb-large

της Ιωάννας Φωτιάδη

«Το φοβισμένο κορίτσι που πλησίασα εκείνη την ημέρα στην Ειδομένη μονολογούσε απλώς σε σπαστά αγγλικά “κάτι κακό συνέβη σε μένα”», λέει με συγκίνηση η κ. Κάλλη Μυτιληναίου από τη ΜΚΟ Α21, που εξειδικεύεται στην καταπολέμηση του trafficking, για τη συνομιλία της με μια 22χρονη από το Μαρόκο. «Παρά το γεγονός ότι ήταν πολύ χτυπημένη, δεν θέλησε να μας μιλήσει ανοιχτά, από ντροπή», αποκαλύπτει στην «Κ» η κ. Κάλλη Μυτιληναίου.

Η Α21 μοιράζει και αναρτά στις πύλες εισόδου της χώρας, σε κάθε πιθανό σημείο (τουαλέτες, βρύσες, κλίνες), ενημερωτικό υλικό σε αραβικά, φαρσί και αγγλικά, προκειμένου να αφυπνίσει τον ευάλωτο πληθυσμό.

Στην 24ωρης λειτουργίας γραμμή βοήθειας (1109) μπορεί ο κάθε ενδιαφερόμενος να μιλήσει σε 170 γλώσσες και να λάβει τη δέουσα συμβουλευτική. Εσχάτως, οι κλήσεις έχουν αυξηθεί, κυρίως από εθελοντές των οποίων «κάτι» έχει κινήσει την υποψία, δεδομένου ότι πλέον το σύστημα καταγραφής, αλλά και η συνεργασία μεταξύ των φορέων, έχει βελτιωθεί.

Η μορφή του trafficking, βέβαια, αλλάζει. Δεν πρόκειται πια για ένα οργανωμένο κύκλωμα που φέρνει με δόλια τεχνάσματα γυναίκες στην Ευρώπη για να προωθηθούν στην πορνεία. Σήμερα, τα δυνάμει θύματα έχουν ξεκινήσει το δαιδαλώδες ταξίδι με δική τους πρωτοβουλία και, στη διάρκεια αυτού, τους πλησιάζουν επιτήδειοι όταν αντιλαμβάνονται ότι εκείνες είτε έχουν διαχωριστεί από την ομάδα τους ή έχουν ξοδέψει τις οικονομίες τους. Παράλληλα, εκμεταλλεύονται και την απελπισία τους, αφού για όσους δεν κατάγονται από τη Συρία, το Αφγανιστάν ή το Ιράκ, το μέλλον του ταξιδιού τους είναι πλέον άδηλο. «Για να σε περάσω από τα “αφύλακτα” σημεία, πρέπει να κοιμηθείς με εμένα ή άλλον…», φαίνεται να είναι μια συνήθης πρόταση κυρίως προς ασυνόδευτες γυναίκες. Εκτιμάται ότι συνήθως δεν πρόκειται για οργανωμένο σύστημα, αλλά για «μοναχικούς λύκους» που δράττονται της ευκαιρίας. «Πολλές γυναίκες δηλώνουν ότι ο συνοδός δίπλα τους είναι ο σύζυγος ή ο πατέρας τους, ωστόσο όταν προσέχουμε τη συμπεριφορά και τη γλώσσα του σώματος, νιώθουμε ότι αυτό δεν ισχύει», περιγράφει κοινωνική λειτουργός.

«Εως τώρα έχω προσεγγίσει αρκετές γυναίκες που έμοιαζαν τρομοκρατημένες», σημειώνει η κ. Μυτιληναίου, «σε δέκα περιπτώσεις η υποψία μου ότι επρόκειτο για θύματα σεξουαλικής εκμετάλλευσης επιβεβαιώθηκε». Μία φορά «επρόκειτο για δύο κοπέλες, 25 και 30 ετών, που από τη Δομινικανή Δημοκρατία έφτασαν Κωνσταντινούπολη, όπου τις εξέδιδαν για δύο εβδομάδες, και από εκεί μέσω θαλάσσης στην Ελλάδα», περιγράφει η κ. Μυτιληναίου, που εξήγησε ενδελεχώς στα εν λόγω θύματα τα δικαιώματά τους. «Αν προχωρούσαν σε καταγγελία, θα είχαν έναν χρόνο έως τη δικάσιμο άδεια παραμονής, ενώ εμείς τους προσφέρουμε στέγη, νομική και ψυχολογική υποστήριξη».

Είναι ενδεικτικό, πάντως, ότι παρά την ψυχική και σωματική ταλαιπωρία, κανένα θύμα δεν έχει προχωρήσει νομικά. «Ηθελαν πάση θυσία να φύγουν από την Ελλάδα». Με την ελπίδα ότι θα καταφέρουν να φτάσουν στον προορισμό τους, πολλές σιωπούν… Ορισμένες, το αποτολμούν, όταν πια βρίσκονται στην Κεντρική Ευρώπη. Εχουν γίνει καταγγελίες μέσω ΜΚΟ στη Γερμανία και την Αυστρία, εν πολλοίς πρόκειται για περιστατικά βίας που έλαβαν χώρα μετά τα ελληνικά σύνορα. Εκφράζονται, ωστόσο, από ορισμένους επιφυλάξεις σχετικά με την ακρίβεια των καταγγελιών, καθώς ένα θύμα σωματεμπορίας έχει σημαντική προστασία στην Ευρώπη.

«Τα όρια μεταξύ διακίνησης και εκμετάλλευσης –η διαφορά του ρόλου των smugglers και των traffickers– είναι ομολογουμένως δυσδιάκριτα, τυχαίνει η εκμετάλλευση να είναι περιστασιακή, όσο διαρκεί το ταξίδι ή εν γνώσει κάποιου συγγενούς του θύματος», σημειώνει μέλος ΜΚΟ που θέλει να διατηρήσει την ανωνυμία του. «Ανάλογα με το φύλο και την ηλικία, ανησυχούμε για διαφορετικού τύπου εκμετάλλευση», υπογραμμίζει η ίδια πηγή, «οι παραμεθόριες περιοχές, όπως η Ειδομένη, ακούγονταν για παράνομες δοσοληψίες».

Και παιδιά

Τις παραπάνω ανησυχίες συμμερίζεται και ο εθνικός εισηγητής καταπολέμησης εμπορίας ανθρώπων, δρ Ηρακλής Μοσκώφ. «Θεωρώ δυνάμει θύματα κυκλωμάτων επαιτείας τα παιδιά έως 12 ετών, τα οποία μεγαλώνοντας ενδέχεται να τα ωθήσουν στην πορνεία και μετά ως ενήλικες στην εργασιακή εκμετάλλευση και στο μικροέγκλημα», λέει ο δρ Μοσκώφ. «Αυτοί οι άνθρωποι αντιμετωπίζονται από πολλούς ως απειλή, ωστόσο η δική μας εγχώρια αγορά μοιάζει να απειλεί τη δική τους επιβίωση».

Στον χώρο της πορνείας, τις προηγούμενες δεκαετίες τα θύματα προέρχονταν από τις χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ και την Αφρική (Τυνησία), εσχάτως η «πιάτσα» είχε μονοπωληθεί από γυναίκες προερχόμενες από τη Βουλγαρία και τη Ρουμανία. «Πέρα από την καθαρά σεξουαλική εκμετάλλευση, γίναμε μάρτυρες τα προηγούμενα χρόνια κυκλωμάτων που εκμεταλλεύονταν γυναίκες για τη λήψη ωαρίων, την κύηση παιδιών και την παράνομη υιοθεσία. Είναι σημαντικό να αποτρέψουμε τη μετατροπή της προσφυγικής κρίσης σε κρίση εκμετάλλευσης ανθρώπων», καταλήγει ο κ. Μοσκώφ.

Πηγή: Καθημερινή

 

Share

Δεν δικαιούται άσυλο η Τζόις;

metanastes_valasopoulos

Η υπηρεσία ασύλου απέρριψε την αίτηση της εγκυμονούσας Κενυάτισσας, μολονότι στην πατρίδα της κινδυνεύει με κλειτοριδεκτομή, ενώ το μαιευτήριο της ζητά να πληρώσει διπλά νοσήλια αν δεν προσκομίσει ειδικό δελτίο πρόσφυγα | ΕΦ.ΣΥΝ./ ΜΑΡΙΟΣ ΒΑΛΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

της Αφροδίτης Τζιαντζή

H Τζόις, πρόσφυγας από την Κένυα, περιμένει από μέρα σε μέρα να γεννήσει. Μόνο που αυτή τη μέρα την περιμένει με φόβο. «Δεν έχω χρήματα να πληρώσω και φοβάμαι, μήπως δεν μου δίνουν εξιτήριο. Το μόνο που ζητάω είναι να εκδοθούν άμεσα τα χαρτιά μου από την Κατεχάκη. Στο μαιευτήριο μου το ξεκαθάρισαν: Μόνο με τα χαρτιά αυτά δεν θα πληρώσω». Η Τζόις αναφέρεται στο ειδικό δελτίο αιτούντος άσυλο, την παλιά ροζ κάρτα. Ως «Κατεχάκη» εννοεί τη νέα διεύθυνση του Περιφερειακού Γραφείου Ασύλου Αττικής.

Η Τζόις υπέβαλε αίτηση για άσυλο το 2012 στην παλιά υπηρεσία στην Πέτρου Ράλλη. Εχασε το ραντεβού της συνέντευξης και η αίτησή της διακόπηκε. Τον Αύγουστο του 2014 η Τζόις, έγκυος με δύσκολη εγκυμοσύνη, υποβάλλει νέο αίτημα ασύλου. Απορρίπτεται εκ νέου τον Οκτώβριο. Στην αιτιολογική έκθεση αναφέρεται ότι «η αιτούσα παραιτήθηκε σιωπηρά από την αρχική της αίτηση για την παροχή ασύλου». Δηλαδή η απουσία της από το πρώτο ραντεβού στην Πέτρου Ράλλη, για το οποίο -όπως δηλώνει στην «Εφ.Συν.»- δεν είχε ειδοποιηθεί εγκαίρως, ερμηνεύεται ως οικειοθελής παραίτηση από το δικαίωμα σε άσυλο. Οι αιτίες για τις οποίες ζητάει άσυλο απορρίφθηκαν, καθώς δεν θεωρήθηκαν «νέα και ουσιώδη στοιχεία».

Μαρτυρία

Η ίδια όμως δεν κατάφερε ποτέ να τις εξηγήσει αυτοπροσώπως στους υπεύθυνους της Υπηρεσίας: «Ο πατέρας μου είναι μέλος της θρησκευτικής σέκτας των Μουνγκίκι, που εφαρμόζουν τον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων. Η αδελφή μου ακρωτηριάστηκε όταν ήταν μικρή. Αυτή με έπεισε να φύγω από την Κένυα. Οι Μουνγκίκι δρουν ως συμμορία και μπορεί να έρθουν οποτεδήποτε, ώς και νύχτα, στο σπίτι σου». Σύμφωνα με οδηγία της Υπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, γυναίκες και κορίτσια που έχουν υποστεί ή κινδυνεύουν να υποστούν κλειτοριδεκτομή, δικαιούνται χορήγηση καθεστώτος πρόσφυγα. Κι όμως, η υπηρεσία ασύλου το αρνήθηκε στην Τζόις δύο φορές!

Η Τζόις υπέβαλε προσφυγή κατά της απόρριψης, η οποία συζητείται σήμερα, 16 Δεκεμβρίου. Με επείγον διάβημα προς την Αρχή Προσφυγών τρεις οργανώσεις (ΜΚΟ «Αίτημα», Ενωμένες Γυναίκες της Αφρικής, Πρωτοβουλία για την Εξάλειψη της Βίας Κατά των Γυναικών) ζητούν να επισπευστεί η εξέταση του αιτήματος, θεωρώντας ότι η υπόθεση κρίθηκε με εσφαλμένο τρόπο και λαμβάνοντας υπόψη την ευάλωτη θέση της εγκυμονούσας.

Η περίπτωση της Τζόις θυμίζει μια άλλη πολύκροτη υπόθεση που είδε το φως το καλοκαίρι, όταν το Διοικητικό Εφετείο απαγόρευσε την απέλαση 42άχρονης Κενυάτισσας, που επίσης κινδύνευε με κλειτοριδεκτομή από τη συμμορία Μουνγκίκι. Ομως και στη δική της περίπτωση, η υπηρεσία Ασύλου είχε απορρίψει το αίτημά της. Παράλληλα, η περιπέτεια της εγκύου πρόσφυγα φέρνει στο φως το ευρύτερο πρόβλημα των μεταναστριών και προσφύγων χωρίς χαρτιά που καλούνται να πληρώσουν διπλά νοσήλια στα δημόσια νοσοκομεία, ανεβάζοντας το κόστος του τοκετού στα 1.200 ευρώ και της καισαρικής στα 2.400 ευρώ.

Μεγάλη επιβάρυνση

«Ηδη μας έχουν χρεώσει περίπου 900 ευρώ λογαριασμούς, γιατί η γυναίκα μου νοσηλεύτηκε δύο φορές», μας λέει ο Αμπντάλα, σύζυγος της Τζόις, πολιτικός πρόσφυγας από τη Σομαλία που κυνηγάει περιστασιακά μεροκάματα στο Πέραμα. Αν η Τζόις γεννήσει χωρίς το δελτίο Αιτούντος Ασύλου, ο συνολικός λογαριασμός ενδέχεται να ξεπεράσει τις 3.000 ευρώ, ποσόν που αποδεδειγμένα δεν διαθέτει. Σήμερα είναι η τελευταία προθεσμία να ξεπεραστούν τα γραφειοκρατικά εμπόδια και να κριθεί το αίτημά της θετικά…

Πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών

 

Διαβάστε ακόμη

Πρόβα «απαρτχάιντ» ετοιμάζει η κυβέρνηση στα δημόσια μαιευτήρια

 

 

Share

Σύριες πρόσφυγες στο Λίβανο εμπνέονται από την Αντιγόνη του Σοφοκλή

syrian1

Μια ανα-παράσταση της Αντιγόνης από Σύριες πρόσφυγες στη Βηρυτό διατυπώνει διαχρονικά ερωτήματα για τα φύλα, την εξουσία και την εξέγερση, παρέχοντας έτσι μια λυτρωτική εμπειρία.

Στην τραγωδία του Σοφοκλή, ο εμφύλιος πόλεμος στην πόλη των Θηβών προκαλεί τραγωδία στην οικογένεια και στην πόλη. Η Αντιγόνη θέλει να τιμήσει τον νεκρό αδελφό της ενάντια στις εντολές των Αρχών και αυτή η πράξη εξέγερσης καταλήγει στην καταστροφή της και στη καταδίκη του Κρέοντα, βασιλιά των Θηβών.

Μια ομάδα Σύριων γυναικών που είναι πρόσφυγες στη Βηρυτό δημιουργούν μια νέα εκδοχή του έργου, την Αντιγόνη στη Συρία, συνυφαίνοντας  τα προσωπικά τους βιώματα ανατροπών και οδύνης με εκείνα των αρχαίων Ελλήνων.

syrian2

Ο σκηνοθέτης του έργου, ο Σύριος Omar Abu Saada (δεξιά), λέει: «Το κύριο θέμα αυτού του κειμένου είναι πολύ σημαντικό γι’ αυτές τις γυναίκες … ανταρσία, εξέγερση, ανυπακοή… Έπραξαν σωστά ή λάθος αποφασίζοντας να διεκδικήσουν την ελευθερία; Αυτό το ερώτημα τέθηκε ξανά και ξανά στις πρόβες: Έχει δίκιο η Αντιγόνη να επιμένει σε αυτό που η ίδια θεωρεί  ηθικό νόμο, ανεξάρτητα από την τραγωδία που η απόφασή της επιφέρει; Το τίμημα που οι Σύριοι πληρώνουν αγνοώντας τον Πρόεδρο Μπασάρ Αλ Άσαντ άξιζε, με τους 191.000 δολοφονημένους και τον μισό πληθυσμό διωγμένο από τα σπίτια και την πατρίδα του;

syrian3

Η 23χρονη HibaSahly ταυτίζεται με την ιστορία της Αντιγόνης, καθώς κι η ίδια έχει χάσει δύο αδελφούς, ένας εκ των οποίων έμεινε άταφος εξαιτίας του πολέμου στη χώρα. Η μαρτυρία της απώλειάς της έγινε μέρος του έργου. Λέει: «Καταλαβαίνω γιατί η Αντιγόνη κάνει ό,τι κάνει. Εάν μπορούσα να επιστρέψω στη Συρία και να θάψω τον αδελφό μου με τα ίδια μου τα χέρια, θα το έκανα».

syrian4

Όπως και η άλλη γυναίκα της παράστασης, η Sahly τώρα ζει σε έναν από τους βρόμικους και ασφυκτικά γεμάτους παλαιστινιακούς καταυλισμούς προσφύγων. Στους καταυλισμούς αυτούς δεν υπήρχαν υποδομές ούτε και πριν από την εισροή των Σύριων προσφύγων. Η Sahly λέει: «Οι δρόμοι που περπατάς είναι γεμάτοι σκουπίδια. Δεν υπάρχει ηλεκτρικό, το νερό είναι γλυφό, δεν μπορούμε καν να πλύνουμε μ’ αυτό». Οι πρόβες της δίνουν τη δυνατότητα να μιλήσει για την απώλεια των αδελφών της και της προηγούμενης ζωής της, δίνουν σε αυτήν τη δυνατότητα να ακουστεί – μια εμπειρία που τη βρήκε λυτρωτική.

syrian5

Η μητέρα της Hiba, η Fedwa, στέκει στον σκουπιδότοπο κοντά στο κατάλυμά της, με τα τρίδυμα που της άφησε ο μεγαλύτερος γιος της. «Όταν η μητέρα μου πέθανε και άρχισε η εξέγερση στη Συρία, ήρθα εδώ – και ο γιος μου πέθανε αφήνοντας πίσω πέντε παιδιά. Μετά πέθανε και ο δεύτερος γιος μου… Όταν ήρθα εδώ (στο θέατρο) με τα άλλα κορίτσια, μάθαμε πώς να ξεφεύγουμε για λίγο από τη θλίψη μας… Κλέβουμε αυτές τις στιγμές ζωής»

syrian6

Η Fedwaλέει: «Αφιέρωσα τη ζωή μου στο νοικοκυριό και τα παιδιά μου. Δεν είχα τίποτα άλλο. Σκεφτόμουν μόνο τι να μαγειρέψω, τι να πλύνω, πότε να βάλω πλυντήριο. Τώρα έχω κάτι σημαντικό. Ξαναβρήκα την ενεργητικότητά μου. Ξαναβρήκα τη μνήμη μου. Βρήκα εμένα, τη νεαρή Fedwaπου είχα χάσει». Αυτό ταιριάζει σε ένα έργο που αφορά τόσο τις σχέσεις εξουσίας ανάμεσα σε γυναίκες και άντρες όσο και ανάμεσα σε άτομα και κράτος.

syrian7

Όταν η Αντιγόνη δείχνει ανυπακοή απέναντι στον Κρέοντα, δεν είναι απλώς ένα άτομο που εξεγείρεται ενάντια στο κράτος αλλά μια γυναίκα που αψηφά έναν άντρα. Πολλές από τις Σύριες έζησαν μια ζωή με διακρίσεις εις βάρος τους και κακοποιήσεις, απλώς και μόνο επειδή γεννήθηκαν γυναίκες. Γι’ αυτό, πολλές δεν ταυτίστηκαν με την ισχυρογνώμονα Αντιγόνη αλλά με την πιο φοβισμένη αδελφή της Ισμήνη. Η 22χρονη Rasha, μητέρα δύο παιδιών που δεν θέλει να φωτογραφηθεί, λέει: «Είναι αδύναμη. Εάν με καταπιέσεις, δεν θα σε ρωτήσω γιατί με καταπιέζεις, θα το δεχτώ όπως κι η Ισμήνη».

syrian12

Μια άλλη γυναίκα που δεν θέλει να συστηθεί, επίσης ταυτίζεται με την Ισμήνη. Ως μέρος της παράστασης AntigoneofSyria αφηγείται τη δική της ιστορία: παντρεύτηκε στα 14 και ο άντρας της την ανάγκασε να φορά την νικάμπ που την κάλυπτε ολόκληρη επί τέσσερα χρόνια. Περιγράφει τον εαυτό της στη διάρκεια εκείνων των χρόνων ως «τυφλό». Δεν φορά πια τη νικάμπ αλλά λέει: «Αναγνωρίζω τον εαυτό μου στην Ισμήνη – θέλει να είναι δυνατή αλλά δεν μπορεί».

syrian14

Η Wardia από το Χαλέπι είναι από τις πιο δραστήριες της ομάδας. Στα 14 παντρεύτηκε τον 28χρονο ξάδελφό της και στα 15 απέκτησε ένα παιδί. «Ο πατέρας μου μού είπε ότι έπρεπε» λέει. Γι’ αυτές τις γυναίκες, λόγια όπως της Ισμήνης “Πώς να πολεμήσουμε ενάντια στη θεσμική εξουσία των αντρών; Αυτοί έχουν την εξουσία κι εμείς πρέπει να τους υπακούμε” έχουν σημασία.

syrian8

Η Wardia αγάπησε τα θεατρικά εργαστήρια. «Όταν είπαν “θέατρο”, φοβηθήκαμε ότι θα  “ερμηνεύαμε”. .. Δεν είχαμε δουλέψει ποτέ πριν και δεν ξέραμε τι να περιμένουμε, αλλά με συνεπήρε τόσο πολύ… αμέσως, πραγματικά το απόλαυσα… Για μας ήταν τόσο θεαματική αλλαγή».

syrian9

Η Wardia ταυτίζεται περισσότερο με τον Αίμονα, τον γιο του Κρέοντα και μελλοντικό σύζυγο της Αντιγόνης, γιατί «αυτός αγαπά, και πηγαίνει ενάντια στον βασιλιά και την οικογένειά του για να είναι με αυτήν που αγαπά. Κι εγώ, επίσης, θα πήγαινα ενάντια  σε όλους αυτούς για να είμαι με αυτόν που αγαπώ». Η Wardiaέγραψε ένα ερωτικό γράμμα που απευθύνει ο Αίμων στην Αντιγόνη, το οποίο διαβάζει ως μέρος της παράστασης.

syrian10

Παρόλο που ο καθένας  μεταφέρει τα προσωπικά του βιώματα απώλειας και εκτοπισμού, δεν είναι όλα τραγωδία. Τόσο η IsraaShahrour(αριστερά) όσο και η  Walaael-Sokari αναγνωρίζουν τον εαυτό τους στην Αντιγόνη. Γι’ αυτές, μέρος του νοήματος του έργου είναι να δείξουν για τι είναι ικανές, και να ανατρέψουν τα αρνητικά στερεότυπα γα τους Σύριους πρόσφυγες στο Λίβανο. Όπως λέει η Shahrour: «Θέλω να η Σύρια φωνή μου ν’ ακουστεί σε όλο το Λίβανο και πέρα απ’ αυτό»

syrian11

Ο Omar Abu Saada διευθύνει τον χορό. Οι τελευταίοι στίχοι του έργου ξαναγράφτηκαν στη Συριακή διάλεκτο και θα τους απαγγείλει η Sokari, μία Παλαιστίνια-Σύρια πρόσφυγας από τη Δαμασκό: «Δεν είχαμε καταλάβει πόσο αδύναμοι ήμασταν απέναντι στην πολεμική μηχανή, ότι την ταΐζαμε μέχρι που ήρθε η στιγμή και τα κατάπιε όλα. Δεν ξέρουμε τι θα φέρει το αύριο, αυτό που ξέρουμε είναι ότι η Θήβα που γνωρίζαμε δεν υπάρχει πια».

μετάφραση: Σοφία Ξυγκάκη

Πηγή: guardian

 

Share